BÖLGEDEKİ SÜLALELERİN KÖKENLERİ VE YERLERİ

Belge ve kaynaklara göre


BÖLGEDEKİ SÜLALELERİN KÖKENLERİ VE KARDEŞ SÜLALELERİN  YERLERİ


  • Artvin
  • Bayburt
  • Gümüşhane
  • Rize
  • Trabzon
  • İspir- Pazaryolu
     

Osman Coşkun - 2024

Her hakkı Osman Coşkun’a aittir. Kaynak gösterilerek alıntı yapılabilinir.


SÜLALERİN KÖKENLERİ


Çok zor konudur. Hele bölge için kat kat daha zordur çünkü bölge, coğrafi konumu nedeniyle doğal korunma alanları olmuş, değişik sebeplerden dolayı çeşitli akrabaların sığınma ve toplanma merkezine dönüşmüştür. Farklı yer ve zamanlarda bölgeye gelenler coğrafi yapı gereği gettolaşarak mahalle mahalle, köy köy farklılıklarını yakın zamana kadar korumuşlardır.


Sülale kökenlerinin belirtilmesinde 1900’lü yılın başındaki lakapları ölçü aldık. Lakaplarla ilgili birçok benzer kaynak daha belirtmek mümkün iken, hacmi genişletmeme adına az kaynak vermeyi uygun gördük.


Sülalelerin bulundukları ilçe ve köyler, alfabetik sıraya göre yazılmıştır.


Kişi adlarıyla bağlantılı lakaplar


Bu sülaleler bölgede hayli fazladır. Araştırma zahmetine katlanmadan ve fikir jimnastiği yapmadan kişi adlarını maalesef ata-dede adı deyip geçiştirenler çok fazladır. İşin içine girilince bu adların büyük yekûnu Türk oymak ve kabile adları olduğu görülür. Çünkü sıradan kişi adları bir yerde hiç yokken veya tek-tük varken, bazı yerlerde kümeleşmesi bu savı desteklemektedir.


Örnek olarak, çok yaygın olan “Dursun” adını ele alalım. Dursunoğlu, Şavşat’ta onüç ve Yusufeli’nde sekiz yerde bulunurken; Rize merkezde, Fındıklı, Çamlıhemşin, Ardeşen, Kalkandere, İyidere, Hemşin, Derepazarı, İkizdere ve Çayeli ilçelerinde hiç yoktur.


Karaoğlu, bölgede çok yaygın lakap iken Gümüşhane merkez ve köylerinde bulunmamaktadır.


Cemaloğlu, yalnızca Kelkit’te sekiz yerde yer alırken, Artvin, Rize ve Trabzon’un tamamının dört yerinde bulunmaktadır. Bayburt ve İspir’de ise yoktur. Kelkit’te ki bu sülale aynı yerden belki aynı evden dağıldıkları ve birbirleriyle akraba oldukları kesindir.


Şabanoğlu, Bayburt merkezde 15 yerde var ama Sofuoğlu hiç yok. Benzer örnekler çoğalmak mümkündür. Dolayısıyla bu adların büyük çoğunluğu tesadüfi isimler değil; birbirleriyle bağlantılı lakaplardır.


Gelinen yerle bağlantılı lakaplar


Farklı Türk kabileleri ve Türkmen oymakları, çok geniş coğrafi alanlara adlarını bıraktıkları gibi geldikleri yerin adlarını da beraberinde getirdikleri olmuştur.


İmparatorluk, çeşitli problemler nedeniyle değişik ülkelerdeki insanlar için Anadolu bir sığınma alanı olarak görülmüş ve bölgeye çok farklı yerlerden çok fazla göçler gerçekleşmiştir. Ayrıca iç göçlerde de büyük hareketlilik yaşanmıştır. Bu göçler:


a) Gelinen köyler


b) Gelinen ilçeler


c) Gelinen iller


d) Yurtdışından gelenler, şeklindedir.


Yerleşilen yerin eski sahipleri ile bağlantılı lakaplar


Yeni yerleşilen arazinin veya evin, eski sahibinin adı da sülale adı olabilmektedir. Bu lakapların bir kısmı azınlık şahıs ön adı olup tamamına yakını Rize’de yer almaktadır. Tesadüf bu ki bu sülalelerin büyük çoğunluğu, Ermeni çetelerine karşı çok fazla şehitler vererek şahadetler tarihi yazmışlar ve ölümün riyası olmadığını göstermişlerdir. (COŞKUN, 2012) (Bk. Hapeloğlu)


Askeri ve idari sülale lakapları


Bostanoğlu, Akçaabat’ta 10, Rize’nin 10, Çayeli’nin 6 yerleşim yerinde var ama bostancılığın Trabzon ve Rize’ye göre çok daha ilerde olduğu Artvin merkezde, Ardanuç, Şavşat, Hopa, Arhavi ilçelerinin hiçbirinde yoktur. Bu lakabın, bostancılıkla ilgisi olmayıp askeri bir unvan olduğu kesindir.


Türk-Türkmen boy, oymak ve cemaat lakapları


Bölgedeki sülalelerin büyük yekûnunu bu lakaplar oluşturmaktadır.


Mesleki ve dini içerikli lakaplar


Mollaoğlu, Yusufeli’nde 18 yerde bulunurken, dini yoğunluğun çok daha fazla olduğu Rize merkezde yalnızca bir yerde tespit edilmiştir.


Dini ağırlığın çok olduğu Of’ta Hafızoğlu hiç yokken ve Hocaoğlu bir yerde bulunurken; Yusufeli’nde Hafızoğlu 11 yerde ve Hocaoğlu Ardanuç’ta 15 yerde tespit edilmiştir.


Terzioğlu, İkizdere’de 5 yerde varken Yusufeli’nde hiç yoktur. Çobanoğlu, Trabzon ve ilçelerinin tamamında varken; Artvin ve ilçelerinde yalnızca Arhavi’de bir yerde bulunmaktadır.


Sandıkçıoğlu, Akçaabat’ta beş yerde bulunurken, Artvin merkez ve ilçelerinin hiçbirinde bu sülale yoktur. Sonuçta bu sülalelerin büyük çoğunluğu, Türk boyu ile Türkmen oymağıdır ve birbirleriyle bağlantılı oldukları kesindir.


Osmanlıcanın özelliğinden dolayı okunuşu farklı farklı olan lakaplar


Osmanlıcada özellikle sıradışı özel adlarda hiçbir mantık dizisi yoktur. II. Mahmut, açtığı tıbbiyede Osmanlıca ile eğitim yapılamayacağı anlaşılınca okulda eğitim dili olarak Fransızcaya geçildi.


Birçok lakabın (özel adların) okunuşu büyük zorluk oluşturur ve çok hatalara sebebiyet verir. Örneğin, ince KL sesler ile yazılan kelimeyi kel, gel, kil, gil veya aynı harflerle yazılan diğer bir kelimeyi köl, kül, gül, göl okumak mümkündür ve hepsi de doğrudur ama aralarından gerçek olan bir tanesidir.


Hasan ile Hüseyin’in de yazılışları aynıdır. Farkları, uzun çizginin altına konan küçük çizik Hasan’ı Hüseyin diye okutur ve beş sesi yedi harfe çıkarır.


Yine Osmanlıcada ve bölge ağzında B/ P seslerinin biri diğerinin yerini alması çokça görülür. Her ikisi de doğrudur. Bunun gibi D/T ve G/ K seslerinin de özellikle özel adlarda yer değiştirdiği sık yaşanan durumdur.


Bölge ağzına uydurulmuş lakaplar


Önemli sorundur. Eyüp adının Eip veya Yub yazılması, Molla’nın Mala’ya veya Karaosman’ın Karısman’a dönüşmesi rastlanılan hallerdir.


Gerek Osmanlıca yazım sırasında ve gerek aktarım sırasında bölge ağzının etkisinde kalınarak sıradışı çok lakap özünden uzaklaşmıştır.


Bölge ağzının bir diğer yaygın özelliği de I> İ ye, Ö> O ya ve Ü> U seslerinin yer değiştirmesidir. Bilindiği gibi Ö ve Ü sesleri, bölgedeki diller arasında yalnızca Türkçede vardır.


Yazılışı farklı okunuşu farklı lakaplar


Osmanlıcada bazı özel adlarda bu durum görülür. Kurtuluşoğlu’nun Hordoloşoğlu okunduğu gibi Hocaoğlu da Havaceoğlu/ Hevaceoğlu olarak yazıldığı olmuştur.


Takma ad olarak verilen lakaplar


Bölgede kişilere lakap takma geleneği çok yaygındı. Bu yüzden çok kişinin asıl adı köyde unutulur giderdi. Bu lakaplar anlamlı olduğu gibi anlamsız da olabilirdi.


Şahıs lakapları kadar olmasa bile sülale adlarına da takma adlar vardır. Bu sülalelerin tamamına yakınının yalnızca bir yerde ve bir kere yazılıdır.


Kâtiblerin kasıtlı hataları


–is, -es ekleri, kâtibin kasıtlı yazımı sonucu bazı yerlerde sülale lakaplarına eklendiği olmuştur. Alemes/ Alemis, Halimes, Karanis, Zamanis, Mahales, Melekis, Güles, Şakires, Karanis, Raziyos, Kavaras, Koçarasoğlu...


1515 yılı kayıtlarında Özdil’in ilk adı Uz’dur. Uz, Oğuzların bir diğer adıdır. Sonradan Os ile Rumca Ortaköy anlamına gelen Mesohor’a dönüştürülmüştür. Benzer örnekler çoktur.


Soyadı yasasında bile kanunun dışına çıkılarak aynı yerde (Şalpazarı> Kabasakal mahallesi) sülalelere keyfi olarak kâtip alt alta gelen İr ile başlayan “İrdem, İren, İrevül, İrez, İrge, İrgi, İriç, İrkek, İrken, İrklı, İrkli, İrküren, İrnesi” gibi anlamsız soyadlar verebilmiştir.


İki kelimeden oluşan sülaleler


Bu sülaleler, Abdullahoğlu> Abdullahağaoğlu, Abdullahdayıoğlu, Abdullahefendioğlu, Abdullahfettahoğlu, Abdullahpaşaoğlu, Abdullahreisoğlu gibi ilk sözcüğün başlığı altında verilmiştir. İkinci adı da gerçek sülale lakabı olabilir.


Zade unvanları


Birlikteliği sağlamak için zade yerine oğlu kondu.


Önemli not


1. Çok sülale lakabı, halk arasında bilinenin dışında kayıtlarda farklı yazılmıştır. Bu nedenle ilk kez karşılaşılan lakaplar yadırganmamalıdır.


2. Köyde ilk kez görülen soyadlar da garipsenmemeli. Kişi, 1905 yılından sonra köyden taşınmış ve gittiği yerde ilk kez görülen soyadını almıştır ve sonra da nüfusunu kaldırmıştır.


3. Görüleceği üzere bölgedeki gerek yer adları ve gerek sülale lakapları sonuna gelen ekleri dikkate almadan yapılan çalışma çok eksik ve hatalı olur.


Kör hane: Göç etmiş veya çeşitli sebeplerden nesli sönmüş aile.

















 


SÜLALELERİN KÖKENLERİ


ABACIOĞLU Abacı, Tatar boyu. (UÇAKCI, 2013, s. 379) Abacalu, 1450’li yıllarda Bozok (Yozgat) sancağında Kıpçak kabilesi. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2) Abacılar, eski kayıtlarda Adana, Kars, Maraş, Halep, Edirne ve Aksaray sancaklarında Türkmen oymağı. (TÜRKAY, 1979, s. 173)


Aba: Yünden hırka. Abacı: Abadan giysi yapıp satan kimse. (EYUBOĞLU, 1995) Moğolca abacı: Avcı, tuzakçı. (GÜLENSOY, 2015, s. 3) Aba, Kuman/ Kıpçak şahıs adı. (RASONYI, 2006, s. 477) Abaçi, Altınordu devletinin komutanı. (GALSTYAN, 2005, s. 79)


Abacı, Amasya’da eski yerleşim yeri. (ÇATAL, 2009, s. 32)


Abacıoğlu Ardanuç> Meşeköy. Arhavi> Cumhuriyet. Rize> Kırklartepe. Şiran> Sarıca.


ABADANOĞLU Abadan, Adana sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 173) Abadan, 1450’li yıllarda Adana-Tarsus sancaklarında Karkın Türkmeni oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 3)


Abadan, Kuman/ Kıpçak şahıs adı. (RASONYI, 2006, s. 477)


Türkçe abadan: Örten, örtü, saklayan. (EYUBOĞLU, 1995) Kıpçakça abadan: Şen, bayındır. (TOPARLI) Kafkas Kıpçakçasında abadan: Büyük, iri. (TOPAL, 2005) Çağatay Türkçesinde abadan: Yetenekli, becerikli. (ERBAY, 2008)


Abadan, Irak’ta eski yerleşim yeri. (ORHAN, 2007, s. 133)


Abadanoğlu Murgul> Akantaş. Yusufeli> Erenköy.


ABADOĞLU Abat, Kafkas kavmi. (TAVKUL, 2007, s. 504) Abat, Çerkez asilzade ailesi. (LYULYE, 2010, s. 65)


Abad: Mamur (yer için), köleler. (ÇAĞBAYIR)


Abad, Doğu Türkistan’da Aksu vilayetinin ilçesi. (YIKEMU, 2015, s. 250) Abad, Azerbaycan’da yerleşim yeri. (GEYBULLAYEV, 2009, s. 36)


Abadoğlu Ardanuç> Kapıköy.


ABALIOĞLI/ ABAOĞLU Aba-lı. Aba, Orhun Anıtlarında adı geçen kavim. (GÜL, 2013, s. 145) Aba, Altay Türklerinden bir bölük. (ORKUN, 2011, s. 25) Abalu, Halep Türkmeni oymağı. (DAĞ, 2010, s. 50) Abalu, 1450’li yıllarda Sivas sancağında yaygın Beğdili Türkmeni oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 3) Abalu, 1690’lı yıllarda zorunlu iskâna tabi tutulan Türkmen taifesi. (ORHONLU, 1963, s. 64)


Aba Hatun, Şah İsmail’i evinde saklayan Dulkadırlı Türkmeni kadını. (GÜNDÜZ, 2013, s. 39) Bundan dolayı da Tebriz’de asılmıştır.


Aba/ apa: Eski Türklerde unvan (s. 183), Aba, Peçeneklerde (KAFESOĞLU, 1984, s. 171) ve Abaoğlu, Kuman şahıs adı. (RASONYI, 2006, s. 161) İbranice aba: Baba. (BENYAKAR) Aba: Yünden hırka.


Aba, 1500’lü yıllarda Budin’de yerleşim yeri. (IŞIK, 2013, s. 101)


Abalıoğlu Şalpazarı> Kabasakal.


ABANOĞLU/ ABANAOĞLU Abana, Kafkasya’da kabile. (TAVKUL, 2007, s. 504)


Aban, 1500’lü yıllarda Çemişgezek sancağında (GÜNDÜZ, 1993, s. 160) ve Abana, Suşehri’nin eski yerleşim yerleri. (Köylerimiz, 1968, s. 595)


Abanoğlu Yusufeli> Demirdöven.


Abanaoğlu Vakfıkebir> Deregözü.


ABANOZOĞLU/ ABANOSOĞLU Abanozlar/ Abanoslar, 1450’li yıllarda Serik Yörüklerinden olup, Teke (Antalya) sancağında yaşamışlardır. (BEŞİRLİ, 2008, s. 103) Abanos, 1500’lü yıllarda Teke (Antalya) sancağında Türkmen oymağı. (SAKİN, 2010, s. 67)


Kıpçak ağzında abanüs: Kerestesi sert ve sert bir ağaç. (TOPARLI) Türkçede abanoz: Esmer, yağız adam. (ACAROĞLU, 1999, s. 15)


Abanozoğlu/ Abanosoğlu Akçaabat> Ağaçlı, Pulathane. Araklı> Çukurçayır, Köprüüstü. Çayeli> Şairler, Yanıkdağ. Çaykara> Ataköy. Düzköy> Çayırbağı. Hopa> Limanköy. İkizdere> Güvenköy. Of> Cumapazarı, Kıyıboyu. Rize> Pilavdağı. Sürmene> Soğuksu. Trabzon> Akyazı, Bengisu, Beşirli, Boztepe, Çukurçayır, Gülbaharhatun, Ortahisar, Yalı, Yeni, Yeniköy. Yusufeli> Çamlıca, Kirazalan.


ABAROĞLU Abar, Eski Türk kabilesi. (LEZİNA)


Arapça abar: Su kuyuları, Farsça abar: Hesap defteri. (DEVELLİOĞLU) Abarak, Kuman adı. (RASONYI, 2006, s. 161) Orhun Anıtlarında apar: Avar. (SİMİÇ, 2005)


Abaroğlu Akçaabat> Akçakale.


ABAŞOĞLU Abask, Kafkas kavmi. (BERKOK, 1958, s. 156)


Abaşi, Tanrı dağının güney yayında Kırgızistan’da dağ. (AYDIN, 1989, s. 25) Abaş, Denizli’nin eski köylerinden. (Köylerimiz, 1968, s. 15) Gelinen yer.


Abaşoğlu Pazar> Boğazlı, Kocaköprü.


ABAZAOĞLU Abaza, Kafkas kavmi.


Abaza, Hazarların uzantısı Karay Türklerinde kullanılan soy ad. (ALTINKAYNAK, 2006, s. 134)


Abhaz (Sohumkale, Kutayis) 1578 itibari eyalet, 1804 muhtar idare, 1810 muhtar idare. (Rusya yönetimi) (SEZEN, 2006, s. 3) Abazköy, Bulgaristan’da yerleşim yeri. (ÇAVUŞ, 1990, s. 170)


Abazaoğlu Akçaabat> Kayalar, Osmanbaba, Söğütlü, Yeşilyurt. Ardanuç> Soğanlı. Çarşıbaşı> Pınarlı. Fındıklı> Meyvalı. Gümüşhane> Çaltılı. Hopa> Kuledibi, Kemalpaşa, Ortahopa. Pazar> Akbucak, Akmescit, Cumhuriyet. Şalpazarı> Simenli. Şavşat> Cevizli. Torul> Zigana. Trabzon> Boztepe, Düzyurt, Hızırbey, İnönü, Yalı.


ABBASOĞLU Abbaslu, Türk boylardan biri. (KAFKASYALI, 2010, s. 104) Abbaslı, eski kayıtlarda Maraş ve Ankara sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 173) Abbas, 1450’li yıllarda Menteşe ve Ankara sancaklarında İğdir Türkmeni oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 4)


Abbasoğlu Ardanuç> Aydın, Kapıköy. Artvin> A. Maden, Orta. Aydıntepe. Bayburt> Aksaçlı, A. Çımağıl, Çamlıkoz, Şeyhhayran, Gençosman. Beşikdüzü> Kutluca. Çayeli> Karaağaç, Limanköy. Çaykara> Ataköy, Eğridere. Demirözü ve Akyaka. Gümüşhane> Olucak, Tekke. Hemşin> Çamlıtepe. İkizdere> Çarşı. İspir> Değirmenli, Petekli, Sırakonak. Kalkandere> Y. Tatlısu. Kelkit> Akdağ, Balkaya, Karşıyaka, Kömür, Örenbel, Yenice, Yeşilyurt. Köse> Oylumdere. Maçka> Yerlice. Of> Bölümlü. Şavşat> Kayadibi. Şiran> Ozanca. Trabzon> Kalkınma. Yusufeli> Yokuşlu.


Abbas ile bağlantılı sülale:


Abbasefendioğlu Çaykara> Ataköy.


ABCİOĞLU Orhun Anıtlarında abçi: Avcı. (ORKUN, 1994, s. 755) Eski Türkçe abçı: Avcı. (ÇAĞBAYIR) Kafkas Kıpçakçasında abçı-: Cesareti kırılmak, canı sıkılmak, zarar görmek, harab olmak. (TOPAL, 2005)


Ab-ci. Farsça ab: Su. Eski Türkçe ab: Av. (ÇAĞBAYIR) Abcı: Sucu, avcı.


Abcioğlu Vakfıkebir> Ballı.


ABCİRENSLİOĞLU Abcirens, İspir’in merkez köyü. (Köylerimiz, 1968, s. 264) Gelinen yer.
Abcirenslioğlu İspir> Yedigöze.


ABDALOĞLU Abdallar, Eftalitlere uzanan ve geniş bir coğrafyaya yayılmış Türk boyu. (ATANİYAZOV, 2005, s. 55) Abdallu, 1200’lü yılların sonunda Candaroğulları sahasında Yörük topluluğu. (ÇEVİK, 2012, s. 358) Abdal, eski Türk kavimlerinden. (HÜSEYNOVA, 2011, s. 23) Abdaloğlu, eski kayıtlarda Maraş, Karaman, Sivas, Tarsus, Vize, Paşa, Rumeli, Kütahya, Erzurum, Adana ve Bozok vb. sancaklarında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 173) Abdal, Çepnilerin bir kolu ve Rakka’ya sürülen taife. (UÇAKCI, Üçoklar, s. 72,285) Abdallu, 1690’lı yıllarda zorunlu iskâna tabi tutulan Türkmen oymağı. (ORHONLU, 1987, s. 66) Abdal, Dersim’de aşiret. (KAYA, 2002, s. 81)


Abdallu, Abdal, Abdaloğlu, Abdaloğlanları adlarıyla bilinen Türkmen aşiret ve cemaatleridir. (GÜNDÜZ, 2006, s. 60)


Abdal, Kafkasya’nın kuzeyindeki Türk kökenli halkların mitoloji görüşlerinde av hayvanlarını koruyan Tanrı olarak yaşamıştır. (HÜSEYNOVA, 2011, s. 23)


Abdal, Dünya ile ilgisini kesip, Hakka bağlanan veli demektir. Abdallık; aday, aşık, talip, derviş evrelerini geçtikten sonra ulaşılan mevkidir.


“Abdal, “abit, zahit, münzevi” anlamlarına gelir. Veli, ermiş anlamında da kullanılmıştır.” (KAYA, 2013, s. 1)


Anadolu’da Abdal Musa, Kaygusuz Abdal, Kumral Abdal, Abdal Murat, Abdal Memet, Pir Sultan Abdal vb. ozanlar ve inanç yayıcıları vardı.


Abdaloğlu Mehmet, Aydın sancağında eşkıyalık olaylarına karışanlardan. (ATABAY, 2008, s. 72)


Abdal, Piraziz’in merkezi. (SEZEN, 2006, s. 3) Abdal, Kırım (KARAÖRS, 1993, s. 687), Bulgaristan, Makedonya ve Varna’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 135, 170, 428)


Abdalgil, 1595’te Posof ‘ta sülale. (BEKADZE, 2015, s. 100) Kıpçaklar -gili eki kullanır. (MALACILI, 2002, s. 265)


Abdaloğlu Bayburt> Çerçi, Yeniköy, Demirözü. Gümüşhane> Akçahisar. Kelkit> Dereyüzü, Eskikadı, Gerdekhisar. Şalpazarı> Tepeağzı. Şavşat> Köprükaya. Şiran> Kırıntı. Trabzon> Gülbaharhatun.


ABDİAĞAOĞLU Abdiağaoğlu, iskânlarda adı geçen Türkmen aşireti. (BAYAR, 1994, s. 110)


Abdi Ağa, Erzurum Salnamelerinde Kars’ın mahallesi. (SAĞLAM, 2011, s. 66)
Abdiağaoğlu Trabzon> İnönü, Ortahisar, Yalı. Yusufeli> Alanbaşı, Demirkent, Öğdem.


ABDİKOĞLU Abdik, Türk kabilesi. (LEZİNA)


Abdik, Kazak Türklerinde kişi adı. (JANUZAQOV, 2003, s. 23) Kazaklar, Türk boyu. XVII. Asır başlarında Trabzon sahil kesimlerine sık sık Kazak akınlarına maruz kalması ve yapılan tahribat nedeniyle Of nüfusunda azalmaya sebebiyet vermişlerdir.” (TRUS, c. 1 s. 154)


Abdikoğlu Of> Eskipazar, Güresen, Y. Kışlacık.


ABDİLOĞLU Abdillü, Türkmen oymağı. (BOSTAN, 2012, s. 343) Abdıl, eski kayıtlarda Ordu, Sivas, Haleb, Maraş ve Adana sancaklarında Türkmen/ Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 174) Abdillü, iskâna tabi olunan Türkmen aşireti. (REFİK, 1930, s. 107)


Abdiller, Çankırı’da eski yerleşim yeri. (TMYK,1946, s. 1189)


Abdiloğlu Yusufeli> Cevizlik. Yalvaç. (SAAT, 2014)


ABDİOĞLU Abdı, Türk boyu ve Şıh Türkmeni oymağı. (LEZİNA) Abdi, 1450’li yıllarda Haleb sancağında Beğdili Türkmeni kolu. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 6)


Abdi Çavuş, Anadolu çavuşlarından. (REFİK, 1930, s. 24)


Bulgaristan’da Abdiköy ile Abdioğlu köy adları bulunmaktadır. (ACAROĞLU 1988) Abdioğlu, Silistre’te yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 262)


Abdioğlu/ Abdi’ninoğlu Akçaabat> Ağaçlı, Dürbinar, Sertkaya. Araklı> İyisu, Taşgeçit. Ardanuç> Ballıköy, Bereket, Gümüşhane, Harmanlı, Zekeriya. Ardeşen> A. Durak, Doğanay, Elmalık, Köprüköy, Seslikaya. Arhavi> Dikyamaç, Ulaş, Üçırmak, Üçler, Yemişlik. Arsin> Işıklı, Karaca, Yeşilyalı. Artvin> Derinköy, Ormanlı, Ortaköy, Sümbüllü. Aydıntepe> Sorkunlu. Bayburt> Çamlıdere, Çerçi, Danişment, Konursu, Kopuz, Masat, Yeşilyurt. Beşikdüzü> Vardallı. Çarşıbaşı> Gülbahçe, Salova. Çayeli> Çilingir, Çukurluhoca, Gürpınar, İncesırt, Kemer, Limanköy, Yenicami. Çaykara> Yaylaönü. Demirözü> Yakupabdal, Yelpınar. Dernekpazarı> Gülen. Gümüşhane> Aksu, Çaltılı, Çamlı, Gümüşkaya, Güngören, Kaleköy, Üçkol. Güneysu> İslahiye, Selamet, Ulucami. Hayrat> Dağönü, Yarlı. Hemşin> Akyamaç. Hopa> Esenkıyı, Kemalpaşa, Sarp, Sugören. İkizdere> Çamlık, Diktaş, Ilıca, Ortaköy. İspir> Çamlıkaya, Çayırözü, Değirmendere. İyidere> Fıçıtaş. Kelkit> Alacat, Sadak. Köse> Merkez, Salyazı. Kürtün> Gündoğdu. Maçka> Yazlık. Of> Darılı, Güresen, Gürpınar, İkidere, Kireçli, Uluağaç. Pazar> Kocaköprü, Uğrak. Pazaryolu> Alçılı, Çatalbahçe, Yaylaözü. Rize> Balıkçılar, Bozukkale, Dağınıksu, Karasu, Taşpınar. Sürmene> Fındıcak, Orta, Petekli, Yeniay. Şavşat> Ciritdüzü, Hanlı, Kayadibi, Küplüce, Pınarlı. Şiran> Çanakçı, Günyüzü, Örenkale. Torul> Köstere, Yalınkavak. Trabzon> Beşirli, Boztepe, Çarşı, Dolaylı, Erdoğdu, Gazipaşa, İskenderpaşa, Pazarkapı, Yenicuma, Yeşilbük, Yeşilyurt. Vakfıkebir> Güney, Tarlacık. Yomra> Çamlıca, Namık Kemal, Tepeköy, Yokuşlu. Yusufeli> Balcılı, Cevizlik, Çamlıca, Demirdöven, Dokumacılar, Esenyaka, Havuzlu, Öğdem.


Abdi İle bağlantılı sülaleler:


Abdialemdaroğlu Hayrat> Pınarca.


Abdibayraktaroğlu Artvin> Erenler.


Abdigazioğlu Beşikdüzü> Beşikdüzü.


Abdipaşaoğlu İkizdere> Çamlık


Abdireisoğlu İkizdere> Diktaş. Rize> Kendirli.


ABDOĞLU Arapça abd: 1. Allah’a göre insan. 2. Köle. (DEVELLİOĞLU)


Abdoğlu Fındıklı> Çınarlı, Ihlamurlu. Hopa> Esenkıyı.


ABDULAZİZOĞLU Abdülaziz, 1450’li yıllarda Sivas sancağında Avşar Türkmeni oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 9)
Abdulazizoğlu Bayburt> Söğütlü, Şingah. Dernekpazarı> Zincirlitaş. Hayrat> Balaban, Meydanlı. Kelkit> Aksöğüt, Şavşat> Kocabey. Şiran> Akbulak. Torul> Küçükçit. Yusufeli> Evren.


ABDULCELİLOĞLU Abdulcelil, 1500 yılı başında Akşehir’de yerleşim yeri. (ERTÜRK, 2007, s. 83)


Abdulceliloğlu Çaykara> Akdoğan. Kelkit> Güzyurdu. Of> Ballıca.


ABDULKERİMOĞLU Abdulkerim, 1500’lü yıllarda Kars kazasında Demürcülü Türkmeni taifesi. (SAKİN, 2010, s. 67)


Abdulkerim, Ankara’nın eski köyü. (Köylerimiz, 1968, s. 595)
Abdulkerimoğlu Gümüşhane> Süleymaniye. Köse> Yuvacık.


ABDULLAHOĞLU Abdullah, Bayat Türkmeni. (LEZİNA) Abdullah, 1450’li yıllarda Erzurum, Menteşe, Kilis sancaklarında yaygın Kızık ve Yıva Türkmeni oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 6)


Abdullah, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar kabilesi. (ADİLOĞLU, 2005, s. 174) Abdullahlar, Rumeli’de Yörük cemaati. (AYHAN, 2013, s. 504)


Abdullahoğlu Akçaabat> Akçakale, Çamlıdere, Çolaklı, Demirci, Derecik, Dürbinar, Kavaklı, Mersin, Orta, Pulathane, Yeşiltepe, Zaferli. Araklı> Aytaş, Çamlıtepe, Pervane. Ardanuç> Aydın, Bulanık, Güleş, Karlı, Tütünlü. Ardeşen> Müftü. Arhavi> A. Hacılar, Boyuncuk, Cumhuriyet, Dereüstü, Kavak, Yıldızlı, Y. Hacılar. Artvin> A. Maden, Ormanlı, Orta, Oruçlu, Sümbüllü, Varlık. Aydıntepe> Günbuldu, Şalcılar, Y. Kırzı. Bayburt> Kadızade, Saraycık, Şeyhhayran, Tuzcuzade, Uluçayır, Zahit. Beşikdüzü> Akkese, Beşikdüzü. Çamlıhemşin> Çayırdüzü, Meydan, Ülkü. Çayeli> Demirhisar, Yamaç. Çaykara> Çambaşı, Y. Kumlu. Demirözü> Devetaşı, Yelpınar, Eymür. Derepazarı> Uzunkaya. Dernekpazarı> Gülen. Düzköy> Cevizlik. Fındıklı> Aksu, Çınarlı, Hara, Ihlamur, Tatlısu. Gümüşhane> Akçahisar, Dölek, Dörtkonak, Geçit, Gözeler, Gümüşkaya, Mescitli, Örenler, Özcan, Şephane, Yayladere, Yeşildere. Güneysu> Adacami, Ortaköy, Yenicami. Hayrat> Geçitli, Gülderen, Sarmaşık. Hemşin> Yaltkaya. Hopa> Çamlı, Köprücü, Limanköy, Sugören, Sundura. İkizdere> Çağrankaya, Eskice. İspir> Numanpaşa, Petekli. Kelkit> Babakonağı, Bulak, Büyükcami, Çimenli, Dereyüzü, Gerdekhisar, Güneyçevirme, Kılıççı, Kızılca, Sadak, Tütenli, Yenice. Köprübaşı> Beşköy. Köse> Kayadibi, Merkez, Yaylım, Yuvacık. Maçka> Ormaniçi, Yazlık. Of> Çamlı, Erenköy, Fındıkoba, Saraçlı, Sarıbey, Sarıkaya, Sefaköy, Yanıktaş. Pazar> Başköy, Kuzayca, Pazar. Pazaryolu> Sergenkaya. Rize> Alipaşa, Çarşı, Değirmendere, Kurtuluş, Pekmezi, Portakallık, Taşlık. Sürmene> Balıklı. Şavşat> Atalar, Cevizli, Düzenli, Kayadibi, Kireçli, Kocabey, Kurudere, Pınarlı, Söğütlü. Şiran> Çakırkaya. Trabzon> Bahçecik, Bengisu, Boztepe, Çiçekli, Çömlekçi, Dolaylı, Düzyurt, Gazipaşa, Geçit, Gürbulak, Hızırbey, Ortahisar, Ortahisar, Pazarkapı, Yalı, Yalıncak, Yeşilova. Vakfıkebir> Akköy, Ballı, Çarşı, Deregözü, Düzlük, Yalıköy. Yusufeli> Bostancı, Dereiçi, Erenköy, Öğdem, Yüksekoba.


Abdullah ile bağlantılı sülaleler:


Abdullahağaoğlu Arhavi> Kale. Hopa> Kuledibi.


Abdullahdayıoğlu Çamlıhemşin> Ülkü.


Abdullahefendioğlu Trabzon> Cumhuriyet.


Abdullahfettahoğlu Çarşıbaşı> Küçükköy.


Abdullahpaşaoğlu Akçaabat> Derecik.


Abdullahreisoğlu Arhavi> Musazade, Y. Hacılar.


ABDULFETTAHOĞLU Abdülfettahoğlu, Bulanıklu Türkmenlerinin diğer adı. (TATAR, 2005, s. 104)


Abdulfettahoğlu Hayrat> Geçitli. Trabzon> Çömlekçi.


ABDULOĞLU Abdül, Tatar boyu. (UÇAKCI, 2013, s. 379) Tataroğlu, bölgede yoğun sülaledir. Abdullu, Bayad Türkmeni kolu. (LEZİNA) Abdüllü, Safevi devleti kuruluşuna katkı veren Türkmen oymağı. (SÜMER, Oğuzlar, s, 175) Abdül, 1450’li yıllarda Çorum sancağında Moğol kabilesi. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 9) Abdullu, zorunlu iskâna tabi tutulan Türkmen oymağı. (ORHONLU, 1963, s. 64)


Abdul Ahtacı, Timur’un komutanı. (GÜLENSOY, 2015, s. 5)


Abduloğlu Artvin> Sümbüllü. Fındıklı> Ihlamur. Hopa> Cumhuriyet, Çamlı, Esenkıyı, Sarp. İspir> Aksu. Rize> Dereüstü, Hamidiye, Taşlık, Veliköy. Şalpazarı> Üzümözü. Şavşat> Pınarlı, Tepeköy. Trabzon> Yenicuma.


Abdul ile bağlantılı diğer sülaleler:


Abdulalioğlu Artvin> Orta.


Abdulbakioğlu Bayburt> Kadızade.


Abdulbakioğlu Bayburt> Kadızade. Sürmene> Yeniay. Yusufeli> Esenyaka.


Abdulbakoğlu Hayrat> Meydanlı.


Abdulbayraktaroğlu Artvin> Ormanlı.


Abdulcabbaroğlu Trabzon> Ortahisar.


Abdulhakimoğlu Bayburt> Saruhan.


Abdulhasapoğlu Derepazarı> Uzunkaya.


Abdulhelimoğlu Trabzon> Ortahisar.


Abdulkafuroğlu Bayburt> Bayırtepe.


Abdulkadıoğlu Trabzon> Çömlekçi.


Abdulkadiroğlu Gümüşhane> Karaer. İspir> Geçitağzı. Trabzon> Kemerkaya, Ortahisar. Yusufeli> Alanbaşı.


Abdulkadirbeyoğlu Gümüşhane> İnönü. Bayburt> Çerçi, Tuzcuzade, Zahit.


Abdulkerimoğlu Araklı> Pervane. Çarşıbaşı> Kerem. Çaykara> Çambaşı, Taşkıran. Gümüşhane> Süleymaniye. Köse> Yuvacık. Of> Bayırca, Bölümlü, Dağalan, Sıraağaç, Yazlık. Trabzon> Gülbaharhatun, Hızırbey. Yusufeli> Evren.


Abdulkerim, 1500’lü yıllarda Kars kazasında Demürcülü Türkmeni taifesi. (SAKİN, 2010, s. 67)


Abdulkerim, Ankara’nın eski köyü. (Köylerimiz, 1968, s. 595)


Abdulmecitoğlu Bayburt> Yedigöze.


Abdulmuttalipoğlu Akçaabat> Orta.


Abdurrahimoğlu Bayburt> Alapelit.


Abdulsametoğlu Maçka> Atasu. Trabzon> Gazipaşa.


Abdulseddaroğlu Çayeli> Ormancık.


Abdulyusufoğlu Trabzon> Gülbaharhatun.


ABDULREZZAKOĞLU Abdulrezzak, Beğdili Türkmeni oymağı. (DEMİR, 2000) Abdülrrezzak, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Eymür Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 10)


Abdülrezzak, Dulkadıroğlu Alauddevle’nin kardeşi. (SÜMER, 1999, s. 221)


Abdurezzak, Sakarya’nın eski köyü. (Köylerimiz, 1968, s. 595) Abdülrezzak, Varna’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 428)


Abdulrezakgil, Ahıska kökenli sülale. (BAYRAKTAROĞLU, 1992, s. 134)


Abdulrezzakoğlu Ardanuç> Aydın, Ekşinar, Kızılcık. İspir> Irmakköy. Kelkit> Eymür, Kılıçtaşı. Köse> Akbaba. Kayadibi, Yuvacık. Şavşat> Ciritdüzü. Trabzon> Çömlekçi.


ABDURRAHİMOĞLU Arhavi> Kestanealan, Y. Şahinler. Bayburt> Alapelit. Çayeli> İncesırt. Derepazarı> Uzunkaya. Of> Ballıca.


ABDURRAHMANOĞLU Abdurrahman, 1200’lü yılların sonunda Candaroğulları sahasında Yörük topluluğu. (ÇEVİK, 2012, s. 358) Abdürrahman, eski kayıtlarda Karaman, Teke, Hamid, Rumeli, Niğde ve Konya sancaklarında Bozulus Türkmeni taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 175) Abdurrahman, 1450’li yıllarda Bozok ve Saruhan sancaklarında çok yaygın Karkın Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 8) Abdurrahmanlu, 1700’lü yılın başlarında iskâna tabi tutulan Bozulus Türkmeni oymağı. (ORHONLU, 1987, s. 111)


Abdurrahmanoğlu Akçaabat> Akçakale, Uçarsu. Araklı> Kalecik, Pervane. Ardanuç> Avcılar, Cevizli, Gümüşhane, Hisarlı, Kızılcık, Tepedüzü. Arhavi> Dikyamaç. Artvin> Ağıllar, A. Maden, Çarşı, Şehitlik, Zeytinlik. Aydıntepe> Gümüşdamla. Bayburt> Çayıryolu, Kırkpınar, Kopuz, Tuzcuzade, Velişaban. Çaykara> Demirkapı, Kabataş, Taşören, Ulucami. Demirözü> Beşpınar. Derepazarı> Uzunkaya. Dernekpazarı> Akköse. Düzköy> Aykut. Fındıklı> Derbent. Gümüşhane> Tekke. Güneysu> Kiremit. Hayrat> Çamlıtepe, Dağönü. Hopa> Çimenli, Eşmekaya, Limanköy. İkizdere> Başköy, Dereköy, Gölyayla, Ihlamur. İyidere> Çanakçeşme, Denizgören, Kalecik, Sarayköy. Kalkandere> Hüseyinhoca, Kuruköy. Kelkit> Aziz, Gerdekhisar, Kılıççı, Küçükcami, Özen, Salördek, Beytarla. Köse> Akbaba. Of> Keler, Uğurlu, Yazlık. Pazar> Kuzayca, Örnekköy. Rize> Halatçılar, Köprülü, Melekköy, Müftü, Pilavdağı, Portakallık, Yağlıtaş. Sürmene> Orta. Şavşat> Çayağzı, Kayadibi, Savaş, Üzümlü, Yavuzköy. Şiran> Balıkhisar, Gökçeler, Günyüzü, İncedere, Sarıca, Şehithakan. Trabzon> Bengisu, Boztepe, Çömlekçi, Geçit, Gülbaharhatun, İnönü, Ortahisar, Pazarkapı. Vakfıkebir> Sekmenli. Yusufeli> Çamlıca, Çıralı, Esenyaka, Havuzlu, Irmakyanı, İşhan, Öğdem, Yüksekoba.


ABİDİNOĞLU Abidinoğlu, Türkmeni oymağı. (EMREN, 2018, s. 16)


Abidun, 1500’lü yılı başlarında Siverek’te yerleşim yeri. (ERPOLAT, 1994, s. 24)


Abidinoğlu Akçaabat> Darıca. Bayburt> Tuzcuzade, Y. Pınarlı. Gümüşhane> Bahçecik, Tekke. Güneysu> Adacami, Yenicami. İyidere> Fıçıtaş. Pazar> Yücehisar. Trabzon> Pazarkapı.


ABİLİOĞLU Abılı, Türkmen oymağı. (LEZİNA) Abıl, Olom Türkmeni kabilesi. (ATANIYAZOV, 2005, s. 299)


Abi: Çekinen, sakınan, nazlanan. (ÇAĞBAYIR)


Abul, Türkçe yer adlarından. (KIRZIOĞLU, 1992, s. 177) Abil, tarihte Ürdün şehri. (İBN HURDAZBİH, 2008, s. 72)


Abilioğlu Trabzon> Çarşı. Abiloğlu, Ordu. (GÜNAYDIN, 2011, s. 126)


ABİNOĞLU Abin, Altay Türklerinden bir bölük. (ORKUN, 2011, s. 24)


Eski Uygurca abın: Tek. (CAFEROĞLU, 2011) Kıpçak kökenli Kafkas Malkar Türklerinde abın-: Tereddüt etmek. (TAVKUL, 2000)


Abinoğlu Artvin> Zeytinlik.


ABİTOĞLU Abidli, Bozok sancağında Türkmen/ Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 174) Abidlü, 1450’li yıllarda Diyarbakır ve Urfa sancaklarında yaygın Varsak Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 10) Abit, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar boyu. (ADİLOĞLU, 2005, s. 174)


Arapça abid/ abit: Allaha ibadet eden. (DEVELLİOĞLU)


Abit, Yusufeli’nin Yokuşlu köyünün mahallesi.


Abitoğlu Şavşat> Çoraklı, Pınarlı.


Abitefendioğlu Ardanuç> A. Irmaklar.


ABO’NUNOĞLU Abdullah’ın kısaltılmışı.


Abonunoğlu/ Abooğlu Demirözü> Yazıbaşı. Yusufeli> Bıçakçılar.


ABRAŞOĞLU Kıpçak dilinde abraş: Alaca benekli at. (TOPARLI) Çağatayca abraş: Cins at. (GÜZELDİR, 2002, s. 24) Abraş: Derisinde leke olan insan ve Türkçeden -Türklerden Bulgarcaya geçen kelimedir. (BELLETEN, sayı 211, 1990, s. 530)


Abraşlı mahallesi, İkizdere’nin Anzer köyünde. İkizdere’den Of’a göçler çok olmuştur. Abraşlar, Bulgaristan’da (Filibe) Türk adı ve Türklerle meskûn kasaba. (ACAROĞLU 1988) Gelinen yerle bağlantılı sülale veya at yetiştiriciliği ile ilgili meslek adı.


Abraşoğlu Of> Tekoba.


ABUKAMOĞLU Bukanlı, Horasan Türklerini oluşturan boylardan. (JAVANSHIR, 2008, s. 7)


Abu-kam. Farsça ab: Su. Şarap (mecaz). (ÇAĞBAYIR) DLT’te kam: Şaman, kâhin. Kıpçakça kam: Hekim. (TOPARLI) Abukam: Şifa veren su. Kutsal su.


Abukam, Köprübaşı’nın mahallesi.


Abukamoğlu Köprübaşı> Beşköy.


ABUKOĞLU Abuk, Kafkas kavmi Abazaların bir kolu. (TAVKUL, 2007, s. 485)
Abuk, 1500’lü yıllarda Çermik sancağında köy. (GÜNDÜZ, 1993, s. 115)


Abukoğlu İspir> Leylek.


ABUSTALIOĞLU Abusta, Bayburt’un merkez köyü. (Köylerimiz, 1968, s. 595) Gelinen yer.
Abustalıoğlu Bayburt> Zahit.


ABUŞOĞLU Abışlı, Türkmen oymağı. (ATANIYAZOV, 2005, s. 292) Abuşlu, Bayat Türkmeni oymağı. (LEZİNA)


Abış Hatun, Salğurlu (Salur Atabeyliği) tahtında bir yıl hüküm süren Sad’ın kızı. (SÜMER, Oğuzlar, s. 335)


Abuşka, Kuman şahıs adı. (RASONYI, 2006, s. 161) Arapça abus: Asık suratlı. (DEVELLİOĞLU)


Abuşka, Bosna eyaletinde kale. (AYHAN, 2013, s. 132)


Abuşoğlu Artvin> A. Maden. Bayburt> Alıçlık. Demirözü> Elmalı. Gümüşhane> Çayırardı, Merkez. Kelkit> Bezendi, Büyükcami, Kaş, Öbektaş, Salördek, Yeşilpınar. Köse> Altıntaş, Merkez. Pazaryolu> Esenyurt. Şiran> Evren. Yusufeli> Bostancı, Günyayla, Kılıçkaya, Tekkale.


ABUTEKOĞLU Abuzek, Çerkez taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 176)


Abutek. Farsça abu: Nilüfer. (DEVELLİOĞLU)


Abutekoğlu Yusufeli> Bıçakçılar.


ACARALIOĞLU “Bunlara Acari ismini verenler de, buraya gelip hükümranlık etmiş ve sonra aralarında erimiş olan bir Ağaçeri zümresinden gelmiş olabilirler. Çünkü Anadolu’da, Fars vilayetlerinde ve Azerbaycan’da Türkmenlerin bir oymak ismi olan “Acarlu” kelimesi de kaynaklarımızda Agaçerili şeklinde de yazılıyor.” (TOGAN, 1981, s. 258)


Acara, yönetim merkezi Batum olan Gürcistan’a bağlı bölge.


Gürcistan’da 5 milyonluk nüfusun bir milyonu Gürcüleşmiş Kıpçaklar olduğu bilinmektedir. (ÜSTÜNYER, 2010, s. 65) Acarlar, kendilerini Gürcülerden ayrı görmektedirler. (DURSUN, 2011, s. 68)


“Lisan meselesine gelince: Artvin ve civarının yalnız birkaç köyünde ve Acara ile Çürüksulular, Gürcüce bilir ve konuşurlarsa da, asırlarca komşu olarak yaşamış ve hususi münasebetlerde bulunmuş iki milletin lisan keyfiyeti, milliyetinin belirlenmesinde bir delil teşkil edemez. Çünkü Çürüksu ve Acara’da Gürcüce konuşulduğu gibi, mükemmel Türkçe de konuşulur ve yazılır. Kısaca Tiflis ve civarında yaşayanlardan çoğunluk itibariyle Türkçe bilen ve konuşan Gürcüler vardır. Türkçeyi bildikleri için bunlara Türk denilemeyeceği gibi, Gürcüce de konuştukları için Türk olan Acara ve Çürüksu ahalisine de Gürcü denilmesi veya lisan meselesinin Batum ve Artvin çevresi halkının milliyetini belirlemede bir ölçü kabul edilmesi hiç doğru değildir.” (USTAOĞLU 1923, s. 13)


1100’lı yılların sonunda yalnızca bir defada 40 bin aile (200 bin) Kıpçak Türkü Gürcistan’a geldi. Bu göçün daha öncesi ve sonrası da vardır. En kötümser tahminle günümüzde Gürcüleşmiş bir milyona yakın Kıpçak olduğu sanılmaktadır.


Bilindiği gibi Svanlardan ve Megrellerden Müslüman olan yoktur. Kartveli ile alt gruplarından Müslüman olan ise çok çok azdır.


Kişisel istisnalar dışında okuma-yazması olan toplumlar din-dil değiştirmezler. Osmanlıların bölgeye gelmesiyle birlikte Kartveli tarihçileri ve Kartveli kilise kayıtları, büyük bir kitlenin Müslüman oluşuna sessiz ve seyirci kalmışlardır. Müslüman Gürcülerin nerede, ne zaman, nasıl, niçin Müslüman olduğuna dair tarihe küçük bir not dahi düşmemişlerdir. Çünkü bu toplum, Kartvelileri ilgilendirmemiştir ve bu halkı kendilerinden görmemişlerdir.


Tıpkı Lazlar gibi itilmişliğin ve tecrit edilmişliğin oluşturduğu ruh hali nedeniyle Türklerle karşılaştıkları gibi kardeş gördüğü toplumun dinini kısa sürede benimsemiş ve kısa zaman içinde Müslümanlığa geçmişlerdir. Günümüzde Gürcüce konuşan Müslümanlar, Ortodokslaşmış Kıpçakların devamıdır.


Acaristan (Acara-i Ulya ve Acara-i Süfla), 1578’de sancak, Çıldır eyaletine bağlı. (Osmanlı dönemi) 1828’de kaza, Batum, Trabzon eyaletine bağlı. 1878’de kaza, Batum Rusya’ya bağlı. Özerk bölge olarak (kağıt üzerinde) Gürcistan’a bağlı. (SEZEN, 2006, s. 4)


Acaralıoğlu Ardanuç> Güleş. Hopa> Başköy, Esenkıyı, Kemalpaşa, Kuledibi, Sundura. Rize> Bozukkale. Şavşat> Elmalı. Trabzon> Çarşı.


Acara muhacirlerinden Trabzon> Ortahisar.


ACAROĞLU Acarlar, 1220’li yıllarda Menteşe yöresinde konar/ göçer Yörük/ Türkmen topluluğu. (ÇEVİK, 2012, s. 357) Acar, eski kayıtlarda Aydın, Karesi ve Diyarbakır sancaklarında konar-göçer Türkmen/ Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 176) Acar/ Acarlar/ Acarlu, 1450’li yıllarda Diyarbakır, Menteşe, Karaman, Saruhan, Kütahya, Maraş, Urfa, Birecik sancaklarda çok yaygın Bayındır Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 10) Acarlu, zorunlu iskânlarda adı geçen Türkmen aşireti. (REFİK, 1930, s. 100)


Türkçede acar: Yiğit, güçlü, kuvvetli. (ACAROĞLU, 1999, s. 15)


Acar, Bulgaristan’da eski kaza merkezi ve köy. (SEZEN, 2006, s. 4)


Acaroğlu, Boyabat. (YILMAZ, 2018, s. 39)


Acaroğlu Borçka> Aralık. Yusufeli> Bıçakçılar, Darıca, Kılıçkaya.


ACEMOĞLU Acem, Niğde sancağında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 176) Acemli, Bayat Türkmeni oymağı. (LEZİNA)


“XVIII. yy. Da İran’dan bazı oymakların Türkiye’ye geldiğini biliyoruz. Vesikalarda bunlara Acem Türkmenleri denmektedir.” (SÜMER, Safevi Devleti, s. 160)


Acemler, Varna’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 466)


Acemoğlu Araklı: Erikli. Aydıntepe> Kavlatan. Bayburt> Kadızade, Mutlu, Ozansu, Şingah, Uluçayır, Uzungazi, Zahit. Beşikdüzü> Kalegüney. Demirözü> Beşpınar, Işıkova. Gümüşhane> Çamlı, Süleymaniye, Tekke. Şiran> Bilgili, Evren. Sürmene> Orta. Yomra: Kılıçlı.


ACİLOĞLU Acil, eski kayıtlarda Edirne kazasında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 177)


Arapça acil: Beklemeye zamanı ve tahammülü olmayan. (ÇAĞBAYIR)


Aciloğlu Beşikdüzü> Resullü.


AÇIKGÖZOĞLU Açıkgözoğlu, Safranbolu’da eski sülale. (KOÇ, 2015, s. 17)


Açıkgözoğlu Bayburt> Nişantaşı.


AÇIKOĞLU Açıg, Türk boyu. (LEZİNA)
DLT’te açık: Büyük kardeş.
Açıkoğlu Bayburt> Danişment.


ADALIOĞLU/ ADAOĞLU Adalı, eski kayıtlarda Karesi sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 178) Ada, 1450’li yıllarda Konya sancağında Avşar Türkmen oymağı ve Adalu, aynı yıllarda Ankara sancağında Beğdili Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 13)


Ada Çerkesleri, Kafkasya'da konuşulan dillerden. (BİLGE, 2015, s. 9) Ada, Kuban ağzında Tamam adasının diğer adı. (KIRZIOĞLU, 1998, s. 450) Eski Uygurca ada: Tehlike, bela. (CAFEROĞLU, 2011) Adalıoğlu, 1500’lü yıllarda Tarsus sancağında Varsak Türkmeni beyi. (BİLGİLİ, 2001, s. 181)


Ada, Edirne ve Macaristan’da eski yerleşim yeri. (SEZEN, 2006, s. 5)


Adalıoğlu/ Adaoğlu İspir> Petekli. Şavşat> Şalcı. Yusufeli> Irmakyanı.


ADEMOĞLU Adem, Bayındır Türkmeni oymağı. (UÇAKCI, Üçoklar, s. 11) Ademli, İçel ve Maraş sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 46, 178) Adem, 1500’lü yıllarda Küreciyan Türkmen oymağı. (ATEŞ, 2010, s. 38) Ademciloğlu, 1700’lü yıllarda eşkıyalık olaylarına karışan Türkmen aşireti. (TATAR, 2005, s. 212)


Ademey, Kafkasya'da konuşulan dillerden. (BİLGE, 2015, s. 9)


Ademoğlu Çamlıhemşin> Meydan, Y. Çamlıca. Hayrat> Yeniköy. Murgul> Başköy.


ADIOĞLU Adı, Türk kabilesi. (LEZİNA)
Adıoğlu Şiran> Evren.


ADİLOĞLU Adil, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar Türklerinde kabile. (ADİLOĞLU, 2005, s. 145) Adilli, Maraş sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 21) Adil, 1450’li yıllarda Çorum sancağında Kınık Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 16) Adillü, 1693 yılında zorunlu iskânlarda adı geçen Türkmen oymağı. (ORHONLU, 1987, s. 59)


Adiller, 1450’li yıllarda Akhisar’da (PURTUL, 1999, s. 61) ve Adil, Dobruca’da yerleşim yeri. (BÜYÜKBAŞ, 2006, s. 129)


Adiloğlu Ardanuç> Harmanlı. Arsin> Işıklı. Pazar> Akbucak.


Adil ile bağlantılı sülale:


Adilağaoğlu Artvin> Orta. Murgul> Damar.


ADNANOĞLU Adnanoğlu, Hicaz eyaletinde Arap taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 46)


Adnanoğlu Aydıntepe> A. Kırzı. Trabzon> İskenderpaşa.


AFACANOĞLU Afacanoğlu, Kacar Türkmeni oymağı. (SAVAŞ, 2017, s. 270)


Farsça afacan: Zeki ve sevimli. (ÇAĞBAYIR) Kıpçakça afacan: Ani ölüm. (TOPARLI)


Afacanoğlu Çaykara> Ulucami. Dernekpazarı> Akköse. Of> Örtülü. Rize> Reşadiye.


AFETOĞLU/ AFATOĞLU Afetd, Karay Türklerinde soy ad. (ALTINKAYNAK, 2006, s. 134)


Afatlu, Samsun’un merkez köyü. (YOLALICI, 1998, s. 17)


Afatoğlu/ Afetoğlu Düzköy> Büyük. Kürtün> Y. Karadere.


AFYONOĞLU/ AFYONCUOĞLU Afyon, 1450’li yıllarda Çorum sancağında Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1303) Afyonluoğlu, iskânlarda adı geçen Türkmen aşireti. (BAYAR, 1994, s. 113)


Afyon/ Afyoncu, Anadolu’yu Türkleştiren inanç ata-babalarını hatırlatan ad.


Afyonbaba dağı, Ardeşen’in Işıklı köyünde.


Afyonoğlu/ Afyoncuoğlu Trabzon> Ortahisar. Vakfıkebir> Fevziye.


AGACIOĞLU Türkçe –cı yapım eki almış sözcük. Aga: Saygı duyulan erkek, cömert kimse. (ÇAĞBAYIR)


Agaçe: Melike. (ATALAY, 1936)


Agacıoğlu Çarşıbaşı> Kaleköy.


AGALOĞLU Agalar, Ensari Türkmeni oymağı. (LEZİNA) Akalı, Kırgız boyu. (ORKUN, 1932, s. 96)


Moğolca agali: Erdem, fazilet, doğruluk. (LESSING)


Agaloğlu Çayeli> Limanköy.


AĞABEYOĞLU Ağabeylü, 1450’li yıllarda Karaman ve Konya sancaklarında yaygın Kayı Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 19) Ağabegli, Karakalpak Türklerinin kolu. (ÇALIŞKAN, 2001, s. 16)
Ağabeyoğlu Akçaabat> Derecik. Ardanuç> Bereketli, Tepedüzü, Çeltikdüzü, Dokumacılar, Havuzlu. Çaykara> Uzungöl.


AĞALIOĞLU Ağalu, Karaca Türkmeni. (ATEŞ, 2010, s. 28)


Ağalu köyü, 1450’li yıllarda Sivas sancağında Kızık Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1449)
Ağalıoğlu Yusufeli> Erenköy. Artvin> A. Maden.


AĞANOĞLU/ AĞANİOĞLU Ağanlı, Avşar Türkmeni. (LEZİNA) Ağanlı, 1450’li yıllarda Maraş ve Adana sancaklarında Avşar Türkmeni (s. 24) ve iskânlarda adı geçen Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 1997, s. 71)


Ağan: Ceza, cezaya çarpma. (CAFEROĞLU, 2011)


Ağan, Barak Türkmenlerinin (HALAÇOĞLU, 2009, s. 435) ve Ağanlı, 1700’lü yıllarda Karaman’da Türkmen yerleşim yeri. (CEVGER, 2012, s. 245) Ağan-gil mahallesi, Şavşat’ın Cevizli köyünde ve Ağana, Salnamede (1878) Of’un köyü.


Ağanoğlu/ Ağanioğlu Akçaabat> Acısu, Dürbinar, Yaylacık. Şavşat> Cevizli, Küplüce.


Ahanoğlu Trabzon> İskenderpaşa.


AĞAOĞLU Ağalar, eski kayıtlarda Haleb, Adana, Tarsus, Maraş ve Kayseri sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 178) Ağalar/ Ağalu, 1450’li yıllarda Karaman, Maraş, Kilis, Sivas ve Tarsus sancaklarında çok yaygın Bayındır Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 22) Ağaoğlu, Bedir Yörüklerinden. (EGAWA, 2007, s. 58) Ağalar, Irak Türkmeni. (SAATÇI, 1999, s. 294)


Ağagil, 1595’te Posof sülalelerinden. (BEKADZE, 2015, s. 100) Kıpçaklar –gili eki kullanır. (MALACILI, 2002, s. 265)


Ağa: Eskiden yüksek mevki sahipleri hakkında kullanılan bir tabirdi. (PAKALIN, c. I s. 21) Ağa, zalim kimse veya zengin, saygın kişi, cömert gibi anlamları da vardır. Kıpçakça ağa: Büyük erkek kardeş. (TOPARLI)


Ağaoğlu Akçaabat> Acısu, Dürbinar, Sarıtaş. Araklı> Bereketli, Kaymaklı. Bayburt> Ahmetzencani, Kadızade, Şingah, Uzungazi. Demirözü> Çağıllı, Merkez, Yazıbaşı, Yelpınar, Y. Pınarlı. Gümüşhane> Yağlıdere. Kelkit> Büyükcami, Uzunkol, Ünlüpınar. Şavşat> Yavuzköy, Yeniköy. Trabzon> Kalkınma, Kurtuluş, Ortahisar, Pazarkapı, Yalıncak. Yusufeli> Yokuşlu.


Ağa ile bağlantılı sülaleler:


Ağacıkoğlu Düzköy> Alazlı. Gümüşhane> Beyçam, Boyluca. Kürtün> A. Uluköy. Trabzon> Akoluk, Ortahisar. Ünye. (BACACI, 2011)


Ağacık, 1500’lü yılı başlarında Siverek Sancağında yerleşim yeri. (ERPOLAT, 1994, s. 20)


Ağagilioğlu Köse> Akbaba.


Kıpçaklar –gili eki kullanır. (MALACILI, 2002, s. 265)


Ağamustafaoğlu Ardanuç> Sakarya. Trabzon> Hızırbey.


Ağasalihoğlu Akçaabat> Ağaçlı, Eskiköy, Karaçayır, Pulathane, Sertkaya, Yeni.


Ağasüleymanoğlu Trabzon> Pazarkapı.


AĞAROĞLU Ağar, Oğuz boyu. (SÜMER, Oğuzlar, s. 162) Ağarlı, Aydın ve Niğde sancaklarında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 180) Ağar/ Ağarlu, 1450’li yıllarda İçel ve Niğde sancaklarında çok yaygın Bayındır Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 25)


Ağar, Kazan Tatarlarında ad. (RASONYI, 2006, s. 478) Ağar: Cesur, yiğit ve tarihi Türk kişi adı. (ATALAY, 1936) Ağar: Davranışlarında samimi açık olan. (ÇAĞBAYIR) Kıpçakça ağar-: Yaşlanmak, saçı sakalı ağarmak. (TOPARLI)


Ağaroğlu Ardanuç> Akarsu.


AĞAŞALIOĞLU Ağaşlu, 1500’lü yıllarda Haleb livasında Yörük cemaati. (SAKİN, 2010, s. 69)


Ağasarlı’dan bozma sözcük. Şalpazarlı.


Ağaşalıoğlu Akçaabat> Darıca, Orta.


AĞBALİOĞLU/ AĞBALOĞLU Akbal, iskânlarda adı geçen Türkmen aşireti. (BAYAR, 1994, s. 90) Bali, Salmanlu Türkmeni aşiretinden. (UÇAKCI, 2013, s. 129)


Ağba-lı. Arapça ağba: En koyu. (DEVELLİOĞLU) Ağbalı: Esmer olan.


Ağbaloğlu/ Ağbalioğlu Gümüşhane> Akçahisar. Pazaryolu> Hacılar. Şavşat> Yoncalı.


AĞCAOĞLU Ağcalu, Kaçar Türkmenlerinin kolu. (LEZİNA) Ağcalı, eski kayıtlarda Kerkük eyaletinde Türkmen Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 182)
Ağcaoğlu Şiran> Akyayla, Babacan.


AĞGÖZOĞLU/AKGÖZOĞLU Akgöz, Zonguldak’ın eski köyü. (Köylerimiz, 1968, s. 16)


Akgözoğlu/ Akgözoğlu Bayburt> Tuzcuzade. Çamlıhemşin> Güroluk. Kelkit> Çamur.


AĞIRŞAKOĞLU Kıpçakça ağırşak: Yün, iplik eğiren iği ağırlaştırmak için alt ucuna geçirilen yarım küre ağaç. (TOPARLI) Mesleki ad.


Ağırşakoğlu Hayrat> Onur.


AĞIZOTUOĞLU Ağızotu, eskiden silahlarda kullanılan bir madde. (ÇAĞBAYIR) Azerbaycan’da ağızotu: Eskiden çakmaklı tüfeği ve ağızdan doldurulan topu ateşlemek için ağızotluğuna konulan barut. (HACIYEVA, 1999, s. 130) Askeri sülale lakabı.


Ağızotuoğlu Rize> Pehlivan.


AĞLAROĞLU/ AĞLAMIŞOĞLU Ağlayan, 1500’lü yıllarda Dulkadirli Türkmen oymağı. (SARI, 2015, s. 132) Ağlarca, Yörük taifesi. (GÖKÇEN, 1946, s. 50)


Ağlamışoğlu/ Ağlaroğlu Çayeli> Arkadere, Büyükköy. Kelkit> Yeniköy. Rize> Akpınar. Köprübaşı> Beşköy.


AĞRELİMOĞLU Kökü ağre. Ağra, Moğolların Azerbaycan’a inşa ettiği şehir. (TOGAN, 1981, s. 129)


Arapça ağra> agra: Çok sevimli, çok yakışıklı. (ÇAĞBAYIR)


Ağrelimoğlu Rize> Sütlüce. Güneysu> Tepebaşı, Ulucami, Yeşilyurt.


AĞZIKARAOĞLU Ağzıkara, 1450’li yıllarda Afyon, Kırşehir ve Maraş sancaklarında yaygın Beğdili Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 35) Ağzıkara, iskânlarda adı geçen Türkmen aşireti. (BAYAR, 1994, s. 89)


Ağzıkara, bazı yörelerde Alevilerce Alevi olmayanlara verilen ad. (AKSÜT, 2013, s. 147)


Ağzıkara, Afyon’da eski yerleşim yeri. (TMYK,1946, s. 1189)


Ağzıkaraoğlu Şavşat> Ilıca.


Ağzıbeyazoğlu Kelkit> A. Özlüce,


Ağzıbüyükoğlu İspir> Öztoprak.


Ağzıçürükoğlu Aydıntepe> Gümüşdamla.


Ağzıeğrioğlu Bayburt> Çayıryolu.


AĞUNSORLUOĞLU Ağunsos, Bayburt’un köyü. Gelinen yer.
Ağunsorluoğlu Bayburt> Adabaşı, Yedigöze.


AHAKBAOĞLU Ahak-ba. Arapça ahak: Çok fazla yetkisi bulunan ve Arapça ba: Güç, kuvvet. (ÇAĞBAYIR) Ahakba: Yetkili ve güçlü kişi.


Ahakbaoğlu Hopa> Esenkıyı.


AHALKADIOĞLU Ahal-kadı. Ahal, Türkmen oymağı. (LEZİNA)


Ahal, Teke Türkmenlerinin yaşadığı bölge. (ERBAY, 2008, s. 15) Ahal, Güney Türkmenistan’da bölge adı. (BEYOĞLU, 2000, s. 145) Ahal, Türkmenlerde medeni bölge. (ATANIYAZOV, 2005, s. 87) Gürcüce ahali: Yeni. Yeni gelen Kadıoğlu.


Ahalkadıoğlu Şavşat> Atalar.


AHANOĞLU (Bk. Ağanoğlu)


AHIRZAMANOĞLU Dini içerikli ad.


Ahırzamanoğlu Şiran> Babacan, Paşapınar.


AHISKALIOĞLU Osmanlı, Ahıska’ya gelmeden önce bu bölge ahalisi Türk olan ve Türkçe konuşan kimselerdi.


SSCB döneminde bile hüviyetlerine Türk adı yazılan tek topluluktu. Stalin tarafından tümü sürgüne tabi tutulmuş ve yollarda çok kayıplar vermişlerdir. İşgal ve tehcir ile birlikte dünyanın dört bir tarafına yayılmışlardır. Yeni Kartveli hükümeti, anayurtlarına dönüşlerine evet dediği halde günümüze kadar yeterince olumlu adım atmamıştır.


Ahıskalıoğlu Giresun. (EMECEN, 2015) Şebinkarahisar. (KIVRIM, 2015)


Ahıskalıoğlu Ardanuç> Peynirli. Artvin> Erenler, Vezirköy. İspir> Gaziler, Öztoprak. Rize> Paşakuyu. Şiran> Koyunbaba. Trabzon> Bahçecik, Boztepe, Çömlekçi, Erdoğdu, Gülbaharhatun, Hızırbey, Ortahisar, Pazarkapı, Yenicuma. Yusufeli> Alanbaşı, Kılıçkaya.


Ahıska muhacirleri Bayburt> Cami, Kaleardı, Şingah, Tuzcuzade, Uzungazi, Zahit. Demirözü merkez. Trabzon> İskenderpaşa.


AHLATLIOĞLU Ahlatcuk, 1200’lü yılların sonunda Candaroğulları sahasında Yörük topluluğu. (ÇEVİK, 2012, s. 358) Ahlatlı, değişik olaylarda adı geçen Yörük cemaati. (REFİK, 1930, s. 55)


Ahlat, Anadolu’da ilk Türkleşen bölgelerden biri. Ahlatlı, Bulgaristan’da altı yerleşim yerinin adı. (ÇAVUŞ, 1990, s. 167)


Ahlatlıoğlu Trabzon> Boztepe, Pazarkapı.


AHMETBEYOĞLU Ahmetbeyli, Sığla ve Vize sancaklarında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 185) Ahmetbeyli, Döğer Türkmen boyunun aşireti. (UÇAKCI, Bozoklar, s. 203)
Ahmetbey, Candaroğlu yöresinde Türkçe iskân birimi. (ÇEVİK, 2012, s. 355)


Ahmetbeyoğlu Ardanuç> Tütünlü. Bayburt> Velişaban, Zahit. İspir> Geçitağzı. Torul> Kalecik. Yusufeli> Yamaçüstü.


AHMETOĞLU Ahmed, 1220’li yıllarda Menteşe yöresinde konar/ göçer Yörük/ Türkmen topluluğu. (ÇEVİK, 2012, s. 358) Ahmedlu, Akkoyunlu aşireti. (ERDEM, 1991, s, 244) Akkoyunlu olup bölgemize yerleşen arasında Ahmetoğulları da bulunmaktadır. (BİLGİN, 2002, s. 114) Ahmedler, eski kayıtlarda Kerkük, Ordu, Saruhan, Kütahya, Kastamonu, Maraş, Tarsus, Adana, Sivas, Samsun, Bursa, Konya, Teke ve Piriştine sancaklarında Türkmen/ Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 185) Ahmet, 1450’li yıllarda Sivas, Muğla, Kütahya, Halep, Menteşe, Tarsus, Aksaray sancaklarında yaygın Bayındır, Yıva, Salur Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 41)


Ahmat, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar kabilesi. (TAVKUL, 2007, s. 505)


Ahmetoğlu bu boydan Ahmet Bey, 1457 yılından 1469 yılındaki ölümüne kadar Uzun Hasan’ın Doğu Anadolu ve İran’daki faaliyetlerinde en sadık adamlarındandır. Daha sonra onlar Safeviler devrinde Azerbaycan’da, bilhassa bu günkü Karadağ yöresine yerleştirilmişlerdir. (Türk Kültürü Dergisi, c. 24, s. 298)


Ahmetoğlu Akçaabat> Ağaçlı, Akçakale, Akdamar, Akpınar, Ambarcık, Dörtyol, Dürbinar, Karaçayır, Kuruçam, Şinik, Uçarsu, Yaylacık. Araklı> Özgen, Taşönü, Taştepe, Yeşilköy, Yolgören. Ardanuç> Adakale, Akarsu, A. Irmaklar, Bulanık, Cevizli, Ekşinar, Güleş, Hamurlu, Naldöken, Ovacık, Tütünlü, Y. Irmaklar. Ardeşen> Bayırcık, Cami, Kuzey, Y. Durak. Artvin> Derinköy, Dikmenli, Orta, Şehitlik. Bayburt> Arpalı, Pamuktaş, Sancaktepe, Sancaktepe, Zahit. Beşikdüzü> Akkese, Aksaklı, Kalegüney, Yenicami. Çamlıhemşin> A. Şimşirli, Konaklar, Ortan. Çarşıbaşı> Kovanlı. Çayeli> Buzlupınar, Çataldere, K. Caferpaşa, K. Taşhane, Maltepe. Çaykara> Taşkıran, Ulucami, Yeşilalan. Demirözü> Bayrampaşa, Beşpınar, Işıkova, Serenli, Yelpınar. Derepazarı> Yanıktaş. Dernekpazarı> Çalışanlar, Kondu, Ormancık. Düzköy> Çayırbağı, Çiğdemli, Gürgendağ. Fındıklı> Çağlayan, Sümer, Yeni. Gümüşhane> Dörtkonak, Hasköy, Karamustafa, Sarıçiçek, Yayladere. Hemşin> Yaltkaya. Hopa> Limanköy. İkizdere> Ballıköy, Rüzgârlı, Sivrikaya. İyidere> Sarayköy. Kalkandere> Taşçılar. Kelkit> Akdağ, Devekorusu, Güzyurdu, Öbektaş, Özen, Sadak, Salördek, Ünlüpınar, Yenice, Yolçatı. Köse> Kayadibi, Merkez, Övünce, Özbeyli, Subaşı, Yuvacık. Maçka> Ormanüstü, Yüzüncüyıl. Murgul> Erenköy. Of> Erenköy, Kaban. Pazar> Alçılı, Bucak. Pazaryolu> Kılıççı, Merkez. Rize> Küçükçayır, Muradiye, Pehlivan, Yeniköy. Sürmene> Çavuşlu, Çiftesu, Çimenli, Gültepe, Karacakaya, Orta. Şalpazarı> Ağırtaş, Düzköy, Üzümözü. Şavşat> A. Koyunlu, Cevizli, Ciritdüzü, Demirkapı, Elmalı, Hanlı, Ilıca, Kireçli, Küplüce, Savaş, Şalcı, Şenocak, Veliköy, Yaşar, Yoncalı. Şiran> Başköy, Gökçeler, Ozanca, Sellidere, Söğütalan. Tonya> Hoşarlı. Trabzon> Çarşı, Çömlekçi, Erdoğdu, Gölçayır, Gülbaharhatun, Pazarkapı, Yalı, Yenicuma. Vakfıkebir> Fevziye, Hacıköy, Mısırlı, Şenocak, Yalıköy. Yomra> Kaşüstü, Oymalıtepe, Şanlı.


Ahmet ile bağlantılı sülaleler:


Ahmetağaoğlu Akçaabat> Akçakale. Ardanuç> Akarsu, Hamurlu, Harmanlı, Sakarya. Artvin> A. Maden. Derepazarı> Uzunkaya. Hopa> Ortahopa. İkizdere> Çataltepe. İspir> Kırık. İyidere> Yapraklar. Rize> Çarşı, Mermerdelen. Yusufeli> Esendal.


Emeçahmetağaoğlu Pazaryolu> Merkez.


Ahmetalemdaroğlu Hayrat> Pınarca.


Ahmetbaşoğlu İkizdere> Ayvalık, Ihlamur. Of> Tekoba.


Ahmetbayraktaroğlu Artvin> Ormanlı. Sakalar.


Ahmetcebioğlu (Bk. Çepnioğlu)


Ahmetçavuşoğlu Ardanuç> Bağlıca, Sakarya. Rize> Atmeydanı, Yeniköy. Şavşat> Ilıca. Trabzon> Çömlekçi.


Ahmetçebioğlu (Bk. Çepnioğlu)


Ahmetdayıoğlu Arsin> Başdurak, Harmanlı, Özlü.


Ahmetefeoğlu Torul> Yalınkavak.


Ahmedikaoğlu Kalkandere> Dağdibi.


Ahmetefendioğlu Çaykara> Karaçam, Şahinkaya. Dernekpazarı> Yenice. Hopa> Ortahopa. İyidere> Sarayköy. Kelkit> Yolçatı. Köprübaşı> Beşköy, Fidanlı. Of> Bölümlü, Y. Kışlacık. Sürmene> Muratlı.


Ahmetkahyaoğlu Ardanuç> Peynirli.


Ahmetkezoğlu Şiran> Akyayla.


Ahmetpaşaoğlu Çaykara> Uzungöl.


Ahmetresioğlu Arhavi> Kale. Trabzon> Beşirli.


Ahmetullahoğlu Hayrat> Kılavuz. Of> Ağaçseven, Ballıca, Çamlı.


Ahmetyazıcıoğlu Arhavi> Cumhuriyet. Fındıklı> Yeni. Hopa> Çamlı, Esenkıyı.


AHTİOĞLU Ahtı, Lezgi kolu. (BERJE, 1958, s. 19)


Ahti, Dağıstan’da yerleşim yeri. (EREL, 1961, s. 20) Ahtı, Kafkasya’da eski Derbent ve Şirvan eyaleti sancağı. (BİLGE, 2015, s. 573, 559) Aktı, eski Kıpçaklardan kalan yer adı. (KIRZIOĞLU, 1992, s. 137)


Ahtioğlu Artvin> Ortaköy.


AJDAROĞLU Ajdar, Türkmen boyu. (İLLİYEV, 2010, s. 19)


Ajdaroğlu Çayeli> Limanköy. Kalkandere> Çağlayan.


AKAROĞLU Akarlu, eski kayıtlarda Bozok ve Maraş eyaletlerinde Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 186)
Akaroğlu Bayburt> Tuzcuzade.


AKATOĞLU Akat, Eski çağ kavimlerinden. Akat oğlu Macar masal kahramanı. (RASONYI, 2006, s. 478)


Derepazarı’nda Akat-oz köyü. Akatoz: Akatlar vadisi.


Akatoğlu Akçaabat> Söğütlü (kör hane). Pazar> Hamidiye.


AKBALOĞLU Akbal, zorunlu iskânlarda adı geçen Türkmen aşireti. (BAYAR, 1994, s. 90)


Akbaloğlu Bayburt> Mutlu, Saraycık. Trabzon> Çömlekçi.


AKBAŞOĞLU Akbaşlar, eski kayıtlarda Karaman, Ankara, Karesi, Bursa, Aydın, Saruhan, Haleb, İçel ve Filibe sancaklarında konar-göçer Türkmen Ekradi taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 186) Akbaşlu, 1450’li yıllarda Adana sancağında yaygın Yıva Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 64) Akbaşlar, 1500’lü yıllarda Antalya’da Türkmen/ Yörük aşireti. (AKGÜL, 1989, s. LXXVI) Akbaş, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar boyu. (ADİLOĞLU, 2005, s. 175) Akbaş, 1692’de adı eşkıyalık olaylarına karışan aşiret. (TATAR, 2005, s. 142) Akbaş, zorunlu iskâna tabi tutulan oymak. (ORHONLU, 1963, s. 57)


Akbaşlar, Filibe’de Yörük cemaati. (AYHAN, 2013, s. 504)


Akbaş, Kuman/ Kıpçak şahıs adı ve Kuman asıllı Rumen asilzadesi. (RASONYI, 2006, s. 478) Akbaş, tarihi Türk kişi adı. (ATALAY, 1936) Akbaş: Şahinden büyük bir av kuşu. (EYUBOĞLU, 1995)


Akbaş, Candaroğlu yöresinde Türkçe iskân birimi. (ÇEVİK, 2012, s. 355) Akbaş, Tuna’da (DRAGANOVA, 2006, s. 84); Filibe vilayetinde ve Üsküp’te yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 139, 462)


Akbaşoğlu Akçaabat> Orta. Ardanuç> Sakarya. Sürmene> Balıklı. Ünye. (BACACI, 2011) Boyabat. (YILMAZ, 2018, s. 34)


AKBIYIKOĞLU Akbıyık, Türkmen oymağı. (CANDAR, 1934, s. 5) Akbıyık, Türkmen aşireti. (ERENDOR, 2016, s. 211) Akbıyıkoğlu, Yörük cemaati. (AK, 2013, s. 4)


Akbıyık, tarihi Türk kişi adı. (ATALAY, 1936) Akbıyık, II. Murathan’ın dostu, Hacı Bayram’a mensup dervişlerden. (EROL, 1999, s. 106)


Akbıyıkoğlu Bayburt> Uzungazi. Hopa> Başoba, Karaosmaniye. Pazaryolu> Bayındır. Boyabat. (YILMAZ, 2018, s. 34)


AKÇALLIOĞLI Akçal, Munduz Türklerinden. (LEZİNA)
Akçal, 1450’li yıllarda Biga sancağında Kayı Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2021)


Akçallıoğlu Kürtün> Akçal.


AKDANOĞLU Akdana, Türkmen aşireti. (AYHAN, 1999, s. 61)


Arapça aktan: Pamuklar. (DEVELLİOĞLU) Beyaz tenli (mecaz). Aktan, Kazak kişi adı. (JANUZAQOV, 2003, S. 2)


Akdanoğlu Artvin> Y. Maden.


AKDAĞOĞLU Akdağlu, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Kınık Türkmenlerinin taifesi. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1765) Akdağlı, eski kayıtlarda Adana, Sis… sancaklarında Yörük cemaati. (TÜRKAY, 1979, s. 189)
Akdağoğlu Bayburt> Güneydere.


AKDİKOĞLU Akdik, Pülümür ilçesinin köyü. (Köylerimiz, 1968, s. 22) Gelinen yer.
Akdikoğlu Gümüşhane> Mescitli.


AKINCIOĞLU Akıncı, eski kayıtlarda Ordu, Vize ve Aksaray sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 189) Akıncı, 1450’li yıllarda Aksaray, Kütahya, Konya ve İçel sancaklarında yaygın Yıva Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 79)


“Akıncı: Ecnebi memlekete akın yapanlara verilen isimdi. En cesurlarına serdengeçti ve dalkılıç denilirdi.” (PAKALIN, c. I s. 36)


Akıncı, Osmanlı'da Gence/ Karabağ eyaletinde (BİLGE, 2015, s. 587) ve Akıncılar, Varna ile Silistre’de yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 466, 482)


Akıncıoğlu Bayburt> Darıca. Rize> Elmalı.


AKİFOĞLU Akifgil, Ahıska kökenli sülale. (BAYRAKTAROĞLU, 1992, s. 177) Akifler, 1595’te Posof sülalelerinden. (BEKADZE, 2015, s. 100)


Akifoğlu Araklı> Kayaiçi. Artvin> Ahlat. Şavşat> Meşeli.


AKMEHMETOĞLU Akmehmet, zorunlu iskânlar sırasında adı geçen Yeni-İl Türkmen oymağı. (REFİK, 1930, s. 206)


Eski Türkçe ak: Temiz, lekesiz. (ÇAĞBAYIR)


Akmehmetler, Makedonya’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 172)


Akmehmetoğlu Akçaabat> Akçaköy. Artvin> Beşağıl. Bayburt> Kurbanpınar. Çamlıhemşin> Şenyuva. Çayeli> Buzlupınar. Güneysu> Adacami, Ulucami. İkizdere> Ortaköy. İspir> Merkez, Y. Fındıklı. Kürtün> Y. Uluköy. Rize> Gülbahar, Pazarköy, Yenigüzel. Yusufeli> Alanbaşı, Erenköy.


AKRAOĞLU Arapça akra: Başının saçı dökülmüş olan, dazlak. (DEVELLİOĞLU)
Akra, 1450’li yıllarda Saruhan sancağında Karkın Türkmenlerinin yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 761)
Akraoğlu Bayburt> Çayıryolu.


AKREPOĞLU Akrep, zorunlu iskânlar sırasında Hama sancağı dâhilinde Türkmen yerleşim yeri. (ORHONLU, 1987, s. 68)


Akreb: En yakın ve akrep: Sezdirmeden insanın canını yakan kimse (mecaz). (ÇAĞBAYIR)


Akrepoğlu Akçaabat> Mersin (kör hane). Çaykara> Ulucami. İyidere> Fıçıtaş, Taşhane. Of> Kiraz.


AKSAKALOĞLU Aksakal, Kazak boyu. (İSMAİL, 2002, s. 152) Aksakal, Kırşehir ve Bozok sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 191) Aksakal/ Aksakallar, 1450’li yıllarda Balıkesir ve Kırşehir sancaklarında yaygın Varsak Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 81)


Aksakal, tarihi kişi adı. (GÜLENSOY, 2015, s. 12)


Aksakaloğlu/ Aksakallıoğlu Ardanuç> Bulanık, Çakıllar, Geçitli, Kapıköy, Meşeköy. Artvin> Hızarlı, Sakalar, Varlık. Aydıntepe> Çayırköprü. Bayburt> Bayraktar, Helva, Tuzcuzade, Veysel. İspir> Ardıçlı. Köse> Salyazı, Oylumdere. Pazaryolu> Ambarlı, Gülçimen. Şavşat> Veliköy.


AKSARRAFOĞLU Ak-sarraf. Ak, Göklen Türkmeni kolu. (Bk. Sarrafoğlu)


Aksarrafoğlu Çaykara> Çamlıbel.


AKSATOĞLU Aksa, 1500’lü yıllarda Bozulus Türkmeni. (ŞAHBAZ, 2018, s. 153)
Arapça aksat: Pek doğru şey. (DEVELLİOĞLU) Aksata: Alış-veriş. (EYUBOĞLU, 1995) Mesleki ad.


Aksatoğlu Artvin> Beşağıl.


AKSOYOĞLU Aksay, Nogay Türklerinin kolu. (BERJE, 1958, s. 14) Ak-soy. Ak, Cerid Türkmeni oymağı. (ATEŞ, 2010, s. 31)


Eski Türklerde ak: Beyaz, necip, temiz. (ZEKİYEV, 2007, s. 69)


Ak, 1500’lü yıllarda Karaman’da yerleşim yeri. (YILDIZ, 2010, s. 151)


Aksoyoğlu Araklı> Kayaiçi. Güneysu> Yüksekköy.


AKSUNKLIOĞLU Aksungur’dan bozma olabilecek kelime.
Aksunklıoğlu Bayburt> Zahit.


AKSUOĞLU Aksu, Türkmen oymağı. (HÜRMÜZLÜ, 2006, s. 157) Aksu, Irak Türkmeni taifesi. (SAATÇI, 1999, s. 294) Aksudlu, 1701 yılında iskânlarda adı geçen Bozulus Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 1997, s. 47)


Aksu, tarihte Doğu Türkistan’da devlet. (YILDIRIM, 2013, s. 75)


Aksuoğlu Akçaabat> Akören. Bayburt> Konursu, Zahit.


AKŞANOĞLU Akşa, Kazak boyu. (İSMAİL, 2002, s. 152)


Ak-şan. Lakap.


Akşanoğlu Akçaabat> Darıca.


AKTAROĞLU Ahtarcı, konar-göçer Türkmen oymağı. (METİN, 2007, s. 135)


Arapça akdar: Kudretler. (ÇAĞBAYIR) Aktar, mesleki ad.


Aktaroğlu Maçka> Kaynarca. Trabzon> Bahçecik. Yomra> Çınarlı, Şanlı.


AKTAŞOĞLU Aktaş, 1200’lü yılların sonunda Candaroğulları sahasında Yörük topluluğu. (ÇEVİK, 2012, s. 358) Aktaş, Kayı Türkmeni oymağı. (UÇAKCI, 2013, s. 53) Aktaş, Konya sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 191) Aktaş, Candaroğulların (Samsun) yöresinde konar-göçer Yörük cemaati. (YAKUPOĞLU, 2012, s. 358)


Kıpçakça aḳtaş: Esir. (AKYOL, 1919, s. 21)


Aktaş, Şirvan eyaleti (Azerbaycan) sancağı ve Aktaş, Ereş eyaleti sancağı. (BİLGE, 2015, s. 559-573) Aktaş, Kefe’de mahalle. (ÖZTÜRK, 2000, s. 207) Aktaş, 1500’lü yıllarda Çankırı’da Türkmen yerleşim yeri. (AÇIKGÖZ, 2004, s. 144)


Aktaşoğlu Çamlıhemşin> Konaklar. Trabzon> Çömlekçi.


Aktaşbeyoğlu Bayburt> Tuzcuzade.


AKTELOĞLU Aktil, Maraş’ta (GÖK, 2013, s. 32) ve Aktel, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Varsak Türkmenlerinin yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1166) Gelinen yer.


Akteloğlu Şavşat> Pınarlı.


ALACAOĞLU Alaca, Horasan’da ilk Türkmen kollarından biri. (SARAY, 2010, s. 71) Alaca, Hazar Ötesi Türkmeni. (CİHAN, 2010, s. 140) Alacalu, 1220’li yıllarda Menteşe yöresinde konar/ göçer Yörük/ Türkmen topluluğu. (ÇEVİK, 2012, s. 358) Alacalar, eski kayıtlarda Paşa, Sivas, Maraş, Kırşehir ve Niğde sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 193) Alaca, 1450’li yıllarda Karaman vilayetinde Döğer Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 85) Alacalar, Rumeli’de Yörük taifesi. (AYHAN, 2013, s. 504)


Alaca, 1500’lü yıllarda Harput’ta (AKYEL, 2013, s. 9); Alaca Mescit, 1450’li yıllarda Kastamonu Sancağında (TOSUNOĞLU, 1993, s. 382); Alacalar, Rumeli’de (Pazarcık); Silistre’de (AYHAN, 2013, s. 207, 435); 1500’lü yıllarda Kayseri’de (YETKİN, 2007, s. 34) ve Alaca, 1450’li yıllarda Aksaray’da yerleşim yeri. (YÖRÜK, 1996, s. 64) Alacalar, Menteşeoğulları yöresinde Türkçe iskân birimi. (ÇEVİK, 2012, s. 356)


Alacaoğlu Araklı> Aytaş, Erikli, Özgen. Kelkit> Çimenli. Trabzon> Çömlekçi, Esentepe. Yomra> Kayabaşı, Kömürcü.


ALAÇOĞLU Alaç, Türk boyu. (LEZİNA)


Alaç, Gagauz Türklerinde soy ad. (MANOV, 2001, s. 205) Moğolca alaçi: Katil han. (KARAYEV, 2008, s. 233)


Alaç, Kırımda yer adı. (DOĞRU, 1987, s. 74) Alac, 1850'li yıllarda Bağdat’ın nahiyesi. (BELLETEN, sayı 211, 1990, s. 1251) Alaç Hacı, Rumeli eyaletinde yerleşim yeri. (SELÇUK, 2002, s. 136)


Alaçoğlu Rize> Müderrisler.


ALAGÖZOĞLU Alacagöz, Hazar Ötesi Türkmen oymağı. (CİHAN, 2010, s. 141) Alagöz, eski kayıtlarda Maraş, Hınıs, Sivas ve Niğbolu sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 193) Alagöz/ Alagözlü, 1450’li yıllarda Ankara, Sivas, Maraş, Bozok, Çorum ve Aydın sancaklarında çok yaygın Dodurga ve Beğdili Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 87)


Alagöz, Memluklularda kullanılan Türkçe şahıs adı. (SÜMER, Şahıs Adları, s. 375) Alaköz, Kuman şahıs adı. (RASONYI, 2006, s. 478) Alagöz, Türk adı. (GÜLENSOY, 2015, s. 17) Alagöz, 1500’lü yıllarda Gagauz Türklerinde soy ad. (CEBECİ, 2008, s. 128)


Alagöz, 1500’lü yıllarda Kayseri’de (İNBAŞI, 1992, s. 84) ve 1600’lü yıllarda Hınıs’ta yerleşim yeri. (İNBAŞI, 2014, s. 43)


Alagözler, Kırcaali’de (Bulgaristan) (AYHAN, 2013, s. 272); Alagöz (oğlu) 1500’lü yıllarda Ankara’da (KAYA, 2000, s. 17) yerleşim yeri.


Alagözoğlu Araklı> Çukurçayır, Köprüüstü. Şavşat> Elmalı, Pınarlı, Susuz, Yeniköy. Şiran> Örenkale.


ALAMANOĞLU Alamanlu, eski kayıtlarda Canik, Edirne, Diyarbakır, Karaman ve Konya sancaklarında Türkmen/ Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 200)


Çağatay Türkçesinde alaman: Haydut, eşkıya çetesi. (ERBAY, 2008, s. 24) Kırgızca alaman: Akın, intizamsız saldırış. (YUDAHİN, 1994) Eski Türklerde alaman: Nefer. (NUR, 1979, c. II, s. 107)


Alamanlı, Balkanlarda yerleşim yeri. (AYDIN, 1992, s. 150)


Alamanoğlu Bayburt> Çamlıkoz. Gümüşhane> Gökdere. İkizdere> Çiçekli.


ALAMETOĞLU Alamet, Hazar Ötesi Türkmen oymağı. (CİHAN, 2010, s. 143) Alamet, Göklen Türkmeni kolu. (LEZİNA)


Alametoğlu Trabzon> Pazarkapı.


ALANOĞLU Alan, Çepnilerin kolu. (SÜMER, Oğuzlar, s. 417) Alan, 1450’li yıllarda Konya ve Menteşe sancaklarında Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 90) Alan, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkarların bir diğer adı. (BİLGE, 2015, s. 15) Alanlar, Dersim’de aşiret. (KAYA, 2002, s. 81)


Alanlar, Karadeniz’in doğu kıyılarını izleyerek Anadolu’ya girdiler ve sırasıyla Pontus ve Galatia yörelerini talan ettiler. (UMAR, 2000, s. 62) Alanlar, günümüzde Kafkasya’da yaşayan Türk soylu millet. (LAYPANOV, 2008, s. 130)


Kıpçak kökenli Malkarlarda alan: Arkadaş, dost, soydaş. (TAVKUL, 2000) Alan, Karay Türklerinde soy ad. (ALTINKAYNAK, 2006, s. 134) Alan, Memluklular’da kullanılan Türkçe şahıs adı. (SÜMER, Şahıs Adları, s. 375)


Alanoğlu, Ilgın (SARIYAR, 2015, s. 33) ve Süleymaniye’de (Bağdat) kaza. (SEZEN, 2006, s. 21) Alan, Bulgaristan, Vidin, Niğbolu, Selanik (AYHAN, 2013, s. 203, 328, 373, 476), Kırşehir’de (GÜNDÜZ, 2006, s. 68) ve 1500’lü yıllarda Ankara’da yerleşim yeri. (AÇIKGÖZ, 2004, s. 140)


Alanoğlu Ardanuç> Meşeköy. Kalkandere> Kayabaşı, Soğuksu.


Alan ile bağlantılı sülale:


Alandaroğlu Gümüşhane> İkisu. Kelkit> Kılıççı.


Alan-dar. Farsça –dar, sahip anlamı veren son ek. Bayrak-dar, Alem-dar, Defter-dar, Sancak-dar…


ALANSALIOĞLU Alansa, 1500’lü yıllarda Bayburt’ta yerleşim yeri. (MİROĞLU, 1975, s. 69) Gelinen yer.


Alansalıoğlu Kelkit> Yeşilpınar.


ALAPOĞLU/ ALAPLIOĞLU Allap, Türk boyu. (LEZİNA)


Kafkasya’da Kumuk-Balkar Türklerinde alapa: Ücret, mükafat. (NEMETH, 1990) Kazakça alap: Ova, geniş alan. Alap, Peçenek yer adı. (KURAT, 1937, s. 249)


Alap, Macaristan’da yerleşim yeri. (ALTUN, 2007, s. 17) Alap, Zonguldak, Bolu, Kastamonu’da eski yerleşim yeri. (SEZEN, 2006, s. 21)


Alapoğlu Çaykara> Köseli.


Alaplıoğlu Trabzon> Kemerkaya.


ALAŞOĞLU Alaş, 1450’li yıllarda Karaman vilayetinde Varsak Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 90) Alaş, Kazak boyu ve Alaş, Kazak devlet adı. (İSMAİL, 2002, s. 150, 153)


“XVII. Asır başlarında Trabzon sahil kesimlerine sık sık Kazak akınlarına maruz kalması ve yapılan tahribat nedeniyle Of nüfusunda azalmaya sebebiyet vermişlerdir.” (TRUS, c. 1 s. 154) Yurdun değişik yerlerinde Kazak yerleşim yerleri bulunmaktadır.


Alaş: Kazak, Kırgız ve Tatarların ortak adı. (KENESBAYOĞLU) Kırgızca alaş: Yabancı, başka kabileden. (YUDAHİN) Alaş, “Ulaş”tan. (SÜMER, Şahıs Adları, s. 145)


Alaş, 1500’lü yıllarda Budin’de yerleşim yeri. (IŞIK, 2013, s. 89)


Alaşoğlu Akçaabat> Darıca, Yıldızlı.


ALAYBEYOĞLU Alaybeyioğlu, eski kayıtlarda Adana, Maraş ve Haleb sancaklarında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 195) Alaybeylü, 1450’li yıllarda Sivas sancağınsa Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 427) Alaybeyli, Irak Türkmeni oymağı. (SAATÇI, 1999, s. 294)


Alaybeyi, tımarlı yani topraklı süvarilerin sefer dışı zamanlarda bulundukları bölgedeki amirleri. (SERTOĞLU, 1986, s. 14)


Alaybeyoğlu Aydıntepe> Merkez. Gümüşhane> Akçakale. Köse> Kayadibi. Maçka> Akarsu. Trabzon> Çarşı, Ortahisar, Yalı.


Alaybekoğlu Ardanuç> Yolüstü.


Kıpçakça bek: Bey. (CAFEROĞLU, 1931) Eski Türklerde bek: Prens. (LAYPANOV, 2008, s. 137)


ALAYOĞLU Alaylu, Yörük cemaati. (BEŞİRLİ, 2008, s. 101) Alaylı, Avşar Türkmeni oymağı. (UÇAKCI, 2013, s. 214)


Alay, Batı Türkistan’da eski Türk eserlerinin buluntu yeri. (ÖGEL, 2014, s. 15) Alay, Türkistan’da bölge. (BARTHOLD, 2017, s. 95)


Alayoğlu Trabzon> Yalı, Pazarkapı. Vakfıkebir> Tarlacık.


ALAZOĞLU Alaz, Kafkas kavmi. (KIRZIOĞLU, 1994, s. 6) Alas, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar boyu. (ADİLOĞLU, 2005, s. 176)


Alas, tarihi Türk kişi adı. (ATALAY, 1936) Altay Türklerinde alas: Kutsama nidası. (NASKALİ) Alaz, “alev”den. (EYUBOĞLU, 1995)


Alazan, Kafkasya’da yerleşim yeri. (ARTAMONOV, 2008, s. 81) Alazan, Dağıstan’da nehir. (EREL, 1961, s. 7) Alaz-an: Alazlar. Farsça –an eki çoğul edatıdır.


Alazoğlu Şavşat> Tepeköy. Boyabat. (YILMAZ, 2018, s. 39)


Alazoloğlu Pazar> Şentepe.


Alaz-ol. Kıpçak Türkçesinde ol: Oğlu. Alazol: Alazoğlu.


ALBUZOĞLU Albus, Dulkadirli Türkmeni. (UÇAKCI, 2013, s. 122) Abız, Karakalpak Türk uruğu. (ÇALIŞKAN, 2001, s. 14)


Altay Türklerinde albıs: Hastalık ruhu. (NASKALİ) Albız: 1. Kötü melek. 2. Uyanık, akıllı. (ÇAĞBAYIR) Alpıs, Kazak Türklerinde kişi adı. (JANUZAQOV, 2003, s. 3)


Albız, Çıldır Rabat’ta Şeytan kalenin öteki adı. (DOĞRU, 1985, s. 135)


Albuzoğlu Güneysu> İslahiye.


Alpızoğlu Artvin> Oruçlu.


ALÇAOĞLU Alça, Ensari Türkmeni kolu. (LEZİNA) Alcı, adı değişik olaylara karışan Yörük cemaati. (HALAÇOĞLU, 1997, s. 49)


Alça Han, tarihi Türk kişi adı. (GÜLENSOY, 2015, s. 19) İğdir yöresinde Türkçe “aluç”tan, alça eriği ve Azerbaycan’da Alçalı dağ ve Alçalı köyleri bulunmaktadır. (ÇETİNKAYA, 1996, s. 134) Kıpçakça alça: Yüksek olmayan. (TOPARLI) Boyu kısa (mecaz).


Alçaoğlu Yusufeli> İnanlı.


AKÇECİOĞLU Mesleki ad.


Akçecioğlu Akçaabat> Orta.


ALÇIKOĞLU Alçik, Türk oymağı. (LEZİNA)


Alçıkoğlu Sürmene> Çavuşlu.


ALDIKAÇTIOĞLU Torul> Çamlıca. Trabzon> Gazipaşa.


ALEKSANOĞLU (Bk. Hapeloğlu)


Aleksanoğlu Rize> Karasu.


Eleksanoğlu Çayeli> İncesu


ALEKSİOĞLU Alessio, Arnavutluk’taki Leş şehrine Latinlerin verdiği addır. (SERTOĞLU, 1986, s. 14) Arnavutoğulları bölgede yaygın sülaledir. Aleksi, Filibe’de yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 187) Aleksi, Mut ilçesinde Ballı köyünün eski adı. Aleksi, 1500’lü yıllarda Eskişehir’de yerleşim yeri. (AÇIKGÖZ, 2004, s. 148) Gelinen yer.


Aleksioğlu Fındıklı> Aksu, Tatlısu.


ALEMDAROĞLU Alemdar, Türkmen oymağı. (HÜRMÜZLÜ, 2006, s. 157)


“Alemdar: Osmanlıda bayrak taşıyanlar hakkında kullanılan bir tabirdi.” (PAKALIN, c. I s. 48)


Alemdaroğlu Akçaabat> Adacık, Akçaköy, Çolaklı, Darıca, Dürbinar, Eskiköy, Pulathane. Araklı> Aytaş, Ayvadere, Çukurçayır, Erenler, Erikli, Kestanelik, Köprüüstü, Özgen, Taştepe, Yalıboyu, Yolgören. Arhavi> Tepeyurt. Arsin> Elmaalan, Güneyce, Yeşilce. Artvin> Salkımlı. Bayburt> Arpalı, A. Kırzı, Çamlıkoz, Güllüce, Günbuldu, Karşıgeçit, Kop, Salkımsu, Şingah, Uluçayır, Uzungazi, Veysel, Y. Kışlak. Çamlıhemşin> Sırt, Şenyuva, Ülkü. Çarşıbaşı> Kavaklı, Merkez, Pınarlı, Samsun, Şahinli, Taşlıtepe, Zeytinlik. Çayeli> Başköy, Gürpınar, Uzundere, Yeşiltepe. Çaykara> Arpaözü, Çambaşı, Ulucami. Dernekpazarı> Çayırbaşı, Kondu. Düzköy> Alazlı, Çal. Gümüşhane> Beşoba, Eskibağlar, Güngören, Kabaköy, Kaleköy, Süleymaniye, Yeşildere. Hayrat> Gülderen, Meydanlı, Pazarönü. Hemşin> Akyamaç, Bilen, Ortaköy, Yeniköy. Hopa> Kuledibi. İkizdere> Güneyce. İspir> Ardıçlı, Aktaş, Çamlıkaya, Irmakköy, Karakale. Kelkit> Kızılca, Sadak. Köse> Kabaktepe, Örenşar, Özbeyli. Kürtün> Araköy, Arpacık. Maçka> Alaçam, Çağlayan, Esiroğlu, Ocaklı, Yeşilbük. Pazaryolu> Büyükdere, Pamukludağ, Yiğitbaşı. Of> Çamlı, Fındıkoba, Gürpınar, Kavakpınar, Örtülü, Taşhan. Sürmene> Çamburnu, Orta, Ovalı. Şalpazarı> Geyikli, Gökçeköy, Simenli. Şavşat> Kireçli. Şiran> Elmaçukuru. Tonya> Orta. Torul> Kirazlık. Trabzon> Akkaya, Akoluk, Akyazı, Bahçecik, Bostancı, Boztepe, Çağlayan, Çarşı, Çiçekli, Çömlekçi, Çukurçayır, Doğançay, Düzyurt, Erdoğdu, Esentepe, Gazipaşa, Gölçayır, Gözalan, Gülbaharhatun, Hızırbey, İnönü, İskenderpaşa, Ortahisar, Pazarkapı, Pelitli, Sayvan, Sevimli, Toklu, Tos, Yalı, Yalıncak, Yenicuma, Yeşilyurt. Vakfıkebir> İlyaslı, Kıran, Yıldız. Yomra> Kıratlı, Özdil, Sancak. Yusufeli> Demirköy, Dokumacılar, Erenköy, Esenyaka, Köprügören, Yaylalar.


ALEMOĞLU/ ALEM’İNOĞLU Alemli, eski kayıtlarda Ordu kazasında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 197) Alem/ Alemlü, 1450’li yıllarda İçel sancağında Avşar Türkmeni ve Maraş sancağında yaygın Peçenek oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 99) Alemli, 1500’lü yıllarda Maraş sancağında Dulkadirli Türkmeni kolu. (SARI, 2015, s. 191)


Alemoğlu/Alem’inoğlu Beşikdüzü> Şarlı. Kürtün> A. Uluköy.


Alem ile bağlantılı sülale:


Alemesoğlu/ Alemisoğlu Vakfıkebir> Cumhuriyet, Körez, Yalıköy. (-es ve –is ekleri katip tarafından ilave edilmiştir)


ALEVOĞLU Alav, Türk boyu. (İSMAİL, 2002, s. 152) Alav, bir anlamı da “tuğ”dur. (ÇAĞBAYIR)


Alevce, Süleymaniye livası nahiyesi. (BELLETEN, 1990, sayı 211, s. 1252)


Alevoğlu Güneysu> Ortaköy, Yenicami. İkizdere> Diktaş. Maçka> Sındıra. Rize> Küçükköy, Mermerdelen, Pilavdağı.


ALHANOĞLU Alhanlı, Türkmen oymağı. (İLBEY, 2010, s. 226) Alhanlı, Tecirli Türkmenlerinden. (SANSAR, 2013, s. 3)


Alhan, Iğdır’da ve Tunceli’de yerleşim yeri. (KOÇ, 2016, s. 85)


Alhanoğlu Kelkit> Gümüşgöze.


ALHAZOĞLU/ ALHASOĞLU Alhaz, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar Türklerinde kabile. (ADİLOĞLU, 2005, s. 155) Alhas, Türkmen aşireti. (AKSÜT, 2012, s. 290)


Alhazoğlu/ Alhasoğlu Araklı> Yoncalı. Bayburt> Yeniköy. Demirözü> Bayrampaşa. İyidere> Fıçıtaş. Of> Çamlı. Rize> Camiönü.


ALICIOĞLU Alıcı, Yörük taifesi. (GÖKÇEN, 1946, s. 94) Alıcı, Kayı Türkmeni. (UÇAKCI, 2013, s. 68)


Alıcıoğlu Şalpazarı> Çetrik, Doğancı.


ALIKÇIOĞLU Türkçe –çı yapım eki almış sözcük. Alıklı, 1450’li yıllarda Adana’da Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 101)


Kıpçakça alıg: Korkak. (TOPARLI) Alık: Tepe, yükseklik. (YUDAHİN) (Bk. Alikoğlu)


Alıkçıoğlu Kürtün> Süme. Vakfıkebir> Bahadırlı. Cumhuriyet.


ALINOĞLU Alınca, Yomut Türkmeni oymağı. (LEZİNA)


Alın, Kuman şahıs adı. (RASONYI, 2006, s. 163) Kıpçakça alın: Cephe, ön. (TOPARLI)


Alıncık, 1500’lü yıllarda Harput’ta (AKYEL, 2013, s. 10) ve Alına, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Eymür Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2271)


Alınoğlu Arhavi> Cumhuriyet, Dereüstü, Konaklı. Çamlıhemşin> Köprübaşı. Yusufeli> Yüksekoba.


Alınanoğlu Yusufeli> Pamukçular.


Alın-an: Alınlar. Farsça –an eki çoğul edatıdır.


ALIŞOĞLU Alişarlı, 1500’lü yıllarda Dulkadirli Türkmenlerinin kolu. (SARI, 2015, s. 196)


DLT’te alış: Borçluyu borcu yüzünden sorguya çekmek. Eski Uygurca alış: Bir vergi türü. (CAFEROĞLU, 2011) Kıpçaklarda alış, ticaret terimi. (SAFRAN, 1989)


Ali’den bozma olabilecek lakap.


Alışoğlu Akçaabat> Darıca. Boyabat. (YILMAZ, 2018, s. 39)


ALİBABAOĞLU Alibaba, Azerbaycan Türklerinden. (LEZİNA) Alibaba, Beğdili Türkmeni. (UÇAKCI, 2013, s. 184)
Alibabalar, 1595’te Posof sülalelerinden. (BEKADZE, 2014, s. 100) Alibabalar, Ahıska kökenli sülale. (BAYRAKTAROĞLU, 1992, s. 289)


Alibabaoğlu Bayburt> Akduran. Demirözü> Otlukbeli. Şavşat> Pınarlı.


ALİBEYOĞLU Alibey, Peçenek boyu. (LEZİNA) Alibek, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar kabilesi. (ADİLOĞLU, 2005, s. 176) Alibeyli, 1200’lü yılların sonunda Candaroğulları sahasında Yörük topluluğu. (ÇEVİK, 2012, s. 358) Alibeğ, eski kayıtlarda Adana, Sivas, Maraş, Rakka, Saruhan, Canik, Erzurum, Bozok, Bursa ve Kayseri sancaklarında Türkmen/ Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 197) Alibeylü, 1500’lü yılında Maraş’ta Türkmen oymağı. (YİNANÇ, 1988, s. 123) Alibeyli, zorunlu iskâna tabi tutulan Türkmen oymağı. (ORHONLU, 1987, s. 74) Alibeyli, Rakka’ya sürülen aşiret. (UÇAKCI, Üçoklar, s. 286)
Alibeyoğlu Akçaabat> Derecik. Araklı> Özgen, Yolgören. Ardanuç> Bereket, Sakarya, Tepedüzü. Bayburt> Konursu, Şingah. Çaykara> Şekersu, Uzungöl. Demirözü> Demirözü, Y. Dikmetaş. Gümüşhane> Pehlivantaş. İspir> Halilpaşa. Kelkit> Gürleyik, Özen. Köse> Akbaba, Örenşar. Sürmene> Küçükdere. Torul> Kalecik, Yücebelen. Trabzon> Pazarkapı. Yusufeli> Çeltikdüzü, Dokumacılar, Havuzlu.


ALİCANOĞLU Alican, Türkmen oymağı. (LEZİNA) Alicanlı, eski kayıtlarda Aydın, Adana ve Kilis sancaklarında Ekrad Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 197) Alican, 1550 yılında Aydın’da Türkmen oymağı. (ŞAHİN, 2008, s. 134)
Alicanoğlu Akçaabat> Ambarcık. Ardanuç> Avcılar. Ardeşen> Doğanay. Arhavi> Arılı. Maçka> Gürgenağaç. Rize> Hamidiye, Söğütlü. Torul> Yücebelen.


ALİCİKOĞLU Aliciklü, 1450’li yıllarda Sivas sancağında Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 123)


Alicik, Ordu (GÜNAYDIN, 2011, s. 20) ve Erzurum’da eski yerleşim yeri. (TMYK,1946, s. 1189)
Alicikoğlu Araklı> Türkeli. Güneysu> Gürgen. İkizdere> Ballıköy. Sürmene> Küçükdere. Trabzon> İskenderpaşa.


ALİÇAVUŞOĞLU Aliçavuş, Sivas ve Haleb sancaklarında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 198)
Aliçavuşoğlu Ardanuç> Müezzinler, Tütünlü. Arhavi> Cumhuriyet. Demirözü> Akyaka, Yazıbaşı. Fındıklı> Çınarlı, Fındıklı. Hopa> Ortahopa. Şavşat> Pınarlı. Trabzon> Boztepe, Gazipaşa, İskenderpaşa, Pazarkapı.


ALİDEDEOĞLU Alidedelü, Maraş sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 198)
Alidedeoğlu Şavşat> Atalar. Kütahya. (SAVAŞ, 2017)


ALİEFENDİOĞLU Aliefendi, eski kayıtlarda Alanya sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 198)
Aliefendioğlu Akçaabat> Darıca. Araklı> Kalecik, Yeşilköy. Arsin> Yeşilce. Artvin> Seyitler. Bayburt> Sakızlı, Uzungazi. Çamlıhemşin> Şenyuva. Çayeli> Taşhane. Çaykara> Ataköy, Çayıroba, Uzuntarla. Dernekpazarı> Kondu, Yenice. Fındıklı> Çağlayan, Derbent. Güneysu> Ortaköy. Hayrat> Cumhuriyet. Hopa> Balıkköy, Kuledibi, Ortahopa. Of> Ballıca, Dumlusu, Eskipazar. Rize> Değirmendere. Sürmene> Çamburnu, Yeniay. Şavşat> Karaağaç, Şalcı, Veliköy. Trabzon> Gazipaşa, Pazarkapı. Yomra> Çınarlı.


ALİGÜLŞENOĞLU Gülşen, 1500’lü yıllarda Bozok livasında Türkmen taifesi. (SAKİN, 2010, s. 161)
Aligülşenoğlu Rize> Bağdatlı.


ALİHACIOĞLU Alihacılı, Adana ve Maraş sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 198) Alihacılu, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Yıva Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 113)
Alihacıoğlu Yusufeli> Altıparmak.


ALİHANOĞLU Alihan, eski kayıtlarda İzmir sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 198) Alihanla, 1500’lü yıllarda Saruhan sancağında Yörük taifesi. (KAYGANA, 2015, s. 89) Alihanlar, 1450’li yıllarda Aydın, Konya, Karaman, Aksaray ve Haleb Sancaklarında yaygın Bayad Türkmeni oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 123) Ali Han Beg, Irak’ta Türkmen aşireti. (HASAN, 2007, s. 14)


Alihan, 1450’li yıllarda Aydın sancağında yerleşim yeri. (SARIKAYA, 2014, s. 70)
Alihanoğlu Ardanuç> Çakıllar. Çamlıhemşin> A. Çamlıca. Şavşat> Hanlı. Yusufeli> Narlık, Yaylalar.


ALİHOCAOĞLU Alihoca, eski kayıtlarda Ordu kazasında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 198) Alihocalu, 1450’li yıllarda Kütahya sancağında Kayı Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 115) Alihocalı, iskânlarda adı geçen Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 1997, s. 102)
Alihocaoğlu Bayburt> Dağtarla, Şeyhhayran, Tepetarla. Güneysu> Küçükcami. Trabzon> Pazarkapı.


ALİKANOĞLU Alikan, Bozulus Türkmeni. (LEZİNA) Alikan, İskânlarda adı geçen Türkmen aşireti. (BAYAR, 1994, s. 89)


Alikan, Hanya’da eski kaza. (SEZEN, 2006, s. 22)


Alikanoğlu Çayeli> Musadağı. Çaykara> Ataköy.


ALİKAOĞLU Alika, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar Türklerinin boyu. (ADİLOĞLU, 2005, s. 176) Alikolar, Ahıska kökenli sülale. (BAYRAKTAROĞLU, 1992, s. 165)


Alikaoğlu Çayeli> Maltepe, Madenli. Of> Cumapazarı, Serindere.


ALİKOCAOĞLU Alikocalı, eski kayıtlarda Adana, Kırşehir ve Tarsus sancaklarında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 199) Alikoca, 1450’li yıllarda Çorum ve Aksaray sancaklarında Yüreğir Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 117)


Alikocaoğlu Rize> Portakallık.


ALİKOĞLU Alik, Türk boyu. (LEZİNA) Alıklı, 1450’li yıllarda Karaman vilayetinde Eymür Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 101)


Alik, Hazarların günümüzdeki varisi Karay Türklerinde soy ad. (ALTINKAYNAK, 2006, s. 134)


Alikoğlu, Aşağı Acara kazasının köyü.


Alikoğlu Artvin> A. Maden. Çayeli> Güzeltepe. Of> Çamlı. Pazar> Cumhuriyet, Dernek. Sürmene> Çamburnu.


ALİMOĞLU Alim, Türk boyu. (LEZİNA) Alimli, eski kayıtlarda Aydın sancağında Yörük cemaati. (Aysun, S. Haykıran, 2017, Tarih Okulu Dergisi, sayı 32, s. 285)


Alim, Kırım’da eski Türk yerleşim yeri. (KARAÖRS, 1993, s. 689)


Alimoğlu Ardeşen> Seslikaya. Demirözü> Damlıca.


ALİOĞLU Ali, Yomut ve Ali-eli Türkmeni oymağı. (LEZİNA) Ali, 1220’li yıllarda Menteşe yöresinde konar/ göçer Yörük/ Türkmen topluluğu. (ÇEVİK, 2012, s. 358) Ali, 1450’li yıllarda Kırşehir, Urfa, Malatya, Mardin, Ravedan, Sivas, Trabusşam, Diyarbakır, Kilis, Haleb ve Birecik sancaklarında yaygın Bayındır, Dodurga, Salur, Kayı, Çunkar ve Bayad Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 117)


Alililer, ilk olarak Ahal, Kaka, Hive ve Buhara gibi yerleşim yerlerinde bulunmuşlardır. (ATANIYAZOV, 2005, s. 81)


Alioğlu Akçaabat> Acısu, Adacık, Akçaköy. Araklı> Ayvadere, Bereketli, Buzluca, Çankaya, Değirmencik, Kalecik, Kayacık, Kayaiçi, Kestanelik, Köprüüstü, Sularbaşı, Yeşilce, Yeşilköy, Yolgören. Ardanuç> Akarsu, Aydın, Boyalı, Ekşinar, Gümüşhane, Kızılcık, Konaklı, Müezzinler, Sakarya, Soğanlı, Tepedüzü. Arsin> Fındıklı, Yolaç. Artvin> Ahlat, A. Maden, Hızarlı, Kalburlu, Orta, Salkımlı, Seyitler. Aydıntepe> Sorkunlu. Bayburt> Çerçi, Gökçeli, Gökpınar, Pamuktaş, Petekkaya, Söğütlü, Tuzcuzade, Yanıkçam. Beşikdüzü> Akkese, Dolanlı, Kalegüney, Kutluca, Şahmelik, Şarlı, Vardallı. Çamlıhemşin> Konaklar, Şenyuva. Çarşıbaşı> Fener. Çayeli> Aşıklar, Buzlupınar, Güzeltepe, İncesırt, Maltepe-Madenli, Sabuncular. Çaykara> Ataköy, Şahinkaya, Ulucami, Uzungöl. Demirözü> Çakırözü, Çatalçeşme, Demirözü, Kalecik, Karayaşmak. Fındıklı> Derbent, Ihlamur. Gümüşhane> Akgedik, Aktutan, Bahçecik, Hasanbey, Kaletaş, Karaer, Karamustafa. Hayrat> Kurtuluş. Hemşin> Hilal, Yeniköy. Hopa> Çimenli, Eşmekaya, Güneşli, Sundura. İkizdere> Sivrikaya, Tozköy. Kelkit> Ağıl, Alacat, Belenli, Çimenli, Dereyüzü, Devekorusu, Gültepe, Gümüşgöze, Günbatur, Gürleyik, Kozoğlu, Küçükcami, Yeşilova, Yeşilyurt. Köse> Kayadibi, Özbeyli. Kürtün> Çayırçukur, Demirciler, Ekinciler, Taşlıca. Of> Gürpınar. Pazaryolu> Çatalbahçe. Rize> Halatçılar, Kireçhane, Soğukçeşme, Tophane. Sürmene> Çavuşlu. Şalpazarı> Doğancı, Kasımağzı, Pelitçik, Turalıuşağı, Üzümözü. Şavşat> Akdamla, Atalar, Cevizli, Çoraklı, Elmalı, Ilıca, Kayadibi, Kirazlı, Kireçli, Köprükaya, Kurudere, Küplüce, Meşeli, Pınarlı, Şalcı, Üzümlü, Veliköy, Yamaçlı, Yaşar, Yavuzköy, Yeniköy, Yoncalı. Şiran> Babacan, Çavlan, Dumanoluğu, Evren, Karaköy, Karaşeyh, Örenkale, Sarıca. Trabzon> İskenderpaşa, Akyazı, Bengisu, Boztepe, Çömlekçi, Çukurçayır, Esentepe, Gazipaşa, Gündoğdu, Gürbulak, Karakaya, Ortahisar, Pazarkapı, Toklu, Yalıncak. Vakfıkebir> Akköy, Aydoğdu, İlyaslı. Yomra> Çınarlı. Namık Kemal, Şanlı. Yusufeli> Altıparmak, Çevreli, Demirdöven, Dereiçi, Günyayla, Pamukçular.


Ali ile bağlantılı sülaleler:


Aliağaoğlu Ardanuç> Cevizli, Gümüşhane, İncilli. Arsin> Yeni. Artvin> Erenler, Hızarlı, Zeytinlik. Çayeli> Uzundere. Derepazarı> Bahattinpaşa. Gümüşhane> Dölek. İspir> Leylek. Kalkandere> Çağlayan. Kelkit> Kızılca, Yeşilova. Şiran> Çavlan. Trabzon> Çömlekçi. Yusufeli> Demirkent, Kirazalan, Kömürlü.


Alialemdaroğlu Hopa> Esenkıyı. Yusufeli> Altıparmak.


Alibaloğlu Arhavi> Musazade.


Allıballı, Irak’ta Türkmen oymağı. (BAKIR, 2016, s. 307)


Alibaşoğlu Akçaabat> Akdamar, Çilekli, Dörtyol, Kirazlık, Koçlu, Sarıtaş. Araklı> Çankaya, Değirmencik. Çayeli> Beyazsu. Çaykara> Ulucami. Gümüşhane> Örenler. Güneysu> Tepebaşı, Ulucami, Yeşilyurt. Hayrat> Hayrat> Çamlıtepe, Dağönü, Yeniköy. Hopa> Ortahopa. İkizdere> Yerelma. İspir> Ortaören. Kürtün> Beşir. Maçka> Çağlayan. Rize> Kale, Müftü, Sütlüce. Sürmene> Yeniay. Trabzon> Boztepe, Çağlayan. Yusufeli> Narlık.


Alibayrakoğlu Hopa> Subaşı.


Alibayraktaroğlu Ardanuç> Gümüşhane. Artvin> Dikmenli, Sarıbudak. Kelkit> Küçükcami. Rize> Pazarköy. Şavşat> Çoraklı, Meşeli, Tepeköy. Yusufeli> Altıparmak.


Alibekâroğlu Fındıklı> Sümer.


Alibeşeoğlu Trabzon> Ortahisar.


Alibozoğlu Beşikdüzü> Akkese. Çarşıbaşı> Zeytinlik.


Alibölükbaşıoğlu Trabzon> Bahçecik, Gazipaşa.


Aliceboğlu (Bk. Çepnioğlu)


Alicepoğlu (Bk. Çepnioğlu)


Alicüceoğlu Fındıklı> Aksu.


Aliçebioğlu (Bk. Çepnioğlu)


Aliçepoğlu (Bk. Çepnioğlu)


Aliçiroğlu Hopa> Köprücü, Sugören.


Alidayıoğlu Ardanuç> Meşeköy. Arsin> Yeşilyalı. Artvin> Tütüncüler, Y. Maden. Beşikdüzü> Türkelli. Çayeli> Eskipazar. Güneysu> Adacami. Sürmene> Çamburnu, Yemişli. Trabzon> Ayvalı, Beşirli, Boztepe, Çömlekçi, Gazipaşa, Pazarkapı, Yenicuma.


Aliefeoğlu Trabzon> Çimenli.


Alieminoğlu Artvin> Ahlat.


Alifeyzioğlu Ardanuç> İncilli.


Aligazozoğlu Trabzon> Boztepe.


Aligelinoğlu Arhavi> Dülgerli.


Gelin, 1455 yılı kayıtlarında Teke Sancağında Yörük cemaati. (ÜNAL, 1996, s. 230)


Aliislamoğlu Ardeşen> Eskiarmutluk.


Alikadıoğlu Bayburt> Karasakal. Demirözü> Çağıllı.


Alikaptanoğlu Artvin> Zeytinlik. Fındıklı> Derbent. Rize> Kale.


Alikıranoğlu Arhavi> Ortacalar.


Alikızıoğlu Pazar> Dernek.


Alikoçoğlu Ardeşen> Yayla. Dernekpazarı> Taşçılar. Kalkandere> Aksu, Kuruköy. Rize> Kendirli, Köprülü, Yemişlik.


Aliköseoğlu Trabzon> Gazipaşa.


Alikuloğlu Kürtün> Gündoğdu. Yusufeli> Havuzlu.


Alikumruoğlu Hopa> Esenkıyı.


Alimerdanoğlu Ardanuç> Geçitli.


Alimollaoğlu Trabzon> Cumhuriyet.


Alionbaşıoğlu Ardanuç> Aydın, Bağlıca, Kızılcık.


Aliosmanoğlu Akçaabat> Osmanbaba. Bayburt> A. Çımağıl. Çarşıbaşı> Burunbaşı. Hayrat> Sarmaşık. Kürtün> Çayırçukur. Trabzon> Boztepe, İskenderpaşa. Vakfıkebir> Deregözü.


Aliparmakoğlu Trabzon> Ortahisar.


Alipehlevanoğlu Ardanuç> Yolağzı, Cevizli. Artvin> Zeytinlik. Şavşat> Savaş.


Aliperdeoğlu Trabzon> Boztepe.


Alireisoğlu Akçaabat> Akçaköy, Dürbinar, Orta. Araklı> Kalecik. Ardeşen> Işıklı. Arhavi> A. Hacılar. Çayeli> Kesmetaş. Fındıklı> Çağlayan, Kıyıcık. Hopa> Kuledibi, Limanköy. Of> Çamlı. Rize> Yeniköy. Trabzon> Erdoğdu.


Alirızaoğlu Çamlıhemşin> Dikkaya.


Alişeroğlu Kelkit> Çömlekçi, Güllüce.


Alişeyhoğlu Kürtün> Taşlıca.
Alişıkoğlu Kürtün> Taşlıca.


Alitanoğlu Yusufeli> Pamukçular.


Alitemeloğlu Trabzon> Boztepe.


Alitimuroğlu Çayeli> Yaka-Yalı.


Aliustaoğlu Düzköy> Çayırbağı. Şalpazarı> Karakaya. Yusufeli> Çıralı, Evren.


Aliveziroğlu Trabzon> Fatih.


Aliyanoğlu Yusufeli> Demirdöven.


Ali-yan: Aliler, Türkmenler. Farsça –yan eki çoğul edatıdır.


Aliyazıcıoğlu Fındıklı> Tatlısu. Sürmene> Soğuksu. Trabzon> Erdoğdu, İskenderpaşa. Yomra> İkisu.


ALİPAŞAOĞLU Ali Paşa, Beğdili Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 120)
Alipaşaoğlu Akçaabat> Derecik, Koçlu, Yeşilyurt. Araklı> Değirmencik. Çaykara> Ulucami. Dernekpazarı> Akköse, Tüfekçi. İspir> Köprüköy. Kelkit> Şen. Köse> Salyazı. Maçka> Üçgedik. Sürmene> Çamburnu. Şavşat> Çoraklı. Trabzon> Gülbaharhatun. Yusufeli> Kömürlü.


ALİŞANOĞLU Alişanbeğ, Kütahya ve Bozok sancaklarında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 199)


Arapça alişan: Şerefli, şanı yüksek. (ÇAĞBAYIR)


Alişanoğlu Ardeşen> Duygulu. Arhavi> Cumhuriyet. Güneşli. Artvin> Oruçlu. Düzköy> Küçüktepe. Fındıklı> Hara. Pazar> Darılı. Sürmene> Çamburnu. Şalpazarı> Doğancı. Şavşat> Çoraklı. Yusufeli> Pamukçular.


ALİYAROĞLU Aliyar, 1500’lü yıllarda Ankara kazasında Türkmen taifesi. (SAKİN, 2010, s. 80)


Aliyar, 1450’li yıllarda Ankara sancağında Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 128)


Aliyaroğlu Çamlıhemşin> Dikkaya.


ALİTOĞLU Alıtlar, 1450’li yıllarda Ankara sancağında Beğdili Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 101) Aliut, Moğol kabilesi. (ABEŞİ, 2001, s. 180)


Alitoğlu Arhavi> Dereüstü, Kestanealan, Yolgeçen.


ALKANOĞLU Alkanlu, 1500’lü yıllarda Harpur sancağında Türkmen cemaat. (GÜNDÜZ, 1993, s. 125)


Alka, Kuman başbuğu. (KURAT, 1972, s. 102)


Alkanoğlu Gümüşhane> Gökçepınar. Yusufeli> Tekkale.


ALKAŞOĞLU Alkaş, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Karaçay-Malkar boyu. (ADİLOĞLU, 2005, s. 176)


Alkaşoğlu Kelkit> Babakonağı.


ALKUMRUOĞLU (Bk. Kumruoğlu)


ALLAHVERDİOĞLU Allahverdi, Türkmen oymağı. (HÜRMÜZLÜ, 2006, s. 157) Allahverdi, eski kayıtlarda Rakka, Bozok, Kırşehir, Karaman ve Sivas sancağında Bozulus Türkmeni taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 201)


Allahberdi, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkarlarda soy ad. (TAVKUL, 2000, s. 496) Allah Virdi, Avşarlar ve Kaçarlarda şahıs adı. (SÜMER, Şahıs Adları, s. 290)


Alaverdi, Asya’da Türkçe coğrafi ad. (YURTSEVER, 1993, s. 28)


Allahverdioğlu Ardanuç> Bulanık. Artvin> Dere. Demirözü> Işıkova. İyidere> Denizgören, Kalecik. Kalkandere> Çağlayan. İspir> Karahan. Rize> Çarşı, Köprülü. Tonya> Kalınçam. Vakfıkebir> Bahadırlı.


ALMANOĞLU Almanlı, Yörük taifesi kolu. (TÜRKAY, 1979, s. 200)


Almana harabeleri, Hanak’ın Tikan köyünde. (DOĞRU, 1985, s. 135)


Almanoğlu Şavşat> Hanlı. Tonya> Büyük.


ALOĞLU Allar, Başkurt oymağı. (KUZEYEV, 2005, s. 51) Al, Türk boyu. (CEVİZOĞLU, 1991, s. 123)


Kıpçakça al: Kurnazlık. (TOPARLI) Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar Türklerinde al: Ön, ilk. (TAVKUL, 2000, s. 76)


Aloğlu Çayeli> Beyazsu, Güzeltepe, Karaağaç, Madenli. Demirözü> Devetaşı. Maçka> Sevinç. Rize> İslampaşa.


ALPIZOĞLU (Bk. Albuzoğlu)


ALTANOĞLU Altan, Yakut kabilesi. (LEZİNA)


Altan, Budizm terimlerinden, Buda adı. (LESSING) Altan, altın kelimesinin Moğolca söylenişi. (EROL, 1999, s. 129) Altan, Batı Tatar sülalesi hükümdarı ve Altan kağan, Kitad hanı. (GÜLENSOY, 2015, s. 24) Altan Tarkan, Eski Türk Anıtlarında adı geçen Bey. (GÜL, 2013, s. 140) Altan, Cengiz hanın elçisi. (GÖMEÇ, 2011, s. 64) Altan, Moğol Han’ı. (BARTHOLD, 2017, s. 407)


Altan, Asya’da Türkçe coğrafi ad. (YURTSEVER, 1993, s. 30) Altan, 1450’li yıllarda Saruhan sancağında yerleşim yeri. (ÇİÇEK, 2011, s. 315)


Altanoğlu Of> Darılı.


ALTINOĞLU/ ALTUNCUOĞLU Altunoğlu, 1450’li yıllarda Maraş sancağında yaygın Eymür Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 132) Altuncu, Türkmen oymağı. (HÜRMÜZLÜ, 2006, s. 157)


Eski Uygur Türklerinde Altun uruğu, bir boyun, halkın adıdır ve altun: Altın, Zühre yıldızı. (CAFEROĞLU, 2011, s. 13)


Altın/ Altun, Kıpçak adı. (GÜLENSOY, 2015, s. 25) Altun, tarihi Türk kadın adı. (ATALAY, 1936) Altun Hatun, Kıpçak kadın adı. (RASONYI, 2006, s. 479)


Türk dünyasında mücevher olarak kullanılan süs eşyalarının başında altun ve kümüş gelmektedir. (SAFRAN, 1989, s. 126) Eski Kıpçakçada altun olarak geçer. (EREN, 1999) Kuman/ Kıpçakça altun: Altın ve altunçı: Sarraf. (GRÖNBECH)


Orhun kitabelerinde Altun Yış, Altun Kir, Altun Tay… gibi yer ve has isimler yazılıdır. (ORKUN, 1994, s. 903) Altun, Tunyukuk kitabelerinde adı geçen yer adı. (KARAYEV, 2008, s. 57) Altun İli, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Avşar Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 711)


Altınoğlu/ Altunoğlu/ Altuncuoğlu Ardeşen> Tunca. Arhavi> Yemişlik. Artvin> A. Maden, Sarıbudak. Aydıntepe> Gümüşdamla. Bayburt> Arpalı, Erenli, Saraycık, Şingah, Yazyurdu. Borçka> Efeler. Çaykara> Şahinkaya. Fındıklı> Çağlayan, Çınarlı, Ihlamur. İkizdere> Ballıköy, Diktaş. Of> Cumhuriyet. Yusufeli> Altıparmak, Bostancı, Erenköy, Demirdöven, İşhan, Kılıçkaya, Zeytincik.


Altındışçıoğlu Bayburt> Uzungazi.


ALTINTAŞOĞLU/ ALTINDAŞOĞLU/ ALTUNTAŞOĞLU Altuntaş, eski kayıtlarda Maraş, İçel, Kütahya ve Niğde sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 201) Altuntaş, 1450’li yıllarda Sivas ve Maraş sancaklarında yaygın Beğdili Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 132)


Altuntaş, Harezmşah’ı Mahmut’un beyi. (BARTHOLD, 2017, s. 296) Altuntaş, Selçuklular döneminde Harezem valisi. (ÖZÇAMCA, 2007, s. 48)


Altıntaş, 1450’li yıllarda Aksaray’da (YÖRÜK, 1996, s. 58); Altuntaş, 1500’lü yıllarda Akşehir sancağında (ERTÜRK, 2007, s. 406) ve Erzurum’da eski yerleşim yeri. (ÖZGER, 2006, s. 262) Altıntaş, Kelkit’in eski köyü. (SAYLAN, 2012, s. 30)


Altındaşoğlu/ Altıntaşoğlu Bayburt> Nişantaşı, Tuzcuzade. Maçka> Coşandere.


ALTIOĞLU Altu, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar boyu. (ADİLOĞLU, 2005, s. 176) Altılar, 1450’li yıllarda Ankara sancağında Beğdili Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 131)


Altu, tarihi Türk kişi adı. (ATALAY, 1936)


Altıoğlu Araklı> Taştepe. Giresun. (EMECEN, 2015)


Altı ile bağlantılı sülaleler:


Altıkayaoğlu Rize> Değirmendere, Müftü.


Altıkulaçoğlu Artvin> Ballıüzüm. Rize> Eminettin.


Altıkulaç: Uzun boylu (mecaz).


Altıokkaoğlu Sürmene> Yeniay. Torul> Atalar.


ALTIPARMAKOĞLU Altıparmakoğlu, Kütahya sancağında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 201) Altıparmakoğlu zorunlu iskânı adı geçen oymak. (REFİK, 1930, s. 106)


Altıparmak, Kırım’da eski Türk yerleşim yeri. (KARAÖRS, 1993, s. 689)


Altıparmaklar, Ahıska kökenli sülale. (BAYRAKTAROĞLU, 1992, s. 192)


Altıparmakoğlu Ardeşen> Bayırcık, Kahveciler. Bayburt> Şingah. Çaykara> Çayıroba. Gümüşhane> Canca. Kelkit> Yeniköy. Köse> Örenşar. Torul> Kirazlık. Trabzon> Erdoğdu, Gazipaşa, Gülbaharhatun, Ortahisar, Pazarkapı. Yusufeli> Demirköy, Öğdem.


ALTMIŞOĞLU Altmış, Tatar aşireti. (UÇAKCI, 2013, s. 379) Altmış, 1450’li yıllarda Çorum sancağında Moğol boyu. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 132)


Altmışlı: İlmiye rütbelerinden birinin adıydı. (PAKALIN)


Altmışoğlu Akçaabat> Derecik. Çamlıhemşin> Y. Şimşirli.


Altmışdörtoğlu Trabzon> Gazipaşa. Ünye. (BACACI, 2011)


ALYAROĞLU Aliyaroğlu’ndan. (Bk. Aliyaroğlu)


Kıpçakça ağyar: Yabancılar. (AKYOL, 1919, s. 20)


Alyaroğlu Çamlıhemşin> A. Çamlıca. Kelkit> Ağıl.


ALYAZOĞLU Aliyazıcıoğlu’ndan. (Bk. Aliyazıcıoğlu)


Alyazoğlu Yusufeli> Erenköy,


AMANOĞLU Aman, Türk boyu. (LEZİNA) Aman, Teke Türkmeni. (İLLİYEV, 2010, s. 106) Amanlı, Diyarbakır sancağında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 202) Amani, 1500’lü yıllarda Tarsus livasında Türkmen oymağı. (SAKİN, 2010, s. 80)


Kıpçakça aman: Eminlik, korkusuzluk. (TOPARLI)


Amanoğlu Arhavi> Cumhuriyet, Yemişlik, Yolgeçen.


AMATİNOĞLU Amedi: Yeniçeriler için tutulan defterle ilgili bir tabirdi. (PAKALIN) Amedi, Kazak Türklerinde kişi adı. (JANUZAQOV, 2003, s. 26) Amatin, “Ahmet’in”den.


Amatinoğlu Ardeşen> Kavaklıdere.


Amademioğlu Artvin> Sarıbudak. (Ahmetemmi’den)


AMCAOĞLU/ AMUCAOĞLU Amucalar, Türkmen ocaklarından. (YILMAZ, 2009, s. 20) Amcaoğlu, iskânlarda adı geçen Türkmen aşireti. (BAYAR, 1994, s. 109)


Rumeli'deki Kızılbaş oymakları arasında tanınmışlarından biri, Amuca oymağı veya kabilesidir. (ERÖZ, 1990, s. 18)


Amcaoğlu/ Amucaoğlu Araklı> Bereketli. Bayburt> Karlıca, Kırkpınar. Rize> Sırt, Düz. Şiran> Pelitli. Trabzon> Çömlekçi.


AMEŞOĞLU Ameşe, Hazar Ötesi Türkmen oymağı. (CİHAN, 2010, s. 141)


Arapça ameş> Gözü zayıf olma, zayıf gözlülük. (DEVELLİOĞLU)


Ameşoğlu Akçaabat> Akçaköy. Bayburt> Balca. Çayeli> Topkaya. Rize> Düzköy, Reşadiye. Trabzon> Uğurlu.


AMİROĞLU Amirli, Akkoyunlu devletini oluşturan aşiretlerden. (Tarih İnceleme der. VI Ege Ünv. 1991) Amirlu, Akkoyunlu aşireti. (ERDEM, 1991, s, 245)
Amiroğlu, Denizli’nin eski sülalelerinden. (ÇEVİK, 2007, s. 92)
Amiroğlu Bayburt> Çamlıkoz.


AMUTUROĞLU Amut-ur: Amutoğlu. Eski Türkçe uri: Oğul. (Bk. ekler) Arapça amut: Dik durma. (ÇAĞBAYIR) Farsça amut: Yalçın kayalarda bulunan kuş yuvası. (DEVELLİOĞLU)


Amuturoğlu Ardeşen> Seslikaya.


ANAÇOĞLU Anaçlu, Kıpçak Türklerinin kabilesi. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 138) Anaçlı, Kargın Türkmen boyunun oymağı. (UÇAKCI, 2013, s. 177)


Anaçlı, Ardanuç’ta ve Anaç, Perşembe’de eski yerleşim yerleri. (TMYK,1946, s. 1189)


Anaçoğlu Köprübaşı> Çifteköprü.


ANADİKOĞLU Ana-dik. Dik: Sert, aksi, ters. Sıfat olarak verilen lakap.
Anadikoğlu Şiran> Kavakpınar.


ANAHAROĞLU Anaha, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar boyu. (ADİLOĞLU, 2005, s. 176)


Anzahar, Divriği’de eski yerleşim yeri. (AKSÜT, 2012, s. 381)


Anaharoğlu Trabzon> Akyazı.


ANANİOĞLU Anasıoğlu, Selçuklu komutanı. (TURAN, 2012, s. 97)


Anan-i. (bk. –i eki) Farsça anan: Bulutlar.


Ananioğlu Pazar> Derebaşı.


ANAPALIOĞLU “1789 Osmanlı-Rus savaşı sırasında Kafkasya’daki Anapa ve Soğucak şehirlerine gitmeleri emredilen asker listesine bölgenin her ayanı asker göndermiştir.” (SÜMER, 1992, Tirebolu Tarihi, s. 105)


Anapa, Çerkezistan’da kasaba. Osmanlı-Rusya arasında savaşlara sahne olmuş ve defalarca el değiştirmiş. Edirne Antlaşmasıyla Rusya’ya bırakıldı.


Anapa, 1500’lü yıllarda Trablus sancağında (SAKİN, 2010, s. 578) ve Kırım sahilinde yer adı. (DOĞRU, 1987, s. 74) Gelinen yer.


Anapalıoğlu/ Anapaoğlu Bayburt> Kırkpınar. Hopa> Çamlı. Trabzon> Boztepe, Cumhuriyet, Erdoğdu, Hızırbey.


ANBAROĞLU / AMBAROĞLU Anbarlı, eski kayıtlarda Silistre, Edirne ve İran’da Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 203) Anbar, 1450’li yıllarda Afyon’da Bayad Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 138)


Ambarcı, askeri sınıflardan biri. (BİLGE, 2010, s. 137) Ambarcı: Kalyonlardaki ambar ve depoların koruyucularına verilen ad. (SERTOĞLU, 1986, s. 16) Anbarçı, Çuçi Han neslinden. (GÜLENSOY, 2015, s. 28)


Anbar, Irak’ta eski şehir. (SEZEN, 2006, s. 27) Anbar, Moğollar öncesi Semerkant’a (BARTHOLD, 2017, s. 83);1500’lü yıllarda Bozok sancağında (KOÇ, 1988, s. 138); Cezire bölgesinde (ORHAN, 2007, s. 137) ve 1450’li yıllarda Anadolu’da yaygın Türkmen yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2506)


Ambaroğlu/ Anbaroğlu Çayeli> Aşıklar, Başköy. Gümüşhane> Çamlı. Trabzon> Kozluca. Yusufeli> Yüncüler.


ANBELALİOĞLU Anbela-li. Anbela, Maçka’nın Esiroğlu beldesinin eski adı. Gelinen yer.


Anbelalioğlu Arsin> Elmaalan.


ANBERLİOĞLU Anber, Horasan’da yerleşim yeri. (ORHAN, 2007, s. 90) Gelinen yer.


Amberlioğlu Arsin> Çubuklu. Şebinkarahisar’da. (KIVRIM, 2015)


ANÇELOĞLU Anc/Anç/ İncilli köyünün adı, Ardanuç. Anç, Kıpçak boyu. (LEZİNA) 1100’lü yıllarda Ancoğlu Kıpçak federasyonunu oluşturan boylardan biri. (KARA, 2007, s. 193) Ancoğlu, Kıpçak boyu. (KUZEYEV, 2005, s. 179) Karadeniz’in kuzey sahasında Kumanlar/ Kıpçaklar en kudretli devrini yaşamışlardır. (SAFRAN, 1989, s. 17)


Ançlılar, Ahıska kökenli sülale. (BAYRAKTAROĞLU, 1998, s. 134)


Ancıkale, Dağıstan’da şehir. (EREL, 1961, s. 4) Ançu, Göktürk beyi. (KAFESOĞLU, 1984, s. 92)


Anceloğlu mah. Artvin’in Şehitlik köyünde. Anc-el: Anç yurdu, Kıpçak yeri.


Ançeloğlu Artvin> Şehitlik.


ANDEROĞLU Anter, 1450’li yıllarda Urfa ve Bozok sancaklarında Varsak Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 138) Andarı, Dağıstanlı. (TÜRKAY, 1979, s. 49)


Abderun, Maraş’ta Türkmen yerleşim yeri. (SAKİN, 2010, s. 578)


Anderoğlu Pazar> Pazar.


ANDIRGONOĞLU Kökü “andır” olan kelime. Andır, 1450’li yıllarda Maraş ve Adana sancağında Yörük taifesi. (HALAÇOĞLU, 2009, s. XXXII)
Andır, 1570’lü yıllarda Karaman vilayetinde yerleşim yeri. (YILDIZ, 2010, s. 197)
Andırgonoğlu Kelkit> Küçükcami.


Andırıkasoğlu Köse> Akbaba.


ANDONOĞLU Andon Rize’nin köyü. Gelinen yer. (Bk. Hapeloğlu)


Andonoğlu Çayeli> Madenli.


ANDRALIOĞLU Andra, Kalkandere’nin Kayabaşı köyünün eski adı. Gelinen yer.


Andralıoğlu Rize> Fener.


ANİFALIOĞLU Anifa, Yeni adı Akoluk olan Trabzon’un köyü. Gelinen yer.


Anifalioğlu Trabzon> Hızırbey.


ANİKOĞLU Anıklar, Türk boyu. (LEZİNA)


Anik, Kırgız Türklerinde ileri gelen önderlerden. (KARAYEV, 2008, s. 99)


Eski Türkçe anık: Hazır. (ATALAY, 1936) Orhun Anıtlarında anık: Kötü, fena. (SİMİÇ, 2005)


Anikoğlu Rize> Güzelköy, Yenigüzel.


ANKARALIOĞLU Demirözü> Çimentepe, Gökçedere. Kelkit> Kömür.


ANKUTOĞLU Angut: Türk boyu. (LEZİNA)


Ankut> angıt. Eski Türkçe ve Kıpçakça bir kuş türü. (ÇAĞBAYIR) (TOPARLI)


Ankutoğlu Çarşıbaşı> Burunbaşı. Şalpazarı> Gökçeköy, Kabasakal. Ankıtoğlu, Giresun. (EMECEN, 2015)


ANZAVLIOĞLU Anzav-lı. Anzav, Oltu ilçesinin Kayaaltı köyünün eski adı. Gelinen yer.


Anzavlıoğlu Yusufeli> İşhan.


ANZERLİOĞLU Anzer, İkizdere’nin köyü. Gelinen yer.


Anzerlioğlu Bayburt> Karlıca, Taşkesen, Tuzcuzade, Velişaban, Veysel. İkizdere> Çifteköprü. Rize> Kavaklı.


Anzerlikalayoğlu Bayburt> Şingah.


ANZOTOĞLU Anzor, Kafkasya’da Kabardeylerin kolu. (TAVKUL, 2007, 497)


Anzotoğlu Maçka> Ergin.


APELOĞLU (Bk. Hapeloğlu)


ARABACIOĞLU Arabacılar, Türkmen oymağı. (İLLİYEV, 2010, s. 15) Arabacı, eski kayıtlarda Edirne kazasında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 204)


Arabacılar, kapıkulu ocakları sipahilerinden bir bölük. (İNALCIK, 2009, s. 212) Arabacı, II. Murat zamanında tımar verilen bir sınıf. (ALTUĞ, 2010, s. 223)


Arabacı, Karay (ALTINKAYNAK, 2006, s. 134) ve Gagauz Türklerinde soy ad. (MANOV, 2001, s. 206)


Arabacı, Kırım (DOĞRU, 1987, s. 75); Dobruca (ORKUN, 2011, s. 107); 1500’lü yıllarda Silistre (ÖZYURT, 2006, s. 34); Hasköy (Bulgaristan); Niğbolu (AYHAN, 2013, s. 205, 447) ve Azerbaycan’da yerleşim yeri. (HÜSEYNOVA, 2011, s. 61)


Arabacıoğlu Bayburt> Güllüce. Çamlıhemşin> Meydan. Trabzon> Çömlekçi.


ARABİSTANOĞLU Arabistan, Yörük Türkmeni. (TATAR, 2005, s. 102)


Arabistanoğlu Hayrat> Pınarca. Ünye. (BACACI, 2011)


ARACIOĞLU Aracı: Uzlaştırıcı. (ÇAĞBAYIR) Tarihi Türk kişi adlarından aracı: Hakim. (ATALAY, 1936)


Aracıoğlu Şavşat> Ciritdüzü.


ARAFALİOĞLU Arafalı, eski kayıtlarda Maraş sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 205)


Arafalioğlu Arhavi> Başköy.


ARAFAOĞLU Araflar, 1450’li yıllarda Saruhan Sancağında İğdir Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1692) Araf, Türkmen aşireti. (UÇAKCI, 2013, s. 437)


Arafoğlu Bayburt> Zahit. Kelkit> Akdağ.


ARAKÇIOĞLU Arakcılar, 1450’li yıllarda Saruhan sancağında Bayad Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 146)


Azerice arak: Meyvelerden elde edilen bir çeşit içki. (ALTAYLI, 1994) Kazakça arak: Rakı. (KENESBAYOĞLU, 1986) Akrabanın “rakıcı” soyadını alması ilginçtir.


Arak, Türkçe coğrafi ad. (YURTSEVER, 1993, s. 31) Arak, Rumeli’de (Pazarcık) (AYHAN, 2013, s. 207) ve 1500’lü yıllarda Şam eyaletinde yerleşim yeri. (ÖKSÜZ, 2016, s. 41)


Arakçıoğlu Fındıklı> Tatlısu.


ARALOĞLU Arallar, Yomut Türkmeni oymağı. (İLLİYEV, 2010, s. 22)


Altay Türklerinde aral: Orman. (NASKALİ) Çağatay Türkçesinde aral: Araları yakın adalar ve bir taifenin adıdır. (KUNOS, 1902, s. 13)


Kazak Türkçesinde aral: Ada. (KENESBAYOĞLU, 1984) Türkçede aral: Ada. (KARAAĞAÇ, 2008) Eski Türkçe aral: Sık çalılık. (GABAİN, 1988) Altayca aral: Orman. (NASKALİ, 1999) Aral, tarihi Türk kişi adı. (GÜLENSOY, 2015, s. 30)


Ortaasya’da Aral gölü. Aral, Asya’da Türkçe coğrafi ad. (YURTSEVER, 1993, s. 31)


Araloğlu Bayburt> Saruhan. Çayeli> Limanköy. Trabzon> Gazipaşa. Arallıoğlu, Giresun. (EMECEN, 2015)


ARAPOĞLU “Arap bir Türk boyunun ismidir. Arap kavmiyle ilgisi yoktur.” (ÖNDER, 2007, s. 291) Adından dolayı Arap olduklarını kabul edersek, görüldüğü üzere Balkanlardan Azerbaycan’a kadar Arapların her yerde bulunmaları gerekirdi.


Arablar, 1220’li yıllarda Menteşe yöresinde konar/ göçer Yörük/ Türkmen topluluğu. (ÇEVİK, 2012, s. 358) Araplar, eski kayıtlarda Sivas, Maraş, Diyarbakır, Menteşe, Rakka, İçel, Adana, Edirne, Selanik, Çorum, Aksaray, Mardin, Saruhan, Aydın, Erzurum, Niğbolu, Antalya, Çıldır, Gelibolu, Paşa, Karaman, Niğde, Sivas, Bursa, Malatya, Kars ve Hamid sancaklarında konar-göçer Türkmen/ Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 205) Araplar/ Arablu, 1450’li yıllarda Menteşe, Aydın, Kütahya, Hamid, Aksaray, Karaman, Sivas, Haleb, Malatya, Tarsus, Kırşehir, Diyarbakır ve Bozok sancaklarında Alayundlu, Beğdili, İğdir, Avşar, Varsak, Yıva, Yazır Türkmen boylarının cemaati. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 143) Arablı,1500’lü yıllarda Gence-Karabağ Eyaletinde Türkmen oymağı. (NECEFLİ, 2010, s. 12)


“Uzun Hasan beyin Karakoyunlularla 1448–1450 yılları arası mücadelesi sırasında Uzun Hasan beyin yanında görülen Araplı/ Arapoğlu aşireti, Bozulus tarihinde Dulkadir iline mensup (Türkmen) aşiretler arasında kaydolunmuştur.” (GÜNDÜZ, 1997, s. 51) Arablı, 1691 yıllarında zorunlu iskâna tabi tutulan Türkmen oymağı. (ORHONLU, 1963, s. 56) Araplı, Rakka’ya sürülen Türkmen aşireti. (UÇAKCI, Üçoklar, s. 286)
“Düzce kazası ahalisinden olup etrafı titreten Arapoğlu adlı şakinin idamı hakkında irade çıkmışsa da, sığındığı dağlarda bir müddet dolaştıktan sonra Ankara sancağında da dolaşmış ve nihayet onu takip eden kuvvetlere teslim olarak kellesi vurulmuştur.” (Sene 1189) (Cevdet Tarihi cilt 1, s. 105).


Bulgaristan’da Türklerle meskûn Araplar ile Araplı köyleri bulunmaktadır. (ACAROĞLU, 1988) Arap, Araplar, Balkanlar’da değişik eyaletlerde yerleşim yeri. (AYHAN, 2013)


Arapoğlu Akçaabat> Akpınar, Işıklar. Araklı> Kayacık, Özgen, Yıldızlı, Yoncalı. Ardanuç> Tütünlü. Ardeşen> Merkez, Y. Durak. Arhavi> A. Hacılar. Arsin> Atayurt. Artvin> Ahlat, Salkımlı. Y. Maden. Aydıntepe> Çayırköprü, Pınargözü. Bayburt> Adabaşı, Cami, Çayıryolu, Güzelce, Kaleardı, Kop, Kopuz, Mutlu, Ozansu, Örence, Sancaktepe, Uzungazi, Zahit. Beşikdüzü> Bayırköy, Türkelli. Çamlıhemşin> Kaleköy. Çarşıbaşı> Fener, Kadıköy, Kovanlı, Samsun. Çayeli> Sırt. Çaykara> Eğridere. Demirözü> Y. Dikmetaş. Düzköy> Aykut. Fındıklı> Tatlısu. Gümüşhane> Hasanbey, Yağlıdere. Güneysu> Selamet. Hayrat> Balaban, Topaklı. Hopa> Ortahopa. İkizdere> Gölyayla, Güneyce. İyidere> Fethiye, Yalıköy. İspir> A. Özbağ, Değirmendere. Kalkandere> Dağdibi. Kelkit> Akdağ. Of> Ağaçbaşı, Ballıca, Uluağaç, Yazlık, Y. Kışlacık. Pazar> Kirazlık. Pazaryolu> Burçaklı. Rize> Camidağı, Çamlıbel, Dörtyol, Güzelköy, Kaplıca, Kavaklı, Ketenli, Üçkaya, Üzümlü, Yenidoğan, Yenigüzel. Şiran> Pelitli. Sürmene> Çamburnu, Yeniay. Şalpazarı> Gökçeköy, Simenli. Şavşat> Ciritdüzü, Köprükaya. Tonya> Kayacan. Torul> Çamlıca. Trabzon> Bahçecik, Boztepe, Çağlayan, Çarşı, Dolaylı, Erdoğdu, Gazipaşa, Hızırbey, İskenderpaşa, Konaklar, Ortahisar, Yenicuma, Yeşilbük, Yeşilyurt. Vakfıkebir> Cumhuriyet, Mahmutlu. Yomra> Demirciler. Yusufeli> İşhan.


Arap ile bağlantılı sülaleler:


Arabikoğlu İyidere> Kalecik.


Arap-ik. Türkçede –ik eki küçültme edatıdır.


Arapahmetoğlu Trabzon> Boztepe.


Arapmehmetoğlu Bayburt> Mutlu.


ARASOĞLU Arapça aras: Yorgunluk, bitkinlik. (DEVELLİOĞLU)
Aras Beylü, 1450’li yıllarda Maraş sancağında yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1803)
Arasoğlu Gümüşhane> Süleymaniye.


ARATOĞLU Arapça arat: Bölge, mıntıka. (DEVELLİOĞLU) Arad, 1549 da Kıpçaklı Ortodoks beyi. (KIRZIOĞLU, 1998, s. 201)
Arad, Osmanlı döneminde Macaristan’da yerleşim yeri. (BİLGE, 2010, s. 266) Osmanlıcada ve bölgede T/ D ses değişimi yaygındır. Mahmud, Ahmed… Gelinen yer.
Aratoğlu Pazaryolu> Yaylaözü.


ARAZOĞLU Araz, Kafkas Albanya’sının eski halklarından. (GEYBULLAYEV, 2009, s. 31)


Araz: Saadet. (ATALAY, 1936) Araz: Hastalık, dert. (DS)


Arazlı, Kırcaali’de (Bulgaristan) yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 273)


Arazoğlu Trabzon> Pazarkapı. Ünye. (BACACI, 2011)


ARDAHANLIOĞLU/ ARDAHAN MUHACİRİ Ardanuç> Güleş. Bayburt> Kadızade, Kaleardı, Petekkaya, Şeyhhayran, Şingah, Tuzcuzade, Uluçayır, Veysel ve Aydıntepe. Demirözü> Akyaka, Çiftetaş, Demirözü, Kavaklı, Otlukbeli, Yazıbaşı. Kelkit> Balıklı, Çamur. Şiran> Babuş. Trabzon> Hızırbey, Uğurlu, Boztepe.


ARDALAOĞLU Ardala, Hopa’nın Eşmekaya köyünün eski adı. Gelinen yer.


Ardalaoğlu Dernekpazarı> Günebakan.


ARDALIOĞLU Türkçe –lı yapım eki almış sözcük. Arda: Eskiden bazı çavuşların ellerinde tutukları uzun değnek, bunlara ardalı çavuş denirdi. (EROL, 1999) Ardalı: Eli sopalı. Arda, tarihi Türk kişi adı. (ATALAY, 1936)


Arda, eski Edirne'nin güneybatısında ova. (WERNER, 2014, s. 263)


Ardalıoğlu Yusufeli> Kınalıçam.


ARDALOĞLU Ardalya, 1550 yılında Aydın sancağında Türkmen oymağı. (ŞAHİN, 2008, s. 143)


Gagauz Türklerinde Ardal soy ad. (BASKAKOV, 1991, s. 276) Balkanlarla bağlantılı ad.


Ardaloğlu Borçka> İbrikli. İkizdere> Zafer. İspir> Madenköprübaşı. Kalkandere> Hurmalık, Kayabaşı. Rize> Çarşı, Paşakuyu. Reşadiye, Yeniköy.


ARDANUÇLUOĞLU Bayburt> Şingah, Zahit. Trabzon> İskenderpaşa. Yusufeli> Çevreli.


Ardanuç muhaciri Trabzon> Çömlekçi.


ARDIÇOĞLU Ardıç, 1450’li yıllarda Kayseri sancağında yaygın Yörük cemaati. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 146)


Ardıç, 1500’lü yıllarda Karaman vilayetinde yerleşim yeri. (YILDIZ, 2010, s. 197)


Ardıçoğlu Bayburt> Çamlıkoz. Dernekpazarı> Ormancık.


AREVOĞLU Arev, Kalkandere’nin köyü. Gelinen yer.


Arevoğlu Çamlıhemşin> Çat.


ARHOĞLU Ark, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Bayındır Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 22)


Arh, Kocaman ve kızıl yüzlü adam. (EYUBOĞLU, 1995) Kıpçakça ark: Zayıf, cılız. (TOPARLI)


Ark, 1500’lü yıllarda Ankara’da yerleşim yeri. (EMEN, 2008, s. 98) Arha, Manastır livasında (Balkanlar) yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 196)


Arhoğlu Yusufeli> Bıçakçılar.


ARICIOĞLU Arıcı, Türkmen aşireti. (UÇAKCI, 2013, s. 418)


Moğolca ariçi: Koruyucu. (LESSING)


Arı, 1500’lü yıllarda Bitlis’te yerleşim yeri. (YILMAZ, 2010, s. 36)


Arıcıoğlu Çayeli> Kazancılar.


ARIKOĞLU Arık, Hazar-Ötesi Türkmen oymağı. (SÜMER, Oğuzlar, şema L. III) Arık, Kıpçak boyu. (ÇALIŞKAN, 2001, s. 25) Arıklu, Rumeli’de Yörük cemaati. (AYHAN, 2013, s. 504) Arıkoğlu zorunlu iskâna tutulan Türkmen oymağı. (UÇAKCI, Üçoklar, s. 301)


Arıg, Kuman/ Kıpçak şahıs adı. (RASONYI, 2006, s. 479) Arık, 1500’lü yıllarda Tarsus sancağında Varsak Türkmeni beyi. (BİLGİLİ, 2001, s. 181) Arık Böke, Moğol Beyi. (BARTHOLD, 2017, s. 479) Kıpçakça arık: Irmak ve arig: Kutsal. (TOPARLI) Arıg: Temiz soylu. (EROL, 1999) “Arık, eski bir addır. Türklerin Altay, Moğolistan ve Kırgızistan bölgelerinde yaşadığı dönemlerde ortaya çıkmıştır.” (ATANIYAZOV, 2005, s. 86) Altay Türklerinde arık: Zayıf. (NASKALİ)


Arıklu, 1450’li yıllarda Aydın sancağında (SARIKAYA, 2014, s. 66); Arıklı, Selanik’te (AYHAN, 2013, s. 385) ve Aruk, 1500’lü yıllarda Kırşehir’de yerleşim yeri. (GÖKÇINAR, 2007, s. 27)


Arıkoğlu Yusufeli> Evren. Yalvaç. (SAAT, 2014) Kütahya. (SAVAŞ, 2017) Görele. (YÜKSEL, 2015)


ARILOĞLU Arilü, Halep Türkmeni oymağı. (DAĞ, 2010, s. 51)


Arıla-: Eksiklikte, kötülükten beri kalmak. (EYUBOĞLU, 1995) Eski Türkçe arıl-: Yorulmak, bitkin hale düşmek. (GABAİN, 1988) Kıpçakça arıl: Temizlenme. (TOPARLI)


Arıl, Gaziantep’te merkeze bağlı eski kasaba. (SEZEN, 2006, s. 33)


Arıloğlu Hopa> Ortahopa.


AR’INOĞLU Kökü Ar olan sözcük. Ar, Türk boyu. (ABEŞİ, 2001, s. 79) Arlar, Başkurt oymağı. (RUDENKO, 2001, s. 67)


Ar’ınoğlu Rize> Camidağı. Boyabat. (YILMAZ, 2018, s. 39)


ARİFOĞLU Arifli, Paşa sancağında (Balkanlar) Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 206) Arif, Arık Türkmenlerinin sonradan aldıkları ad. (UÇAKCI, 2013, s. 54) Arife, zorunlu iskânlarda adı geçen oymak. (ORHONLU, 1963, s. 83)
Arif, Abbasilerde 10 kişilik askeri birlik komutanı. (BELLETEN, sayı 206, 1989, s. 162)


Arifeoğlu, Yozgat (TMYK, 1946, s. 1189) ve Arife Gazi, 1450’li yıllarda Kayseri’de Yıva Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2147)
Arifoğlu Ardanuç> Akarsu, Avcılar, Bulanık, Ovacık, Soğanlı, Tepedüzü. Artvin> Okumuşlar, Ortaköy, Salkımlı, Seyitler. Kelkit> Akdağ. Pazar> Derebaşı. Pazaryolu> Alçılı. Rize> Gülbahar. Şavşat> A. Koyunlu, Dutlu, Ilıca, Kireçli, Meşeli, Sebzeli, Yeniköy. Trabzon> İnönü, Ortahisar.


Arif ile bağlantılı sülaleler:


Arifağaoğlu Borçka> Yeniyol.


Arifbayraktaroğlu Şavşat> Çiftlik.


Arifhocaoğlu Ardanuç> Aydın, Meşeköy.


Arifyazıcıoğlu Trabzon> Hızırbey.


ARİŞOĞLU Arış, Kafkasya’da Adigine kabilesi. (LEZİNA)


Ariş, Oyrot Türkçesinde şahıs adı. (RASONYI, 2006, s. 478) Kıpçakça arış: Dokunacak bezin uzunluğuna gerilen iplik. (TOPARLI)


Ariş, Filistin’de eski kasaba. (SEZEN, 2006, s. 33) Ariş, Selçukluların Suriye’deki şehri. (TURAN, 2012, s. 219) Ariş, Selanik’te yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 477)


Arişoğlu Artvin> Beşağıl.


ARMUTOĞLU/ ARMUTLUOĞLU Armudlu, eski kayıtlarda Kütahya, Edirne, Karaman, Varna, Erzurum, İçel, Konya ve Bursa sancaklarında Türkmen/ Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 206) Armudlu, 1450’li yıllarda Ankara sancağında Bozulus Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 150) Armudlı/ Armutoğlu Anadolu’da eşkıyalık olaylarında adı geçen kabile. (REFİK, 1930, s. 219) Armudlu, Rakka’ya sürülen aşiret. (UÇAKCI, Üçoklar, s. 285)


Armutluoğlu/ Armutçuoğlu Akçaabat> Cevizli, Sarıtaş, Şinik. Hayrat> Pınarca. İyidere> Denizgören.


ARNAVUTOĞLU Anadolu’da yaygın lakaptır. Sanıldığını aksine Arnavut kökenli değillerdir. Girit, Mora, Azak, Kırım, Bosna, Ahıska, Batum gibi… çeşitli nedenlerle Arnavut’tan göç etmek zorunda kalan Türklerden oluşan sülalelerdir.


Arnavutoğlu Akçaabat> Akören, Yeşilyurt. Arhavi> Yemişlik. Artvin> Tütüncüler. Çayeli> Aşıklar, Çataklıhoca, Limanköy, Yaka-Yalı. Fındıklı> Çınarlı. Gümüşhane> İkisu. İyidere> B. Çiftlik, Çiftlik. Pazar> Aktaş. Pazaryolu> Kozlu. Rize> Pazarköy, Pekmezli. Trabzon> Bahçecik, Cumhuriyet, Erdoğdu, Gülbaharhatun, Hızırbey, Toklu. Vakfıkebir> Güneysu, Ortaköy. Yusufeli> Yarbaşı, Yüksekoba.


ARPACIOĞLU/ ARPALIOĞLU Arpacı, eski kayıtlarda Adana, Menteşe ve Çirmen sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 205) Arpacılar/ Arpalu, 1450’li yıllarda Aydın, Saruhan, Tarsus ve Kütahya sancaklarında yaygın Salur Türkmeni oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 150) Arpacıoğlu, iskânlarda adı geçen Türkmen aşireti. (BAYAR, 1994, s. 110)
Arpa, Anadolu’da Alınak Noyan’ın oğlu. (TOGAN, 1981, s. 237) Arpa (Arpagaun), İlhanlı hükümdarlarından. (SÜMER, 1999, s. 4)


Arpacıoğlu/ Arpalıoğlu Akçaabat> Arpacılı. Bayburt> Salkımsu. Fındıklı> Kıyıcık. Kürtün> Taşlıca.


ARSLANOĞLU/ ASLANOĞLU Arslan, 1220’li yıllarda Menteşe yöresinde konar/ göçer Yörük/ Türkmen topluluğu. (ÇEVİK, 2012, s. 358) Arslan, Afyon ve Niğbolu sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 205) Aslan, 1450’li yıllarda Menteşe sancağında yaygın İğdir Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 151) Aslan, Dersim’de aşiret. (KAYA, 2002, s. 82) Aslanoğlu, iskânlarda adı geçen Türkmen aşireti. (BAYAR, 1994, s. 110)


Ortaasya’dan gelen Arslanoğulları, Siirt ve Erzen’de (Erzurum) 1100’lü yıllarda beylik kurmuşlardır. (ÖZDOĞAN, 2007, s. 26) Toğan-Arslanoğulları, Haçlılara ve Gürcülere karşı savaşmış Anadolu beyliklerinden olup Akkoyunlular tarafından yıkılmıştır. (İLBEY, 2010, s. 138)


Aslan, Kuman/ Kıpçak ismidir. (RASONYI, 1983, s. 45)


Arslan köy, Bulgaristan’da yerleşim yeri. (ÇAVUŞ, 1990, s. 176)


Aslanoğlu/Arslanoğlu Akçaabat> Derecik. Ardanuç> Güleş, Ovacık, Soğanlı, Tepedüzü. Arhavi> Küçükköy, Ortacalar, Sırtoba. Bayburt> Arpalı, Polatlı, Taşocağı, Petekli. Borçka> Alaca, Anbarlı, Güneşli. Çayeli> İncesırt. Çaykara> Maraşlı, Taşören. Gümüşhane> Süleymaniye. Hemşin> Yaltkaya. İkizdere> Gölyayla. Kelkit> Ünlüpınar, Karaçukur. Köse> Övünce. Rize> Fener, Müderrisler. Sürmene> Çavuşlu. Şavşat> Ciritdüzü. Yomra> İkisu, Kaşüstü. Şiran> Evren. Yusufeli> Altıparmak, Bıçakçılar, Bostancı, Esenyaka, İşhan, Pamukçular.


Arslanağaoğlu Artvin> Orta.


Arslanhalifeoğlu Ardanuç> Ovacık.


ARSUKLUOĞLU Arsud, 1500’lü yıllarda Çemişgezek sancağında köy. (GÜNDÜZ, 1993, s. 160) Arsud, Türkistan’da nehir. Gelinen yer. (BARTHOLD, 2017, s. 156)
Arsukluoğlu Bayburt> Balca.


ARTABİLİOĞLU Artabi, Arkabi’den bozma sözcük. Arkabi, Arhavi’nin bir diğer adı. Akrabi, Mardin/ Kızıltepe’de köy. (Köylerimiz, 1968, s. 599) Gelinen yer.
Artabilioğlu Kelkit> Kızılca.


ARTANOĞLU Artanlu, 1450’li yıllarda Halep ve Kilis sancaklarında Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 153)


Türkçe artan: Geriye kalan. (ÇAĞBAYIR) Artan, Ardahan’ın Gürcü kaynaklarındaki adı. (KIRZIOĞLU, 1998, s. 189)


Artanoğlu Fındıklı> Gürsu, Tepecik.


ARTVİN MUHACİRİ/ ARTVİNOĞLU Bayburt> Zahit. Kelkit> Büyükcami.


ARUDOĞLU/ ARUKOĞLU Aruklu, 1500’lü yıllarda Tarsus sancağında Türkmen taifesi. (BİLGİLİ, 2001, s. 596) Aruklu, Ensari Türkmeni. (LEZİNA)


Farsça arude: Kızgın, öfkeli. (ÇAĞBAYIR) DLT’te aruk: Yorgun. Eski Türkçe aruk: Yorgun. (ÖLMEZ, 2003, s. 106) Orhun Kitabelerinde Aruk, has (özel) isim. (ORKUN, 1994, s. 904)


Arudoğlu/ Arukoğlu Çamlıhemşin> A. Çamlıca.


ARUZOĞLU Arızlar, Türkmen aşireti. (AYHAN, 1999, s. 60) Arız, 1450’li yıllarda Menteşe sancağında Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 148)


Aruz, Selçuklu döneminde ordunun ihtiyaçları ile ilgilenen görevliye verilen ad. (ÇAĞBAYIR) Arapça aruz: Taraf. (DEVELLİOĞLU)


Aruz, Mekke ve Medine çevresine verilen adlardan biri. (ÇAĞBAYIR) Aruzlu, 1450’li yıllarda Aydın sancağında Türkmen yerleşim yeri. (SARIKAYA, 2014, s. 79) Aruza, Yanya’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 438)


Aruzoğlu Çamlıhemşin> Konaklar, Ülkü.


ARVELİOĞLU Arvali, Hamid sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 208)


Arvela, Çarşıbaşı ilçesinde Veliköy’ün eski adı.


Arvelioğlu İyidere> Kalecik.


ARZİNOĞLU Erzin, eski kayıtlarda Bozok, Maraş, Haleb ve Sivas sancaklarında Türkmen/ Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 355)


Erzen, Ak Ordu hanı. (GÜLENSOY, 2015, s. 166)


Arz-in. Arz: Yer küresi, yeryüzü. Arzinoğlu Yer küresinin oğlu.


Erzin, Asya’da Türkçe coğrafi ad. (YURTSEVER, 1993, s. 67) Erzen, Erzurum’un diğer adı. (TURAN, 1980, s. 5)


Arzınoğlu Yusufeli> Boyalı.


ARZUOĞLU Arzular, Gökçelü Türkmenlerinin oymağı. (LEZİNA) Arzular, Türkmen taifesi. (BİLGİLİ, 2001, s. 163)
Arzuoğlu Şiran> Erenkaya.


ASANOĞLU Asan, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar Türklerinde kabile. (ADİLOĞLU, 2005, s. 168) Asan, 1500’lü yıllarda Bozok livasında Varsak Türkmeni oymağı. (SAKİN, 2010, s. 84) Asan, Karakalpak prensi ve Asan, Karakalpak Türklerinin bir uruğu. (ÇALIŞKAN, 2001, s. 5, 18)
Asan, Kuman şahıs adı. (RASONYI, 2006, s. 480) Asan, Kazak Türklerinde kişi adı. (JANUZAQOV, 2003, s. 4) Eski Türkçe asan: Sıhhatli. (ATALAY, 1936)


Asanoğlu Çaykara> Taşören. Dernekpazarı> Çalışanlar. Hemşin> Ortaköy.


ASEROĞLU Farsça aser: Solaklık. (DEVELLİOĞLU)


Aser, Paşa sancağında (Balkanlarda) yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 144)


Aseroğlu İkizdere> Ortaköy.


ASILOĞLU Asılı, Kıpçak kabilesi. (KUZEYEV, 2005, s. 113) Asıl, Kazak boyu. (İSMAİL, 2002, s. 151) Asıllı, Maraş sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 208)


Asıloğlu Araklı> Sularbaşı.


ASIMOĞLU Asımlı, Beğdili Türkmeni oymağı. (LEZİNA)


Asımoğlu Şavşat> Pınarlı. Trabzon> Boztepe, Yalı.


Asımçebioğlu (Bk. Çepnioğlu)


ASKEROĞLU Asker, Türk kabilesi. (LEZİNA) Askerler, 1455 yılı Teke Sancağında Yörük cemaati. (ÜNAL, 1996, s. 232)
Asker, 1450’li yıllarda Tarsus’ta İğdir Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 772)
Askeroğlu Bayburt> Arpalı.


ASLIHANOĞLU Aslıhan, Rumeli eyaletinde (SELÇUK, 2002, s. 137); 1450’li yıllarda Saruhan (ÇİÇEK, 2011, s. 310) ve 1450’li yıllarda Balıkesir sancaklarında Karkın Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1294)
Aslıhanoğlu Gümüşhane> Tandırlık.


ASLIOĞLU Aslı, Kara-Kıpçakların kolu. (LEZİNA)


Kıpçak kökenli Kafkas Malkar Türklerinde aslı: Görgülü, dürüst. (TAVKUL, 2000)


Aslıhan, 1450’li yıllarda Saruhan (ÇİÇEK, 2011, s. 310) ve 1450’li yıllarda Balıkesir sancaklarında Karkın Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1294)


Aslıoğlu Ardanuç> Peynirli. Şavşat> Kayadibi.


Aslıbayoğlu Borçka: Ambarlı.


ASOĞLU As, Kıpçak birliğine dâhil olmuş Türk kavmi. (TOGAN, 1981, s. 163) As, Nogaylardan ayrılan Kundur Türklerinin bir alt boyu. (ORKUN, 1932, s. 183)


As, Os’lar. (KIRZIOĞLU, 1976, s. 141) Alanların bir diğer adı As’tır. (GÜNDÜZ, 2006, s. 67) Eski Türkçe as: Şefkat, merhamet. (LAYPANOV, 2008, s. 111)


As mahallesi, Varna’da. (AYHAN, 2013, s. 428)


Asoğlu Pazar> Şendere.


ASUR’UNOĞLU Asır, 1500’lü yıllarda Rakka’da iskân edilen Türkmen aşireti. (ÇELİKDEMİR, 1995, s. 109)


Eski Uygurca asur: Cin. Arapça asur: Tuzak. Moğolca asuri, Yarı tanrılar sınıfı ve asuru: Çok temiz. (LESSING)


Asur’unoğlu Pazar> Kocaköprü.


AŞANOĞLU Aşan, 1400’lü yıllarda Aydın sancağında yerleşim yeri. (SARIKAYA, 2014, s. 129) Gelinen yer.
Aşanoğlu Torul> Köstere.


AŞÇIOĞLU Aşcılar, 1450’li yıllarda Konya ve Maraş sancaklarında Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 159) Aşçı, zorunlu iskâna tutulan aşiretlerden biri. (UÇAKCI, Üçoklar, s. 301)
Aşçı, meslek adı. (İNBAŞI, 2014, s. 14) Aşçı, II. Murat zamanında tımar verilen bir sınıf. (ALTUĞ, 2010, s. 223)
Aşçılar, Dobruca’da (BÜYÜKBAŞ, 2006, s. 129) ve 1450’li yıllarda Anadolu’da yaygın Türkmen yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2510) Aşçıoğlu, 1500’lü yıllarda Sivas’ın mahallesi. (DEMİR, 2007, s. 85)
Aşçıoğlu Akçaabat> Dürbinar. Artvin> Ortaköy. Aydıntepe> A. Kırzı. Bayburt> Petekkaya, Şeyhhayran. Beşikdüzü> Akkese, Hünerli. Çamlıhemşin> Y. Şimşirli. Gümüşhane> Akpınar, Bağlarbaşı, Hasanbey, Karşıyaka, Yağlıdere, Yeşildere. Hayrat> Yarlı. İspir> Merkez. Kelkit> Büyükcami. Köse> Gökçeköy. Trabzon> Çarşı, Hızırbey, İnönü, Pazarkapı, Yenicuma. Yusufeli> Alanbaşı, Çevreli. Demirkent, Ormandibi, Pamukçular.
Aşçımehmetoğlu Bayburt> Şingah.


Aşçıkayazoğlu Trabzon> Gülbaharhatun.


AŞIKOĞLU Aşıklar, eski kayıtlarda Antalya, Adana, Maraş ve Konya sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 209) Aşıklu, 1450’li yıllarda Antep, Adana ve Maraş sancaklarında çok yaygın Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 160) Aşıkoğlu, zorunlu iskânlar sırasında adı geçen Türkmen aşireti. (REFİK, 1930, s. 206)
Tasavvufi düşüncede aşık: Tanrı cemaline ve celaline hayran kimse. (AKSÜT, 2013, s. 148)
Türkçe şahıs adı olan aşuk: Tolga, mihver. (SÜMER, Şahıs Adları, s. 376) Aşıg/ Aşık/ Aşuk, Moğollarda ünlü kişilerin adları. (GÜLENSOY, 2015, s. 37)
Aşık, Tuna’da (DRAGANOVA, 2006, s. 84); Aşıklar mahallesi Filibe ile Varna’da (AYHAN, 2013, s. 289, 428); Aşık Viranı, 1500’lü yılı başlarında Ruha sancağında (ERPOLAT, 1994, s. 28) ve 1450’li yıllarda Maraş’ta Avşar Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1071)
Aşıkoğlu Akçaabat> Doğanköy, Dörtyol. Araklı> Çukurçayır, Türkeli, Yeşilköy. Ardeşen> Işıklı. Arsin> Dilek, Işıklı. Artvin> A. Maden. Bayburt> Gökçeli, Mutlu. Gümüşhane> Şephane. Güneysu> Kibledağı. Kelkit> Yeşilpınar. Pazar> Kirazlık. Şalpazarı> Çetrik. Şiran> Boğazyayla. Yomra> İkisu. Yusufeli> Erenköy, Kılıçkaya.


Aşık ile bağlantılı sülaleler:


Aşıkhasanoğlu Çayeli> Yenipazar. Hopa> Esenkıyı.


Aşıkmahmutoğlu Bayburt> Mutlu.


Aşıkmehmetoğlu Of> Gündoğdu.


Aşıkmutioğlu Artvin> A. Maden.


Aşıkömeroğlu Dernekpazarı> Kondu.


Aşıksarıhüseyinoğlu Yusufeli> Esenyaka.


Aşıksüleymanoğlu Rize> Çamlıbel.


AŞKAROĞLU Aşkar, Türk asıllı Memluk emiri. (YİĞİT, 2008, s. 26) Asıl adı Aşkar Sunkur’dur. Sunkur, Türkçede kartal demektir. (BUDAYEV, 2009, s. 91) Bölgede Mısır ile bağlantılı Mısırlıoğlu Kölemenler, Tolunlar gibi sülaleler yaygındır. Kıpçak ağzında aşkar: Doru at. (TOPARLI)


Aşkar, Rumeli eyaletinde (İşkodra) (AYHAN, 2013, s. 247) ve Askar, Irak’ta yerleşim yeri. (ORHAN, 2007, s. 122)


Aşkaroğlu Akçaabat> Pulathane. Araklı> Turnalı. Çarşıbaşı> Küçükköy. Ilgın. (SARIYAR, 2015)


AŞLAMACIOĞLU/ AŞLAMAOĞLU Aşlama, 1500’lü yıllarda Karaman’da yerleşim yeri. (GÜMÜŞÇÜ, 2001, s. 57) Gelinen yerle veya meslekle bağlantılı sülale.


Aşlamacıoğlu Rize> Zincirliköprü.


AŞUROĞLU Aşurlu, Türkmen oymağı. (HÜRMÜZLÜ, 2006, s. 158) Aşurlu, Irak Türkmenlerinden. (SAATÇI, 1999, s. 294)


Aşuroğlu Bayburt> Danişment. Çaykara> Akdoğan. Demirözü> Beşpınar. Kelkit> Günbatur.
AŞUTOĞLU Aşudlu, 1450’li yıllarda Sivas sancağında yaygın Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 162)


Kıpçakça aşut: Dağın aşılacak yolu. (TOPARLI)


Aşutoğlu İkizdere> Başköy.


ATABAYOĞLU Atabay, Türkmen kabilesi. (ORKUN, 2011, s. 52) Atabay, Yavmut (Yomut) Türkmeni oymağı. (İLLİYEV, 2010, s. 116)


Atabayoğlu Borçka> Atanoğlu, Karşıköy.


ATABEKOĞLU/ ATABEYOĞLU Atabey, 1500’lü yıllarda Çorum livasında Türkmen taifesi. (SAKİN, 2010, s. 85) Atabeyler, Kınık Türkmeni. (UÇAKCI, 2013, s. 366) Atabeg/ Atabek/ Atabey, Yukarı Kür –Çor boylarında Ortodoks Kıpçak Türkleri. (EROL, 1999)


Atabey, ilk önce Selçuklular devrinde kullanılıp başlangıçta yüksek bir vazife ve memuriyeti ifa ederken zamanla bir unvan olarak da kullanılmıştır. (SERTOĞLU, 1986, s. 22) Atabey, Türklerde ve Selçukluda unvan olup, kraliçe Tamar’a protokol itibariyle vezirden sonra atabeylik müessesini kurdu. (GALSTYAN, 2005, s. 26) Gürcistan’daki Atabekler, Gürcü olmayıp Ortodoks Türklere denilirdi. (ÖZDEMİR, 2002, s. 82)


Abiş hatun, Salgurlu hanedanında atabeyliği yöneticisi. (MERÇİL, 1991, s. 108) Atabiy, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkarlarda soy ad. (TAVKUL, 2000, s. 496) Atabek, Kazak Türklerinde kişi adı. (JANUZAQOV, 2003, s. 5)


Atabey, değişik yerlerde nahiye ya da kaza. (SEZEN, 2006, s. 45) Atabey, 1450’li yıllarda Kastamonu Sancağında yerleşim yeri. (TOSUNOĞLU, 1993, s. 382) Atabey Gazi, Çandaroğulları sahasında kervansaray. (ÇEVİK, 2012, s. 351)


Atabekoğlu/ Atabeyoğlu Ardanuç> Torbalı. Artvin> Beşağıl, Orta, Seyitler. Sümbüllü. Şavşat> Cevizli, Ciritdüzü, Kayadibi, Pınarlı, Yeniköy.


ATAÇOĞLU Ataçlu, 1500’lü yıllarda Aksaray sancağında Türkmen oymağı. (YILDIZ, 2010, s. 214)


Ataçoğlu Rize> Güzelköy.


ATAMANOĞLU Orhun Abidelerinde geçen taman/ ataman: Başbuğ anlamı ifade eder ve İslavcadaki “hedman”da bundan gelir. (DONUK, 1988, s. 37) Orhun Anıtlarında Ataman Tarkan, kişi adı. (TEKİN, 2003, s. 98) Ataman: Reis, başbuğ anlamında olup, Kazak beylerine verilen unvandır. (KENESBAYOĞLU, 1984) Kafkasya’da Kumuk Türklerinde ataman: Kazak reisi. (PEKACAR, 2011, s. 45) Tatarca ataman: Çetebaşı. (GANİYEV, 1997) Tuva Türkçesinde ataman: Elebaşı. (KUULAR, 2003) Çuvaş Türklerinde ataman: Elebaşı, çetebaşı. (BAYRAM, 2007, s. 40)


Atamanoğlu Borçka> Ambarlı, Arkaköy, İbrikli.


ATANOĞLU Atan, Kazak boyu ve Atana, Kıpçak (Bagış) kolundan bir grup. (LEZİNA, 2009, s. 117, 349)


Kıpçakça atan-: Ad verilmek, lakap takılmak. (TOPARLI) Atan: Kişi adı ve soyadı. (EROL, 1999)


Atanas, Balkanlarda yerleşim yeri. (AYDIN, 1992, s. 146)


Atanoğlu Artvin> Çarşı. Borçka> Atanoğlu. Şavşat> Cevizli, Çoraklı. Yusufeli> Demirkent.


ATAOĞLU Ata, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar boyu. (ADİLOĞLU, 2005, s. 177) Ata, 1450’li yıllarda Konya ve Kütahya sancaklarında İğdir Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 163) Atalar, Rumeli’de Yörük cemaati. (AYHAN, 2013, s. 504)


Ataoğlu Arsin> Yeni. Düzköy> Aykut. Trabzon> Erdoğdu.


Ata ile bağlantılı sülaleler:


Atabaşoğlu Vakfıkebir> Güney.


Atakişioğlu Arsin> Dilek.


ATAROĞLU Atar, Erken Türklerden bir boy. (LEZİNA)
Kıpçak ağzında atar: Baharatçı. (TOPARLI) Atar: Cesaret, cüret, kudret. (ÇAĞBAYIR)
Ataroğlu Borçka> Arkaköy. Kelkit> Gültepe, Gürleyik, Uzunkol. Yomra> Gürsel.


Atar ile bağlantılı sülaleler:


Atarhacıömeroğlu Trabzon> Gülbaharhatun


Atarsuvanoğlu Of> Ovacık.


Atar-suvan. Suvan, Türk boyu. (LEZİNA) Suvan, Türkmen boylarından. (ATANIYAZOV, 2005, s. 253) Suvan: Soğan. (ÇAĞBAYIR)


ATEŞOĞLU Ataşoğlu, Türkmen oymağı. (ERENDOR, 2016, s. 206) Ateşlü, Halep Türkmen oymağı. (DAĞ, 2010, s. 51)


Ateşoğlu Bayburt> Ortaçımağıl. Gümüşhane> İkizköy. İspir> Mescitli. Kelkit> Kılıçtaşı. Maçka> Bağışlı, Sındıran. Trabzon> Çömlekçi, Esentepe.


Ateşbeyoğlu Kürtün> Göndere.


ATİKOĞLU Atik, 1500’lü yıllarda Rakka’da iskân edilen aşiret. (ÇELİKDEMİR, 1995, s. 117)


Kıpçakça atik: Eski. (UĞURLU, 1984, s. 105)


Atik, 1500’lü yıllarda Ankara’da (EMEN, 2008, s. 95) ve Balkanlarda yerleşim yeri. (AYDIN, 1992, s. 153)


Atikoğlu Akçaabat> Dörtyol. Boyabat. (YILMAZ, 2018, s. 39)


ATİLALIOĞLU Atila, Türk büyüklerinden. Atil, Hazar şehri. (GOLDEN, 2006, s. 125) Atilalı, Atil şehrine mensup, bu şehirden olan.


Atilalioğlu Yusufeli> Avcılar.


ATLASOĞLU Atlas, Türk oymağı. (CANDAR, 1934, s. 6) Atlas-kir, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar boyu. (ADİLOĞLU, 2005, s. 177)


Arapça atlas: 1. Eski. 2. Mahvetmeler. (DEVELLİOĞLU)


Atlas, 1500’lü yıllarda Karaman vilayetinde (YILDIZ, 2010, s. 194) ve 1450’li yıllarda Erzurum’da Kınık Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1965)


Atlasoğlu Yusufeli> Darıca, İşhan.


ATMACAOĞLU Atmaca, Karaman eyaletinde ve Aksaray sancağında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 210) Atmaca, iskânlarda adı geçen Türkmen aşireti. (BAYAR, 1994, s. 89)


Atmacacılar (Atmacacıyan) Osmanlı sarayında atmaca yetiştiren ve ava alıştıran sınıf. (PAKALIN, c. I s. 111) Atmaca, yaygın ön ve soy ad. (EROL, 1999)
Atmacalar, Bulgaristan’da yerleşim yeri. (ÇAVUŞ, 1990, s. 176)
Atmacaoğlu Akçaabat> Doğanköy, Mersin. Araklı> Sularbaşı. Ardeşen> Pirinçlik. Bayburt> Çayırözü, Helva. Beşikdüzü> Beşikdüzü, Türkelli, Vardallı, Zemberek. Çaykara> Arpaözü. Düzköy> Cevizlik. Fındıklı> Fındıklı, Hara, Sulak, Sümer. Hopa> Eşmekaya. İkizdere> Tozköy. İspir> Öztoprak. Maçka> Coşandere. Of> Kavakpınar, Sıraağaç, Sugeldi. Pazar> Akbucak. Rize> Akpınar, Çarşı, Çaycılar. Sürmene> Dirlik. Şiran> Erenkaya. Tonya> Kaleönü. Torul> Aksüt, Çamlıca. Trabzon> Çömlekçi, Erdoğdu. Vakfıkebir> Kemaliye, Körez, Rıdvanlı. Yomra> Kaşüstü.


ATYANOĞLU Atyan-oz, Rize’nin köyü. Arapça atyan: Çamurlar, balçıklar. (DEVELLİOĞLU) Atyanoz: 1. Çamurlu balçıklı vadi. Eski Türkçe öz: Vadi, dere.


Atyanoğlu Rize> Muradiye.


AVADANOĞLU Avadanoğlu, 1450’li yıllarda Adana sancağında Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 165) Avadan, Avar izi taşıyan ad. (ERÖZ, 1983, s. 24)


Farsça avadan: Derli toplu. (ÇAĞBAYIR) Kıpçakça avadan: Araç, gereç. (KOCAPİNAR, 2014, s. 299)


Avadan, Samsun’da eski yerleşim yeri. (YOLALICI, 1998, s. 18) Yer için avadan: İyi bakılmış, mamur. (ÇAĞBAYIR)


Avadanoğlu Çamlıhemşin> Boğaziçi.


AVAROĞLU Avar, Lezgi kolu. (BERJE, 1958, s. 17)


Avar kavminin eski adı “karşı koyan” anlamında Abar idi (s. 13) ve Avar, eski Türk adı. (RASONYI, 1993, s. 26)


Avaroğlu Trabzon> Gazipaşa.


AVCIOĞLU Avcı, 1220’li yıllarda Menteşe yöresinde konar/ göçer Yörük/ Türkmen topluluğu. (ÇEVİK, 2012, s. 358) Avcı, Safevi devletinin dayandığı en başta gelen Türk boylarından biri. (SÜMER, Oğuzlar, s. 310) Avcı, eski kayıtlarda Maraş, Adana, Çirmen, Bozok, Edirne, Sivas, Kayseri, Çorum, Bursa, Trabzon, Bolu, Ankara, Kütahya, Karaman ve Konya sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 211) Avcı, 1450’li yıllarda Maraş, Menteşe, Diyarbakır, Adana, Sivas, Bozok, Haleb, Şam, Antep ve Kayseri sancaklarında çok yaygın Bayındır ve Beğdili Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 168)


Avcı: Yeniçeri ocağını teşkil eden 196 ortadan 33 üncü sekban bölüğüne verilen unvandı. (PAKALIN, c. I s. 114)


Avcı, Anadolu’da yaygın Yazır Türkmeni yerleşim yerleri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 136)
Avcıoğlu Araklı> Değirmencik, Halilli, Türkeli. Ardanuç> Aydın, Bağlıca, Gümüşhane, Karlı. Arsin> Işıklı. Artvin> Bağcılar, Dokuzoğul, Vezirköy. Bayburt> Zahit. Borçka> Efeler, Civan. Çamlıhemşin> A. Şimşirli. Gümüşhane> Çamlı, Kaletaş. Hopa> Esenkıyı. İkizdere> Güneyce. İspir> Çamlıkaya. Kelkit> Deredolu, Gödül, Ünlüpınar. Pazar> Akbucak, Hasköy. Rize> Camidağı, Derebaşı, Dörtyol, Kaplıca, Sütlüce. Sürmene> Yeniay. Şalpazarı> Dereköy. Şavşat> Ciritdüzü, Pınarlı, Susuz, Yeniköy, Y. Koyunlu. Şiran> Sarıca. Torul> Yücebelen, Zigana. Trabzon> Erdoğdu, Gazipaşa, Gülbaharhatun, Ortahisar, Yeşilova. Yomra> Demirciler, Gürsel, Kömürcü, Oymalıtepe, Tandırlı. Yusufeli> Altıparmak, Irmakyanı, Öğdem, Yüncüler.


AVEDİKOĞLU İvedik: Acele, aceleci.


Avadic, 1500’lü yıllarda Silistre’de yerleşim yeri. (ÖZYURT, 2006, s. 34)


Avedikoğlu Çamlıhemşin> Kaplıca.


AVŞAROĞLU 24 Oğuz boyundan biri.


Avşar, eski Türk adı olup “işini çabuk yapar” anlamındadır. (BAHADIR HAN, 2009, s. 33)


Avşaroğlu Kelkit> Yeşilpınar.


AYAKOĞLU Ayaklı, Konya sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 213) Ayak/ Ayaklar, 1450’li yıllarda Konya ve Aydın sancaklarında Kayı Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 193) Ayaklı, iskânlarda adı geçen aşiret. (BAYAR, 1994, s. 89)


Ayak, Türkçe ad olup, Memluk emirlerindendi. (SÜMER, Şahıs Adları, s. 378) Kıpçakça ayak: Kadeh. (TOPARLI) Eski Türklerde ayakçı: Kâseci, çömlekçi, bardakçı. (ŞEN, 2007, s. 104)


Ayak Kum, Doğu Türkistan’da göl. (YILDIRIM, 2013, s. 27) Ayaklu, 1450’li yıllarda Aydın sancağında yerleşim yeri. (SARIKAYA, 2014, s. 53) Ayaklu, Menteşeoğulları yöresinde Türkçe iskân birimi. (ÇEVİK, 2012, s. 356)


Ayakoğlu Çamlıhemşin> Kaplıca.


AYANOĞLU Ayan, 1450’li yıllarda Çorum sancağında Moğol boyu ve Ayanlar, aynı yıllarda Afyon’da Bayad Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 193) Ayan, Tatar-Moğol boyunun aşireti. (UÇAKCI, 2013, s. 379) Ayanlu, Malatya sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 213)


Ayan: Bir memleketin, bir bölgenin, bir kasabanın veya bir sınıfın ileri gelenleri hakkında kullanılan bir tabirdi. (SERTOĞLU, 1986, s. 25) Devlet ne derece zayıf olursa, ayanlar o derece güçlü olurdu. Ayan, Kazak Türklerinde kişi adı. (JANUZAQOV, 2003, s. 5)


Ayan, 1500’lü yıllarda Çankırı’da (AÇIKGÖZ, 2004, s. 144) ve 1450’li yıllarda Aksaray’da Döğer Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 807)


Ayanoğlu Arhavi> A. Hacılar, Y. Hacılar. Sürmene> Çamburnu, Yeniay.


AYAROĞLU Ayyar Bey, Karluk beylerinden biri. (SÜMER, Şahıs Adları, s. 205) Ayyar Bey, Harezmlilerin öncü kuvvetlerinin komutanı. (BARTHOLD, 2017, s. 352) Kıpçakça ayyar: Hileci. (AKYOL, 1919, s. 28) Arapça ayar: İşten kaçma, ayyar: Kurnaz, çevik. (ÇAĞBAYIR) Kazak Türkçesinde ayar: Kurnaz. (KENESBAYOĞLU)


Ayaroğlu Çamlıhemşin> A. Çamlıca. Çayeli> Kesmetaş. Giresun. (EMECEN, 2015)


AYASOĞLU Ayaslu, Trabzon sancağında ve Of kazasında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 453) Ayas/ Ayaslar, 1450’li yıllarda Adana, Karaman, İçel sancaklarında çok yaygın İğdir Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 194) Ayas, zorunlu iskânlar sırasında adı geçen oymak. (ORHONLU, 1963, s. 78) Ayaslu, Eşkıyalık nedeniyle Of'a yerleşen kabile. (BİLGE, 2015, s. 500)


Ayas: Edep, nezaket. (LESSING) Ayas: Mehtap. (ATALAY, 1936) Ayas, Sultan Alpaslan’ın oğlu. (GÜLENSOY, 2015, s. 40) Ayas Paşa, Erzurum beylerbeyi. (AYDIN, 1998, s. 8)


Ayaslı, Oğuz oymaklarına ait yer adı. (TYASB, 1984, s. 47) Ayas, eski Adana’da kaza ve nahiye. (SEZEN, 2006, s. 49) Ayaslar, Ilgın’da yerleşim yeri. (SARIYAR, 2015, s. 59)


Ayasoğlu, Görele. (YÜKSEL, 2015) (Bk. Ayazoğlu)


AYAZOĞLU Ayaz/ Ayazlu, 1450’li yıllarda Ankara ve Sivas sancaklarında Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 197)
Ayaz, Selçuklu beylerinden. (SEVİM, 2011, s. 60) Ayaz, Alpaslan’ın oğlu. (BARTHOLD, 2017, s. 329) Ayaz, Kuman şahıs adı. (RASONYI, 2006, s. 480) Ayaz, Kazak Türklerinde kişi adı. (JANUZAQOV, 2003, s. 5) Ayaz, Anadolu’ya kalabalık Türkmen boyları getiren Selçuklu komutan. (TURAN, 1980, s. 57)
Kıpçakça ayaz: Açık, bulutsuz. (TOPARLI) Altay Türklerinde ayas: Açık, parlak. (NASKALİ)


Ayazoğlu, Ohri’de yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 326)
Ayasoğlu/ Ayazoğlu Arsin> Yeşilyalı. Çamlıhemşin> A. Şimşirli. Bayburt> Kaleardı, Sakızlı, Şingah, Yedigöze, Yolaltı. Çayeli> Sabuncular. Çaykara> Şahinkaya. Derepazarı> Sandıktaş. Dernekpazarı> Gülen. Gümüşhane> A. Alıçlı, Buğalı, Söğütağıl. Kelkit> Halkevi. Köse> Altıntaş. Kürtün> Arpacık, Beşir, Demirciler, Süme. Maçka> Yazlık. Of> A. Kışlacık, Karabudak, Yemişalan. Rize> Yağlıtaş. Şalpazarı> Dereköy, Kabasakal. Şiran> Telme. Trabzon> Boztepe. Yomra> Demirciler, Ocak, Özdil.


AYDINOĞLU/ AYDINLIOĞLU Aydın, eski kayıtlarda Maraş, Ankara, Karaman, Bursa, Hamid, ve Aydın sancaklarında Türkmen/ Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 214) Aydın/ Aydınoğlu, 1450’li yıllarda Maraş ve Adana sancaklarında yaygın Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 198) Aydınlı, 1690’lı yıllarda zorunlu iskânlar sırasında adı geçen oymak. (ORHONLU, 1963, s. 77) Aydınlı, Rumeli’de Yörük cemaati. (AYHAN, 2013, s. 504)
Aydin kavmi Moğolları Anadolu’ya saldırısından sonra 1301 yılında Mehmet Bey isimli kişinin Anadolu’ya topladığı ve Aydin Beyliğinin özgürlüğünü ilan ettiği Selçuklulara ait bir kavimdir. (HÜSEYNOVA, 2011, s. 35) Aydınoğulları, Aydın ve İzmir çevresinde kurulmuş bir Türk beyliği idi. 1426 yılında Osmanlılar tarafında varlıklarına son verildi.
Aydınlı, Tahtacı Türkmenlerinin Hacı Emirler ocağına bağlı bir kol. (YÖRÜKÂN, 2002, s. 206)


Altay Türklerinde aydın: Ay ışığı. (NASKALİ) Kazak Türkçesinde aydın: Heybet, güç, kuvvet. (KENESBAYOĞLU) Aydın, Karakoyun ve Akkoyunlularda kullanılan Türkçe ad. (SÜMER, Şahıs Adları, s. 265) Türk kişi adı aydın: Aşikâr. (ATALAY, 1936)


Aydın, Doğu Türkistan’da göl. (YILDIRIM, 2013, s. 27)
Aydınoğlu/ Aydınlıoğlu Akçaabat> Akpınar, Darıca, Dörtyol, Yıldızlı. Araklı> Kayacık, Pervane. Ardanuç> Bağlıca. Arhavi> Başköy, Güngören, Konaklı, Musazade, Şenköy, Üçırmak, Yıldızlı, Yolgeçen, Y. Hacılar. Arsin> Başdurak, Elmaalan, Gölcük, Yolaç. Artvin> Orta. Bayburt> Şingah. Beşikdüzü> Dağlıca, Duygulu. Borçka> Adagül, Balcı, Civan, Efeler, Örücüler. Çamlıhemşin> Topluca. Çaykara> Şahinkaya. Fındıklı> Fındıklı, Yeni. Gümüşhane> A. Alıçlı. Hayrat> Yeniköy. Kalkandere> Hurmalık. Kürtün> Aypacık, Beşir, Demirciler, Halkevi, Süme. Maçka> Atasu. Of> Sıraağaç. Şalpazarı> Geyikli, Pelitçik. Şiran> Telme. Tonya> Büyük, Kaleönü. Trabzon> Akyazı, Beşirli, Çarşı, Erdoğdu, Ortahisar, Pazarkapı, Pelitli. Yomra> Maden, Tandırlı. Yusufeli> Bostancı, Havuzlu, Yağcılar.


AYGIROĞLU Aygır, Kazak boyu. (LEZİNA) Aygırlar/ Aygırlu, 1450’li yıllarda Saruhan, Adana, Tarsus sancaklarında Karkın Türkmeni oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 202) Aygırlar, 1500’lü yıllarda Ankara’da Yörük taifesi. (ŞAHBAZ, 2018, s. 225)


Altay Türklerinde aygır: Damızlık erkek at. (NASKALİ) Kıpçakça aygır: Damızlık erkek at. (TOPARLI) DLT’te aygır ve adhgır olarak geçer. Aygır, bütün Türk dillerinde yaygın sözcüktür. (EREN, 1999)


Aygır, Asya’da Türkçe coğrafi ad. (YURTSEVER, 1993, s. 35) Aygır, Deşt-i Kıpçak’ta yer adı. (KARAYEV, 2008, s. 228) Aygırköy, Aygırlı, Silistre’de. (AYHAN, 2013, s. 435, 436) Aygırlu, 1450’li yıllarda Bozok sancağında Salur Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1825)


Aygıroğlu Hopa> Limanköy. Maçka> Sındıra. Şalpazarı> Pelitçik. Yomra> Şanlı.


AYGÜNOĞLU Aygünlü, 1450’li yıllarda Tarsus sancağında Yüreğir Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1479)
Aygünoğlu Bayburt> Dağtarla, Demirışık, Yeşilyurt.


AYNACIOĞLU/ AYNALIOĞLU/ AYNAOĞLU Aynalular, Azerbaycan’da ilk yerleşen Türkmen boylarından biri. (SARAY, 2010, s. 69) Aynallu, Türkmen oymağı. (SÜMER, Oğuzlar, s. 439) Aynaoğlu, 1500 yılı başlarında Hamid sancağında Yörük cemaati. (SARI, 2008, s. 400) Aynacılar, 1530’lu yıllarda Turgut Türkmeni aşireti. (KAYGISIZ, 2016, s. 155) Aynacıoğlu, iskânlarda adı geçen Türkmen oymağı. (BAYAR, 1994, s. 109)


Ayna: Tasavvufta Allah’!ın tecelli ettiği kainat ve özellikle de kamil insanın kalbidir. (AKSÜT, 2013, s. 149) Kuman/ Kıpçakça ayna: Cuma günü. (GRÖNBECH) Aynalı: III. Mustafa tarafından basılan bir paranın halk arasındaki adı. (PAKALIN, c. I s. 127) Aynacı: Bu işlemi yapan. Aynacı: Eskiden saraylarda ve hamamlarda ayna taşıyan. (ÇAĞBAYIR)


Ayna Hoca, 1500'lü yıllarda Hınıs Sancakbeyi. (AYDIN, 1998, s. 65) Ayna Hatun, Kuman/ Kıpçak kadın adı. (RASONYI, 2006, s. 481) Ayna Bey, İlhanlılarda kullanılan Türkçe şahıs adı. (SÜMER, Şahıs Adları, s. 289) Ayna, tarihi Türk kişi adlarından. (ATALAY, 1936) Ayna, Çepniler arasında kullanılan Türkçe adlardan. (SÜMER, 1992, s. 91)


Aynalıca, 1500’lü yıllarda Afyon’da (BULDUK, 2003, s. 113); Ayna, 1500’lü yıllarda Şam eyaletinde (ÖKSÜZ, 2016, s. 35); 1450’li yıllarda Saruhan sancağında (ÇİÇEK, 2011, s. 53) ve Aynaoğlu, Balıkesir’de Çepni yerleşim yeri. (SÜMER, 1992, s. 124)


Aynaoğlu/ Aynacıoğlu Ardanuç> Hamurlu. Arsin> Işıklı. İyidere> Yapraklar. Rize> Kokulukaya, Yemişlik, Yeniköy. Vakfıkebir> Mahmutlu. Yomra> Gürsel. Yusufeli> Yüncüler.


Ayna ile bağlantılı sülaleler:


Aynalıoğlu Pazar> Kuzayca.


Aynahanoğlu Pazar> Kuzayca.


AYOĞLU Ay, Başkurt uruğu. (TOGAN, 2003, s. 165) Ay, 1450’li yıllarda Diyarbakır sancağında Bozulus Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 192)


Ay-Apa, Kuman şahıs adı ve Ay Çiçek, Eski Uygur adı. (RASONYI, 2006, s. 480) Ay, tarihi Türk kişi adlarından. (ATALAY, 1936) Ay: Güzel (mecaz).


Ay Akuz, Deşt-i Kıpçak’ta yer adı. (KARAYEV, 2008, s. 228) Ay Çur, Eski Türk Anıtlarında adı geçenlerden. (GÜL, 2013, s. 140)


Ayoğlu Artvin> Sarıbudak. Bayburt> Konursu.


AYRANOĞLU/ AYRANCIOĞLU Ayranlar, 1220’li yıllarda Menteşe yöresinde konar/ göçer Yörük/ Türkmen topluluğu. (ÇEVİK, 2012, s. 358) Ayranlar, 1450’li yıllarda Menteşe sancağında ve aynı yıllarda Adana sancağında Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 204) Ayranlar, 1500’lü yıllarda Menteşe livasında Yörük taifesi. (SARI, 2008, s. 87) Ayrancı, zorunlu iskânlarda adı geçen Türkmen taifesi. (HALAÇOĞLU, 1997, s. 121)


Kıpçakça ayran: Ayıran. (AKYOL, 1919, s. 26)


Ayran, Varna’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 466)


Ayranoğlu/ Ayrancıoğlu Akçaabat> Dürbinar. Çaykara> Ulucami. Trabzon> Fatih.


AYŞEOĞLU Ayşa, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar kabilesi. (ADİLOĞLU, 2005, s. 177) Ayşeoğulları, Maraş sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 215) Ayşeoğulları, 1500’lü yıllarda Maraş’ta Türkmen oymağı. (YİNANÇ, 1988, s. 113)


Ayşeoğlu Maçka> Ormanüstü, Yaylabaşı.


AYVANOĞLU Ayvanlar, Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009)
Ayven/ Ayvan/ Köprüüstü ve Kükürtlü köylerinin adı ile Ayvanlı, Araklı’nın Pervane köyünün mahallesi.
Ayvanoğlu Bayburt> Zahit.


AYVAZOĞLU Ayvazlı, Türkmen taifesi. (HÜRMÜZLÜ, 2006, s. 158) Ayvazlı, Bayat Türkmeni oymağı. (LEZİNA) Ayvazgil, 1595’te Posof sülalelerinden. (BEKADZE, 2014, s. 100) Kıpçaklar –gili eki kullanır. (MALACILI, 2002, s. 265)


Ayvaz: Yardımcı. Köroğlu’nun yardımcısının adı. Ayvaz: 1. Koca, erkek. 2. Savaş gemilerinde çalışan cerrah yardımcısı. 3. Büyük konaklarda veya sarayda yemek hizmetlerinde çalışan. (KARAAĞAÇ, 2008) Ayvaz: Yakışıklı. Bir gözü kör. Sağır…


Ayvaz, Van sancağında (KILIÇ, 1989, s. 325) ve Ayvoz, 1500’lü yıllarda Harput’ta yerleşim yeri. (AKYEL, 2013, s. 10)
Ayvazoğlu Akçaabat> Ağaçlı, Ambarcık, Çınarlık, Dörtyol, Dürbinar, Karaçayır, Meydankaya, Ortaalan, Söğütlü, Şinik, Yeni, Yıldızlı. Araklı> Aytaş, Çankaya, Değirmencik, Hasköy. Ardanuç> A. Irmaklar. Arsin> Elmaalan, Harmanlı. Bayburt> Danişment, Helva, Kırkpınar, Saraycık, Şingah, Tuzcuzade, Zahit. Beşikdüzü> Hünerli, Takazlı, Zemberek. Çayeli> Madenli. Çaykara> Akdoğan. Ataköy. Derindere. Kabataş. Derepazarı> Bahattinpaşa. Gümüşhane> Dölek, Kabaköy, Pirahmet, Yeşildere. Hayrat> Gülderen, Pazarönü. İkizdere> Diktaş, Tozköy. Kelkit> Belenli, Bezendi, Büyükcami, Cumhuriyet. Doğanca, Gümüşgöze, Güzyurdu, Kılıççı, Sadak. Kürtün> Beşir, Söğüteli, Tilkicek. Of> Kıyıcık, Kireçli. Köse> Kabaktepe, Merkez, Salyazı. Pazar> Yemişli. Rize> Çarşı, Kale, Kaplıca, Kavaklı, Yağlıtaş. Sürmene> Fındıcak. Şalpazarı> Çetrik, Geyikli, Sütpınar, Turalıuşağı. Şavşat> Yavuzköy. Şiran> Akbulak, Ericek. Tonya> İskenderli, Karasu, Kösecik. Torul> Aksüt, Güzeloluk, Kirazlık. Trabzon> Dolaylı, Fatih, Gülbaharhatun, Ortahisar, Pelitli, Toklu. Vakfıkebir> Mısırlı, Yıldız. Yomra> Tandırlı.


AYVENLİOĞLU Ayvanlar, Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009)


Farsça eyvan> ayvan: Teras, sundurma. (ÇAĞBAYIR) Şavşat’ta ayvan: Balkon.


Ayven, Araklı’nın köyü.


Ayvenlioğlu Araklı> Erenler, Pervane.


AZAKLIOĞLU Azaklar, 1500’lü yıllarda Teke Sancağında Yörük cemaati. (ÜNAL, 1996, s. 229) Azaklı, Canik sancağına iskân edilen Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 216)


DLT’te Azak: 1. Oğuz beyi. 2. Nereden ve kimden geldiği belli olmayan ok.
Azak denizi, Azak diyarı, Azak şehri, Azak suyu, Azak iskelesi, Azaklu, Azak Kalası gibi yerler tarihte veya günümüzde mevcuttur. Azaklı, Azak şehrinden bölgeye gelenler.
Azaklıoğlu Akçaabat> Acısu, Akçakale, Darıca, Kirazlık, Mersin. Arsin> Çiçekli, Çubuklu. Borçka> Ambarlı. Çamlıhemşin> Y. Şimşirli. Çaykara> Akdoğan, Uzuntarla. Güneysu> Ortaköy. Hemşin> Yeniköy. Hopa> Bucak, Güvercinli. İkizdere> Çarşı, Demirkapı. İspir> Gaziler. Maçka> Bulak. Of> Kıyıcık, Uluağaç. Pazar> Alçılı, Hisarlı, İkiztepe. Rize> Ambarlık, Balıkçılar, Güneştepe, Tophane, Yiğitler. Sürmene> Soğuksu, Yeniay. Trabzon> Bulak, Çimenli, Kavala, Yalıncak. Vakfıkebir> Soğuksu. Yomra> Yokuşlu.


AZAPAĞASIOĞLU Azab: Muhtelif işlerde kullanılan askerler hakkında bir tabirdi ve azab ağası: Azabların en büyüğüne verilen addır. (PAKALIN, 1993, c. I s. 130-131)
Azapağasıoğlu Bayburt> Kaleardı.


AZARAKOĞLU Azar-ak. Azar, Hazar’dan bozma olabilecek sözcük. Hazarlar iki gruptu, Beyaz Hazarlar ve alt tabakayı oluşturan Kara Hazarlar. Azar-ak> Hazar-ak: Beyaz Hazar.


Azar: Eziyet, zorluk. (KENESBAYOĞLU)


Azar, 1500’lü yıllarda Bitlis’te yerleşim yeri. (YILMAZ, 2010, s. 42)


Azarakoğlu Şavşat> Tepeköy. Azareslioğlu Yusufeli> İşhan


AZDEROĞLU Az-der. Az, Türk boyu. (LEZİNA) Az: Köğmen dağları havalisinde oturan bir kavim. (ORKUN, 1994, s. 904) Arapça der (derr): Kişi, kimse. (ÇAĞBAYIR) Azder: Az kişi, küçük sülale.


Kıpçakça azdır-: Şaşırtmak. (TOPARLI)


Azderoğlu Kalkandere> Ünalan, Çağlayan. Maçka> Oğulağaç. Trabzon> Çarşı.


AZİZOĞLU Azizler, eski kayıtlarda Adana, Kütahya, Saruhan, Rakka, Maraş, Niğde ve Edirne sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 216) Aziz/ Azizlu, 1450’li yıllarda Sivas, Bozok ve Maraş sancaklarında Avşar Türkmeni oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 209) Azizlü, Rumeli’de Yörük cemaati. (AYHAN, 2013, s. 504)


Aziz/ Azizler, 1450’li yıllarda yaygın Türkmen yerleşimleri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2459)
Azizoğlu Akçaabat> Çiçeklidüz, Helvacı. Ardanuç> Bereket, Naldöken. Arhavi> Konaklı. Artvin> A. Maden, Varlık, Zeytinlik. Bayburt> Kaleardı. Çayeli> Buzlupınar, Ormancık. Demirözü> Devetaşı, Eymür. Fındıklı> Sümer. İkizdere> Diktaş. Kelkit> Büyükcami. Pazaryolu> Kılıççı. Rize> Kaplıca, Kendirli. Şavşat> Balıklı, Çavdarlı, Kocabey, Pınarlı, Yaşar. Şiran> Karaköy. Torul> Zigana.


Aziz ile bağlantılı diğer sülale:
Azizağaoğlu Ardanuç> A. Irmaklar. Artvin> Bakırköy, Dere. Demirözü> Eymür. Sürmene> Yemişli. Trabzon> Yenicuma.


Azizalioğlu Trabzon> Kemerkaya.


Azizbayraktaroğlu Ardanuç> A. Irmaklar.


Azizçavuşoğlu Ardanuç> Kızılcık.


Azizefendioğlu İkizdere> Çataltepe. Of> Eskipazar.


AZMANOĞLU Azman, Kıpçak boyu. (KIRZIOĞLU, 1992, s. 92) Azmanlu, 1690’lı yıllarda zorunlu iskâna tabi tutulan Türkmen oymağı. (ORHONLU, 1963, s. 57)


Azman, Gagauz Türklerinde soy ad. (MANOV, 2001, s. 206) Azman, Kıpçaklarda bir at türü ve iri-yarı anlamında. (TOPARLI) Orhun Anıtlarında azman: Sarımtırak. (TEKİN, 2003, s. 98)


Azman mahallesi, Silistre. (AYHAN, 2013, s. 482)


Azmanoğlu Borçka> Şerefiye. Çayeli> Eskipazar, İncesırt, Latifli, Sabuncular, Sarısu.


AZMUROĞLU Az-mur. Az, Türk boyu. (LEZİNA) Az, Köğmen dağları havalisinde oturan bir kavim. (ORKUN, 1994, s. 904) Farsça mûr: Yoksulluk. DLT’te ve Eski Türkçe uri: Oğul, evlat. Azmur: 1. Yoksul kavim. 2. Azoğlu.


Azmut, 1500’lü yıllarda Şam eyaletinde (ÖKSÜZ, 2016, s. 93) ve Hazmur, Kırcali’de (Bulgaristan) yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 273)


Azmuroğlu Çamlıhemşin> A. Çamlıca.


AZNAVUROĞLU Aznavur, Kafkas kavmi Kabardeylerin kolu. (TAVKUL, 2007, s. 497)


Anzavur, Ermenicede, Gürcücede ve Türkçede yer alan sözcük. Bey, başbuğ, iri yarı, kuvvetli, korkusuz, zalim, gaddar, kinci gibi anlamlar taşır. Gürcüceden diğer dillere geçmiştir.


Anzağır, 1530’da Sivas’ta nahiye ve Aznavur, Osmanlı Mardin’de kaza. (SEZEN, 2006, s. 30, 54)


Aznavuroğlu Artvin> Sarıbudak. Hopa> Sugören.


BABAALİOĞLU Babaalilü, 1450’li yıllarda Karaman ve Aksaray sancaklarında Büğdüz Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 210) Babaali, 1450’li yıllarda Aksaray’da Türkmen taifesi. (YÖRÜK, 1996, s. 61)


Babaalioğlu Çayeli> Demirhisar, Maltepe, Yenihisar. Hopa> Ortahopa.


BABALOĞLU Babalı, Beğdili Türkmen boyunun oymağı. (UÇAKCI, 2013, s. 184)


Babalıoğlu Arhavi> Yemişlik. Artvin> Erenler. Trabzon> Gülbaharhatun, Hızırbey.


BABALOĞLU Babaali’den. Koçali> Koçal, Sarıali> Saral, Karaali> Karal, Gençali> Gençal…


Babaalilü, 1450’li yıllarda Karaman ve Maraş sancaklarında Büğdüz Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 210)


Babaloğlu Çayeli> Yaka-Yalı. Pazar> Güneyköy, Kuzayca, Merdivenli.


BABAOĞLU Baba, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar Türklerinin boyu. (ADİLOĞLU, 2005, s. 178) Babalu, Azerbaycan’da Kaçar Türkmeni kolu. (SARAY, 2010, s. 71) Babalu, 1450’li yıllarda Karaman sancağında Büğdüz Türkmeni. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 210) Babalar, Irak Türkmeni. (SAATÇI, 1999, s. 295)


Baba: Bektaşi şeyhlerinin ulularının unvanı. (PAKALIN, c. I s. 136) Baba: Bektaşi şeyhlerinin bir kesiminin unvanı, nefsini yenmiş olgun hale gelmiş kişi. (AKSÜT, 2013, s. 149)


“Babalar ve Abdallar halk velileri idiler. Türk süfiliği insani, doğru ahlak ve ruh temizliğini gaye edinmişti. Bozkır Türk “alp”leri, Horasan’ın ruhani atmosferinde “baba”, “abdal”gibi deyimlerle anılan Türk şeyhliğinin rehberliğinde “alp-eren”ler olarak savaş ülkesi Anadolu’da da “gazi”ler sıfatı ile vatani vazifelerini yapmışlardır.” (KAFESOĞLU, 1984, s. 367)


Baba, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkarlarda soy ad. (TAVKUL, 2000, s. 496) Baba Han, Kaçar Devletinin hükümdarı. (SÜMER, Oğuzlar, s. 254) Baba, yaygın Türk büyülerinin adı. (GÜLENSOY, 2015, s. 43)


Baba, Buhara yakınlarında (BARTHOLD, 2017, s. 143); Babalar, Kırcaali’de/ Bulgaristan; Baba, Yanya’da (AYHAN, 2013, s. 273, 490) ve Babalu, 1450’li yıllarda Bozok sancağında Kızık Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1701)
Babaoğlu Araklı> Araklı. Ardeşen> Düz, Kahveciler, Kuzey, Yeni. Bayburt> Taşocağı. Demirözü> Yelpınar. Hasköy. İspir> Yeşilyurt. Kelkit> Gümüşgöze. Of> Cumapazarı. Torul> Atalar. Trabzon> Bahçecik, Çarşı, Hızırbey, Ortahisar, Pazarkapı.


Baba ile bağlantılı sülaleler:
Babaahmetoğlu Ardeşen> Yeni. Arhavi> Yolgeçen. Gümüşhane> Mescitli. Hopa> Başköy, Esenkıyı.
Babacanoğlu Ardanuç> A. Irmaklar. Trabzon> Çarşı. Şiran> Babacan, Sarıca, Telme. Yusufeli> Bostancı.


Babacan, Şiran’ın eski köyü. (SAYLAN, 2012, s. 31)
Babayeteroğlu Bayburt> Veysel.


Babahasanoğlu Araklı> Kalecik. Sürmene> Çamburnu.


Babalıkoğlu Ardeşen> Işıklı, Ortalan.


Babayoğurtoğlu Trabzon> Çarşı.


Babayusufoğlu Ardanuç> Bereket.


BABAOSMANOĞLU Babaosman, 1450’li yıllarda Aksaray sancağında Büğdüz Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 210)


Babaosmanoğlu Ardeşen> Müftü.


BABATOĞLU Babat: Cins. (ATALAY, 1936)


Bab-at. Farsça bab: Manevi önder. (DEVELLİOĞLU) Bab: Orta Asya’da bir kısım dervişlere verilen ad. (ÜŞENMEZ, 2006, s. 144) Babat: Dervişler, manevi önderler. Eski Türkçe –at eki çoğul edatıdır.


Babata, Moğollar döneminde Türkistan’da yerleşim yeri. (KUSHENOVA, 2006, s. 101)


Babatoğlu Araklı> Değirmencik.


BABİLOĞLU/ BABİLLİOĞLU Babilli, Yavuz zamanında Trabzon-Rize’ye gönderilen Türkmen ailelerden. (BİLGİN, 2002, s. 198)
“Babiller, M. Ö. V. yy. larda Önasya’da kurulan devlet. Eski Mezopotamya’nın en büyük şehirlerinden. Babil, Hazarlar döneminde Irak’ta şehir. Bu şehirdeki Yahudilerle Hazarlar arasında yazışmalar ve değişik bağlantılar olmuştur.” (DUNLOP, 2008, s. 131)


Babil, Kırım’da (DOĞRU, 1987, s. 76) ve Babilce, Rumeli’de (Hersek) yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 210)


Babillioğlu/ Babiloğlu Bayburt> Çakırbağ, Tuzcuzade. Hopa> Subaşı. Şavşat> Çoraklı. Köprübaşı> Güneşli.


BABİOĞLU Babı, Beğdili Türkmeni oymağı. (UÇAKCI, 2013, s. 184) Babi, Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 1997, s. 82) Babi, 1500’lü yıllarda Bozok sancağında Türkmen taifesi. (SAKİN, 2010, s. 89)


Babı/ Babi, 19. yy. ortasında Mirza Ali Muhammed tarafından kurulan mezhebe mensup kimse. (ALTAYLI, 1994, s. 79)


Osmanlıda bab-ı ağa, bab-ı âli, bab-ı asafi, bab-ı defteri, bab-ı fetva, bab-ı hümanyun… gibi tabirler vardı.


Babı, 1500’lü yıllarda Erzincan’da yerleşim yeri. (MİROĞLU, 1990, s. 52)


Babioğlu Pazar> Hamidiye. Fındıklı> Yeni. Yusufeli> Yarbaşı.


BABOĞLU/ BAB’İNOĞLU/ BAB’UNOĞLU Bab, Yörük Türkmeni. (LEZİNA) Babunca, 1450’li yıllarda Hınıs kazasında Bayındır Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 211)


Bab: Ata, baba, önder, şeyh, kapı. (ÇAĞBAYIR)


Bab, Hazarlar döneminde yerleşim yerlerinden ve askeri üslerden (DUNLOP, 2008, s. 77), Moğollar dönemi Türkistan’da (KUSHENOVA, 2006, s. 111), Silistre’de (AYHAN, 2013, s. 412), Buhara’da (BARTHOLD, 2017, s. 143) ve 1500’lü yıllarda Halep sancağında Türkmen yerleşim yeri. (SAKİN, 2010, s. 578) Bab Meydanı, 1450’li yıllarda Kastamonu Sancağında mahalle. (TOSUNOĞLU, 1993, s. 386) Bab Viranı, 1500’lü yılı başlarında Siverek Sancağında (ERPOLAT, 1994, s. 17) yerleşim yeri.


Baboğlu/ Bab’inoğlu/ Bab’unoğlu Çaykara> Ulucami. Köprübaşı> Çifteköprü, Gündoğan, Güneşli. Of> Ballıca, Başköy.


BABULOĞLU Bab-ul. Bab, Türkmen Yörüğü. (LEZİNA) Çok Türk ağzında ul: Oğul. Babul: Baboğlu, Türkmenoğlu.


Babul, 1500’lü yıllarda Şam eyaletinde yerleşim yeri. (ÖKSÜZ, 2016, s. 119)


Babuloğlu Akçaabat> Akpınar, Derecik, Dörtyol, Fındıklı, Uçarsu. Beşikdüzü> Bayırköy. Maçka> Atasu, Çamlıdüz, Köprüyanı, Kuşçu.


BABUROĞLU Babur, Timur’un torunu ve Hindistan’da kurulan imparatorluğun adı.
Baburoğlu Köse> Merkez.


BABUŞOĞLU/ BABUŞÇUOĞLU Babiş, 1500’lü yıllarda Bozok livasında Türkmen oymağı. (SAKİN, 2010, s. 89) Babuş, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar kabilesi. (ADİLOĞLU, 2005, s. 148) Babuşa, Timur döneminde Türk uruğu. (GÜLENSOY, 2015, s. 44) Babiş, 1500’lü yıllarda Karacalu Türkmeni oymağı. (SÜMER, 1963, s. 95)


Babış, Karay Türklerinde kullanılan soy ad. (ALTINKAYNAK, 2006, s. 134) Babuşçu: Papuççu, ayakkabı yapan-satan.


Babış, Batı Türkistan’da eski Türk eserlerinin buluntu yerlerinden. (ÖGEL, 2014, Harita IV) Babiş, Eski Buhara’da yerleşim yeri. (BARTHOLD, 2017, s. 143) Babuş, Şiran’ın köyü. (SAYLAN, 2012, s. 31)


Babuşoğlu/ Babuşçuoğlu Akçaabat> Adacık. Ardanuç> Aydın. Düzköy> Gürgendağ. Trabzon> Bahçecik. Yusufeli> Bostancı.


BACADOĞLU Bacadlar, Beyşehir sancağında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 218)


Bacadoğlu Pazar> Uğrak.


BACAKOĞLU Bacaklar, Hayta Yörüklerinin kolu. (ERÖZ, 1991, s. 45) Bacak, 1500’lü yıllarda Maraş livasında Yörük cemaati. (SAKİN, 2010, s. 89)


Bacakoğlu Amasya’da nahiye. (SEZEN, 2006, s. 55) Bacaklı, 1500’lü yıllarda Dulkadirli Türkmenlerin Bozok sancağında (SARI, 2015, s. 125) ve Bacak, Tuna’da yerleşim yeri. (DRAGANOVA, 2006, s. 81)


Bacakoğlu Hayrat> Dereyurt. İkizdere> Demirkapı. Ünye. (BACACI, 2011)


BACAOĞLU Baca, Türk halklarından. (KUZEYEV, 2005, s. 149) Baca, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar kabilesi. (ADİLOĞLU, 2005, s. 143)


Baca, Becenek’ten (Peçenek) bozma kelime. (YÖRÜKÂN, 1998, s. 391) Kafkas Kumuk Türklerinde baca: Bacanak. (PEKACAR, 2011) Moğolca baca: Bacanak. (LESSING) Kıpçakça baçça: Bahçe. (SAFRAN, 1989)


Bacalar, Kırcaali’de (Bulgaristan) yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 273)


Bacaoğlu/ Bacacıoğlu Trabzon> Gazipaşa, Gündoğdu. Bacaoğlu, Ilgın’da. (SARIYAR, 2015, s. 35)


BACIOĞLU/ BACILIOĞLU Bacı/ Bacılar/ Bacılu, 1450’li yıllarda Tarsus, Adana ve Bozok sancaklarında Yıva Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 212) Bacı, Bozok ve Maraş sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 360) Baçi, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkarlarda bir boy. (ADİLOĞLU, 2005, s. 178) Bacı, 1500’lü yıllarda Ankara’da Türkmen oymağı. (KAYA, 2000, s. 19)


Türk dervişleri arasında kadın Bacılar da bulunmuştur. (TOGAN, 1981, s. 380) Baciyan, Anadolu'da kadınlardan oluşan ahi teşkilatı. (İNALCIK, 2009, s. 29) “Bacı: Tasavvuf yolunda aynı inançtaki kadınlar için kullanılan söz. Doğu Oğuz lehçesinden geçmedir.” (AKSÜT, 2013, s. 149)
Baçı, Karay Türklerinde kullanılan soy ad. (ALTINKAYNAK, 2006, s. 134) Baçi, Kıpçak kökenli Malkarlarda soy ad. (TAVKUL, 2000, s. 496) Bacı bek, Moğol komutanı. (KAFESOĞLU, 2000, s. 272)
Baci, Baçi, Ardeşen ve Pazar’da mahalleler. Bacı, Ankara’nın kaza ile köyü. (SEZEN, 2006, s. 55, 56) Bacılar, 1450’li yıllarda Saruhan sancağında Kızık Türkmeni yerleşimi. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1701) Bacılı, 1500’lü yıllarda Afyon’da (BULDUK, 2003, s. 128); Bacı, 1450’li yıllarda Ankara’da (ERDOĞAN, 2004, s. 187) 1500’lü yıllarda Bosna’da (YARDIMCI, 2004, s. 181); Bacıllı, Nazilli’de (TOPCU, 2014, s. 120) Bacı, 1450’li yıllarda Aydın sancağında yerleşim yeri. (SARIKAYA, 2014, s. 82) Pacci, Sivas’ta nahiye. (MUTLU, 2011, s. 47)
Bacıoğlu/ Bacılıoğlu Araklı> Değirmencik, Kaymaklı, Yıldızlı. Artvin> A. Maden. Bayburt> Tuzcuzade. Sürmene> Fındıcak. Yusufeli> Balcılı.


 


BACOĞLU Bac, Adigelerin kolu. (TAVKUL, 2007, 492)


Bac: Vergi, haraç, zorla alınan para. (ÇAĞBAYIR)


Baç, Macaristan (DOĞRU, 1985, s. 58) ve Manastır’da (Balkanlar) yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 189)


Bacoğlu İkizdere> Şimşirli.


Baçelevaoğlu Ardeşen> Pirinçlik.


Ava: Ağa, efendi. (ÇAĞBAYIR)


BADALOĞLU Badaloğlu, Türkmeni aşireti. (EMREN, 2018, s. 16) Badal, Şıh Türkmeni oymağı. (LEZİNA)


Badal: Fundalık, çalılık. (YUDAHİN)


Badaloğlu Pazar> Cumhuriyet. Vakfıkebir> Akköy, Aydoğdu, Caferli, Rıdvanlı, Sinanlı.


BADEMOĞLU Badem, 1450’li yıllarda Aydın sancağında Türkmen oymağı. (SARIKAYA, 2014, s. 41) Bademli, zorunlu iskânlarda adı geçen aşiret. (BAYAR, 1994, s. 89)


Bademlu, 1500’lü yıllarda Denizli’de yerleşim yeri. (GÖKÇE, 2000, s. 238)


Bademoğlu Çamlıhemşin> Köprübaşı.


BADİLOĞLU/ BADİLLİOĞLU Badili, eski kayıtlarda Erzurum, Maraş, Canik… sancaklarında konar-göçer Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 52) Badıllı (Beydili), Rumeli’de Yörük cemaati. (AYHAN, 2013, s. 505) Badilli, zorunlu iskâna tabi tutulan Türkmen oymağı. (ORHONLU, 1963, s. 57)


Badıllı, Kayseri ve Filibe’de yerleşim yeri. (ÇAVUŞ, 1990, s. 167)


Badıloğlu/ Badıllıoğlu Kelkit> Doğankavak. Şiran> Yeniköy.


BADİOĞLU Badi, Olom Türkmeni boyu. (ATANİYAZOV, 2005, s 299) Badili, eski kayıtlarda Erzurum, Maraş, Canik… sancaklarında konar-göçer Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 52)


Badioğlu Şalpazarı> Geyikli. Vakfıkebir> Sinanlı.


BADİROĞLU/ BADUROĞLU Badirli, Türkmen oymağı. (CANDAR, 1934, s. 6) Badurgil, 1500’lü yıllarda Ahıska’da sülale. (BEKADZE, 2014, s. 76) Kıpçaklarda –gili eki kullanılmaktadır. (MALACILI, 2002, s. 265)


Badur, Bağatur’dan. (GÜLENSOY, 2015, s. 45) Eski Uygurlarda badur, erkek adı. (CAFEROĞLU, 2011, s. 30) Badur: Cesaretli. (ATALAY, 1936) Arapça badir: Hemen yapmak isteyen. Büyümüş. (DEVELLİOĞLU) Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkarlarda badır: Küçük tepe. (TAVKUL, 2007, s. 107)


Badur köyü, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Eymür Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1010) Patur, 1500’lü yıllarda Bosna’da yerleşim yeri. (YARDIMCI, 2004, s. 167)


Badiroğlu/ Baduroğlu Ardanuç> Bereketli. Şavşat> Karaağaç.


BADOĞLU Badoğlu, Türkmen oymağı. (LEZİNA) Badoğlu, Şam eyaletinde Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 21) Badoğlu, 1600’lü yıllarda adı değişik olaylara karışan Türkmen oymağı. (REFİK, 1930, s. 82)


Türk lehçelerinde ve Türkmence bad: Boy, aşiret, sülale. (ATANIYAZOV, 2005, s. 95) Eski Uygurca bad: Hemen, derhal. (CAFEROĞLU, 2011, s. 30) Farsça bad: Rüzgâr, yel. (DEVELLİOĞLU)


Bad, Azerbaycan’da (GEYBULLAYEV, 2009, s. 36) ve Kanuni döneminde Kerkük Livasında yerleşim yeri. (SARINAY, 2003, s. 19)


Badoğlu Ardeşen> Duygulu, Merkez. Arhavi> Dülgerli, Sırtoba, Yolgeçen. Çamlıhemşin> Topluca. Hopa> Çamlı. Pazar> Yavuzköy.


BADUCAOĞLU Baduça, Türkçe ad. (KIRZIOĞLU, 1992, s. 177) DLT’te badıç: Asma çardağı.


Baducaoğlu Yusufeli> Günyayla.


BADULOĞLU Badullu, Türkmen aşireti. (AYHAN, 1999, s. 62)


Baduloğlu Fındıklı> Arılı, Meyvalı.


BAFERLİOĞLU Bifera, Araklı’nın Tosunlu köyünün eski adı. Bu köyle bağlantılı olabilecek ad.


Bifer-a. (Bk. –a eki) Azerice bifer: Akılsız, beceriksiz. (ALTAYLI, 1994) Kutatgu Bilik’te bifa: Kaba, görgüsüz. (ÜŞENMEZ, 2006)


Bafer-li. Türkçe yapım eki almış sözcük. Farsça bafer: Şen, sevinçli. (ÇAĞBAYIR)


Baferli Artvin> Ortaköy.


BAĞBANCIOĞLU Kıpçak ağzında bağban: Bahçıvan. (AKYOL, 1919, s. 29) Farsça bağban: Bahçıvan, bağcı. (DEVELLİOĞLU)


Bağbanlar, Osmanlı'da Gence/ Karabağ eyaletinde (BİLGE, 2015, s. 587) ve Bağban Viran, 1500’lü yılı başlarında Ergani Sancağında yerleşim yeri. (ERPOLAT, 1994, s. 13)


Bağbancıoğlu Artvin> A. Maden. Gümüşhane> Hasanbey, Süleymaniye. Yusufeli> Yarbaşı.


Balbancıoğlu Gümüşhane> Özcan


BAĞDAROĞLU Bağdıra, 1450’li yıllarda Kütahya sancağında Kayı Türkmeni kolu. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 216)


Bağdar: Yön, istikamet. (KENESBAYOĞLU) Bağ-dar. Farsça dar: Eklendiği kelimeye bulunduran, sahip olan anlamını veren son ek. Bağdar: Bağ sahibi. Mesleki ad. (-as eki, sonradan ilavedir)


Bağdarasoğlu Vakfıkebir> Düzlük.


BAĞDATLIOĞLU Bağdadlu/ Bağdad, 1450’li yıllarda Adana, Ankara, Maraş, Kırşehir, Malatya ve Sivas sancaklarında Eymür Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 215) Bağdatlu, 1500’lü yıllarda Eymür Türkmeni kolu. (ATEŞ, 2010, s. 34)
Bağdatlı, Yavuz zamanında Trabzon-Rize’ye gönderilen Türkmen ailelerden. (BİLGİN, 2002, s. 198) Bağdatlı, Bağdat’tan gelen.
Bağdatlıoğlu Akçaabat> Akçakale, Çamlıdere. Ardanuç> Avcılar, Gümüşhane. Arhavi> Arılı, Kale. Artvin> Y. Maden. Çayeli> B. Taşhane, Şairler, Yanıkdağ. Demirözü> Çiftetaş. Hopa> Sugören, Sundura. İyidere> Fethiye. Kalkandere> Hüseyinhoca. Kürtün> Beşir. Maçka> Ormanüstü. Of> Bölümlü. Keler. Rize> Kendirli. Sürmene> Çamburnu. Trabzon> Boztepe, Gazipaşa, Gülbaharhatun. Yusufeli> İşhan, Yüncüler.


Bağdadioğlu Akçaabat> Çolaklı, Pulathane.


Bağdadi: Bağdatlı olan.


BAĞOĞLU/ BAĞCIOĞLU/ BAĞLIOĞLU Bağlu, Dokuz Türkmeni kolu. (LEZİNA) Bağlı, eski kayıtlarda Maraş, İçel, Canik ve Bursa sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 220) Bağ, Abaza boyu. (BİLGE, 2015, s. 13) Bağlı, zorunlu iskânlarda adı geçen aşiret. (BAYAR, 1994, s. 89)


1650 yılı öncesi değişik Türkmen boylarının yaşadığı Bağlı, Bağlu, Bağlık kışlağı, Bağlu nahiyesi… gibi yerleşim yerleri mevcuttu. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2517)


Bağoğlu/ Bağlıoğlu Ardanuç> Peynirli. Şiran> Akyayla, Kaynakbaşı.


BAĞRANOĞLU Bağranoğlu, Türkmeni oymağı. (EMREN, 2018, s. 17) Boğran, 1450’li yıllarda Malatya sancağında konar-göçer Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 362)


Bağranoğlu Hayrat> Pınarca.


BAHADIROĞLU Bahadırlı, eski kayıtlarda Maraş, Rakka, Birecik… sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 52) Bahadırlar, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Eymür Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 217) Bahadırlı, Anadolu'da eşkıyalık olaylarına karışan Reyhanlu aşiretinin kolu. (BELLETEN, sayı 211, 1990, s. 976)


Bahadırlu, 1500’lü yıllarda Silistre’de (ÖZYURT, 2006, s. 36) ve Bahadır, Üsküp’te yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 462)


Bahadıroğlu Hemşin> Ortaköy. Pazar> Hisarlı. Şalpazarı> Kireç. Tonya> Yeni. Trabzon> Gülbaharhatun. Vakfıkebir> Bahadırlı, Çamlık, Çarşı, Köprücek, Ortaköy, Sekmenli, Yaylacık.


Bahadırbibinoğlu Ardanuç> Kızılcık.


BAHAROĞLU Bahar, eski kayıtlarda Maraş, Kütahya ve Hamid sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 220) Bahar, 1450’li yıllarda Halep sancağında Beğdili Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 219) Baharlu, Akkoyunlu aşireti. (ERDEM, 1991, s, 246)


Baharlılar, Selçukluların batıya yürüyüşleri esnasında Buhara’dan çıkıp Türkmenistan’ın Balkan ve Ahal bölgelerine, ayrıca İran ve Türkiye gibi ülkelere göçmüşlerdir. (ATANİYAZOV, 2005, s. 100) Türk kavmi olan Baharlıların büyük bölümü İran ve Türkiye’de yaşamaktadır. (HÜSEYNOVA, 2011, s. 35) Baharlu, Karakoyunlu devletinin başlıca dayanaklarından birini teşkil eden oymak. (SÜMER, 1993, s. 14)


1200’lü yıllarda Türklerle bağlantılı Bahar kalesi. (SÜMER, Oğuzlar, s. 351) Anadolu’nun çok yerine Türkmen boylarının yaşadığı Bahar adlı yerleşim yerleri vardı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2517) Baharlar, Kırcaali’de (Bulgaristan); Silistre’de (AYHAN, 2013, s. 273, 412) ve Baharlı, Azerbaycan’da yerleşim yeri. (HÜSEYNOVA, 2011, s. 62)


Baharoğlu Arhavi> Ulukent. Borçka> Karşıköy. Çarşıbaşı> Kavaklı, Serpil. İyidere> Sarayköy. Sürmene> Kahraman. Trabzon> Bahçecik.


BAHÇECİKLİOĞLU/ BAHÇECİOĞLU Bahçalı, Türkmen oymağı. (CANDAR, 1934, s. 6) Bağçe, 1500 yılı başlarında Menteşe sancağının Barza Yörüğü cemaati. (SARI, 2008, s. 400) Bağçe, 1500’lü yıllarda Menteşe livasında Türkmen taifesi. (SAKİN, 2010, s. 90)


Bahçacı, Karay Türklerinde kullanılan soy ad. (ALTINKAYNAK, 2006, s. 134)


Bahçecik, 1450’li yıllarda Dodurga Türkmenleri yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 422)


Bahçecioğlu/ Bahçeciklioğlu Ardanuç> Ovacık. Şavşat> Kayadibi. Yusufeli> Pamukçular.


BAHİSOĞLU Bagıs/ Bais, Türk kavmi. (LEZİNA) Bagış, Kırgız boyu. (KARAYEV, 2008, s. 67)


Bahisoğlu Çayeli> Kestanelik. Rize> Yenigüzel.


BAHRİOĞLU Bahri, Avşarların beş ailesinden biri. (SÜMER, Oğuzlar, s. 283) Bahri, eski kayıtlarda Kayseri, Sivas, Maraş, Bozok, Rakka ve Adana sancaklarında konar-göçer Türkmen/ Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 221) Bahri, 1450’li yıllarda Sivas sancağında Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 219) Bahrioğlu 1690’lı yıllarda eşkıyalık olaylarına karışan aşiret. (TATAR, 2005, s. 143) Bahrili, 1700’lü yıllarda zorunlu iskâna tutulan Avşar Türkmeni. (ÇELİKDEMİR, 2001, s. 126)


Bahri, denizle ilgili. (ÇAĞBAYIR) XIII. yy. da Memlûklerde Bahri hanedanlığı dönemi. (AGACANOV, 2002, s. 51) Mısırlıoğlu, Kölemenler, Tulunoğulları gibi Mısır’dan bölgeye gelen sülaleler oldukça fazladır.


Bahri, 1500’lü yıllarda Harput’ta yerleşim yeri. (AKYEL, 2013, s. 10)
Bahrioğlu Bayburt> Saraycık. Şavşat> Elmalı.


Bahribeyoğlu Yusufeli> Yamaçüstü.


BAHTİYAROĞLU Bahtıyar, Kazak boyu. (İSMAİL, 2002, s. 150) Bahtiyar, Türkmen taifesi. (HÜSEYNİKLİOĞLU, 2008, s. 454) Bahtıyar, 1500’lü yıllarda Niğde sancağında Türkmen oymağı. (YILDIZ, 2010, s. 209) Bahtıyarlı,1500’lü yıllarda Gence-Karabağ Eyaletinde Türkmen oymağı. (NECEFLİ, 2010, s. 11) Bahtiyarlı, Dersim’de aşiret. (KAYA, 2002, s. 82) Kürtleşen Türkmenlerin hatırası.


Bahtiyaroğlu Arsin> Başdurak, Karaca. Hemşin> Bilen.


BAHTOĞLU Bahtlu Alioğlu, 1450’li yıllarda Haleb ve Sivas sancaklarında ve Bahti, Urfa’da Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 222)


Farsça baht: 1. Ata, büyük baba. 2. Kargı. (DEVELLİOĞLU)


Bahtoğlu Arhavi> Musazade.


BAKANOĞLU Bakan, 1500’lü yıllarda Bozok sancağında Türkmen oymağı. (METİN, 2007, s. 129) Bakanlu, Çimelü Türkmeni. (ATEŞ, 2010, s. 32)


Bakan, 1500’lü yıllarda Budin’de yerleşim yeri. (IŞIK, 2013, s. 92)


Bakanoğlu Sürmene> Karacakaya.


BAKAOĞLU Baka, Türkmen oymağı. (LEZİNA) Baka, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar Türklerinde bir boy. (ADİLOĞLU, 2005, s. 178)


Türk topluluklarında görülen Baga kavim adının eski Türkçe Buga, Buka, Boğa, Öküz sözünün bugünkü şeklidir. (ATANİYAZOV, 2005, s. 96) Baga, Göktürkler döneminde önemli unvanlardan. (SÜMER, Şahıs Adları, s. 33) Kıpçakça baga: Çakal. (TOPAL, 2005, s. 355)


Bakaoğlu Yusufeli> Yağcılar.


BAKAROĞLU Bakar, 1450’li yıllarda Adana sancağında Türkmen oymağın. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 222)
Bakaroğlu Şiran> Sellidere.


BAKATOĞLU Bakat, Kazak boyu. (LEZİNA) “Kazaklar, Türk boyu. XVII. Asır başlarında Trabzon sahil kesimlerine sık sık Kazak akınlarına maruz kalması ve yapılan tahribat nedeniyle Of nüfusunda azalmaya sebebiyet vermişlerdir.” (TRUS, c. 1 s. 154) Yurdun değişik yerlerinde Kazak yerleşimleri bulunmaktadır.


“Bakath, Onogur Türklerinin yerleşim yerlerinden (s. 58) ve Macarlar’da Onoğur, boy birliğinin bir üyesidir.” (GOLDEN, 2006, s. 160)


“Bakath, Onogurların depremde yıkılmış bir şehri (s. 119), Ogur adı, Oğuz adının Bulgar varyantıdır.” (CZEGLEDY, 2009, s. 143)


“Ogur, Orta Türkçe şekliyle Oğuz tabiri, “akraba topluluğu” veya “boy, boy birliği veya bağlı halklar” anlamına geliyordu.” (GOLDEN, 2005, s. 7) Onogur, Macarlarla bağlantılı Türk boyu.


Eski Türkçe bak/ bag/ beg: Yönetici, rehber. (LAYPANOV, 2008, s. 111) Bakat: Beyler. Eski Türkçe –at, çoğul edatıdır. (Bk. ekler)


Farsça bagat: Bağlar, üzüm bağları. (DEVELLİOĞLU)


Bagat, Türkistan’da Hezaresp’in köyü. (AYDIN, 1989, s. 35)


Bakatoğlu Güneysu> Dumankaya, Yeşilköy.


BAKIMLIOĞLU Bakımlı: Sağlığına ve giyimine özen gösteren, temiz. (ÇAĞBAYIR)
Bakımlıoğlu Demirözü> Işıkova.


BAKIOĞLU/ BAKİOĞLU Bakı, Karakalpak, Kazak ve Kırgız boyu. (LEZİNA) Bakı, eski kayıtlarda Bozok, Maraş ve Rakka sancaklarında Türkmen/ Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 221) Baki, 1450’li yıllarda Aydın sancağında Yıva Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 223)


Baku Hanlığı, Azerbaycan’da. (BİLGE, 2015, s. 238) Baki, 1500’lü yıllarda Gagauz Türklerinde soy ad. (CEBECİ, 2008, s. 83) Bakı, tarihi Türk kişi adı. (ATALAY, 1936) Bakı: Denetleyici. (EYUBOĞLU, 1995) Türkmence bakı: Kalıcı. (ÖLMEZ, 1995)


Bakı, Türkistan’da İsbicab’a bağlı şehir. (AYDIN, 1989, s. 35) Bakiler, Dimetoka, Kırcaali ile Baku, Köstendil’de (AYHAN, 2013, s. 157, 272, 287); Bakıoğlu, Zonguldak’ta (TMYK, 1946, s. 1192) ve Baki, 1500’lü yıllarda Menteşe sancağında Türkmen yerleşim yeri. (YAZICI, 2002, s. 169) Baki, Bakü şehrinin eski adı. (KIRZIOĞLU, 1998, s. 462)
Bakıoğlu/Bakioğlu Akçaabat> Akçakale, Darıca, Demirci, Derecik, Fındıklı, Kuruçam, Meşeli. Araklı> Yalıboyu. Ardanuç> Bulanık, Kızılcık. Ardeşen> Yayla. Arsin> Atayurt, Başdurak. Artvin> Sarıbudak. Bayburt> Kırkpınar. Gümüşhane> Tekke. İyidere> Köşklü. Kelkit> Gerdekhisar, Sadak. Kürtün> Karaçukur. Köse> Özbeyli, Salyazı. Maçka> Oğulağaç, Şimşirli, Üçgedik. Of> Sarıkaya, Uğurlu. Rize> Atmeydanı, Hamidiye. Torul> Uğurtaşı. Trabzon> Akoluk, Akyazı, Beşirli, Boztepe, Cumhuriyet, Çömlekçi, Düzyurt, Erdoğdu, Gazipaşa, Gölçayır, Gülbaharhatun, İskenderpaşa, Karlık, Kavala, Pazarkapı, Tos, Yeşilova, Vakfıkebir> Cumhuriyet, Rıdvanlı. Yusufeli> Tekkale.


BAKIROĞLU/ BAKIRCIOĞLU Bakır, Maraş sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 222) Bakır, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Yıva Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 223)


Bakırcı, Gagauz Türklerinde soy ad. (MANOV, 2001, s. 206) Bakır Han, tarihi Türk kişi adı. (ATALAY, 1936)


Bakır, Moğollar öncesi Türkistan’da tüccar şehri. (BARTHOLD, 2017, s. 139) Bakır, Tırhala’da, Bakırcı Varna’da (AYHAN, 2013, s. 443, 466) ve 1600’lü yıllarda Adana’da Varsak Türkmeni yerleşimi. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 466)


Bakıroğlu/ Bakırcıoğlu Arsin> Başdurak. Artvin> Y. Maden. Düzköy> Büyük. Kalkandere> İnci. Pazar> Güneyköy. Rize> Güzelköy, Kasarcılar. Trabzon> Pazarkapı. Yusufeli> Bıçakçılar, Kılıçkaya.


BAKKALOĞLU Bakkal, Karaim Türklerinde kabile. (KURT, 2016, s. 51) Bakkal, Türkmen oymağı. (HÜRMÜZLÜ, 2006, s. 158) Bakkallı, Bayat Türkmeni kolu. (LEZİNA) Bakkal, Irak’ta Türk kabilesi. (SAATÇI, 1999, s. 295)
Bakal: Kısa boylu kimse. (KENESBAYOĞLU) Bakkal, Karay Türklerinde kullanılan soy ad. (ALTINKAYNAK, 2006, s. 134) Bakkal, eskinin meslek adı. (İNBAŞI, 2014, s. 14)
Bakkal, Azerbaycan’da yerleşim yeri. (HÜSEYNOVA, 2011, s. 62)
Bakkaloğlu Araklı> Turnalı. Ardeşen> Gündoğan. Arsin> Gölgelik, Harmanlı. Çaykara> Ataköy, Koldere, Maraşlı, Yeşilalan, Y. Kumlu. Demirözü> Demirözü, Devetaşı, Yazıbaşı. İkizdere> Çamlık. Of> Sulaklı. Rize> Müderrisler. Trabzon> Bostancı, İnönü, Yalı. Yomra> Namık Kemal. Yusufeli> Taşkıran.


BAKLACIOĞLU Baklalı, eski kayıtlarda Çatalca kazasında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 53)


Baklacı, 1450’li yıllarda Aydın sancağında yerleşim yeri. (SARIKAYA, 2014, s. 97)


Baklacıoğlu Akçaabat> Eskiköy.


BAKMANOĞLU Bakmalan, 1450’li yıllarda Kütahya sancağında İğdir Türkmeni. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 223)


Bak-m-an: Baklar, Türkmenler. Farsça -an eki çoğul edatıdır. (Bk. Bakoğlu)


Bakmanoğlu Artvin> Çarşı.


BAKOĞLU Baklı, 1450’li yıllarda Adana sancağında Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 223)


Eski Türkçe bak/ bag/ beg: Yönetici, rehber. (LAYPANOV, 2008, s. 111) Eski Uygur Türklerinde bak: Kabile, boy, bir bölüm halk. (ÇAĞBAYIR) Kazakça bak: Baht. (KENESBAYOĞLU) Farsça bak: Korku, kaygı. (DEVELLİOĞLU) Bak, 1500’lü yıllarda Gagauz Türklerinde soy ad. (CEBECİ, 2008, s. 73) Kıpçak ağzında baklı: Aziz, saygın. (AKYOL, 1919, s. 29)
Bak, 1500’lü yıllarda Budin’de yerleşim yeri. (IŞIK, 2013, s. 92)
Bakoğlu Ardeşen> Düz, Yayla. Arhavi> Başköy, Dülgerli. Üçırmak. Bayburt> Mutlu. Hopa> Çamlı. İkizdere> Ballıköy. Kelkit> Çömlekçi. Maçka> Esiroğlu, Oğulağaç. Pazar> Başköy, Derinsu, Suçatı. Rize> Atmeydanı, Köprülü. Sürmene> Yeniay. Vakfıkebir> Şenocak.


BAKULOĞLU Bakılı, Mamalu Türkmeni oymağı. (LEZİNA)


Bak-ul. Bak, Türkmen kolu. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 223) Çok Türk ağzında ul: Oğlu anlamındadır. Bakul: Bakoğlu, Türkmen oğlu.


Kuman/ Kıpçak ağzında bakıl: Kiskânç. (GRÖNBECH)


Bakuloğlu Yusufeli> Dereiçi.


BAKURİZEOĞLU Bakur-ize, Bakur-dze’den. “Gürcüce -dze eki Farsça olup zade anlamında soyadı unvanıdır.” (KIRZIOĞLU, 1976, s. 151)


Eski Türkçe bakur: Adı ve sanı büyük. (GEYBULLAYEV, 2009, s. 42) Gürcüce ek almış Türkçe ad. Gürcüleşmiş Türkler özellikle Kıpçaklar çoktur. (Bk. Bakıroğlu)


Bakurizeoğlu Artvin> Seyitler.


BAKUZOĞLU Bak-uz. Bak, Türkmen kolu. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 223) “Uz, Oğuzların diğer bir adıdır.” (BROOK, 2005, s. 265)


Bakoz, Ardeşen’in Yamaçdere köyünün eski adı.


Bakuzoğlu Hemşin> Nurluca.


BALABANOĞLU Balaban, Kıpçak kabilesi. (GÖKBEL, 2000, s. 122) Balaban, eski kayıtlarda Malatya, Konya, Erzurum, Çıldır, Sivas, Karaman, Paşa, Diyarbakır, Urfa, Vize, Niğbolu, Silistre ve Kırşehir sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 222) Balabanlu, 1450’li yıllarda Adana, Haleb ve Aydın sancaklarında yaygın Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 224) Balabanlı, iskânları emredilen obalardan. (SÜMER, Oğuzlar, s. 305) Balabanlu, 1691 yılında zorunlu iskâna tabi tutulan Beğdili Türkmeni oymağı. (ORHONLU, 1987, s. 58)


Balaban Kuman şahıs adı, Kuman asıllı Rumen asilzadesi. (RASONYI, 2006, s. 481) Balaban, Balaban, Sökmenli Selçuklularının beylerinden. (TURAN, 1980, s 280)


Kumanca/ Kıpçakça balaban: Av şahini. (GRÖNBECH) Lazca (Pazar) balabani: Yoz atmaca, şahin. Kıpçak kökenli Malkarlarda balaban: Büyük ve palapan: Dev yapılı, dev. (TAVKUL, 2000) Eski Türkçe balaban: Cesim, iri vücutlu. Büyük. (ATALAY, 1936) Gagauzca balaban: Sağlıklı adam. (BASKAKOV, 1991) Balaban: Dağıstan halk çalgılarından. (RAMAZAN, 2002, s. 36)
Balaban, Asya’da Türkçe coğrafi ad. (YURTSEVER, 1993, s. 38) Balabanoğlu, 1500’lü yıllarda Ankara’da yerleşim yeri. (AÇIKGÖZ, 2004, s. 138) Balabanlu, Balkanların değişik eyaletlerinde yaygın yerleşim yeri. (AYHAN, 2013)
Balabanoğlu Araklı> Sularbaşı. Arsin> İşhan, Yolaç. Bayburt> Erenli, Zahit. Beşikdüzü> Dağlıca. Fındıklı> Çağlayan. Gümüşhane> Hasköy, Kayabaşı. Hayrat> Balaban. İspir> Akgüney. Kelkit> Güzyurdu. Torul> Yalınkavak. Trabzon> Gazipaşa, Sayvan.


BALAHOROĞLU/ BALAHORLUOĞLU Balahur, Kıpçak (Özbek-yüz) boyu. (LEZİNA, 2009, s. 130, 349)


Balahor: Kavgacı, olay çıkaran, işi karıştıran. (ÖZTUNCER, 2006)


Bala-hor. Eski Türkçe bala: Çocuk, yavru. DLT’te bala: Çırak, özellikle çiftçi çırağı.


Bala sözü, Türkçenin en eski çağlarından beri, kuş ve hayvan yavrusu karşılığı olarak kullanıla gelmektedir. (ÖGEL, 2000, c. II s. 412)


Balahor: Küçük köy (mecaz). Çiftçi köy. Hor, Rumca “horia”dan.


Balahor, Osmanlı döneminde Erzurum, Bayburt ve Gümüşhane’de (SEZEN, 2006, s. 60) ve 1500’lü yıllarda Bayburt’ta yerleşim yeri. (MİROĞLU, 1975, s. 39) Balahor, Dimetoka’da ve Gümülcine’de (Balkanlar) yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 158, 201) Balahor, Çayeli’nin köyü ile Kozağaç ve Kırantaş’ın mahallesi. Balahor, Gümüşhane’nin ve Kelkit’in eski köylerinden. (SAYLAN, 2012, s. 26, 30)


Balahor, Balahur’dan. Osmanlıcada o-u sesleri değişkendir.


Balahoroğlu/ Balahorluoğlu Demirözü> Bayrampaşa. Gümüşhane> Karşıyaka. Maçka> Anayurt, Kırantaş.


BALAHUROĞLU Balahur, Türk boyu. (LEZİNA)


Balahuroğlu Köprübaşı> Fidanlı. Hayrat> Dağönü.


BALAKOĞLU/ BALAHOĞLU Balaklu, 1450’li yıllarda Tarsus sancağında Bayındır Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 225) Balak, 1455 yılı Teke Sancağında Yörük cemaati. (ÜNAL, 1996, s. 229)


Balak, Kuman şahıs adı ve Kuman asıllı Romen asilzadesi. (RASONYI, 2006, 481) Balak Bey, Selçuklu sultanı Çağrı Beyin komutanı.


Balakoğlu/ Balahoğlu Beşikdüzü> Bozlu. İyidere> Yaylacılar. Pazar> Ocak. Tonya> Kalemli, Kaleönü, Orta. Vakfıkebir> Çamlık, Düzlük.


BALAOĞLU Bala, Başkurt uruğu. (TOGAN, 2003, s. 165) Bala, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar kabilesi. (ADİLOĞLU, 2005, s. 178)
Bala: Moğol hakanı Ögedey döneminde yüksek mevkie sahip kişi. (ROUX, 2001, s. 254) Bala Han, Moğollarla savaşan Harezmşah’ın komutanı. (BARTHOLD, 2017, s. 423)


Bala, Malkarlarda soy ad. (TAVKUL, 2000, s. 496) Eski Türklerde bala: Çırak. (ŞEN, 2007, s. 279) Uygurca bala: Yüksek. (GÜNDÜZ, 1995) DLT’te bala: Kuş ve hayvan yavrusu. Altay Türklerinde, Kıpçakça, Kazakça, Malkarlarda, Kumuklarda, Tatarlarda bala: Erkek çocuk.


1450’li yıllarda Sivas’ta Bala mahallesi. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 824) Bala, Balkanlarda eski yerleşim yeri. (AYDIN, 1992, s. 149)
Balaoğlu Ardanuç> Tosunlu. Şiran> Akçalı. Trabzon> Gazipaşa.


Bala ile bağlantılı sülaleler:
Balahamoğlu Gümüşhane> Süleymaniye.


Balahan’dan.
Balahanoğlu Gümüşhane> Bağlarbaşı.
Balakanoğlu Bayburt> Kop.


BALAŞOĞLU Balaş, Türk boyu. (LEZİNA)


Balaş, Tarihte İran hükümdarı. (GÜNDÜZ, 2014, s. 59)


Balaş, Tırhala’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 443) (Bk. Palaşoğlu)


Balaşoğlu Hayrat> Cumhuriyet, Göksel.


BALAVAOĞLU Bal-ava, “Balağası”ndan. Ava: Ağa, efendi. (ÇAĞBAYIR)


Balavaoğlu Kalkandere> Hüseyinhoca, Dağdibi.


BALBANCIOĞLU (Bk. Bağbancıoğlu)


BALCIOĞLU Balcı, 1450’li yıllarda Adana sancağında Kıpçak kabilesi ve Balcılar, aynı yıllarda Maraş, Karaman ve Hamid sancaklarında Yıva ve Bayad Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 226) Balcı, eski kayıtlarda Maraş, Bursa, Adana, Musul, Sivas, Haleb, Vize, Malatya ve Antalya sancaklarında Türkmen/ Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 223) Balcılar, zorunlu iskânlar sırasında adı geçen Yörük taifesi. (REFİK, 1930, s. 119)


Balcı, Karay Türklerinde kullanılan soy ad. (ALTINKAYNAK, 2006, s. 134)


Balcılar, 1450’li yıllarda Aydın sancağında Salur Türkmenlerinin yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 596)
Balcıoğlu Akçaabat> Ambarcık, Demirkapı, Dörtyol. Araklı> Bereketli, Köprüüstü, Yıldızlı. Arsin> Dilek. Artvin> Dere, Y. Maden. Borçka> Avcılar, Kayadibi. Çarşıbaşı> Büyükdere. Çayeli> Çeşmeli, Kaptanpaşa, Yıldızeli. Çaykara> Işıklı. Gümüşhane> Eskibağlar. Güneysu> Selamet. Hemşin> Nurluca. Hopa> Karaosmaniye, Osmaniye, Üçkardeş, Yoldere. İkizdere> Diktaş. İyidere> Hazar. Kelkit> Aksöğüt, Gümüşgöze. Köprübaşı> Akpınar. Köse> Gökçeköy, Kabaktepe, Merkez. Kürtün> Karaçukur. Maçka> Anayurt, Çeşmeler, Üçgedik, Yazılıtaş. Of> Sugeldi. Sürmene> Ovalı. Şavşat> Ilıca, Yavuzköy. Torul> Aksüt, Alınyayla, Işık. Trabzon> Pazarkapı. Yomra> Demirciler, Tepeköy. Yusufeli> Erenköy, Esenyaka.


BALDIRANOĞLU Eski Türkçe baldır-gan> baldıran: Pek çok zehirli bitkinin ortak adı. (ÇAĞBAYIR)


Baldıran, Gümülcine’de (AYHAN, 2013, s. 201) ve 1450’li yıllarda Maraş sancağında Avşar Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 299) Gelinen yer.


Baldıranoğlu Yusufeli> Bostancı.


BALEKOĞLU Balekoğlu, Kuman boyu. (BİLGİN, 2002, s. 150) Belek, Türk boyu. (CEVİZOĞLU, 1991, s. 123)


Balek, Kara Boğdan’ın Türk asıllı önemli kişilerinden. (RASONYI, 2006, s. 174) Belek, Artuklu beylerinden. (TURAN, 1980, s. 147) DLT’te belek: Armağan.


Balekoğlu Of> Bölümlü, Çataldere. Trabzon> İskenderpaşa.


BALIKÇIOĞLU Balıkçılar, Moğol boyu. (KARAYEV, 2008, s. 238) Balıkçı, 1450’li yıllarda Menteşe sancağında Yıva Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 229) Balıkçı, 1500’lü yıllarda Karacalu Türkmeni taifesi. (SÜMER, 1963, s. 95) Balıkçılı, zorunlu iskâna tabi tutulan Türkmen oymağı. (ORHONLU, 1963, s. 67)


Balıkçıoğlu Akçaabat> Derecik. Çarşıbaşı> Pınarlı. Çayeli> Yeşiltepe. Of> Ağaçseven, Kireçli. Pazar> Akbucak. Trabzon> Boztepe, Gülbaharhatun, İskenderpaşa.


BALIKOĞLU Balık, eski kayıtlarda Antalya, Kütahya, Ordu kazası, Kerkük, Tırhala, Biga ve Bursa sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 224) Balık/ Balıklu, 1450’li yıllarda Karaman, Tarsus, Adana sancaklarında yaygın Kayı Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 229)
DLT’te balık: Kale. Orhun Anıtlarında balık: Şehir, çamur. (TEKİN, 2003, s. 99)
Balıklar, 1500’lü yıllarda Ankara’da Türkmen oymağı yerleşim yeri. (KAYA, 2000, s. 47)
Balıkoğlu İspir> Çamlıkaya. Trabzon> Gazipaşa.


BALİÇOĞLU Baluç, Yörük taifesi. (KALKAN, 1982, s. 93) Kara Baliç, 1450’li yıllarda Kırşehir sancağında Kızık Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1189) Baluç, Maraş sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 225)


Baliç, Tumanis köylerinden biri. (KIRZIOĞLU, 1998, s. 462)
Baliçoğlu Araklı> Yolgören. İspir> Mescitli. Rize> Dereüstü.


BALİOĞLU Bali, eski kayıtlarda Maraş, Ankara ve Kütahya sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 224) Balı,1450’li yıllarda Sivas ve Maraş sancaklarında yaygın Kayı Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 228) Bali, Çepnilerin kolu. (UÇAKCI, Üçoklar, s. 56)


Bali, 1486’da Arhavi (Laz) ve Atina (Pazar) kazalarında Bali adlı Hıristiyan Türklerin kayıtları bulunmaktadır. (BOSTAN, 2002, s. 338–339)
Meşhur akıncı beylerinden Malkoçoğlu Bali bey. (PAKALIN, c. I s. 40) Bali bey, Yörükân Su-Başısı. (ORHONLU, 1990, s. 103) Bali Ağa, Erzurum kalesi dizdarı. (AYDIN, 1998, s. 393) Bali, 1500’lü yıllarda Hıristiyan Gagauz Türklerinde yaygın ad. (CEBECİ, 2008, s. 59)
Kafkasya’da Kumuk-Balkar Türklerinde balı: Kiraz. (NEMETH, 1990) Kıpçak kökenli Kafkas Malkar Türklerinde bali: Kiraz. (TAVKUL, 2000) Gürcüce bali: Kiraz, “bal”dan. Kazak Türkçesinde bali: Her şeyin üstesinden gelen. (KENESBAYOĞLU) Balı, Türkçe ad. (KIRZIOĞLU, 1992, s. 177)


Bali Subaşı ve Balioğlu 1500’lü yıllarda Silistre’de mahalle. (ÖZYURT, 2006, s. 20, 37) Bali Baba, Kefe livasında, Bali Bey, Filibe'de (AYHAN, 2013, s. 105, 187); Bali, Kanuni döneminde Kerkük Livasında (SARINAY, 2003, s. 22); 1500’lü yıllarda Ankara’da (AÇIKGÖZ, 2004, s. 138) ve 1450’li yıllarda Aksaray’da yerleşim yeri. (YÖRÜK, 1996, s. 24) Balıbey, Osmanlı döneminde Elazığ’da nahiye. (SEZEN, 2006, s. 61)
Balioğlu Akçaabat> Çiçeklidüz. Arsin> Gölcük. Köprübaşı> Fidanlı. Pazaryolu> Gülçimen. Trabzon> Hızırbey.


Balibaşoğlu Tonya> Kaleönü.


BALKANCIOĞLU/ BALKANOĞLU Balkanlı, Maraş sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 224) Balkanlu, 1450’li yıllarda Adana sancağında Kıpçak kabilesi ve aynı yıllarda Kırşehir, Niğde ve Bozok sancaklarında yaygın Çunkar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 230)


Çağatay Türkçesinde balkan: Dağ. (KUNOS) Kıpçakça balkan: Türk dağı. (TOPARLI)


Balkancıoğlu/ Balkanoğlu Of> Ağaçseven, Çataldere. Rize> Müftü.


BALKIZOĞLU Balkız: Pırıltı, ışık, şimşek. (ÇAĞBAYIR)
Balkızoğlu Araklı> Yeşilce, Yeşilköy. Gümüşhane> Dumanlı. Şiran> Akbulak, Çanakçı.


BALLIOĞLU Ballı, eski kayıtlarda Sivas, Çorum, Amasya, Malatya ve Aksaray sancaklarında konar-göçer Ekrat taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 224) Ballı, Bayındır Türkmen boyunun kolu. (İLBEY, 2010, s. 173) Ballı, Ulu-Yörük Türklerinin oluşturan bölüklerden biri. (SÜMER, Oğuzlar, s. 197)
Ballu, 1440’lı yıllarda Sofya’da yerleşim yeri. (İNALCIK, 2013, s. 97)
Ballıoğlu Akçaabat> Helvacı. Ardeşen> Yamaçdere. Bayburt> Yeniköy. Çamlıhemşin> Güroluk. Sürmene> Çarşı. Şiran> Alıç. Yomra> Kayabaşı.


BALMANOĞLU Eski Türklerde balman: Anıt taşı. (PAKALIN, c. I s. 152) Balaman’dan bozma olabilecek kelime. (Bk. Balamanoğlu)


Balmanoğlu Trabzon> Bahçecik.


BALOĞLU Bal, Türk boyu. (CEVİZOĞLU, 1991, s. 123) Baloğlu, 1450’li yıllarda Adana sancağında Türkmen oymağı ve Ballu, Karaman ve Aksaray sancaklarında Kıpçak kabilesi. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 230)
Bal, Gürcü kaynaklarında geçen Kıpçaklarla ilgili ad. (KIRZIOĞLU, 1992, s. 164)


Bal, Azak civarında nehir. (ÖZTÜRK, 2004, s. 96) Baloğulları, Rumeli’de yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 387)
Baloğlu Ardeşen> Eskiarmutluk. Bayburt> Mutlu, Taşocağı, Tuzcuzade, Yeniköy. Beşikdüzü> Bozlu. Fındıklı> Gürsu. Gümüşhane> Y. Alıçlı. Hemşin> Nurluca. İkizdere> Güneyce. Kelkit> Cumhuriyet, Deredolu, Sadak, Yarbaşı. Köse> Gökçeköy. Maçka> Sevinç. Rize> Eminettin, Engindere, Güzelköy, Kurtuluş, Müderrisler. Sürmene> Petekli. Şiran> Alıç, Kırıntı. Torul> Harmancık. Vakfıkebir> Çamlık.


Balmumcuoğlu Hopa> Kuledibi. Trabzon> Ortahisar.


Mumcular, iskânlarda adı geçen Türkmen aşireti. (BAYAR, 1994, s. 96)


BALTACIOĞLU Baltacı/ Baltacılar, 1450’li yıllarda Bolu ve Saruhan sancaklarında İğdir ve Kayı Türkmeni oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 235) Baltacılar, 1500 yılı başlarında Teke sancağında Yörük taifesi. (SARI, 2008, s. 400)
Osmanlıda baltacı: Sefere giderken yol açmak, çadırları kurup kaldırmak, yükleri indirip bindirmek gibi işleri görmüşler ve ayrıca sarayın Birûn kısmına mensup bir cins hizmet erbabıydılar. (SERTOĞLU, 1986, s. 32) Bölgede askeri sülale çoktur.
Baltacı deresi (Of), içinde değişik yerleşim yerlerin bulunduğu vadi.
Baltacıoğlu Akçaabat> Çiçeklidüz. Araklı> Aytaş. Bayburt> Kadızade, Sancaktepe. Çayeli> Buzlupınar, Esendağ, Latifli, Yamaç. Çaykara> Baltacılı, Eğridere, Yeşilalan. Derepazarı> Derepazarı. Fındıklı> Hara, Sulak. Gümüşhane> Beşoba. Of> Bölümlü.


BALTAOĞLU Baltalu, 1450’li yıllarda Çorum’da Moğol boyu ve Adana, Tarsus ve Çorum sancaklarında yaygın İğdir Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 235) Baltalu, 1500’lü yıllarda Adana sancağında Yörük cemaati. (SAKİN, 2010, s. 92) Baltaoğlu, iskânlarda adı geçen Türkmen aşireti. (BAYAR, 1994, s. 109)


Kuman Türklerinde balta koruyucu adlardan olup, meskende kalan yabancı anlamındadır. (RASONYI, 1984, s. 108) Gyula, Balta Macar adıdır. (DOĞRU, 1985, s. 140) Balta, Kazak Türklerinde kişi adı. (JANUZAQOV, 2003, s. 8) Eski Kıpçaklarda balta olarak kullanılır. (EREN, 1999)


Baltaoğlu, Rumeli eyaletinde (SELÇUK, 2002, s. 137) ve Balta, Bosna’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 480)
Baltaoğlu Arhavi> Kale. Hopa> Bucak, Kemalpaşa, Sugören. İkizdere> Çiçekli. Pazar> Hamidiye, Kirazlık, Kocaköprü, Ocak. Pazaryolu> Kümbettepe, Sadaka. Sürmene> Balıklı. Şalpazarı> Fidanbaşı, Geyikli. Şiran> Ara. Trabzon> Akyazı, Boztepe, Karakaya, Karlık, Ortahisar, Yenicuma. Yusufeli> Taşkıran, Yüncüler.


BALYEMEZOĞLU Balyemezler, Türkmen oymağı. (HÜRMÜZLÜ, 2006, s. 158) Balyemezler, Irak Türkmenlerinden. (SAATÇI, 1999, s. 295)
Balyemez, kara ve deniz savaşlarında kullanılan uzun menzilli, tunçtan top. (KOCAPİNAR, 2014)
Balyemezoğlu Gümüşhane> Süleymaniye.


BAMOĞLU Farsça bam: Gür ve kaba sakal. (ÇAĞBAYIR) Ortaasya Türklerinde ban: Ulu, çok büyük. (ÖGEL, 2000, c. VII, s. 256)


Bamoğlu Hopa> Sugören.


Bam ile bağlantılı sülale:


Bamatoğlu Gümüşhane> Alçakdere.


Bam-at: Bamlar, gür sakallılar, büyükler. Eski Türkçe –at eki çoğul edatıdır.


BANIKOĞLU Banık, 1500’lü yıllarda Musul’da yerleşim yeri. (BAYATLI, 1999, s. 99) Gelinen yer.
Banıkoğlu Demirözü> Akyaka. Trabzon> Pazarkapı.


BANİOĞLU Bani, Türkmen oymağı. (LEZİNA) Bani, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 238)


Bani, Muş’un köyü. (Köylerimiz, 1958, s. 615)
Banioğlu Beşikdüzü> Kutluca. Demirözü> Akyaka.


BANKOĞLU B/ P ses değişimi Osmanlıcada ve bölge ağzında sık görülen durumdur. Bankoğlu, Pankoğlu’da okunur. (Bk. Pankoğlu)


BANOĞLU Bancılar, Bayındır boyunun aşireti. (UÇAKCI, Üçoklar, s. 35) Bane, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar boyu. (ADİLOĞLU, 2005, s. 178) Pan, Ensari kolundan bir sülale. (ATANIYAZOV, 2005, s. 294) Bölgede ve Osmanlıcada bazen B/ P sesleri değişkendir.


Ban: Hırvatistan, Sırbistan, Eflak, Boğdan, Macar beylerinin unvanı. (SERTOĞLU, 1986, s. 33) Orta Asya Türklerinde ban: Ulu, çok büyük. (ÖGEL, 2000, c. VII, s. 256) Ban, Kıpçak adı. (KIRZIOĞLU, 1992, s. 164)


Ban, 1450’li yıllarda Karaman’da Varsak Türkmeni yerleşimi. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 504)


Banoğlu Ardeşen> Tunca, Yamaçdere. Arhavi> Dikyamaç, Dülgerli, Musazade, Ulukent.


Banuloğlu Trabzon> Pazarkapı.


Ban-ul. Çok Türk ağzında ul: Oğul. Banul: Banoğlu, Türkmen oğlu.


BANZALOĞLU Banzala: Büyük ve panzal: Bir tür kayış. (ÇAĞBAYIR) Görünüş veya dokumacılıkla bağlantılı ad.


Banzaloğlu Yusufeli> Öğdem.


BANZAROĞLU Pancar’dan. Pancarlı, Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979)


Banzaroğlu Çaykara> Ulucami, Uzuntarla. Dernekpazarı> Akköse. Of> Saraçlı.


BAPOĞLU Bap, Türk boyu. (OMOROV, 2008, s. 47)


Bab: Orta Asya’da bir kısım dervişlere verilen ad. (ÜŞENMEZ, 2006, s. 144)


Bab, Hazarlar döneminde yerleşim yerleri ve askeri üslerden. (DUNLOP, 2008, s. 77) Bab, Fergana şehirlerinden. (AYDIN, 1989, s. 34)


Bapoğlu Hopa> Koyuncular, Osmaniye.


BARATOĞLU Barat, Kıpçak boyu. (LEZİNA) Barat, Kıpçakların büyük oymağı. (AHİNCANOV, 2009, s. 264) Baratlı, Şahseven Türkmeni taifesi. (KALAFAT, 2011, s. 182)


Baratoğlu, Gürcistan’da Türk kökenli Orbelyanlı hanedanın kolu. (KIRZIOĞLU, 1992, s. 160)


Gyula, Barat Macar adıdır. (DOĞRU, 1985, s. 141) Barat, Kazak Türklerinde kişi adı. (JANUZAQOV, 2003, s. 9) Barata, Bostancıların, Baltacıların giydiği bir çeşit başlık. (SERTOĞLU, 1986, s. 34)


Barat, Yusufeli Demirdöven’de mahalle.


Baradoğlu/Baratoğlu Arhavi> Sırtoba. İkizdere> Kirazlı.


BARBACIOĞLU Bar-Bacı. Trabzon> Gölçayır.


BARDİOĞLU Bargi’den. (Bk. Bargioğlu)


Bardioğlu Torul> Köstere.


BARGİOĞLU Bargi, Türk boyu. (OMOROV, 2008, s. 28) Bargi, 1450’li yıllarda Adana sancağında Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 246)
Bargıoğlu Bayburt> Konursu.


BARHAROĞLU Parkhar, Parhar, Barkhal, Arşaklıların ilk çağında M. Ö. II. Yüzyıl sonlarında Dağıstan’dan gelen Bulgar kolunun (Karaçay-Balkar) Bulgar/ Barkar boyunun, Bayburt ve Çoruh soluna yerleşmesinin coğrafyadaki hatırası. (KIRZIOĞLU, 1992, s. 53)


Palhar, Bulgar Türklerinin diğer bir adı. (ZEKİYEV, 2007, s. 319) P/B ses değişimi bölgede ve Osmanlıcada olağandır.


Parhar adı İranlılarca Parugowthra çok parlak karla kaplı dağlık bölge olarak geçer. Bu yer adı Grek dilinde Parhar olarak kısaltılmıştır. (KARAGÖZ, 2006, s. 214)


Of’un bazı köylerinde barhar: Yayla. Yunanca oropedio: Yayla. Barhal: Kuzey rüzgârı. (DS)


Parhal (Parhar), Tatos dağlarının eski adı. (TURAN, 2012, s. 63)


Barharoğlu Akçaabat> Kirazlık. Hayrat> Geçitli.


BARHOĞLU Barh-oz, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar kabilesi. (ADİLOĞLU, 2005, s. 154)


Dağıstan’da barğ: Güneş. (RAMAZAN, 2002, s. 203) Eski Türk Yazıtlarında bark: Ev, bark. (ORKUN, 1994, s. 770)


Barhoğlu Akçaabat> Akdamar.


BARİNOĞLU Barın, Başkurt kabilesi. (TOGAN, 2003, s. 23) Barin, Kırım Tatarlarının önemli boyu. (FISHER, 2009, s. 16) Barin, Moğol boyu. (KARAYEV, 2008, s. 238)


Bar’inoğlu. Barlı, Kıpçak kabilesi. (AKYOL, 1919, s. 30)


Barin, Moğol kişi adı. (TEMİR, 1989, s. 180) Moğollarda barin: Başşehrin ihtiyaçlarının karşılayan. (BARTHOLD, 2017, s. 479)


Barin, Halep’te nahiye. (SEZEN, 2006, s. 64) Aynı yer, zorunlu iskânlarda da adı geçmektedir. (ORHONLU, 1987, s. 68)


Barinoğlu Çamlıhemşin> Ülkü.


BARİPOĞLU Barip, belki Garip’ten. (Bk. Garipoğlu)


Baripoğlu Ardeşen> Akkaya, Armağan, A. Durak, Pirinçlik.


BARNAOĞLU/ BERNELİOĞLU Barnak, 1450’li yıllarda Tarsus sancağında Bayındır Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 246)


Farsça berna: Genç, delikanlı, yiğit. (DEVELLİOĞLU) Kıpçakça berne: Hediye, armağan. (ARIKAN, 2006, s. 218)


Barna, Gaziantep’te (TMYK,1946, s. 1179; Berne, 1500’lü yıllarda Bayburt’ta yerleşim yeri. (MİROĞLU, 1975, s. 44)


Barnaoğlu/ Bernelioğlu Bayburt> Balca, Zahit. Yusufeli> Ormandibi.


BARTİNOĞLU Bartın, 1450’li yıllarda Kırşehir sancağında Varsak Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 246)


Bart’in. Bart, Kıpçak boyu. (LEZİNA)


EAT bart: Yara. (ÇAĞBAYIR)


Bartinet, 1520’de Kefe’de yerleşim yeri. (ÖZTÜRK, 2000, s. 120) Bartı, Torul’un eski köyü. (SAYLAN, 2012, s. 28)


Bartınoğlu Trabzon> Dolaylı.


BARULOĞLU Barular, Türkmen oymağı. (CANDAR, 1934, s. 7) Barula, Moğol kabilesi. (TEMİR, 2010, s. 269) Barul-as, Moğol kabilesi. (BARTHOLD, 2017, s. 482)


Bar-ul. Bar, Kıpçak oymağı. (KIRZIOĞLU, 1992, s. 163) Çok Türk ağzında ul: Oğlu anlamındadır. Barul: Kıpçak oğlu.


Barul, Makedonya’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 339)


Baruloğlu Güneysu> Dumankaya. Yusufeli> Cevizlik.


BARUTÇUOĞLU/ BARUTOĞLU Barutçular, Türkmen oymağı. (AYHAN, 1999, s. 61)
Barutçu, imparatorluk döneminde baruthanelerde çalışan işçi. (ÇAĞBAYIR) Barutçu, askeri sınıflardan biri. (BİLGE, 2010, s. 137)


Barutlu, 1450’li yıllarda Konya’da Alayuntlu Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 98)
Barutçuoğlu/ Barutoğlu Akçaabat> Akçakale, Doğanköy, Dörtyol. Ardanuç> Ferhatlı. Arsin> Cumhuriyet, Yeni. Beşikdüzü> Denizli, Seyitahmet. Çaykara> Çamlıbel. Düzköy> Çayırbağı. Gümüşhane> Mescitli. Hayrat> Dereyurt. Köprübaşı> Yağmurlu. Maçka> Temelli. Rize> Ortapazar. Trabzon> Bahçecik, Boztepe, Cumhuriyet, Çarşı, Erdoğdu, Esentepe, Gazipaşa, Hızırbey, İnönü, Ortahisar, Yalı, Yenicuma. Vakfıkebir> Fevziye, Rıdvanlı, Sinanlı, Şenocak.


BASALOĞLU Basallu, Sakallı Türkmen oymağı. (ORHONLU, 1987, s. 78) Basallu, zorunlu iskâna tabi tutulan Türkmen oymağı. (ORHONLU, 1963, s. 76)


Kıpçakça basal: Soğan. (TOPARLI)


Basaloğlu Yusufeli> Balcılı.


BASAOĞLU Basalar, 1450’li yıllarda Karaman vilayetinde Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 246)


Basa, Kuman, Kıpçak adı. (RASONYI, 2006, s. 178) Basa Buka, Basa Temür, Basa Kurtga, tarihi kişiler. (GÜLENSOY, 2015, s. 54) Basa Tuğrul, Uygur devlet adamlarından ve Osmış Tuğrul’un kardeşi idi. (SÜMER, Oğuzlar, s. 80)


Eski Türkçe basa: Kuvvet, kudret. (LAYPANOV, 2008, s. 119) Lazca basa: Kazık, direk. (ERTEN, 2000)


Basaoğlu Ardeşen> Düz. Pazar> Akmescit, Pazar.


BASKALOĞLU Paskal, Of’un köyü. Baskallar, Şavşat’ın Pınarlı köyünün mahallesi. (Bk. Paskaloğlu)


Baskaloğlu Trabzon> Beşirli. Vakfıkebir> Ballı. İkizdere> Çamlık. (eski)


BASLIOĞLU Bastılar, Türkmen kolu. (GÜLTEN, 2008, s. 170)


Bas: Güçsüz, zayıf. (KENESBAYOĞLU)


Baslıoğlu Yomra> Kayabaşı.


BAŞAKOĞLU Başaklu, 1450’li yıllarda Kilis sancağında Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 247)


Eski Türkçe başak: Sümbül. (ATALAY, 1936) Kıpçakça başak: Okun ucuna geçirilen sivri demir. (TOPARLI)


Başakoğlu Hayrat> Pınarca. İyidere> Köşklü. Of> Ovacık, Sarayköy, Tavşanlı. Trabzon> Boztepe.


BAŞARANOĞLU Başara, 1450’li yıllarda İçel sancağında yaygın Yıva Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 247)


Başaranoğlu İkizdere> Çiçekli.


BAŞÇAVUŞOĞLU Başçavuş, Yeniçeri ocağının büyük zabitlerinden. (PAKALIN, c. III s. 621)
Başçavuşoğlu Artvin> Köseler. Bayburt> Ahmedizencani. Şavşat> Eskikale. Trabzon> Hızırbey.


BAŞÇIOĞLU Başçı, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar Türklerinde kabile. (ADİLOĞLU, 2005, s. 149)


Altay Türklerinde başçı: Önder, baş, reis. (NASKALİ) Kıpçakça başçı: Amir, lider. (KOCAPİNAR, 2014, s. 332) Başçı, Osmanlıda mesleki sınıf. (SELÇUK, 2002, s. 92)
Başçıoğlu Kalkandere> Hüseyinhoca.


BAŞIBÜYÜKOĞLU Başıbüyük, Yörük taifesi. (GÜNDÜZ, 2006, s. 80)
Başıbüyükoğlu Bayburt> Güllüce.
BAŞKÖYLÜOĞLU Başköy, Kırşehir ve Bozok sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 228)


Başköylüoğlu Artvin> Erenler. Derepazarı> Eriklimanı, Uzunkaya.


BAŞOĞLU Başlu, Peçenek kabilesi. (LEZİNA) Başlı, 1500’lü yıllarda Maraş sancağında Dulkadirli Türkmeni oymağı. (SARI, 2015, s. 149) Başoğlanoğlu, Yörük cemaati. (AK, 2013, s. 4)


Kıpçakça başlı: Yaralı. (TOPARLI)


1450’li yıllarda Anadolu’da Baş, yaygın Türkmen yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2520)
Başoğlu Araklı> Erenler. Ardanuç> Gümüşhane, Kızılcık. Arhavi> Yolgeçen. Çamlıhemşin> Ortayayla. Çayeli> Buzlupınar, Elmalı. Çaykara> A. Kumlu, Taşören. Derepazarı> Maltepe, Tershane. İspir> Elmalı. Maçka> Çeşmeler. Rize> Elmalı, Müftü, Yiğitler. Şavşat> Kireçli. Vakfıkebir> Çarşı, Yalıköy.


Baş ile bağlantılı diğer sülaleler:
Başağaoğlu Ardanuç> Aydın. Artvin> Dere. Bayburt> Polatlı, Tuzcuzade. Şavşat> Atalar.
Başahmetoğlu Rize> İslampaşa.


Başalioğlu Ardanuç> Tosunlu. Beşikdüzü> Türkelli. Dernekpazarı> Günebakan. Of> Dumlusu. Trabzon> Pazarkapı. Vakfıkebir> Kıran.


Başalioğlu “Paşali”den. B/ P ses değişimi. (Bk. Paşalıoğlu)


Başaloğlu Çaykara> Ulucami. Hemşin> Yeniköy.


Başal> Başali’den. Koçal> Koçali, Saral> Sarıali, Gencal> Gençali…


Başhasanoğlu İkizdere> Gürdere.
Başkapanoğlu Çayeli> Çukurluhoca. İspir> İncesu, Ortaköy.
Başlıoğlu Arhavi> Dülgerli.


Başkıroğlu Derepazarı> Kirazdağı.


Başmehmetoğlu Çayeli> İncesırt.


Başömeroğlu Çayeli> Demirciler. Rize> Taşlık.


Başustaoğlu Derepazarı> Fıçıcılar.


Başyiğitoğlu Ardanuç> Peynirli.


BAŞMAKOĞLU Başmakçı, Menteşe yöresinde konar-göçer, Yörük/ Türkmen topluluğu. (YAKUBOĞLU, 2016, s. 358) Başmakçılu, Kusun Türkmeni oymağı. (BİLGİLİ, 2001, s. 164)


Başmak, II. Murat zamanında tımar verilen bir sınıf. (ALTUĞ, 2010, s. 223) Altay Türklerinde başmak: Haydut. (NASKALİ)


Başmak, Kanuni döneminde Kerkük Livasında yerleşim yeri. (SARINAY, 2003, s. 21)
Başmakoğlu Kürtün> A. Karadere.


BATALOĞLU/ BATTALOĞLU Batal, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar Türklerinde bir kabile. (ADİLOĞLU, 2005, s. 150) Battal/ Battalar, 1450’li yıllarda Karaman ve Maraş sancaklarında Döğer ile Bayındır Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 253) Battal, Rakka’ya sürülen aşiretlerden. (UÇAKCI, Üçoklar, s. 285)


Arapça battal: Cesur, Kahraman. (DEVELLİOĞLU) Kıpçakça batal: Hasmın hamlesini boşa çıkarma. (TOPARLI) Battal, Avşar beyi. (SÜMER, Oğuzlar, s. 292) Battal, Kazak Türklerinde kişi adı. (JANUZAQOV, 2003, s. 8)


Battal Öyüğü, 1450’li yıllarda Maraş’ta Avşar yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 181)
Bataloğlu/ Battaloğlu Ardanuç> Tosunlu, Yolüstü. Bayburt> Çamlıkoz, Polatlı. Çaykara> Köknar. Gümüşhane> Kabaköy. Hopa> Sarp. İspir> Tekpınar. Kalkandere> Çağlayan, Dülger. Kelkit> Öbektaş. Köse> Salyazı. Şiran> Babuş, Erenkaya. Torul> Dedeli. Trabzon> Yenicuma. Yusufeli> Günyayla.


BATAROĞLU Bataroğlu, Türkmen oymağı. (EMREN, 2018, s. 15)


Bataroğlu Şiran> Mertekli.


BATIKANLIOĞLU Batkan, 1500’lü yıllarda Çemişgezek’te (ÜNAL, 1999, s. 278) ve Batkan, Macaristan’da yerleşim yeri. (URAL, 2006, s. 41)
Batıkanlıoğlu Bayburt> Yaylalar.


BATIKOĞLU Batık, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar Türklerinde kabile. (ADİLOĞLU, 2005, s. 154) Batıklu, 1500’lü yıllarda Saruhan livasında Türkmen oymağı. (SAKİN, 2010, s. 94)


Kıpçakça batuk: Bir kuş türü. (TOPARLI) Batuk: Yüce, ulu. (ATALAY, 1936)


Batıkoğlu Beşikdüzü> Gürgenli. Of> Gürpınar.


BATINOĞLU Batınlu, 1450’li yıllarda Ergani sancağında Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 1997, s. 147)


Batınoğlu Trabzon> Gazipaşa.


BATIROĞLU Batır, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar boyu. (ADİLOĞLU, 2005, s. 179)


Kafkas Kıpçakçasında batır: Kahraman, korkusuz, cesur. (TOPAL, 2005)


Batıroğlu Trabzon> Gazipaşa. Görele. (YÜKSEL, 2015, s. 277)


BATISEHEROĞLU Batılu, 1450’li yıllarda Mardin ve Ergani sancaklarında yaygın Bayad Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 252)


Batıseheroğlu Trabzon> Hızırbey.


BATIŞOĞLU Batış, Türk boyu. (LEZİNA)


Batışoğlu Rize> Balıkçılar.


BATMANOĞLU Bataman, Türk boyu. (LEZİNA)
Kafkas Malkar Türklerinde batman: Ağır. (TAVKUL, 2007, s. 114)
Batman, Döğer Türkmenlerinin yerleşim yeri. Batmanlu, Kanuni döneminde Kerkük Livasında (SARINAY, 2003, s. 18) ve 1500’lü yıllarda Musul’da yerleşim yeri. (BAYATLI, 1999, s. 86)
Batmanoğlu Artvin> Y. Maden. Beşikdüzü> Hünerli. Torul> Alınyayla. Trabzon> Düzyurt, Hızırbey, Pazarkapı. Yusufeli> Bostancı, Serinsu.


BATRAMANOĞLU Badra-man: Badramlar. Badra, Malkar kabilesi. (ADİLOĞLU, 2005, s. 156) Farsça –an eki çoğul edatıdır. Batrak, İran’da yaşayan Türk boylarından. (KAFKASYALI, 2010, s. 75)


Eski Türkçe ve DLT’te badram: Sevinç ve eğlence günü, bayram. (ÇAĞBAYIR) Badraman> Batraman: Bayramlar.


Batramanoğlu Trabzon> Yalı.


Batramsızoğlu Vakfıkebir> Yalıköy.


Batramsız: Üzgün (mecaz).


BATTALOĞLU/ BATALOĞLU Batal, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar Türklerinde bir kabile. (ADİLOĞLU, 2005, s. 150) Battal/ Battalar, 1450’li yıllarda Karaman ve Maraş sancaklarında Döğer ile Bayındır Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 253) Battal, Rakka’ya sürülen aşiretlerden. (UÇAKCI, Üçoklar, s. 285)


Arapça battal: Cesur, Kahraman. (DEVELLİOĞLU) Kıpçakça batal: Hasmın hamlesini boşa çıkarma. (TOPARLI) Battal, Avşar beyi. (SÜMER, Oğuzlar, s. 292) Battal, Kazak Türklerinde kişi adı. (JANUZAQOV, 2003, s. 8)


Battal Öyüğü, 1450’li yıllarda Maraş’ta Avşar yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 181)
Bataloğlu/ Battaloğlu Ardanuç> Tosunlu, Yolüstü. Bayburt> Çamlıkoz, Polatlı. Çaykara> Köknar. Gümüşhane> Kabaköy. Hopa> Sarp. İspir> Tekpınar. Kalkandere> Çağlayan, Dülger. Kelkit> Öbektaş. Köse> Salyazı. Şiran> Babuş, Erenkaya. Torul> Dedeli. Trabzon> Yenicuma. Yusufeli> Günyayla.


BATULOĞLU Bat-ul. Bat, Çerkez kabilesi. (LYULYE, 2010, s. 64) Çok Türk ağzında ul: Oğul. Batul: Çerkezoğlu.


Batuloğlu Akçaabat> Kavaklı. Çaykara> Köknar.


BATUMOĞLU Batum’dan gelenler. 1877-78 Osmanlı-Rus savaşı ile I. Dünya savaşında, özellikle Acaralılar binbir çile çekerek ve yığınla kayıplar vererek Rus ve Kartvelilerin gazabından kurtulmak için anavatan gördükleri Türkiye’ye sığınmışlardır.


1878 yılı Lazistan sancağın merkezi Batum’da 58 hane Hıristiyan, 1555 hane İslam vardı. (EMİROĞLU, 1995, s. 347) Tarihte İslami merkezi olan Tiflis’te bugün tek bir cami kalmıştır. (GÜMÜŞ, 2007, s. 44)


Batumoğlu Ardeşen> Işıklı. Arhavi> A. Hacılar, Y. Hacılar.


BATUROĞLU Batır, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar kabilesi. (ADİLOĞLU, 2005, s. 179)


Batur, tarihi kişi adı. (GÜLENSOY, 2015, s. 56)


Patur, 1500’lü yıllarda Bosna’da yerleşim yeri. (YARDIMCI, 2004, s. 167)


Baturoğlu Akçaabat> Çukurca. Dernekpazarı> Akköse. Şebinkarahisar. (KIVRIM, 2015)


Baturamanoğlu Çarşıbaşı> Kaleköy.


BAYALKAOĞLU Bay-Alka. Alka, Oğuz kabilesi. (LEZİNA)
Eski Türkçe bay: Zengin ve alka: Al rengi. (ÇAĞBAYIR)
Bayalkaoğlu Şiran> Kavaklıdere.


BAYAOĞLU Bayalı, eski kayıtlarda Adana sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 229)
Baya, 1500’lü yıllarda Budin’de yerleşim yeri. (IŞIK, 2013, s. 92)
Bayaoğlu Demirözü> Akyaka.


BAYAZİTOĞLU/ BEYAZİTOĞLU Bayezit, eski kayıtlarda Kilis, Maraş, Sivas, Çirmen ve Kırşehir sancaklarındaTürkmen/ Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 230) Bayezid, 1450’li yıllarda Maraş, Erzurum, Urfa ve Aydın sancaklarında Beğdili, Yıva, Döğer ve Çunkar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 260) Bayezitoğlu, Rumeli’de Yörük cemaati. (AYHAN, 2013, s. 503) Bayezitoğlu 1700’lü yıllarda eşkıyalık olaylarına karışan Türkmen aşiretlerden biri. (TATAR, 2005, s. 208)


Bayezid, Dobruca’da ve Bayazıtlı, Silistre’de yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 160, 262)
Bayazıtoğlu/ Beyazıtoğlu Bayburt> Tuzcuzade. Çaykara> Ulucami. İkizdere> Çiçekli. Of> Ağaçseven. Şiran> Günyüzü. Trabzon> Yeşilbük, Gülbaharhatun.


BAYBURTLUOĞLU Ermenice ve Rumca anlamı bulanıktır. Bayburtlu, Şahismail döneminde İran’da en üst Türkmen oymaklarından biri. (SÜMER, Oğuzlar, s. 160) Bayburtlu, Karamanoğulları ordusunu oluşturan Türkmen boylarından. (BELLETEN c. LIV sayı 210, s. 815) Bayburtlu, Adana sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 226) Bayburt, 1450’li yıllarda Ankara sancağında yaygın Yıva Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 259) Bayburtlular, Karakoyunlu mensup boydu.


Asıl yerleşim yerleri Küçük Asya’nın Ağrı dağı çevresindeki toprakları ve Erzincan çevresindeki Bayburt idi. (JAVANSIHIR, 2007, s. 717) Barburt, Niş’te yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 321)


Bayazıtoğlu Akçaabat> Cevizli, Kirazlık. Araklı> Yassıkaya, Yıldızlı. Bayburt> Ağören, Tuzcuzade. Çamlıhemşin> Yolkıyı. Dernekpazarı> Tüfekçi. İspir> Çamlıkaya, Merkez. Köprübaşı> Arpalı. Köse> Altıntaş. Pazaryolu> Alçılı. Trabzon> Çarşı, Çömlekçi, Erdoğdu, Gülbaharhatun, İskenderpaşa, Kemerkaya. Yusufeli> Alanbaşı, Çevreli, Köprügören.


BAYDAROĞLU Baydar, On-Uygur Türklerinin boyu. (KIRZIOĞLU, 1992, s. 138) Baydar, Moğol kabilesi. (KUZEYEV, 2005, s. 414) Baydarlı, Tiflis ve Çıldır eyaletlerinde Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 453) Baytar, Türkmen aşireti. (UÇAKCI, 2013, s. 420)


“Moğol ve Kırım Tatarlarında Baydar adlı topluluk mevcuttur. Baydarlar XII. yy.’da Azerbaycan’da yaşamaktaydılar ve Moğolların Emir Baydar adlı bir komutanları vardı.” (HÜSEYNOVA, 2011, s. 56)


Baydar, tarihi Türk kişi adı. (ATALAY, 1936) Baydar, Moğol şehzadesi. (BARTHOLD, 2017, s. 514) Baydara, Türk beylerinden. (İNGENÇ, 2010, s. 212)


Baydarlı, Azerbaycan’da (HÜSEYNOVA, 2011, s. 62) ve Baydar, 1520’de Kefe’de yerleşim yeri. (ÖZTÜRK, 2000, s. 118) Bu bölgeden Doğu Karadeniz’e göçler çok olmuştur.


Baydaroğlu Arsin> Atayurt. Bayburt> Güneydere. Çarşıbaşı> Yeniköy. Trabzon> Uğurlu. Yomra> Gürses.


BAYEKOĞLU Bayekler, Türkmen kabilesi. (BEYOĞLU, 2000, s. 384)


Bayekoğlu Çaykara> Ulucami.


BAYIKOĞLU/ BAYKOĞLU Bayki, Malatya sancağında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 55)


Bayık Bey, Mısır’da Türk asıllı vali. (YİĞİT, 2008, s. 13) Eski Türkçe ve DLT’te bayık: Doğru, gerçek. (ÇAĞBAYIR) Kafkas Kıpçakçasında bayık-: Zenginlesmek. (TOPAL, 2005)


Bayıkoğlu Dernekpazarı> Zincirlitaş.


Baykoğlu Maçka> Günay.


BAYINDIROĞLU Bayındır, 24 Oğuz boyundan biri. Bayındır, Akkoyunlu boyu. (ÖGEL, 1986, s. 35)


Bayındır, eski Türk adı olup “Herkesi yedirip içiren” anlamındadır. (BAHADIR HAN, 2009, s. 33)


Bayındıroğlu Demirözü> Akyaka.


BAYINOĞLU Bayın, Bayındur adının köküdür. (KIRZIOĞLU, 1953, s. 137)


“Bayın, tarihi Türk kişi adı, Bayındır’dan.” (ATALAY, 1936) DLT’te bayın: Gelincik çiçeği rengi, koyu kırmızı.


Bay’ın oğlu, “Bay oğlu”ndan. (Bk. Bayoğlu)


Bayınoğlu Çamlıhemşin> Dikkaya. Hemşin> Yeniköy. Pazar> Kuzayca.


BAYIROĞLU Bayır, Aydın ve İçel sancaklarında Türkmen/ Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 230) Bayır, 1450’li yıllarda Çorum sancağında Moğol kabilesi ve Bayurlu, Aydın sancağında yaygın Yaparlı Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 268, 271) Bayır, 1500’lü yıllarda Antalya’da Türkmen/ Yörükan aşireti. (AKGÜL, 1989, s. LXXV)


Eski Türk adı olan bayır: Önüne geleni devirir. (BAHADIR HAN, 2009, s. 33)


Bayır, nahiye ve kaza. (SEZEN, 2006, s. 68)


Bayıroğlu Akçaabat> Eskiköy. Boyabat. (YILMAZ, 2018, s. 39)


BAYKAROĞLU Baykaraoğlu, Kınık Türkmeni. (UÇAKCI, Üçoklar, s. 163)


Arapça baykar: Çulha, bez ve kumaş dokuyan. (DEVELLİOĞLU)


Baykaroğlu Dernekpazarı> Çalışanlar.


BAYKASOĞLU Baykazı, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar boyu. (ADİLOĞLU, 2005, s. 179)


Bay-kas. Bay ve Kas, Tük kabile adları.


Baykasoğlu Dernekpazarı> Çalışanlar, Yenice. Of> Uğurlu.


BAYKUŞOĞLU Baykuş, 1450’li yıllarda Harran’da Avşar Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 978) Gelinen yer.
Baykuşoğlu Şiran> Günbatur. Denizli ve (ÇEVİK, 2007, s. 122) Ladik’te. (ÖZER, 2015, s. 34)


BAYNAZOĞLU Baynazlu, 1450’li yıllarda Aydın sancağında Yaparlı Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 273) Baynazlu, 1500’lü yıllarda Aydın livasında Türkmen oymağı. (SAKİN, 2010, s. 95)


Baynazoğlu Hemşin> Ortaköy. Pazar> Aktaş, Alçılı, Irmakköy, İkiztepe.


BAYOĞLU Bay, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar boyu. (ADİLOĞLU, 2005, s. 179) Bayoğlu, Başkurt uruğu. (TOGAN, 2003, s. 164) Baylu, 1450’li yıllarda Ankara ve Kütahya sancaklarında Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 272)


Bay, Kuman/ Kıpçak şahıs adı, Kuman asıllı Rumen asilzadesi. (RASONYI, 2006, s. 482) Bay,


Kuzeyev, bay etnoniminin milattan önceki bin yılın sonlarında, Türk, Moğol ve Samoyed halklarının beraber yaşadığı devirlerde türediğini iddia etmektedir. (ATANIYAZOV, 2005, s. 102) Kıpçakça bay: Zengin. (TOPARLI) DLT’te bay: Varlıklı.


Bayoğlan 1500’lü yıllarda Siverek Sancağında. (ERPOLAT, 1994, s. 19) Baylar, Siroz ile Silistre’de (AYHAN, 2013, s. 403, 412) ve Baylu, 1450’li yıllarda Saruhan’da İğdir Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 666) Baylar, Candaroğlu yöresinde Türkçe iskân birimi. (ÇEVİK, 2012, s. 355)


Bayoğlu Ardanuç> Yolağzı. Maçka> Yazlık. Of> Bölümlü.


BAYRAKOĞLU Bayraklı, Ordu ve Amasya sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 231) Bayraklar, 1450’li yıllarda Kütahya sancağında Salur Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 273)


“Bayrak: Orta Asya Türkleri arasında büyük bir kahramanlık ve yararlılık gösterenlere mızraklarının ucuna üç köşe ve uzun tüylü renklerde ipekli kumaş takma imtiyazı verilir ve bu onlar için bir şeref ve iftihar vesilesi olurdu. Daha sonra başbuğların bayrağı, bütün kavmin bayrağı ve milli alameti sayıldı.” (SERTOĞLU, 1986, s. 40)
Bayrakoğlu Bayrakoğlu, Ardeşen> A. Durak. Bayburt> Çerçi, Güneydere. Gümüşhane> Kaletaş.


BAYRAKTAROĞLU Bayraktar, Eymür Türkmeni oymağı. (UÇAKCI, 2013, s. 332)


“Bayraktar: Bayrak taşımakla görevli olana kimse. Yeniçeri ocağının her ortasının, kapıkulu ocağının, Sipahilerin ve Beylerbeyleriyle ümera kendi bayraklarıyla sefere iştirak ederlerdi.” (PAKALIN, c. I s. 181) Bayraktar: Bir hareketin önderi. Bayraktar, Karay Türklerinde kullanılan soy ad. (ALTINKAYNAK, 2006, s. 134)
Bayraktaroğlu Akçaabat> Ambarcık, Yeşiltepe. Araklı> Aytaş. Ardanuç> A. Irmaklar, Güleş, Ovacık, Yolüstü. Ardeşen> Şenyurt. Arhavi> Güngören, Musazade, Yemişlik, Artvin> Bakırköy, Beşağıl, Çarşı, Derinköy, Erenler, Hızarlı, Ortaköy, Sümbüllü, Vezirköy, Y. Maden. Bayburt> Ağören, Çayırözü, Kaleardı, Kırkpınar. Borçka> Kale. Çamlıhemşin> Şenyuva. Çarşıbaşı> Samsun. Çayeli> Latifli, Maltepe, Sarısu, Sırt, Yenipazar. Çaykara> Ulucami. Demirözü> Pınarcık. Derepazarı> Kirazdağı, Tersane, Yanıktaş. Fındıklı> Derbent, Sulak. Güneysu> İslahiye, Ulucami. Hopa> Başköy, Kuledibi. İspir> Mescitli. Kalkandere> Yokuşlu. Kelkit> Büyükcami, Salördek. Kürtün> A. Karadere. Maçka> Esiroğlu, Armağan, Dolaylı. Pazar> Kirazlık, Soğuksu. Pazaryolu> Büyükdere, Merkez, Şehitlik. Rize> Düzköy, Kale, Kambursırt, Kendirli, Kireçhane, Topkaya, Üzümlü. Sürmene> Yeniay. Şavşat> Dutlu, Eskikale, Köprükaya, Meşeli, Savaş, Sebzeli, Tepeköy, Yavuz-köy, Yoncalı, Y. Koyunlu. Şiran> Sinanlı, Telme. Torul> Gülaçar. Trabzon> Akyazı, Çarşı, Çiçekli, Çömlekçi, Dolaylı, Gülbaharhatun, İskender-paşa, Pazarkapı. Vakfıkebir> Çamlık. Yusufeli> Altıparmak, Avcılar, Bıçakçılar, Bostancı, Çamlıca, Çeltikdüzü, Demirköy, Esenyaka, İşhan, Kılıçkaya, Kınalıçam, Köprügören, Taşkıran, Yamaçüstü.


BAYRAMOĞLU/ BAYRAM’INOĞLU Bayramoğlu/ Bayramlı, eski kayıtlarda Aydın, Konya, Adana, Tarsus, Ordu kazası, Tarsus ve Maraş sancaklarında Türkmen/ Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 232) Bayramlar/ Bayramlu/ Bayramoğlu, 1450’li yıllarda Adana, Teke, Aydın, Hama, Konya, Çorum, Maraş, Bursa, Balıkesir, Kırşehir, Kütahya sancaklarında Avşar, Bayındır, Yıva, İğdir Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 277)
“Bayramlu/ Bayramoğlu Bu boy adını Hoy ve yöresine hâkim bulunan Bayram Beg’den almıştır. Karakoyunluların yanında önemli hizmetlerde bulunduktan sonra, 1467 bozgunu üzerine, Akkoyunlular'a katılarak, Timurlu Ebu Said’e karşı girişilen sefere Uzun Hasan’ın yanında katıldılar.” (Türk Kültürü dergisi, c. 24, sayı 325 s. 299)


Bayramoğlu, Akkoyunlu olup Bölgemize (Karadeniz) yerleşenlerden. (BİLGİN, 2002, s. 114) Bayramlu Beyliği Ordu’da Çepniler tarafından kurulan beyliktir. (SÜMER, 1992, s. 130)
Bayramoğlu/ Bayram’ınoğlu Akçaabat> Arpacılı, Kuruçam, Pulathane, Sertkaya, Uçarsu, Zaferli. Araklı> Erenler, Pervane, Taşgeçit, Yalıboyu. Ardanuç> Gümüşhane, Harmanlı. Ardeşen> Duygulu. Arhavi> Derecik, Dereüstü, Ortacalar. Arsin> Atayurt, Işıklı. Artvin> Çarşı, Salkımlı. Bayburt> A. Çımağıl, Çayıryolu, Dağtarla, Danişment, Kadızade, Sancaktepe, Söğütlü, Şingah, Tuzcuzade, Zahit. Beşikdüzü> Takazlı, Türkelli, Vardallı. Borçka> Taraklı. Çamlıhemşin> Yazlık, Yolkıyı. Çayeli> Sırt. Çaykara> Demirkapı, Karaçam. Demirözü> Beşpınar, Çiftetaş, Eymür, Güneşli, Petekli, Y. Dikmetaş. Düzköy> Çayırbağı. Fındıklı> Aksu. Gümüşhane> Ballıca, Dumanlı, Gökdere, Keçikaya, Söğütağıl. Hayrat> Geçitli. Hopa> Esenkıyı, Sundura. İkizdere> Ballıköy, Çifteköprü, Gölyayla, Meşeköy, Tozköy. İspir> Çamlıkaya, Sırakonak. Kelkit> Beşdeğirmen, Karşıyaka, Kızılca, Yeşilyurt. Köse> Merkez. Kürtün> Gündoğdu, Süme. Maçka> Atasu, Çayırlı, Sukenarı. Murgul> Erenköy. Of> Bölümlü, Çaltılı, Eskipazar, Soğukpınar, Yazlık. Pazar> Irmakköy, Örnekköy, Papatya. Pazaryolu> Alçılı, Hacılar, Konakyeri. Rize> Camıdağı, Çorapçılar, Tophane. Sürmene> Yeniay. Şiran> Arıtaş, Babuş, Yeşilbük. Tonya> Çamlı, Karaağaçlı, Kozluca. Torul> Kirazlık. Trabzon> Çağlayan, Dolaylı, Gülbaharhatun, Kavala, Pazarkapı. Vakfıkebir> Deregözü. Yomra> Çamlıyurt. Yusufeli> Alanbaşı, Bahçeli, Dereiçi, Havuzlu, Kılıçkaya, Morkaya, Taşkıran, Tekkale, Yarbaşı, Yaylalar, Yüncüler.


Bayramalioğlu Hopa> Sarp. Pazar> Darılı, Papatya.


BAYTAROĞLU Baytar, Türkmen aşireti. (UÇAKCI, 2013, s. 420)
Baytar, eskinin mesleği. (İNBAŞI, 2014, s. 14)
Baytar, 1500’lü yıllarda Silistre’de (ÖZYURT, 2006, s. 39) ve 1500’lü yıllarda Çemişgezek’te yerleşim yeri. (ÜNAL, 1999, s. 278)
Baytaroğlu Baytaroğlu, Akçaabat> Arpacılı, Karaçayır, Sertkaya, Zaferli. Bayburt> Darıca, Güneydere. Murgul> Akantaş.


BAZAROĞLU Bazarlu, 1500’lü yıllarda Ankara livasında Türkmen oymağı. (SAKİN, 2010, s. 95) Bazarlu, Cerid Türkmeni oymağı. (ATEŞ, 2010, s. 31)


Bazaroğlu Beşikdüzü> Çeşmeönü.


BAZOĞLU Bazlı, Adana ve Tarsus sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 233) Bazlu, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Beğdili Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 297)


Baz kağan, Göktürkler dönemi Oğuz hakanı ve Barış anlamındadır. (SÜMER, Oğuzlar, s. 23) Eski Türk Anıtlarındabaz: Garip, yabancı. (ORKUN, 1994, s. 773) Kıpçakça baz: Sulh. (CAFEROĞLU, 1931) Kafkas Kıpçakçasındabaz-: Güvenmek, cesaret etmek. (TOPAL, 2005)


Baz, Paşa sancağında, Siroz’da (AYHAN, 2013, s. 363, 403); Bazlar, Afyon’da eski yerleşim yeri. (TMYK, 1946, s. 1193)
Bazoğlu Bayburt> Salkımsu. Trabzon> Gülbaharhatun.


BEBEKOĞLU Babekiler, Azerbaycan’da Alevi mezheplerinden biri. (YÖRÜKÂN, 2002, s. 446) Bebelü, 1450’li yıllarda Adana sancağında Yüreğir Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 297)


Babek, Selanik’te (AYHAN, 2013, s. 311) ve Şiraz’da tarihi yerleşim yeri. (İBN HURDAZBİH, 2008, s. 50)


Bebekoğlu Beşikdüzü> Akkese, Kutluca. Trabzon> Karlık.


BEBELEKOĞLU Bebelek, 1500’lü yıllarda Menteşe Türkmeni Yörüklerinden. (KARACA, 2008, s. 431)


Bebelekoğlu Rize> Bağdatlı.


BECALOĞLU Beçel, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkarlarda bir boy. (ADİLOĞLU, 2005, s. 180) Beçelü, Halep Türkmeni. (DAĞ, 2010, s. 52)


Beçel/ peçel: Çolak, topal. (EREN, 1999) Kıpçakça beçel: Kötürüm. (AKYOL, 1919, s. 31)


Becaloğlu Maçka> Başar, Çamlıdüz, Çatak, Köprüyanı.


BECAMATOĞLU/ BECEMALOĞLU Kökü Bece olan sözcük. Beçe, İran’da yaşayan Türk boylarından. (KAFKASYALI, 2010, s. 73)


Becamaloğlu Of> Bayırca.


Beçematoğlu Çaykara> Maraşlı.


Bece-mat: Becler, Türkler. Eski Türkçe –at eki çoğul edatıdır.


BECİTOĞLU Beçiy, Abzah boyu. (KANBOLAT, 1989, s. 23) Beçilü, zorunlu iskânlar sırasında adı geçen oymak. (ORHONLU, 1963, s. 83)


Farsça becidd: Ciddi. (DEVELLİOĞLU)
Becitoğlu İspir> Çayırözü. Şavşat> Atalar, Kayadibi.


BEÇİKOĞLU Beciklü, 1450’li yıllarda Tarsus sancağında Varsak Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 297)


Beçik, 1450’li yıllarda Sivas’ta yerleşim yeri. (ANAK, 2011, s. 78)


Beçikoğlu Tonya> Melikşah.


BEDELOĞLU Bedel, Şıh Türkmeni oymağı. (ATANIYAZOV, 2005, s. 300)


“Tanzimat’tan önce gemilerde kürek çekmek ve yelken açmak toplamak üzere her dört evden genç ve dinç bir adam alındığı için “bedel” tabiri kullanılmıştır.” (PAKALIN, c. I s. 184) Osmanlı’da bedel: Hazineye dönen para. (İNALCIK, 2009, s. 335) Kazak Türkçesinde bedel: Haysiyet, kadir. (KENESBAYOĞLU) Bedelci, 1500’lü yıllarda Gagauz Türklerinde soy ad. (CEBECİ, 2008, s. 62)


Bedel, Asya’da Türkçe coğrafi ad. (YURTSEVER, 1993, s. 43) Bedel nahiyesi, Bedel aşireti üyeleri tarafından kurulmuştur. (UÇAKCI, Bozoklar, s. 19) Bedel, Sivas’ta nahiye, köy. (SEZEN, 2006, s. 69)
Bedeloğlu Bayburt> Karasakal, Veysel. Kürtün> Çayırçukur. Pazaryolu> Süleymanbağı. Rize> Yeniköy. Yusufeli> Demirdöven, Taşkıran.


Bedel ile bağlantılı sülaleler:
Bedelağasıoğlu Bayburt> Tuzcuzade.
Bedelasoğlu Torul> Demirkapı.


(-as eki, sonradan ilavedir)


BEDENOĞLU Beden, Türkmen kabilesi. (ORKUN, 2011, s. 53) Beden, Sarık Türkmeni oymağı. (LEZİNA)


Kıpçak ağzında bedene: Bir cins kuş. (TOPARLI) Beden, Kazak Türklerinde kişi adı. (JANUZAQOV, 2003, s. 12)


Beben, Horasan’ın eski şehri. (USLU, 1997, s. 233) Beden, Amasya’da yerleşim yeri. (ÇATAL, 2009, s. 33)


Bedenoğlu Fındıklı> Yeni.


BEDİÇOĞLU Petriç, Silistre’de yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 436) Osmanlıcada B/P ve D/ T sesleri değişkendir. Balkanlarla bağlantılı sülale.


Bediçoğlu Tonya> Turali. Bediçoğlu, Giresun. (EMECEN, 2015)


BEDİROĞLU Bedirler, eski kayıtlarda Kırşehir, Bozok, Ordu, Karaman, Niğde, Rakka ve Kütahya sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 234) Bedir, 1450’li yıllarda Maraş sancağında yaygın Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 298)


Bedirli, Sivas’ta iki nahiye. (SEZEN, 2006, s. 69); Siroz’da köy. (AYHAN, 2013, s. 403) Bediroğlu kışlağı, 1450’li yıllarda Sivas’ta Kızık Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1447)
Bediroğlu Ardanuç> A. Irmaklar. Kürtün> Y. Uluköy. Trabzon> Ortahisar.


BEDRESOĞLU Badras, Adana ve Tarsus sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 219) Badras, 1450’li yıllarda Tarsus sancağında Salur Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 214)


Bedros, Ermenilerin bir çeşit papalığı. (SOYSÜ, 1992, s. 109) Hemşin gibi gettolaşmış bir yerde papalığın olması düşünülemez. Bölgeder sıklıkla görüldüğü gibi yazıcının (katip) kalem oyunu sonucudur.


Bedresoğlu Çamlıhemşin> Konaklar.


BEDRİOĞLU Bediye, 1500’lü yıllarda Menteşe Türkmeni Yörük cemaati. (KARACA, 2008, s. 439)


Bedri, Salur boyunun beylerinden. (SÜMER, Oğuzlar, şema IV)


Bedri, 1500’lü yılı başlarında Siverek sancağında (ERPOLAT, 1994, s. 20) ve Bedri Kışlak, Maraş’ta 1450’li yıllarda Maraş’ta Avşar Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 160)


Bedrioğlu İyidere> Fıçıtaş.


BEGOĞLU/ BEGİOĞLU Begler, Salur, Ensari, Sakar, Bayat boylarına mensup geniş taifesi ve Begi, Kazak boyu. (LEZİNA) Begilli, Beğdili Türkmenleri cemaati. (BOSTANCI, 1998, s. 50) Beğ, 1450’li yıllarda İçel, Diyarbakır ve Konya sancaklarında Yıva Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 300)


Hazar Türklerinde bak, bek, beg aynı anlamda ve Beg, Hazar kağanını naibi. (DUNLOP, 2008, s. 292, 37) Eski Türk Kitabelerinde beg: Asiller ve begi, erkek adları. (SÜMER, Şahıs Adları, s. 33, 125) Eski Türkçe beg: Bey. (GABAİN, 1988) Kıpçakça beg: Bey, reis, soylu, efendi. (TOPARLI)


Bege, 1450’li yıllarda Urfa sancağında Döğer Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 287)


Begoğlu/ Begioğlu Ardanuç> Kutlu, Yolağzı. Artvin> Sarıbudak, Y. Maden. Trabzon> Ortahisar. Yusufeli> Bostancı, Çevreli, Esendal, İşhan, Yarbaşı, Yüksekoba.


BEHRAMOĞLU Behram, Salur Türkmen boyunun oymağı. (SÜMER, Oğuzlar, şema IV) Behram, 1450’li yıllarda Bursa sancağında Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 316)


Behram, Şah İsmail’in oğlu. Behram Mirza, Şah İsmail'in torunu. (AYDIN, 1998, s. 105) Behram, Artuklu beylerinden biri. (TURAN, 1980, s 282) Behram Şah, Moğollar öncesi Tirmiz valisi. (BARTHOLD, 2017, s. 366) Farsça behram: Merih yıldızı. (ÇAĞBAYIR)


Behram, Bursa ve Çanakkale’de (SEZEN, 2006, s. 70) ve Behramlu, 1500’lü yıllarda Çemişgezek’te yerleşim yeri. (ÜNAL, 1999, s. 279)
Behramoğlu Düzköy> Çayırbağı. İspir> Ulutaş.


BEKAROĞLU Bekaroğlu, Türkmeni oymağı. (EMREN, 2018, s. 16) Bekar-ıs, Kazakların bir boyu. (İSMAİL, 2002, s. 150)


Bekar: Tek başına yaşayan.


Bekarlar,1500’lü yıllarda Göynük’te iskân merkezi. (ASLANTÜRK, 2007, s. 79)


Bekaroğlu Ardeşen> Eskiarmutluk. Arhavi> Dereüstü, Musazade. Arsin> Dilek, Elmaalan. Fındıklı> Tatlısu, Yeni. Hemşin> Nurluca. Hopa> Başoba, Çamlı, Dereiçi, Karaosmaniye, Limanköy, Yeşilköy. Rize> Atmeydanı, Bıldırcın. Tonya> Kaleönü. Trabzon> Akkaya, Ayvalı, Boztepe, Çiçekli, Dolaylı, Düzyurt, Gazipaşa, Geçit, Gülbaharhatun, Gündoğdu, Karakaya, Karlık, Kavala, Sayvan, Tos, Yalı, Yeşilyurt. Yusufeli> Taşkıran.


BEKÇİOĞLU Bekçiler, Moğol boyu. (KARAYEV, 2008, s. 238) Bekçi, 1450’li yıllarda Kırşehir’de Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 317)


Bekçioğlu Afşin, Suriye Selçuklu devletinin kuruluşunda en önemli rolü oynayan Türkmen beyi. (TURAN, 2012, s. 215) Haçlılara karşı savaşanlar arasında Bekciyye beyleri de yer almaktaydı. (TURAN, 1980, s. 89)


Bekçi: Koruma vazifesiyle mükellef olanlar hakkında kullanılan bir tabirdi. (PAKALIN, c. I, s. 196) Bekçiler: Cemlerde görevli kişi. (YÖRÜKÂN, 1998, s. 72)


Bekçioğlu Ardanuç> Aşıklar. Çamlıhemşin> Kaplıca.


BEKİROĞLU Bekirler, eski kayıtlarda Konya, Karaman, Kütahya, Maraş, Adana, İçel, Niğbolu, Kastamonu ve Biga sancaklarında Türkmen/ Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 238) Bekir/ Bekirler/ Bekirlü, 1450’li yıllarda Aksaray, Karaman, Aksaray, Haleb, Tarsus, İçel, Kastamonu ve Maraş sancaklarında Varsak, Salur, Eymür, Yıva, Avşar Türkmeni ve İçel’de Peçenek oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 319)


Bekir beğ, Avşar beyi. (SÜMER, Oğuzlar, s. 292)


Bekir 1450’li yıllarda Anadolu’da değişik sancaklarda Türkmen yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2527)
Bekiroğlu Akçaabat> Akçakale, Akçaköy, Akpınar, Çamlıdere, Darıca, Kavaklı, Mersin, Orta, Pulathane, Zaferli. Araklı> Bereketli, Erenler, Halilli, Kayacık. Ardanuç> Bulanık, Gümüşhane, Örtülü, Peynirli, Zekeriya. Ardeşen> Şenyurt. Arhavi> Dikyamaç, Yolgeçen. Arsin> Atayurt, İşhan. Artvin> Çarşı, Dikmenli, Kalburlu, Y. Maden. Aydıntepe> Aydıntepe, Günbuldu. Bayburt> A. Çımağıl, Ballıkaya, Heybetepe, Kitre, Sığırcı, Uğurgeldi, Yedigöze. Beşikdüzü> Çeşmeönü, Resullü, Şarlı. Borçka> Adagül, Alaca, Demirciler, Güreşen, Yeniyol. Çamlıhemşin> Ülkü. Çarşıbaşı> Kadıköy, Kavaklı, Salova. Çayeli> Beyazsu, Erenler, Gürgenli, Haremtepe, K. Caferpaşa, Ortaköy, Yaka-Yalı, Yenihisar, Yıldızeli. Çaykara> Ataköy, Çayıroba, Eğridere. Demirözü> Çakırözü, Demirözü, Kavaklı, Otlukbeli, Yelpınar. Derepazarı> Çalışkanlar, Fıçıcılar, Sandıktaş, Tershane, Yanıktaş. Dernekpazarı> Çayırbaşı, Kondu. Düzköy> Düzalan. Fındıklı> Arılı, Beydere, Ihlamur, Sulak, Sümer. Gümüşhane> Akhisar, Bahçecik, Çamlı, Demirkaynak, Dörtkonak, Sarıçiçek, Tandırlık. Hayrat> Dağönü. Hemşin> Mutlu, Nurluca. Hopa> Esenkıyı. İkizdere> Çarşı, Çiçekli, Çifteköprü, Gölyayla, Yağcılar, Yeşilyurt. İspir> Ardıçlı, Karakale. İyidere> Denizgören. Kelkit> Karşıyaka, Kılıççı, Öbektaş, Yeniköy, Y. Özlüce. Köse> Örenşar, Salyazı. Kürtün> Demirciler. Maçka> Esiroğlu. Murgul> Küre. Pazar> Akmescit, Dernek, Kesikköprü, Sivrikale. Pazaryolu> Ambaralan, Bayındır, Çiftepınar, Esenyurt, Kozlu. Rize> Boğaz, Camiönü, Fener, Hayrat, İslampaşa, Kambursırt, Kaplıca, Pilavdağı, Piriçelebi, Tophane, Yemişlik, Yenigüzel, Yenikale, Yeniköy, Yiğitler. Sürmene> Ormanseven, Soğuksu. Şavşat> Armutlu, Atalar, Ciritdüzü, Çamlıca, Demirkapı, Eskikale, Ilıca, Tepeköy, Yoncalı. Şiran> Akbulak, Dumanoluğu, Erenkaya, Ericek, Evren, Karaşeyh, Kavaklıdere, Kozağaç, Tepedam. Tonya> Çayıriçi, Kalınçam, Karaağaçlı, Orta. Torul> Köstere. Trabzon> Çarşı, Çömlekçi, Düzyurt, Gazipaşa, Gülbaharhatun, Hızırbey, İnönü, İskenderpaşa, Karakaya, Karlık, Kavala, Ortahisar, Pazarkapı. Vakfıkebir> Ballı, Bozalan, Fethiye, Güneysu, Mısırlı, Sekmenli, Yalıköy. Yomra> Namık Kemal. Yusufeli> Alanbaşı, Altıparmak, Balalan, Cevizlik, Çeltikdüzü, Demirdöven, Demirkent, Demirköy, Dokumacılar, Esendal, İşhan, Kınalıçam, Morkaya, Ormandibi, Taşkıran, Tekkale.
Bekir ile bağlantılı sülaleler:


Bekirağaoğlu Ardanuç> Aydın, Zekeriya. Yusufeli> Demirdöven.


Bekirbaşoğlu Arsin> Gölcük. İ Bayburt> Petekkaya, Üzengili. İkizdere> Yerelma.
Bekirbayraktaroğlu Yusufeli> Yüksekoba.


Bekirçebioğlu Bayburt> Aydıntepe. Sürmene> Üzümlü.
Bekirefendioğlu Çayeli> Yanıkdağ. Çaykara> Ataköy. Gümüşhane> Bağlarbaşı. Trabzon> Ortahisar.


Bekircanoğlu Trabzon> Boztepe, Dolaylı, Kavala.


Bekirhanoğlu Trabzon> İnönü.


Bekirhocaoğlu Yusufeli> Günyayla.


Bekirustaoğlu Bayburt> Karaçayır.


Bekiryazıcıoğlu Trabzon> Pazarkapı.


Özbekiroğlu Yusufeli> Balcılı.


Samsunlubekiroğlu Artvin> A. Maden.


BEKMEZOĞLU Bekmezli/ Pekmezli, eski kayıtlarda Maraş, Biga, Ankara, Teke, Hamid, Menteşe ve Aydın sancaklarında Türkmen/ Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 239, 626) Pekmezli, Avşar Türkmen oymağı. (LEZİNA) Bekmezli, Honamlı Yörüğü. (ERÖZ, 1991, s. 46) Bakmezlü, zorunlu iskânlarda adı geçen Türkmen aşireti. (BAYAR, 1994, s. 97)


Oğuzlarda ve EAT bekmez: Pekmez. (ÇAĞBAYIR)


Pekmezoğlu, Gümülcine’de (AYHAN, 2013, s. 202); Pekmezlu, 1500’lü yıllarda Mardin’de (GÜNDÜZ, 1993, s. 101) ve Pekmezcilü kışlağı, 1450’li yıllarda Sivas’ta Bayad Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 103)


Bekmezoğlu Yusufeli> Bıçakçılar.


BEKOĞLU Bekler, farklı Türk boylarının kabilesi. (İLLİYEV, 2010, s. 15) Beklü, Yörük cemaati. (SARI, 2008, s. 53)


Bek, Hazarların meliki. (GOLDEN, 2005, s. 18) Kumanca bek: Kuvvetli. (GRÖNBECH) Kıpçakça bek: Güçlü, kuvvetli. (TOPARLI) Yine Kıpçakça bek: Bey. (CAFEROĞLU, 1931) Kafkasya’da Kumuk Türklerinde bek: Sert. (PEKACAR, 2011) Türkçe bek: Prens. (LAYPANOV, 2008, s. 137) Moğolca beki: Şaman, başrahip. (DONUK, 1988, s. 5) Yine Moğolca beki: Güçlü, sağlam. (LESSING) Kazak Türkçesinde bek: Bey. (KENESBAYOĞLU)
Bekler, 1500’lü yıllarda Göynük’te iskân merkezi. (ASLANTÜRK, 2007, s. 75) Bek-Töbe, Moğollar döneminde Türkistan’da yerleşim yeri. (KARADAĞ, 2006, s. 103)
Bekoğlu Artvin> Köseler, Ortaköy, Zeytinlik. Kelkit> Gürleyik. Trabzon> Boztepe, Pazarkapı. Yusufeli> Altıparmak.


Bekupehlivanoğlu (Güçlü pehlivan) Artvin> Zeytinlik.


BEKRATOĞLU Batratlı, zorunlu iskânlar sırasında adı geçen Yörük taifesi. (REFİK, 1930, s. 119)


Bakrat, XV. yüzyılda bir Gürcü kralının lakabı. (SÜMER, Oğuzlar, s. 338) Bakrat, 1500’lü yıllarda Gagauz Türklerinde soy ad. (CEBECİ, 2008, s. 73)


Gürcistan’da Bakratlı hanedanı Yahudi asıllı olup Ermenilere de uzun zaman yöneticilik yapmışlardır.


Bekratoğlu Artvin> Çarşı.


BEKTAŞOĞLU Bektaş, eski kayıtlarda Sivas, Kilis, Adana, Maraş, Rakka, Şam, Sivas, Paşa, Canik, Malatya, Bursa, Kayseri veAksaray sancaklarında konar-göçer Türkmen Ekradıtaifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 239) Bektaş/ Bektaşlar/ Bektaşlu, 1450’li yıllarda Diyarbakır, Adana, Bozok, Maraş, Tarsus, Kütahya sancaklarında çok yaygın Kınık Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 320) Bektaşlu, 1700’lü yıllarda eşkıyalık olaylarına karışan Türkmen aşireti. (TATAR, 2005, s. 160) Bektaşoğlu, iskânlarda adı geçen Türkmen kabilesi. (BAYAR, 1994, s. 113)


Bektaşi Çelebileri, Çepni boyuna mensupturlar. (SÜMER, 1992, s. 23)


Bektaş, tarihi Türk kişi adı. (ATALAY, 1936) Bektaşoğlu Ömer Bey, Uzun Hasan'ın ünlü komutanı. (AYDIN, 1998, s. 35) Bektaşi: Hacı Bektaşi tarikatına mensup olan. Bektaş: Arkadaş. Kıpçakça bektaş: Güçlü taş. (BERBER, 2019)


Bektaşlı, Tırhala ve Silistre’de yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 443, 482)
Bektaşoğlu Akçaabat> Adacık, Akören, Darıca, Derecik, Dürbinar, Işıklar, Yeşiltepe. Araklı> Erenler, Pervane. Arhavi> Dereüstü. Arsin> Atayurt, Güneyce, Harmanlı, Karaca, Özlü. Artvin> Ağıllar, Dokuzoğul, Orta. Bayburt> A. Çımağıl, Zahit. Beşikdüzü> Akkese, Bozlu, Dolanlı, Türkelli, Vardallı, Yeşilköy. Çarşıbaşı> Fener, Gülbahçe, Şahinli. Çaykara> Şahinkaya, Yeşilalan. Demirözü> Merkez. Düzköy> Çayırbağı. Gümüşhane> Aktutan, Güngören, İncesu, Şephane. Güneysu> Yenicami. Hayrat> Gülderen. Hopa> Kuledibi. İkizdere> Çataltepe, Çifteköprü. İspir> Elmalı, Soğuksu, Ulubel, Yeşilyurt. Kelkit> Babakonağı, Sadak. Kürtün> A. Karadere, Arpacık, Beşir, Çayırçukur, Elmalı, Kızılcatam. Maçka> Esiroğlu, Üçgedik. Of> Cumhuriyet, Fındıkoba, Sarıbey. Pazar> Dernek. Pazaryolu> Çatalbahçe, Esenyurt, Gülçimen, Karataş, Kılıççı, Kümbettepe. Rize> Kaplıca, Üzümlü, Yağlıtaş. Sürmene> Soğuksu. Şalpazarı> Dereköy, Geyikli, Turalıuşağı, Üzümözü. Şiran> Kırıntı, Seydibaba. Tonya> Kalınçam. Torul> Büyükçit, Demirkapı, Yurt. Trabzon> Çağlayan, Çarşı, Çömlekçi, Gazipaşa, Gölçayır, Ortahisar, Pazarkapı, Yalıncak. Vakfıkebir> İlyaslı, Karatepe, Sinanlı, Soğuksu. Yusufeli> Bademkaya, Bahçeli, Bıçakçılar, Demirköy, Taşkıran, Yaylalar.


BELAPİKOĞLU Bela-p-ik. Küçük bela. Sıfat olarak takılan ad. (Bk. –ik eki)


Belapikoğlu Ardanuç> Zekeriya.


BELEKOĞLU Belek, Türk boyu. (CEVİZOĞLU, 1991, s. 123) Beleklü, 1500’lü yıllarda Maraş livasında Yörük cemaati. (SAKİN, 2010, s. 98) Beleklü, 1500’lü yıllarda Döngelli Türkmeni kolu. (ATEŞ, 2010, s. 34)


Belek, Haçlılara büyük darbeler indiren Artuklu beyi. (TURAN, 1980, s. 147) DLT’te belek: Armağan.


Belek, Asya’da Türkçe coğrafi ad. (YURTSEVER, 1993, s. 43) Belek, 1500’lü yıllarda Harput’ta yerleşim yeri. (ÜNAL, 1989, s. 94) Belek, Candaroğlu yöresinde Türkçe iskân birimi. (ÇEVİK, 2012, s. 355)


Belekoğlu Of> Yazlık.


BELGIRATOĞLU/ BELGIRATLIOĞLU Belgrat’tan gelen.


Belgıratoğlu Yusufeli> Demirdöven, Kılıçkaya.


BELİKIRIKOĞLU Belikırık, Ordu’da eski sülale. (GÜNAYDIN, 2011)


Belikırıkoğlu Ardanuç> Boyalı, Kızılcık.


BELLOOĞLU/ BELLİOĞLU Bellü, 1450’li yıllarda Urfa sancağında cemaat. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 324)


Bellooğlu, 1500’lü yılı başlarında Çermik Sancağında yerleşim yeri. (ERPOLAT, 1994, s. 13)


Bellioğlu Pazaryolu> Konakyeri. Bellooğlu Rize> Pehlivantaşı.


BELUROĞLU Beluriye, 1450’li yıllarda Trablusşam’da Salur Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 325) –iye eki, Türk-iye gibi ön Türkçe olup “sahip” anlamı taşır. Belürsüzler, Türkmen aşireti. (AYHAN, 1999, s. 63)
Belur, 1500’lü yıllarda Sivas’ın mahallesi. (DEMİR, 2007, s. 86)
Beluroğlu Şiran> Babacan.


BENDERLİOĞLU Benderli, Türkmen oymağı. (HÜRMÜZLÜ, 2006, s. 159) Benderler, Irak Türkmeni. (SAATÇI, 1999, s. 295)


Arapça bender: Ticaret yeri, işlek ticaret iskelesi. (DEVELLİOĞLU) Bender, bir çeşit müzik aleti. (AKYAY, 2014, s. 20)


Bender, Moldovya’da Kıpçak yerleşim yeri. (MALACILI, 2002, s. 1) Bender, Kırım’ın Kefe eyaletinde şehir. (FISHER, 2009, s. 54) Bender, 1500’lü yıllarda Gagauzya’da kaza. (CEBECİ, 2008, s. 65) Bender, Mostar’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 217) Bender, Rumeli’de sancak ve şehir. (SEZEN, 2006, s. 73) Bender, 1550’lü yıllarda Basra vilayeti sancağı. (BELLETEN, sayı 211, 1990, s. 1245) Bender, Vakfıkebir ilçesinin Çavuşlu köyünün eski adı.


Benderoğlu/ Benderlioğlu Beşikdüzü> Seyitahmet. Hemşin> Akyamaç. Murgul> Akantaş.


BENEKOĞLU/ BENEKLİOĞLU Benek, Kür-Çoruh boylarında eski Kıpçak kolu ve kişi adı. (KIRZIOĞLU, 1992, s. 97) Benerlü, 1526’da Cerid Türkmeni kolu. (ATEŞ, 2010, s. 31)


Benek, Kıpçak başbuğu. (SAFRAN, 1989, s. 18) DLT’te benek: Bakır para. Kıpçakça benek: Siyah nokta. (TOPARLI)


Benekli, Filibe’de (AYHAN, 2013, s. 368) ve Beneklilü, 1450’li yıllarda Maraş Sancağının Kınık Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 17)
Beneklioğlu/ Benekoğlu Hopa> Cumhuriyet, Kuledibi. İspir> Çamlıkaya. Yomra> Namık Kemal.


BENİCEOĞLU Benice, Beğdili boyunun aşireti. (UÇAKCI, 2013, s. 193)
Benice, Mostar’da ve Selanik’te yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 217, 385)


Beniceoğlu Gümüşhane> Alçakdere, Buğalı.


BENKLİOĞLU Beng: Yüzde beni olan. (ÇAĞBAYIR) Kıpçakçabeng: Kerevitten elde edilen esrar. (SAFRAN, 1989, s. 160)


Benk-as, Ohri şehrinin (Makedonya'da) köyü. (URAL, 2013, s. 100)


Benklioğlu Arsin> Yeşilyalı. Pazar> Dernek, Şehitlik.


BENLİOĞLU Benlü, 1450’li yıllarda Diyarbakır sancağında Bozulus Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 326)


Benli hatun, Şah İsmail’in eş olarak istediği Dulkadir Beyi Alaüddevle’nin kızı. (YİNANÇ, 1989, s. 90) Benli, Gagauz Türklerinde soy ad. (MANOV, 2001, s. 206)


Benli, Makedonya’da, Benliköy, Yanya’da (AYHAN, 2013, s. 170, 490); Benlü, 1500’lü yıllarda Bitlis (YILMAZ, 2010, s. 42); 1500’lü yıllarda Afyon’da yerleşim yeri. (BULDUK, 2003, s. 118)


Benlioğlu Beşikdüzü> Akkese. Maçka> Hızarlı. Rize> Pehlivantaşı. Trabzon> Yenicuma.


BENZOOĞLU Berzallar, Türkmen oymağı. (ATANIYAZOV, s. 301)


Kıpçakça benze-: Benzemek. (TOPARLI)
Benzooğlu Demirözü> Demirözü. Şiran> Günyüzü.


BERATOĞLU Beratlı, Türkmen oymağı. (LEZİNA) Beratlı, Kayseri sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 242)
Osmanlı’da beratlı: Kendisine beratla bir muafiyet veya imtiyaz verilmiş kimse. (SERTOĞLU, 1986, s. 45)
Berat mahallesi, Balkanlarda (WERNER, 2014, s. 160); Berad, Yanya’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 489)
Beratoğlu Dernekpazarı> Ormancık. Köse> Gökçeköy.


BERBATOĞLU Berbatlu, 1450’li yıllarda Adana sancağında Bayındır Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 341)
Kıpçak ağzında berbat: Bir kuş türü. (TOPARLI)
Berbatoğlu Araklı> Değirmencik. Arsin> Atayurt. Fındıklı> Çınarlı, Fındıklı. Of> Bayırca. Sürmene> Çavuşlu, Fındıcak. Şiran> Akbulak. Trabzon> Dolaylı.


BERBEROĞLU Berberli, Döğer ve Mamulu Türkmeni oymağı. (LEZİNA) Berberli, Bozok sancağında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 242) Berber, Irak Türkmeni. (SAATÇI, 1999, s. 295)


Berberler, sarayda bir sınıf. (PAKALIN, c. I s. 196)
Berber, Hazar Türklerinin günümüzdeki bakiyeleri olan Karay (Karaim) Türklerinde soy ad. (ALTINKAYNAK, 2006, s. 134) Berber, mesleki sınıf. (İNBAŞI, 2014, s. 14)


Berberlü, 1450’li yıllarda Bayburt’ta, Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1859)
Berberoğlu Akçaabat> Kirazlık, Kuruçam, Pulathane. Araklı> Araklı, Kalecik, Köprüüstü, Yalıboyu. Ardanuç> Gümüşhane. Ardeşen> Bahar, Işıklı, Kahveciler, Kavaklıdere, Kuzey, Ortalan. Arsin> Dilek, Kuzguncuk. Aydıntepe> Merkez. Bayburt> Arpalı, Karaçayır. Çarşıbaşı> Büyükdere, Küçükköy. Derepazarı> Bahattinpaşa. Düzköy> Çayırbağı. Fındıklı> Yeniköy. Hayrat> Balaban, Gülderen, Yarlı. Hopa> Sugören. İspir> Merkez. Köse> Kayadibi. Kürtün> Karaçukur. Maçka> Esiroğlu, Oğulağaç. Of> Gürpınar. Rize> Çarşı, Değirmendere, Hamzabey, Kaplıca, Ortapazar, Pazarköy. Sürmene> Petekli, Soğuksu. Şavşat> Kirazlı, Yavuzköy. Şiran> Kavaklıdere. Tonya> Orta. Trabzon> Beşirli, Çarşı, Dolaylı, Gazipaşa, Gülbaharhatun, Pazarkapı, Yalı, Yenicuma. Vakfıkebir> Güney, Sinanlı, Soğuksu. Yusufeli> Kılıçkaya, Tekkale.


Berber ile bağlantılı sülaleler:


Berberahmetoğlu Of> Kazançlı.


Berberalioğlu Bayburt> Karasakal. Trabzon> Gülbaharhatun.


Berberbaşıoğlu Trabzon> Ortahisar.


Berberislamoğlu Rize> Değirmendere.


BEREKETOĞLU Bereketli, eski kayıtlarda Adana, Malatya, Paşa, Niğde ve Selanik sancaklarında konar-göçer Türkmen/ Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 242) Bereketlü, 1450’li yıllarda Adana, Karaman, Konya ve Niğde sancağında yaygın Döğer Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 341) Bereketli, Rakka’ya sürülen taife. (UÇAKCI, Üçoklar, s. 285)


Bereket Halife, Beğ-Dili Türkmen boyunun beylerinden. (SÜMER, Oğuzlar, s. 311) Bereket, Kazak Türklerinde kişi adı. (JANUZAQOV, 2003, s. 13)


Beraked, Buhara’da yerleşim yeri. (BARTHOLD, 2017, s. 143) Bereketli, Üsküp ve Tokat’ta nahiye. (SEZEN, 2006, s. 76) Bereketli, Nazilli’nin kazası. (TOPCU, 2014, s. 121) Bereketlü, 1500’lü yıllarda Harput’ta (ÜNAL, 1989, s. 94); Silistre’de (AYHAN, 2013, s. 482); Bereket ve Bereketlü, 1450’li yıllarda farklı Türkmenlerin Anadolu’da yaygın yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2528) Bereketlü, 1700’lü yıllarda Karaman’da Türkmen köyü. (CEVGER, 2012, s. 245)
Bereketoğlu Gümüşhane> Esenler, Tandırlık. Hopa> Eşmekaya, Üçkardeş. Maçka> Çağlayan. Trabzon> Pelitli.


BERENOĞLU Beren, Türk boyu. (LEZİNA) Berendi, Kuman/ Kıpçak kabilesi. (RASONYI, 1984, s. 80) Berendi, 1500’lü yıllarda Adana livasında Türkmen oymağı. (SAKİN, 2010, s. 98)


Türkçe beren: Güçlü, kuvvetli. (EROL, 1999) Kazak Türklerinde beren: Çok sağlam. Atılgan. (KENESBAYOĞLU) Beren, Kazak Türklerinde kişi adı. (JANUZAQOV, 2003, s. 12)


Berend, Osmanlı’da sancak. (SEZEN, 2006, s. 76) Barendi, 1440’lı yıllarda Sofya’da yerleşim yeri. (İNALCIK, 2013, s. 23) Bereng, Moğollar döneminde Türkistan’da yerleşim yeri. (KARADAĞ, 2006, s. 110)


Berenoğlu Şavşat> Tepeköy.


BEREOĞLU Bereli, Anadolu’da büyük Türkmen oymağı. (İLBEY, 2010, s. 219) Berey, İran’da yaşayan Kazak kökenli Türk boyu. (KAFKASYALI, 2010, s. 83)


Bereci köyü, 1450’li yıllarda Balıkesir’de Karkın Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1296)


Bereoğlu Ardanuç> Ferhatlı. Rize> Portakallık.


BERGELOĞLU Berge, Yomut Türkmeni. (ANNABERDİYE, 2006, s. 131)


Bergele, Manisa’nın eski köyü. (Köylerimiz, 1968, s. 619)


Bergeloğlu Köprübaşı> Beşköy.


BERGİÇOĞLU Bergici, Bayburt’ta nahiye. (KÖKSAL, 2011, s. 11) Gelinen yer.


Bergiçoğlu Dernekpazarı> Taşçılar.


BERGÜLOĞLU Bergü, Kıpçak kabilesi. (RASONYI, 2006, s. 533)


Eski Türklerde bergü: Kamçı, kırbaç. (DONUK, 1988, s. 96) Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkarlarda bergili: Ünlü, şanlı. (PRÖHLE)


Arapça ber: Vefalı insan, doğru sözlü, hayır sahibi. (ÇAĞBAYIR) Ber-gül: İyiliksever-gül gibi.


Bergüloğlu Murgul> Erenköy.


BERİKOĞLU Berik, Türk boyu. (LEZİNA) Berik, 1450’li yıllarda Konya sancağında Büğdüz Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 343)


Berik, Kazak adı. (RASONYI, 2006, s. 483) Kıpçakça berik: Berk, kuvvetli, sağlam. (AGAR, 1989, s. 951) Osmanlılarda berik: Postacı. (PAKALIN, c. I, s. 297)


Berik, Macaristan’da (ALTUN, 2007, s. 22) ve 1450’li yıllarda Maraş ile Kayseri’de Türkmen yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2218)


Berikoğlu Ardanuç> Bulanık. Şavşat> Atalar. Yomra> Sancak.


BERNELİOĞLU (Bk. Bernaoğlu)


BERTALIOĞLU/ BERTAOĞLU Berta, İskit/ Saka kralı Bartatua ile ilgili ad. (YILDIRIM, 2007, s. 60)


Türk dünyasında borta: Kurt.


Berta, Kırım’da yer adı ve Macar adı. (DOĞRU, 1987, s. 77) Berda, Hazar dönemi yerleşim yeri. (DUNLOP, 2008, s. 97) Berda, Kuzey Azerbaycan’da bölge. (SÜMER, 1993, s. 26) Ala-bert Güney Azerbaycan’da, Cele-bert Dağıstan’da, Uğuza-bert Gence’de, Berd Ermenistan’da, Berd nehri Altaylar’da, Berd Ortaasya’da yer adları. (DOĞRU, 1985, s. 220) Berda, Kazakistan'da nehir. (ÖZTÜRK, 2004, s. 239) Berda, Osmanlı'da Gence/ Karabağ eyaleti yerleşim yeri. (BİLGE, 2015, s. 587)


Berta, Artvin’in köyü.


Bertaoğlu/ Bertalıoğlu Ardanuç> A. Irmaklar. Şavşat> Köprükaya.


BERUZOĞLU Farsça beruz: Kavga, savaş. (DEVELLİOĞLU)


Beruzoğlu Rize> Kaplıca.


BERZAHOĞLU Berzaklu, eski kayıtlarda Bozok ve Maraş eyaletlerinden Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 243)


Arapça berzah: Zor, güç. Can sıkıcı yer… (DEVELLİOĞLU)


Berzahoğlu İkizdere> Çamlık.


BESLEMEOĞLU Besleneyler, Çerkes toplumunun diğer adı. (BETROZOV, 2009, s. 208)


Mesleme, Tiflis’i alan Hz. Osman’ın ordu komutanı.


Beslemeoğlu Artvin> Ortaköy.


BESOĞLU Bes, Kazak boyu. (İSMAİL, 2002, s. 151) Besli, Karakalpak Türklerinden. (LEZİNA)


Besoğlu Pazar> Şendere.


BEŞARONLIOĞLU Kökü “Beşar” olan sözcük. Beşari, eski kayıtlarda Tarsus ve Maraş sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 244) Beşanlu, Dokuz Türkmenler kolu. (ATEŞ, 2010, s. 34)
Beşaronlıoğlu Demirözü> Karayaşmak.


BEŞAVUROĞLU Beş-Avul, Başkurt uruğu. (TOGAN, 2003, s. 164) Biş Aul, Başkurt oymağı. (RUDENKO, 2001, s. 67)


Başlı aul, Kafkas Hunlarının başkenti Varaçan’ın adı. (ARTAMONOV, 2008, s. 249)


Bölgede sık görülen -avra, -avri, -avur sözcükleri “avlu, avul, avıl”dan bozma kelimelerdir. Üç sözcüğün de her yerde ikinci kelime oluşu bu savı doğrular.


Beşavuroğlu Artvin> Beşağıl.


BEŞBAŞLIOĞLU Beşbaş, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Karaçay-Malkar boyu. (ADİLOĞLU, 2005, s. 181)


Beşbaşlıoğlu Aydıntepe.


BEŞEOĞLU/ BEŞELİOĞLU Beşe: Türk aşiretlerinin bazılarında büyük evlat hakkında kullanılan bir tabirdi. (PAKALIN, c. I s. 211) Beşe, paşa kelimesinin hafifletilmişi. (SERTOĞLU, 1986, s. 49)


Beşeoğlu/ Beşelioğlu Of> İkidere, Kazançlı. Trabzon> Cumhuriyet, Hızırbey, Pazarkapı.


Beşecikoğlu Trabzon> Yenicuma.


BEŞİKÇİOĞLU Beşikli, 1500’lü yıllarda Kayseri’de Yörük cemaati. (YETKİN, 2007, s. 96)


Beşikçioğlu Rize> Çamlıbel, Çarşı. Trabzon> Hızırbey.


Beşikçimahmutoğlu Trabzon> Pazarkapı.


BEŞİNCİOĞLU Beşinci, Yeniçeri ortalarından bir bölüğün adı. (PAKALIN, c. III s. 621) Askeri sülale.


Beşinci, Kosova’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 249)


Beşincioğlu Hayrat> Gülderen. İyidere> Çanakçeşme. Of> Bölümlü. Yusufeli> Çıralı.


BEŞİROĞLU Beşirli, Adana sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 244) Beşirlü, 1450’li yıllarda Maraş, Adana, Kütahya sancaklarında yaygın Kayı Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 345) Beşiroğulları, 1690’lı yıllarda zorunlu iskâna tabi tutulan oymak. (ORHONLU, 1987, s. 66)


Beşir, Gagauz Türklerinde soy ad. (MANOV, 2001, s. 206) Arapça beşir: Müjdeci. (DEVELLİOĞLU)


Beşir, Kerkük livası nahiyesi (BELLETEN, sayı 211, 1990, s. 1252); Beşirli, Kosova’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 249)
Beşiroğlu Akçaabat> Ağaçlı, Akçaköy, Meşeli. Araklı> Araklı, Değirmencik, Erenler, Kalecik, Pervane, Turnalı, Yiğitözü. Ardanuç> Avcılar, Çıraklar, Karlı, Ovacık, Örtülü, Peynirli. Ardeşen> Seslikaya. Arsin> Başdurak, Elmaalan, Fındıklı, Gölcük, İşhan, Yolüstü. Bayburt> Başçımağıl, Çayırözü, Heybetepe, Kitre, Polatlı, Şingah, Uzungazi, Zahit. Beşikdüzü> Dağlıca, Hünerli. Çamlıhemşin> Güroluk. Çayeli> Çilingir, Yenihisar. Çaykara> Akdoğan, Eğridere. Fındıklı> Ihlamur. Gümüşhane> Aksu, Çamlı, Erdemler, Gökdere, Gözeler, Gümüşkaya, Kırıklı. Güneysu> Gürgen. Hayrat> Balaban. Hopa> Kuledibi, Osmaniye, Yoldere. Kelkit> Karşıyaka, Söğütlü. Köse> Akbaba, Övünce. Kürtün> Beşir. Maçka> Esiroğlu, Yeşilyurt. Of> Bölümlü, Kıyıboyu, Kiraz, Sıraağaç, Yemişalan. Pazar> Sessizdere. Pazaryolu> Büyükdere, Konakyeri, Meşebaşı, Sergenkaya. Rize> İslampaşa. Sürmene> Fındıcak. Şavşat> Demirkapı, Pınarlı. Şiran> Söğütalan. Tonya> Kaleönü, Yeni. Trabzon> Çömlekçi, Erdoğdu, Ortahisar, Yenicuma. Vakfıkebir> Karatepe. Yomra> Çınarlı, Kaşüstü, Oymalıtepe, Şanlı. Yusufeli> Bostancı, Cevizlik, Çıralı, Demirdöven, Kınalıçam, Tekkale, Yamaçüstü.


BEŞLİOĞLU Beşli, Hamideli sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 244)


Beş-li, Türkçe –li yapım eki almış sözcük. “Beşler, 1450’li yıllarda Samsun, Maraş ve Kayseri sancağında yaygın Çepni cemaati.” (HALAÇOĞLU, 2009, s. 346)


“Beşlû/ Beşli: Osmanlı döneminde kalelerde muhafız olarak kullanılan bir çeşit askerlerdi. Bunlar, sınır bölgelerinde köyler halkından beş evde bir olmak üzere mükellefiyet şeklinde toplandıkları için bu adla adlandırılmışlardır.” (SERTOĞLU, 1986, s. 50) “Beşlikçi ocağı: Bostancı başı mahiyetinde bir ocaktı. Vazifeleri ok takımlarını muhafaza ve taşımaktı. Beşlilerin vazifeleri askere yol açmak, delilik işini görmekti.” (PAKALIN, c. I s. 211)


Beşler, Alevilik inancında Ehl-i Beyt. üçler ise Allah, Muhammet, Ali. Yediler, Hz. Ali’nin yedi neferi.


Beşlioğlu Akçaabat> Akçakale, Dürbinar, Orta, Salacık, Yeniköy. Ardeşen> Bahar, Tunca, Yeni. Borçka> Yeniyol. Çayeli> Buzlupınar, Seslidere. Hopa> Kemalpaşa, Köprücü. Pazar> Kocaköprü, Tütüncüler. Tonya> Hoşarlı. Trabzon> Erdoğdu, Hızırbey, Yalı. Vakfıkebir> Cumhuriyet. Yusufeli> Dereiçi, Taşkıran.


BETEOĞLU/ BETECİOĞLU Bede, Moğol uruğu. (LESSING) D/ T ses değişim.


Peteci> beteci: Mendilci.


Bet-e Kafkas Kıpçakçasında bet: Şeref, haysiyet. (TOPAL, 2005, s. 356)


Beteriye, 1500’lü yıllarda Karaman vilayetinde (GÜMÜŞÇÜ, 2001, s. 58); Beti İli, 1450’li yıllarda Çanakkale’de Kınık Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1846)


Beteoğlu/ Betecioğlu Artvin> Y. Maden. Yusufeli> Bostancı.


BEYANOĞLU Beyanlu, 1450’li yıllarda Haleb sancağı cemaati. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 346)


Bey-an: Beyler. Farsça –an eki çoğul edatıdır.


Dil-Beyan, Konya’da (Köylerimiz, 1968, s. 642) ve Beyaniye, Yanya’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 490)


Beyanoğlu Trabzon> Akoluk, Boztepe, Gazipaşa, Hızırbey.


BEYAZİTOĞLU (Bk. Bayazıtoğlu)


BEYAZOĞLU Beyazoğlu, Türkmeni oymağı. (EMREN, 2018, s. 18) Beyaz, 1450’li yıllarda Özer sancağında Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 347)


Beyaz, Hazarları oluşturan iki gruptan biri. (ARTAMONOV, 2008, s. 513) Beyaz: Açık tenli, aydınlık. (ÇAĞBAYIR)


Beyaz, 1450’li yıllarda yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 643)
Beyazoğlu Ardanuç> Torbalı, Tütünlü. Arsin> Yeni. Artvin> Ballıüzüm. Bayburt> Alapelit. Çayeli> Ormancık. Derepazarı> Çeşmeköy, Sarıyer. Hayrat> Balaban. Hemşin> Akyamaç, Yeniköy. Kelkit> Çamur. Pazar> Derebaşı. Sürmene> Çamburnu, Çarşı. Şiran> Konaklı. Trabzon> Çömlekçi, Esentepe. Yusufeli> Demirköy, Zeytincik.


Beyaz ile bağlantılı sülaleler:
Beyazahmetoğlu Bayburt> Alapelit, Şingah. Hemşin> Yeniköy. Yomra> Şanlı.


Beyazalioğlu Ardeşen> Pirinçlik. Hemşin> Yeniköy.


Beyazmollaoğlu Çamlıhemşin> Kaleköy.


Beyazyusufoğlu Yusufeli> Havuzlu.


BEYKOZOĞLU Beykozlar, eski kayıtlarda Adana ve Tarsus sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 244)


Beykoz, Balkanlarda yerleşim yeri. (AYDIN, 1992, s. 149)


Beykozoğlu Ardanuç> Aydın. Sürmene> Kahraman.


BEYOĞLU Beğli, Beğ (Bek), eski kayıtlarda Kastamonu, Maraş, Hamid, Aydın, Bursa, Kayseri, Afyon, Edirne ve Silistre sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 234-236) Beğlü, 1450’li yıllarda Ankara, Haleb, Saruhan ve Maraş sancaklarında yaygın Beydili Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 312)


Beglük, Kuman şahıs adı. (RASONYI, 2006, s. 483) Orhun Kitabelerinde beg: Asiller. (SÜMER, Şahıs Adları, s. 33) Bey Zade, Prizre kazasının mahallesi. (SYLEJMANİ, 2013, s. 26) Beyli, Candaroğlu yöresinde Türkçe iskân birimi. (ÇEVİK, 2012, s. 355)
Beyoğlu Ardanuç> Yolağzı. Arhavi> Cumhuriyet, Musazade. Artvin> Taşlıca. Bayburt> Şingah. Çamlıhemşin> Ülkü. Çaykara> Akdoğan. Gümüşhane> Yayladere. İspir> Çamlıkaya. Rize> Müftü, Piriçelebi. Trabzon> Ortahisar. Vakfıkebir> Sekmenli. Yusufeli> Balalan, Bostancı, İşhan


Bey ile bağlantılı diğer sülale:


Beyağaoğlu Ardanuç> Tepedüzü.


Beycanoğlu Ardanuç> Cevizli.


Beycan: Beyefendi. (ÇAĞBAYIR)


Beyçerioğlu Şavşat> Hanlı.


Bey-çeri. Beyçeri: Türkmen askeri, çeri beyi.


Beyiklioğlu Çaykara> Taşören.


Bey’inoğlu Beşikdüzü> Akkese.


Beyosmanefendioğlu Derepazarı> Bahattinpaşa.


Beyosmanoğlu Rize> Eminettin.


BEYTOĞLU Beyt: Ev. Ehl-i Beyt: Ev halkı, Hz. Peygamberin soyu.


Beyt, 1500’lü yıllarda Harput’ta yerleşim yeri. (ÜNAL, 1989, s. 94)


Beytoğlu Bayburt> Hacıoğlu.


BEZİÇOĞLU Bezici’den bozma sözcük. Bezici, 1600’lü yıllarda Edirne’nin mahallesi. (BOZLAK, 2008, s. 10) Gelinen yer.


Bezicoğlu Maçka> Güzelce.


BEZİRGANOĞLU Bezirgan, Irak’ta Türkmeni oymağı. (SAATÇI, 1999, s. 295) Bezirganlu, 1450’li yıllarda Kütahya ve Saruhan sancaklarında İğdir Türkmeni oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 348) Bazerganlar, Menteşe yöresinde konar-göçer, Yörük/ Türkmen topluluğu. (YAKUPOĞLU, 2012, s. 358)
Bazargan, Osmanlıda mesleki sınıf. (SELÇUK, 2002, s. 92)
Bezirgan, 1500’lü yıllarda Silistre (ÖZYURT, 2006, s. 39) ve Filibe’de yerleşim yeri. (ÇAVUŞ, 1990, s. 170)
Bezirganoğlu Araklı> İyisu. Arsin> Yolüstü. Bayburt> Yeşilyurt.


BEZİROĞLU Bezir, Kafkasya’da Kabardeylerin kolu. (TAVKUL, 2007, 498) Bezirci, 1450’li yıllarda Kayseri sancağında yaygın Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 347)


Arapça bezir: Çok konuşan. (DEVELLİOĞLU)


Beziroğlu Araklı> Pervane, Yüceyurt.


BEZZAZOĞLU Bezzaz, Irak Türkmenlerinden. (SAATÇI, 1999, s. 295) Bezzaz, Türkmen oymağı. (HÜRMÜZLÜ, 2006, s. 159)
Bezzaz, Osmanlıda mesleki sınıf. (SELÇUK, 2002, s. 92)


Bezzazoğlu Bayburt> Zahit.


BIÇAKÇIOĞLU/ BIÇAKOĞLU/ PIÇAKÇIOĞLU Bıçaklar, eski kayıtlarda Teke, Hamid, Silistre, Paşa, İçel, Maraş ve Biga sancaklarında konar-göçer Türkmen/ Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 247) Pıçakçı, Kıpçak Türklerinden. (LEZİNA) Biçakçı/ Bıçakcı, 1450’li yıllarda İçel ve Tarsus sancaklarında yaygın Varsak Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 349) Bıçakçı, Rumeli’de Yörük cemaati. (AYHAN, 2013, s. 503) Bıçakçı, Kirman Türklerini oluşturan boylardan biri. (KAFKASYALI, 2010, s. 104) Bıçakcı, değişik olaylarda ve iskânlarda adı geçen Danişmendlü Türkmeni aşireti. (HALAÇOĞLU, 1997, s. 60) Bıçakcı, 1690’lı yıllarda zorunlu iskâna tabi tutulan Türkmen oymağı. (ORHONLU, 1963, s. 70)


Bıçak, Kuman/ Kıpçak şahıs adı. (RASONYI, 2006, s. 484) Macarca bicsak biçimi Kumanlardan kalma bir alıntıdır. (EREN, 1999)


Bıçaklı eski: Saray müstahdemlerinden ve padişahların hususi hizmetlerinde bulunanlardan on nefere verilen unvandı. (PAKALIN, c. I, s. 228) Bıçakçı, II. Murat zamanında tımar verilen bir sınıf. (ALTUĞ, 2010, s. 223) Bıçakçı, Osmanlıda mesleki sınıf. (SELÇUK, 2002, s. 92)


Bıçakçı, 1450’li yıllarda Karaman’da Varsak Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 418)
Bıçakçıoğlu Akçaabat> Adacık. Beşikdüzü> Beşikdüzü. Hayrat> Balaban. İkizdere> Diktaş, Güneyce. İspir> Çamlıkaya. Kelkit> Sadak. Rize> Düzköy, Üçkaya. Sürmene> Çamburnu. Tonya> Kalınçam. Torul> Budak. Trabzon> Pazarkapı. Vakfıkebir> Köprücek. Yusufeli> Altıparmak.


BIYIKOĞLU/ BIYIKLIOĞLU Bıyıklıoğlu, eski kayıtlarda Hamid, Adana, Teke, Niğde sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 247) Bıyık/ Bıyıklı/ Bıyıklıoğlu, 1450’li yıllarda Karaman, Adana, Niğde, Hamid ve Konya sancaklarında yaygın Döğer Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 351) Bıyıklı, zorunlu iskâna tabi tutulan oymak. (ORHONLU, 1963, s. 67)


Bıyıklar, gemicilikte serenlere verilen addır. (PAKALIN, c. I s. 228) Kıpçakça biyik: Yüksek. (UĞURLU, 1984, s. 121)


Bıyıklılar, Bıyıklı köyleri ve mahalleri, 1450’li yıllarda farklı Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2218) Bıyıklı, 1500’lü yıllarda Silistre’de mahalle. (ÖZYURT, 2006, s. 31) Bıyık/Bıyıklı, Varna’da ve Üsküp’te yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 428, 462)
Bıyıkoğlu/ Bıyıklıoğlu Akçaabat> Acısu, Akdamar, Akören, Akpınar, Cevizli, Darıca, Dürbinar, Karpınar, Mersin. Araklı> Pervane. Ardanuç> Aydın. Ardeşen> Elmalık. Arhavi> Arılı, A. Hacılar, Küçükköy, Ortacalar, Yemişlik, Y. Hacılar. Arsin> Gölgelik, Karaca, Yolaç. Artvin> Çarşı. Bayburt> Darıca, Mutlu. Beşikdüzü> Yeşilköy. Çarşıbaşı> Serpil. Çayeli> Sırt. Dernekpazarı> Kondu. Fındıklı> Gürsu. Güneysu> Güneli, Yeniköy, Yeşilköy. Hayrat> Kılavuz, Pınarca. Hopa> Başköy, Esenkıyı, Güvercinli. İkizdere> Tozköy. İspir> Yıldıztepe. İyidere> Kalecik. Maçka> Kaynarca. Of> Çamlı, Eskipazar, Fındıkoba, Karabudak. Pazar> Örnekköy. Rize> Ekmekçiler, Halatçılar, Kaplıca, Taşköprü. Sürmene> Aksu, Oylum. Şalpazarı> Geyikli. Trabzon> Beştaş, Erdoğdu, Gülbaharhatun, Hızırbey, Kemerkaya, Konaklar, Pazarkapı, Sevimli, Yalıncak. Vakfıkebir> Düzlük. Yomra> Demirciler, Özdil.


Bıyıkalioğlu Trabzon> Yenicuma.


Bıyıkmehmetoğlu Yomra> Demirciler.


BİBEROĞLU/ BÜBEROĞLU Biberoğlu, Bayat Türkmeni oymağı. (UÇAKCI, Bozoklar, s. 169) Biberoğlu 1600’lü yıllarda adı değişik sebeplerden dolayı kayıtlara geçen Türkmen oymağı. (REFİK, 1930, s. 86)


Beberli, 1000 çadırlı Türkmen oymağı ve Avusturya’ya çağrılan Türkmen oymakları arasında Biber-Oğlu Assaf bey’de yer almaktadır. (SÜMER, Oğuzlar, s. 433, 246) 1689 yılına ait Osmanlı belgelerinde Halep Türkmen aşiretleri arasında Biberoğlu’da vardır. (REFİK, 1930, s. 86)


Biberd, Kafkas Karaçay-Balkarlarda yaygın isim ve Kılıç Biberd, Memluk sultanı Canbolat’ın kardeşi. (BUDAYEV, 2009, s. 94) Bibars, Kuman-Kıpçak adı. (RASONYI, 1993, s. 151) Böber, 1500’lü yıllarda Gagauz Türklerinde soy ad. (CEBECİ, 2008, s. 94)


Beberik, 1573’te Göle sancağının köyü. (KIRZIOĞLU, 1992, s. 171)
Biberoğlu/ Büberoğlu Ardanuç> Bulanık. Ardeşen> Düz, Eskiarmutluk, Işıklı, Pirinçlik, Tunca. Arhavi> Yolgeçen. Artvin> Salkımlı. Bayburt> Şingah, Tuzcuzade, Zahit. Çaykara> Çayıroba. Fındıklı> Aksu, Sulak, Yeni. İkizdere> Çağrankaya, Sivrikaya, Zafer. İspir> Çamlıkaya. İyidere> Çanakçeşme. Kelkit> Karşıyaka. Pazar> Akmescit, Derebaşı, Soğuksu. Pazaryolu> Laleli. Rize> Eminettin, Küçükçayır, Müftü, Tophane, Yağlıtaş, Yeniköy. Sürmene> Fındıcak, Ovalı. Şavşat> Söğütlü. Tonya> Büyük. Yusufeli> Bıçakçılar, Demirkent, İşhan.


Biber ile bağlantılı sülale:


Bobaroğlu Çaykara> Ataköy, Çamlıbel.


BİBİLOĞLU Kara Bibili, Türkmen oymağı. (İLBEY, 2010, s. 226)


Bi-bil. Kıpçakça bi: Bey, soylu ve bil: Muktedir olmak. (TOPARLI) Bibil: Güçlü Bey.


Bibiloğlu Trabzon> Çarşı.


Bibiliçoğlu Tonya> Kozluca. –iç, Balkanlarla bağlantılı ek.


BİBİNOĞLU Bi-bin. Kıpçakça bi: Bey, reis, soylu, efendi ve yine Kıpçakça bin: Bin. (sayı) (TOPARLI) Bi-bin: Bin bey. Mecaz olarak çok bey, yönetici sülale.


Bibinoğlu Ardanuç> Aydın, Kızılcık. Artvin> Dere, Orta. Fındıklı> Gürsu.


BİBİOĞLU Bibi-ker, Teke Türkmeni. (LEZİNA) Kara Bibili, Türkmen oymağı. (İLBEY, 2010, s. 226) Kara Bibili, Tecirli Türkmenlerinden. (SANSAR, 2013, s. 3)


Bibi, Kazak adı. (RASONYI, 2006, s. 316) Bibi, Babur’un hanımı ve Emir Timur’un hatunu. (GÜLENSOY, 2015, s. 71)


Bibioğlu Fındıklı> Gürsu. Trabzon> Çarşı.


BİCANOĞLU Bican, Akkoyunlu devletini oluşturan aşiretlerden. (Tarih İnceleme der. VIEge Ünv. 1991) Bican, 1450’li yıllarda Birecik sancağında Döğer Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 353)
Biçan, Peçeneklerin diğer bir adı. (AHİNCANOV, 2009, s. 66)


Bican, 1500’lü yıllarda Gagauz Türklerinde soy ad. (CEBECİ, 2008, s. 73)
Bicanoğlu Güneysu> Gürgen. İspir> Merkez.


BİCELOĞLU/ BİZALOĞLU Bizal, Hazar Türklerinin halklarından. (GEYBULLAYEV, 2009, s. 165)


Biceloğlu/ Bizaloğlu Vakfıkebir> Güneysu.


BİCİOĞLU Bici, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar boyu. (TAVKUL, 2007, s. 506) Biçili, Rakka’ya sürülen Türkmen aşireti. (UÇAKCI, Üçoklar, s. 286)


Bici, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkarlarda soy ad. (TAVKUL, 2000, s. 496) Orhun Anıtlarında biçi: Kadın, kraliçe. (ORKUN, 1994, s. 777)


Bice köyü, 1450’li yıllarda Kırşehir’de Eymür Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2273)


Bicioğlu Ardanuç> Bereket. Rize> Köprülü. Şalpazarı> Doğancı. Vakfıkebir> Yalıköy.


BİÇEROĞLU Biçerlu, Safevi devleti kuruluşuna katkı veren Türkmen oymağı. (SÜMER, Oğuzlar, s, 175) Biçerlü, 1500’lü yıllarda Maraş’ta Türkmen oymağı. (YİNANÇ, 1988, s. 367)
Biçerlü, 1400’lü yıllarda Saruhan sancağında yerleşim yeri. (ÇİÇEK, 2011, s. 53) Biçerlu, Menteşeoğulları yöresinde Türkçe iskân birimi. (ÇEVİK, 2012, s. 356)
Biçeroğlu Demirözü> Damlıca.


BİDİLOĞLU Bidil, Avşar Türkmeni. (UÇAKCI, Bozoklar, s. 306) Bidil, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Avşar Türkmenlerinin oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 355)
Bidiloğlu Şiran> Akbulak.


BİFERALİOĞLU Bifer-a. (Bk. –a eki) Azerice bifer: Akılsız, beceriksiz. (ALTAYLI, 1994) Kutatgu Bilik’te bifa: Kaba, görgüsüz. (ÜŞENMEZ, 2006)


Bifera, Trabzon’un Tosunlu köyünün eski adı.


Biferalioğlu Dernekpazarı> Gülen.


BİGEOĞLU Biger, Türk kabilesi. (İLLİYEV, 2010, s. 32)


Kıpçakça big: Bey. (UĞURLU, 1984, s. 115) Bey-oğlu.


Bige, Silistre’de yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 435)


Bigeoğlu Rize> Tophane.


BİLAKOĞLU/ PİLAKOĞLU Blak, Kuman/ Kıpçak Türk boyu. (RASONYI, 1993, s. 154)


Bilaka, Kırım’da yer adı. (DOĞRU, 1987, s. 77) Blaka, Yanya’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 490) Yöre ağzında ve Osmanlıcada B/ P seslerinin değişimi olağandır.


Bilakoğlu/ Pilakoğlu İkizdere> Gölyayla, Meşeköy. Rize> Gülbahar. Of> Aksaray, Emirgan.


Pilakusunoğlu İkizdere> Yağcılar.


BİLALOĞLU Bilallı, eski kayıtlarda Kocaeli, Antep ve Mardin sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 245) Bilal, 1450’li yıllarda Menteşe sancağında Yıva Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 356)


Bilal, 1450’li yıllarda Birecik’te Eymür Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 689)
Bilaloğlu Akçaabat> Akçaköy. Araklı> Çiftepınar, Hasköy, Sularbaşı. Ardanuç> A. Irmaklar, Tütünlü, Yolağzı. Arsin> Başdurak. Artvin> Dere. Aydıntepe> Pınargözü. Bayburt> Kadızade, Karşıgeçit, Mutlu, Zahit. Çamlıhemşin> Sıraköy. Çayeli> Sefalı. Demirözü> Akyaka. Çaykara> Köknar, Ulucami. Dernekpazarı> Akköse. Gümüşhane> Bağlarbaşı, Akgedik, Dumanlı. Hemşin> Mutlu. Hopa> Sugören. İspir> Petekli, Yedigöze. Maçka> Sındıra. Murgul> Erenköy. Pazar> Boğazlı, Handağı, Sessizdere, Subaşı. Pazaryolu> Burçaklı. Rize> Küçükköy. Şavşat> Hanlı, Ilıca, Kayadibi, Kurudere, Yeniköy. Trabzon> Boztepe, İnönü, Ortahisar. Yusufeli> Bostancı, Havuzlu, Kınalıçam, Yaylalar.


Bilalhocaoğlu Bayburt> Gökçeli.


BİLATAOĞLU Bil-ata. Kıpçakça bil-: Saltanat sürmek, muktedir olmak ve ata: Baba, ata. (TOPARLI) Bilata: İleri gelen kişi.


Bilataoğlu Şavşat> Kocabey.


BİLDİOĞLU Bildirli, Eskiyörük aşiretinden. (ERÖZ, 1991, s. 48)


Bildioğlu Bayburt> Salkımsu. Kelkit> Gümüşgöze.


BİLEKOĞLU Bilek, 1500’lü yıllarda Menteşe sancağında Türkmen oymağı. (SAKİN, 2010, s. 101) Bilek, Yörük taifesi. (SARI, 2008, s. 53)


Bilek: Güç, kuvvet. (ÇAĞBAYIR)


Bileke, Bosna Hersek’te iki kaza. (SEZEN, 2006, s. 84) Bilek, Üsküp’te yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 462)


Bilekoğlu Çaykara> Uzuntarla.


Bilekoroğlu Yusufeli> Alanbaşı.


Kıpçakça bilek: Bilek ve or: Oğul. (TOPARLI) Bilekor: Bilekoğlu.


BİLENOĞLU Bilence, Türkmen aşireti. (UÇAKCI, 2013, s. 438) Bilencer, Kafkasya’da Türk kökenli topluluk. (HÜSEYNOVA, 2011, s. 31)


Kıpçakça bilen: Birlikte. (TOPARLI)


Bilenoğlu Çamlıhemşin> Ülkü. Trabzon> Yenicuma.


BİLİKOĞLU Bilik, 1450’li yıllarda Menteşe sancağında yaygın Yıva Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 357)


Bilik, Kuman adı ve Romen asilzadesi. (RASONYI, 2006, s. 137) Kuman Türklerinde bilik: Bilgi. (GRÖNBECH) Kıpçakça bilik: İlim, bilgi, silah. (TOPARLI) Orhun Anıtlarında biliğ: Bilgi, akıl. (TEKİN, 2003, s. 100) Eski Uygurca bilik: Bilim, bilgi, ilim. (CAFEROĞLU, 2011) Kutadgu Bilig (Kutsal/ Kutlu Bilgi), Yusuf Has Hacip’in ölümsüz eseri.


Bilikoğlu Çaykara> Uzuntarla. Of> Yazlık. Görele. (YÜKSEL, 2015)


BİLİROĞLU/ BİLİRLİOĞLU Bilir, Türk özel adlarından, Kuman şahıs adı. (RASONYI, 2006, s. 186)
Bilir, Asya’da Türkçe coğrafi ad. (YURTSEVER, 1993, s. 44)
Biliroğlu/ Bilirlioğlu Borçka> Karşıköy. Fındıklı> Arılı. Kelkit> Çamur.
Bilirağaoğlu Demirözü.


BİLİSOĞLU Blıs, Türk boyu. (LEZİNA)


Bilisoğlu Çarşıbaşı> Kavaklı, Serpil.


BİLİŞOĞLU Biliş, Türk kabilesi. (LEZİNA)


Kıpçakça biliş: Tanıdık, bildik. (BERBER, 2019)


Bilişte, Yanya’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 490)
Bilişoğlu Bayburt> Gez.


BİLMEZOĞLU Bilmez, 1450’li yıllarda Konya’da Yörük cemaati. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 357)


Bilmez, 1500’lü yıllarda Harput’ta yerleşim yeri. (ÜNAL, 1989, s. 94) Harput’tan bölgeye göçler çok olmuştur.


Bilmezoğlu Trabzon> Ortahisar


BİLOĞLU Bil, Türk boyu. (CEVİZOĞLU, 1991, s. 123)
Eski Türkçe bil: Bel. (GABAİN, 1988)


Biloğlu Bayburt> Karşıgeçit. Çamlıhemşin> Dikkaya. Çaykara> Kabataş, Ulucami. Tonya> Melikşah.


Bil ile bağlantılı sülaleler:


Bilazeroğlu Akçaabat> Darıca.


Bil-azer. Farsça azer: Ateş. (DEVELLİOĞLU)


Billidanoğlu/ Billudanoğlu Vakfıkebir> Hamzalı.


Billi-dan: Billiler, Türkler. Farsça –an eki çoğul edatıdır. Farsça –dan: Bilen anlamında son ek.


BİNAOĞLU Binalı, Niğde sancağında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 246) Binay, Kıpçak kolu. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 357)


Bına, Moyun Çor’un komutanı. (GÜLENSOY, 2015, s. 71) Farsça bina: Gören, görücü. (DEVELLİOĞLU)


Binaoğlu Hemşin> Bilen.


BİNATLIOĞLU Bin-at: Kalabalık (mecaz). Eski Türkçe –et eki çoğul edatıdır.


Binat, Osmanlı’da İran’da kasaba. (SEZEN, 2006, s. 84) Binat, Artvin’in Dokuzoğul köyünün eski adı. Gelinen yer.


Binatlıoğlu Akçaabat> Dürbinar. Artvin> Çarşı, Dere, Vezirköy. Yomra> Oymalıtepe.


BİNBAŞIOĞLU Binbaşıoğlu, Türkmeni oymağı. (EMREN, 2018, s. 18)


Binbaşıoğlu Kelkit> Büyükcami, Cumhuriyet. Trabzon> Çömlekçi, Gülbaharhatun, Ortahisar. Yusufeli> Kılıçkaya.


Binbaşıhulusioğlu Bayburt> Tuzcuzade.


BİNDAZOĞLU (Bk. Pendazoğlu) Osmanlıcada B/ P sesleri değişkendir.


BİNİSOĞLU Bin-is, kökü “Bin” olan sözcük.


Binisoğlu Pazar> Hisarlı.


BİRDALOĞLU Birdal, 1450’li yıllarda Erzurum sancağında Dodurga Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 357)


Pirdaloğulları, Tecirli Türkmeni liderlerinden. (SÜMER, 1992, s. 122)


Birdaloğlu/ Pirdaloğlu İkizdere> Çataltepe. Kürtün> A. Uluköy. Sürmene> Üzümlü. Şiran> Kırıntı.


BİRGANOĞLU Birkanlı, Türkmen oymağı. (LEZİNA) Birkân, eski kayıtlarda Rakka, Mardin ve Nizip sancaklarında Ekrad taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 246)


Birg-an> Birg-an. Birk, Çerkez kabilesi. (LYULYE, 2010, s. 64) Biran: Çerkezler. Farsça –an eki çoğul edatıdır.


Birganoğlu Of> Kumludere.


Birgan ile bağlantılı sülaleler:


Birğançoğlu/ Birganicoğlu Çaykara> Ulucami.


Birğaniçoğlu Çaykara> Derindere.


-ic, Balkanları çağrıştıran soyadı takısı. 1834 kayıtlarında Birganç olarak yazılıdır.


BİRİNCİOĞLU Birinci, Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 246) Birinci, 1500’lü yıllarda Çemişgezek’te Yörük cemaati. (GÜL, 2014, s. 162)


Birinci, Yeniçeri ortalarından bir bölüğün adı. (PAKALIN, c. III s. 620) Osmanlıda birinci avlı, birinci ahır kethüdası, birinci imrahor, birinci imrahor dairesi, birinci kethüda, birinci yer gibi tabirler vardı. (SERTOĞLU, 1986, s. 53) Birinci: Sıralamada en öndeki.
Birincioğlu Akçaabat> Kayalar, Osmanbaba, Sarıtaş, Şinik. Artvin> Hızarlı. Borçka> Avcılar. Çamlıhemşin> Muratköy. Çarşıbaşı> Fener. Çaykara> Ulucami. Dernekpazarı> Kondu. Güneysu> Tepebaşı. Kürtün> Taşlıca. Of> Çataldere, Yazlık. Rize> Dağınıksu, Pilavdağı, Yemişlik. Sürmene> Balıklı. Tonya> İskenderli. Torul> Köstere. Trabzon> Akyazı, Fatih, Gülbaharhatun, Yalı. Vakfıkebir> Rıdvanlı, Tarlacık, Yıldız.


BİROĞLU/ BİR’İNOĞLU Bir, Türk boyu. (CEVİZOĞLU, 1991, s. 123) Birler, Teke Türkmeni oymağı. (İLLİYEV, 2010, s. 106) Birli, 1450’li yıllarda Karaman vilayetinde Yörük cemaati. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 358)
Birr, İhsan ve daha başka manaları olan Arapça kelimedir. (PAKALIN, c. I, s. 236) Urduca bir: Kahraman, cesur. (EŞREF, 2012, s. 67)


Biroğlu/ Bir’inoğlu Bayburt> Balca. Vakfıkebir> Açıkalan, Rıdvanlı.
Bir ile bağlantılı sülaleler:
Biralioğlu Şalpazarı> Güdün. Vakfıkebir> Çavuşlu.


Birbiranoğlu Trabzon> Pazarkapı.


Birbir-an: Birbirler, Türkler. Farsça –an eki çoğul edatıdır.


Birbiroğlu Vakfıkebir> Bozalan.


Birdemoğlu Bayburt> Uzungazi.
Birgençoğlu Of> Eskipazar. Şiran> Dumanoluğu.
Biryakoğlu Gümüşhane> Y. Alıçlı.


Biryanoğlu Akçaabat> Ağaçlı, Aydınköy, Bozdoğan. Çarşıbaşı> Kovanlı, Yavuz.


Bir-yan. Farsça –yan ve –an ekleri çoğul edatlarıdır. Biryan: Birler, Türkler, Türkmenler.


BİSOĞLU Kıpçakça bis: Terbiye. (TOPARLI)


Bise, 1500’lü yıllarda Karaman vilayetinde yerleşim yeri. (YILDIZ, 2010, s. 181)


Bisoğlu Pazar> Zafer.


BİTEVİOĞLU Eski Türkçe bitevi: Sürekli, durmadan, düzgün. (ÇAĞBAYIR)


Bitevioğlu Ardanuç> Bulanık.


BİYALİOĞLU Biy-ali. Biy, Kıpçak kökenli Kafkas Malkar Türklerinde bir boy. (TAVKUL, 2007, 506)


Kumanca/ Kıpçakça, Kafkas Kumuk Türklerinde biy: Bey. (GRÖNBECH)(NEMETH)


Kıpçak ağzında piyala: Bardak, tas, kupa, kadeh. (AKYOL, 1919, s. 132)


Biyalı, Osmanlı döneminde Gümüşhane’nin köyü. (SAYLAN, 2012, s. 26)


Biyalioğlu/ Piyalioğlu Akçaabat> Çolaklı, Orta, Pulathane. Demirözü> Bayrampaşa. Gümüşhane> Yeşildere.


Piyaloğlu Pazar> Sessizdere.


BİZALOĞLU Bizal, Hazar Türklerinin kolu. (LEZİNA)


Bizal, Hakkari köylerinden. (Köylerimiz, 1968, s. 622)


Bizaloğlu Vakfıkebir> Hacıköy.


BİZİNOĞLU Bizingi, Kafkasya’da Balkar Türklerinin boyu. (CAFEROĞLU, 1988, s. 50) Bizigi, iskânlarda adı geçen Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 1997, s. 84)


Bızıngi, Kafkasya’da Malkar bölgesinde ırmak ve köy adı. (TOPAL, 2005)


Bizinoğlu Şavşat> Saylıca.


BİZOĞLU Bizlü, 1450’li yıllarda Konya sancağında Kıpçak kabilesi. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 360)


Kıpçaklarda ayakkabıcılıkla uğraşanlar “ biz” gibi malzemeler kullanırlardı. (SAFRAN, 1989, s. 219)


Bizgili, Kelkit’in eski köyü. (SAYLAN, 2012, s. 30) Biz-gili. Kıpçakşlar gili eki kullanır.


Bizoğlu/ Bizioğlu Düzköy> Çal, Çayırbağı. Şavşat> Şenköy.


BOBAROĞLU Büber, “Biber”den bozma sözcük. (Bk. Biberoğlu)


BOBOYOĞLU Bob-oy. Bob, 1500’lü yıllarda Bosna’da yerleşim yeri. (YARDIMCI, 2004, s. 170) Kıpçakça oy: Dere, vadi. Gelinen yer. Balkanların hemen her yerinden bölgeye göçler çok olmuştur.


Boboyoğlu Arhavi> Kale, Yemişlik, Yolgeçen.


BOÇOĞLU Bocu, Türkmen oymağı. (İLBEY, 2010, s. 222)


Boçlu, Karay Türklerinde soy ad. (ALTINKAYNAK, 2006, s. 134) Boço, Kafkasya’nın eski Kıpçak beyi. (KIRZIOĞLU, 1992, s. 145) Macarca boç: Ayı yavrusu. (RASONYI, 1993, s. 20)


Kırgızistan’da Boç gölü. (GÖMEÇ, 2011, s. 81)


Boçoğlu Borçka> Demirciler. Pazar> Tütüncüler. Rize> Yenigüzel.


Bocametoğlu (Boc-Ahmet) Dernekpazarı> Akköse.


BODİKLİOĞLU Bodik, 1500’lü yıllarda Çemişgezek’te (ÜNAL, 1999, s. 279) ve Bodok, Macaristan’da yerleşim yeri. (BİLGE, 2010, s. 323) Gelinen yer.
Bodiklioğlu Şiran> Şehithakan.


BODUROĞLU Boduroğlu, iskânlarda adı geçen Türkmen aşireti. (BAYAR, 1994, s. 111) Boduroğlu, Türkmeni oymağı. (EMREN, 2018, s. 16)
Bodur, Gagauz Türklerinde soy ad. (MANOV, 2001, s. 206)
Bodur, Arnavutluk’ta mahalle. (AYHAN, 2013, s. 231)
Boduroğlu Ardanuç> Konaklı, Ovacık. Ardeşen> Şenyurt. Artvin> Dere, Sümbüllü. Çayeli> Gürpınar. Dernekpazarı> Akköse. Gümüşhane> Üçkol. Hayrat> Yarlı. Kelkit> Ağlık, Güzyurdu. Köse> Merkez. Kürtün> Araköy. Of> Çamlı, Uğurlu. Pazar> Dernek. Sürmene> Çamburnu. Yusufeli> Esenyaka.


BOĞAOĞLU/ BOĞACIOĞLU Boğalar, 1450’li yıllarda Tarsus sancağında yaygın Varsak Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 361) Boğaca, Türkmen oymağı. (SÜMER, Oğuzlar, L. II.)


“Aytmıradov, Türklerde görülen Baga kavim adının eski Türkçe Buga, Buka, Boğa, Öküz sözünün bugünkü şeklidir.” (ATANİYAZOV, 2005, s. 96)


Orhun Anıtlarında buga: Boğa. (ORKUN, 1994, s. 788) Buğa oğlu Eski Türk Anıtlarında adı geçenlerden. (GÜL, 2013, s. 140) Buğa, Kuman şahıs adı, Kuman asıllı Rumen asilzadesi. (RASONYI, 2006, s. 137) Boğa, Selçuklu komutanı. (TURAN, 2012, s. 97) Buğacı: Boğa yetiştiricisi.


Buğa, Türkistan’da (KARAYEV, 2008, s. 231); Boğacı, 1500’lü yıllarda Bozok sancağında Türkmen yerleşim yeri. (KOÇ, 1988, s. 148)


Boğaoğlu/ Boğacıoğlu Beşikdüzü> Şahmelik. Yusufeli> Bıçakçılar.


BOĞALIOĞLU Boğalı/ Boğalu, 1450’li yıllardaAdana ve Kayseri sancaklarında yaygın Kıpçak kabilesi (HALAÇOĞLU, 2009, s. 361)


Boğalı: Boğa sahibi olan.
Boğalı, Rumeli eyaletinde Türk yerleşim yeri (AYHAN, 2013, s. 239) veYağmurdere’nin eski köyü. (SAYLAN, 2012, s. 33)
Boğalıoğlu Bayburt> Soğukgöze. Sürmene> Zeytinli.


BOĞAZOĞLU Boğazlu, 1450’li yıllarda Ankara’da Eymür Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 362)


Boğazlı, 1500’lü yıllarda Bayburt’ta yerleşim yeri. (MİROĞLU, 1975, s. 94)


Boğazoğlu Şalpazarı> Fidanbaşı.


BOĞDANCIOĞLU Boğdan, 1500’lü yıllarda Bosna’da (YARDIMCI, 2004, s. 169); Boğdanlı, 1450’li yıllarda Aydın’da (SARIKAYA, 2014, s. 73) ve Tuna’da yerleşim yeri. (DRAGANOVA, 2006, s. 81) Gelinen yer.


Boğdancıoğlu Trabzon> Hızırbey, Yalı.


BOĞOÇLUOĞLU“Kuman Türklerinin hatırası olan Bugaç, Macaristan’da, Küçük Kumanistan’da halen bir köyün adıdır.” (RASONYİ, 2006, s. 191) Boğaç, Dede Korkut hikâyelerinde adı geçen kahraman. Bu hikâyelerinin bir bölümü Trabzon çevresinde geçer.


Boğoç, Maçka’nın Üçgedik köyü.


Boğoçluoğlu Akçaabat> Akören, Akpınar, Çınarlık.


BOĞUTOĞLU Böğütlü, Yörük iskânlarında adı geçen aşiret. (BAYAR, 1994, s. 98)


Çağatay Türkçesinde böğüt: Budaklı sopa. (ERBAY, 2008)


Boğutoğlu Trabzon> Yenicuma.


BOLDAZOĞLU Boldaç, Türkmen taifesi. (BİLGİLİ, 2001, s. 164)


Boldaz, tarihi Türk kişi adı. (ATALAY, 1936)


Boldazoğlu Trabzon> İskenderpaşa


BOLİBEYOĞLU Boli-Bey. Kıpçakça bolı: Boylu. (TOPARLI) Bolibey: Boylu Bey.


Bolibeyoğlu Artvin> Sarıbudak.


BOLİÇOĞLU Poluç, Kür-Çoruh boylarında eski Kıpçak kolu ve kişi adı. (KIRZIOĞLU, 1992, s. 97)


DLT’te boluç, erkek adı. (s. 834)


Bol-iç. Boşnakça -iç sülale ekini almış ad. Boşnakoğlu bölgede yaygındır.


Boliçoğlu Çarşıbaşı> Kadıköy. Rize> Camiönü.


BOLUOĞLU/ BOLULUOĞLU Bolu, Türk boyu. (KARAYEV, 2008, s. 76) Bolular, 1450’li yıllarda Bursa sancağında Yörük cemaati. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 363)


Boluoğlu/ Boluluoğlu Artvin> Dokuzoğul. Trabzon> Pazarkapı.


BONCUKOĞLU/ BONCUKÇUOĞLU Boncuklu, Bursa sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 248)
Boncuk diye ad vermek eski Türklerde daima mevcut bir kaide idi. (GÖDE, 1994, s. 50) Bonçuk, Kuman şahıs adı. (RASONYI, 2006, s. 485)
Boncukoğlu/ Boncukçuoğlu Çayeli> Seslidere. İkizdere> Diktaş. Şiran> Akbulak.


BORANOĞLU Boranlı, Horasan Türklerini oluşturan boylardan. (JAVANSHIR, 2008, s. 7) Boran, Hazar-Ötesi Türkmen oymaklarından. (SÜMER, Oğuzlar, şema L. III) Boran, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar boyu. (ADİLOĞLU, 2005, s. 183)
Boran, tarihte Han olan kişi. (GÜLENSOY, 2015, s. 79) Borana, 1500’lü yıllarda Gagauz Türklerinde soy ad. (CEBECİ, 2008, s. 62)


Boranoğlu Bayburt> A. Çımağıl, Şingah. Yomra> İkisu.
BORAZANOĞLU/ BORAZANCIOĞLU Borazanlu, Rumeli’de Yörük cemaati. (AYHAN, 2013, s. 505)
Borazanoğlu/ Borazancıoğlu Çaykara> Ataköy. İspir> Merkez. Trabzon> Boztepe.


BORÇALOĞLU 1834 yılı kayıtlarında Borçalioğlu olarak yazılıdır. Borçalı, Kıpçak boyu. (LEZİNA) Borçalu, İran’da yaşayan Türk boylarından. (KAFKASYALI, 2010, s. 73)


Borçalı, Hazar kağanına kız veren en itibarlı Kıpçak boyu. (KIRZIOĞLU, 1998, s. 467)


Borçaloğlu Çaykara> Maraşlı.


BOROĞLU/ BORLUOĞLU Borlu, Kıpçak boyu. (KUZEYEV, 2005, s. 179) Borlu, Kütahya sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 249) Borlu, 1450’li yıllarda Saruhan sancağında Yörük cemaati. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 365) Borluoğlu, iskânlarda adı geçen Türkmen aşireti. (BAYAR, 1994, s. 112)


Eski Türk Anıtlarında bor: Bora, fırtına. (ORKUN, 1994, s. 783) Eski Türklerde bor: Kar fırtınası. (SİMİÇ, 2005) Uygurca boro: Boz. (YILDIRIM, 2015, s. 93) Bor, tarihi Türk kişi adı. (ATALAY, 1936)


Borlu, Vidin ile Niğbolu’da, Borova Niğbolu’da ve Bor, Selanik’te yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 359, 448, 373, 385)
Boroğlu/Borluoğlu Derepazarı> Çeşmeköy. Kelkit> Çömlekçi. Trabzon> Erdoğdu.


BOSELATOĞLU Bosel-at. Boselt, Artvin merkezine bağlı Okumuşlar köyünün eski adı. Boselat: Boseller. Türkçe -at çoğul ekidir.


Boselatoğlu Yusufeli> Demirdöven.


BOSBOROĞLU/ BOSHOROĞLU/ POSHOROĞLU Bosphorus: Öküz denizi. Bosporus, Kerç şehrinin diğer adı. (DUNLOP, 2008, s. 293) Kerç, Hazar şehri. (ARTAMONOV, 2008, s. 495) Bosfor, Azak boğazının uluslararası adı. (SEZEN, 2006, s. 90) Azak’tan-Kırım’dan bölgeye çok göçler olmuştur. Gelinen yer.


Bosforoğlu/ Boshoroğlu/ Poshoroğlu/ Bosboroğlu Ardanuç> Ballıköy. Arhavi> Y. Şahinler. Çaykara> Köknar. Hayrat> Taflancık. Hopa> Balıkköy, Hendek, Kayaköy, Ortahopa, Üçkardeş, Yoldere. Yusufeli> Tekkale.


BOSTANOĞLU/ BOSTANCIOĞLU Bostan, Kıpçak Türklerinden. (LEZİNA) Bostan, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar boyu. (ADİLOĞLU, 2005, s. 183) Bostancı/ Bostanlı, eski kayıtlarda Saruhan, Adana, Maraş, Ordu, Niğde, Bozok, Edirne, Bursa ve Kayseri sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 249) Bostancı, 1450’li yıllarda Maraş, Adana sancaklarında çok yaygın Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 365)


Bostancı: Saraylarla kasırların bekçiliğini yapan ve zabıta işleriyle de alakadar bulunan asker. (PAKALIN, c. I s. 239)


Bostanoğlu, Bulgaristan’da (Hasköy) ve Bostancıoğlu, Manastır’da (Rumeli) yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 205, 306)
Bostanoğlu/ Bostancıoğlu Akçaabat> Acısu, Darıca, Dürbinar, Işıklar, Kavaklı, Kirazlık, Meşeli, Ortaalan, Pulathane, Uçarsu. Araklı> Kalecik, Taşgeçit. Ardeşen> Şentepe. Arsin> Çiçekli, Işıklı. Bayburt> Tuzcuzade, Veysel, Zahit. Beşikdüzü> Hünerli. Borçka> Alaca, Güneşli, Karşıköy. Çamlıhemşin> Zilkale. Çarşıbaşı> Samsun. Çayeli> Çaycılar, Demirciler, Erenler, Gümüştaş, Merkez (Büyükköy), Sabuncular. Çaykara> Akdoğan, Maraşlı. Derepazarı> Eriklimanı. Dernekpazarı> Taşçılar. Gümüşhane> Bağlarbaşı, Dörtkonak, Karamustafa. Güneysu> İslahiye, Küçükcami. İkizdere> Demirkapı. İspir> Mescitli. İyidere> Sarayköy. Köse> Subaşı. Kürtün> Araköy, Karaçukur. Maçka> Esiroğlu, Ocaklı, Sındıra, Yaylabaşı. Of> Bölümlü. Rize> Atmeydanı, Boğaz, Camiönü, Dağınıksu, Düzköy, Fener, İslampaşa, Kale, Pehlivan, Söğütlü, Taşlıdere, Yenikale. Şiran> Günyüzü, Kavakpınar. Tonya> Kalınçam, Turali. Torul> Çamlıca, Demirkapı. Trabzon> Bahçecik, Çömlekçi, Gazipaşa, Gürbulak, Ortahisar, Pazarkapı. Yomra> Gürsel, Özdil, Sancak. Yusufeli> Bostancı, Demirköy.


BOŞNAKOĞLU Trabzon’a Balkanlardan sürgünler olduğu, Arnavut ve Boşnakların da bunlar arasında önemli yer aldığı Trabzon Tahrir defterlerinde mevcuttur. (BİLGİN, 2002, s. 112)


Boşnak: Bosnalı. (ACAROĞLU, 1999, s. 41) Doğu Karadeniz’de dirlik sahipleri arasında Boşnak asıllı kişiler de vardır. (SÜMER, 1992, s. 92)
Boşnaklı, Maraş (GÖK, 2013, s. 23) ve Bosnalu, Van sancağında yerleşim yeri. (KILIÇ, 1989, s. 324)
Boşnakoğlu İspir> Merkez. Kelkit> Gümüşgöze. Pazaryolu> Kuymaklı. Torul> Yurt.


Boşnakoğlu, Akçaabat> Çiçeklidüz, Derecik, Mersin, Yeni. Ardeşen> Yeni. Arsin> Işıklı, Oğuz. Artvin> Derinköy. Bayburt> Masat. Şerefiye. Çayeli> B. Taşhane, Hassadık, Madenli, Seslidere. Derepazarı> Fıçıcılar. Hayrat> Taflancık. Hopa> Başoba, Kuledibi, Osmaniye. Kalkandere> Aksu, Çayırlı. Of> Kavakpınar, Kumludere. Pazar> Alçılı, Dernek, Soğuksu. Rize> Hamidiye, Kasarcılar, Söğütlü, Taşlıdere. Sürmene> Ovalı. Şalpazarı> Kalecik. Tonya> Kaleönü. Trabzon> Akyazı, Bahçecik, Düzyurt, Erdoğdu, Gazipaşa, Gülbaharhatun, Hızırbey, Subaşı. Vakfıkebir> Bozalan, Cumhuriyet, Körez, Mısırlı. Yusufeli> Demirkent, Dokumacılar, İnanlı.


Bosnalıbinbaşıoğlu Trabzon> İskenderpaşa.


BOYACIOĞLU Boyacılu, Peçenek kabilesinden. (ATEŞ, 2010, s. 39) Boyacı/ Boyacılar, 1450’li yıllarda Adana, Maraş ve Kayseri sancaklarında yaygın Kınık, Avşar Türkmeni ve Peçenek kabilesi. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 368) Boyacıoğlu, iskânlarda adı geçen Türkmen oymağı. (BAYAR, 1994, s. 112)


Boyacı: Pişdar, önde giden, kılavuz. (ATALAY, 1936)
Boyacılar, Bulgaristan’da yerleşim yeri. (ÇAVUŞ, 1990, s. 174)
Boyacıoğlu Akçaabat> Adacık. Bayburt> Ahmedizencani. İkizdere> Güneyce.


BOYNUKARAOĞLU Karaboyun, Türkmen oymağı. (İLLİYEV, 2010, s. 23) Türkmenlerde Boynuince, Boynuuzun, Boynukalın, Boynuyumru, Boynuyoğunlu gibi oymaklar vardı.


Boynukaraoğlu Yusufeli> Demirkent.


BOYNUKISAOĞLU Boynukısalu, Niğde sancağında Avşar Türkmeni taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 251) Boynukısalu, 1450’li yıllarda Sivas ve Haleb’de Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 372)


Boynukısaoğlu Yusufeli> Çevreli.


BOYNUZOĞLU Boynuz, 1450’li yıllarda Aydın sancağında Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 375)


Boynuzoğlu Beşikdüzü> Korkuthan.


BOZACIOĞLU Bozacı, Hazar Ötesi Türkmeni kolu. (CİHAN, 2010, s. 145) Bozacı, Türkmen oymağı. (SÜMER, Oğuzlar, şema L. I)


Bozacılar, Ortaçağda Mankışlak ve Hazar denizinin kuzeydoğu kıyısındaki Bozacı yarımadasında yaşadılar. (ATANIYAZOV, 2005, s. 114) Bozacı, tarihi Türk kişi adı. (ATALAY, 1936) Bozacı, Bozacı, 1500’lü yıllarda mesleki ad. (EMECEN, 2013, s. 77)


Bozacı, Asya’da, Türkçe coğrafi ad. (YURTSEVER, 1993, s. 45) Buzaçı, Batı Türkistan’da eski Türk eserlerinin buluntu yerlerinden. (ÖGEL, 2014, Harita IV) Bozacı, 1500’lü yıllarda Silistre’de yerleşim yeri. (ÖZYURT, 2006, s. 42)


Bozacıoğlu Borçka> Demirciler. Çamlıhemşin> Konaklar. Pazar> Ocak, Sessizdere, Şentepe.


BOZAĞAOĞLU Bozaga, 1450’li yıllarda Menteşe sancağında Yıva Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 378) Bozağagil, Çıldır kökenli sülale. (BAYRAKTAROĞLU, 1992, s. 125) Kıpçaklar –gili eki kullanır. (MALACILI)
Bozağaoğlu Artvin> Bağcılar, Ortaköy. İspir> Akpınar. Yusufeli> Demirdöven.


BOZAHMETOĞLU Bozahmetli, Yörük taifesi. (Bozahmetli Yörük Aşireti, Çizgi Kit.) Bozahmedli, Alanya sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 252)


Bozahmetoğlu Düzköy> Alazlı. Tonya> Kaleönü, Karşular. Yusufeli> Çevreli, Evren.


BOZALANOĞLU Bozalan, 1450’li yıllarda Menteşe sancağında yaygın Yıva Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 378)


Bozalanoğlu Sürmene> Yemişli


BOZALİOĞLU Bozaliler, Ahıska kökenli sülale. (BAYRAKTAROĞLU, 1992, s. 148) Bozalioğlu, Ladik’te eski sülalelerden. (ÖZER, 2015, s. 33)
Bozalioğlu Akçaabat> Ambarcık, Kaleönü, Ortaköy, Şinik. Aydıntepe> Gümüşdamla. Bayburt> Yeniköy. Çamlıhemşin> Y. Şimşirli. Çarşıbaşı> Samsun, Serpil. Düzköy> Aykut, Çal, Gökçeler. İspir> Karakale. Torul> Alınyayla, Büyükçit, Herek. Trabzon> Çömlekçi, Pazarkapı. Vakfıkebir> Bozalan. Yusufeli> İşhan, Kınalıçam.


BOZANOĞLU Bozanlı, Türkmen oymağı. (AYHAN, 1999, s. 62) Bozan, 1200’lü yılların sonunda Candaroğulların yöresinde konar-göçer, Yörük/ Türkmeni topluluğu. (YAKUBOĞLU, 2016, s. 358)


Bozan Bey, Selçuklu dönemi Urfa emiri. (TURAN, 1980, s. 85) Bozan, Melikşah’ın beylerinden. (TURAN, 1980, s. 139)


Bozan, 1500’lü yıllarda Musul’da (GÜNDÜZ, 1993, s. 55) ve Dobruca’da yerleşim yeri. (BÜYÜKBAŞ, 2006, s. 121)


Bozanoğlu İspir> Öztoprak.


Bozanbaşıoğlu Demirözü> Çiftetaş.


BOZAOĞLU/ BOZA’NINOĞLU Boza, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar boyu. (ADİLOĞLU, 2005, s. 183) Bozacı, Türkmen kolu. (LEZİNA)


Türkçe boza: Güç, kuvvet. (LAYPANOV, 2008, s. 137) Boza, Kuman şahıs adı. (RASONYI, 2006, s. 129) Kıpçaklarda pirinç, arpa ve darıdan yapılarak içilen diğer bir içki ise “boza”dır. (SAFRAN, 1989, s. 160)


Bozaoğlu/ Boza’nınoğlu Şavşat> Tepeköy. Şiran> Çal.


BOZAROĞLU Buzar, Kafkas kabilesi. (TAVKUL, 2007, s. 498)


Bozar, Almalık hanı. (KAFESOĞLU, 2000, s. 225) Kıpçak kökenli Kafkas Malkar Türklerinde bozar: Ağarmak. (TAVKUL, 2000, s. 127)


Bozaroğlu Yusufeli> Yayla.


Bozarakoğlu Hayrat> Kurtuluş.


BOZBEYOĞLU Bozbey, iskânlarda adı geçen aşiretlerden. (BAYAR, 1994, s. 90)
Bozbeyoğlu Gümüşhane> Hasanbey. Kelkit> Cumhuriyet.


BOZHALİLOĞLU Bozhalil, 1450’li yıllarda Adana sancağında Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 376)


Bozhaliloğlu Pazar> Derebaşı. Çamlıhemşin> Ülkü.


BOZOĞLU Bozoğlu/ Bozlar, eski kayıtlarda Maraş, Haleb, Biga, Edirne, Karaman, Şam, Adana, Sivas, Kastamonu ve Hamid sancaklarında Türkmen/ Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 255) Bozlu, 1450’li yıllarda Halep ve Maraş sancaklarında yaygın Beğdili ve Yazır Türkmeni. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 390) Bozoğlu 1690’lı yıllarda zorunlu iskâna tabi tutulan Türkmen oymağı. (ORHONLU, 1963, s. 64)


Boz: Kül rengi. (EREN, 1999) Tarihi Türk kişi adlarından boz: Bahadır. (ATALAY, 1936) Bozlar, Memluklular’da kullanılan Türkçe şahıs adı. (SÜMER, Şahıs Adları, s. 381)
Bozoğlu, 1500’lü yıllarda Çerkeş’te (AÇIKGÖZ, 2004, s. 145); Kırım’da eski Türk yerleşim yeri. (KARAÖRS,1993, s. 689) Bozoğlu, Candaroğlu yöresinde Türkçe iskân birimi. (ÇEVİK, 2012, s. 355)
Bozoğlu Akçaabat> Arpacılı, Dürbinar, Sertkaya, Yaylacık. Araklı> Kayacık. Ardanuç> Ovacık. Beşikdüzü> Bozlu, Sayvancık. Borçka> Alaca, Arkaköy. Çamlıhemşin> Ülkü. Çaykara> Eğridere. Dernekpazarı> Akköse, Çayırbaşı. Gümüşhane> Akçahisar, Gümüşkaya. Hayrat> Yeniköy. İkizdere> Zafer. İyidere> Yalıköy. Kelkit> Küçükcami. Pazar> Derebaşı, Elmalık, Irmakköy. Pazaryolu> Karataş. Şavşat> Arpalı, Çoraklı, Kocabey. Tonya> Karşular. Trabzon> Erdoğdu, Ortahisar. Yomra> Kılıçlı, Maden, Tandırlı. Yusufeli> Balcılı, Demir-döven, İnanlı, İşhan, Kılıçkaya, Öğdem, Yaylalar.


Boz ile bağlantılı sülalaler:.


Bozakoğlu Dernekpazarı> Zincirlitaş.


Bozmehmetoğlu İspir> Özlüce.


Bozdenlioğlu (boz tenli) Yusufeli> Esenyaka.


Bozikoğlu Ardanuç> Yolüstü. Arsin> Çiçekli.


Boz-ik. Türkçe -(i) k, küçültme eki. (GÜLENSOY, 2007, s. 255) Bozikoğlu Küçük Bozoğlu. Az kişi (mecaz)


Bozikaoğlu Rize> Güneştepe, Kocatepe, Köprülü.


Bozikonunoğlu İkizdere> Çiçekli, Diktaş.


BOZOKLUOĞLU Bozoklu, 1450’li yıllarda Birecik sancağının Ankara nahiyesinde Bayındır Türkmen boyunun cemaati.


Bozok, Yozgat’ın eski adı.


Bozokluoğlu Çarşıbaşı> Fener. Trabzon> Pazarkapı, Yalı.


BOZOOĞLU / BOZUOĞLU Bözü, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar kabilesi. (ADİLOĞLU, 2005, s. 168) Bozoğun, 1450’li yıllarda Tarsus sancağında Dodurga Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 392)
Bozu, 1500’lü yıllarda Gagauz Türklerinde soy ad. (CEBECİ, 2008, s. 70) Bozo: Boz olan.
Bozooğlu/ Bozuoğlu/ Bozo’nunoğlu Ardanuç> Ballıköy, İncilli. Aydıntepe> Dumlu. Bayburt> Gökçeli, Güllüce, Kurbanpınar, Masat, Sancaktepe. Gümüşhane> Akpınar. İspir> Elmalı. Kelkit> Akdağ, Devekorusu. Şavşat> Çoraklı. Şiran> Babacan, Balıkhisar, Başköy, Çambaşı, Darıbükü, Günyüzü, İnözü.
BOZÖMEROĞLU Bozömerlü, 1450’li yıllarda Ankara sancağında Salur Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 377)


Bozömeroğlu Of> Kumludere.


BOZTEPEOĞLU Bozdepe, 1450’li yıllarda Sivas’ta Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 381)


Boztepeoğlu Yusufeli> Esenyaka.


BOZUBENTOĞLU Bozu-bent. Bözü, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar kabilesi. (ADİLOĞLU, 2005, s. 168) Farsça bent: Tutsak alınmış kimse. (ÇAĞBAYIR)


Bozubentoğlu Trabzon> İskenderpaşa.


BOZUKOĞLU Bozuk, Oğuz kolu. (LEZİNA) Bozok’tan.


Bozukoğlu Çarşıbaşı> Fener. Bozukoğlu, Görele. (YÜKSEL, 2015)


BÖĞREKOĞLU Böğrek, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 398)


Bamsı Beyrek, Bir bölümü Karadeniz bölgesinde geçen Dede Korkut hikâyelerindeki kahramanlardan biri.


Böğrekoğlu Ardanuç> Çakıllar.


BÖLÜKBAŞOĞLU/ BÖLÜKBAŞIOĞLU Bölükbaşıoğlu, Bayındır Türkmeni aşireti. (UÇAKCI, Üçoklar, s. 20)
Bölükbaşı, Yeniçeri ocağı teşkilatında ağa bölüklerinin bölük kumandanlarına verilen addır. (PAKALIN, c. I s. 242)
Bölükbaşoğlu/ Bölükbaşıoğlu Araklı> Çankaya, Pervane. Ardanuç> A. Irmaklar. Artvin> Varlık. Aydıntepe> Başpınar, Kavlatan. Beşikdüzü> Ardıçatak. Çaykara> Ulucami. Gümüşhane> Özcan, Süleymaniye. İspir> Numanpaşa. Kelkit> Güneyçevirme, Kaş. Pazar> Tütüncüler. Sürmene> Soğuksu. Şavşat> Kurudere. Şiran> Alıç, Karaca. Trabzon> Bahçecik, Bengisu, Cumhuriyet, Erdoğdu, Fatih. Yusufeli> Bıçakçılar, Tarakçılar.


BÖLÜKOĞLU Bölüklü, 1450’li yıllarda Tarsus sancağında Yıva Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 402)
Eski Türkçe ve DLT’te bölük: Bütünden ayrılmış kısım. (ÇAĞBAYIR)
Bölükoğlu Bayburt> Helva, Zahit.


Bölükeminioğlu Yusufeli> Kılıçkaya.


Bölükemini: Çavuş ile onbaşı arasındaki küçük zabite verilen unvandı. (PAKALIN, c. I s. 243)


Bölükvazoğlu Artvin> Dokuzoğul. Bölükte vaaz veren.


BÖREKOĞLU/ BÖREKÇİOĞLU Börekçi, 1500’lü yıllarda mesleki ad. (EMECEN, 2013, s. 77)


Börekçiler, 1500’lü yıllarda Ankara’da Türkmen oymağı yerleşim yeri. (KAYA, 2000, s. 29) Börekçi, Menteşeoğulları yöresinde Türkçe iskân birimi. (ÇEVİK, 2012, s. 356)


Börekoğlu/ Börekçioğlu Bayburt> Tuzcuzade. İspir> Çamlıkaya. Yusufeli> Yaylalar.
BUCOĞLU Buçoğlu, Ordu’da eski sülale. (GÜNAYDIN, 2011, s. 208)


Buc: Tembel. (ÇAĞBAYIR)
Bucoğlu Şiran> Sellidere. Ordu’da. (GÜNAYDIN, 2011, s. 208)


BUÇANOĞLU Bucanlı, Maraş ve Kilis sancaklarında Ekrad taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 257)


Buçanoğlu Ardeşen> Cami, Kahveciler. Borçka> Fındıklı,


BUÇUKOĞLU Buçuk, 1500’lü yıllarda Ankara’da Türkmen oymağı. (KAYA, 2000, s. 40)


Buçuk, Kuman şahıs adı. (RASONYI, 2006, s. 485) Buçuk: Biçmek, Kesmek. (EYUBOĞLU, 1995)


Buçuklar köyü, 1450’li yıllarda Bursa’da Karkın Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 767)


Buçukoğlu Yusufeli> Bıçakçılar. Kütahya. (SAVAŞ, 2017)


BUDAKOĞLU Budak, Kıpçak kabilesi. (LEZİNA) Budak, eski kayıtlarda Karaman, Konya, Tarsus, Edirne, Ordu, Biga, Bolu ve Niğde sancaklarında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 258) Budaklar, 1450’li yıllarda Aydın, Tarsus, Haleb, Kütahya, Konya, Niğde sancaklarında çok yaygın Salur ve Bayad Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 404) Budakoğlu, zorunlu iskânlar sırasında adı geçen oymak. (ORHONLU, 1987, s. 58)
Budak, adını Oğuz beylerinden Kazan Beyin yeğeni Kara Budak’tan almıştır. (UÇAKCI, 2013, s. 118) Budak, Celali Şefi. (AKDAĞ, 1963, s. 209)
Budak, Gagauz Türklerinde soy ad. (MANOV, 2001, s. 206) Budak, Kuman/ Kıpçak şahıs adı. (RASONYI, 2006, s. 485) Budak, Dede Korkut’ta adı geçer kişilerden. (SÜMER, Şahıs Adları, s. 172) Budak, tarihi Türk kişi adı. (ATALAY, 1936) Budak, Karakoyun ve Akkoyunlular’da yaygın ad. (SÜMER, Şahıs Adları, s. 267) Budak, 1500’lü yıllarda Gagauz Türklerinde soy ad. (CEBECİ, 2008, s. 71)


Budak, Asya’da Türkçe coğrafi ad. (YURTSEVER, 1993, s. 46) Budak, Azerbaycan'da Kuba hanlığının (BİLGE, 2015, s. 239) ve Budak köyleri, mahalleri, kışlağı gibi yerler, 1450’li yıllarda farklı Türkmen boylarının yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1032) Budak, 1500’lü yıllarda Karaman vilayetinde (YILDIZ, 2010, s. 163); Bulgaristan, Makedonya, Silistre’de yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 203, 338, 482)
Budakoğlu/ Budaklıoğlu Arsin> Harmanlı. Artvin> A. Maden. Bayburt> Konursu, Şingah. Beşikdüzü> Resullü. Çaykara> Karaçam. Demirözü> Beşpınar, Merkez. İspir> Y. Özbağ. Kelkit> Karşıyaka, Yenice. Of> Soğukpınar. Şiran> İnözü, Kırıntı. Yusufeli> Demirkent.


BUDALAOĞLU Budala Uşağı (oğlu) Malatya’da eski yerleşim yeri. (Köylerimiz, 1968, s. 483) Gelinen yer.
Budalaoğlu Kelkit> Aydoğdu. Şiran> Kırıntı, Yolbilen.


BUDALOĞLU Azerice budal: Yiğit, cesur. (ALTAYLI, 1994)


Budaloğlu Akçaabat> Doğanköy.


BUDAOĞLU Budağlı, Şahseven Türkmeni taifesi. (KALAFAT, 2011, s. 182)
Buda, Budizm’in kurucusu. Budizm’in izleri İpek yolu kültürü sonucu yörede oldukça fazladır.
Budaoğlu Çaykara> Ataköy. Demirözü> Merkez. Dernekpazarı> Günebakan.


BUDİNOĞLU Budin, Macaristan’ın başkenti Budapeşte’nin bir parçası. Gelinen yer.


Budinoğlu Şavşat> Eskikale.


BUHARALIOĞLU Buhara, Salur Türkmeni kolu. (LEZİNA)
Buhara, Eski Türk yerleşim merkezlerinden. Basra’ya yerleştirilen Buharalılar’a Araplarla karışmamaları için ayrı bir yer tahsis edilmiş ve buraya “Buharalılar Caddesi” denmiştir. (ÖZÇAMCA, 2007, s. 26) Buhara’dan gelen.
Buharalıoğlu Hopa> Başköy. Şiran> Karaca. Trabzon> Çarşı, Hızırbey, İskenderpaşa, Pazarkapı.


BUKAZEOĞLU Buk-aze> buka> ze> bukdze> bukazade’den. Gürcüce -dze eki Farsça zade anlamında soyadı unvanıdır. (KIRZIOĞLU, 1976, s. 151)


Buka, Tatar boyu. (UÇAKCI, 2013, s. 379)


Buka oğulları, Saltuklular döneminde hanedan. (SÜMER, 1998, s. 19)


“Erzurum’da Saltukluların prensi Muzaffereddin babasının müsaadesini almadan Tamara ile evlenmek için Hıristiyanlığa geçer ve etrafıyla birlikte Gürcistan’a gider. Bir müddet sonra kocasından bıkan Tamara onu Erzurum’a geri gönderir ve Davit’le evlenir.” (TURAN, 1980, s. 19)


Buka, Salur boyunun beylerinden. (SÜMER, Oğuzlar, şema IV) Buka: Kuman adı. (RASONYI, 2006, s. 486) Buga, Rumen reislerinin kullandığı Türkçe ad. (RASONYI, 1993, s. 137) Buka, Uygur Şahıs veya unvan adı. (SÜMER, 1999, s. 87) Buka, 1500’lü yıllarda Gagauz Türklerinde soy ad. (CEBECİ, 2008, s. 63)


Türkçe buka: Boğa ve yaygın tarihi kişi adı. (GÜLENSOY, 2015, s. 85) Orhun Anıtlarında buka: Boğa. (TEKİN, 2003, s. 100)


Buga, Güney Rusya’da Kuman/ Kıpçak yerleşim (YÜCEL, 2001, s. 61) ve Buka, Türkistan’da yerleşim yeri. (KUSHENOVA, 2006, s. 109)


Bukaze, Gürcüce ek almış Türkçe ad. Gürcüleşmiş Türklerin/ Kıpçakların hatırası.


Bukazeoğlu Yusufeli> Taşkıran.


BUKRİOĞLU Bukri, Hazar-Ötesi Türkmen oymağı. (SÜMER, Oğuzlar, şema L. III)


Bukri, 1500’lü yıllarda Mardin’de köy. (GÜNDÜZ, 1993, s. 99)


Bukrioğlu Çaykara> Ulucami. Ünye. (BACACI, 2011)


BULAKLIOĞLU DLT’te bulak: Türklerden bir bölük. Bulak, Türk boyu. (ŞEŞEN, 2001, s. 19) Bulak, Kıpçak kolu. (KIRZIOĞLU, 1992, s. IX) Bulak, 1450’li yıllarda Sivasta Avşar Türkmeni kolu. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 409)


Bulak, Oğuz beylerinden. (GÜLENSOY, 2015, s. 87) Bulak, Altınordu hakanı. Kıpçakça bulak: Kaynak, memba. (TOPARLI) Kırgızca bulak: Pınar. (YUDAHİN) Uygurca bulak: Su kaynağı. (ÖGEL, 2000, c. III, s. 137)


Bulak, Asya’da Türkçe coğrafi ad. (YURTSEVER, 1993, s. 46)


Bulak, Kelkit’in eski köylerinden.
Bulaklıoğlu Kelkit> Yenice.


BULANIKOĞLU Bulanıklı, 1500’lü yıllarda Dulkadirli Türkmeni kolu. (SARI, 2015, s. 245) Bulanıklu, Yörük Türkmeni. (TATAR, 2005, s. 104)
Bulanıkoğlu Bayburt> Çakırbağ. Kelkit> Sadak.


BULANOĞLU Çuvaş Türkçesinde bulan: Geyik. (DİKER, 2000, s. 28) DLT’te ve Kıpçak kökenli Malkar Türklerinde bulan: Geyik. (TAVKUL, 2000) Bulan han, Hazar Türklerinde hakan. (KING, 2015, s. 103) Bulan, Meseviliği seçen Hazar kıralı. (PİATİGORSKY, 2007, s. 11)


Bul-an: Bullar, Türkmenler. Farsça –an eki çoğul edatıdır. (Bk. Buloğlu)


Pulan, 1500’lü yıllarda Çemişgezek’te yerleşim yeri. (ÜNAL, 1999, s. 291)


Bulanoğlu Şalpazarı> Sugören.


BULAOĞLU/ BULA’NINOĞLU Bula, Türkmen oymağı. (LEZİNA) Bula, Dulkadırlı Türkmeni olup, zorunlu iskâna tabi tutulan obalardan. (ORHONLU, 1963, s. 75) Bula Çoban, Peçenek boyu. (RASONYI, 2006, s. 533)


Peçeneklerde bula: Ala. (RASONYI, 1993, s. 97) Bula. Şımarık. (KENESBAYOĞLU) Bula: Parlamak, ışımak bildiren kök. (EYUBOĞLU, 1995)


Bulaoğlu/ Bula’nınoğlu Arhavi> Küçükköy. Çaykara> Maraşlı. Rize> Akpınar. Of> Kavakpınar, Korucuk.


Bulamatoğlu Bayburt> Tepetarla. Dernekpazarı> Zincirlitaş.


Bula-m-at: Bulalar, Türkmenler. Eski Türkçe –at eki çoğul edatıdır


BULATOĞLU Bulat, Kazak boyu. (LEZİNA)


Bulat, tarihi Türk kişi adı. (ATALAY, 1936) Bulat, Kazan Hanları yöneticilerinden. (EROL, 1999, s. 252) Bulat, Cuçi oğullarından. (GÜLENSOY, 2015, s. 88) Bulat, Altın Ordu prensi. (YAKUBOVSKİY, 1976, s. 280) Bulat, Uygur devlet adamı adı. (GÜL, 2013, s. 290)


Bulat, Gümülcine’de yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 201)


Bulatoğlu Fındıklı> Fındıklı. Hopa> Ortahopa.


BULGUROĞLU Bulgurlu, 1450’li yıllarda Adana ve Maraş sancaklarında Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 414)


Bulgur, tarihte Musevi inançlı Hazar Türklerinin atası. (KURT, 2016, s. 72)


Bulgurcu, Rumeli eyaletinde (İskeçe); Silistre’de (AYHAN, 2013, s. 239, 482); Bulgur, 1570’lü yıllarda Karaman vilayetinde (YILDIZ, 2010, s. 194) ve Çankırı’da yerleşim yeri. (BİNGÖL, 1997, s. 20)


Bulguroğlu Gümüşhane> Yeşildere. Kürtün> Y. Uluköy. Trabzon> Ortahisar.


BULOĞLU Bul, Türk boyu. (CEVİZOĞLU, 1991, s. 123)


Buloğlu Pazar> Soğuksu.


Bululoğlu Hemşin> Bilen.


Bul-ul: Buloğlu, Türkoğlu. Çok Türk ağzında ul: Oğul.


BULUNTİOĞLU Buluntulu, Türkmen oymağı. (LEZİNA)


Buluntioğlu Şavşat> Ciritdüzü.


BULUTOĞLU Bulut, Edirne kazasında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 260) Bulutlu, 1450’li yıllarda Menteşe sancağında Bayındır Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 414)
Bulut, Türkçe ad olup, Memluk devletinin ileri gelenlerinden. (SÜMER, Şahıs Adları, s. 382) Bulut: Şahab, cesur, yiğit. (ATALAY, 1936)


Bulutlar, Plevne, Köstendil ile Kırcaali’de/ Bulgaristan yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 287, 272, 341)


Bulutoğlu Akçaabat> Yeni. Araklı> Yoncalı. Düzköy> Çayırbağı. Köse> Övünce. Maçka> Başar, Sındıra, Yaylabaşı. Of> Fındıkoba. Pazaryolu> Esenyurt. Rize> Kasarcılar. Sürmene> Soğuksu. Trabzon> İncesu.


BULUZOĞLU Buluz, Anadolu’da eski yerleşim yeri. (ATALAY, 1936)


Bul-uz. Bul, Türk boyu. (CEVİZOĞLU, 1991, s. 123) Uz, Oğuzların diğer bir adı.


Buluzoğlu Yusufeli> Köprügören.


BUNDUZOĞLU Bunduz, Üç Ok Türkmeni kolu. (LEZİNA) Bunduz, Niğde sancağında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 24)


Bunduzoğlu Rize> Paşakuyu.


BURAKOĞLU Burak, Sivas eyaletinde Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 65) Burak, 1450’li yıllarda Tarsus sancağında Bayındır Türkmeni oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 417) Buraklu, 1500’lü yıllarda Saruhan sancağında Yörük taifesi. (KAYGANA, 2015, s. 37) Buraklu, zorunlu iskânlar sırasında adı geçen Bozulus Türkmeni aşireti. (REFİK, 1930, s. 100)
Burak, Çağatay ulusunun 7. hanı. (GÜLENSOY, 2015, s. 89)
Burak, 1500’lü yıllarda Dimetoka’da (ÇAM, 2010, s. 58) ve Bulgaristan (Hersek) da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 210)
Burakoğlu Bayburt> Adabaşı. Çayeli> Çataldere.


BURBUROĞLU Burbulu, 1500’lü yıllarda Çemişgezek’te cemaat. (GÜL, 2014, s. 138)


Arapça burbur: Bulgur. (ÇAĞBAYIR)


Burbulu, 1500’lü yıllarda Çemişgezek’te yerleşim yeri. (ÜNAL, 1999, s. 279)


Burburoğlu Akçaabat> Kavaklı. Beşikdüzü> Ağaçlı. Fındıklı> Yaylacılar. Hayrat> Pazarönü.


BURÇOĞLU Burçoğlu, Kıpçak boyu. (GOLDEN, 2006, s. 171) Burcoğlu, Kıpçak boyu. (KUZEYEV, 2005, s. 179)


Borcoğlu, eski Hazarlar döneminde Orta-Kür ırmağı sağına ve Kafkasya güneyine göç eden Türk boyu. (KIRZIOĞLU, 1992, s. 42)


Burçoğlu Kuman/ Kıpçak şahıs adı. (RASONYI, 2006, s. 486) Kıpçakça burç: Biber. (CAFEROĞLU, 1931)


Burç, 1450’li yıllarda İçel sancağında İğdir Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 901)


Burçoğlu Çaykara> Çamlıbel. Yusufeli> Yüksekoba.


BURDOLOĞLU Burd-ol. Burd, Kuman/ Kıpçak kabilesi. (YAKUBOVSKİY, 1976, s. 190) Kıpçakça ol: Oğul. (TOPARLI) Burdoğlu Kıpçakoğlu.


Burdoloğlu Şavşat> Cevizli.


BURGAZLIOĞLU Burgaz, Hazar Ötesi Türkmeni oymağı. (CİHAN, 2010, s. 140) Burgas, Bulgarların diğer bir adı. (ŞEŞEN, 2001, s. 71) Burkaz, Teke Türkmeni. (İLLİYEV, 2010, s. 107)


Burgaz: Kale, korunak. (EYUBOĞLU, 1995)


Burgaz, Yanya’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 491)


Burgazlıoğlu Yusufeli> Altıparmak.


BURGUCUOĞLU Burgu, Türk boyu. (LEZİNA)


Burgucu, Balkanlarda eski yerleşim yeri. (AYDIN, 1992, s. 149)


Burgucuoğlu Akçaabat> Cevizli. Vakfıkebir> Deregözü.


BURGUSOĞLU Arapça bürgus: Pire. (DEVELLİOĞLU) Atik, çabuk (mecaz).


Burgusoğlu Çaykara> Çambaşı.


BURHANOĞLU Burhan, eski kayıtlarda Konya, Karaman, Aydın, Saruhan, Tarsus, Maraş, Aydın, Diyarbakır, Teke, Bursa ve İçel sancaklarında konar-göçer Türkmen/ Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 261) Burhanoğlu, 1450’li yıllarda Maraş, Adana, Karaman, İçel sancaklarında çok yaygın Varsak ve Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 418) Burhanlı, zorunlu iskânlarda adı geçen Türkmen oymağı. (ORHONLU, 1987, s. 118) Burhan ailesi, Buhara’da ileri gelen sülale. (KAFESOĞLU, 2000, s. 57)


Bürhan: Rufai tarikatına mahsus olan şiş vurmak, ateşe girmek ve emsali harikalar hakkında kullanılan bir tabirdi. (PAKALIN, c. I s. 249) Moğolca burhan: İlah. (GÜLENSOY, 2015, s. 90) Budizm’de burhan: Erdemli, bilgili olmak. (LESSING)


Burhan, 1450’li yıllarda Bozok sancağında (HALAÇOĞLU, 2009, s. 786) ve Burhanlar, Tuna’da yerleşim yeri. (DRAGANOVA, 2006, s. 82)
Burhanoğlu Ardanuç> Kızılcık. Artvin> Yanıklı. Bayburt> Helva. Çaykara> Ulucami. Güneysu> Ulucami.


BURMAOĞLU Burmalı, Katagan Türklerinden. (LEZİNA) Burma, 1500’lü yıllarda Karacalu Türkmeni oymağı. (SÜMER, 1963, s. 92) Burmalu, Yörük cemaati. (KARACA, 1997, s. 164) Burmalu, 1455 yılında Teke sancağında Yörük taifesi. (ÜNAL, 1996, s. 236)


Kıpçakça burma: Mancınık. (TOPARLI)


Burmaoğlu Hayrat> Taflancık. Trabzon> Beşirli, Erdoğdu, Gürbulak, Kireçhane, Subaşı, Yalı. Vakfıkebir> Mısırlı.


BURNAKLIOĞLU Burnak, 1450’li yıllarda Tarsus sancağında yaygın Dodurga Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 422) Purnak, Akkoyunlu aşiretleri arasında en soylusudur ve sağ kanadını oluşturur. (WOODS, 1993, s. 88)


Purnak, Araklı’nın Taştepe köyünün adı.


Burnaklıoğlu Arsin> Atayurt. Sürmene> Muratlı.


BURNAZOĞLU Burnazlu, 1450’li yıllarda Adana, Diyarbakır ve Maraş sancaklarında yaygın Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 422) Burnaz, 1500’lü yıllarda Maraş livasında Yörük Taifesi. (SAKİN, 2010, s. 107)


Burnaz, Hazarların günümüzdeki bakiyeleri olan Karaylarda soy ad. (ALTINKAYNAK, 2006, s. 134) Burnaz: Uzun burunlu. (ÇAĞBAYIR)


Burnaz köprüsü. (REFİK, 1930, s. 201); Burnaz, Bayburt’un eski köyü. (ÖZGER, 2007, s. 354) Burnazlı, Rumeli yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 385)
Burnazoğlu/ Burnazlıoğlu Akçaabat> Ambarcık, Cevizli. Bayburt> Arpalı. Çaykara> Uzuntarla. Derepazarı> Bürücek, Uzunkaya. İkizdere> Gölyayla. Kalkandere> Çayırlı. Of> Ağaçseven, Keler. Rize> Eminettin, Hamzabey, Ortapazar, Zincirliköprü. Trabzon> Yeşilova.


BUROĞLU Burlı, Kıpçak kabilesi. (AHİNCANOV, 2009, s. 263)


Moğolca bur: Çamurlu. (LESSING)


Buroğlu Trabzon> Erdoğdu.


BURSALIOĞLU/ BURSAOĞLU Bursa, 1450’li yıllarda Kütahya sancağında yaygın Avşar Türkmeni Yörükleri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 422)


Bursacık, Bulgaristan’da yerleşim yeri. (ÇAVUŞ, 1990, s. 167)


Bursalıoğlu/ Bursaoğlu Ardeşen> Düz, Yeniköy. Artvin> A. Maden. Çayeli> Derecik. Derepazarı> Bahattinpaşa, Maltepe, Sarıyer, Uzunkaya. Kalkandere> Geçitli. Pazar> Hasköy. Rize> Camiönü, Pilavdağı. Sürmene> Soğuksu. Trabzon> Gazipaşa. Yusufeli> Esenyaka, Zeytincik.


BURUCUOĞLU Buruncuk, Türkmen kabilesi. (ORKUN, 2011, s. 51) Buruncuk, Türkmen oymağı. (SÜMER, Oğuzlar, L. I.)


Burucu, Gagauz Türklerinde soy ad. (MANOV, 2001, s. 206) Burucu: Tosun ve boğalarda burma işini yapan. (ÇAĞBAYIR)


Burucuoğlu Yusufeli> İşhan, Yaylalar. Giresun. (EMECEN, 2015)


BURUKOĞLU Buruk, Türkmen kabilesi. (BEYOĞLU, 2000, s. 212)


Buruk, Gagauzlarda takma ad. (MANOV, 2001, 204) Buruk: Kırgın, alıngan. (ÇAĞBAYIR)


Buruk, 1500’lü yıllarda Karaman vilayetinde (YILDIZ, 2010, s. 204); Amasya’da (ÇATAL, 2009, s. 32) ve Buruh, Moğollar dönemi Türkistan’da yerleşim yeri. (KUSHENOVA, 2006, s. 102)


Burukoğlu Akçaabat> Salacık.


BURUNLUOĞLU Burunlu, 1500’lü yıllarda Çemişgezek’te Türkmen oymağı. (GÜL, 2014, s. 162)
Burunluoğlu Kelkit> Çömlekçi.


BURUNSUZOĞLU Burunsuz, Edirne vilayetinde Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 262) Burunsuz, 1500’lü yıllarda Ankara livasında Haymana Türkmen oymağı. (SAKİN, 2010, s. 108)


Burunsuz, Hazar Türklerinin günümüzdeki uzantıları olan Karay Türklerinde kullanılan soy ad. (ALTINKAYNAK, 2006, s. 134) Burunsuz, Gagauz Türklerinde soy ad. (MANOV, 2001, s. 206)


Burunsuz, Balkanların değişik eyaletlerinde (AYHAN, 2013); Candaroğulları bölgesinde ve 1450’li yıllarda Ankara’da Avşar Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 423) Burunsuz, Candaroğlu yöresinde Türkçe iskân birimi. (ÇEVİK, 2012, s. 355)
Burunsuzoğlu Gümüşhane> Tekke. Kelkit> Güzyurdu. Trabzon> Bostancı, Çiçekli. Yusufeli> Kılıçkaya.


BUS’İNOĞLU Buslar, 1450’li yıllarda İçel sancağında Avşar Türkmeni. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 423)


Bus, Kıpçak kahramanlarından. (TOGAN, 1981, s. 164) Busir, Hazar hakanı. (DUNLOP, 2008, s. 184) Kumanca (GRÖNBECH) ve Kıpçakça bus: Soluk, nefes. (TOPARLI)


Businoğlu Şavşat> Çamlıca.


Busuloğlu Pazar> Şentepe.


Bus-ul. Çok Türk ağzında ul: Oğul. Busul> Busoğlu, Türkmenoğlu.


BUŞANOĞLU Buşan, Bulgar Türklerinin kolu ve başbuğu. (RASONYI, 1993, s. 89-90)


Buşanoğlu Trabzon> Doğançay.


BUYANOĞLU Buyan-hana Türkmen oymağı. (İLLİYEV, 2010, s. 85)


Buyan, tarihte Türk büyükleri arasında yaygın ad. (GÜLENSOY, 2015, s. 91) Buyan, Budist terimi olup fazilet, erdem anlamındadır. (LESSING) Eski Türkçe buyan: Kut, saadet. (GABAİN, 1988)


Buyanoğlu Vakfıkebir> Yalıköy.


BUZOĞLU/ BUZLUOĞLU Buzlar kulu, Şahseven Türkmeni taifesi. (KALAFAT, 2011, s. 182) Buzlu, 1450’li yıllarda Sivas ve Hamid sancaklarında Beğdili Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 424)


Buzoğlu/ Buzluoğlu Pazar> Yemişli. Trabzon> Bahçecik, Erdoğdu, Konaklar, Pazarkapı.


Buzbuzoğlu Rize> Boğaz.


BÜKRÜOĞLU Bükri, Salır ve Teke Türkmeni kolu. (LEZİNA) Bükrü, Hazar Ötesi Türkmeni oymağı. (CİHAN, 2010, s. 140)


Eski Türkçe bükrü: Kambur kimse. (GÜLENSOY, 2007) Kuman/ Kıpçakça bükrü: Eğri, bükük. (GRÖNBECH)
Bükrüoğlu Sürmene> Soğuksu.


Bükreoğlu Kürtün> Söğüteli.


BÜLBÜLOĞLU Bülbüller, Türkmen oymağı. (HÜRMÜZLÜ, 2006, s. 159)


Bülbüller, Kefe livasında (AYHAN, 2013, s. 105); Bülbüllü, 1450’li yıllarda Saruhan’da Karkın Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 763)


Bülbüloğlu Akçaabat> Derecik, Eskiköy, Kaleönü. Arhavi> Musazade. Hopa> Çamlı. İkizdere> Ballıköy. Rize> Balıkçılar. Trabzon> Erdoğdu, Yeşilova. Yusufeli> Çevreli.


BÜNYATOĞLU Bünyad, 1450’li yıllarda Tarsus ve Kütahya sancaklarında Salur Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 428)


Kıpçak/ Kuman ağzında bünyad: Temel, esas. (TOPARLI)


Bünyatoğlu Trabzon> Beşirli, Meydankaya, Pazarkapı.


BÜRGÜNOĞLU Kıpçakça burgun: Bulgur. (TOPARLI)


Bürgünoğlu Hopa> Sundura.


BÜYÜKLİMANOĞLU Büyükliman, Vakfıkebir’in eski adı. Gelinen yer.


Büyüklimanlıoğlu Of> Sulaklı. Sürmene> Orta, Soğuksu.


BÜYÜKOĞLU/ BÜYÜKLÜOĞLU Büyük, eski kayıtlarda Bozok, Maraş, Kütahya, Aydın ve Diyarbakır sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 263) Büyükoğulları, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Türkmen oymağı ve Büyük/ Büyüklü, aynı yıllarda Adana, Bozok sancaklarında Türkmen taifesi. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 428)


Büyük, Moğol komutanı. (GÜLENSOY, 2015, s. 93)
Büyükoğlu/ Büyüklüoğlu Arhavi> A. Hacılar, Cumhuriyet, Küçükköy, Yemişlik. Arsin> Gölgelik. Borçka> Alaca, Güneşli. Çamlıhemşin> Güroluk. Derepazarı> Esentepe, Kirazdağı. Dernekpazarı> Kondu. Fındıklı> Sümer. Gümüşhane> Söğütağıl. Güneysu> Ulucami. İkizdere> Kirazlı, Ortaköy, Tozköy. Kalkandere> Hurmalık, Kayabaşı. Of> Fındıkoba. Pazar> Alçılı. Rize> Bıldırcın, Bozukkale, Çamlıbel, Ekmekçiler, Erenköy, Gülbahar, Küçükköy, Pilavdağı, Sütlüce, Üzümlü. Yusufeli> Darıca, Demirkent, Taşkıran.


Büyükağaoğlu Ardanuç> Sakarya.


Büyükmehmetoğlu Akçaabat> Eskiköy. Ardanuç> Soğanlı.


CABBAROĞLU Cabbar, 1450’li yıllarda İçel sancağında yaygın Yıva Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 431, 406) Cebbari, Irak Türkmenleri taifesi. (SAATÇI, 1999, s. 295)


Cabbarzade, Çapanoğullarının ileri gelenlerinden. (HALAÇOĞLU, 1997, s. 56) “18. ve 19. yüzyılda Cebbarlu beylerinin Osmanlı Devleti’nin paşa ve bey unvanıyla vali olarak önemli isyanlarda ve İran’la olan savaşlarda doğrudan görevlendirildiklerini biliyoruz.” (YALÇIN, 2014, s. 30)


Cabbaroğlu Ardanuç> Tepedüzü.


CABİROĞLU Çabır, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar boyu. (ADİLOĞLU, 2005, s. 186) Cabiroğlu, Kacar Türkmeni kolu. (SAVAŞ, 2017, s. 270)


Cabir, Tuna’da, Kırcaali’de (Bulgaristan) yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 226, 273)


Cabiralioğlu Beşikdüzü> Anbarlı. Cabiroğlu, Kütahya (SAVAŞ, 2017); Şebinkarahisar. (KIVRIM, 2015)


CABLAHOĞLU Cabalak, Türkmen oymağı. (CANDAR, 1934, s. 8)


Kıpçakça cablak: Karmakarışık. (TOPARLI)


Cablahoğlu Arhavi> Üçırmak.


CABOĞLU (BK. Çepnioğlu)


CABRİOĞLU Cabir’den.


Cabrioğlu Beşikdüzü> Dağlıca, Duygulu.


CACAOĞLU Cacaoğlu, Türkmen taifesi. (TURAN, 1980, s. 192) Cacalu, Beğdili Türkmeni oymağı. (LEZİNA)


Cacaoğlu, Ortaasya’dan gelen Halep yöneticisi ailelerden. (ÖZDOĞAN, 2007, s. 33) Cacaoğlu Nureddin Bey, Eskişehir'de Moğol valisi. (İNALCIK, 2009, s. 4) Cacaoğlu medresesi, 1272 de Kırşehir’de yapıldı. (GÜNAY, 2015, s. 387)


Cacaoğlu Vakfıkebir> Caferli, Kemaliye.


CACIKOĞLU Cacıkoğlu, Türkmen oymağı. (EMREN, 2018, s. 18)
Cacıkoğlu Bayburt> Alapelit.


CADALOZOĞLU Bir anlamı da “Bilgili, görgülü, becerikli” olan sözcük. (ÇAĞBAYIR)
Cadalozoğlu Bayburt> Sakızlı.


CAFEROĞLU Caferli, eski kayıtlarda Bozok, Adana, Tarsus, Niğde ve Silistre sancaklarında Türkmen Ekradi taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 267) Cafer/ Caferlü, 1450’li yıllarda Urfa, Haleb, Tarsus ve Sivas sancaklarında Döğer Türkmen oymağı ve Cafer, aynı yıllarda Aydın sancağında Kıpçak oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 433) Caferlü, Rumeli’de Yörük cemaati. (AYHAN, 2013, s. 504) Caferli, iskâna tabi tutulan aşiret. (ORHONLU, 1987, s. 118)


Caferoğulları, Tiflis’te beylik. (SEVİM, 1988, s. 29) Caferiler, Kafkasya’da müstakil sülale. (ÖGEL, 1992, s. 5) Caferi mezhebini kuran ve Hanefi mezhebinin kurucusu İmam Azamın hocası İmam Cafer.


Caferler, Varna (AYHAN, 2013, s. 466); Caferi, 1500’lü yıllarda Harput’ta yerleşim yeri. (ÜNAL, 1989, s. 78)
Caferoğlu Akçaabat> Ağaçlı. Ardanuç> Ferhatlı, Karlı, Peynirli, Yolüstü, Zekeriya. Arhavi> Musazade, Y. Şahinler. Arsin> Madenli. Bayburt> Arpalı, Bayırtepe, Çayıryolu, Saruhan. Beşikdüzü> Adacık, Akkese. Çarşıbaşı> Fener. Çayeli> Kemer, Musadağı, Sabuncular. Çaykara> Kabataş, Maraşlı. Fındıklı> Aksu. Gümüşhane> Demirkaynak, Erdemler, Eskibağlar, Süleymaniye. Hopa> Ortahopa. İkizdere> Sivrikaya. İspir> Öztoprak. Kelkit> Deredolu, Kılıçtaşı, Uzunkol, Yeşilpınar. Köprübaşı> Beşköy. Kürtün> Arpacık, Gündoğdu, Y. Uluköy. Of> Ovacık. Pazar> Yücehisar. Pazaryolu> Laleli. Rize> Bıldırcın, Kale, Müftü. Şavşat> Yoncalı. Şiran> Balıkhisar, Kozağaç, Seydibaba, Yeşilbük. Tonya> Büyük, Kalemli, Kalınçam. Torul> Güzeloluk. Trabzon> Boztepe, Gülbaharhatun, Hızırbey, Ortahisar, Pazarkapı, Yalı. Vakfıkebir> Ortaköy, Tarlacık, Yalıköy. Yusufeli> Demirköy, Evren, Kirazalan.
Caferşeyhoğlu Kürtün> Taşlıca.


CAĞOĞLU Çağ, Türk boyu. (CEVİZOĞLU, 1991, s. 123)


Türkçe cağlı: Namuslu. (ATALAY, 1936)


Cağoğlu Kürtün> Çayırçukur.


CAHOĞLU Çah, Çerkez asilzade ailesi. (LYULYE, 2010, s. 65) Cahli, Türk boyu. (LEZİNA)


Kıpçakça çah: Güç, kuvvet. (TOPARLI) Moğolca cah: Ağa. (LESSING)


Cahoğlu Araklı> Sularbaşı.


CAKACIOĞLU Caka, Ensari Türkmeni kolu. (LEZİNA) Çaka, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar boyu. (ADİLOĞLU, 2005, s. 186)


Cakacioğlu Şalpazarı> Çamkiriş.


CAKELOĞLU Cakel, Gürcü kralı Laşa’ya yardım eden kişinin babası. (BROSSET, 2003, s. 427) Kral Laşa, Tamara’nın oğludur. (GALSTYAN, 2005, s. 40) “Cakel, Kıpçak beyi Böke’nin Tamara çağında Kumandan olan dedesinin Gürcüce kütüklerindeki lakabı.” (KIRZIOĞLU, 1992, s. 148)


“Gürcistan’da XII. yüzyılda Kumanlar faaldirler. Gürcistan’ın parlak çağının büyük başbuğu Kubasar Kıpçak’tır. Kraliçe Tamara’nın damarında da Kıpçak kanı vardır.” (RASONYI, 1983, s. 38) Tamar’ın anneannesi Kıpçak’tır.


Cak-el. “Çak Kalesi, Ortodoks Kıpçakların oturduğu kale olup, Atabek unvanını alarak, Çoruh boyu ile Yukarı-Kür bölgelerinin yarı bağımsız hakimi olmuşlar.” (GÖKBEL, 2000, s. 160) Cakel, Ahıska Atabeklerinin unvanı.


Cakeloğlu Arhavi> Derecik, Konaklı.


CAKOĞLU (Bk. Çakoğlu)


CAMADANOĞLU Camedar, sultanın elbiselerinin bakımından sorumlu kişi. (TURAN, 2012, s. 445)


Farsça camadan: Yün elbise. (ÇAĞBAYIR) Meslek adı.


Camadanoğlu İkizdere> Çiçekli. Rize> Atmeydanı, İslampaşa, Müftü.


CAMANGAOĞLU Camagaroğlu, 1450’li yıllarda Konya sancağında Kayı Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 433)


Camangaoğlu Fındıklı> Çınarlı.


CAMBAZOĞLU/ CANBAZOĞLU Canbazoğlu, eski kayıtlarda Adana, İzmir ve Paşa sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 268) Canbaz, 1450’li yıllarda Adana sancağında yaygın Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 434) Çambazlar, Rumeli’de Yörük cemaati. (AYHAN, 2013, s. 504)
Canbaz, Osmanlıda askeri sınıf. (ERCAN, 1989, s. 8) Farsça cambaz: Canıyla oynayan. (ÇAĞBAYIR) Kıpçakça canbaz: Pehlivan. (BERBER, 2019) Türkmence cenbaz: Savaşçı. (ÖLMEZ, 1995) Cambaz, Gagauz Türklerinde soy ad. (MANOV, 2001, s. 206)
Canbaz-Kala, Tanrı Dağları civarında eski Türk eserlerinin buluntu yerlerinden. (ÖGEL, 2014, Harita IV) Canbaz, Gümülcine (AYHAN, 2013, s. 201); Bulgaristan (ÇAVUŞ, 1990, s. 174) ve 1500’lü yıllarda Kayseri’de yerleşim yeri. (İNBAŞI, 1992, s. 93)
Cambazoğlu/ Canbazoğlu Arhavi> Cumhuriyet. Arsin> Elmaalan. Çamlıhemşin> Kaleköy. Hemşin> Ortaköy. İspir> Sırakonak. Pazar> Güzelyalı. Rize> Kasarcılar, Mermerdelen. Şiran> Alıç, Gökçeler. Torul> Budak.


CAMBEKLİOĞLU (Bk. Canbeklioğlu)


CAMIŞOĞLU/ CAMUŞCUOĞLU Camuşoğlu, Türkmeni oymağı. (EMREN, 2018, s. 18) Camuşçi, Azerbaycan Türklerinin Şahseven kolu. (LEZİNA) Camuslu, Safevi devleti kuruluşuna katkı veren Türkmen oymağı. (SÜMER, Oğuzlar, s. 181) Camuş, 1500’lü yıllarda Rakka’da iskân eden aşiret. (ÇELİKDEMİR, 1995, s. 103)


Kıpçakça çamuş: Talim görmüş at. (TOPARLI)


Camuşlagu, Moğollar dönemi Türkistan’da (KUSHENOVA, 2006, s. 102) ve Camus, 1450’li yıllarda Maraş’ta Avşarlar yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1594)


Camışoğlu/ Camuşcuoğlu Artvin> A. Maden. Fındıklı> Gürsu. Sürmene> Çamburnu. Kelkit> Cumhuriyet.


CAMOĞLU Cam, Türk uruk isimlerinden. (TOGAN, 1981, s, 41) Çamlulı, Dulkadırlı Türkmenlerinden olup zorunlu iskâna tabi tutulmuştur. (ORHONLU, 1963, s. 75)


Moğolca cam: Tapınak aşçısı. (LESSING) Moğol izleri bölgede çoktur.


Cam, Harzemşah döneminde Türkistan’da yerleşim yeri. (KAFESOĞLU, 2000, s. 112) Camlu, 1575 yılında İzmir’in köyü. (GOFFMAN, 1995, s. 139)


Camoğlu Akçaabat> Orta. Beşikdüzü> Ağaçlı. Trabzon> Boztepe.


Camitoğlu Rize> Halaslar, Orta.


Cam-it: Camlar, Türkmenler. Eski Türkçede –it eki çoğul edatıdır.


CANBEKLİOĞLU Canbekoğlu, Harmandalı Türkmeni oymağı. (SAVAŞ, 2017, s. 231)


Canbek, Kırım beylerinden. (ÖZTÜRK, 2004, s. 402)


Canbek, 1500’lü yıllarda Bosna’da yerleşim yeri. (YARDIMCI, 2004, s. 179)


Canbekoğlu/ Canbeklioğlu Bayburt> Çorak, Tuzcuzade. Demirözü> Akyaka, Damlıca, Elmalı, Otlukbeli. Kelkit> Çamur, Çömlekçi. Köse> Salyazı.


Cembeklioğlu Bayburt> Çorak. Demirözü> Akyaka, Damlıca, Elmalı, Otlukbeli.


CANBOLATOĞLU Canbulatoğlu, Türk boyu. (LEZİNA)


Canbolat, Celali hareketinin önde gelen liderlerinden. (ATABAY, 2008, s. 53) Canbulat, Memluk sultanlarından. (YİĞİT, 2008, s. 98)


Canbolatoğlu/ Canbulatoğlu Beşikdüzü> Ağaçlı. Dernekpazarı> Zincirlitaş. Trabzon> Gülbaharhatun


CANCAOĞLU Canca, Ardeşen, Pazar, Rize ve Artvin’de yerleşim yeri. Canca, Gümüşhane'nin (1600’lü yıllar) Osmanlı dönemindeki adı. (BİLGE, 2015, s. 37)


1515-1520’de Gümüşhane için, Karyeyi Eski Canca, 1583’de Karye-yi Nefs-i Cancayı Maden olarak görülür. (Trabzon, 2006, c. ı s. 145, Türk Ocakları) 1523 kayıtlarında Arhavi’ye bağlı (Laz nahiyesi) Cancalar köyü vardı. (Belleten (1962) sayı 102, s. 325…) Günümüzde Gümüşhane’de Canca mahallesi bulunmaktadır.


Cancaoğlu Ardeşen> Pirinçlik. Pazar> Irmakköy, İkiztepe, Pazar, Zafer.


CANCIOĞLU Cancık, Adana sancağı ve Tokat kazasında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 268) Cancıklu, 1450’li yıllarda Adana sancağında yaygın Döğer Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 436)


Canci, 1500’lü yıllarda Bayburt’ta yerleşim yeri. (MİROĞLU, 1975, s. 40)


Cancioğlu Hopa> Çamurlu, Koyuncular.


CANÇUROĞLU Cançoro, Türk boyu. (OMOROV, 2008, s. 12)


Çançu, Yukarı Kür ve Çoruh boylarındaki tarihi Türkçe adlardan. (KIRZIOĞLU, 1992, s. 175)


Can-çur. Canlu, Kıpçak kolu. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 438) Türkçe çur: Sarışın, açık renkli. (GÜLENSOY, 2007) Cançur: Sarışın Kıpçaklar.


Çançur, Kayserinin Fettahdere köyünün mahallesidir. Aynı zamanda yaylası. Erzurum’dan 1877-78 yıllarında Rus zulmünden kaçıp gidenlerin kurduğu köylerden biridir.


Cançuroğlu Şavşat> Söğütlü.


CANDAROĞLU Candar, eski kayıtlarda Teke, Hamid, Sivas, Ordu, Konya, Diyarbakır, Aydın ve Menteşe sancaklarında konar-göçer Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 269) Candar, 1450’li yıllarda Diyarbakır ve Menteşe sancaklarında Kınık Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 437) Candar, Abazaların kolu. (TAVKUL, 2007, s. 486)


“Candaroğlu Beyliği, Selçuklu beylerinden Yaman Candar tarafından Sinop ve Kastamonu civarında kuruldu. Fatih, 1461’de varlığına son verdi.” (İLBEY, 2010, s. 142) “Candar, Selçuklu komutanı, (s. 180), Candarlar, Büyük Selçuklularda sarayı koruyan askerlere denirdi.” (TURAN, 2012, s. 444)


Farsça candar: 1. Silahlı kimse. 2. Muhafız, korucu. (DEVELLİOĞLU) “Candar: Polis. Türkçeden ve Türklerden Bulgarcaya geçen kelime.” (BELLETEN, sayı 211, 1990, s. 535) Candar: Cellat. (BARTHOLD, 2017, s. 390)


Candar, Candaroğlu yöresinde Türkçe iskân birimi. (ÇEVİK, 2012, s. 355)


Candaroğlu Şavşat> Tepeköy. Safranbolu. (KOÇ, 2015)


CANFEROĞLU Canferoğlu, Kelkit> Mahmatlı. Rize> Yağlıtaş.


CANCOZOĞLU Cangözü, Türk kabilesi. (LEZİNA)
Cancozoğlu Pazaryolu> Demirgöze.


CANGİROĞLU Cangir, Türk kabilesi. (LEZİNA)
Cangir, Kazak hanı. (JANUZAQOV, 2003, s. 53) Cangır: Baran, yağmur. (ATALAY, 1936)
Çangırlı, Osmanlı döneminde Balkanlarda yerleşim yeri. (AYDIN, 1992, s. 142)


Cangıroğlu Bayburt> Nişantaşı.


CANIMOĞLU Canım-bay, Abazaların kolu. (TAVKUL, 2007, 485) Canım Analı, 1450’li yıllarda Ankara sancağında Haymene Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1964)


Canımoğlu Güneysu> İslahiye. Trabzon> Gündoğdu.


CANİKLİOĞLU/ CANİKOĞLU Canikler, eski kayıtlarda Adana ve Canik (Samsun) sancaklarında konar-göçer Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 269) Canikler/ Caniklü, 1450’li yıllarda Adana, Ankara, Niğde ve Kayseri sancaklarında yaygın Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 437) Canikli, Çepni boyunun aşireti. (UÇAKCI, 2013, s. 296)


Canik, Trabzon vilayetine bağlı dört sancaktan birinin adı idi. (PAKALIN, c. I s. 258)


Çağatayca çanık: Havanın bozukluğu, bulut. (KUNOS, 1902, s. 39) Türkmence canık-: Özlemek. (ÖLMEZ, 1995)


Canikli, Dimetoka’da (Balkanlar)(AYHAN, 2013, s. 159); Canik, Tunceli’de eski yerleşim yeri. (KOÇ, 2016, s. 86) Kürtleşen Türkmenlerin hatırası.
Canikoğlu/ Caniklioğlu Artvin> Erenler. Bayburt> Tuzcuzade. Kelkit> Yeniköy. Şavşat> Ciritdüzü. Şiran> Erenkaya. Karaca. Trabzon> Ortahisar, Pınaraltı. Yusufeli> Taşkıran.


CANİOĞLU Canı, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar Türklerinde kabile. (ADİLOĞLU, 2005, s. 158) Cani, konar-göçer Yörük cemaati. (BOSTAN, 2002, s. 346) Canılı, 1500’lü yıllarda Gence-Karabağ Eyaletinde Türkmen oymağı. (NECEFLİ, 2010, s. 10)


Cani, Türkistan’da Türk beyliği. (BARTHOLD, 2017, s. 151) Cani, Türk tarihinde ileri gelen yaygın şahıs adı. (GÜLENSOY, 2015, s. 98) Canı, Safevi devletinde kullanılan Türkçe adlardan. (SÜMER, Şahıs Adları, s. 243)


Çani-çe, Rumeli’de (Hersek) yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 210)


Canioğlu Ardeşen> Şentepe. Artvin> Orta, Y. Maden. Şavşat> Yoncalı.


CANKALOĞLU Cankaoğlu, Türkmeni oymağı. (EMREN, 2018, s. 17)


EAT çankal: Eğri, zayıflıktan kemikleri çıkmış insan. (ÇAĞBAYIR)


Cankaloğlu Çarşıbaşı> Yavuz. Trabzon> Akyazı.


CANKUROĞLU Cankir, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar kabilesi. (ADİLOĞLU, 2005, s. 162)
Cankuroğlu Bayburt> Çorak, Kırkpınar.


CANOĞLU/ CANİZEOĞLU Canlu, Kıpçak boyu. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 438) Can, Çeçenlerin bir kolu. (BERJE, 1958, s. 15) Canize> Canzade. Gürcüce ek almış Türkçe ad. Gürcüleşmiş Kıpçakların hatırası.


Can, Mevlevi tabiridir. İkrara yeni gelenlere denir. (PAKALIN, c. I s. 256) Can: Tarikat ehli, özellikle ikrar töreninde nasip alan talip için kullanılır. Gönül, ruh anlamına da gelir. (AKSÜT, 2013, s. 151)


DLT’te Can, bir Uygur şehrinin adı. Can suyu (s. 87) ve Can kalesi, Moğollar öncesi Türkistan’da. (BARTHOLD, 2017, s. 198)


Canizeoğlu Artvin> Vezirköy.


Can-ize> Can-dze> Canzade. “Gürcüce -dze eki Farsça olup zade anlamında soyadı unvanıdır.” (KIRZIOĞLU, 1976, s. 151) Canize: Canzade, Kıpçakzade.


Canoğlu Arhavi> Balıklı, Cumhuriyet, Ulukent. Artvin> Bakırköy. Bayburt> Hacıoğlu. Borçka> Aralık, Karşıköy. Çaykara> Ataköy, Kabataş, Koldere. Dernekpazarı> Akköse. Hopa> Sugören, Sundura, Yeşilköy. Kelkit> Bezendi. Of> Ballıca, Sulaklı. Rize> Düzköy, Kocatepe, Köprülü. Sürmene> Yeniay. Şavşat> Ziyaret.


Canağaoğlu Trabzon> Ortahisar.


Canalioğlu Trabzon> Çarşı.


Canbakaloğlu Arsin> Başdurak.


Cangiloğlu Ardanuç> Kızılcık.


Can-gil. Kıpçaklarda –gili eki kullanılmaktadır. (MALACILI, 2002, s. 265)


Cankutoğlu Gümüşhane> Süngübayır. Şiran> Sellidere.


Canmirzaoğlu Trabzon> Çömlekçi.


Can-mirza. (Bk. Mirzaoğlu)


CANSIZOĞLU Cansız, Türkmen oymağı. (ERENDOR, 2016, s. 213)


Kazakça cansız: Gizli yürüyen, gizli hareket eden. (KENESBAYOĞLU)
Cansızoğlu Akçaabat> Çilekli. Araklı> Yolgören. Arsin> Başdurak, Gölcük. Aydıntepe> A. Kırzı, Sorkunlu. Bayburt> Çorak, Kırkpınar, Veysel, Zahit. Demirözü> Güneşli. Dernekpazarı> Kondu. Gümüşhane> A. Yuvalı, Demirkaynak. Hayrat> Dağönü. İkizdere> Ballıköy. Maçka> Gürgenağaç. Of> Uluağaç. Sürmene> Konak. Şavşat> A. Koyunlu. Şiran> Bahçeli. Torul> Yücebelen. Trabzon> Pazarkapı, Yalı. Yusufeli> Darıca.


CAPOĞLU (Bk. Çepnioğlu)


CARATLIOĞLU Carat, Türk boyu. (TOGAN, 1981, s. 41)


Kıpçak kökenli Kafkas Malkar Türklerinde carat: Beğenme, hoşlanma. (TAVKUL, 2000)


Carat, Şavşat’ın köyü.


Caratlıoğlu Artvin> Vezirköy.


CAROĞLU/ CARLIOĞLU Car, Türk boyu. (LEZİNA)


Çağatay Türkçesinde car: Askere sefer haberini eyleyen. (GÜZELDİR, 2002) Moğolca car: Yüksek ses, bağırma. (LESSING) Carlı: Yoksul. (DS) Kafkas Kıpçakçasında carlı: Fakir, zavallı. (TOPAL, 2005)
Caroğlu/ Carlıoğlu Kelkit> Öğütlü. Şalpazarı> Pelitçik.


CAŞİOĞLU Çaşi, Kafkas kavmi Adiginelerin kolu. (LEZİNA)


Caşioğlu Pazar> Dernek.


CAŞİROĞLU DLT’te çaşir: Büyük çadır.
Çaşirlar, eski kayıtlarda Yozgat’ta yerleşim yeri. (Köylerimiz, 1968, s. 722)
Caşiroğlu Kelkit> Karşıyaka.


CAYRALIOĞLU Cayra, Kürtün’ün köyü. Gelinen yer.


Cayralıoğlu Kürtün> Kızılcatam.


CAZOĞLU Cazlık, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar Türklerinin kabilesi. (ADİLOĞLU, 2005, s. 166)


Kafkas Kıpçakçasındacaz: Av, avcılık. (TOPAL, 2005)


Caz, Türkistan’da şehir. (AYDIN, 1989, s. 43) Caz, Ceyhun civarında yerleşim yeri. (BARTHOLD, 2017, s. 173)


Cazoğlu Fındıklı> Tatlısu.


Cazuroğlu Yusufeli> Erenköy. Denizli. (ÇEVİK, 2007)


Caz-ur. DLT’te uri: Erkek evlat. Cazur: Cazoğlu.


CEBECİOĞLU Cebelü, 1500’lü yıllarda Kırşehir ve Niğde livalarında Türkmen oymağı. (SAKİN, 2010, s. 110) Cebe, konar-göçer Türkmeni. (METİN, 2007, s. 135)


Cebe, ünlü Moğol komutanı. Moğolca cebe: Savaş araç ve gereci, silah ve mühimmat. (LESSING) Cebe, Memluklular’da kullanılan Türkçe şahıs adı. (SÜMER, Şahıs Adları, s. 382)


Osmanlıda cebeci: Harp aletleri, levazımı yapan, bunları muhafaza, harpte mevzilere, tabyalara kadar sevk eden bir kısım ordu mensuplarına verilen unvandır ve cebe: Zırh. (PAKALIN, c. I s. 261)


Cebe, Makedonya’da ve Çebe, Gümülcine’de yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 172, 201)
Cebebcioğlu Ardanuç> Bulanık, Gümüşhane. Arhavi> Kavak. Artvin> Orta, Vezirköy. Bayburt> Kırkpınar, Veysel. Borçka> Muratlı. Çayeli> Erenler. Demirözü> Bayrampaşa, Dağtarla. Düzköy> Gökçeler, Taşocağı. Gümüşhane> Aktutan, Güngören. İkizdere> Eskice. İspir> Çayırözü. Kelkit> Aksöğüt, Dayısı, Ünlüpınar. Köse> Akbaba, Kabaktepe. Kürtün> Beytarla. Of> Uluağaç. Tonya> Kalınçam. Torul> Demirkapı, İlecik. Trabzon> Beşirli, Boztepe, İskenderpaşa. Yusufeli> Demirkent, Dereiçi, Pamukçular.


Cebecibaşıoğlu Trabzon> Ortahisar.


CEBİROĞLU Cebirli, Türkmen kolu. (LEZİNA) Cebirli, eski kayıtlarda Bozok, Aydın, Musul, Çorum ve Konya sancaklarında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 270)


Cebiroğlu Hayrat> Yarlı.


CEBLİOĞLU (Bk. Çepnioğlu)


CEBOĞLU (Bk. Çepnioğlu)


CEBREOĞLU Cebre, Demirözü’nün köyü. Gelinen yer.


Cebreoğlu Pazaryolu> Gülçimen.


CEDANOĞLU Kıpçakça cadan: Ağaç ev yapımı. (SAFRAN, 1989, s. 132) Mesleki lakap.
Cedanoğlu Aydıntepe Merkez. Ceddanoğlu Yalvaç’ta. (SAAT, 2014, s. 135)


CEDOĞLU Cedlu, Türkmen oymağı. (HÜRMÜZLÜ, 2006, s. 160)


Cedoğlu Hopa> Çamlı.


CEHALEVAOĞLU Cehal-eva. Cegal, Türk boyu. (LEZİNA) Ava: Ağa, efendi. (ÇAĞBAYIR)


Cehalevaoğlu Of> Kıyıboyu.


CEHLİOĞLU Çehli, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Bayındır Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 522) Çehli, 1500’lü yıllarda Dulkadirli Türkmeni kolu. (SARI, 2015, s. 262)


Cehlioğlu Düzköy> Taşocağı.


CELALOĞLU Celaloğlu, Maraş sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 271) Celal, 1450’li yıllarda Karaman vilayetinde Bayındır Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 450)


Celal köyü, 1450’li yıllarda Bayad Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1964)
Celaloğlu Araklı> Araklı. Ardanuç> Aydın. Bayburt> Tepetarla. Hopa> Subaşı. İspir> Merkez. Kelkit> Bezendi, Dereyüzü, Gümüşgöze. Şavşat> Şalcı, Yoncalı.


CELEPOĞLU Celep, Beğdili Türkmeni kolu. (LEZİNA) Celepoğlu, Avşar Türkmeni aşireti. (UÇAKCI, Bozoklar, s. 306) Celeb, 1500’lü yıllarda Karacalu Türkmeni oymağı. (SÜMER, 1963, s. 94)
Kıpçak ağzında celeb: Koyun ticareti ile uğraşan. (TOPARLI)


Celepler, Kırcaali’de/ Bulgaristan yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 273)
Celepoğlu/ Celepçioğlu Araklı> Yüceyurt. Maçka> Bulak. Şiran> Arıtaş, Bilgili, Boğazyayla, Karaca, Y. Kulaca. Trabzon> Bulak. Çömlekçi.


CELİLOĞLU Celili, Türkmen oymağı. (HÜRMÜZLÜ, 2006, s. 146) Celiloğlu, Kacar Türkmeni kolu. (SAVAŞ, 2017, s. 270)


Celil: Büyük, ulu. Vezir veya müşir rütbeli makamlara yazılan yazılarda hitap olarak kullanılırdı. (ÇAĞBAYIR)


Celiloğlu Gümüşhane> Çayırardı. Hemşin> Yaltkaya. İspir> Mescitli. Kelkit> Aziz.


CELLATOĞLU Sıfat olarak takılan ad.


Cellad Virani, 1450’li yıllarda Adana sancağında Yüreğir Türkmenlerinin yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1800) Gelinen yerle bağlantılı olabilecek ad.


Cellatoğlu Akçaabat> Sertkaya. Pazar> Yemişli. Sürmene> A. Çavuşlu. Yusufeli> Havuzlu.


CELLİOĞLU Celili, Türkmen oymağı. (HÜRMÜZLÜ, 2006, s. 146)


Cellioğlu Fındıklı> Saat.


CEMALOĞLU Cemaller, 1450’li yıllarda Kayseri sancağında Avşar Türkmeni oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 468) Cemaller, 1500’lü yıllarda Saruhan sancağında Yörük taifesi. (KAYGANA, 2015, s. 47)


Çemal, Altay dağlarında eski Türk buluntu yeri. (ÖGEL, 1988, cetvel III, s. 407) Cemallu¸ Kelkit’in eski köyü. (SAYLAN, 2012, s. 30)


Cemaloğlu Bayburt> Mutlu. Demirözü> Çağıllı. Fındıklı> Kıyıcık. Gümüşhane> Bahçecik. İspir> Ulubel. Kelkit> Balıklı, Çimenli, Devekorusu, Gültepe, Günbatur, Köycük, Yeşilyurt, Yolçatı. Of> Eskipazar. Rize> Camiönü. Trabzon> Pazarkapı.


Cemalalioğlu Demirözü> Gökçedere.
Cemalefendioğlu Kelkit> Gültepe.


CEMBEKLİOĞLU Canbek’ten bozma kelime. (Bk. Canbekoğlu)


CEMİLOĞLU Cemillü, konar-göçer Türkmen aşireti. (METİN, 2007, s. 136)


Cemiloğlu Trabzon> Yenicuma.


CEMOĞLU Cem, 1500’lü yıllarda Bozulus Türkmeni. (ŞAHBAZ, 2018, s. 153) Cemoğlu, Boz-Ulus’tan, zorunlu iskânlar sırasında adı geçen Türkmen aşireti. (REFİK, 1930, s. 100)
Cemoğlu Şiran> Başköy.


CEMŞİTOĞLU/ CİMŞİTOĞLU Cemşid, Afganistan’da Türkmen kabilesi. (VAMBERY, 1993, s. 208) Cemşitler, Türkmen kabilesi. (BEYOĞLU, 2000, s. 443) Cemşid, Türkmen oymağı. (HÜRMÜZLÜ, 2006, s. 160)


Cemşid, Celali hareketinin liderlerinden. (ATABAY, 2008, s. 52) Ayin-i Cemşid: Bektaşilerin dolu alınan törenleri. (AKSÜT, 2013, s. 149) Cemşid, Şehzade Cem’in diğer adı. (GÜNDÜZ, 2014, s. 83)
“Çemşid olayı: 1608'1erde Adana dolaylarında Çcmşid eşkıyalık yapmaktaydı. Osmanlı ordularınca ortadan kaldırıldı.” (ÖZ, 1992, s. 103) Topal Osman’ın annesi, Çemşitgiller'den Zeynep Hanım'dır. (DOĞAN, 2016, s. 19)
Cem-şid: Aydın toplum.
Cemşid, 1500’lü yıllarda Ankara’da yerleşim yeri. (AÇIKGÖZ, 2004, s. 142)
Cemşitoğlu/ Cimşitoğlu Akçaabat> Derecik, Salacık, Yeniköy. Gümüşhane> Arslanca, Örenler. Kelkit> Yeşilpınar. Tonya> Biçinlik, Çayıriçi. Trabzon> Çömlekçi, Hızırbey. Vakfıkebir> İlyaslı, Ortaköy.


CENEVİZOĞLU (Bk. Cinivizoğlu)


CENGİZOĞLU Cengizlü, Peçenek taifesi. (LEZİNA) Cengiz, 1450’li yıllarda Adana sancağında Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 470)


Cengiz, Avşarlar ve Kaçarlarda şahıs adı. (SÜMER, Şahıs Adları, s. 292) Tarihi Türk kişi adlarından olup, cengiz: Kuvvetli anlamındadır. (ATALAY, 1936)


Cengizoğlu/ Cengisoğlu Şavşat> Yavuzköy. Yusufeli> Kılıçkaya.


CENKLİOĞLU Cenkli, Türkmen aşireti. (UÇAKCI, Üçoklar, s. 214) Çengli, 1530 yılında Aydın sancağında Türkmen oymağı. (YAZICI, 2002, s. 184)


Cenklioğlu Bayburt> Çorak.


CENNETOĞLU Cennetoğlu, Türkmeni oymağı. (EMREN, 2018, s. 15)


Cennetoğlu, Celali isyanlarına katılanlardan. (ATABAY, 2008, s. 55) Tasavvufi düşüncede cennet: Gönüldür, huzur ile ulaşılan yer demektir. (AKSÜT, 2013, s. 151)


Cennetoğlu 1500’lü yıllarda Silistre’de yerleşim yeri. (ÖZYURT, 2006, s. 46)


Cennetoğlu Araklı> Taşgeçit.


Cennetkuşuoğlu Trabzon> Çarşı.


CENTOĞLU Çendoğlu, Osmanlı kayılarında Adana’da Türkmen oymağı. (ESKİSÜRMELİ, 2007, s. 30) Çenteoğlu, Türkmen oymağı. (EMREN, 2018, s. 17)
Cent, Altın Ordu şehri. (YAKUBOVSKİY, 1976, s. 44) Cend, X. yy. Oğuz şehri. (TURAN, 2012, s. 27)
Centoğlu İspir> Özlüce.


CERANOĞLU Cerançi, Türk oymağı. (LEZİNA) Ceranoğlu, Türkmeni aşireti. (EMREN, 2018, s. 15)
Ceran: Ceylan. Uzun boylu, sevimli güzel gözlü. (ÇAĞBAYIR)
Ceran, Silistre’de yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 412)
Ceranoğlu Akçaabat> Dürbinar, Kemaliye. Beşikdüzü> Türkelli. Torul> Güzeloluk. Trabzon> Yeşilova.


CERABANOĞLU Cerban, Avşar Türkmeni. (UÇAKCI, Bozoklar, s. 306)


Cerab-an. Kıpçakça cerab: Dağarcık, torba. (AKYOL, 1919, s. 39) Ceraban: Dağarcıklar. Farsça –an eki çoğul edatıdır. Mesleki ad.


Çerban, Ohri sancağında (Balkanlar) yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 147)
Cerabanoğlu Demirözü> Elmalı.


CEREMENOĞLU Ceremen, Bulgaristan vilayetinin Burgaz şehrinde yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 136) Gelinen yer.


Ceremenoğlu Çaykara> Şahinkaya.


CERİKLİOĞLU Çerik, Türkmen oymağı. (ALTIN, 2008, s. 373) Çerikler, Türkmen kabilesi. (BEYOĞLU, 2000, s. 196)


Çerik, Şiraz’ın Moğol yöneticisi. (MERÇİL, 1991, s. 118)


Çeriklü, 1530 yılında Ankara’da Türkmen oymağı yerleşim yeri. (KAYA, 2000, s. 51)


Ceriklioğlu Demirözü> Otlukbeli.


CERRAHOĞLU Cerahli, Bayat Türkmeni. (LEZİNA) Cerrah, Türkmen oymağı. (HÜRMÜZLÜ, 2006, s. 160) Cerahlar, Çeçen kabilesi. (BERJE, 1958, s. 15)


Cerrah, Hazarlarla sık sık karşıya gelen Arap komutan ve aynı zamanda Ermenistan valisi. (ARTAMONOV, 2008, s. 273)


Cerrah, eskinin mesleki sınıfı. (SELÇUK, 2002, s. 92)


Cerrah, 1502’de Akşehir sancağında yerleşim yeri. (ERTÜRK, 2007, s. 95)
Cerrahoğlu Araklı> Taştepe. Bayburt> Darıca, Kaleardı. Çamlıhemşin> Konaklar. Çaykara> Arpaözü. Hopa> Kuledibi. İyidere> Büyükçiftlik, Fıçıtaş. İspir> Merkez. Pazar> Soğuksu. Pazaryolu> Büyükdere, Gölyanı, Kümbettepe. Sürmene> Fındıcak. Trabzon> Gülbaharhatun.


Cerrahabdurrahmanoğlu Köprübaşı> Akpınar, Fidanlı, Gündoğan.


CERVİOĞLU Cervi, Türkmen oymağı. (LEZİNA) Cervi, eski kayıtlarda Saruhan ve Bursa sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 69)


Arapça cevri: Cefaya, eziyete ait, sıkıntıyla ilgili. (EROL, 1999)


Cervioğlu Ardanuç> Boyalı.


CERYANOĞLU Ceyran, eski kayıtlarda Paşa, Van ve Sivas sancaklarında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 275)


Ceryanoğlu Rize> Üçkaya.


CEVAHİROĞLU Cevahir, 1500’lü yıllarda Kayseri’de Yörük cemaati. (YETKİN, 2007, s. 97)
Kıpçak ağzında cevahir: Yaralar. (UĞURLU, 1984, s. 135)
Cevahiroğlu Ardeşen> Akkaya. Arhavi> Musazade. Bayburt> Yaylapınar. Çaykara> Ataköy, Ulucami. Dernekpazarı> Ormancık. Hayrat> Sarmaşık. Hemşin> Hilal. Hopa> Balıkköy. İkizdere> Tozköy. İspir> Petekli. Of> İkidere, Kaban, Y. Kışlacık. Rize> Çarşı, Ekmekçiler, Köprülü.


Cevahirefendioğlu Dernekpazarı> Yenice. Hayrat> Yırca. Of> Sulaklı.


CEVATOĞLU Cevad, Osmanlı'da Ereş eyaleti sancağı. (BİLGE, 2015, s. 573) Cevad, Azerbaycan’da Türklerin yerleştiği ilk bölge. (SARAY, 2010, s. 68)


Cevatoğlu Rize> Kaplıca.


CEVHEROĞLU Cevherler, Kütahya sancağında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 275) Cevherişlü, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 475)


Arapça cevheri: Cevher işleyen. (ÇAĞBAYIR)


Cevheri, 1450’li yıllarda Kilis sancağında Bayad Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2485)


Cevheroğlu Ardanuç> Gümüşhane. Ardeşen> Akkaya. Yusufeli> Bademkaya.


CEVİZOĞLU/ CEVİZEOĞLU Ceviz, eskiden süvarilerin kullandıkları Tatar okunun son noktasının adı. (PAKALIN, c. I s. 284)


Cev-ize. Farsça cev: Arpa. (DEVELLİOĞLU) -ize, dze’den. Gürcüce -dze eki Farsça olup zade soyadı unvanıdır. (KIRZIOĞLU, 1976, s. 151) Cevize: Arpaoğlu. Gürcüce ek almış Türkçe ad.


Ceviz mah. 1450’li yıllarda Birecik sancağında Eymür Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 44)


Cevizoğlu/ Cevizeoğlu Ardanuç> Boyalı. Yusufeli> Yaylalar.


CEVZEOĞLU Cevzi, Mardin’in köyü. (Köylerimiz, 1968, s. 629) Gelinen yer. Bilindiği gibi ilk Türkleşen yerler Doğu ve Güneydoğu Anadolu bölgeleri idi ve Şah İsmail-Yavuz savaşından sonra durum tersine dönmeye başlamıştır.
Cevzeoğlu Aydıntepe> Merkez.


CEYHANOĞLU Ceyhan, Türkmen kabilesi. (İLBEY, 2010, s. 224) Ceyhan, Cerid Türkmenlerinden. (SANSAR, 2013, s. 3) Ceyhan Bekirlisi, Osmanlı kayılarında Adana’da Türkmen oymağı. (ESKİSÜRMELİ, 2007, s. 28)


Ceyhanoğlu Rize> Gülbahar.


CEYLANOĞLU Ceylan, 1450’li yıllarda Anadolu’da yaygın yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2543)


Ceylanoğlu Bayburt> Dağtarla. İspir> Merkez. Sürmene> Yeniay.


CEZAYİRLİOĞLU Cezayir’den geri dönenler.


Cezayırlıoğlu/ Cezayiroğlu Akçaabat> Çamlıca, Darıca. Çamlıhemşin> Y. Şimşirli. Çayeli> Yamaç. Rize> Tophane. Trabzon> Erdoğdu, İskenderpaşa, Kemerkaya. Yusufeli> Çeltikdüzü, Demirkent, Esenyaka.


CEZEROĞLU Arapça cezer: Havuç. (DEVELLİOĞLU)


Cezeroğlu Artvin> Y. Maden.


CIKLAOĞLU Cıkla: Katışıksız, saf. (ÇAĞBAYIR)


Cıklaoğlu Of> Büyükcami.


CILIZOĞLU Cilis, 1500’lü yıllarda Şam eyaletinde yerleşim yeri. (ÖKSÜZ, 2016, s. 65)


Cılızoğlu Ardanuç> Gökçe. Ilgın. (SARIYAR, 2015)


CINAZOĞLU Cınaz: Huysuz ihtiyar. (ÇAĞBAYIR)


Çinaz, Batı Türkistan’da Sır Derya’da şehir. (AYDIN, 1989, s. 49) Gelinen yer.


Cınazoğlu Yusufeli> Balalan.


CIRCIROĞLU Circir, Gagauz Türklerinde soy ad. (MANOV, 2001, s. 206)


Cırcır, Dimetoka’da (Balkanlar) yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 155) Çırçır, Erzurum’un eski mahallesi. (ÖZGER, 2006, s. 260) Gelinen yer.


Cırcıroğlu Aydıntepe> Alaca.


CIVAOĞLU/ CİVAZEOĞLU Cıva: Atılgan, gözü pek. (ÇAĞBAYIR) Civa, Budist terimi. (LESSING) Budist izleri bölgede oldukça fazladır.


Civalar, Selanik’te Türk yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 477)


Cıvaoğlu Ardeşen> A. Durak. Trabzon> Dolaylı, İskenderpaşa.


Civazeoğlu Pazar> Dernek.


Civa-ze> Civa-dze> Cıva-zade’den. Gürcüce ek almış Türkçe ad.


CİBİLOĞLU Çıbıl: Türk boyu. (LEZİNA)


Cıbıl: Yoksul. (ÇAĞBAYIR)


Cibil, Vakfıkebir’in Feyziye köyünün eski adı.


Cibiloğlu Akçaabat> Darıca. Demirözü> Petekli. Kelkit> Doğankavak, Sökmen. Trabzon> Yalı.


CİBOOĞLU Cibo, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar kabilesi. (ADİLOĞLU, 2005, s. 168)


Cibooğlu, 1844 yılı kayıtlarında Rize merkezde. (BOA. Kamil Kepeci, Nu, 6462)


Cibooğlu Bayburt> Yeniköy.


CİCERALİOĞLU Pontus dilinde ne anlamı ne de kökeni verilmiyor. (KARAGÖZ, 2006, s. 112)


Cicer-a. (bk. –a eki) Cice, Çiçe, Türkmen aşireti. (UÇAKCI, 2013, s. 241)


Cicer: Küçük tulum. (DS)


Cicera, Arsin’in köyü. Gelinen yer.


Ciceralioğlu Arsin> Başdurak, Yeni, Yeşilce.


CİCİKOĞLU İcik, 1500’lü yıllarda Adana livasında Türkmen taifesi. (SAKİN, 2010, s. 182)


Cıcıklar, Yozgat’ta ve Cicikler, Tekirdağ’da eski yerleşim yeri. (TMYK,1946, s. 1195)


Cicikoğlu Şalpazarı> Simenli, Turalıuşağı.


CİCİOĞLU Cici, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 475)


Cici, Hun hakanı. (ÖGEL, 2000, c. I, s. 177) Moğolca ciçi: Torun ve cici: Küçük, ufak-tefek. (LESSING)


Cicioğlu Arsin> Yeşilce. İkizdere> Eskice. Trabzon> Dolaylı, Erdoğdu. Yusufeli> Çevreli, Demirkent, Kılıçkaya.


Cicibaşoğlu Akçaabat> Darıca, Osmanbaba, Salacık.


CİDACIOĞLU Çidagçi, Budizm terimlerinden olup “güçlü, bilge” anlamındadır. (LESSING) Eski Türklerde cıda askeri unvan olup, “kargı, mızrak, süngü” anlamındadır. (DONUK, 1988, s. 97) Moğolca cida: Silah çeşidi. (SÜMER, Oğuzlar, s. 392) Cıdacı: Silah yapan.


Cidaci, 1450’li yıllarda Diyarbakır sancağında Türkmen yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1387) Cida, Sürmene’nin Dirlik köyünün adı.


Cidacıoğlu Artvin> Ahlat.


CİGOOĞLU Cigolar, Kahramanmaraş’ta yerleşim yeri. (GÖK, 2013, s. 20) Cige, Tosya’nın eski köyü. (Köylerimiz, 1968, s. 16) Gelinen yer.


Cigooğlu Şavşat> Tepeköy.


CİĞEROĞLU/ CİĞERCİOĞLU Çiğerlü, Bozulus Türkmeni. (GÜNDÜZ, 1996, s. 160) Ciğersizler, iskânlarda adı geçen Türkmen aşireti. (BAYAR, 1994, s. 90)


EAT ciger/ ciğer: Cesaret, yürek. (ÇAĞBAYIR)


Ciğeroğlu/ Ciğercioğlu Bayburt> Erenli. Gümüşhane> Keçikaya, Süle. İspir> Çamlıkaya. Trabzon> Çağlayan, Fatih.


CİHANGİROĞLU Cihangir, Bursa’da nahiye. (SEZEN, 2006, s. 109) Gelinen yer.


Cihangiroğlu Artvin> Dere.


CİHANOĞLU/ CİHAN’INOĞLU Cihanlı, eski kayıtlarda Maraş sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 276) Cihan, 1500’lü yıllarda Maraş sancağında Dulkadirli Türkmeni aşireti. (SARI, 2015, s. 139)
Cihan Şah, 1225-1230 yılları arasında Erzurum Selçukluları beyliğinin yöneticisi. (TURAN, 1980, s. 278)
Cihanoğlu Akçaabat> Darıca, Demirkapı, Dürbinar, Kavaklı. Araklı> Kayacık. Çamlıhemşin> Kaplıca. Fındıklı> Yeni. Hemşin> Çamlıtepe, Kantarlı. Güneysu> Adacami. Kelkit> Gümüşgöze, Özen. Maçka> Çağlayan. Pazar> Elmalık, Kirazlık, Uğrak. Pazaryolu> Karataş. Trabzon> Çağlayan.


CİLARALIOĞLU Cilara, Bayburt’ta eski yerleşim yeri. (ÖZGER, 2007, s. 354) Gelinen yer.


Cilaralıoğlu Bayburt> Zahit.


CİLASOĞLU Arapça cilas: Beraber oturma. (DEVELLİOĞLU)


Cilasoğlu Vakfıkebir> Yıldız. Cilaçoğlu Ardanuç> İncilli.


CİLOOĞLU Çilo, Van vilayetinde nahiye. (SEZEN, 2006, s. 129) Van’dan bölgeye göç eden Türkmenler oldukça fazladır.


Cilooğlu Ardanuç> Kızılcık.


CİMAVİZOĞLU Ceneviz’den bozma olabilecek kelime. (Bk. Cinivizoğlu)
Cimavizoğlu/ Cimanizoğlu Gümüşhane> Yayladere.


CİMCİMOĞLU Cimcime, ilk Selçuklu fatihlerinden biridir. Türbesi Erzurum’un Cumhuriyet caddesindedir. (TURAN, 1980, s. 35)


Cimcim: Cimri. (ÇAĞBAYIR)


Cimcimoğlu Akçaabat> Eskiköy. Yusufeli> Tekkale.


CİMÇIRAKOĞLU Cim-çırak. Çım, Abazaların bir kolu. (TAVKUL, 2007, s. 485)


Cimçırakoğlu Çarşıbaşı> Kadıköy. Vakfıkebir> Körez.


CİMDALOĞLU Cim-dal. Dini içerikli lakap.


Cimdaloğlu Çarşıbaşı> Pınarlı. Vakfıkebir> Yalıköy.


CİMİLLİOĞLU Cimil, İkizdere’nin köyü. Gelinen yer.


Cimillioğlu/ Cimil’inoğlu Dernekpazarı> Akköse. İspir> Ahlatlı, Ulubel, Ulutaş. Rize> Ekmekçiler, Yeniköy.


Cimlinoğlu Düzköy> Büyük, Yeni.


CİMŞİROĞLU Eski Anadolu Türkçesine Farsça’dan> şemşir> çimşir> şimşir. (ÇAĞBAYIR) Şimşir, Osmanlı’da kılıç yerine kullanılan bir tabirdir. (PAKALIN, c. III s. 336)


Cimşiroğlu Araklı> Araklı.


CİMŞİTOĞLU (Bk. Cemşitoğlu)


CİNALOĞLU Cinail, Türkmen kolu. (LEZİNA) Çınal, Demrek Türkmenleri oymağı. (ATEŞ, 2010, s. 33)


Cinal, Şavşat’ın köyü.
Koçali’den Koçal, Sarıali’den Saral gibi Cinali’den Cinal.


Cinaloğlu Beşikdüzü> Gürgenli. Hopa> Sundura. Pazar> Bucak. Şalpazarı> Düzköy.


CİNANOĞLU Çinan, Anadolu aşiretlerinden. (KAYA, 2002, s. 84)


Arapça cinan: Cennetler. (DEVELLİOĞLU) Moğolca cinang: Merhamet, lütuf. (LESSING)


Cinanket, Dokuzoğuzların başkenti. (ORHAN, 2007, s. 74)


Cinanoğlu Çayeli> Eskipazar, Yaka-Yalı. Of> Çamlı. Pazar> Boğazlı, Kocaköprü, Yücehisar. Rize> Hamzabey, Pekmezli.


CİNAVUZOĞLU Cina-v-uz. Türk dünyasında “kurt”a, börü, borta, börte, börcü, asena, aşena, şena, şana, çana, cina, cine, cino, çina, çine, çene, sina, zino, yaşkar, börteçine... adları verilmiştir. Uz, Oğuzların diğer bir adıdır. (BROOK, 2005, s. 265) Cinavuz: Oğuz kurdu.


Cinavuzoğlu Yusufeli> Demirköy.


CİNCİLOĞLU Cincil: En yüksek yer, bir kuş türü. (ÇAĞBAYIR)


Cinciloğlu Araklı> Sulakyurt, Sularbaşı.


CİNCİOĞLU Cincioğlu, Türkmeni oymağı. (EMREN, 2018, s. 15)


Cinci: Cin ve perilerle ilişki kurarak insanların çeşitli problemlerine çözüm sağlayan. (ÇAĞBAYIR) Eski Türklerde inanç lideri Şaman’ın, günümüzdeki görevini ifa eden kişi.


Cinci, Mostar’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 217)
Cincioğlu Arsin> Gölgelik. Çaykara> Kabataş, Köseli. Gümüşhane> Kaletaş. Of> Fındıkoba. Rize> Uzunköy. Torul> Gülaçar. Trabzon> Çarşı, Yeşilbük. Yomra> Kaşüstü.


CİNÇAROĞLU Gürcüce cincar: Isırgan. Türkçe cingar: Simsiyah. (ACAROĞLU, 1999, s. 50)


Cinçaroğlu Pazar> Hamidiye.


CİNDAROĞLU Cindar: Cin çağıran. (ALTAYLI, 1994)


Cindarlı, Antalya’da Türkmen yerleşim yeri. (CANBOLAT, 2006, s. 39)


Cindaroğlu Ardanuç> Bereket. Yomra> Özdil. Yusufeli> Bahçeli, Bostancı.


CİNDİOĞLU Cindi, eski kayıtlarda Aydın sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 278)
Cindioğlu İspir> Merkez.


CİNGİLOĞLU Cingil, 1500'lü yıllarda Türkmen/ Yörük taifesi. (SAKİN, 2010, s. 111) Cin-gil. Kıpçaklar –gili ekini kullanır. (MALACILI, 2002, s. 265)


Cingiloğlu Ardanuç> Ballıköy.


CİNGÖZOĞLU Cingöz, Türkmen aşireti. (AKSÜT, 2012, s. 365) Cingözoğlu, Avşar Türkmen boyunun kolu. (LEZİNA)


Cincoz, Siroz’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 403)


Cingözoğlu Şavşat> Yavuzköy.


CİNİSOĞLU Cinis: Cins. (DOĞRU, 1985, s. 145)


Cinis, Erzurum’da eski yerleşim yeri. (ÖZGER, 2006, s. 262) Gelinen yer.
Cinisoğlu Gümüşhane> A. Yuvalı.


CİNİVİZOĞLU/ CENEVİZOĞLU Bölgede ciniviz: Açıkgöz, uyanık.


Lakabın Cenevizlilerle ilgi ve ilişkisi yoktur. Cenevizliler bölgeye gemilerle gelip ticaret dışında karada yerleşimleri olmamıştır.


Cinivizoğlu/ Cenevizoğlu Ardeşen> Seslikaya. Arhavi> Boyuncuk, Dülgerli. Artvin> Çarşı. Gümüşhane> Y. Alıçlı. Pazar> Dernek.


CİNOĞLU/ CİNLİOĞLU Cin, Ala-eli Türkmeni. (LEZİNA) Cinli, Afyon sancağında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 278) Cınlı, Teke Türkmeni oymağı. (İLLİYEV, 2010, s. 20)
Cinli, III. -IV. yy. larda Kafkasya’ya, Gürcistan’a, Ermenistan’a gelen bir Türk kavmidir. (HÜSEYNOVA, 2011, s. 38)


Tarihi Türk kişi adlarından cin: Emin, güvenilir anlamındadır. (ATALAY, 1936) Kuman/ Kıpçakça çın: Hakiki, doğru. (GRÖNBECH) Cin: Uyanık (mecaz).


Cinoğlu/ Cinlioğlu Akçaabat> Kavaklı. Araklı> Çankaya, Yolgören. Ardeşen> A. Durak. Arsin> Fındıklı. Bayburt> Kaleardı, Kırkpınar. Çarşıbaşı> Serpil. Kelkit> Dayısı. Köprübaşı> Çifteköprü. Kürtün> Y. Uluköy. Trabzon> Çağlayan, Çömlekçi. Yusufeli> Morkaya.


Cin ile bağlantılı diğer sülaleler:


Cinalioğlu Akçaabat> Adacık, Eskiköy, Karpınar, Kavaklı, Kemaliye. Araklı> Merkez. Beşikdüzü> Vardallı, Zemberek. Çamlıhemşin> Konaklar, Sıraköy. Çarşıbaşı> Samsun, Serpil, Taşlıtepe, Yavuz. Hayrat> Pınarca. Kelkit> Aşut, Dayısı. Köprübaşı> Beşköy, Gündoğan, Güneşli. Rize> Yenigüzel. Sürmene> Oylum. Şiran> Ara, Arıtaş, Şehithakan. Tonya> Biçinlik, Çayıriçi, Yeni. Trabzon> Erdoğdu, Yalı. Vakfıkebir> Fevziye, Kemaliye, Şenocak.


Cinahmetoğlu Of> Ağaçseven.


Cinbekiroğlu Yusufeli> Yaylalar.


Cindiloğlu İspir> Moryayla.


Cinhasanoğlu Şalpazarı> Doğancı, Sayvançatak.


Cinkabakoğlu Of> Çaltılı.


Cinkalitoğlu Araklı> Değirmencik.


Cin-kalit. Kalıt: Veraset yoluyla kalan miras. (ÇAĞBAYIR)


Cinismailoğlu Akçaabat> Demirkapı. Trabzon> İnönü.


Cinşeroğlu Hopa> Kuledibi. Şavşat> Kayadibi, Yeniköy.


Arapça şerr: Kötülük yapan. (DEVELLİOĞLU)


Cinvaroğlu Demirözü> Kalecik.


CİPNİOĞLU (Bk. Çepnioğlu)


CİRANOĞLU Çiranlı, Muş sancağında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 72)


Arapça ciran: Komşular. (DEVELLİOĞLU)


Ciran, 1500’lü yıllarda Mardin’de köy. (GÜNDÜZ, 1993, s. 101)
Ciranoğlu Beşikdüzü> Türkelli. İkizdere> Çataltepe. Şiran> Örenkale.


CİRBİNOĞLU Çıbınlar, Türkmen kabilesi. (BEYOĞLU, 2000, s. 285)


Cibin, 1500’lü yıllarda Şam eyaletinde yerleşim yeri. (ÖKSÜZ, 2016, s. 103)


Cirbinoğlu Güneysu> Kibledağı, Ortaköy.


CİRDAVOĞLU Çirdavi, Ulaş Türkmeni taifesi. (BİLGİLİ, 2001, s. 238)


Cirdavoğlu Arsin> Yeşilce.


CİREOĞLU Çiru, Kusun taifesinden. (BİLGİLİ, 2001, s. 198)


Farsça çire: Becerikli, elinden iş gelir. (ÇAĞBAYIR)


Cire, 1500’lü yıllarda Şam eyaletinde yerleşim yeri. (ÖKSÜZ, 2016, s. 34)


Cireoğlu Pazaryolu> Burçaklı. Şalpazarı> Çarlaklı. Şiran> Karaca.


CİRİKOĞLU Cırık, Anadolu’da cemaat. (TÜRKAY, 1979, s. 279) Çirik, Kara Kırgız boylarından. (ORKUN, 1932, s. 69)


Abazalarda çirik: Zabit. (BIJIŞKYAN, 1969, s. 79) Cırık, tarihi Türk kişi adı. (ATALAY, 1936)


Çirik, Tanrı Dağları civarında eski Türk eserlerinin buluntu yerlerinden. (ÖGEL, 2014, Harita IV) Çirik,1500’lü yıllarda Çemişgezek’te yerleşim yeri. (ÜNAL, 1999, s. 279) Buradan bölgeye Türkmen göçleri çok olmuştur.


Cirikoğlu Of> İkidere.


CİRİTOĞLU Cirid, Bozulus Türkmeni oymağı (s. 57) ve Ciritoğlu, Çorum’da Sancakbeyi. (ORHONLU, 1963, s. 9) Cirit, Cerit Türkmen boyunun diğer bir adı. (UÇAKCI, Bozoklar, s. 389) Cirid, zorun iskâna tabi tutulan Yörük oymağı. (REFİK, 1930, s. 151)
Ciritoğlu Akçaabat> Yeşilyurt. Beşikdüzü> Seyitahmet. Şalpazarı> Güdün. Şavşat> Cevizli. Şiran> Karaca, Y. Kulaca.


CİVANOĞLU Civanlar, Bozdoğan Türkmeni oymağı. (LEZİNA) Civan, eski kayıtlarda Rakka, Malatya ve Urfa sancaklarında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 278)


Cuvan-Tepe, Batı Türkistan’da eski Türk eserlerinin buluntu yerlerinden. (ÖGEL, 2014, Harita IV) Civan, 1500’lü yıllarda Sivas’ın mahallesi. (DEMİR, 2007, s. 86) Civan, 1450’li yıllarda Ankara sancağında Türkmen yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1860)
Civanoğlu Artvin> Sarıbudak, Vezirköy. Kürtün> Karaçukur. Trabzon> Çağlayan.


Civan ile bağlantılı sülaleler:


Civanalioğlu Trabzon> Çarşı. Civan-Ali.


Civanmertoğlu Yomra> Oymalıtepe.


Civanaze/ Civaneze/ Civazeoğlu Artvin> Orta. Pazar> Dernek, Hamidiye.


Civan-aze> Civan-eze> Civa-ze> Civanzade. Gürcüce -dze eki Farsça olup zade anlamında soyadı unvanıdır. Gürcüce ek almış Türkmen oymağı. Tarihte Gürcüleşmiş Türkler özellikle Kıpçaklar çok fazladır.


CİVCİOĞLU Civciler, Kastamonu’nun eski köyü. (Köylerimiz, 1968, s. 117)
Civcioğlu Bayburt> Erenli.


CİVELEKOĞLU Civelek: Yeniçeri efradı arasında delikanlı olanlara civelek denirdi. Civelek, yaver demektir. (PAKALIN, c. I s. 297) Askeri sülale.


Civelek, Türkçe adlardan. (PİLANCI, 1996, s. 201) Civelek: Neşeli. (ÇAĞBAYIR) Türkçe civelek: Küçük tipli kimse. (GÜLENSOY, 2007)
Civelekoğlu Akçaabat> Ağaçlı, Aydınköy, Doğanköy, Dörtyol, Dürbinar, Mersin. Araklı> Araklı, Çankaya, Halilli, Kalecik, Kayaiçi, Yıldızlı, Yüceyurt. Ardeşen> Pirinçlik. Arhavi> Derecik. Arsin> Çiçekli. Artvin> Zeytinlik. Beşikdüzü> Beşikdüzü. Çamlıhemşin> Yolkıyı. Çarşıbaşı> Yavuz, Yeniköy. Çayeli> İncesırt, K. Caferpaşa, Musadağı, Sabuncular, Yaka-Yalı. Derepazarı> Yanıktaş. Düzköy> Çayırbağı. Fındıklı> Aslandere, Ihlamur, Sulak. Gümüşhane> Güngören. Güneysu> Güneli, Yeniköy. Hopa> Koyuncular, Köprücü. İkizdere> Ballıköy. İspir> Bostancı, Tekpınar. İyidere> Taşhane, Yalıköy, Yapraklar. Kalkandere> Hurmalık. Kelkit> Çömlekçi. Kürtün> Gündoğdu. Maçka> Dolaylı. Of> Kavakpınar. Pazar> Kağantaş. Rize> Ambarlık, Çiftekavak, Elmalı, Hamzabey, Kambursırt, Kaplıca, Kasarcılar, Kokulukaya, Müderrisler. Sürmene> Yeniay. Trabzon> Çimenli, Dolaylı, Erdoğdu, Esentepe, Kutlugün, Pazarkapı. Yusufeli> Alanbaşı, Esendal, Evren, Kirazalan.


CİVEROĞLU Kafkasya’da Kıpçak Malkar Türklerinde çegara: Sınır, hudut. (TAVKUL, 2000) Nahcıvan Türkçesinde civer: Soylu, asıl. (GULİYEV, 2010)


Cavara, Harzem civarında bölge. (ORHAN, 2007, s. 46) Civera, Yomra’da mahalle.


Civeroğlu Yusufeli> Bostancı.


CİVİLOĞLU Çivril, 1450’li yıllarda Kayseri ile Kütahya sancaklarında Avşar ve Kayı Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 554)


Civil: Duygulu, titiz, uyanık. (ÇAĞBAYIR)


Çivril, 1500’lü yıllarda Karaman vilayetinde yerleşim yeri. (YILDIZ, 2010, s. 162)


Civiloğlu Kelkit> Karacaören. Trabzon> Dolaylı.


Civilalioğlu Vakfıkebir> Aydoğdu.


CİVİTOĞLU Civit, Serik Yörüklerinden. (BEŞİRLİ, 2008, s. 103) Çivitoğlu, 1450’li yıllarda Ankara sancağında Beğdili Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 554)


Civitoğlu Trabzon> Gülbaharhatun.


Civitalioğlu Çarşıbaşı> Merkez.


CİVOĞLU Civler, Çanakkale ve Konya’nın eski köyleri. (Köylerimiz, 1968, s. 117) Gelinen yer.
Civoğlu Bayburt> Şingah.


COBİOĞLU Çobı, Altay Türkleri kolu. (NASKALİ, 1999, s. 205) Cöbiler, 1450’li yıllarda Konya sancağında Yazır Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 477)


Cobioğlu Trabzon> Kozluca.


COCUOĞLU Çoçu, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Karaçay-Malkar boyu. (ADİLOĞLU, 2005, s. 187)
Cocuoğlu İspir> Yeşilyurt.


COLUKOĞLU Çolu, Bozulus Türkmeni. (AYTOP, 2010, 139)


DLT ve Eski Türkçede çoluk: Çolak, sakat. (ÇAĞBAYIR)
Colukoğlu Kelkit> Eskikadı.


CONBOĞLU Conb: Suyun hareketinin anlatan kök. (ÇAĞBAYIR) Çağatayca çong: Büyük, ulu. (ERBAY, 2008)


Conboğlu Arhavi> Cumhuriyet.


CONCEKOĞLU Con-cek. Con, Türkmen sülalesi. (ATANIYAZOV, 2005, s. 296)
Con, Halk, insanlar. (LESSİNG) Cek, belki “çok”tan.
Concekoğlu Kürtün> Gürgenli.


CORAZOĞLU Cor-az. Cor, Sol Türklerinden. (KIRZIOĞLU, 1992, s. 51) Çor, Peçenek boyu. (SÜMER, Oğuzlar, s. 59) Çor, Türkmen kolu. (ALTIN, 2008, s. 373)


Türkçe çor: Seçkin. (GÜLENSOY, 2015, s. 131)


Cor-az> cor-aze> cor-dze> corzade. Gürcüce ek almış Türkçe ad. Gürcüleşmiş Türkler çoktur.


Corazoğlu Ardanuç> Zekeriya.


CORDANOĞLU/ ÇORTANOĞLU Çortan, Kıpçakların 16 büyük uruğundan biri. (TOGAN, 1981, s. 163)


“Kıpçak’ta Çortan, XIV. yüzyılın ilk yarısında bir kabilenin adı, Macaristan’da kişi adı ve Romanya’daki İslav vesikaları Çortan, Çurtan adını zikretmişlerdir. Çortan, turna balığı anlamında olup Kuman şahıs adıdır.” (RASONYI, 2006, s. 199)


Kafkasya’da Kumuk Türklerinde çortan: Turna balığı. (PEKACAR, 2011, s. 107)


Çortanlı gölü, Başkuristan. (TOGAN, 2003, s. 40) Çortanlı dağları, Ankara-Kastamonu arasında. (TOGAN, 1981, s. 197) Çortanoğlu, Erzurum’un eski mahallesi. (ÇORUH, 1997, s. 9) Çörten, Halep Türkmeni yerleşim yeri. (DAĞ, 2010, s. 124)


Cordanoğlu Ardanuç> Peynirli. Arhavi> Musazade. Çaykara> Çamlıbel, Köknar, Şahinkaya. Hayrat> Dağönü. Hopa> Sugören. Of> A. Kışlacık. Trabzon> Ortahisar.


CORKELOĞLU Cor-kel. Eski Türk dillerinde cor: Yiğit, kahraman. (GEYBULLAYEV, 2009, s. 141) Kel kahraman.


Corkeloğlu Arhavi> Ulukent.


COŞKUNOĞLU/ COŞGUNOĞLU Coşkunlar, Ahıska kökenli sülale. (BAYRAKTAROĞLU, 1992, s. 134)


Tarihi Türk kişi adlarından coşkun: Heyecanlı. (ATALAY, 1936) Türkmence coşgun: Güçlü duygu, heyecan. (ÖLMEZ, 1995)
Coşkunoğlu/ Coşğunoğlu Ardanuç> Aydın, Tosunlu. Artvin> Beşağıl, Erenler, Orta, Sümbüllü. Gümüşhane> Mescitli. İspir> Geçitağzı, Karakale. Maçka> Kırantaş. Şavşat> Cevizli, Düzenli, Ilıca, Kocabey, Pınarlı. Vakfıkebir> Esentepe. Yusufeli> Çevreli, Yüksekoba.


CÖMERTOĞLU Cömerdli, Tatar Türklerinin kolu. (TÜRKAY, 1979, s. 280) Cömerd, Türkmen oymağı. (HÜRMÜZLÜ, 2006, s. 160)


Cömerd, Ilgın’ın eski mahallesi. (SARIYAR, 2015, s. 58)


Cömertoğlu Arsin> Gölgelik. Beşikdüzü> Vardallı. Pazar> İkiztepe. Yomra> Oymalıtepe. Yusufeli> Dokumacılar, Kirazalan.


CUCUOĞLU Cucu, Abazaların bir kolu. (TAVKUL, 2007, 485)


Çuçu, bilinen ilk Türk şairi. (SÜMER, 1999, s. 126)


Cucuoğlu Bayburt> Alapelit, Yaylalar, Yeniköy.


CUDAROĞLU Cudayoğlu, Türkmen oymağı. (EMREN, 2018, s. 16)


Moğolca cudar: Kirli, tozlu. (LESSİNG)
Cudaroğlu İspir> Aksu.


CUFULOĞLU (Bk. Çufuloğlu)


CUHOĞLU Çüh, Çerkez asilzade ailesi. (LYULYE, 2010, s. 65)
Türkçede cuh: Ağız. (LAYPANOV, 2008, s. 144) Kafkas Kıpçakçasında cuh: Sarp kaya. (TOPAL, 2005)
Cuhular, Filibe’de yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 187)
Cuhoğlu Şiran> Dumanoluğu.


CUHTUROĞLU Cugutur, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar Türklerinin kabilesi. (ADİLOĞLU, 2005, s. 144)


Cuhturoğlu Çarşıbaşı> Kadıköy.


CULFAOĞLU (Bk. Çulfaoğlu)


CULHAOĞLU Cüllahlar, Yörük cemaati. (BEŞİRLİ, 2008, s. 100) Cülheler, Türkmen oymağı. (HÜRMÜZLÜ, 2006, s. 160) Cüllahlar, 1500’lü yıllarda Ankara’da Yörük taifesi. (ŞAHBAZ, 2018, s. 224) Cüllahlar, 1500’lü yıllarda Saruhan sancağında Yörük taifesi. (KAYGANA, 2015, s. 113)


Farsça culha: Kumaş dokuyan. (ÇAĞBAYIR)


Culha, 1590 yılı kayıtlarında Nahcıvan’da mahalle. (KIRZIOĞLU, 1998, s. 375)


Culhaoğlu Çarşıbaşı> Merkez. Trabzon> Pazarkapı.


CUMALİOĞLU Cumalı, 1450’li yıllarda Sivas sancağında Beğdili Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 478) Cumalı, 1691 yılında zorunlu iskâna tabi tutulan Beydili oymağı. (ORHONLU, 1987, s. 60)


Cumalı, Balkanlarda yerleşim yeri. (AYDIN, 1992, s. 144)


Cumalioğlu Fındıklı> Ihlamurlu.


CUMANOĞLU Ünlü Kuman Türk boyu adının bozulmuş hali. Çuman, Türk boyu. (CEVİZOĞLU, 1991, s. 123) Çoman, Kıpçakların/ Kumanların diğer bir adıdır. (AKSÜT, 2013, s. 101)


Cumanoğlu Çaykara> Baltacılı, Yeşilalan.


CUMAOĞLU Cuma, eski kayıtlarda Adana, Aydın, Karasi, Köstendil ve Çorum sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 281) Cumaoğlu, Beğdili Türkmeni. (DEMİR, 2000) Cumalu, 1691 yılında zorunlu iskâna tabi tutulan Türkmen oymağı. (ORHONLU, 1987, s. 59)


Cuma: Çadırları olan Kumanlar ve Kuman şahıs adı. (RASONYI, 2006, s. 194) Cuma, Yukarı Kür ve Çoruh boylarındaki tarihi Türkçe adlardan. (KIRZIOĞLU, 1992, s. 174)
1595 Çıldır sancağında Kıpçakça olan Cuma-Çayırı köyü kayıtlıdır. (KIRZIOĞLU, 1992, s. 174) Cuma, Tuna’da (DRAGANOVA, 2006, s. 2); Kırcaali (Bulgaristan); Varna, Silistre’de (AYHAN, 2013, s. 272, 428, 482) ve 1450’li yıllarda Anadolu’da farklı Türkmen boylarının yaygın yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1032)
Cumaoğlu Artvin> Dikmenli, Dokuzoğul, Seyitler, Y. Maden. Bayburt> Tomlacık, Yeniköy. Çaykara> Maraşlı. Demirözü> Karayaşmak. Şavşat> Kurudere. Trabzon> Ortahisar. Yusufeli> Altıparmak, Dereiçi, Zeytincik.


CUMİOĞLU Çumi, Türk boyu. (ÖGEL, 2000, c. I, s. 106) Çumi, Göktürkler döneminde Türk boyu. (KAFESOĞLU, 1984, s. 91) Cumi, Ahıska kökenli sülale. (BAYRAKTAROĞLU, 1992, s. 177)


Cumioğlu Şavşat> Kireçli, Söğütlü.


CUMİTOĞLU Cum-it. Cum, Türkmen oymağı. (ALTIN, 2008, s. 372) Cumit: Cumlar, Türkmenler. Eski Türkçe –it eki çoğul edatıdır.


Cumitoğlu Vakfıkebir> Karatepe.


CUMUROĞLU Cumurlu, Pehlüvanlı Türkmeni oymağı. (LEZİNA) Cumurlu, eski kayıtlarda Maraş ve Adana sancaklarında Pehlivanlı Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 282)


Peçeneklerde cumur: Çamurlu yer. (RASONYI, 2006, s. 487)


Cumuroğlu Artvin> Varlık. Düzköy> Çal.


CUMUTOĞLU Arapça cümud: Donukluk, donma. (DEVELLİOĞLU)


Cumutoğlu Vakfıkebir> Karatepe.


CUNBUROĞLU Arapça cumbur: Topluluk.


Cunburoğlu Trabzon> Fatih.


CUNGAROĞLU Çunkar, Kayı Türkmeni oymağı. (UÇAKCI, 2013, s. 53) Cungar, Kalmık Türklerinin diğer adı. (GÖMEÇ, 2011, s. 89) Çunkara, 1500’lü yıllarda Karacalu Türkmeni taifesi. (SÜMER, 1963, s. 94)
Cünğar, Cengiz zamanında sağ kanattaki ordu. (VLADIMIRCOV, 1950, s. 57) EAT cunggar: Ordunun sol kanadı. (ÇAĞBAYIR)


Cungaroğlu Tonya> Karasu. Torul> Küçükçit.


CURAOĞLU Cura, Aydın ve Kütahya sancaklarında Türkmen/ Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 71) Curaoğlu, Kacar Türkmeni. (SAVAŞ, 2017, s. 270) Cura, zorunlu iskânlarda adı geçen oymak. (BAYAR, 1994, s. 87)


Çura, Kıpçak/ Kuman adı. (RASONYI, 1993, s. 151) Kıpçakça çura: Atmaca. (SAFRAN, 1989, s. 214)


Cura, 1500’lü yıllarda Şam eyaletinde yerleşim yeri. (ÖKSÜZ, 2016, s. 41)


Curaoğlu Tonya> Kaleönü.


CUSEOĞLU Belki Cüsse’den


Cuseoğlu Pazar> Hamidiye.


CUVUKOĞLU Cuvik, Türkistan’da yerleşim yeri. (BARTHOLD, 2017, s. 150) Gelinen yer.


Cuvukoğlu Düzköy> Çal.


CÜBÜLOĞLU Cüb-ül. Cublu, Türkmen oymağı. (LEZİNA) Cub-ul> Cübül: Cüboğlu, Türkmen oğlu. Kıpçakça ul: Oğul.


Cübüloğlu Of> Bölümlü.


CÜCEOĞLU Cüceli, Alanya sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 282) Cucelu, Dulkadırlı Türkmeni oymağı. (İLBEY, 2010, s. 199)
Cüce Han, Karesioğlu Aslan Bey’in oğlu. (UZUNÇARŞILI, 1969, s. 103)
Cüceoğlu Akçaabat> Adacık, Sarıca. Fındıklı> Arılı. Gümüşhane> Çalık. Pazaryolu> Kumaşkaya. Şiran> Seydibaba. Trabzon> Gazipaşa. Yomra> Gülyurdu, Taşdelen.


CÜCÜKOĞLU Cücükoğlu, Türkmen oymağı. (LEZİNA) Cücüklü, Adana sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 282)
Cücüklü, Dimetoka’da (Balkanlar) (AYHAN, 2013, s. 155) ve Cücükler, 1450’li yıllarda Ankara’da yerleşim yeri. (ERDOĞAN, 2004, s. 191)


Cücükoğlu Şiran> Sarıca.


Cücügioğlu Güneysu> Ulucami.


CÜDAOĞLU Cudayoğlu, Türkmen oymağı. (EMREN, 2018, s. 16)


Farsça cüda: Ayrı düşmüş. (DEVELLİOĞLU)


Cüdaoğlu Yusufeli> Demirkent.


CÜMLEOĞLU Cümle, 1500’lü yıllarda Çemişgezek’te yerleşim yeri. (ÜNAL, 1999, s. 279)


Cümleoğlu Yusufeli> Erenköy.


CÜNÜŞOĞLU Cunus, Türk boyu. (LEZİNA)


Çünüş: Manda. (ÇAĞBAYIR) Eski Türk geleneğinde Siçan, Öküz, Keçi, Koyun, Ördek, Camış, Malak gibi hayvan adlarını sülale lakabı olarak almak yaygındı.


Cünüşoğlu Sürmene> Orta.


CÜREOĞLU Cüre, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 482)


Cüreoğlu Beşikdüzü> Ağaçlı, Akkese. Şalpazarı> Gökçeköy, Gölkiriş. Cüreoğlu, Görele. (YÜKSEL, 2015)


ÇABIKOĞLU Çapıklar, Türkmen kabilesi. (BEYOĞLU, 2000, s. 194) Osmanlıca’da B/ P sesleri değişkendir. Çabuklu, Türkmen oymağı.


Çabık: Çabuk, tez. (ÇAĞBAYIR) Çabuk, Kıpçaklarla bağlantılı ad olup, 1576 yılında Ahılkelek beğlerinden Şermezan’ın babası. (KIRZIOĞLU, 1992, s. 165)


Çabikoğlu Yusufeli> Alanbaşı.


ÇABOĞLU (Bk. Çepnioğlu)


ÇAÇANOĞLU Çaçan: Çeçen. (ÇAĞBAYIR) Kafkasya’da Kumuk-Balkar Türklerinde çaçan: Çeçen. (NEMETH, 1990)


Cacan, 1500’lü yıllarda Bitlis’in mahallesi. (YILMAZ, 2010, s. 30)


Çaçanoğlu Yusufeli> Demirdöven.


ÇAÇAOĞLU Çaça, Abaza boyu. (TAVKUL, 2007, s. 486) Cacalu, Türkmen oymağı. (SÜMER, Oğuzlar, s. 433)


Çaça, tarihi Türk kişi adı. (ATALAY, 1936) Uygurca çaça: Küçük tapınak. (YILDIRIM, 2015, s. 96)


Çaçaoğlu Ardanuç> Avcılar. Şebinkarahisar. (KIVRIM, 2015)


ÇAÇLIOĞLU Çaç-lı. Çaçlar, Abaza kabilesi. (KIRZIOĞLU, 1998, s. 8)


Kıpçakça çaç: Temizlenmiş buğday. (TOPARLI)


Çaç, Taşkent çevresinde bir ülkenin adı. (CZEGLEDY, 2009, s. 166) Çaç, Taşkent’in diğer adı. (YILDIRIM, 2013, s. 165)


Çaçlıoğlu Trabzon> Bahçecik.


ÇADIROĞLU/ ÇADIRCIOĞLU Çadırcı, Akşehir ve Karaman sancaklarında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 283) Çadırlu, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Yıva Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 483)


Çadırcı, Osmanlı ordusunda savaş sırasında yardımcı hizmet görenlerden bir sınıf. (AYHAN, 2013, s. 53)


Çadırlı, Gümülcine, Varna ve Silistre’de yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 201, 428, 482) Çadırcı, 1500’lü yıllarda Erzincan’da mahalle. (SAYGI, 2009, s. 28)
Çadıroğlu/Çadırcıoğlu Demirözü> Yazıbaşı. İkizdere> Dereköy. Trabzon> İnönü.


ÇAĞALAOĞLU/ ÇAĞALOĞLU Cagal, Türkmen oymağı. (ATANIYAZOV, 2005, s. 126)


Çağalzade, Osmanlı döneminde Diyarbakır beyi. (ÖZDOĞAN, 2007, s. 44) Kıpçakça çağal: Çakal. (TOPARLI)


Çağalu, 1450’li yıllarda Konya’da Alayundlu Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 96)


Çağazade vakfı, Bulgaristan vilayetinin Burgaz şehrinde. (AYHAN, 2013, s. 135)


Çağalaoğlu/ Çağaloğlu Yusufeli> Tekkale, Yaylalar.


ÇAĞILCIOĞLU Türkçe –cı yapım eki almış sözcük. Çagılı, Azerbaycan Türklerinden. (LEZİNA)


Çagıl, Türkmenistan’da yerleşim yeri. (AYDIN, 1989, s. 46); Çağıldık, 1450’li yıllarda Aydın sancağında (SARIKAYA, 2014, s. 55)


Çağılcıoğlu Arsin> Elmaalan. Yeşilce.


ÇAĞIROĞLU Çağır-ganlu, 1450’li yıllarda Maraş ve Sivas sancaklarında çok yaygın Eymür Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 484) Çağır-gan, Çoruh, Kafkas ve Kür boylarında bulunan eski Kıpçak boyu. (KIRZIOĞLU, 1992, s. 92) Çağırgan: Çağırlar, -gan> -an. Fatsça –an eki çoğul edatıdır.


Kuman/ Kıpçakça çağır: Şarap. (GRÖNBECH), (TOPARLI) Kafkasya’da Kumuk-Balkar Türklerinde çagır: Şarap. (NEMETH, 1990)


Çağıroğlu Murgul> A. Küre.


ÇAĞOĞLU Çağlar, Kazak Türklerinde kabile. (LEZİNA) Çağ, Türk boyu. (CEVİZOĞLU, 1991, s. 123)


Çag, Yukarı Kür ve Çoruh boylarındaki tarihi Türkçe adlardan. (KIRZIOĞLU, 1992, s. 174)


Çağoğlu Trabzon> Gülbaharhatun.


ÇAHMUTOĞLU Çahmut yaylası, Çaykara’da. Çahmut ormanı, Yusufeli’nin Alanbaşı köyünde.
Çah-mut. Farsça çah: Kuyu, çukur. (DEVELLİOĞLU) Çahmut: Çukurlar. Eski Türkçe –ut eki çoğul edatıdır. Yörede çahmut: Çamur.
Çahmutoğlu Bayburt> Yoncalı. Çaykara> Baltacılı.


ÇAKADAROĞLU Çuhadar’dan. (Bk. Çuhadaroğlu)


ÇAKALOĞLU Çakal, 1200’lü yılların sonunda Candaroğulları sahasında Yörük topluluğu. (ÇEVİK, 2012, s. 358) Çakallar/ Çakaloğlu, eski kayıtlarda Urfa, Maraş, Malatya, Musul, Aydın, Gaziantep, Adana, Hamid, Bozok, Ordu, Teke, Haleb, Kütahya, Paşa, Saruhan, Karaman, Alanya, Kütahya, Diyarbakır ve Ankara sancaklarında Kona-Göçer Türkmen/ Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 284) Çakal/ Çakallar, 1450’li yıllarda Sivas, Bozok, Hamid, Konya, Adana ve Maraş sancaklarında çok yaygın Avşar Türkmeni oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 488) Çakallu, 1690’lı yıllarda eşkıyalık olaylarına karışan aşiret. (TATAR, 2005, s. 142) Çakal, zorunlu iskâna tabi tutulan Türkmen oymağı. (ORHONLU, 1963, s. 76)


Eski Kıpçakçada çagal olarak geçer. (EREN, 1999)


Çakal, Asya’da yaygın Türkçe coğrafi yer adı. (YURTSEVER, 1993, s. 49) Çakallar, Kırcaali’de/ Bulgaristan (AYHAN, 2013, s. 272); Çakal, 1450’li yıllarda Anadolu’da yaygın Türkmen yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2544)
Çakaloğlu Araklı> Taştepe. Ardanuç> Aydın, Bereket, Ovacık, Peynirli, Yolağzı. Arhavi> Arılı, Kavak, Kireçlik. Arsin> Elmaalan, Fındıklı. Artvin> Taşlıca, Y. Maden. Aydıntepe> Başpınar. Bayburt> Çamdere, Kadızade, Taşkesen, Uzungazi, Yeşilyurt, Zahit. Çaykara> Demirli, Eğridere, Köknar. Demirözü> Demirözü, Y. Dikmetaş. Gümüşhane> Üçkol. Hayrat> Göksel. Hopa> Başoba, Üçkardeş. İkizdere> Diktaş. İspir> Yeşilyurt, Y. Özbağ, Zeyrek. Kelkit> Çamur. Köprübaşı> Beşköy. Kürtün> A. Uluköy, Beytarla. Maçka> Şimşirli. Pazaryolu> Hacılar, Sergenkaya. Sürmene> Fındıcak. Şavşat> Karaağaç, Kayadibi, Kireçli, Pınarlı, Tepeköy. Tonya> Orta. Torul> Yalınkavak. Yomra> İkisu, Ocak. Yusufeli> Altıparmak, Bademkaya, Bostancı, Boyalı, Cevizlik, Demirkent, Demirköy, Esendal, Evren, Havuzlu, İşhan, Kirazalan, Narlık, Yaylalar.


ÇAKANOĞLU Çakan, 1450’li yıllarda Karaman vilayetinde Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 491) Çakan, çevik, dinamik anlamında olup Türkmen kabilesidir. (BEYOĞLU, 2000, s. 283)
Çakan, Kıpçak/ Kuman Romen devleti büyüklerinde. (RASONYI, 1993, s. 151)
Çakanoğlu Gümüşhane> Kazantaş.


ÇAKAOĞLU Çaka, İğdir Türkmeni. (LEZİNA) Cakalar, Ordu kazasında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 267) Çaka, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar boyu. (ADİLOĞLU, 2005, s. 186)


Çaka, Noyan’ın en büyük oğlu. (GÜLENSOY, 2015, s. 112) Çaka Bey, Selçuklular döneminde İzmir’de beylik kuran Selçuklu komutanı.


Çaka, Torul’un eski köyü. (KIRZIOĞLU, 1998, s. 471)


Çakaoğlu Ardanuç> Cevizli.


ÇAKAROĞLU Çakar, Bulgar ve Türkmen oymağı. (LEZİNA) Çakar, Türk kökenli Bulgarların bir kavmidir. (HÜSEYNOVA, 2011, s. 30) Çakarlar, Moğol halklarından biri. (ROUX, 1998, s. 510) Çakarlı, Ünye kazasında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 286)


Tarihi Türk kişi adlarından çakar: Berk, sağlam, kuvvetli. (ATALAY, 1936) Eski Türkçe çakar: Kıvılcım, şimşek. (NUR, 1979, s. 24) Kırgızca çakar: Görmüş geçirmiş kimse. (YUDAHİN)


Çakar, Asya’da Türkçe coğrafi ad. (YURTSEVER, 1993, s. 50)


Çakaroğlu Akçaabat> Yeşiltepe. Hopa> Kuledibi. Rize> Azaklıhoca. Yusufeli> Bıçakçılar, Bostancı.


ÇAKATİOĞLU (Bk. Çakoğlu)


ÇAKÇAKOĞLU Çakçak, Türkmen oymağı. (ATANIYAZOV, 2005, s. 131) Çakçak, Kuzey Kafkasya’da Oğuz kabilesi. (KÜRENOV, 1997, s. 13)


Çakçakoğlu İyidere> Yaylacılar.


ÇAKILIOĞLU Çakılı, Türkmen oymağı. (İLBEY, 2010, s. 224) Çakılı, 1563 yılında Maraş’ta Türkmen oymağı. (YİNANÇ, 1988, s. 286) Çakılı, Ceritli Türkmenlerinin kolu. (GÜNDÜZ, 2006, s. 96)


Çakılıoğlu Gümüşhane> Canca.


ÇAKIROĞLU Çakırlar, 1200’lü yılların sonunda Candaroğulları sahasında Yörük topluluğu. (ÇEVİK, 2012, s. 358) Çakır, eski kayıtlarda Kırşehir, Aksaray, Kayseri, Bolu, Adana, Maraş, Hamid, Edirne, Musul, Kastamonu, Paşa, Niğde, Bursa, Tarsus, Amasya, Kocaeli ve Akşehir sancaklarında konar-göçer Ekrad/ Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 287) Çakırlar, 1450’li yıllarda Karaman, Adana, Teke, Kütahya, Ankara, Tarsus, Haleb, Konya, Kayseri, Kırşehir, Niğde ve Maraş sancaklarında yaygın Bayındır, Beğdili, Eymür, Döğer, Salur Türkmeni oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 493) Çakıroğulları, Rakka sürgününden geri dönmüş aşiretlerden. (UÇAKCI, Üçoklar, s. 296)


Z. V. Togan’a göre Çakırlılar, Kıpçak Türklerindendir. (ÖGEL, 1992, s. 20)


“Çakırlılar, bu boyun adını Celayirli devri beglerinden Emir Cakir’den aldığı anlaşılıyor. Cakir beg, Timur’un İran’ı ele geçirmesi üzerine onun hizmetine girmiştir. Timur’un ölümünden sonra Cakir’in oğlu Bistan ve kardeşleri Karakoyunlu Yusuf begin yanında yer aldılar. Bu oymak Erdebil yöresinde yurt tutmuş olup, Akkoyunlular devrinde de varlığını korudu. Akkoyunlular devrinde boyun başında bulunan Ömer beg, Otlukbeli savaşında Osmanlılara tutsak düşmüş ise de, serbest bırakılmıştır. Safeviler devrinde bu boy geri plana itilmiş olmakla birlikte, 19. yüzyıla kadar Şeki ve Şirvan’da varlığını korudu.” (TKD, sayı 325, s. 299)


“Karakoyunlular zamanında Erbil’den Muğan’a kadar uzanan bölgenin Cakirlü oymağının yurdu olduğunu biliyoruz.” (SÜMER, 1999, s. 2)
Çakırcı: Yeniçeri ocağı teşkilatından bir sınıfın adıydı. Çakır, doğan nev’inden bir kuştur. (PAKALIN, c. I s. 322) Doğan cinsinden bir kuşun adı olan Çakır, efsanevi Türk tarihine göre Oğuz hanın oğlu Deniz hanın ongunu, totemidir. (SEVİNÇ, 1997, s. 153) DLT’te çakır: Gök gözlü, çakır gözlü. Kıpçakça çakır: Doğan. (TOPARLI)


Çakırlı, Silistre’de yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 482)
Çakıroğlu Akçaabat> Akçakale, Çukurca, Derecik, Karpınar, Mersin, Şinik. Araklı> Aytaş, Erenler, Halilli, Kestanelik, Yeşilce, Yiğitözü. Ardanuç> Cevizli. Aydıntepe> Şalcılar, Y. Kırzı. Bayburt> Ardıçgöze, Şingah, Uzungazi, Yazyurdu, Y. Kışlak. Beşikdüzü> Akkese, Gürgenli, Kalegüney, Vardallı, Yenicami. Borçka> Şerefiye. Çamlıhemşin> A. Şimşirli, Konaklar. Çarşıbaşı> Fener, Gülbahçe, Kerem, Pınarlı, Taşlıtepe, Zeytinlik. Çayeli> Abdullahoca, B. Taşhane, Esendağ, Ormancık, Sarısu, Sırt, Yamaç, Yenitepe. Çaykara> Arpaözü, Kabataş, Maraşlı, Uzungöl. Demirözü> Bayrampaşa. Derepazarı> Fıçıcılar, Tershane, Uzunkaya. Dernekpazarı> Günebakan. Düzköy> Çayırbağı. Fındıklı> Fındıklı. Gümüşhane> Akpınar, Alçakdere, Dölek, Gökçepınar, İkisu, Özcan, Söğütağıl, Tandırlık. Güneysu> Kibledağı, Ortaköy. Hayrat> Dağönü, Köyceğiz, Yarlı. Hemşin> Hilal, Mutlu, Nurluca, Yeniköy. Hopa> Bucak, Ortahopa, Sarp, Sugören, Sundura. İkizdere> Ballıköy, Cevizlik, Çiçekli, Dereköy, Güneyce, Ortaköy, Zafer. Kalkandere> Ormanlı. Kelkit> Elmelik, Kaş, Örenbel. Köprübaşı> Beşköy, Yağmurlu. Kürtün> Karaçukur, Süme, Taşlıca. Maçka> Çağlayan, Yazlık, Yeşilbük. Murgul> Akantaş. Of> Ballıca, Bölümlü, Cumapazarı, Çaltılı, Çataldere, Doğançay, Erenköy, Kıyıcık, Sarıkaya, Sıraağaç, Soğukpınar, Uluağaç. Pazar> Darılı, Handağı, Kirazlık, Kuzayca. Rize> Bıldırcın, Gülbahar, Kaplıca, Kasarcılar, Ortapazar, Pehlivan. Sürmene> Aksu, Balıklı, Çarşı, Gültepe, Muratlı, Ormanseven, Soğuksu. Şalpazarı> Çamkiriş, Dorukiriş, Kabasakal, Sugören, Üzümözü. Şavşat> Yoncalı. Şiran> Arıtaş, Çevrepınar, Mertekli. Tonya> Büyük, Hoşarlı. Torul> Zigana. Trabzon> Akoluk, Çağlayan, Çömlekçi, Gazipaşa, Hızırbey, İskenderpaşa, Pazarkapı, Sevimli, Yalı, Yeşilbük. Vakfıkebir> Açıkalan. Yomra> Ocak. Yusufeli> Kılıçkaya, Yüncüler.
Çakırustaoğlu Kürtün> A. Uluköy.


ÇAKIZOĞLU (Bk. Çakoğlu)


ÇAKLIOĞLU/ ÇAKLILIOĞLU (Bk. Çakoğlu)


ÇAKMAKOĞLU/ ÇAKMAKÇIOĞLU Çakmaklar, eski kayıtlarda Biga, Paşa, Edirne, Bolu, Manavgad, Antakya, Aydın, İçel ve Kütahya sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 287) Çakmak, 1450’li yıllarda Adana, Bozok sancaklarında Eymür Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 498) Çakmakçı, Irak Türkmeni oymağı. (SAATÇI, 1999, s. 295) Çakmaklıoğlu, iskânlarda adı geçen Türkmen aşireti. (BAYAR, 1994, s. 113)
“Çakmaklılar 1750’li yıllarda topluluk reisi Muhammet Han’ın emri altında Erdebil’in çevresinden Guba Hanlığı’na göç ederek Müşkür ve Şabran eyaletlerine yerleşen sekiz Şahseven topluluklarından biridir.” (HÜSEYNOVA, 2011, s. 38)


Çakmak, tarihi Türk kişi adı. (ATALAY, 1936) Çakmak, Kölemenlerin hükümdarı. (TOGAN, 1981, s. 180) Çakmak, Gagauz Türklerinde soy ad. (MANOV, 2001, s. 206)


Çakmak, 1500’lü yıllarda Harput’ta (ÜNAL, 1989, s. 78) ve 1450’li yıllarda Anadolu’da Türkmenlerin yaygın yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1032)
Çakmakoğlu/ Çakmakcıoğlu/ Çakmaklıoğlu Araklı> Köprüüstü. Ardeşen> Ortalan. Arhavi> Cumhuriyet, Kavak, Y. Hacılar. Arsin> Elmaalan. Artvin> Orta. Bayburt> Ballıkaya, Karşıgeçit. Beşikdüzü> Seyitahmet, Şarlı, Türkelli. Çamlıhemşin> A. Şimşirli. Borçka> Çaylı, Çifteköprü. Çaykara> Demirkapı, Ulucami. Fındıklı> Sümer. Gümüşhane> Tandırlık. Güneysu> Ulucami. Hopa> Başköy, Çamlı, Koyuncular. İkizdere> Tozköy. Rize> Çarşı, Yağlıtaş. Tonya> Melikşah. Torul> Tokçam. Trabzon> Boztepe, Çarşı, Çömlekçi, Gazipaşa, Gülbaharhatun, Hızırbey, İskenderpaşa, Ortahisar, Yalı, Yeşilbük. Yusufeli> Arpacık, Kılıçkaya.


ÇAKOĞLU/ ÇAKLIOĞLU/ ÇAK’UNOĞLU Çaklı, Gürcistan’da Ortodoks Kıpçak beyliği. (KIRZIOĞLU, 1992, s. 151) “Cak ya da Caklı soyadını taşıyan aileler de Ortodoks Kıpçak atabeği Caklı, Büyük Beka’nın soyundandır. Büyük Beka’nın dedesi de Posof’ta Cak/ Çak kalesinde otururdu.” (TTS, s. 83)


Rize kazasında ihida edenlerin çok geniş bir alana yayılmış Kıpçak kökenli Çaklı sülalesi ile diğer Hıristiyan Türk boyları oldukları görülmektedir. (BOSTAN, 2020, s. 198-214) (Belgeleri ile birlikte)


Çaklu, Türkmen oymağı. (GÜLTEN, 2008, s. 170) Çak, Göklen Türkmeni. (LEZİNA)


Kıpçakça çak: Güç, kuvvet ve çaklı: Vasıflı. (TOPARLI)
Çaklı, Gümülcine’de (AYHAN, 2013, s. 201) ve Çak, 1450’li yıllarda Niğde sancağında Türkmen yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2030)


Çakoğlu/ Çaklıoğlu/ Çak’unoğlu Arhavi> Dikyamaç. Çaykara> Ulucami. Kürtün> Cayra. Maçka> Çatak. Of> Bölümlü. Rize> Yeniköy, Yağlıtaş. Sürmene> Soğuksu. Torul> Tokçam. Yusufeli> Çağlayan.


Çak ile bağlantılı sülaleler:


Cakoğlu Kürtün> Çayırçukur.


Çakatioğlu Vakfıkebir> Yaylacık, Karatepe. Tonya> Çayıriçi.


Çak-at-i. (Bk. –i eki) Çakat: Türkmenler, güçlüler. Eski Türkçe –at eki çoğul edatıdır.


Çakızoğlu Beşikdüzü> Kalegüney. Şalpazarı> Doğancı.


Çak-ız. Iz, “uz”dan. Uz, Oğuzların diğer bir adıdır. (BROOK, 2005, s. 265)
Çaknüfeoğlu Bayburt> Salkımsu.


Çakıtoğlu Şalpazarı> Kabasakal.


Çak-ıt: Çaklar, Kıpçaklar, Türkmenler. Eski Türkçede -ıt eki çoğul edatıdır.


Çakvelioğlu Pazar> Hamidiye.


Çakunasoğlu Of> Barış.


Çak’un-as. Kökü “Çak”tır. –as eki katip (yazıcı) tarafından eklenmiştir.


ÇAKUÇOĞLU (Bk. Çekiçoğlu)


ÇAKUNASOĞLU (Bk. Çakoğlu)


ÇALAPOĞLU Çalap, Türk boyu. (LEZİNA) Çalap Vermiş, 1450’li yıllarda Kütahya sancağında Bayındır Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 498)


Türkçe çalap: Efendi, dost. (ÇAĞBAYIR)


Çalab, Gümülcine’de yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 201)


Çalapoğlu Yomra> Şanlı. Trabzon> Bostancı, Kavala.


ÇALDAHANOĞLU Çal-dahan. Kıpçakça çal: Ala renkli. Dahan, Doğan’dan.


Çaldahanoğlu Yusufeli> Boyalı.


ÇALGICIOĞLU Çalgılı, 1500’lü yıllarda Dulkadirli Türkmenlerinden. (SARI, 2015, s. 259)


Çalgıcı, Makedonya’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 172)


Çalgıcıoğlu Bayburt> Tuzcuzade.


ÇALICASOĞLU Çalıc-as. Çalıca, 1450’li yıllarda Kastamonu Sancağında yerleşim yeri. (TOSUNOĞLU, 1993, s. 424) –as eki, katip (yazıcı) tarafından eklenmiştir.


Çalıcasoğlu Vakfıkebir> Bozalan.


ÇALIKOĞLU Çalıklı, eski kayıtlarda Adana, Çukurova, Rakka ve Maraş sancaklarında Türkmen/ Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 288) Çalıklu, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Eymür Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 499)
Çalık Mustafa, Celali Şefi. (AKDAĞ, 1963, s. 180, 219)


Çalık: Yeniçeri ocağından kayıtları silinenler hakkında kullanılan tabirdi. (PAKALIN, c. I s. 323) Kuman/ Kıpçak Türklerinde çalıh: Öfkeli, zorlu, şiddetli. (GRÖNBECH) (TOPARLI)


Çalık, Karakoyun ve Akkoyunlularda kullanılan Türkçe ad. (SÜMER, Şahıs Adları, s. 267)
Çalık, Dobruca’da (BÜYÜKBAŞ, 2006, s. 128);Varna’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 344)
Çalıkoğlu Akçaabat> Akdamar, Ortaalan. Araklı> Türkeli. Arhavi> Derecik, Küçükköy, Ortacalar. Arsin> Çiçekli, Yeni. Artvin> Sarıbudak. Bayburt> Kemertaş, Kırkpınar, Veysel, Zahit. Beşikdüzü> Hünerli, Zemberek. Borçka> Aralık. Çamlıhemşin> Köprübaşı, Sırt. Çayeli> Beyazsu, B. Taşhane, Haremtepe, İncesırt, Latifli, Madenli. Çaykara> Şahinkaya. Derepazarı> Çalışkanlar. Dernekpazarı> Çayırbaşı, Tüfekçi. Düzköy> Gökçeler. Gümüşhane> Süle. Güneysu> İslahiye. Hemşin> Yeniköy. Hopa> Sugören. İkizdere> Tozköy. İspir> Duruköy, Elmalı, Merkez, Moryayla. İyidere> B. Çiftlik. Kalkandere> Ünalan. Kelkit> Ünlüpınar. Köse> Kabaktepe. Kürtün> Kızılcatam, Y. Uluköy. Maçka> Ardıçlıyayla. Of> Kireçli, Yazlık. Pazar> Şehitlik. Rize> Güneştepe, Kaplıca, Kokulukaya, Melekköy, Müderrisler, Veliköy. Sürmene> Kahraman. Şalpazarı> Çarlaklı. Şavşat> Ciritdüzü. Tonya> İskenderli. Torul> Zigana. Trabzon> Gazipaşa, Gülbaharhatun, Hızırbey, Kavala, Pazarkapı, Yalıncak. Vakfıkebir> Karatepe. Yomra> Kaşüstü, Namık Kemal, Şanlı, Yenice. Yusufeli> Çevreli, Kılıçkaya, Taşkıran.


ÇALIMOĞLU Çalımoğlu, Teke Türkmeni oymağı. (İLLİYEV, 2010, s. 18)


EAT çalım: Vuruş, kılıcın keskin yanı. (ÇAĞBAYIR)


Çalımoğlu Sürmene> Küçükdere.


ÇALIOĞLU Çalıoba, Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 288) Çalılu, 1550 yılında Türkmen oymağı. (ŞAHİN, 2008, s. 140) Kara Çalı, büyük Türkmen oymaklarından. (İLBEY, 2010, s. 206)


Çalı Bey, 1414’de donanma komutanı. (EROL, 1999, s. 273) Çalı, Gagauz Türklerinde lakap. (MANOV, 2001, 204) Çalı Bey, Fatih dönemi komutanı. (JORGA, 2007, s. 42)


Çalı, Tuna’da (DRAGANOVA, 2006, s. 85); Bursa’da (SEZEN, 2006, s. 115); Çalı Beleni, 1450’li yıllarda Tarsus sancağında Bayındır Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 988)


Çalıoğlu Yusufeli> İşhan.


Çalı ile bağlantılı sülale:


Çalıkıranoğlu Pazar> Alçılı. Çamlıhemşin> Ortaklar.


ÇALKOĞLU Çalk, Kıpçak ordu birliği adı. (KIRZIOĞLU, 1992, s. 163)
Çalkoğlu Bayburt> Yaylalar.


ÇALMANOĞLU Çalman, Türk boyu. (LEZİNA)


Kıpçakça çalman: Çit. (TOPAL, 2005) Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar Türklerinde çalman: Dallardan örülen set. (PRÖHLE, 1990)


Çalman, 1450’li yıllarda Amasya sancağında Çavundur Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 824) Çalman, Candaroğlu yöresinde Türkçe iskân birimi. (ÇEVİK, 2012, s. 355)


Çalmanoğlu Ardanuç> A. Irmaklar.


ÇALMIŞOĞLU Çal-mış. Kıpçakça çal: Ala renkli, çil. (TOPARLI) Kumuk Türklerinde çal: Kır düşmüş. (PEKACAR, 2011) Çal-mış: Çillenmiş. Kırlaşmış.


Çalmişoğlu İkizdere> Şimşirli.


ÇALOĞLU/ ÇALLIOĞLU Çaloğlu, eski kayıtlardaMalatya sancağında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 288) Çallar, Rumeli’de Yörük cemaati. (AYHAN, 2013, s. 504) Çal, büyük Yörük obalarından. (İLBEY, 2010, s. 238) Çallu, 1450’li yıllarda Kastamonu ve Aydın’da Yıva Türkmeni oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 502)


Kıpçak dilinde çalh: Öncü kuvvet. (BROSSET, 2003, s. 392) Yine Kıpçakça çal: Ala renkli, çil. (TOPARLI) Kafkasya’da Kumuk-Balkar Türklerinde çal: Gri renkli. (NEMETH, 1990)


Çal, Türklerin eski yerleşim birimlerinden. (SÜMER, Oğuzlar, s. 440) Çal, Drama, Gümülcine’de (AYHAN, 2013, s. 167, 201); Çallu, 1500’lü yıllarda Dulkadirli Türkmenlerin Bozok sancağında (SARI, 2015, s. 125); Çal, 1500’lü yıllarda Eskişehir’de (AÇIKGÖZ, 2004, s. 149);1450’li yıllarda Anadolu’da farklı Türkmen boylarını yaygın yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2545) Çal, Şiran’ın eski köyü. (SAYLAN, 2012, s. 31)
Çaloğlu/ Çallıoğlu Artvin> Vezirköy. Borçka> Alaca. Maçka> Oğulağaç. Of> Keler. Şiran> İnözü. Trabzon> Bahçecik.


Çalvanizeoğlu Artvin> Erenler.


Çal-van-ize. Çal-van: Çallar, Türkmenler. Farsça –an eki çoğul edatıdır. Çalvan-ize, Çalvan-dze’den. Gürcüleşmiş Türklerin hatırası.


ÇALPARACIOĞLU Çalpara: Eli işe yakışmayan. (ÇAĞBAYIR) Çalpara, Farsça “çahar para”dan. (EREN, 1999) Folklorik ad.


Çalparacıoğlu Hopa> Esenkıyı.


ÇALVANİZEOĞLU (Bk. Çaloğlu)


ÇAMAKLIOĞLU Çamaklu, 1450’li yıllarda Karaman ve Maraş sancaklarında Yıva Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 502)


Çamak, Memluklular’da Türkçe şahıs adı. (SÜMER, Şahıs Adları, s. 382)


Çamaklıoğlu Trabzon> Gazipaşa.


Çamaktıroğlu Beşikdüzü> Beşikdüzü.


Çamak-tır. Tir-i: Yığın, grup, topluluk, kabile. (ATANIYAZOV, 2005, s. 64) Çamaktır: Çamak oymağı.


ÇAMALAOĞLU Çamala, Kafkas kavmi. (ATANIYAZOV, 2005, s. 94)


Altaylarda Çamal, 3016 km. kare büyüklüğündeki bölgenin merkezi 1885 yılında kurulan Çamal’dır. Çamal’ın başkente uzaklığı 105 km. dir. Çamal, Kuyus, Elikmanar, Onos, Beşpeltir, Çopoş ve bu altı idarî bölgeyle birlikte 17 köyde yaşayan insanların sayısı 1996 verilerine göre 10.000’dir.


Çamal, Altaylarda akarsu. (NASKALİ) Çamalak, Ohri’de (AYHAN, 2013, s. 164); 1500’lü yıllarda Dulkadirli Türkmenlerinin Bozok sancağındaki yerleşim yeri. (SARI, 2015, s. 125)


Çamalaoğlu Çamlıhemşin> Ortaklar.


ÇAMANDAROĞLU Çamandar, Yukarı Kür ve Çoruk boylarındaki eski Kıpçak boyu (s. 93) ve


Çamandar/ Samandar, Hazar başkenti. (KIRZIOĞLU, 1992, s. 71)


Camandar, Ardanuç’un köyü.


Çamandaroğlu/ Çamandıroğlu Artvin> Zeytinlik. Beşikdüzü> Bayırköy.


ÇAMAOĞLU Çama, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar Türklerinde kabile. (ADİLOĞLU, 2005, s. 161)


Çama: Demet. (ÇAĞBAYIR)


Çama, 1500’lü yıllarda Çankırı’da yerleşim yeri. (AÇIKGÖZ, 2004, s. 147)


Çamaoğlu Ardanuç> Adakale.


ÇAMAŞIROĞLU/ ÇAMAŞIRCIOĞLU Çamaşurcu, Osmanlı ordusunda savaş sırasında yardımcı hizmet görenlerden bir sınıf. (AYHAN, 2013, s. 53) Askeri sülale.
Çamaşıroğlu Çamarşırcıoğlu Çayeli> Kesmetaş. Fındıklı> Sulak. İspir> Sırakonak.


ÇAMAŞOĞLU Çamaş, eski kayıtlarda Afyon ve Tırhala sancaklarında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 289) Çamaş, 1500’lü yıllarda Kütahya livasında Yörük cemaati. (SAKİN, 2010, s. 115)


Çamaş, Samsun ve Ordu’da kaza ve nahiye. (SEZEN, 2006, s. 115)


Çamaşoğlu Kalkandere> Ormanlı.


ÇAMKERTANOĞLU Çamkertan, Yusufeli’nin Çevreli köyünün mahallesi. Gelinen yer.


Çamkertanoğlu Yusufeli> Çevreli.
Çamkertenoğlu Gümüşhane> Mescitli.


ÇAMKIRANOĞLU Çamkıranlı, Kırım’da yer adı. (DOĞRU, 1987, s. 80) Gelinen yer.


Çamkıranoğlu Çayeli> Sabuncular.


ÇAMOĞLU Çam, Ensari Türkmeni kolu. (LEZİNA) Çamlı, eski kayıtlarda Diyarbakır sancağında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 289) Çam, Biga sancağında Yörük cemaati. (PARLAK, 2017, s. 31) Çamlulı, zorunlu iskâna tabi tutulan Türkmen oymağı. (ORHONLU, 1963, s. 75)


Çam, tarihi Türk kişi adı. (ATALAY, 1936) Moğolca çamçi: Kam davulcusu, şaman dansı yapan. (LESSING) Çam, eski Kıpçakçada şam olarak geçer. (EREN, 1999) Çam: Nehirlerde işleyen küçük gemi türü. (PAKALIN, c. I s. 324) Urduca çam: Parıltı, ışıltı. (EŞREF, 2012, s. 123)


Çam, Asya’da Türkçe coğrafi ad. (YURTSEVER, 1993, s. 51) Cam, Horasan civarında şehir. (SÜMER, 1993, s. 106) Çam, Türkistan’da nehir. (BARTHOLD, 2017, s. 375) Çamlu, Filibe’de (AYHAN, 2013, s. 187); Çam, 1450’li yıllarda Anadolu’da Türkmenlerin yaygın yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2546)
Çamoğlu Çamlıhemşin> Y. Çamlıca. Çayeli> B. Taşhane. Kelkit> Gödül. Trabzon> Boztepe, Çömlekçi, Esentepe. Yomra> Demirciler, Kaşüstü, Tandırlı.


Çam ile bağlantılı sülaleler:


Çamdibioğlu Artvin> Ormanlı, Taşlıca.


Çamhoçoğlu Pazar> Tütüncüler.


Çamlıbeloğlu Yusufeli> Altıparmak.


ÇAMURCUOĞLU Çamurcu, Türkmen oymağı. (HÜRMÜZLÜ, 2006, s. 160) Çamurcu, Irak Türkmeni aşireti. (SAATÇI, 1999, s. 295)


Çamurcuoğlu Vakfıkebir> Bozalan. Trabzon> Esentepe.


ÇAMUROĞLU/ ÇAMURLUOĞLU Çamur, eski kayıtlarda Erzurum, Malatya ve Niğbolu sancaklarında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 289) Çamurlu, 1450’li yıllarda Aydın ve Sivas sancaklarında yaygın Yıva, Yazır ve Yüreğir Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 502)


Çamur, 1500’lü yıllarda Çemişgezek’te (ÜNAL, 1999, s. 280);1450’li yıllarda Türkmenlerin yaygın yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2545)
Çamuroğlu/ Çamurluoğlu Araklı> Köprüüstü. Bayburt> Çamdere. Borçka> Akpınar, Güreşen, Karşıköy. Çayeli> Limanköy. Köse> Kabaktepe. Pazaryolu> Meşebaşı. Rize> Reşadiye, Yemişlik. Trabzon> Ortahisar. Yusufeli> Bahçeli.


Çamuralioğlu Akçaabat> Sertkaya. Çaykara> Soğanlı. Dernekpazarı> Ormancık. Hayrat> Yırca. Köprübaşı> Beşköy. Pazar> Dernek. Sürmene> Dirlik, Soğuksu.


ÇANAKOĞLU/ ÇANAKÇIOĞLU Çanakoğlu, Musluca Türkmeni. (EMREN, 2018, s. 15) Çanakcı, eski kayıtlarda Köstendil, Adana, Maraş, Aydın, Aydın, Çorum, Kırşehir, Bağdad, Musul, Rakka ve Kastamonu, sancaklarında Bozulus Türkmeni taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 289) Çanak, 1450’li yıllarda Kütahya sancağında Yazır Türkmeni ve Çanakcı, 1450’li yıllarda Karaman, İçel, Sivas, Kütahya, Aydın, Ankara ve Kırşehir sancaklarında yaygın İğdir ile Salur Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 504) Çanaklu, iskânlarda adı geçen Bozulus Türkmeni aşireti. (HALAÇOĞLU, 1997, s. 72)


Çanakçı, 1515 kayıtlarında Çepni adı. (SÜMER, 1992, s. 91)


Çanak, Kıpçakça-Türkçe bağlantılı yer adı. (KIRZIOĞLU, 1992, s. 172) Çok yaygın yer adı.


Çanakçıoğlu/ Çanakoğlu Akçaabat> Çamlıca, Darıca, Doğanköy, Salacık, Yeniköy. Beşikdüzü> Kalegüney. Borçka> Anbarlı. Trabzon> Gülbaharhatun, Hızırbey.


ÇANDIRALİOĞLU Kökü “Çandır” olan sözcük. Çandır, Türk boyu. (İLLİYEV, 2010, s. 41) Çandır, 1220’li yıllarda Menteşe yöresinde konar/ göçer Yörük/ Türkmen topluluğu. (ÇEVİK, 2012, s. 358) Çandır, 1450’li yıllarda Menteşe sancağında Yörük taifesi. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 507)
Çandır: Gök gözlü. (ÇAĞBAYIR) Kıpçakça çandır: Türk veya gayrisinden cinsleşmiş olan. (AKYOL, 1919, s. 40)
Çandıralioğlu Bayburt> Kadızade


ÇANGALOĞLU/ ÇANKALOĞLU Çangal, Kıpçak boyu. (LEZİNA) Çangallı, Mora sancağında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 290) Çankal, Kayı Türkmeni. (UÇAKCI, 2013, s. 66)


DLT’te çangal: Haylaz. Türkçeden ve Türklerden Bulgarcaya geçen cangal: Uzun boylu zayıf kişi. (BELLETEN, sayı 211, 1990, s. 535)


Çangallı, Kırcaali’de (Bulgaristan) (AYHAN, 2013, s. 273); Çangal, 1500’lü yıllarda Çemişgezek’te (ÜNAL, 1999, s. 280); Çankal, Ordu’da eski yerleşim yeri. (TMYK,1946, s. 1196)


Çangaloğlu/ Çankaloğlu Akçaabat> Söğütlü. Ardeşen> Pirinçlik. Arsin> Yeşilce. Çarşıbaşı> Kadıköy, Yavuz. Trabzon> Akyazı, Beşirli, Hızırbey.


ÇANGİROĞLU Cankir, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar kabilesi. (ADİLOĞLU, 2005, s. 162)


Çangiroğlu Ardanuç> Güleş. Çankırıoğlu Ardanuç> Gökçe.


ÇANTAOĞLU Çandalar, Türkmen oymağı. (CANDAR, 1934, s. 9) Çantalar, Ahıska kökenli sülale. (BAYRAKTAROĞLU, 1992, s. 236)


Eski Türklerde çantal: Cellat. (ŞEN, 2007, s. 243)


Çantaoğlu Ardanuç> Tepedüzü.


ÇANTLIOĞLU Çaltı, 1455 yılı Teke Sancağında Yörük cemaati. (ÜNAL, 1996, s. 231) Candı, Kuban nehri boyu Abaza taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 66)


Çağatay Türkçesinde çand-avul: Koruma bölüğü. (ERBAY, 2008)


Cand, Moğollar dönemi Türkistan’da yerleşim yeri. (KUSHENOVA, 2006, s. 101)


Çantlıoğlu Artvin> Orta.


ÇAPAKLIOĞLU Çapaklı, Türkmen oymağı. (LEZİNA) Çapaklı, Tahtacı Türkmenlerinin Hacı Emirler ocağına bağlı kol. (YÖRÜKÂN, 2002, s. 206)


Çapak, Harput yöresini feth eden Türk beyi. (SÜMER, 1998, s. 21) Kumuk Türklerinde çapak: Balık. (PEKACAR, 2011)


Çapak, 1600’lü yıllarda Erzurum’da (İNBAŞI, 2014, s. 20); Çapağı, Kırım’da (DOĞRU, 1987, s. 80);


Çapaklar, 1500’lü yıllarda Afyon’da yerleşim yeri. (BULDUK, 2003, s. 111)


Çapaklıoğlu Hayrat> Dağönü.


ÇAPANOĞLU Çaban, Peçenek kabilesi. (RASONYI, 2006, s. 533) Çapan, eski kayıtlarda Konya, Gelibolu, Vize, Konya, Bozok, Sivas, Rumeli, Niğde, Menteşe, Karaman, Aydın, Diyarbakır ve Teke sancaklarında konar-göçer Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 291) Çapan/ Çapanlu, 1450’li yıllarda Çorum, Sivas ve Kayseri sancaklarında çok yaygın Salur Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 508) Çapan, 1500 yılı başlarında Hamid sancağında Yörük taifesi. (SARI, 2008, s. 400) Çapan, Anadolu’da eşkıyalık olaylarına karışan aşiretlerden. (REFİK, 1930, s. 219)


“XVIII. Yüzyılın ortalarına doğru Halep Türkmenleri'nden Mamalı aşiretine mensup Çapanoğullarının bugünkü Yozgat şehrini kurarak bölgede nüfuz kazanıp bir ayanlık yönetimi meydana getirmeleriyle bu göçebe karakter değişmeye ve sancak gerek sosyal gerekse ekonomik yönden yapısını geliştirmeye başladı. Çapanoğulları Tanzimat'a kadar yönetimi ellerinde tuttular.” (SARI, 2015, s. 436)


1404’te Klavijo, Çapaniler, Trabzon çevresindeki Çepniler’in adı. (KIRZIOĞLU, 1998, s. 96)


EAT çapan: Atlı haberci. (ÇAĞBAYIR) Çağatayca çapan: Baş kesen. (GÜZELDİR, 2002) Kafkasya’da Kumuk Türklerinde çaban: Eline ağır. (PEKACAR, 2011, s. 95)


Çapanoğlu Araklı> Değirmencik. Ardanuç> Cevizli. Hopa> Esenkıyı. Sürmene> Çiftesu, Karacakaya. Trabzon> Boztepe. Yusufeli> Bakırtepe, Dokumacılar.


ÇAPANSLIOĞLU Çapans, İspir’in köyü. Gelinen yer.
Çapanslıoğlu İspir> Ortaköy.


ÇAPAROĞLU Çaparlı, Türkmen aşireti. (AYHAN, 1999, s. 64) Çapar, 1450’li yıllarda İçel, Adana ve Maraş sancaklarında yaygın Bayındır Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 510)


Çapar: Atlı haberci. (ÇAĞBAYIR)


Çaparoğlu İkizdere> Güneyce.


ÇAPKINOĞLU Çapkınçı, Türk kabilesi. (LEZİNA)
Kafkasya’da Kumuk Türklerinde çapkın: Kalabalık, hücum. (NEMETH, 1990)
Çapkınoğlu Akçaabat> Akören. Hopa> Bucak. Şavşat> Tepeköy. Şiran> Darıbükü. Trabzon> Bengisu, Beşirli, Cumhuriyet, Çarşı, Erdoğdu, Yeşilova.


ÇAPLAMAOĞLU Çaplama, silah işiyle uğraşma. (ÇAĞBAYIR)


Çaplamaoğlu Trabzon> Ortahisar.


ÇAPNİOĞLU (Bk. Çepnioğlu)


ÇAPOĞLU (Bk. Çepnioğlu)


ÇAPRAŞOĞLU/ ÇAPRAŞLIOĞLU Çapraşlı, Kıpçak kabilesi ve Çabraş, Altay Türklerinin kolu. (LEZİNA)


Çapraşoğlu/ Çapraşlıoğlu Trabzon> Ortahisar. Vakfıkebir> İlyaslı.


ÇAPRAZOĞLU Çapraz, Türkmen oymağı. (LEZİNA) Çapraz, 1450’li yıllarda Ankara sancağında Yazır Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 511)


Çaprazoğlu Çaykara> Ulucami. Düzköy> Çal.


ÇAPRİOĞLU Çepni’den bozma sözcük.


Çaprioğlu Tonya> İskenderli. Vakfıkebir> Karatepe.


ÇAPULOĞLU Çap-ul. Çap, Türkmen oymağı. (İLLİYEV, 2010, s. 85) Orhun Anıtlarında çab: Şan, şöhret. (ORKUN, 1994, s. 789) Çuvaş Türklerinde çap: Şan, şöhret. (BAYRAM, 2007, s. 284) Hakas Türklerinde çap: Vahşi. (ARIKOĞLU, 2005) Çok Türk ağzında ul: Oğlu. Çapul: Çapoğlu, Türkmenoğlu, Şanlıoğlu.


Çapuloğlu Arhavi> Güngören.


ÇAPUTOĞLU Çaput, 1450’li yıllarda Tarsus sancağında Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 511) Çapıtlar, 1500’lü yıllarda Konya livasında Türkmen taifesi. (SAKİN, 2010, s. 116)


Çaputlu, Şiran’ın eski köyü. (SAYLAN, 2012, s. 31)


Çaputoğlu Araklı> Kayaiçi. Maçka> Gayretli.


Çaputuloğlu Pazar> Cumhuriyet, Handağı.


Çaput-ul: Çaputoğlu. Çok Türk ağzında ul: Oğul. Çaputul: Türkmenoğlu.


ÇARAOĞLU Çara, Türk kavmi. (ATANİYAZOV, 2005, s. 97) Çara, Çar boyu adından. (KIRZIOĞLU, 1992, s. 172)


Cara, Tırhala’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 443) Çara, Ardanuç’un Çıralar köyünün eski adı.


Çaraoğlu Ardanuç> Sakarya.


ÇARCİOĞLU Moğolca carci: Duyurulacak şeyleri yüksek sesle duyuran, tellal. (ÇAĞBAYIR) Carci: Kuran okuyarak para kazanan. (DS)


Çarcioğlu Of> Yazlık.


ÇARÇAOĞLU Çarçalar, Ensari Türkmeni kolu. (ATANIYAZOV, 2005, s. 292)


Kıpçakça çarça: Yazlık çadır. (ARIKAN, 2006)


Çarcaoğlu Çaykara> Karaçam.


ÇARBAŞOĞLU (Bk. Çarlıoğlu)


ÇARHACIOĞLU Çarhacı, Osmanlıda ordunun yürüyüşünün güvenliğini sağlayan seçme birlik. (ÇAĞBAYIR) Çarha, Türklerin harpte kullandıkları toplardan biri. (AYHAN, 2013, s. 49) EAT çarhacı: Öncü asker. Askeri sülale lakabı.


Çarhacıoğlu Maçka> Atasu. Şiran> Babacan.


ÇARHATOĞLU Çarhat, Serhat’tan.


Çarhatoğlu Yusufeli> Bostancı.


ÇARIKÇIOĞLU Çarıkçılar, 1500 yılı başlarında Teke sancağında Yörük cemaati. (SARI, 2008, s. 400) Çarıklı, 1700’lü yıllarda eşkıyalık olaylarına karışan Türkmen aşiretlerden biri. (TATAR, 2005, s. 164) Çarıklı, 1690’lı yıllarda zorunlu iskâna tabi tutulan Haleb Türkmeni oymağı. (ORHONLU, 1963, s. 63)


Çaruk Hüseyin, Celalilerden. (AKDAĞ, 1963, s. 277) Çarik, Memluklularda Kıpçak asıllı emirlerden. (SÜMER, Şahıs Adları, s. 382)
Çarık, Asya’da yaygın Türkçe coğrafi ad. (YURTSEVER, 1993, s. 53) Carik, Fergana’da yerleşim yeri. (AYDIN, 1989, s. 42)


Çarıkçıoğlu Akçaabat> Osmanbaba. Kelkit> Gerdekhisar, Gürleyik, Sütveren. Torul> Gülaçar. Trabzon> Pelitli.


Çarıklıoğlu Trabzon> Bahçecik.


Çarıhlı, İran’da yaşayan Türk boylarından. (KAFKASYALI, 2010, s. 75)


ÇARİSOĞLU Çarış, Kıpçak boyu. (KUZEYEV, 2005, s. 185)


Kıpçak kökenli Malkar Türklerinde çariş: At yarışı. (BİLGE, 2015, s. 426) Arapça caris: Hırçın. (DEVELLİOĞLU)


Çarış, Türkçe coğrafi ad. (YURTSEVER, 1993, s. 53) Çarış, Kazakistan’da buluntu yeri. (AYDIN, 1989, s. 47)


Çarisoğlu Ardanuç> Tütünlü.


ÇARKACIOĞLU Türklerde çarkacı: Öncü birlik. (ÖGEL, 2000, c. VI, s. 107) Askeri sülale.


Çarkacıoğlu Düzköy> Büyük, Yeni.


ÇARKOĞLU/ÇARKÇIOĞLU Çarhcılar, 1500’lü yıllarda İçel’de Türkmen oymağı. (SAKİN, 2010, s. 117) Çarko, Kıpçakları içinde yer alan topluluk. (AKSÜT, 2013, s. 1132)


Çark, 1500’lü yıllarda Gagauz Türklerinde soy ad. (CEBECİ, 2008, s. 66) Çarh, sema türlerinden biri. (YÖRÜKÂN, 2002, s. 308) Kafkas Kıpçakçasında çarh: Keyf. (TOPAL, 2005) Çarkçı, gemicilikte mesleki adı.


Carğ, Buhara’da yerleşim yeri. Çarh, yerleşim yerinden Anadolu’ya göçler olmuştur. (BİLGİLİ, 2001, s. 142)
Çarkoğlu/ Çarkçıoğlu Çayeli> Aşıklar. Hopa> Eşmekaya. Kürtün> Süme.


Çarklıfelekoğlu Çarşıbaşı> Kerem. Trabzon> Yalı.


ÇARLAKOĞLU Çarlaklı, Şalpazarı köyü. Gelinen yer.


Çarlakoğlu Şalpazarı> Fidanbaşı.


ÇARLIOĞLU Çarlı, Başkurt oymağı. (KUZEYEV, 2005, s. 51) Carlı, Anadolu aşiretlerinden. (TÜRKAY, 1979, s. 67)


Çar, Türkistan’da dağ. (AYDIN, 1989, s. 47)


Çarluca, 1500’lü yıllarda Samsun’da yerleşim yeri. (DEMİR, 2007, s. 111)
Çarlıoğlu Bayburt> Arpalı. Beşikdüzü> Bozlu, Korkuthan. Kelkit> Özen. Şalpazarı> Kireç. Trabzon> Boztepe.


Çaralioğlu Bayburt> Kitre.


Çarbaşoğlu Bayburt> Zahit. Çar-baş.


ÇARMIKLIOĞLU Çarmuk, Demircülü Türkmeni oymağı. (LEZİNA) Çarmuk, 1500’lü yıllarda Maraş livasında Demircülü Türkmen oymağı. (SAKİN, 2010, s. 116)


Çarmık: Boyunduruk gereci. (PAKALIN, c. I s 327)


Çarmıklıoğlu Arhavi> Y. Hacılar.


ÇarmuğazeOf> Çamlı.


Çarmuğ-aze, Çarmuk-zade’den.


ÇARPIOĞLU Carkpı, Türk boyu. (LEZİNA)


Çarpı: Beyaz badana toprağı. (ÇAĞBAYIR)


Çarpıoğlu Maçka> Güzelyayla.


ÇARTIOĞLU Çartlı, Karkın Türkmeni kolu. (LEZİNA)


Türk kişi adlarından cartı: Şık. (ATALAY, 1936)


Çartı, 1450’li yıllarda Sivas sancağında Çavundur Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 884)


Çartioğlu Yusufeli> Morkaya.


ÇATAKOĞLU Çatak, Bozulus Türkmeni. (AYTOP, 2010, 138) Çatak, Candaroğulları yöresinde konar-göçer, Yörük Türkmeni. (YAKUBOĞLU, 2016, s. 358)
Çataklu, Menteşeoğulları yöresinde Türkçe iskân birimi. (ÇEVİK, 2012, s. 356) Çatak, yaygın yer adı.
Çatakoğlu Kelkit> Sökmen.


ÇATALBAŞOĞLU Çatalbaş, Bedir Yörüğü taifesi. (EGAWA, 2007, s. 58)
Çatalbaşoğlu Bayburt> Çayıryolu, Kitre. Beşikdüzü> Korkuthan. Çamlıhemşin> Sıraköy. Pazar> Elmalık.


ÇATALOĞLU Çatal/ Çataoğlu/ Çatallu, 1450’li yıllarda Adana, Maraş ve Sivas sancaklarında Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 512) Çatal 1526’da Bartiz Türkmenlerinin bir kolu. (ATEŞ, 2010, s. 30)


Çatal, imparatorluk döneminde, ordu sefere çıktığında askerî hizmetler dışında çalıştırılan kimselere verilen ad. (ÇAĞBAYIR)


Çatallar, Varna’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 428)
Çataloğlu Çaykara> Eğridere. Gümüşhane> Eskibağlar. Görele. (YÜKSEL, 2015)


ÇATANAOĞLU Çatana: Deniz teknesi türü. (ÇAĞBAYIR) Mesleki ad.


Çatanaoğlu Hopa> Sundura.


ÇATANOĞLU Çadan, Saka Türklerinin kolu. (CEVİZOĞLU, 1991, s. 83)


Çatan: Birleşen, bir araya gelen halk. (ATANIYAZOV, 2005, s. 134) Kıpçakça çatan: Sepet. (TOPARLI) Çadan, yengeç burcunun Türkçe adı. (ÖGEL, 1971, s. 189)


Çatanoğlu Ardanuç> A. Irmaklar.


ÇATIROĞLU Çaturoğlu, Türkmeni oymağı. (EMREN, 2018, s. 17) Çatırbek (Çatır Bey), Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar Türklerinin kabilesi. (ADİLOĞLU, 2005, s. 145)


DLT’te çatır: Çadır. Kıpçak dilinde çatır: Çadır. (TOPARLI) Kafkasya’da Kumuk-Balkar Türklerinde çatır: Çadır. (NEMETH, 1990) Tatarca çatır: Çardak. (KTLS)


Çatırgil, Asya’da Türkçe coğrafi ad. (YURTSEVER, 1993, s. 54) Kırgızistan’da Çatır gölü. (KARAYEV, 2008, s. 129)


Çatıroğlu İkizdere> Ballıköy. Pazar> Irmakköy.


İkizdere’den Pazar’a fazlaca göçler olmuştur ve günümüzde Lazlaşmışlardır.


ÇATOĞLU/ ÇATLIOĞLU Çat, Türk boyu. (GÖMEÇ, 2011, s. 84) Cat, Kıpçak boyu. (LEZİNA, 2009, s. 179, 349) Obi ırmağı çevresinde yaşayan Çat Türkleri. (CAFEROĞLU, 1988, s. 14) Çatlu, 1500’lü yıllarda Teke livasında Türkmen oymağı. (SAKİN, 2010, s. 117)


Çat, Hazar Türklerinde unvan. (GOLDEN, 2006, s. 300)


Çatoğlu/ Çatlıoğlu Akçaabat> Adacık, Mersin. Bayburt> Hacıoğlu. Şiran> Boğazyayla, Telme.


Çatuloğlu Çaykara> Çamlıbel.


Çat-ul. Çok Türk ağzında ul: Oğul. Çatul: Çatoğlu, Kıpçakoğlu…


ÇATOOĞLU Catto, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkarların kolu. (TAVKUL, 2007, s. 506)
Çatooğlu Bayburt> Sancaktepe.


ÇAVAŞOĞLU Cavaşlı, Ensari Türkmeni oymağı. (ATANIYAZOV, 2005, s. 291)


Tarihi Türk kişi adlarından çavaş: Güneş. (ATALAY, 1936)


Çavaşoğlu Artvin> Zeytinlik.


ÇAVDAROĞLU Çavdar, 1450’li yıllarda Aydın ve Adana sancaklarında yaygın Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 513) Çavdar, Anadolu’daki Moğol uruklarından. (YÖRÜKÂN, 2002, s. 443) Çavdaroğlu, iskânlarda adı geçen Türkmen aşireti. (BAYAR, 1994, s. 110)


Çavdar, İlhanlılarda kullanılan Türkçe şahıs adı. (SÜMER, Şahıs Adları, s. 319)


Çavdar, Menteşeoğulları yöresinde Türkçe iskân birimi. (ÇEVİK, 2012, s. 356) Çavdar, 1450’li yıllarda Türkmen boylarının yaygın yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2548)


Çavdaroğlu/ Cavdaroğlu Artvin> A. Maden. Borçka> Civan. Maçka> Alaçam, Çağlayan. Tonya> Kaleönü, Turali. Trabzon> Akoluk, Boztepe. Vakfıkebir> İlyaslı, Sekmenli. Yusufeli> Çıralı, Evren, Narlık.


ÇAVULOĞLU Çavulu, 1450’li yıllarda Aksaray sancağında Yıva Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 514)


Çavuldur, Eski Türk adı olup “Nam sahibi” anlamında. (BAHADIR HAN, 2009, s. 33)


Çavuloğlu Şavşat> Karaköy.


ÇAVUŞOĞLU Çavuşlu, Horasan Türklerini oluşturan boylardan. (JAVANSHIR, 2008, s. 9) Çavuşlar, Şahismail döneminde İran’da en üst Türkmen oymaklarından biri. (SÜMER, Safevi Devleti, s. 160) Çavuşlar, 1450’li yıllarda Sivas sancağında Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 517) Çavuşoğlu zorunlu iskânlar sırasında adı geçen Türkmen taifesi. (REFİK, 1930, s. 184)
Çavuş (Çabış) Göktürklerden beri kumandan, sivil muhafız, haberci, elçi gibi unvan olarak kullanılmıştır. (DONUK, 1988, s. 92)
Kıpçakça çavuş: Askeri veya idari lider. (BERBER, 2019) Osmanlı’da çavuş, muhtelif işlerde kullanılmış olan memurlardan birinin adıydı. Çavuş, Selçuklularda da vardı. (PAKALIN, c. I s. 332)
Çavuş, Çavuşlar Balkanlarda (AYHAN, 2013);1450’li yıllarda farklı Türkmen kollarının Anadolu’da yaygın yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2548)
Çavuşoğlu Akçaabat> Akdamar, Akpınar, Çolaklı, Dürbinar, Eskiköy, Kavaklı, Pulathane, Sertkaya, Söğütlü, Yıldızlı. Araklı> Araklı, Sularbaşı, Turnalı, Türkeli, Yeşilköy, Yoncalı. Ardanuç> A. Irmaklar, Avcılar, Kızılcık, Ovacık. Ardeşen> A. Durak, Köprüköy, Seslikaya. Arhavi> Cumhuriyet, Yıldızlı. Arsin> Başdurak, Gölgelik, Güneyce, Harmanlı. Artvin> A. Maden, Çarşı, Erenler, Hızarlı, Köseler, Orta, Ortaköy, Oruçlu, Sümbüllü, Varlık, Yanıklı, Y. Maden. Bayburt> Aslandede, Kırkpınar, Masat, Polatlı. Beşikdüzü> Akkese, Beşikdüzü, Hünerli, Resullü. Borçka> Avcılar, Güreşen. Çarşıbaşı> Burunbaşı, Kadıköy, Salova. Çayeli> Çavuşlu, Eskipazar. Çaykara> Köknar, Ulucami, Y. Kumlu. Demirözü> Beşpınar, Yazıbaşı. Derepazarı> Uzunkaya. Düzköy> Gökçeler, Gürgendağ, Orta, Tepecik. Fındıklı> Sulak, Yeni, Yeniköy. Gümüşhane> Alçakdere, Canca, Eskibağlar, Yeşildere. Güneysu> Ortaköy. İspir> Çayırbaşı. İyidere> Fethiye. Kelkit> Gödül, Sadak, Yenice, Yeşilpınar. Köse> Merkez, Yuvacık. Kürtün> Karaçukur, Süme, Taşlıca. Maçka> Atasu, Yaylabaşı. Murgul> Başköy, Korucular, Özmal, Petek. Pazar> Derebaşı, Kesikköprü. Pazaryolu> Demirgöze, Laleli. Rize> Alipaşa, Azaklıhoca, Fener, Güzelköy, Ortapazar, Topkaya, Üçkaya. Sürmene> Çamburnu, Yeniay. Şalpazarı> Çetrik, Dereköy, Geyikli, Sütpınar. Şavşat> Karaköy, Savaş, Tepeköy, Yeniköy. Şiran> Çevrepınar, Söğütalan. Tonya> Kaleönü. Torul> Alınyayla, Çamlıca, Zigana. Trabzon> Boztepe, Çömlekçi, Erdoğdu, Esentepe, Gazipaşa, Gülbaharhatun, Hızırbey, Kavala, Ortahisar, Pazarkapı, Yalıncak, Yeşilyurt. Vakfıkebir> Ballı, Çavuşlu, Kıran, Yalıköy, Yaylacık. Yomra> Kaşüstü, Kömürcü, Ocak, Tandırlı, Taşdelen. Yusufeli> Altıparmak, Balcılı, Bıçakçılar, Bostancı, Cevizlik, Çamlıca, Çeltikdüzü, Demirdöven, Demirkent, Demirköy, Esenyaka, Evren, Kılıçkaya, Küplüce, Narlık, Taşkıran, Tekkale, Yağcılar


Çavuşbayraktaroğlu Akçaabat> Dürbinar.


Çavuşmahmutoğlu Araklı> Merkez.


ÇAYCIOĞLU/ ÇAYOĞLU Çaylu, Bulgarlu Türkü. (LEZİNA) Caylu, Adana sancağında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 270) Çayci, Teke sancağında (Antalya-Kaş) ikamet eden Yörük cemaati. (KARACA, 1997, s. 149) Çaylu, 1450’li yıllarda Adana sancağında Kıpçak kabilesi ve Çaylu, Adana, Menteşe, Maraş, Saruhan ve Teke sancaklarında yaygın Karkın Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 521) Çay, 1500’lü yıllarda Teke livasında Yörük cemaati. (SAKİN, 2010, s. 117)


Çaylu, 1500’lü yıllarda Tarsus sancağında Varsak Türkmeni beyi. (BİLGİLİ, 2001, s. 181) Moğolca çay: Solmak, boş gezmek, kırlaşmak (saç) ve çayçi: Ayrılmak, uzaklaşmak. (LESSING)


Çay, 1500’lü yıllarda Afyon’da (BULDUK, 2003, s. 77); 1500’lü yıllarda Sivas’ta (DEMİR, 2007, s. 86); 1500’lü yıllarda Kayseri’de (YETKİN, 2007, s. 54); Çaylar, 1450’li yıllarda Aydın sancağında Yıva Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1145)


Çay lakabı, bildiğimiz çay bitkisi ile ilgisi yoktur. Bu yer adları ve sülale lakapları, yüzlerce yıllar öncesine uzanmaktadır. Oysa bölgede çay ekiminin geçmişi 100 yıl önceyi bulmamaktadır.


Çaycioğlu/Çayoğlu Rize> Dağınıksu. Yusufeli> Kılıçkaya.


Çaylıoğlu Akçaabat> Helvacı.
Çaylı, 1220’li yıllarda Menteşe yöresinde konar/ göçer Yörük/ Türkmen topluluğu. (ÇEVİK, 2012, s. 358)


Çaylı, Drama’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 167)


ÇAYKARAOĞLU/ ÇAYGARAOĞLU/ ÇAYKARACIOĞLU Çaykaralu, 1450’li yıllarda Maraş ve Sivas sancaklarında Eymür Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 519)


Çaykarı, 1500’lü yıllarda Çemişgezek’te (ÜNAL, 1999, s. 280); Çaykara, 1450’li yıllarda Karaman’da Yazır Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1829)


Çaykaraoğlu/ Çaygaraoğlu/ Çaykaracıoğlu Artvin> A. Maden. Yusufeli> Demirköy, Evren, Taşkıran.


ÇAYLAKOĞLU Çaylaklar, eski kayıtlarda İçel, Alanya, Niğde, Aydın ve Kırşehir sancaklarında konar-göçer Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 294) Çaylak, 1450’li yıllarda Aydın, İçel, Hamid ve Tarsus sancaklarında yaygın Yüreğir, Yıva, Kınık Türkmeni oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 520) Çaylaklu, zorunlu iskâna tabi tutulan Yörük cemaati. (REFİK, 1930, s. 151)


“Çaylak, Tahtacı Türkmenlerinin Hacı Emirler ocağına bağlı bir kol (s. 206). Çaylak oymağı neşeli ve konuşkandır. Bunlar serbest, açık insanlardır ve insanlara yakındır.” (YÖRÜKÂN, 2002, s. 160)


Çaylak, 1450’li yıllarda farklı Türkmen kollarının yaygın yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2549)


Çaylakoğlu Yusufeli> Taşkıran. Ordu (GÜNAYDIN, 2011, s. 206) ve Denizli’de. (ÇEVİK, 2007, s. 175)


ÇAYRAKOĞLU Çayrazlı, Beğ Dili Türkmeni oymağı. (DEMİR, 2000)


Cayra, Kürtün’ün köyü.


Çayrakoğlu Kürtün> Cayra.


ÇEBİNOĞLU Çeb’in, Çeb’den. (Bk. Çepnioğlu)


ÇEBİOĞLU (Bk. Çepnioğlu)


ÇEBOĞLU (Bk. Çepnioğlu)


ÇEÇENOĞLU Çok az nüfuslarına ve zor imkanlarına rağmen Ruslara karşı birkaç kez özgürlük destanı yazan Kafkas kavmi. Çeçenli, Türkmen oymağı. (LEZİNA)


Bölgede değişik lakaplar adı altında çok yaygın halktır.


Çeçen, tarihi Türk kişi adı. (ATALAY, 1936) Altay Türklerinde çeçen: Hatip, güzel ve yerinde konuşan. (NASKALİ) Çeçen: Yakışıklı, akıllı. (GÜLENSOY, 2015, s. 119)
Çeçenoğlu Artvin> Erenler. Bayburt> Adabaşı, Uğurgeldi. İspir> Çamlıkaya.


ÇEÇEOĞLU/ ÇEÇİOĞLU Çeçeli, eski kayıtlarda Rakka, Sivas, Ankara, Çorum, Niğde ve Haleb sancaklarında konar-göçer Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 274) Çeçe, 1500’lü yıllarda İçel livasında Türkmen oymağı. (SAKİN, 2010, s. 118) Cecelü, 1690’lı yıllarda eşkıyalık olaylarına karışan Beğdili Türkmeni aşireti. (TATAR, 2005, s. 151) Çeçelü, zorunlu iskâna tabi tutulan Türkmen oymağı. (ORHONLU, 1963, s. 57) Çecelü, Rakka’ya sürülen aşiret. (UÇAKCI, Üçoklar, s. 286)


Çeçe, tarihi Türk kişi adı. (ATALAY, 1936) Çeçe: Efe. (GÜLENSOY, 2015, s. 118)


Çeçeli, Adana’da eski kaza. (SEZEN, 2006, s. 123) Cece, Kırım’da yer adı. (DOĞRU, 1987, s. 79)


Çeçeoğlu İkizdere> Çamlık. Çeçioğlu Yusufeli> Cevizlik.


ÇEFALIOĞLU Cefalı’dan.


Çefalıoğlu Çaykara> Çambaşı.


ÇEGENOĞLU Çegemler, Kafkasya’da Balkar Türklerinin kolu. (BERJE, 1958, s. 14)


Moğolca çegen: Beyaz. (LESSING)


Çegen, Batı Türkistan’da (AYDIN, 1989, s. 47); Çegene, Kırım’da eski Türk yerleşim yeri. (KARAÖRS, 1993, s. 690)


Çegenoğlu Çarşıbaşı> Fener.


ÇEĞİNDİROĞLU Çegendik, Türk kabilesi. (LEZİNA)
Çeğindiroğlu Bayburt> Tuzcuzade.


ÇEHRELİOĞLU Cehre, Makedonya’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 337)


Çehrelioğlu Sürmene> Çamburnu, Orta, Soğuksu. Trabzon> Çömlekçi, Gazipaşa.


ÇEKEMİŞOĞLU Çekem-iş. –iş eki, Lazca etkisiyle alınmış olup kelimenin kökü “çekem”dir.


Çekem, Cerit Türkmeni oymağı. (LEZİNA) Çekemlü, Gurbet Türkmen oymağı. (ATEŞ, 2010, s. 33) Çekemliler, Kafkasya’da Balkar Türklerinde boy. (CAFEROĞLU, 1988, s. 50)


Çekem, Mısır’daki Çerkez Memluklularda birçok emirin adı. (SÜMER, Şahıs Adları, s. 444)


Çegem, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar bölgesinde vadi, ırmak ve köy adı. (TOPAL, 2005)


Çekemişoğlu Arhavi> Başköy. Fındıklı> Saat.


ÇEKİÇOĞLU Çekiçoğlu, Karaman ve İçel sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 295) Çekiç, Ensari Türkmeni oymağı. (LEZİNA)
Çekiç, Türk adı. (RASONYI, 2006, s. 193)
Çeküşlü, 1450’li yıllarda Aydın sancağında yerleşim yeri. (SARIKAYA, 2014, s. 100) Çeküz, Şiran’ın köyü. (SAYLAN, 2012, s. 32)
Çekiçoğlu Bayburt> Arpalı. Rize> Topkaya. Şiran> Babacan. Yusufeli> Kömürlü.


Çakuçoğlu Çaykara> Uzuntarla.


Kıpçakça/ Kumanca çakuç: Çekiç. (TOPARLI)


Çakuçeroğlu/ Çakucer Çaykara> Ataköy, Şahinkaya.


Çakuç-er: Türkmen eri.


ÇEKİMOĞLU Çekim, 1450’li yıllarda Maraş sancağında yaygın Yıva Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 523) Çekim, 1500’lü yıllarda Maraş livasında Yörük taifesi. (SAKİN, 2010, s. 118)


Çekim: Güç, erk. (DS)


Çekim, 1500’lü yıllarda Mardin’de köy. (GÜNDÜZ, 1993, s. 98)


Çekimoğlu İyidere> Kalecik.


ÇEKİRGEOĞLU Çekirgelü, 1450’li yıllarda Ankara sancağında Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 524) Çekirgeli, 1530 yılında Ankara’da Türkmen taifesi. (KAYA, 2000, s. 20)
Çekirge, değişik yerlerde yaygın yerleşim yeri.
Çekirgeoğlu Kürtün> Damlı. Şalpazarı> Çarlaklı.


ÇEKMİŞOĞLU Çekişler, Hazar Ötesi Türkmeni. (CİHAN, 2010, s. 109)


Çekmişoğlu Rize> İslampaşa, Pekmezli, Portakallık.


ÇELAHOĞLU Çalak’tan bozma sözcük. Çalak, Kıpçak boyu. (KIRZIOĞLU, 1992, s. 163)


Kıpçakça çalak: Çevik, tez canlı. (BERBER, 2019)


Calak, Tuna’da yerleşim yeri. (DRAGANOVA, 2006, s. 83)


Çelahoğlu Of> Sıraağaç. Çalakoğlu Görele. (YÜKSEL, 2015)


ÇELBEŞÜKOĞLU Arapça çel: Büyük, ulu. ÇAĞBAYIR) Sıfat olarak verilen lakap.
Çelbeşükoğlu Gümüşhane> Eskibağlar.


ÇELEBİOĞLU Çelebbiler, eski kayıtlarda Ordu, Vize, Edirne ve Paşa sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 295) Çelebioğlu, 1450’li yıllarda Özer sancağında yaygın Döğer Türkmeni oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 517)


Çelebi: Efendi, okumuş kimse. (ÇAĞBAYIR) “Çelebi, Hacıbektaş ocağının kolu (s. 524). Çelebi: Mevlana soyundan ve Hacı Bektaş’ın nefes evlatlarından gelenlere verilen ad.” (AKSÜT, 2013, s. 151)


Anadolu Selçukluları zamanında çelebi sözü terk edilmeye başlanarak yerine Yunanca “efendi” sözü alınmıştır.
Çelebi, 1500’lü yıllarda Yenişehir’de (Bursa) iskân merkezi. (ASLANTÜRK, 2007, s. 41) Çelebiköy, Köstence’de ve Varna’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 284, 466)


Çelebioğlu Çaykara> Şahinkaya. Bayburt> Pamuktaş. Kelkit> Güzyurdu. Rize> Çarşı. Trabzon> Ortahisar.


ÇELEKOĞLU Çelek, Türk boylarından bir kol. (LEZİNA)


Çelekoğlu Akçaabat> Derecik.


ÇELENKOĞLU Çelenk: Savaşlarda yararlılık gösteren gazilere verilen gümüş, altın veya mücevherli sorguç. (SERTOĞLU, 1986, s. 72)
Çelenkçi, Filibe ile Selanik’te (AYHAN, 2013, s. 174, 477); Çelenk, Samsun’da yerleşim yeri. (YOLALICI, 1998, s. 18)
Çelenkoğlu Akçaabat> Işıklar, Dörtyol. Araklı> Aytaş. Arhavi> Dikyamaç, Kemerköprü, Y. Hacılar. Hopa> Sugören. İspir> Karakarmış. Of> Dumlusu. Pazaryolu> Yaylalı. Trabzon> Cumhuriyet. Yusufeli> Bıçakçılar, Kılıçkaya.


Çelenk ile bağlantılı sülaleler:


Çelenkahmetoğlu Fındıklı> Fındıklı. Hemşin> Bahar.


Cilenkoğlu Araklı> Aytaş.


ÇELENPİROĞLU Çelen-pir. Farsça: Çelen: Yakışıklı, becerikli. (ÇAĞBAYIR) Pir, dini içerikli unvan.


Çeleni, Amasya’da eski yerleşim yeri. (ÇATAL, 2009, s. 33)


Çelenpiroğlu Pazar> Şentepe.


ÇELEOĞLU/ ÇELE’NİNOĞLU Celeli, 1500’lü yıllarda Dulkadirli Türkmeni taifesi. (SARI, 2015, s. 250)


Çele: Büyük kardeş. (ÇAĞBAYIR)


Cele, Kırım’da yer adı. (DOĞRU, 1987, s. 79)


Çele’ninoğlu/ Çeleoğlu Fındıklı> Tatlısu. Yusufeli> Yaylalar.


ÇELGİOĞLU Çelgü, Peçenek başbuğu. (KAFESOĞLU, 1984, s. 173) Çelgü, Macar krallarından. (RASONYI, 1993, s. 133) Çelgi: Yazma. (ÇAĞBAYIR) Moğolca çelge: Vahşi. (LESSING)


Çelgioğlu İkizdere> Tozköy.


ÇELİKOĞLU Çelik, 1450’li yıllarda Karaman ve Karaman sancaklarında Beğdili Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 525)


Çelikli, tarikatlıdırlar, gaddar ve katil değildirler. (YÖRÜKÂN, 2002, s. 457)


Çelik, Of’un eski köylerinden. Çelik, Filibe’de, Kırcaali’de/ Bulgaristan (AYHAN, 2013, s. 273, 334); 1450’li yıllarda farklı Türkmen kollarının Anadolu’da yaygın yerleşim yerleri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2549)
Çelikoğlu Akçaabat> Söğütlü. Araklı> Değirmencik, Yoncalı. Arhavi> Kemerköprü, Musazade. Artvin> A. Maden. Bayburt> Polatlı, Sakızlı, Veysel. Borçka> Güneşli. Çarşıbaşı> Büyükdere, Yavuz. Çayeli> Abdullahoca. Çaykara> Köknar. Derepazarı> Sandıktaş, Subaşı. Dernekpazarı> Tüfekçi. Gümüşhane> Kazantaş, Kızılca, Yeşildere. Kalkandere> Dağdibi. Kelkit> Kılıçtaşı. Of> Keler. Pazar> Hasköy, Soğuksu. Pazaryolu> Kozlu, Yaylalı. Sürmene> Fındıcak. Trabzon> Pazarkapı. Vakfıkebir> Ballı, Körez. Yusufeli> Erenköy, Öğdem.
Çelikhanlıoğlu Şiran> Susuz.


ÇELTEKOĞLU Çeltek, Çeltek, Teke Türkmeni oymağı. (İLLİYEV, 2010, s. 18) Çeltek, Teke Türkmenlerinden. (LEZİNA)


Çeltek: Dost, ahbap. (ÇAĞBAYIR) Çeltek, Karaylarda soy ad. (ALTINKAYNAK, 2006, s. 135)


Çeltek, 1450’li yıllarda Aksaray’da (YÖRÜK, 1996, s. 36) ve 1450’li yıllarda Karaman’da Kınık Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1059)


Çeltekoğlu Bayburt> Kop. Yusufeli> Altıparmak. Ünye. (BACACI, 2011)


ÇELTİKOĞLU Çeldikli, Karaman ve Şam sancaklarında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 295) Çeltük, 1450’li yıllarda Ankara sancağında Beğdili Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 526)


Çeltikçi, Yörüklerde bir hizmet birimi. (GÖKÇEN, 1946, s. 15)


Çeltik, Konya’da nahiye ve kaza. (SEZEN, 2006, s. 124) Çeltikçi, Filibe’de (AYHAN, 2013, s. 174) ve Çeltik, 1450’li yıllarda Kınık Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1059)


Çeltikoğlu Artvin> Vezirköy. Bor’da. (METİNER,2016, s. 111)


ÇEMBERCİOĞLU/ÇEMBERLİOĞLU Çemberlioğlu, Türkmeni oymağı. (EMREN, 2018, s. 15)


Çemberci, Gagauz Türklerinde soy ad. (MANOV, 2001, s. 206) Moğolca çembeçi: Yünlü giysi dokumacısı. (LESSING)


Çemberlioğlu/ Çembercioğlu Bayburt> Tuzcuzade. Rize> Çamlıbel, Müftü.


ÇEMÇİLİOĞLU Çemçe, Türkmen aşireti. (ATANIYAZOV, 2005, s. 136)
Nahçıvan’da çemçi: Rüzgar türü. (GULİYEV, 2010)
Çemçi, Zonguldak’ın eski köyü. (Köylerimiz, 1968, s. 143)
Çemçillioğlu Bayburt> Adabaşı.


ÇEMENOĞLU Çemenlü, 1450’li yıllarda Kayseri sancağında Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 526)
Çemen, 1500’lü yıllarda Bozok sancağında Türkmen yerleşim yeri. (KOÇ, 1988, s. 148)
Çemenoğlu Aydıntepe> Y. Kırzı.


ÇENGELOĞLU / ÇENGELLÜOĞLU Çengelli, Aydın ve Paşa sancaklarında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 296) Çengellü, 1450’li yıllarda Aydın sancağında yaygın Yıva Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 526) Çangel, iskânlarda adı geçen Yörük aşireti. (BAYAR, 1994, s. 104) Çengellü, Rumeli’de Yörük cemaati. (AYHAN, 2013, s. 504)


Eski Türklerde cengel: İnsanların bir yerde halka kurup avı yakalaması. (ÖGEL, 2000, c. VII s. 189) Çengel, Kuman şahıs adı ve Çengel/ Çengelli, Türk dünyasında sık görülen yerleşim yeri. (RASONYI, 2006, s. 270, 278)
Çengellü, 1500’lü yıllarda Dimetoka’da (ÇAM, 2010, s. 77); Çengel, Varna’da (AYHAN, 2013, s. 428);1450’li yıllarda Adana sancağında Varsak Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1809)


Çengeloğlu/ Çengellüoğlu Akçaabat> Orta. Aydıntepe Merkez. Borçka> Karşıköy. Kelkit> Akdağ. Yusufeli> Darıca, İşhan.


ÇENGİOĞLU/ ÇENGİCİOĞLU Çengiler, Yörük taifesi. (GÖKÇEN, 1946, s. 56) Çengiler, 1550 yılında Aydın’da Türkmenlerin cemaati. (ŞAHİN, 2008, s. 134)


Çengi, 1500’lü yıllarda Gagauz Türklerinde soy ad. (CEBECİ, 2008, s. 83) Çengi, Halıcılık terimi. (RASONYI, 2006, s. 466) Kıpçakça çengi: Çenk denilen sazı çalan kimse. (AKYOL, 1919, s. 43)


Çengi, 1530’da Kütahya’da nahiye. (SEZEN, 2006, s. 124) Çengi, 1500’lü yıllarda Manisa’da yerleşim yeri. (EMECEN, 2013, s. 188); 1530 yılında Ankara’da (KAYA, 2000, s. 59); Çengici, 1500’lü yıllarda Afyon’da yerleşim yeri (BULDUK, 2003, s. 111) ve Azerbaycan’da Cengi çayı, Cengi dağı. (HÜSEYNOVA, 2011, s. 101)


Çengioğlu/ Çengicioğlu Borçka> Muratlı (1846). Sürmene> Fındıcak, Küçükdere.


ÇEPELOĞLU Çepel, Kafkas kavmi Adigelerin bir kolu. (TAVKUL, 2007, s. 493) Çepellü, 1450’li yıllarda Adana sancağında Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 526)
Çepeloğlu Şiran> Akçalı.


ÇEPİNAOĞLU (Bk. Çepnioğlu)


ÇEPNİOĞLU 600’lü yıllarda Orta Asya Türk Töles boyları arasında Ch’i-pi/ Çepi veya Çepni adları geçmektedir. (NECEF, 2005, s. 105) DLT’te (Divani Lügat-İt –Türk) Çepni, Oğuz boyunun 21. olarak gösterilir. (c. I, s. 58)
Çepni Türkmenleri, Safevi Devletinin kuruluşunda da yer almışlardır. (GÜNDÜZ, 2013, s. 27)
“Çepni, eski kayıtlarda Trabzon, Bursa, Rakka, Aksaray, Bozok, Sivas, Urfa, Maraş, Ordu, Balıkesir, Diyarbakır, Saruhan, Kefe, Karaman, Kocaeli, Kayseri, Adana, Çıldır, Erzurum, Kars, Ahıska, Haleb, Kütahya, Akşehir, Canik, Kürtün, Giresun, Gümüşhane, Mardin ve İçel sancaklarında konar-göçer Türkmen/ Yörük taifesi.” (TÜRKAY, 1979, s. 297) Çepni, 1691–1696 yıllarında zorunlu iskâna tabi tutulan oymak. (ORHONLU, 1963, s. 56)


Divane Çebilü,1500’lü yıllarda Aksaray Kazasınsa Türkmen oymağı. (YÖRÜK, 1996, s. 48)
Çepi, Asena, yani Kurt sülalesine mensup hakan. (NUR, 1972, s. 313) Çepni Beg, Kırgız bölgesini ele geçiren Göktürk beyi. (GÖMEÇ, 2011, s. 53) Gyula Nemeth, “Çepni adının Kırgızca “çep: Kalkan” kelimesiyle ilgilidir. (A bonfogtalo magyarsak kialakula, Budapest, 1930, s. 54) Çebi Han, 630’lu yıllarda merkezi Orta Asya’da olan Doğu Türkistan’ın kağanı. (KARAYEV, 2008, s. 82) Çebi han, Talas gölü ile Katun nehri arasına yerleşmiştir. (GUMİLEV, 2007, s. 289)
Eski Türk adı olan Çepni: Bahadır, yiğit. (BAHADIR HAN, 2009, s. 33) Çepni adının bir diğer anlamı “Nerede düşman görürse hemen savaşır.” (SÜMER, 1992, s. 8) “Trabzon feth edildiği sırada batısında Çepnilerle meskûn bulunuyordu.” (KIRZIOĞLU, 1998, s. 31)
1585’te “Anadolu’daki bütün beylerbeyleri ile Şam, Bağdat ve Revan beylerbeyliklerine yollanan hükümlerde Çepnilere dirlik verilmemesi yazılmıştır.” (SÜMER, 1992, s. 247)
“Ordu ve yöresi Türkleştirilmesinde Çepniler ile birçok Oğuz boyu rol oynamıştır.” (YEDİYILDIZ, 1985, s. 51)
“Karadeniz kıyılarında ortaya çıkan ayanlardan bazıları veya birçoğu Çepniler’den idi (s. 94). XVIII. yüzyılda da Sürmene, Of ve Rize bölgesinde bilhassa İkizdere (Kura-yı Seba), Kalkandere (Karadere) ile merkez yörede yoğun bir şekilde yerleşen Çepniler, oralarda da durmayıp Batum’a kadar gitmişlerdir (s. 5). Çepniler Giresun’dan Batum’a kadar uzanan Doğu Karadeniz bölgesini de yurt tutarak bu bölgede Türklüğü hakim kılmışlardır.” (SÜMER, 1992, s. 7)
1500’lü yılların ilk başında Kürtün kazasına bağlı Çepni nahiyesi vardı. Bu saha, Kürtün’den Tirebolu’ya ve Giresun’a doğru uzanmakta, bu şehir civarını da içine almakta idi. (T. Gökbilgin, Belleten, sayı: 102, (1962), s. 329)
“Çaykara ve Dernekpazarı’nda Çepni koyunu, Çepni beşiği adları yaygındır. Çaykara’da bir taşın adı Çepni Taşı’dır.” (DÜZENLİ, 2012, s. 18)
Bölge ağzında Çepni adı, Çebi, Çebin, Cab, Cep, Ceb, Çab, Çep, Çeb, Çap gibi akraba lakaplarına dönüşmüştür. Cep, Çep. . . adının bölgede çok yaygın olmasına rağmen, Türk oymak ve obaları arasında görülmez. Bu sülalelerin Çepni’den ayrıştıkları kesindir. Bu hal, nüfuslarının az olduğu yerde, kimliğini saklamanın farklı yoluydu.


Kayıtlarda “çepoğlu” olarak yazılan sülale (Hopa/ Pınarlı köyü) halk arasında “çebi” olarak bilinir.


“Osmanlı döneminde köyümüze (Esenkıyı/ Hopa) yerleşerek toplumumuza entegre olan Türk kökenli Çepni (Çepi, Çep) ve saray görevlilerinin adını taşıyan ailelerin (Bostancı, Cebeci), yoğun Laz toplumu içinde 60-70 yıl sonra artık Türkçe değil Lazca konuşur olmuşlardı. Lazların örf ve adetlerine uymuşlar ve kendilerini Laz olarak tanımlamışlardı.” (ALKUMRU, 2011, s. 61) Doğru tespittir.


Osmanlı nüfus kayıtlarında (Özdil) Çepnilerin Ermenileştiği görülür. Müslüman Hıristiyan olamayacağına göre bu durum; Çepnilerin, Torlakların, Toromanların… çok önceden bölgeye Şaman inançlı olarak geldiklerinin kanıtıdır.


Osmanlı kayıtlarında Çepoğlu olarak yazılan sülale, Lazlar arasında çebinaşi olarak söylenir.
Aliceboğlu, Ömerçepoğlu… gibi akrabalar bile günümüzde Çepni’yiz derler. 1934 yılı soyadı kanun ile birlikte Çep, Çap… sülalelerin bir kısmı Çepni soyadı aldıkları görülür. Bu hal, tesadüfî değildir.


Murgul’daki Korucular köyündeki Çepniler mahallesini kuran Çepniler, Ardeşen’den buraya Lazlaşmış olarak gelmişlerdir. Günümüzde artık Gürcüce konuşuyorlar.


Çepi, Türk yer adı. (GÜLENSOY, 1985) Cebiler, Bulgaristan’da Türklerle meskûn Kırcaali ilinde (ACAROĞLU, 1988); Çepin/ Cepin, Macaristan’da (BİLGE, 2010, s. 201); Çepnice (Çepni yeri)1440’lı yıllarda Sofya’da (İNALCIK, 2013, s. 6); Çepni, Niş eyaletinde nahiye. (AYHAN, 2013, s. 374) Çepni, 1500’lü yıllarda Karaman’da (YILDIZ, 2010, s. 159); Kürtün’de nahiye, Sivas’ta nahiye ve kasaba. (SEZEN, 2006, s. 125)
500’lü yıllarda Sivas merkez nahiyesine bağlı bir gayrimüslim köyü olan Yenice Çepni’de (Td 287: 39) 2 nefer mühtedi olarak kayıtlıdır. Çepnilerle bağlantılı köy, kışlak adları her yere yayılmıştır.
Çepnioğlu Akçaabat> Darıca, Doğanköy, Fındıklı, Uçarsu, Yeşilyurt. Araklı> Dul, Köprüüstü. Ardeşen> Beyazkaya, Duygulu. Arsin> Atayurt, Gölcük, Oğuz. Bayburt> Şingah. Beşikdüzü> Duygulu. Borçka> Çayli, Kayadibi, Muratlı, Örücüler, Yeniyol. Çarşıbaşı> Kaleköy. Çayeli> Büyükköy/ Merkez, Çaycılar, Sarısu, Sırt. Çaykara> Koldere. Dernekpazarı> Çalışanlar. Güneysu> Gürgen. Hemşin> Yaltkaya. İkizdere> Dereköy, Diktaş. Kalkandere> Yokuşlu. Kürtün> Y. Karadere. Maçka> Esiroğlu, Sukenarı, Yeşilbük. Murgul> Korucular. Of> Eskipazar, Kıyıcık. Pazar> Tütüncüler. Rize> Erenköy, Muradiye, Pekmezli, Taşlıdere, Taşpınar. Sürmene> Çavuşlu, Yemişli. Şavşat> Yoncalı. Şiran> Karaca, Sadık, Telme. Tonya> Kozluca. Torul> Köstere. Trabzon> Çağlayan, Gündoğdu. Vakfıkebir> Aydoğdu, Ballı, Deregözü, Karatepe, Kıran, Sinanlı. Yomra> Özdil, Şanlı.


Çepnioğlu ile bağlantılı sülaleler:
Ahmetcebioğlu Of> Gündoğdu, Uğurlu.


Ahmetçebioğlu İyidere> Sarayköy. Sürmene> Küçükdere, Soğuksu.


Aliceboğlu Akçaabat> Akçaköy. Of> Ovacık.


Alicepoğlu Akçaabat> Acısu, Kuruçam. Düzköy> Alazlı. Hayrat> Merkez. İkizdere> Güneyce. Maçka> Yaylabaşı.


Aliçebioğlu Araklı> İyisu, Merkez, Yolgören.


Aliçepoğlu Hayrat> Çaycılar. Of> Kavakpınar.


Asımçebioğlu Arsin> Yolüstü. Sürmene> Yemişli, Yokuşbaşı.


Bekirçebioğlu Aydıntepe> Merkez. Sürmene> Üzümlü.


Caboğlu Kelkit> Cumhuriyet. Görele. (YÜKSEL, 2015)
Ceblioğlu Artvin> Çarşı, Peynirli.


Ceboğlu Rize> Boğaz.


Cipnioğlu Trabzon> Boztepe.


Çaboğlu Rize> Taşlık.


Çapnioğlu Şavşat> Yoncalı.


Kıpçaklarda Çapnı, bir Türk kabilesi. (TOPARLI) Çapni yada Çepni, Akkoyunlu Tur Ali ile birlikte Rum (Pontus) krallığı üzerine düzenlenen sefere katıldı… (WOODS, 1993, s. 83)


Çapoğlu Akçaabat> Derecik. Düzköy> Büyük. Kelkit> Cumhuriyet. Maçka> Yazlık. Of> Erenköy, Kavakpınar, Yanıktaş. Rize> Bıldırcın, Elmalı, Karayemiş, Pehlivantaşı, Portakallık. Yomra> Şanlı.


Çebinoğlu Arhavi> Balıklı, Ulaş, Ulukent. Fındıklı> Fındıklı. Hopa> Sugören. Pazar> Dernek, İkiztepe.


Çebioğlu Araklı> Ayvadere, Kayacık. Bayburt> Saraycık. Çamlıhemşin> Şenyuva. Pazar> Akbucak.


Çeboğlu Ardeşen> Düz. Arhavi> Cumhuriyet, Dülgerli, Güngören, Üçırmak. Fındıklı> Aslandere.


Çepinaoğlu Çayeli> Çeşmeli.


Çepnialioğlu Akçaabat> Cevizli, Doğanköy, Işıklar. Beşikdüzü> Dağlıca. Çarşıbaşı> Kadıköy. Trabzon> Toklu. Vakfıkebir> İlyaslı.


Çepoğlu Ardeşen> Düz. Çayeli> Şairler. Fındıklı> Derbent, Sümer. Güneysu> Güneli. Hopa> Başköy, Bucak, Esenkıyı, Kemalpaşa, Ortahopa, Pınarlı. Murgul> A. Küre.


Hamzaçebioğlu Araklı> Pervane, Yıldızlı. Bayburt> Uzungazi. Sürmene> Gültepe.
Hasançebioğlu Araklı> Araklı, Buzluca, Yalıboyu. Bayburt> Dağtarla. Hayrat> Köyceğiz. Gümüşhane> Örenler. Of> A Kışlacık. Sürmene> Fındıcak.


Hasançepoğlu Pazar> Cumhuriyet.


Hüseyinceboğlu Bayburt> Sakızlı.
Hüseyinçepoğlu Rize> Kale.


Hüseyinçebioğlu Araklı> Kaymaklı, Merkez. Gümüşhane> Buğalı, Örenler. Trabzon> Yenicuma.


İbrahimçebioğlu Arsin> Dilek.


İncecapoğlu Çayeli> Güzeltepe.


İsmailçebioğlu Araklı> Bereketli, Çankaya, Kalecik, Özgen, Sulakyurt, Yolgören. Aydıntepe> Çatıksu, Sorkunlu. Bayburt> Arpalı, Taşocağı. Of> Ovacık. Sürmene> Çimenli, Konak, Ovalı, Petekli. Trabzon> Kireçhane.


Mahmutceboğlu Hayrat> Merkez. Of> Doğançay, Fındıkoba.


Mahmutçebioğlu Araklı> Araklı. Bayburt> Petekkaya, Taşçılar.


Mahmutçepoğlu İkizdere> Çataltepe. Kalkandere> Kayabaşı, Soğuksu.


Mehmetçebioğlu Araklı> Yassıkaya, Yolgören. Hayrat> Köyceğiz. Köprübaşı> Fidanlı.


Mehmetçepoğlu Of> Keler.


Mustafaçebioğlu Arsin> Yeşilyalı. Sürmene> Petekli.


Osmançepoğlu İkizdere> Çarşı, Demirkapı. İyidere> Yalıköy. Rize> Portakallık.


Ömerceboğlu Borçka> Kale.


Ömercepoğlu Çayeli> Limanköy.


Ömerçebioğlu Araklı> Bereketli. Sürmene> Üzümlü, Yokuşbaşı.


Ömerçepoğlu Kalkandere> Çağlayan. Rize> Güzelköy, Portakallık.


Salihcebioğlu Of> Değirmendere.


Salihçepoğlu İyidere> Yalıköy.


Süleymançepoğlu Kalkandere> Çağlayan.


Yakupçebioğlu Araklı> Sulakyurt, Taşönü, Yiğitözü. Sürmene> Küçükdere.


Küçük bir coğrafi parçada aynı Türk boyunun Trabzon’da Rumcanın pazar dilini, Rize’de Lazca, Artvin’de Hemşince ile Gürcüce ve genelde ise Türkçe konuştuğunun bir örneğini başka milletlerde görmek mümkün değildir. Özdil örneğinde olduğu gibi Hıristiyanlaşıp Ermenileşen Çepnileri de dikkate alırsak durum daha da garip hal alır.


ÇEPOĞLU (Bk. Çepnioğlu)


ÇERBAĞOĞLU Çerban, Ohri sancağında (Balkanlar) yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 147)
Çerbağoğlu Kelkit> Doğanca.


ÇERÇİOĞLU Çerçi, Afyon sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 297) Çerçi/ Çerçiler/ Çerçilü, 1450’li yıllarda İçel, Maraş ve Bozok sancaklarında Varsak Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 538) Çerçi, 1500’lü yıllarda Antalya’da Türkmen/ Yörük aşireti. (AKGÜL, 1989, s. LXXV)


Çerçi, tarihi Türk şahıs adı. (SÜMER, Şahıs Adları, s. 383) Çerçi, Kuman şahıs adı. (RASONYI, 2006, s. 488) Çerçi, Osmanlıda mesleki sınıf. (SELÇUK, 2002, s. 93)


Çerçiler, Sinop’ta nahiye. (SEZEN, 2006, s. 125) Çerçi, 1500’lü yıllarda Karaman vilayetinde (YILDIZ, 2010, s. 158) ve 1500’lü yıllarda Kayseri’de yerleşim yeri. (YETKİN, 2007, s. 90) Cerci, Gümüşhane’nin eski köyü. (SAYLAN, 2012, s. 26)


Çerçioğlu Aydıntepe> Gümüşdamla. Bayburt> Çorak, Kitre. Demirözü> Çatalçeşme. Rize> Kaplıca.


ÇEREMOĞLU Çeremisler, Hazarlara bağlı kabile. (PİATİGORSKY, 2007, s. 48) Cerem, Hicaz’da Arap taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 68)


Arapça cerem: Hata. Belki “Kerem”den.


Çeremoğlu Arhavi> Ulukent.


ÇERGELOĞLU/ ÇERKELOĞLU Bulgar diyalektiğinde çerkel: Haydut. (ACAROĞLU, 1999, s. 59)


Çergenli, Filibe’de yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 174)


Çergeloğlu Akçaabat> Kavaklı.


ÇERİBAŞIOĞLU Çeribaşı, eski kayıtlarda Paşa (Balkanlarda) ve Gümülcine kazasında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 298)
Çeribaşıoğlu Kelkit> Bulak. Bayburt> Saraycık.


ÇERİOĞLU Çeriler, 1450’li yıllarda Teke sancağında Yazır Türkmeni oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 539)


Orhun anıtlarında çerig: Ordu, asker. (ORKUN, 1994, s. 789)
Çerioğlu Bayburt> Saraycık.
ÇERKEŞOĞLU Çerkeş, Türk kabilesi. (LEZİNA)
DLT’te çerkeş-: Saf haline gelmek, dizilmek, sıralanmak.
Çerkeş, 1450’li yıllarda Anadolu’da yaygın Türkmen yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2550)
Çerkeşoğlu Aydıntepe> Çayırköprü. Bayburt> Polatlı.
ÇERKEZOĞLU/ ÇERKESOĞLU Çerkez, Kafkasya’nın kadim halklarından. Çerkes, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar Türklerinde kabile. (ADİLOĞLU, 2005, s. 145) Çerkez, Ensari Türkmeni kolu. (LEZİNA)


“Türkmenler arasında Çerkez adının ortaya çıkış nedeni Selçuk Türkleri oralarda yaşayan Adige, Çerkez, Çeçen, İnguş gibi Kafkas halklarıyla münasebet kurmuş olabilir ve bunlarla kurulan akrabalık bağları neticesinde Orta Asya’da böyle isimler ortaya çıkmış bulunabilir.” (BEYOĞLU, 2000, s. 269)


Bozok’ta sancak beyliği yapan Türk soylu İsa Beğ oğlu Çerkez adlı bir beğ vardı. Bu bey adı yahut ellerindeki Çerkez ve Abaza köleleri bu adların konulmasında amil olmuştur. (SÜMER, Oğuzlar, s. 283)
Çerkezoğlu/ Çerkesoğlu Araklı> Turnalı. Arhavi> Dikyamaç, Musazade. Arsin> Karaca. Artvin> Beşağıl. Bayburt> Kaleardı, Tuzcuzade, Uzungazi, Zahit. Beşikdüzü> Adacık. Çamlıhemşin> A. Şimşirli, Ülkü. Derepazarı> Fıçıcılar. Düzköy> Cevizlik, Düzalan. Fındıklı> Aksu, Derbent, Sümer. Gümüşhane> Karşıyaka, Keçikaya, Özcan. Güneysu> Adacami, Yenicami. Hopa> Başköy, Bucak, Limanköy, Sundura. İspir> Güllübağ. İyidere> Çanakçeşme, Fethiye, Fıçıtaş, Sarayköy, Üstüpiler, Yapraklar. Kelkit> Güllüce, Kaş, Ünlüpınar. Köse> Örenşar, Subaşı. Maçka> Atasu. Pazar> Güneyköy, Hamidiye, Örnekköy. Pazaryolu> Gölyanı. Rize> Eminettin, Fener, Reşadiye, Tophane. Sürmene> Çamburnu, Orta. Şavşat> Kayadibi. Şiran> Karaca. Trabzon> Gazipaşa, Çarşı, Çimenli, Çömlekçi, Erdoğdu, Fatih, Gülbaharhatun, Hızırbey, İnönü, İskenderpaşa, Ortahisar, Yalı, Yalıncak, Yenicuma. Yomra> Çınarlı. Yusufeli> Çevreli, Kılıçkaya, Tarakçılar.


Çerkezlerle bağlantılı diğer sülaleler:


Çerkezhacıoğlu Trabzon> Boztepe.


Çerkezhafızismailoğlu Trabzon> Cumhuriyet.


Çerkezilyasoğlu Rize> Gülbahar.


Çerkezistan muhaciri Trabzon> Pazarkapı.


Çerkezmustafaoğlu Rize> Çarşı.


Çerkezosmanoğlu Derepazarı> Eriklimanı.


Çirkizlioğlu Ardanuç> Kızılcık. Çerkezli’den.


ÇERMANOĞLU Çarman, Türk kabilesi. (CANDAR, 1934, s. 9)


Çermanoğlu Çayeli> Sarısu. Derepazarı> Eriklimanı.


ÇERMİKLİOĞLU Çermik/ Çermikli, 1450’li yıllarda Maraş ve Tarsus sancaklarında yaygın Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 539)


Çermik, 1450’li yıllarda Türkmenlerin Anadolu’da yaygın yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1550)


Çermiklioğlu Yusufeli> Alanbaşı.


ÇERVATOĞLU Çer-vat. Çer: Genç. (NEMETH, 1990) Çer: Silah arkadaşı. (PEKACAR, 2011) Çeri’den. Cer: Silah. (LESSING) Lazca vat: Yer, yurt. Vatan’dan. Mesleki ad.


Çervatoğlu Fındıklı> Fındıklı, Gürsu, Sulak.


ÇEŞMELİOĞLU Çeşme/ Çeşmelü, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 540)


Çeşme, Kefe livasında (AYHAN, 2013, s. 105) ve Türkistan’da yerleşim yeri. (AYDIN, 1989, s. 48)


Çeşmelioğlu/Çeşmeoğlu Bayburt> Alıçlık. Yusufeli> Kılıçkaya.


ÇETECİOĞLU/ ÇETEOĞLU Cete, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar kabilesi. (ADİLOĞLU, 2005, s. 169)


Osmanlıda çete: 100 kişiden az akıncıyla akın yapanlar. (AYHAN, 2013, s. 51)


Çeteoğlu/ Çetecioğlu Beşikdüzü> Takazlı. Çayeli> Buzlupınar, Yenice. Demirözü> Demirözü, Gökçedere.


ÇETİNOĞLU Çetin, Bedir Yörüklerinden. (EGAWA, 2007, s. 58)
Tarihi Türk kişi adı olan çetin: Sert, şiddetli. (ATALAY, 1936)


Çetinoğlu Arhavi> Ortacalar, Y. Hacılar. Bayburt> Çayıryolu. Çaykara> Uzungöl. Kelkit> A. Özlüce. Şiran> Karaca.


Çetinömeroğlu Çarşıbaşı> Kaleköy. Trabzon> Hızırbey. Vakfıkebir> Yalıköy.


ÇETROSOĞLU Çetros, Selanik’te yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 379) Gelinen yer.


Çetrosoğlu Ardanuç> Aydın.


ÇETMİOĞLU Çetmi, Çepni anlamında. (SÜMER, 1992, s. 63)


Çetmi, Niğbolu’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 373)


Çetmioğlu Şiran> Çal, Karaca, Karaköy.


ÇETULOĞLU Çet-ul: Çetoğlu. Çok Türk ağzında ul: Oğul. Çetli, Çepni’nin diğer bir adı. (UÇAKCI, Üçoklar, s. 54) Çetul: Çepnioğlu.
Çetuloğlu Kelkit> A. Özlüce.


ÇEVİKOĞLU Çevik, eski kayıtlarda Adana ve Maraş sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 298) Çevik, 1450’li yıllarda Adana sancağında yaygın Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 541) Çevik, 1500’lü yıllarda Kula kazasında Yörük obası. (SAKİN, 2010, s. 119)
Çevikoğlu Arhavi> Cumhuriyet. Köse> Örenşar.


ÇIHLAOĞLU Çihli, Anamuslu Türkmeni kolu. (LEZİNA) Çihlü, 1500’lü yıllarda Karaca Türkmeni oymağı. (ATEŞ, 2010, s. 28)


Çıhla: Yalnız. (ÇAĞBAYIR)


Cıhlaoğlu Çaykara> Karaçam, Şahinkaya. Vakfıkebir> Ballı.


ÇIKÇIKAOĞLU Çıkçık-a, kökü “çıkçık” olan sözcük. (Bk. –a eki) Çığcık, Türkmen oymağı. (İLBEY, 2010, s. 223)


Çıkçıkaoğlu Dernekpazarı> Ormancık.


ÇIKINOĞLU Çıkın Ağılı, Türkmen oymağı. (LEZİNA) Çıkınlu, 1450’li yıllarda Sivas sancağında Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 542)


Çigin, eski Türklerde prens. (RASONYI, 1993, s. 180)


Çık’ın oğlu. Kökü Çık’tır. (Bk. Çikvazeoğlu)


Çık’ınoğlu Şavşat> Eskikale


ÇIKINTIOĞLU Lazca çhindi: Burun.


Çıkıntıoğlu Pazar> İkiztepe.


ÇIKRIKOĞLU/ ÇIKRIKÇIOĞLU Çıkrıkçı, 1450’li yıllarda Bozok sancağında Salur Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 542)


Çıkrıkçı, Osmanlı ordusunda savaş sırasında yardımcı hizmet görenlerden bir sınıf. (AYHAN, 2013, s. 53) Askeri sülale.


Kuman/ Kıpçak Türklerinde çıgrıkçı: Çarkçı, bileyici. (GRÖNBECH) DLT’te çıkrık: Değirmen, dolap gibi şeylerin dönen bölümü.


Çıkrıkçı, Dobruca’da Türklerin kurduğu yerleşim birimi. (ORKUN, 2011, s. 107) Çıkrıkçılar, 1500’lü yıllarda Çerkeş’te yerleşim yeri. (AÇIKGÖZ, 2004, s. 145) Çıkrık, 1500’lü yıllarda Afyon’da (BULDUK, 2003, s. 111) ve 1450’li yıllarda Ankara sancağında Bayad Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 198)
Çıkrıkçıoğlu/ Çıkrıkoğlu Akçaabat> Meydankaya. Dernekpazarı> Kondu. Şavşat> Yoncalı. Torul> Günay.


ÇILDIRLIOĞLU Çıldır, Kıpçalı boyu. (KIRZIOĞLU, 1992, s. 166) Çıldır, iskânlarda adı geçen Yörüklerden. (BAYAR, 1994, s. 91)


Çıldır, Varna’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 344)


Çıldırlıoğlu Trabzon> Erdoğdu.


ÇILGINOĞLU Kelkit> A. Özlüce, Alacat.


ÇINAROĞLU Çınar, Saruhan sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 301) Çınar, 1450’li yıllarda Çorum sancağında Varsak Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 542) Çınarlı, zorunlu iskâna tabi tutulan oymak. (ORHONLU, 1963, s. 67)


Budist terimi çinar: Karakter. (LESSING)
Çınar, Timur'un Semerkand'da kurduğu yerleşim yeri. (AKA, 2010, s. 134) Çınarağası, Samsun’da (YOLALICI, 1998, s. 18); Çınar, 1450’li yıllarda Anadolu’da farklı Türkmen kollarının yaygın yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2551)
Çınaroğlu Araklı> Yalıboyu. İkizdere> Eskice. İspir> Avcı, Ortaören, Yağlı, Yaylacık. Sürmene> Çamburnu, Muratlı. Trabzon> Gülbaharhatun. Yusufeli> Yaylalar.


ÇINGILLIOĞLU Çıngıl, Çiğil Türklerinden. (KIRZIOĞLU, 1992, s. 88)


Türkçede çıngıl: Küçük üzüm salkımı. Özbekçe (EREN, 1999)


Çingil, Türkçe coğrafi adlardan. (YURTSEVER, 1993, s. 58)


Çıngıllıoğlu Demirözü> Elmalı.
ÇIPKINISOĞLU Çıpgınıs, yeni adı Kırkpınar olan Bayburt’un köyü. Gelinen yer.
Çıpkınısoğlu Bayburt> Sakızlı.


ÇIPLAKOĞLU Çıplak, 1450’li yıllarda Aydın sancağında yaygın Yıva Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 542) Çıplaklı, zorunlu iskânlarda adı geçen Yörük taifesi. (REFİK, 1930, s. 148)


Çıplak, yeniçeri ocağında herhangi bir vazife için sıra ile soyunan nefer. (SERTOĞLU, 1986, s. 73)


Çıplak, Erzurum (ÖZGER, 2006, s. 262) ve adını Çıplaklı Yörüklerinden alan Kars ile Mardin’de yerleşim yerleri. (ÖGEL, 1992, s. 58)


Çıplakoğlu Bayburt> Balca, Veysel. Çaykara> Yeşilalan. Düzköy> Çayırbağı. Gümüşhane> Pehlivantaş. Hayrat> Yarlı. Kürtün> Süme. Pazaryolu> Süleymanbağı. Yusufeli> Dereiçi.


ÇIRAKOĞLU Çırak, 1450’li yıllarda Sivas sancağında Salur Türkmeni oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 543) Çıraklı, Şahseven Türkmeni taifesi. (KALAFAT, 2011, s. 181) Çıraclı, 1500’lü yıllarda Gence-Karabağ eyaletinde Türkmen oymağı. (NECEFLİ, 2010, s. 10)


Buhara’nın Çırakçı yerleşim yerinden Anadolu’ya göçler olduğunu belgeler göstermektedir. (BİLGİLİ, 2001, s. 142)


Çırakçı, Doğu Buhara’da kale. (AYDIN, 1989, s. 48) Çırak, Kafkasya’da Derbent eyaleti sancağı. (BİLGE, 2015, s. 573) Çırak, Azerbaycan’da (HÜSEYNOVA, 2011, s. 63) ve1450’li yıllarda Türkmen taifelerinin Anadolu’da yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2551)


Çırakoğlu Akçaabat> Akçakale, Çilekli, Dürbinar, Işıklar. Ardanuç> Avcılar, Gümüşhane. Ardeşen> Akkaya, Doğanay, Işıklı, Pirinçlik, Şenyurt, Yamaçdere. Borçka> Arkaköy. Çamlıhemşin> Dikkaya. Fındıklı> Aksu, Hara, Meyvalı. Pazar> Derebaşı, Hamidiye. Şalpazarı> Çarlaklı, Karakaya. Trabzon> Gülbaharhatun, Pazarkapı. Vakfıkebir> Cumhuriyet.


Çırak ile bağlantılı diğer sülaleler:


Çırakahmetoğlu Akçaabat> Dürbinar.


Çırakmanoğlu Pazar> İkiztepe.


Çırakman, Samsun’da eski yerleşim yeri. (YOLALICI, 1998, s. 18) Gelinen yer.


ÇIRAOĞLU Çira, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar Türklerinde kabile. (ADİLOĞLU, 2005, s. 167) Çıralu Öz, 1450’li yıllarda Bursa ve Konya sancaklarında Yazır Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 543)


Çira, Doğu Türkistan’da Hoten vilayetinin ilçesi. (YIKEMU, 2015, s. 250) Çıracılar, 1500’lü yıllarda Manisa’da (EMECEN, 2013, s. 48); Çıracı, Dobruca’da yerleşim yeri. (BÜYÜKBAŞ, 2006, s. 129)
Çıraoğlu İspir> Merkez. Tonya> Kaleönü.


ÇIRMAKOĞLU Çırmak: Parçalamak. (ÇAĞBAYIR)
Çırmakoğlu Şiran> Sellidere.


ÇIRNIKOĞLU Çırnık: Küçük boyda kayık. (EREN, 1999)


Çırnık, Köstendil’de yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 287)


Çırnıkoğlu Akçaabat> Akdamar.


ÇIROĞLU Çırlı, Türk kabilesi. (ORKUN, 1932, s. 165)


DLT’te çır: Yağ. Çağatay Türkçesinde çır: Göçmen kuşlar. (ERBAY, 2008)


Çiroğulları, Kırcaali’de (Bulgaristan) yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 273)


Çıroğlu Aydıntepe> Başpınar. Beşikdüzü> Çarıklı.


Cırlutoğlu Şalpazarı> Doğancı.


Çır-lut. Eski Türkçe –ut eki çoğul edatıdır. Çırut> Çırlut: Çırlar, Türkler.


ÇIRPICIOĞLU Türkçe –cı yapım eki almış kelime. Çırpanlu, Türkmen kolu. (LEZİNA)


Çırpı, eski İzmir’de nahiye. (SEZEN, 2006, s. 128) Çırpılı, Filibe’de yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 186)


Çırpıcıoğlu İyidere> Fethiye.


ÇITACIOĞLU Çita, eski Türk kalıntılarının bulunduğu yerlerden. (KARAYEV, 2008, s. 95) Çıtalar, Varna’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 428)


Çıtacıoğlu Artvin> Seyitler.


ÇITLAKOĞLU Çıtlak, 1450’li yıllarda Tarsus sancağında Bayındır Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 543)


Çıtlak: Kıvılcım. (ÇAĞBAYIR)


Çıtlaklı, Beşikdüzü mahallesi.


Çıtlakoğlu Akçaabat> Kaleönü, Pulathane. Beşikdüzü> Ağaçlı, Çıtlaklı. Şalpazarı> Üzümözü.


ÇITOĞLU (Bk. Çitoğlu)


ÇİBADİROĞLU Çiba-dir. Çıba: Zayıf, ince. (ÇAĞBAYIR) Çıbadir: Zayıf, ince olan.


Çibadiroğlu Çaykara> Akdoğan.


ÇİÇEKLİOĞLU Çiçeklioğlu, Türkmeni oymağı. (EMREN, 2018, s. 16)


Çiçeklioğlu Arhavi> Musazade.


ÇİÇEKOĞLU Çiçeklu, Safevi devleti kuruluşuna katkı veren Türkmen oymağı. (SÜMER, Oğuzlar, s, 180) Çiçekli, eski kayıtlarda Maraş ve Bozok sancaklarında Türkmen/ Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 298) Çiçekoğlu/ Çiçeklü, 1450’li yıllarda Maraş, Adana, Bozok, Diyarbakır ve Çorum sancaklarında çok yaygın Avşar, Yıva ve Bayad Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 544) Çiçekoğlu, zorunlu iskânlarda adı geçen Türkmen aşireti. (REFİK, 1930, s. 184)


Çeçek, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkarlarda soy ad. (TAVKUL, 2000, s. 497) Çiçek, Hazar prensesi. (GOLDEN, 2006, s. 6) Çiçek, tarihi Türk kadın adı. (ATALAY, 1936)


Çiçen, Kırım’da yer adı. (DOĞRU, 1987, s. 80) Çiçek, 1450’li yıllarda farklı Türkmen kollarının Anadolu’da yaygın yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2551)
Çiçekoğlu Akçaabat> Pulathane. Bayburt> Balca. Demirözü> Beşpınar, Elmalı. Fındıklı> Derbent, Tepecik. Hopa> Çamlı. Kelkit> Çömlekçi. Köse> Akbaba, Merkez. Yusufeli> Kılıçkaya.


Çiçekçioğlu Trabzon> Erdoğdu.


ÇİÇENOĞLU Kafkas kavmi Çeçen’den.


Çiçenoğlu Çamlıhemşin> Topluca.


ÇİÇİLOĞLU Çiçili, Tahtacı Türkmeni. (YÖRÜKÂN, 2002, s. 201)


Cicili: Süslü. (ÇAĞBAYIR)


Çiçiloğlu Çamlıhemşin> Dikkaya.


ÇİÇOĞLU Çiçlü, Bayad Türkmenlerinden. (LEZİNA) Çiçlü, 1600’lü yıllarda adı değişik sebeplerle kayıtlara geçen Türkmen oymağı. (REFİK, 1930, s. 83)


Türklerde cic: Nine. (GULİYEV, 2010)


Çiç, Drama’da (AYHAN, 2013, s. 167) ve 1450’li yıllarda Tarsus’ta Yüreğir Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1970)


Çiçoğlu Pazar> Akmescit, Aktepe, Darılı, Soğuksu.


Çiçkıloğlu Arhavi> Musazade.


Çiçutoğlu Yusufeli> Köprügören.


Çiç-ut: Çiçler, Türkmenler. Eski Türkçe –ut ve –ot çoğul ekleridir.


Çiçotoğlu Pazaryolu> Alçılı, Pamukludağ.


ÇİDOOĞLU Kökü “cid” olabilecek kelime. Cid: Ağırbaşlı, ciddi. (ÇAĞBAYIR)
Çidooğlu İspir> Çamlıkaya.


ÇİFTÇİOĞLU Çiftlik, 1450’li yıllarda Karaman vilayetinde Yıva Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 547) Çiftlikoğlu, iskânlarda adı geçen Türkmen aşireti. (BAYAR, 1994, s. 111)


Çiftler semahı: Sema türü. (YÖRÜKÂN, 1998, s. 305)


Osmanlıda çift: Arazi vergisi. (SERTOĞLU, 1986, s. 74) Çiftçi, Osmanlıda mesleki sınıf. (SELÇUK, 2002, s. 93)


Çiftlik, 1450’li yıllarda Anadolu’da Türkmenlerin yaygın yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2551)
Çiftçioğlu Ardanuç> Çıraklar, Ekşinar, Sakarya. Artvin> Çarşı, Orta. Bayburt> Tuzcuzade. Beşikdüzü> Anbarlı, Ardıçatak. Çaykara> Derindere, Taşören. Gümüşhane> Gözeler, Hasanbey, Yeşildere. Kelkit> Cumhuriyet, Karaçayır. Köse> Akbaba. Kürtün> Y. Uluköy. Şavşat> Ilıca, Kayadibi. Torul> Yalınkavak. Trabzon> Çömlekçi. Vakfıkebir> Cumhuriyet. Yusufeli> Bademkaya, Boyalı, Kılıçkaya, Kınalıçam, Morkaya.


ÇİFTECİOĞLU Çifteler, Rakka sürgününden geri dönmüş aşiret. (UÇAKCI, Üçoklar, s. 296)


Çifteler, Osmanlı dönemi yerleşim yerlerinden. (SEZEN, 2006, s. 128)


Çiftecioğlu Akçaabat> Pulathane.


ÇİFTOĞLU Çiftlik, Yıva Türkmeni. (UÇAKCI, Üçoklar, s. 173) Çiftlik, Bektaşlı Türkmen oymağı. (HÜSEYNİKLİOĞLU, 2008, s. 447)


Çiftler, Çankırı’da yerleşim yeri. (BİNGÖL, 1997, s. 18)


Çiftoğlu Çaykara> Şahinkaya, Taşören. Sürmene> Fındıcak.


ÇİĞDEMOĞLU Çiğdemli, Yeni İl Türkmenlerinden. (REFİK, 1930, s. IX) Çiğdemli, 1500’lü yıllarda Dulkadirli Türkmenlerinin bir kolu. (SARI, 2015, s. 266) Çiğdemli, 1700’lü yıllarda zorunlu iskâna tutulan Yeni İl Türkmen. (ÇELİKDEMİR, 2001, s. 145)
Çiğdemoğlu Köse> Kayadibi.


ÇİĞOĞLU Çiğ, Türkmen oymağı. (İLLİYEV, 2010, s. 20) Çig, Yomut Türkmeni. (LEZİNA) Cığlı, Maraş sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 279)


“Bu Türkmenlerden (Çığlar) Maraş’ta Dulkadirliler, Adana’da Ramazanoğulları devletleri teşekkül etti.” (YÖRÜKÂN, 2002, s. 425)


Kıpçakça çiy: Akbaba cinsinden bir kuş. (TOPARLI)


Çığı kışlağı, 1450’li yıllarda Sivas’ta Çepnilerin yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 531)


Çiğoğlu Yusufeli> Demirdöven.


ÇİHALİOĞLU Cihali, Türkmen oymağı. (LEZİNA)


Çihalioğlu Rize> İslampaşa.


ÇİHOĞLU Cikhi, Kafkasya’da Ubikhlerin diğer adı. (BERKOK, 1958, s. 141) Çihli, Anamuslu ve Dokuz Türkmeni. (LEZİNA) Çihli, 1500’lü yıllarda Maraş livasında Türkmen oymağı. (SAKİN, 2010, s. 121)


Çihoğlu Yusufeli> Demirköy.


ÇİKAVAROĞLU Çik-Avar. Çikler, Türk boyudur. (GUMİLEV, 2007, s. 289) Avar, Kafkas kavmi.


Çikavaroğlu Artvin> Varlık.


ÇİKOĞLU Çik-vaze> çikdze> çikzade. Çikler, Türk boyudur. (GUMİLEV, 2007, s. 289) Çikler Sayan dağının güneyinde yaşıyorlardı. (OMOROV, 2008, s. 55)


Cikhi ve Zikhiler bugünkü Ubikh’lerdir. Çeçen adı, Kafkasya’da Nokhçiler (Galgay) olarak addedilirler. (BERKOK, 1958, s. 141, 143)


“Yenisey kitabelerinde, Bilge Kağan devrinde Ulu Kem’in sağ tarafındaki topraklarda Çik adlı oldukça güçlü bir budun yaşıyordu. Akıbeti meçhul olan kavimlerden biri de bu Çiklerdir.” (SÜMER, Oğuzlar, s. 95, 26)


“Batı-Göktürk topluluklarından olan Kıpçak kütlesi, eski Çik’lerin 10. asırdaki devamı olduğu anlaşılan, İrtiş boylarındaki Kimek’lü yıllardan İşim-Tobol vadisinde oturan bir kol idi. (s. 177) 576 yılı, Göktürk hakanlığının, Mançurya sınırından Karadeniz’e kadar uzanarak, genişliğinin son noktasına ulaştığı tarihtir.” (KAFESOĞLU, 1984, s. 98)


“Köymen dağlarında Çik kavmi adı eski Türk kitabelerinde geçmektedir. 762’de Çik-tutuk adı görülmektedir. Erken devir Uygurlarında Çik-bilge adı vardır. Altay dağlarının kuzey batısında Novisibirsk havalisinde Çik köyü bulunmaktadır. Çik nehri ise Ob nehri sisteminde gösterilmektedir. Göktürk kabilesinin bir alt sınıfı Çik adını taşımaktadır. Başkırt toprağında Çik adlı bir dere vardır.” (RASONYI, 1984, s. 79)


“Ortaçağ Kartvel (Gürcü) kaynakları Çerkesleri Cikler olarak kaydetmişler ve ülkelerin ise Ciketi (Cik ülkesi) demişlerdir. (BETROZOV, 2009, s. 177) Cikler, Çigiller olup Çerkeseli’ne yerleşen Kıpçak boyudur.” (KIRZIOĞLU, 1992, s. 38)


Kıpçakça çik: Tecrübesiz. (TOPARLI) Uygurca çik: Uzun. (YILDIRIM, 2015, s. 49)


Çik, Türk dünyasında sık görülen yerleşim birimlerinden. (RASONYI, 2006, s. 522) Cik, Makedonya’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 338)


Çikotoğlu Bayburt> Şingah, Uzungazi.


Çikot: Çikler. Eski Türkçe –ot çoğul edatıdır.


Çikvazeoğlu Artvin> Seyitler.


Çikvaze, Gürcüce ek almış Çerkez ve Türk kavmi ile bağlantılı ad.


ÇİLALİOĞLU Çilalioğlu, Harmandalı Türkmeni aşiretinden. (SAVAŞ, 2017, s. 231)
Çilalıoğlu İspir> Aktaş.


ÇİLASORLUOĞLU Cilasor, Pazaryolu’nun köyü. Gelinen yer.
Çilarsorluoğlu Bayburt> Saraycık.


ÇİLESİZOĞLU Çilesizzade Mustafa Ağa Cami, Bulgaristan vilayetinin Burgaz şehrinde. (AYHAN, 2013, s. 135)


Çilesizoğlu Çaykara> Ulucami.


ÇİLİNGİROĞLU Çilingir, Ünye kazasında ve Vize sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 299) Çilingirli, 1500’lü yıllarda Antalya’da Türkmen/ Yörük aşireti. (AKGÜL, 1989, s. LXXVI)


Çilingir, Akkoyunlu beyi. (ÖZDOĞAN, 2007, s. 35)
Çilingir, Kırcaali’de (Bulgaristan) (AYHAN, 2013, s. 272) ve1450’li yıllarda Salurların yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1941)


Çilingiroğlu Akçaabat> Dürbinar. Ardeşen> Düz. Artvin> Dere. Bayburt> Ahmedizencani, Şingah. Beşikdüzü> Zemberek. Borçka> Balcı. Çarşıbaşı> Kadıköy. Hayrat> Pınarca, Yeniköy. Pazar> Yücehisar. Rize> Hamidiye. Ortapazar. Sürmene> Muratlı, Orta. Trabzon> Boztepe, Erdoğdu, Gazipaşa, Hızırbey, İskenderpaşa, Ortahisar, Pazarkapı, Yalı. Vakfıkebir> Fethiye, Hamzalı.
Çilingirhüseyinoğlu Bayburt> Çalıdere.


ÇİLOĞLU/ ÇİLLİOĞLU Çiloğlu, eski kayıtlarda Hamid, Köstendil, Adana, Rakka, Aydın, Saruhan, Afyon, Silistre, Aksaray, Karaman ve Akşehir sancaklarında Türkmen/ Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 299) Çil, Saka ve Musacalu Türkmeni. (LEZİNA) Çilli, zorunlu iskâna tabi tutulan Türkmen oymağı. (ÇELİKDEMİR, 2001, s. 235) Çiloğulları, Rumeli’de Yörük cemaati. (AYHAN, 2013, s. 504)


Kıpçakça çil: Konur renk, keklik. (TOPARLI) Kerkük’te çil: Kaş ve saçları açık beyaz renkli insan. (HÜRMÜZLÜ, 2003) Çil, eskiden kırk paralık gümüş sikke hakkında kullanılan tabirdi. (PAKALIN, c. I s. 370)


Cil, eski Kırgız şehri. (KARAYEV, 2008, s. 21) Çil, 1450’li yıllarda farklı Türkmen kollarının yaygın yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2551) Çilli, Selanik’te kasaba. (AYHAN, 2013, s. 458)
Çiloğlu/ Çillioğlu Akçaabat> Aydınköy, Kaleönü, Ortaköy. Araklı> Kayaiçi, Pervane, Yeşilköy. Arsin> Atayurt, İşhan Yolaç, Yolüstü. Artvin> Erenler. Aydıntepe> Alaca, Başpınar. Bayburt> Akşar, Kurbanpınar, Nişantaşı, Ortaçımağıl, Uzungazi. Borçka> Balcı. Çaykara> Şahinkaya. Dernekpazarı> Akköse. Gümüşhane> Dumanlı, İncesu, Karamustafa, Babacan, Çambaşı, Dilekyolu. İkizdere> Ayvalık, Ballıköy. Diktaş. İspir> Köprüköy, Petekli. Of> Yazlık. Pazar> Ocak, Sivrikale. Pazaryolu> Kılıççı. Rize> Fener, Köprülü, Küçükçayır, Yeniköy. Şalpazarı> Fidanbaşı. Trabzon> Çağlayan, Gülbaharhatun. Yusufeli> Bostancı, Çamlıca, Demirkent, Öğdem, Taşkıran.


Çil ile bağlantılı sülaleler:


Çilahmetoğlu Yusufeli> Bostancı, Çıralı.


Çilbiroğlu Yusufeli> Günyayla.


Çilçiloğlu Aydıntepe> Sorkunlu.
Çildivanoğlu Gümüşhane> Dölek.


Çilhasanoğlu Artvin> Varlık. Yusufeli> Bostancı.


Çilhorozoğlu Çaykara> Yeşilalan. İkizdere> Meşeköy. Rize> Topkaya.
Çilhüseyinoğlu Artvin> Bakırköy. Şiran> Çambaşı, Dilekyolu.


Çilmollaoğlu Yusufeli> Evren.


Çilmustafaoğlu Artvin> Bakırköy, Fıstıklı.
Çilosmanoğlu Ardanuç> Boyalı. Arhavi> Musazade. İspir> Köprüköy.


Çilömeroğlu Hayrat> Çağlayan, Meydanlı.
Çilyusufoğlu Bayburt> Söğütlü.


ÇİMDERLİOĞLU Cimder, 1500’lü yıllarda Ankara’da yerleşim yeri. (AÇIKGÖZ, 2004, s. 140) Gelinen yer.


Çimderlioğlu Trabzon> Ortahisar.


ÇİMENOĞLU Çimenli, eski kayıtlarda Maraş, Kırşehir, Çorum, Kütahya, Gümüşhane, Niğde, Sivas ve Erzurum sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 300) Çimenlü, 1450’li yıllarda Sivas ve Aksaray’da Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 553)
Çimene, Konya’nın Ermenek ilçesinin köyü. (Köylerimiz, 1968, s. 10)
Çimenoğlu Araklı> Köprüüstü. Kalkandere> Ormanlı. Kelkit> Mahmatlı.


ÇİMOĞLU Çım, Abazaların bir kolu. (TAVKUL, 2007, s. 485)


Çimbanoğlu Tonya> Melikşah.


Çim-ban. Farsça ban: Sonuna getirildiği ismi, varlığı “koruyan, saklayan” –cı anlamı katan son ek. (ÇAĞBAYIR) Çim koruyan.


Çimgâhoğlu Fındıklı> Sulak.


Çim-gah. Farsça gah: Sonuna geldiği isimlere yer isimleri veren son ek. Çimli yer.


ÇİNDİOĞLU Kıpçakça cindi: Savaşçı. (AGAR, 1989, s. 960)
Cindi, Giresun’un köyü. (Köylerimiz, 1968, s. 117)
Çindioğlu Bayburt> Kadızade. Kürtün> Çayırçukur.


ÇİNGİTLİOĞLU Çingit, Pazar ilçesinin Uğrak köyünün eski adı. Gelinen yer.


Çingitlioğlu Yusufeli> Yaylalar.


Çingithasanoğlu Hemşin> Nurluca.


ÇİNİOĞLU Çinici, Türkmen oymağı. (HÜRMÜZLÜ, 2006, s. 160) Çinici, Irak Türkmenlerinden. (SAATÇI, 1999, s. 296)
Çinioğlu Bayburt> Kopuz. Gümüşhane> Çayırardı.


ÇİNOĞLU Çin-çavat, Kafkasya’da eski ailelerden. (KIRZIOĞLU, 1992, s. 27)


Çin Temur, 1500’lü yıllarda Dulkadirli Türkmenlerin Bozok’taki yerleşim yeri. (SARI, 2015, s. 138) Kıpçakça çin: Doğru. (TOPARLI)
Çinlü, 1500’lü yıllarda Çankırı’da yerleşim yeri. (AÇIKGÖZ, 2004, s. 147)
Çinoğlu Gümüşhane> Pirahmet.
Çingiloğlu Bayburt> Yeniköy.
Çin-gil. Kıpçaklar –gili eki kullanır. (MALACILI, 2002, s. 265) (Bk. Çıngıllıoğlu)


ÇİNTOĞLU Kıpçakça cindi: Savaşçı. (AGAR, 1989, s. 960)


Çintoğlu Yusufeli> Yüksekoba.


ÇİOĞLU Kıpçakça/ Kumanca çi: Akbaba cinsinden bir kuş. (TOPARLI)


Çioğlu Vakfıkebir> Rıdvanlı.


ÇİPOĞLU Çağatay Türkçesinde cib: Siper. (ERBAY, 2008)


Cib, 1500’lü yıllarda Şam eyaletinde yerleşim yeri. (ÖKSÜZ, 2016, s. 127)


Cip, Çepni’den bozma sözcük.


Çipoğlu Akçaabat> Kirazlık


ÇİREOĞLU Farsça çire: Merhametli, becerikli, yiğit, kahraman. (DEVELLİOĞLU)


Çireoğlu Sürmene> Çamlıca. Tonya> Orta.


ÇİRİKOĞLU Çirıklı, Teke Türkmeni kolu. (LEZİNA) Cırık, eski kayıtlarda Rakka, Bozok, İçel ve Maraş sancaklarında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 279) Cırıklu, zorunlu iskânlarda adı geçen Türkmen kolu. (REFİK, 1930, s. 104)


Cırık, Türk kişi adı. (ATALAY, 1936)


Çirik, Tanrı Dağları civarında eski Türk eserlerinin buluntu yerlerin. (ÖGEL, 2014, s. 172) Çirik, 1500’lü yıllarda Çemişgezek’te yerleşim yeri. (ÜNAL, 1999, s. 279)


Çirikoğlu/ Çirik’inoğlu Akçaabat> Akdamar. Trabzon> İskenderpaşa.


ÇİRKİNOĞLU Çirkinoğlu, eski kayıtlarda Adana ve Maraş sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 301) Çirkinoğlu/ Çirkin, 1450’li yıllarda sancağında yaygın Eymür Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 553) Çirkinoğlu, 1500’lü yıllarda Maraş livasında Yörük aşireti. (SAKİN, 2010, s. 121)
Çirkin, 1450’li yıllarda Sivas’ta yerleşim yeri. (ANAK, 2011, s. 84)
Çirkinoğlu Çaykara> Uzungöl. İspir> Çamlıkaya.


ÇİRKİZLİOĞLU (Bk. Çerkezoğlu)


ÇİRMENLİOĞLU Çirmeli, Türkmen oymağı. (CANDAR, 1934, s. 10)
Çirmen, Balkanlarda Paşa sancağı.
Çirmenlioğlu Demirözü> Demirözü.


ÇİRVATOĞLU Çir-vat. Çir yurdu. Lazca -vat eki “yeri” anlamında.


Çirvatoğlu Fındıklı> Arılı.


ÇİTAKOĞLU Çitak, Türk boyu. (ZEKİYEV, 2007, s. 16) Çitaklu, 1691 yılında zorunlu iskâna tabi tutulan Yeni-İl Türkmeni oymağı. (ORHONLU, 1987, s. 59) Çıtaklar, Nogaylarla birlikte Dobruca’da Türk boyu. (TOGAN, 1981, s. 2)


Çıtak, Bulgaristan’ın Deliorman bölgesinde yaşayan, Kıpçakçanın değişik bir ağzını konuşan bir Türk topluluğu. (ÇAĞBAYIR)


“XV. ve XVI. yüzyıllarında Trabzon sancağı sınırları dâhilinde yaşayan gayr-ı Müslimler (zimmiler) arasında Türkçe ad taşıyanlara tesadüf edilmektedir (s. 337). Turasan, Tengrivermiş, İvaz şah, Cihan, Koç Bey, Melik, Kerem, Çelebi, Arslan, Kurd, Balaban, Turali, Çıtak, Cani, Cil, Türkman, Tatar, Kocaman…” (BOSTAN, 2002, s. 338…)


Çıtak, Türkmen beyi. (SÜMER, 1992, s. 93) Türkçe çıtak: 1. Yaban kimse. 2. Ak sarıklı (s. 63), Çitaklar, Bulgaristan’da (Kırcaali) yerleşim yeri. (ACAROĞLU, 1999, s. 131) Çıtak: 1. Dağda yaşayan ve geçimini odun satarak sağlayan. 2. Kavgacı. 3. Açıkgöz. (ÇAĞBAYIR)


Çıtak/ Çitak, Manisa (ÇAVUŞ, 1990, s. 167); Gagauz (MANOV, 2001, 219); Bulgaristan, Vidin, İslimye (Rumeli) (AYHAN, 2013, s. 205, 239, 328); Bitlis ve Elaziğ’da yerleşim yeri. (ÖGEL, 1992, s. 58)


Çitakoğlu Tonya> Sayraç. Şebinkarahisar. (KIVRIM, 2015)


ÇİTANOSLUOĞLU Çitanos, Bayburt’un köyü. (DAŞTAN, 1996, s. 31)
Çitanosluoğlu Bayburt> Karşıgeçit.


ÇİTOĞLU/ ÇİT’ONUNOĞLU/ ÇİTLİOĞLU/ ÇITOĞLU Çit, Türk boyu. (LEZİNA) Çitci, eski kayıtlarda Ankara ve Malatya sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 301)
Çit, Kuman şahıs adı. (RASONYI, 2006, s. 489)
Cit, Batı Türkistan’da (BARTHOLD, 2017, s. 172); Çit, 1500’lü yıllarda Ankara’da (KAYA, 2000, s. 47);1450’li yıllarda Aydın sancağında Yıva Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1260) Çitili, zorunlu iskâna tabi tutulan oymakların yerleştirildiği yerlerden. (ORHONLU, 1963, s. 59)
Çıtoğlu/ Çitoğlu/ Çit’onunoğlu/ Çitlioğlu


Artvin> A. Maden, Dokuzoğul. Beşikdüzü> Anbarlı. Hopa> Pınarlı. Murgul> Özmal. Şiran> Y. Kulaca. Trabzon> Bahçecik. Yusufeli> Çamlıca, Yaylalar, Zeytincik.


Çit ile bağlantılı sülaleler:
Çitrazoğlu İspir> Akpınar, Yağlı, Yaylacık.
Çitlazoğlu Yusufeli> Bahçeli.
Çitrasoğlu Çamlıhemşin> Ortayayla.


Çitrazoğlu Ardeşen> Düz. İspir> Akpınar, Yağlı, Yaylacık.


ÇİVİLİOĞLU Çivilizade, Kanuni devrinin Şeyhülislamlarından.


Çivilü, 1500’lü yıllarda Silistre’de (ÖZYURT, 2006, s. 67); Çivi, Mut kazasında (BAŞARAN, 2008, s. 34) ve Çankırı’da yerleşim yeri. (BİNGÖL, 1997, s. 17) Gelinen yer.


Çivilioğlu Hopa> Kemalpaşa, Kuledibi, Ortahopa.


ÇİVİTOĞLU 1450’li yıllarda Ankara sancağında Beğdili Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 554)


Çivitalioğlu Akçaabat> Akdamar. Trabzon> İnönü.


ÇİZMECİOĞLU Çizme, Adana sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 301) Çizme, 1450’li yıllarda Ankara sancağında Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 554)


Çizmecioğlu Bayburt> Zahit. Trabzon> Çarşı, Ortahisar, Pazarkapı, Uğurlu.


ÇİZOĞLU Kıpçakça çiz-: Yazmak. Mesleki ad.


Çiz, Ohri sancağında (Balkanlar) yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 147) Gelinen yer.


Çizoğlu Bayburt> Tuzcuzade. Çamlıhemşin> Ülkü.


ÇOBANOĞLU Çoban, Peçenek uruğu. (KURAT, 1972, s. 55) Çoban sülalesi, Türk-Moğol menşeli olup bir dönem Azerbaycan hakim olmuşlardı. (YAKUBOVSKİY, 1076, s. 159) Çobanlar, 1200’lü yılların sonunda Candaroğulları sahasında Yörük topluluğu. (ÇEVİK, 2012, s. 358) Çobanoğlu, eski kayıtlarda Kütahya, Edirne, Adana, Kilis, Niğde, Rakka, Şam, Bursa, Maraş, Aydın, Diyarbakır, Teke, Alanya, Çorum, Paşa ve Beyşehir sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 302) Çoban/ Çobanlar, 1450’li yıllardaMaraş, Karaman, Konya, Kütahya ve Bolu sancaklarında yaygın Kayı, Kınık, Alayundlu ve Varsak Türkmeni oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 555)


Çobanoğlu adını Kastamonu ve civarında beylik kuran Hüsamettin Çoban Bey’den almıştır. (UÇAKCI, 2013, s. 58) Çobanoğulları, Kastamonu'da Uc emirliklerden. (İNALCIK, 2009, s. 10)


Çoban, tarihi Türk kişi adı. (ATALAY, 1936) Çoban, bekçi, koruyucu, güdücü manalarında olup, Gök-Türkler çağından beri unvan olarak kullanılmıştır. (DONUK, 1988, s. 13) Çoban Bey, Candarlı Süleyman Paşa oğlu. (UZUNÇARŞILI, 1969, s. 123)


Çobanoğulları, Varna’da (AYHAN, 2013, s. 428); Çoban, 1450’li yıllarda farklı Türkmen boylarının yaygın yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1552)
Çobanoğlu Akçaabat> Akçakale, Cevizli, Darıca, Demirtaş, Dörtyol, Yıldızlı. Araklı> Turnalı, Türkeli. Arhavi> Üçırmak. Aydıntepe> Sorkunlu. Bayburt> Alıçlık, Gökçeli, Helva, Kaleardı, Konursu, Kopuz, Mutlu, Şingah, Taşburun, Tuzcuzade, Uğrak, Veysel, Yaylalar, Yedigöze, Zahit. Çarşıbaşı> Kadıköy. Çaykara> Yeşilalan. Derepazarı> Maltepe. Dernekpazarı> Gülen. Gümüşhane> Akçahisar, Güvercinlik, Kocayokuş, Yeşildere. Hayrat> Balaban. Kelkit> Babakonağı, Büyükcami, Dereyüzü, Gerdekhisar, Gödül, Karaçayır, Kaş. Köse> Kayadibi. Maçka> Oğulağaç, Yeşilyurt. Of> Eskipazar. Pazaryolu> Deliktaş, Hacılar, Kümbettepe. Şalpazarı> Doğancı, Karakaya, Kasımağzı. Şiran> Çal, Günyüzü, Telme. Tonya> Kaleönü. Trabzon> Ayvalı, Bahçecik, Çarşı, Çömlekçi, Erdoğdu, Gürbulak, İskenderpaşa, Pazarkapı. Vakfıkebir> Deregözü, Güneysu. Yomra> Özdil. Torul> Günay.
Çoban ile bağlantılı sülaleler:
Çobanismailoğlu Bayburt> Kaleardı.
Çobanmehmetoğlu Demirözü> Gökçedere.
Çobanosmanoğlu Bayburt> Erenli.
Çobanşerifoğlu Bayburt> Şingah.
Çobanuzunahmetoğlu Bayburt> Şingah.


ÇOCUKOĞLU Çocuklu, 1450’li yıllarda Ankara sancağında Bozulus Türkmeni kolu ve Çocuk Viranı, aynı yıllarda Adana sancağında Yüreğir Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 558, 676) Çocuk, Candaroğlu yöresinde Türkçe iskân birimi. (ÇEVİK, 2012, s. 355)


Çocukoğlu Çaykara> Uzungöl.


ÇOÇOLOĞLU Çoç-ol. Çoçu, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar boyu. (ADİLOĞLU, 2005, s. 187) Kıpçakça ol: Oğul. Çoçol: Çoçoğlu, Kıpçakoğlu.


Coc Boğa, Gürcistan ve Ermenistan’da bulunan Moğol komutan. (OKTAY, 2007, s. 202)


Çoçoloğlu Yusufeli> Kılıçkaya.


ÇOFALOĞLU Çofan, Kafkasya’da Kıpçak/ Kuman kökenli Malkar boyu. (ADİLOĞLU, 2005, s. 187)


Çofaloğlu Çaykara> Şahinkaya.


ÇOKADAROĞLU Çuhadar’dan. (Bk. Çuhadaroğlu)


ÇOKAROĞLU Çokar, 1450’li yıllarda Kayseri’de Eymür Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2149) Gelinen yer.


Çokaroğlu Hopa> Ortahopa.


ÇOKLAOĞLU Çokla, 1500’lü yıllarda Bosna’da yerleşim yeri. (YARDIMCI, 2004, s. 168) Gelinen yer.


Çoklaoğlu Bayburt> Taşburun.


ÇOKTAROĞLU/ ÇOKDAROĞLU Çoğdar, 1500’lü yıllarda Çemişgezek’te yerleşim yeri. (ÜNAL, 1999, s. 280) Gelinen yerle bağlantılı ad.


Çokdaroğlu Kelkit> Salördek.


Çoktaroğlu Dernekpazarı> Kondu.


ÇOKTUROĞLU Çokturoğlu, Osmanlı döneminde Ordu’da sülale. (GÜNAYDIN, 2011)


Çokturoğlu Vakfıkebir> Mahmutlu.


ÇOKUTOĞLU Çokut-: İnsanların toplanmasını sağlamak. (ÇAĞBAYIR) Çok-ut: Çoklar.


Çokutoğlu Pazar> Ocakköy.


ÇOLAKOĞLU Çolaklar, eski kayıtlarda Maraş, Adana, Saruhan, İçel ve Alanya sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 303) Çolaklu, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Avşar cemaati. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 559)


Yavuz, Dulkadırlı Türkmenlerinden önemli miktarda aileleri Trabzon bölgesine iskân ettirmiştir. Trabzon-Rize bölgesinde gönderilen bu akrabalar Çolakoğlu gibi ailelerdir. (BİLGİN, 2002, s. 116)


Çolak, Silistre’de (AYHAN, 2013, s. 482) ve 1450’li yıllarda Eskişehir’de Türkmen yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1871)
Çolakoğlu Akçaabat> Adacık, Ambarcık, Çamlıdere, Çilekli, Çolaklı, Çukurca, Dürbinar, Fındıklı, Helvacı, Kavaklı, Orta, Pulathane, Salacık, Yeniköy. Araklı> Dul, Özgen, Turnalı, Yıldızlı. Ardanuç> Avcılar, Aydın, Bereket, Geçitli, Kızılcık, Ustalar. Ardeşen> Kavaklıdere, Müftü, Ortalan, Tunca, Yeni. Arhavi> Dereüstü, Kestanealan. Arsin> Atayurt, Fındıklı, Gölcük, Harmanlı, Oğuz, Yeni, Yeşilce, Yeşilyalı, Yolüstü. Artvin> Y. Maden. Aydıntepe> A. Kırzı, Aydıntepe, Gümüşdamla, Şalcılar. Bayburt> Arpalı, A. Çımağıl, Göloba, Kaleardı, Saraycık, Şingah, Yerlice. Beşikdüzü> Hünerli, Resullü, Takazlı, Vardallı, Zemberek. Çamlıhemşin> A. Çamlıca, Güroluk, Yaylaköy, Yolkıyı, Y. Şimşirli. Çarşıbaşı> Büyükdere, Kadıköy. Çayeli> Beyazsu, Buzlupınar, Büyük Taşhane, Güzeltepe, Haremtepe, İncesırt, Küçük Caferpaşa, Limanköy, Maltepe, Musadağı, Sabuncular, Şairler, Yanıkdağ, Yenitepe. Çaykara> Arpaözü, Ataköy, Çambaşı, Çamlıbel, Demirkapı, Karaçam, Kayran, Taşkıran, Taşlıgedik. Demirözü> Beşpınar, Petekli. Dernekpazarı> Taşçılar. Fındıklı> Beydere, Fındıklı. Hayrat> Balaban. Hemşin> Bilen, Çamlıtepe, Kantarlı, Yaltkaya. Gümüşhane> Bağlarbaşı, Dölek, Olukdere. Hopa> Köprücü, Ortahopa. İkizdere> Cevizlik, Çiçekli, Gölyayla, Güneyce, Tozköy. İspir> Demirbilek, İyidere, Leylek. Kalkandere> Kuruköy. Kelkit> Aydoğdu, Bezendi, Çimenli, Dereyüzü, Dölek, Gödül, Kızılca, Sadak, Tütenli. Köprübaşı> Beşköy. Köse> Kabaktepe, Merkez, Subaşı. Kürtün> Cayra, Çayırçukur. Maçka> Alaçam, Barışlı, Çayırlı, Esiroğlu, Kuşçu, Yaylabaşı. Of> Ağaçseven, Bölümlü, Cumhuriyet, Erenköy, İkidere, Keler. Pazar> Başköy, Sivrikale, Şendere, Yücehisar. Pazaryolu> Büyükdere, Karataş, Kümbettepe, Meşebaşı. Rize> Azaklıhoca, Çamlıbel, Çaycılar, Çiftekavak, Dağınıksu, Ekmekçiler, Gölgeli, İslampaşa, Kale, Kambursırt, Kaplıca, Kırklartepe, Söğütlü, Zincirliköprü. Sürmene> Aksu, Çamburnu, Orta, Ovalı, Üzümlü, Yazıoba, Zeytinli. Şalpazarı> Çarlaklı, Fidanbaşı, Gökçeköy, Gölkiriş, Kabasakal. Şavşat> Çukur. Şiran> Akçalı, Şehithakan. Tonya> Kaleönü, Sayraç. Torul> Tufaniye, Yalınkavak, Zigana. Trabzon> Akyazı, Bahçecik, Beşirli, Cumhuriyet, Çağlayan, Çömlekçi, Dolaylı, Geçit, Gölçayır, Gülbaharhatun, Hızırbey, İskenderpaşa, Karakaya, Karlık, Pazarkapı, Yeniköy. Vakfıkebir> Kıran, Tarlacık, Yalıköy. Yomra> Çamlıca, Sancak. Yusufeli> Bakırtepe, Demirdöven, Demirkent, Demirköy, Havuzlu, Kirazalan, Kömürlü, Morkaya, Öğdem, Tarakçılar, Taşkıran, Yamaçüstü, Yaylalar, Zeytincik.
Çolak ile bağlantılı sülaleler:


Çolakabdullahoğlu Arhavi> Y. Hacılar.


Çolakbayraktaroğlu Yusufeli> Esenyaka.


Çolakeminoğlu Bayburt> Şingah.


Çolakibişoğlu Yusufeli> Öğdem.


Çolakmollaoğlu Arhavi> Kavak.


Çolakmustafaoğlu Yusufeli> Havuzlu.


ÇOLAOĞLU Cola, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar boyu. (ADİLOĞLU, 2005, s. 186) Çola, Kıpçak boyu olup, aynı zamanda 1590-1595’te Ardanuç sancağının köyü idi. (KIRZIOĞLU, 1992, s. 172)


Çola: Rütbe, derece. (LESSING) Kafkas Kıpçakçasında çola: Gedik, beceriksiz. (TOPAL, 2005)


Çola, 1500’lü yıllarda Afyon’da yerleşim yeri. (BULDUK, 2003, s. 95)


Çolaoğlu Ardanuç> Bulanık.


ÇOLOĞLU Çol, Türk boyu. (LEZİNA) Eski Türk kökenli olan Çollar Hun kökeninden gelmektedirler. (HÜSEYNOVA, 2011, s. 24) Çol, Kıpçak boyu. (KIRZIOĞLU, 1992, s. 172)


Çol: İyi talih, başarı. (LESSING)


Çoloğlu Akçaabat> Yaylacık. Hayrat> Yırca. Maçka> Günay, Yaylabaşı.


ÇOMAROĞLU Comar, Türk uruk isimlerinden. (TOGAN, 1981, s. 41) Çomar, Türkmen oymağı. (SAKİN, s. 379) Çomarlar, Kınık Türkmenlerinden. (UÇAKCI, Üçoklar, s. 166) Çomar, 1500’lü yıllarda Saruhan sancağında Yörük taifesi. (KAYGANA, 2015, s. 146)


Çomar, 1500’lü yıllarda Bitlis’te yerleşim yeri. (YILMAZ, 2010, s. 31)


Çomaroğlu Pazaryolu> Kılıççı, Şehitlik.


ÇOMOĞLU Çöm, 1450’li yıllarda Haleb sancağında Eymür Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 562)


Türkçe çom: Küme, topluluk. (ACAROĞLU, 1999, s. 64)


Çomoğlu Çayeli> Büyük Taşhane, Çataldere, Yaka-Yalı.


ÇOMUROĞLU Çomur, Türkmen oymağı. (ATANIYAZOV, 2005, s. 138) Comurlu, 1500’lü yıllarda Maraş livasında Yörük taifesi. (SAKİN, 2010, s. 112)


Çomur: Zambak. (EROL, 1999, s. 280) Moğolca çomur: Aydınlık, açık. (LESSING)


Çomuroğlu Hemşin> Ortaköy.


ÇONGUROĞLU Çongar, Sivas sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 304)


Çongur, tarihi Türk büyüklerinden. (SÜMER, Şahıs Adları, s. 383)


Çonguroğlu Maçka> Güzelyayla.


ÇONOŞOĞLU Takma lakap. (Bk. Çoroş)


Çonoşoğlu Çaykara> Çambaşı, Karaçam, Ulucami.


ÇONTEKOĞLU Çon-tek. Con, Türkmen sülalesi. (ATANIYAZOV, 2005, s. 296)
Con, Halk, insanlar. (LESSİNG) Con-tek: Az hane (mecaz).
Çontekoğlu Kürtün> Söğüteli.


ÇOPUROĞLU Çopuroğlu, Türkmeni aşireti. (EMREN, 2018, s. 17) Çopur, Bayındır Türkmeni oymağı. (UÇAKCI, 2013, s. 283)


Türkçe çöpür: Keçi kılı. (EREN, 1999)


Çopur, Kosova’da (AYHAN, 2013, s. 254); 1450’li yıllarda değişik Türkmen boy ve oymaklarının Anadolu’da yaygın yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 391, 561, 1322, 1483)


Çopuroğlu Arsin> Oğuz. Bayburt> Çayıryolu. Demirözü> Pınarcık.


ÇORAKLIOĞLU/ ÇORAKOĞLU Çoraklu, 1450’li yıllarda Erzurum, Malatya, Kilis ve Kastamonu sancaklarında yaygın Yıva Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 561) Çorak, 1500’lü yıllarda Saruhan livasında Yörük taifesi. (SAKİN, 2010, s. 123) Çoraklu, 1200’lü yılların sonunda Candaroğulları yöresinde Yörük/ Türkmeni topluluğu. (YAKUPOĞLU, 2012, s. 358)
Çorak, Bayburt’un eski köyü.
Çoraklıoğlu/ Çorakoğlu Bayburt> Çerçi. Gümüşhane> Akocak. Vakfıkebir> Mahmutlu.


ÇORAOĞLU Çora, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar Türklerinde kabile. (ADİLOĞLU, 2005, s. 150) Çora, Türkmen oymağı. (LEZİNA) Çora, Aksaray sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 304)


Çora, Kuman şahıs adı, Kuman asıllı Rumen asilzadesi. (RASONYI, 2006, s. 489)


Cora, Silistre eyaletinde ve Niğbolu’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 228, 315)


Çoraoğlu Beşikdüzü> Resullü. Tonya> Biçinlik.


ÇORAPOĞLU/ ÇORAPÇIOĞLU Çorapoğlu, Avşar Türkmeni oymağı. (LEZİNA) Çorapoğlu, Halep Türkmen oymağı. (DAĞ, 2010, s. 54)
Çorap, Karay Türklerinde kullanılan soy ad. (ALTINKAYNAK, 2006, s. 135) Çorap, Gagauz Türklerinde soy ad. (MANOV, 2001, s. 206)


Çorapçıoğlu/ Çorapoğlu Yusufeli> Balcılı, Bıçakçılar, Demirköy.


Çorapsızoğlu İspir> Düzköy.


ÇORBACIOĞLU Şorbacılar, Karakaşlı Türkmeni kabilesi. (HÜSEYNOVA, 2011, s. 94)


Çorbacı: Kapıkulu ocaklarının 31 bölüklü acemi ocağı ile Osmanlı ordusunun piyade (yaya) askerini teşkil eden bölük zabitlerinin unvanı idi. (PAKALIN, c. I s. 380)


Çorbacı: Albay'a tekabül eden yeniçeri rütbesi. Ağa, işveren. (BELLETEN, sayı 211, 1990, s. 537) Gagauz Türklerinde çorbacı: Ev veya iş sahibi. (MALACILI) Askeri sülale.


Çorbacılar, Kırcaali’de (Bulgaristan) yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 273)


Çorbacıoğlu Arhavi> Derecik, Kemerköprü. Arsin> Yolüstü. Borçka> Alaca, Anbarlı, Aralık, Güneşli, Muratlı. Çamlıhemşin> Ülkü. Hemşin> Nurluca. Kalkandere> Hurmalık, Kayabaşı, Ormanlı. Of> Gürpınar, Kiraz. Pazar> Dernek. Trabzon> Çağlayan, Pazarkapı.


ÇOROŞOĞLU Çoroş, Türk kabilesi. (LEZİNA) Çoruş, Türkmen oymağı. (BEYOĞLU, 2000, s. 418)


Çoroşoğlu Of> Uğurlu.


ÇORLUOĞLU Çor, Türk boyu. (RASONYI, 1983, s. 194) Çor, Peçenek kabilesi. (SÜMER, Oğuzlar, s. 59) Çor, 1500’lü yıllarda Bozok sancağında Türkmen oymağı. (METİN, 2007, s. 129)
Çor, Bizans kaynaklarına göre bir Hazar başbuğunun adı. (DONUK, 1988, s. 14) Göktürklerde çor, bey unvanı. (SÜMER, Şahıs Adları, s. 53) Eski Türk dillerinde cor: Yiğit, kahraman. (GEYBULLAYEV, 2009, s. 141) Kıpçakça çorlu: Hasta, çaresiz. (TOPARLI) Artvin’in bazı yerlerinde çorli: İlletli, hastalıklı. Çorlu, Vidin’de (AYHAN, 2013, s. 297) ve Amasya’da yerleşim yeri (ÇATAL, 2009, s. 32);1500’lü yıllarda Gagauzya’da nahiye. (CEBECİ, 2008, s. 129)
Çorluoğlu Bayburt> Arpalı, Şingah. Gümüşhane> Kurtoğlu. Kelkit> Şen. Şiran> Yedibölük. Yusufeli> Cevizlik, Kılıçkaya, Tosunlu. Kılıçkaya.
Çor ile bağlantılı sülaleler:
Çorbaşoğlu Bayburt> Sakızlı.


ÇORMANOĞLU Çorman: Karışık. (ÇAĞBAYIR)
Çorman, Sinop’un eski köyü. (Köylerimiz, 1968, s. 155)
Çormanoğlu Kelkit> Sadak.


ÇORUKOĞLU/ ÇORUHOĞLU Çoruk, Kıpçak kabilesi. (ÖGEL, 1986, s. 30) Çoruklu, Türkmen oymağı. (ORHONLU, 1987, s. 75)
Uygurca coruk: Tembel, haylaz. (ÖZTUNCER, 2006)
Çorukoğlu/ Çoruhoğlu Araklı> Yeşilce, Yolgören. Kürtün> Beytarla. Pazaryolu> Gülçimen, Kumaşkaya. Sürmene> Konak, Muratlı. Torul> Alınyayla.


ÇOROZMALIOĞLU Çorozma, Bayburt’un eski köyü. (DAŞTAN, 1996, s. 31) Demirözü ilçesinin Petekli köyünün eski adı.


Çorozmalıoğlu Bayburt> Tuzcuzade. Demirözü> Çiftetaş. Köse> Övünce.


ÇOTUROĞLU Çotur, Türkmen aşireti. (ATANIYAZOV, 2005, s. 139) Çoturlar, Türkmen kabilesi. (BEYOĞLU, 2000, s. 205)


Çağatayca çotur: Küçük burun. (ERBAY, 2008) Türkçe çotur: Yassı burunlu. (ACAROĞLU, 1999, s. 65)


Çotur, Kafkasya bölgesi eski Kıpçaklardan kalan yer adı. (KIRZIOĞLU, 1992, s. 137) Çötürlü, Dobruca’da (BÜYÜKBAŞ, 2006, s. 127); Çotur, 1450’li yıllarda Urfa sancağında Döğer Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1531)


Çoturoğlu Artvin> Orta.


ÇÖKERDENOĞLU Çökerenoğlu, Türkmen oymağı. (EMREN, 2018, s. 16)


Çökerdenoğlu Bayburt> Konursu.


ÇÖLOĞLU Col, Kafkasların Albaniya’sında yaşamış eski halkların hatırası. (GEYBULLAYEV, 2009, s. 31) Çöl, Kafkasya’ya gelen ilk Türk kabilelerinden biri. (ŞEŞEN, 2001, s. 3) Çöllü, 1500’lü yıllarda Karaman’da Türkmen taifesi. (SAKİN, 2010, s. 124)


Çöloğlu Demirözü> Petekli.


Çölkesenoğlu İkizdere> Gölyayla.


ÇÖMÇÜOĞLU Kıpçakça/ Kumanca çömçe/ çömçi: Kepçe. (GRÖNBECH) Mesleki ad.


Çömçüoğlu Tonya> Kaleönü.


ÇÖMEZOĞLU Hacıçömezoğlu, Harmandalı Türkmeni. (SAVAŞ, 2017, s. 231)


Osmanlıda çömez: Medrese öğrencisi. (SERTOĞLU, 1986, s. 77)


Çömezoğlu Şalpazarı> Düzköy, Kalecik.


ÇÖNGENÇLİOĞLU Çörgen, Kür ve Çoruh boylarındaki Kıpçaklarla ilgili ad. (KIRZIOĞLU, 1992, s. 168)


Çörgenis, Yusufeli’nin Yamaçüstü köyünün adı. Gelinen yer.


Çorgençlioğlu İspir> Merkez.


ÇÖNGEOĞLU Kıpçakça çönge: Kesmez (bıçak vb.) (TOPARLI)
Çönger, Eskişehir’de köy. (Köylerimiz, 1968, s. 186)
Çöngeoğlu Şiran> Karaca.


ÇÖPÇÜOĞLU Çöplü, Danişmentli Türkmenlerine mensup Avşar aşiretinin kolu. (GÜNDÜZ, 2005, s. 95) Çöplü, Rakka sürgününden geri dönmüş aşiretlerden. (UÇAKCI, Üçoklar, s. 296)


Çöpçüoğlu Bayburt> Taşkesen. Kürtün> Gündoğdu.


ÇÖPÜRGENSLİOĞLU Çopürge, 1500’lü yıllarda Erzincan’da yerleşim yeri. (MİROĞLU, 1990, s. 53) Gelinen yer.


Çöpürgenslioğlu Pazaryolu> Göztepe.


ÇÖREKOĞLU/ ÇÖREKÇİOĞLU Çörek/ Çörekçi, 1450’li yıllarda Tarsus ve Maraş sancaklarında yaygın Avşar Türkmeni oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 565) Çörek, 1500’lü yıllarda Maraş sancağında Karamanlı Türkmeni taifesi. (SARI, 2015, s. 176)
Çörekoğlu, Celali şefi. (AKDAĞ, 1963, s. 251)


Çörek, 1500’lü yıllarda Çemişgezek’te (GÜNDÜZ, 1993, s. 159) ve Edirne’de yerleşim yeri. (BOZLAK, 2008, s. 41)


Çörekçioğlu/ Çörekoğlu Arhavi> A. Hacılar. Arsin> Yeşilce, Yeşilyalı. Kürtün> Süme. Trabzon> Beşirli.


ÇUBUKOĞLU/ ÇUBUKÇUOĞLU Çubukoğlu Anadolu Selçuklularına tabi Türk boyu. (TURAN, 1980, s. 88) Çubuklu, eski kayıtlarda Hamid, Teke, Bolu, Aydın, Saruhan, Niğde ve Alanya sancaklarında Türkmen/ Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 306) Çubukçular, 1500 yılı başlarında Teke sancağında Yörük taifesi. (SARI, 2008, s. 400) Çubukcuoğlu, iskânlarda adı geçen Türkmen aşireti. (BAYAR, 1994, s. 111)
Çubukoğulları Beyliği, Harput-Elazığ yöresinde kurulmuş beylik olup Artuklular tarafından yıkılmıştır. (İLBEY, 2010, s. 138)


Çubuk Bey, Çubukoğulları beyliğini kuran Büyük Selçuklu komutanı. (ÖGEL, 1992, s. 12) Çıbuk, tarihi Türk kişi adı. (ATALAY, 1936) Çubuk, Melikşah’ın beylerinden. Çubuk, Kuman/ Kıpçak şahıs adı. (RASONYI, 2006, s. 489) Çubuk, Harput yöresini feth eden Türk beyi. (SÜMER, 1998, s. 21)
Çubukçi, Karay Türklerinde (ALTINKAYNAK, 2006, s. 135) ve Çubuk, Gagauz Türklerinde soy ad. (MANOV, 2001, s. 206)
Çubuklu, Rumeli eyaletinde yaygın yer adı. (AYHAN, 2013) Çubuk, 1450’li yıllarda Ankara’nın kazası. (ERDOĞAN, 2004, s. 191) Çıbıklı, Kafkasya’da (Borçali) yaylak ve köy. (KIRZIOĞLU, 1992, s. 137)
Çubukçuoğlu/ Çubukoğlu Akçaabat> Akdamar, Dürbinar. Düzköy> Gürgendağ. Gümüşhane> Boyluca, Gümüşkaya, Mescitli, Süleymaniye. Maçka> Akmescit, Ormanüstü. Torul> Atalar, Demirkapı, Günay, Kirazlık. Trabzon> Boztepe, Cumhuriyet, Çarşı, Erdoğdu, Hızırbey, Pazarkapı, Yeşilbük. Yusufeli> Demirköy.
Çubukayoğlu Gümüşhane> Süleymaniye.
Çubukcualioğlu Bayburt> Karasakal.


ÇUÇAN’INOĞLU Cucen, Türk boyu. (ZEKİYEV, 2007, s. 17)


Cucan, Tuna’da yerleşim yeri. (DRAGANOVA, 2006, s. 80) Balkanlardan bölgeye gelen çok sülaleler olmuştur.


Çuçan’ınoğlu Hopa> Çamlı.


ÇUFULOĞLU Çufallar, Varna’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 428) Gelinen yer.


Çufuloğlu Maçka> Dikkaya, Vakfıkebir> Ballı.


Çufufanoğlu Maçka> Atasu.


Çufuf-an: Çufuflar. Farsça –an eki çoğıl edatıdır.


ÇUĞAROĞLU Çahar, Moğol boyu. (ÖZTÜRK, 2004, s. 94) Çaharlı, Karapapak obalarından. (KAFKASYALI, 2010, s. 108)


Çuğaroğlu Rize> Dağınıksu.


ÇUHADAROĞLU/ ÇUKADAROĞLU Çuhadar, Türkmen oymağı. (ERENDOR, 2016, s. 213)


Çuhadar: Eskiden sarayın büyük memurlarından ve padişahların hizmetlerinde bulunanlardan birine verilen addır. (PAKALIN, c. I s. 385) Çulhadar, II. Murat zamanında tımar verilen sınıf. (ALTUĞ, 2010, s. 223) Çukadar, mesleki sınıf. (SELÇUK, 2002, s. 93)
Çukadaroğlu/ Çuhadaroğlu Artvin> Bademkaya, Demirkent, Fıstıklı, Oruçlu, Pamukçular. Bayburt> Uluçayır, Yolaltı. Demirözü> Yakupabdal. Gümüşhane> Canca, Duymadık, Kırıklı. Hopa> Bucak. İspir> Bahçeli, Yeşilyurt. Kelkit> Salördek. Murgul> Korucular. Trabzon> Çömlekçi, Yalı. Yusufeli> Bademkaya, Bostancı, Çamlıca, Demirkent, Pamukçular, Sebzeciler.


ÇUHAOĞLU/ ÇUHACIOĞLU Çuha, 1450’li yıllarda Aydın sancağında Yıva Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 567) Çuhaoğlu, Kacar Türkmeni oymağı. (SAVAŞ, 2017, s. 264) Çuhacı, Türkmen oymağı. (HÜRMÜZLÜ, 2006, s. 161)


Çuha, Tekelü Türkmen boyunun beylerinden. (SÜMER, 1999, s. 32)


Çuha, Varna’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 428)


Çuhaoğlu/ Çuhacıoğlu Bayburt> Veysel. Güneysu> Yenicami. Köse> Salyazı.


ÇUHMUTOĞLU (Bk. Çahmutoğlu)


Çuhmutoğlu Bayburt> Kaleardı, Mutlu.


ÇUHNİYAOĞLU Kökü çuh olan sözcük. Çüh, Çerkez asilzade ailesi. (LYULYE, 2010, s. 65) Çuhniya, Çuh’a sahip, Çerkezi olan. Türk-iye gibi. (Bk. –iya eki)


Çuhniyaoğlu İkizdere> Çiçekli.


ÇUKADAROĞLU (Bk. Çuhadaroğlu)


ÇUKALOĞLU Çukalar, 1450’li yıllarda Karaman vilayetinde Yüreğir Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 567)


Çukaloğlu Pazar> İkiztepe.


ÇUKTAOĞLU Çıkta, Şavşat’ın köyü. (Köylerimiz, 1968, s. 634) Gelinen yer.


Çuktaoğlu Araklı> Turnalı


ÇUKUROĞLU/ ÇUKURLUOĞLU Çukur, eski kayıtlarda Edirne ve Ankara sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 306) Çukurlu, 1450’li yıllarda Ankara sancağında Yıva Türkmen oymağı ve Çukur, aynı yıllarda Sivas sancağında Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 568)


Çukuroğlu, Silistre’te yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 262)


Çukuroğlu/ Çukurluoğlu Ardeşen> Eskiarmutluk, Güney, Tunca. Arsin> Başdurak. Borçka> Fındıklı, Güreşen. Çayeli> Çeşmeli.


ÇUKUTOĞLU/ ÇUKUTLUOĞLU Çuk-ut. Cük, Yüreğir Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 479) Cüküt> Çukut: Çuklar, Türkmenler. Eski Türkçe –ut eki çoğul edatıdır.


Çukutluoğlu/Çukutoğlu Çamlıhemşin> Muratköy. Gümüşhane> Kaleköy.


ÇULFAOĞLU/ CULFAOĞLU Culfalar, eski kayıtlarda Kütahya ve Menteşe sancaklarında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 281)


Farsça çulfa: Çulha, dokuma tezgâhında kumaş dokuyan. (ÇAĞBAYIR) Artvin’de aynı anlamda.


Çulfa, Aras sağında şehir. (KIRZIOĞLU, 1998, s. 450) Culfa, Azerbaycan’ın Karabağ şehrinde kasaba. (SEZEN, 2006, s. 111)


Çulfaoğlu/ Culfaoğlu Artvin> Y. Maden. Bayburt> Zahit. Yusufeli> Bıçakçılar.


ÇULHAOĞLU “Çulha Türkleri, bölgeye (Doğu Karadeniz) iskân edilen aşiretlerden. Yavuz zamanında Trabzon-Rize’ye gönderilen Türkmen ailelerden.” (BİLGİN, 2002, s. 198) Çulha, Avşar Türkmen oymağı. (UÇAKCI, 2013, s. 214) Çulha, Harmandalı oymağı. (SAVAŞ, 2017, s. 231) Çulhalar, Rumeli’de Yörük cemaati. (AYHAN, 2013, s. 504)
Farsça çulha: Dokuma tezgâhında kumaş dokuyan. (ÇAĞBAYIR) Kıpçakça çulgau: Ayağa giyilen kumaş, keçe ve çuhadan yapılmış tozluk. (SAFRAN, 1989, s. 124)
Culha, Osmanlı'da Nahçivan-Revan eyaletinde (BİLGE, 2015, s. 576); Çulhalu, 1500’lü yıllarda Karaman’da (GÜMÜŞÇÜ, 2001, s. 58); Çulha, Tuna’da (DRAGANOVA, 2006, s. 80); Çulhalar, Dimetoka (Balkanlar) ile Varna’da (AYHAN, 2013, s. 157, 428); Edirne’de (BOZLAK, 2008, s. 38); Çulha, Kanuni döneminde Kerkük’te yerleşim yeri. (SARINAY, 2003, s. 21)
Çulhaoğlu Bayburt> Şingah, Zahit. Trabzon> Gazipaşa, Hızırbey, İskenderpaşa, Pazarkapı. Yusufeli> Çevreli, Kılıçkaya.


ÇULLUOĞLU/ ÇUL’İNOĞLU Çullu, Yörük taifesi. (ALTIN, 2008, s. 372) Çullu, 1700’lü yıllarda Bozok sancağında Türkmen aşireti. (ŞİMŞEK, 2012, s. 16) Çulluoğlu, zorunlu iskânlarda adı geçen Türkmen oymağı. (BAYAR, 1994, s. 110)


Çul, Hazar Türklerinde unvan. (GOLDEN, 2006, s. 204)


Çullu, Azerbaycan’da yerleşim yeri. (HÜSEYNOVA, 2011, s. 63) Cul, Batı Türkistan’da eski Türk eserlerinin buluntu yerlerinden. (ÖGEL, 2014, Harita IV)


Çulluoğlu/ Çul’inoğlu İspir> Elmalı. Pazar> Dernek.


ÇUMULOĞLU Cumul, Türk boyu. (ŞEŞEN, 2001, s. 19) Cumul, Göktürkler döneminde Türk boyu olup Kafkasya’ya gönderilmişlerdi. (TOGAN, 1981, s. 72)


Çumuloğlu Pazar> Akbucak.


ÇUNOĞLU Çun, Döngelli Türkmenlerinden. (LEZİNA)


Çağatay Türkçesinde cun: Dere, ırmak. (ERBAY, 2008)


Cun, 1500’lü yıllarda Şam eyaletinde yerleşim yeri. (ÖKSÜZ, 2016, s. 66)
Çunoğlu Aydıntepe> Merkez.


ÇUSTOĞLU Çust: Ham deriden yapılan ayakkabı ve Farsça çüst: Çabuk, hareketli, yakışıklı. (ÇAĞBAYIR)


Çust, Fergana vadisinde şehir. (AYDIN, 1989, s. 50) Çust, Fergana’da bölge. (BARTHOLD, 2017, s. 184) Fergana’dan gelenler…


Çustoğlu Yusufeli> Dokumacılar, Yaylalar.


ÇUVALCIOĞLU DLT’te Çuvaldar, 22 Oğuz bölüğünden biri (s. 837). Çuvalcılar, Türkmen kabilesi. (BEYOĞLU, 2000, s. 445)


Mısır Kıpçakları çuvala “şuval” diyordu. (SAFRAN, 1989, s. 109)


Çuvalcıoğlu Araklı> Değirmencik. Arsin> Harmanlı. Maçka> Çağlayan. Trabzon> Akoluk, Bostancı, Çağlayan, Kavala. Vakfıkebir> Çamlık. Yomra> Kayabaşı, Yenice.


ÇÜRÜKOĞLU Çürük, Karamanlu Türkmeni kolu. (LEZİNA) Çürüklü, eski kayıtlarda Adana ve Tarsus’ta Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 307) Çürük, 1450’li yıllarda Maraş sancağında yaygın Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 578) Çürük, zorunlu iskânlarda adı geçen Türkmen aşireti. (BAYAR, 1994, s. 91)
Çürükoğlu Araklı> Kondu, Yalıboyu. Arsin> Oğuz. Çaykara> Ulucami. Dernekpazarı> Akköse, Kondu. İspir> Düzköy. Köse> Kabaktepe. Of> Ballıca.


Çürükalioğlu Sürmene> Çamburnu.
Çürükosmanoğlu Bayburt> Şingah, Tuzcuzade.


ÇÜRÜKSÜ MUHACİRLERİNDEN Çürüksu, Çıldır eyaletinin sancağı idi. İşgal ile birlikte Anadolu’nun çok yerine yoğun göçler yaşandı.


Çürüksu muhacirlerinden Trabzon> Gülbaharhatun, İnönü, Ortahisar.


DABAĞOĞLU/ DABAKOĞLU Dabağlar, eski kayıtlarda Edirne ve Manavgat’ta Türkmen/ Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 307) Debbağlar/ Dabbağlu, 1450’li yıllarda Ankara, Maraş ve Haleb sancaklarında Barak ile Varsak Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 602) Dabağlar, iskânlarda adı geçen Türkmen aşireti. (BAYAR, 1994, s. 91)


Dabahgil, 1500’lü yıllarda Ahıska’da (BEKADZE, 2014, s. 76) ve Debbağlar, 1500’lü yıllarda Ankara’da sülale. (KAYA, 2000, s. 16)


Arapça debbağ: Deri terbiye eden kimse. (DEVELLİOĞLU) Debbağ, eskinin mesleği. (İNBAŞI, 2014, s. 14) Ahi Evren, debbaşların piri sayılır. (İNALCIK, 2009, s. 36)


Daba, Hicaz vilayetinde nahiye. (SEZEN, 2006, s. 133) Debbağ, 1450’li yıllarda Kastamonu sancağında mahalle. (TOSUNOĞLU, 1993, s. 388)
Dabakoğlu/ Dabağoğlu Gümüşhane> Boyluca, Demirkaynak, Süleymaniye. İspir> Başköy, Çamlıkaya, Demirbilek, Göç, Merkez, Pınarlı, Y. Fındıklı. Rize> Çarşı.


Dabahizeoğlu Artvin> Orta.


Dadah-ize, -ize> -dze, -zade’den. Gürcüce ek almış Türkçe ad.


DABANOĞLU Dabanlu, Bayındır Türkmeni kolu. (LEZİNA) Dabanlu, eski kayıtlarda Diyarbakır, Sivas, Karaman ve Ankara sancaklarında konar-göçer Türkmen Ekradi taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 307) Dabanlu, Kaçar Türk boyu kollarından. (SÜMER, Oğuzlar, 1999, s. 440)


Çağatay Türkçesinde daban: Tepe. (KUNOS)


Dabanoğlu Artvin> Kalburlu.


DADANLIOĞLU Dadan, Argın Türkleri boyu. (LEZİNA) Dadan, Tatarların bir diğer adı. (KUMEKOV, 2013, s. 43)


Dadan, Kırgız şehri. (KARAYEV, 2008, s. 174)


Dadanlıoğlu Beşikdüzü> Resullü.


DADALOĞLU Dadalu, Ulaş Türkmeni taifesinden. (BİLGİLİ, 2001, s. 240)


Ünlü halk ozanını hatırlatan ad.
Dadaloğlu Bayburt> Kop.


DADAŞOĞLU Dadaşlı, Yörük Türkmeni taifesi. (TATAR, 2005, s. 111)


Dadaş: Yiğit delikanlı, Erzurum yöresinde erkeklere hitap sözü. (ÇAĞBAYIR) Dadaş, Kıpçak kökenli Malkarlarda soy ad. (TAVKUL, 2000, s. 497)


Dadeş, Elazığ’ın merkez köyü. (Köylerimiz, 1968, s. 8)


Dadaşoğlu Ardanuç> Karlı. Şavşat> Çavdarlı.


DAGULOĞLU/ DAĞULOĞLU Dag-ul. Çok Türk ağzında ul: Oğlu. Dag, Yomut Türkmeni kolu. (ANNABERDİYE, 2006, s. 133) Dagul> Dağul: Dagoğlu/ Dağoğlu, Türkmen oğlu.


Folklorik ad. Arapça dâgul: Hileci. (DEVELLİOĞLU) İbranice Dagul: Seçkin, saygıdeğer, ünlü. (BENYAKAR) Hazar Türkleri hatırası.


Dağol, 1500’lü yıllarda Gagauz Türklerinde soy ad. (CEBECİ, 2008, s. 64)


Daguloğlu Fındıklı> Yaylacılar.


Dağuloğlu Ardeşen> Yeniyol.


DAĞDEREOĞLU Dağdere, 1450’li yıllarda Niğde, Ankara, Karaman, Konya sancaklarında çok yaygın Beğdili Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 579)


Dağdereoğlu Düzköy> Düzalan.


DAĞDEVİRENOĞLU Dağ deviren: Çok güçlü. (ÇAĞBAYIR)


Dağdevirenoğlu Demirözü> Beşpınar, Yazıbaşı. Dernekpazarı> Kondu.


DAĞISTANOĞLU/DAĞISTANLIOĞLU Dağıstan’dan gelen. Dağıstan, Kafkasya’da ülke. Rusya’nın zulmünden kaçmak için Kafkasya’dan bölgeye ve Anadolu’ya değişik milliyetlere mensup çok insanlar göç etmek zorunda bırakılmıştır. Türkler de hiçbirine dilini, dinini, ırkını sormadan kardeş demiş bağrını açmıştır.
Dağıstanlıoğlu/ Dağıstanoğlu Bayburt> Tuzcuzade, Veysel. Hopa> Ortahopa. Şiran> Dumanoluğu. Trabzon> Boztepe, Çömlekçi, Gazipaşa, İnönü, İskenderpaşa, Ortahisar, Pazarkapı.


Dağıstan muhacirlerinden Trabzon> İnönü, Ortahisar.


Dağıstanlıhekimoğlu Trabzon> Pazarkapı.


DAĞOĞLU/ DAĞLIOĞLU/DAĞLAROĞLU Dağlıoğlu, eski kayıtlarda Maraş ve Yanya sancaklarında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 308) Dağlu, 1450’li yıllarda Sivas sancağında yaygın Karkın Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 580) Dağlı, Sarıkeçili Yörüklerinden. (ERÖZ, 1991, s. 49) Dağlı Türkmeni, Rumeli’de. (AYHAN, 2013, s. 504)
Kıpçak ağzında dağlı: Yaralı. (TOPARLI)
Dağ, 1450’li yıllarda Aydın’da Eymür Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 840)


Dağoğlu/ Dağlıoğlu/ Dağlaroğlu Akçaabat> Mersin. Bayburt> A. Çımağıl, Tuzcuzade. İspir> Gaziler, Mescitli, Y. Özbağ. Sürmene> Yeniay. Yusufeli> Erenköy.


Dağ ile bağlantılı sülaleler:
Dağmehmetoğlu Gümüşhane> Bağlarbaşı. Yusufeli> Bostancı, Demirkent.


Dağosmanoğlu İspir> Özlüce.
Dağömeroğlu Bayburt> Kurbanpınar.


Dağdanoğlu Düzköy> Büyük.


Dağ-dan: Dağlar. Farsça -an eki çoğul edatıdır.


Dağdelenoğlu Düzköy> Düzalan.


Dağhüseyinoğlu Artvin> Bakırköy.


Dağlıkoğlu Of> Yazlık. Sürmene> Yeniay.


DAHİLOĞLU Arapça dâhil: Sığınan, sığınmış. (DEVELLİOĞLU)


Dahiloğlu Sürmene> Çarşı.


DAKOĞLU Dag, Yomut Türkmenlerinden. (ANNABERDİYE, 2006, s. 133)


Farsça dak: Özür, kusur. (ÇAĞBAYIR) Uygurca dak: Hiçbir şey yetişmeyen kuru yer. (ÖZTUNCER, 2006)
Dakoğlu Aydıntepe> Yanoba. Bayburt> Çiçekli.


DAKVAROĞLU Dakvar Ğali, Borçka’nın merkez mahallelerinden biri. Gelinen yer.


Dakvaroğlu Artvin> Oruçlu, Pırnallı.


DALAKLIOĞLU Dalakçı, Türkmen aşireti. (UÇAKCI, 2013, s. 60) Dalakçı (Talakçı) Varsak Türkmeni oymağı. (GÜNDÜZ, 2006, s. 111)


Dalaklıoğlu Akçaabat> Orta.


DALAMAOĞLU Dalama, 1530 yılında Menteşe sancağında Türkmen yerleşim yeri. (YAZICI, 2002, s. 153) Gelinen yer.
Dalamaoğlu Bayburt> Yoncalı.


DALELOĞLU Dalel, Kafkasya’da Kabardeylerin bir boyu. (TAVKUL, 2007, s. 498)


Daleloğlu Şavşat> Kayadibi, Kirazlı.


DALGAOĞLU Çaykara> Köknar. Dalgaoğlu, Ordu (GÜNAYDIN, 2011); Görele. (YÜKSEL, 2015)


DALGIÇOĞLU Dalgıç, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Yıva Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 581) Dalgıç, 1500’lü yıllarda Maraş sancağında Dulkadirli Türkmeni aşireti. (SARI, 2015, s. 134)


Dalgıç, Tuna’da (DRAGANOVA, 2006, s. 84) ve Varna’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 428)


Dalgıçoğlu Ardanuç> Örtülü.


DALİŞOĞLU Dalış: Dalma eylemi. (ÇAĞBAYIR) Dali, Teke Türkmeni oymağı. (İLLİYEV, 2010, s. 20)


Dalişoğlu Maçka> Atasu.


DALKILIÇOĞLU Dalkılıç, eski kayıtlarda Bozok, Sivas, Maraş ve Afyon sancaklarında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 308) Dalkılıç, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Yıva Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 581) Dalgıç, 1500’lü yıllarda Diyarbakır livasında Yörük cemaati. (SAKİN, 2010, s. 126)


Akıncıların en cesurlarına “serdengeçti” ve “dalkılıç” denilirdi. (PAKALIN, c. I s. 38) Dalkılıç: Gönüllü fedai. (SERTOĞLU, 1986, s. 78)


Dalkılıçoğlu Ardanuç> Örtülü. Arsin> Yeni. Artvin> Ortaköy. Borçka> İbrikli. Vakfıkebir> Hamzalı.


DALKIRANOĞLU Dalkıran, Avşar Türkmeni kolu. (UÇAKCI, Bozoklar, s. 344)
Özbekistan’ın Dalgıran ilinden Anadolu’ya göçler olduğunu belgeler göstermektedir. (BİLGİLİ, 2001, s. 142)
Dalkıranoğlu Akçaabat> Akpınar. Köse> Kabaktepe. Yusufeli> Kınalıçam.


DALOĞLU Dallar, Şahseven Türkmeni oymağı. (KALAFAT, 2011, s. 182) Dallı, eski kayıtlarda Adana, Kütahya, Hamid ve Aydın sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 307) Dallu, 1450’li yıllarda Maraş’ta Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 582)
Dal boy: İnce, zarif, narin yapılı yerine kullanılan bir tabirdi. (PAKALIN, c. I s. 389) Arapça dal: Kambur ve dall: Delalet eden, işaret eden. (DEVELLİOĞLU)


Dal, Abazya (BUTBAY, 2007, s. 114); Dalbeyi, Makedonya’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 339)
Daloğlu Ardeşen> E. Armutluk. Bayburt> Yoncalı, Tuzcuzade. Gümüşhane> Süleymaniye, Yağlıdere. Kürtün> Demirciler. Maçka> Güzelce. Pazaryolu> Büyükdere. Rize> Dağsu, Gülbahar, Mermerdelen, Pehlivan. Yusufeli> Yüncüler.
Dal ile bağlantılı sülaleler:
Dalazaroğlu Kelkit> Bindal.
Dalbastıoğlu Ardeşen> Doğanay. Borçka> Demirciler.


Dalbayramoğlu Şiran> Karaca.
Daldadanoğlu Gümüşhane> Bağlarbaşı.
Daldaloğlu Demirözü> Gökçedere. Kelkit> Karacaören.
Dalfesoğlu Gümüşhane> Kabaköy.
Dalmahmutoğlu Akçaabat> Yaylacık. Araklı> Yeşilköy. Trabzon> Pazarkapı.


Dalmanoğlu Vakfıkebir> Köprücek. Yalvaç. (SAAT, 2014) Görele. (YÜKSEL, 2015)


Dal-man. Farsça –an eki çoğul edatıdır. Dalman: Dallar, Türkmenler.


Dalmehmetoğlu Bayburt> Yerlice.
Dalmırzakoğlu Şiran> Mertekli.
Dalmusaoğlu Şiran> Seydibaba.


Dalvaoğlu Rize> Köprülü.


Dal-va> Dalağa, Türkmen ağası.


DALTABANOĞLU Daltaban 'Çıplak ayakla yürüyen adam' anlamında. (LAMARİNE, 2008, s. 807)


Daltaban, Gümüşhane’nin eski mahallesi. (SAYLAN, 2012, s. 22) Gelinen yer. (Bk. Dal ve Taban)
Daltabanoğlu Gümüşhane> Hasanbey. Kelkit> Küçükcami.


DALYANOĞLU Dalyan, eski kayıtlarda Maraş sancağında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 27) Dalyanlı, Türkmen aşireti. (UÇAKCI, 2013, s. 439)


Dalyan, Türklerin harpte kullandıkları toplardan biri. (AYHAN, 2013, s. 49) Eski Türkçe dalyan: Yakışıklı, güzel, uzun boylu. (ÇAĞBAYIR)


Dalyan, Kefe livasında yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 105)


Dalyanoğlu Fındıklı> Ihlamur. İspir> Maden. Pazar> Dernek, Şehitlik.


DAMAOĞLU Dama, Türkmen aşireti. (UÇAKCI, Üçoklar, s. 205) Tama, Türk boyu. (OMOROV, 2008, s. 85)


Damalu, 1500’lü yıllarda Ankara (EMEN, 2008, s. 97) ve Damalı, Amasya’da yerleşim yeri. (ÇATAL, 2009, s. 32)


Damaoğlu Çaykara> Akdoğan, Soğanlı, Yeşilalan.


DAMLACIOĞLU Damlacılı/ Damlalı, eski kayıtlarda Ordu ve Afyon sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 709, 710)


Damlaç, Dilmaç’ın diğer adı. (TURAN, 1980, s. 112)


Damla, 1500’lü yıllarda Eskişehir’de (AÇIKGÖZ, 2004, s. 148) ve Damlalı, Tuna’da yerleşim yeri. (DRAGANOVA, 2006, s. 85)


Damlacıoğlu Trabzon> Pazarkapı.


DAMOĞLU Damlu, Türkmeni oymağı. (SÜMER, Oğuzlar, 1999, s, 162) Damlı, İran’da Ustaclı Türkmen oymağını meydana getiren obalardan. (ŞAHBAZ, 2018, s. 210)


Moğolca dam: Ara, aracı. (LESSING) Dede Korkut’ta dam: Tuzak. (KARAALİOĞLU, 1985)


Dam ile bağlantılı sülaleler:


Damçetoğlu Pazar> Elmalık.


Dam-ç-et: Damlar, Türkmenler. Eski Türkçe –et eki çoğul edatıdır.


Damsarsanoğlu Hemşin> Akyamaç.


DANABAŞOĞLU Danabaşlar, Tahtacı Türkmeni taifesi. (LEZİNA)


Danabaş, Tahtacı Türkmenlerinin Hacı Emirler ocağına bağlı kolu. (YÖRÜKÂN, 2002, s. 206)


Azerice danabaş: Ters, inatçı adam. (ALTAYLI, 1994) Dana, Danış’tan (bilmek), bilen, bilgili. (ÇAĞBAYIR) Urduca dana: Bilge, akıllı. (EŞREF, 2012, s. 144) Kazakça dana: Akıllı, düşünceli. (KENESBAYOĞLU) Dana, Selçuklu komutanı. (TURAN, 2012, s. 97)


Danabaş, Osmanlı dönemi Amasya’da yerleşim yeri. (ÇATAL, 2009, s. 32)
Danabaşoğlu Bayburt> Ballıkaya. Çamlıhemşin> Ortayayla. Çayeli> Kesmetaş. İkizdere> Çiçekli. Köse> Salyazı. Şalpazarı> Kabasakal. Şavşat> Pınarlı, Yavuzköy, Yoncalı. Trabzon> Boztepe, Yenicuma.


DANAOĞLU/ DANACIOĞLU Danacı, 1450’li yıllarda Özer sancağında Kınık Türkmeni oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 582) Dana, konar-göçer Türkmen oymağı. (METİN, 2007, s. 135)


Dana, Türkmen başbuğu. (SEVİM, 1988, s. 23) Dana Halil Bey, Akkoyunlu devletinin komutanlarından. (GÜNDÜZ, 2013, s. 36)


Danacıoğlu Artvin> Y. Maden. Kelkit> Çağlar.


Danamutumoğlu Bayburt> Bayraktar.


DANALETLİOĞLU Danalet, Yusufeli’nin Çamlıca köyünün mahallesi. Gelinen yer.


Danaletlioğlu Artvin> Çarşı.


DANIŞOĞLU Danış, 1450’li yıllarda Erzurum sancağında Dodurga Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 582)


Danış, Danişmendli Türkmenlerinden bozma sözcük. Danış, 1500’lü yıllarda Gagauz Türklerinde soy ad. (CEBECİ, 2008, s. 63) Eski Türkçe danış: Müşavere. (ÇAĞBAYIR)


Danışoğlu Çamlıhemşin> Şenyuva.


Danişmenlioğlu Bayburt> Beşpınar.


Danişmend: Öğretmen. (İNGENÇ, 2010, s. 219)


Danışmanoğlu Kelkit> Güzyurdu.


Danışman: Danışılan, bilgili. Eski Türkçe danış: Müşavere. (ÇAĞBAYIR)


DANZOTLUOĞLU Danzot, Ardanuç ve Bayburt’ta köy. Gelinen yer.


Danzotluoğlu Artvin> Çarşı, Orta.


Dankozoğlu Hayrat> Kurtuluş.


Danzot’tan bozma olabilecek sözcük.


DARAOĞLU Dara, Türk kabilesi. (TOGAN, 2003, s. 24)


Dara, Cezire bölgesinde yerleşim yeri. (ORHAN, 2007, s. 136)


Daraoğlu Bayburt> Mutlu.


DARABAKİOĞLU Farsça dara: Hükümdar. (DEVELLİOĞLU)


Dara, Cezire bölgesinde yerleşim yeri. (ORHAN, 2007, s. 136) Dara, Macarlarla bağlantı yer adı. (DOĞRU, 1985, s. 60) Macaristan’dan veya Cezair’den gelen. (Bk. Bakioğlu)


Darabakioğlu Araklı> Değirmencik.


DARDAĞANOĞLU Dardağan, 1500’lü yıllarda Dulkadirli Türkmeni taifesi. (SARI, 2015, s. 276)


EAT dardağan: Perişan. (ÇAĞBAYIR) Kıpçakça dardaġan bol-: Ufalanmak, darmadağın olmak. (AKYOL, 1919, s. 50)


Dardağanoğlu Çayeli> Kemer (kör hane). Sürmene> Çamburnu.


DARIOĞLU Dari, Hazar Ötesi Türkmenlerinin kolu. (CİHAN, 2010, s. 143) Dari, Göklen Türkmenlerinin bir kolu. (ANNABERDİYE, 2006, s. 132) Darı, İran’da yaşayan Göklen Türkmeni. (KAFKASYALI, 2010, s. 82)
Darı, Amasya’da eski yerleşim yeri. (ÇATAL, 2009, s. 32) Darı, Türkistan’da yer adı. (AYDIN, 1989, s. 50)
Darıoğlu Bayburt> Şingah.


DARPOĞLU Darp: Vuruş, vurma, hız, kuvvet, güç. (ÇAĞBAYIR) Darp, Çerkez asıllı sülaledir.


Darpoğlu Artvin> Taşlıca. Hopa> Sundura.


DARULOĞLU Osmanlıda darül harb, darül İslam, darül fünun, darül hilafe, darül aman, darül afiye… gibi tabirler vardı.


Dar-ul. Kıpçakça dar-: Darmadağın etmek. (TOPARLI) Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar Türklerinde ve çok Türk ağzında ul: Oğul. (PRÖHLE, 1990)


Daruloğlu Ardanuç> Aydın.


DAŞOĞLU/ DAŞDANOĞLU


Kıpçakça daş: Beraber, birlikte bulunan. (AKYOL, 1919, s. 50) (Bk. Taşoğlu)


DAVALIOĞLU Sıfat olarak verilen ad ve gelinen yer.


Davalıoğlu Akçaabat> Darıca, Ortaalan. Çaykara> Y. Kumlu. Beşikdüzü> Adacık. Trabzon> Erdoğdu.


DAVİTOĞLU Bu sülalenin bir kısmı Batum’da ikamet etmektedir. Çağlayan köyünün bitişiğindeki Sümer köyünde Hazare mahallesi bulunmaktadır. Yine aynı köyde Hazaroğlu sülalesi yer almaktadır. Fındıklı’nın Yeni Mahalle’sinde Hazar ve Hazer soyadlarının bulunması tesadüf değildir.


Bilindiği gibi Hazarlar, Museviliği kabul eden Türk boyudur. Günümüzdeki uzantıları Karay/ Karaim Türkleridir.


S. Kuttner’in ilk romanı Haham Kral Hazarlı Davut olup, Hazarları anlatır.


Davitoğlu, Hazar Türklerinin hatırası. Bölgenin her yerinde Hazar izlerini görmek mümkün.


Davitoğlu Fındıklı> Beydere, Çağlayan.


DAVULCUOĞLU Davulcu, Irak Türkmeni. (SAATÇI, 1999, s. 296) Davullu, İran’da yaşayan Türkmen oymağı. (KAFKASYALI, 2010, s. 96) Davulcu, Biga sancağında Yörük taifesi. (PARLAK, 2017, s. 14)


Çağatay Türkçesinde davul: Fırtına, bora. (KUNOS)


Davulcu, Dobruca’da (ORKUN, 2011, s. 107) ve Tuna’da yerleşim yeri. (DRAGANOVA, 2006, s. 81)


Davulcuoğlu Akçaabat> Akpınar. Çamlıhemşin> Güroluk. Pazar> Akbucak. Rize> Çiftekavak.


DAVUTOĞLU Davut, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar boyu. (ADİLOĞLU, 2005, s. 189) Davud, eski kayıtlarda Bozok, Karesi, Edirne, Maraş, Alanya, Filibe, Tırhala, Gümülcine, Karaman, Adana, Kastamonu, Niğde ve Kırşehir sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 307) Davutlar, 1450’li yıllarda Kütahya sancağında yaygın Kayı Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 599) Davutlu, bazı olaylara karıştılar. (REFİK, 1930, s. 43)
“Davutoğulları olayı: 1598’lerde Maraş dolaylarında üçyüz adamıyla Maymun Davutoğulları, dörtyüz adamıyla Köse Sefer, ikiyüz adamıyla Osman Paşa Mütesellimi Ömer ayaklanmışlardı.” (ÖZ, 1992, s. 99)


Davud, 1450’li yıllarda Anadolu’da farklı Türkmen kollarının yaygın yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2557) Davutlu aşiretinin ana uzantılarının Irak’ın Musul, Kerkük, Erbil… gibi şehirlerde yaşadıkları belirtilir. (UÇAKCI, Üçoklar, s. 11)
Davutoğlu Akçaabat> Akçakale, Akören, Çiçeklidüz, Işıklar. Araklı> Bereketli. Ardanuç> Bağlıca, Gümüşhane, Yolüstü. Ardeşen> A. Durak. Artvin> Hızarlı, Ortaköy, Seyitler. Aydıntepe> Aydıntepe. Bayburt> Buğdaylı, Gökçeli, Karasakal, Kitre, Yeniköy, Zahit. Çarşıbaşı> Fener, Gülbahçe, Salova. Çayeli> Çukurluhoca. Fındıklı> Beydere. Gümüşhane> Arslanca, Çaltılı, Yaydemir. Güneysu> Dumankaya. Hemşin> Uğrak. Hopa> Ortahopa. İkizdere> Çiçekli, Yerelma. İspir> Çayırbaşı, Mescitli, Y. Fındıklı. Kelkit> Bezendi, Sadak. Köse> Gökçeköy. Maçka> Çamlıdüz, Sındıra. Of> Eskipazar. Pazar> Uğrak. Pazaryolu> Alçılı, Cevizlidere, Pamukludağ. Rize> Akpınar, Derebaşı, Zincirliköprü. Şalpazarı> Turalıuşağı. Şavşat> Ciritdüzü, Çoraklı. Trabzon> Boztepe, Erdoğdu, Kurtuluş, Ortahisar, Yenicuma, Yeşilova. Yusufeli> İşhan.


DAYIOĞLU Dayılar, eski kayıtlarda Samsun, Bafra, Niğde, Konya ve Kütahya sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 312) Dayılar/ Dayılu, 1450’li yıllarda Karaman, Tarsus, Bozok ve Maraş sancaklarında yaygın İğdir Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 601) Dayılı, adı değişik olaylara karışan Türkmen aşireti. (HALAÇOĞLU, 1997, s. 39)
Dayılar, Candaroğlu yöresinde Türkçe iskân birimi. (ÇEVİK, 2012, s. 355) Dayı, Dayılar, Dayılı, Anadolu’da yaygın Türkmen yerleşim yerleri.
Dayıoğlu Araklı> Bereketli, Özgen, Yoncalı. Arsin> Işıklı. Bayburt> Ozansu. Çayeli> Yeşiltepe. Çaykara> Çambaşı. Demirözü> Beşpınar. Kelkit> Yenice. Maçka> Sukenarı. Of> Kumludere. Sürmene> Küçükdere, Petekli, Üzümlü. Trabzon> Gülbaharhatun, Pazarkapı.


Dayı ile bağlantılı sülaleler:
Dayımehmetoğlu Demirözü> Beşpınar.
Dayısalihoğlu Bayburt> Güllüce.


DAZOĞLU Daz, Türkmen oymağı. (SÜMER, Oğuzlar, şema L. I) Daz, Yomut Türkmeni. (ANNABERDİYE, 2006, s. 130) Daz, İran’da yaşayan Türk boylarından. (KAFKASYALI, 2010, s. 75)


Kıpçak ağzında daz: Adalet. (TOPARLI)


Dazköy, Silistre’de yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 482)


Dazoğlu Trabzon> Çarşı.


DEBDEBOĞLU Farsça debdebe: Haşmet, gösteriş, ihtişam. (DEVELLİOĞLU)


Debdeboğlu Çarşıbaşı> Samsun.


DECCALOĞLU Deccal, Batay Türkmeni oymağı. (LEZİNA)


Deccaloğlu Köprübaşı> Arpalı.


DECEHREKLİOĞLU Decehrek, Pazaryolu’nun köyü. (Köylerimiz, 1968, s. 639) Gelinen yer.
Decehreklioğlu İspir> Maden.


DEDEALİOĞLU Dedealioğlu, zorunlu iskânlarda adı geçen Türkmen aşireti. (BAYAR, 1994, s. 111)


Dedealioğlu Hopa> Başköy.


DEDEKOĞLU Dedek, Türkmenlerin Ensari kolundan bir sülale. (ATANIYAZOV, 2005, s. 289)
Dedek, 1500’lü yıllarda Erzincan’da yerleşim yeri. (MİROĞLU, 1990, s. 45)
Dedekoğlu Köse> Akbaba.


DEDEOĞLU Dede, 1200’lü yılların sonunda Candaroğulları sahasında Yörük topluluğu. (ÇEVİK, 2012, s. 358) Dede/ Dedeler, eski kayıtlarda Bursa, Köstendil, Paşa, Niğde, Gelibolu ve İçel sancaklarında Türkmen/ Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 313) Dedeler/ Dedelu, 1450’li yıllarda Karaman, Konya, Diyarbakır, Adana, Maraş, Kütahya, Aydın sancaklarında çok yaygın Yüreğir, Yazır ve Alayuntlu Türkmeni oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 603) Dede, iskânlarda adı geçen aşiret. (BAYAR, 1994, s. 91)


“Dede, Türklerde eskiden beri kullanıldığı gibi bilhassa Anadolu sahasında daha ilk zamanlarda milli efsane kahramanlarına ve din ulularına lakap olarak verilmiştir.” (PAKALIN, c. I s. 410) Dede: Hz. Hüseyin soyundan geldiklerine inanılan Seyyidlere verilen ad. (AKSÜT, 2013, s. 152)


Dedeoğlu Çiftliği, Arnavutluk; Dedeler, Bulgaristan (Hasköy, Kırcaali) (AYHAN, 2013, s. 234, 205, 273); Dedelü, Saruhan sancağında Kızık Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1701)
Dedeoğlu Araklı> Ayvadere, Değirmencik. Ardanuç> Adakale, Bereket, Bulanık, Çakıllar, Ferhatlı, Gümüşhane, Hisarlı, Kızılcık, Naldöken, Ovacık, Soğanlı, Yaylacık, Zekeriya. Arhavi> Güneşli. Arsin> Dilek, Gölcük, Işıklı. Artvin> Köseler, Okumuşlar, Pırnallı, Sümbüllü, Yanıklı, Y. Maden. Bayburt> Dağtarla, Kaleardı, Veysel, Yanıkçam, Zahit. Çayeli> Büyükköy, Yaka-Yalı. Çaykara> Taşören. Demirözü> Kalecik. Gümüşhane> Gözeler. Hayrat> Merkez. Hopa> Başköy. İspir> Karakaya. Kelkit> Bezendi. Köprübaşı> Çifteköprü. Köse> Özbeyli, Salyazı. Kürtün> Kızılcatam. Of> Çamlı. Rize> Hamzabey. Sürmene> Oylum, Soğuksu. Şavşat> Armutlu, Cevizli, Hanlı, Ilıca, Kireçli, Köprükaya, Şalcı, Yamaçlı, Yeniköy, Yoncalı. Torul> Kirazlık. Trabzon> Cumhuriyet, Gölçayır, Kutlugün, Pazarkapı, Yalı. Vakfıkebir> Şenocak. Yomra> Gürsel. Yusufeli> Demirköy, Tekkale.


Dede ile bağlantılı sülaleler:


Dedeağaoğlu Ardanuç> Bereket, Harmanlı, Sakarya. Artvin> Dere, Vezirköy. Şavşat> Yamaçlı.


Dedealemdaroğlu Trabzon> Cumhuriyet.


Dedebağoğlu Gümüşhane> Özcan.


Dedebanoğlu Trabzon> Boztepe.


Dede-ban. Orta Asya Türklerinde ban: Ulu, çok büyük. (ÖGEL, 2000, c. VII, s. 256)


Dedebekoğlu Artvin> Varlık. Yusufeli> Kılıçkaya.


Bek, “bey”den.


Dedebeyoğlu Ardanuç> Tepedüzü. Bayburt> Arpalı. Trabzon> Esentepe, Pazarkapı. Yusufeli> Evren, Öğdem.


Dedefeyzioğlu Kelkit> Örenbel.


Dedehasanoğlu Çaykara> Köknar.


Dedehocaoğlu Ardanuç> Aşıklar.


Dedehüseyinoğlu Artvin> Varlık.


Dedekahyaoğlu Ardanuç> Tütünlü.


Dedemehmetoğlu Trabzon> Hızırbey.


Dedemuhtaroğlu Şavşat> Ilıca.


DEĞİRMENCİOĞLU Değirmenci/ Değirmenciler, 1450’li yıllarda Tarsus, Saruhan ve Maraş sancaklarında yaygın Bayındır Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 606) Değirmenci, iskânlarda adı geçen aşiretlerden. (BAYAR, 1994, s. 91)


Değirmenci, Gagauz Türklerinde soy ad. (MANOV, 2001, s. 207) Değirmenci, eskinin meslek adı. (İNBAŞI, 2014, s. 14)


Değirmenci, 1450’li yıllarda farklı Türkmen kollarının Anadolu’da yaygın yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2558)
Değirmencioğlu Akçaabat> Doğanköy, Akpınar, Dürbinar, Osmanbaba. Araklı> Erenler. Ardanuç> Bulanık, Ovacık. Arsin> Başdurak. Bayburt> Heybetepe, Kitre, Tuzcuzade, Velişaban. Çaykara> Yeşilalan. Demirözü> Kalecik. Düzköy> Cevizlik, Gökçeler, Tepecik. Gümüşhane> Eskibağlar. Hemşin> Hilal. Pazar> Derebaşı, Irmakköy. Rize> Tophane. Şavşat> Arpalı. Trabzon> Gülbaharhatun, Doğançay, Gündoğdu, Bahçecik, Çarşı, Dolaylı, Karakaya, Toklu. Vakfıkebir> Karatepe. Yomra> Çamlıca, Kayabaşı, Oymalıtepe.


DEHASANOĞLU “Dedehasan”dan.


Dehasanoğlu Çaykara> Taşören.


DELALOĞLU Delal: İnsana hoş, sevimli, güzel görünen hal, durum. (DEVELLİOĞLU) Dellal’dan. (Bk. Dellaloğlu)


DELİAHMETOĞLU Deliahmetli, Beğdili Türkmeni kolu. (LEZİNA) Deliahmed, Gelibolu sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 315)
Deliahmetoğlu Akçaabat> Çınarlık, Çolaklı, Doğanköy, Işıklar, Karpınar, Kavaklı, Pulathane, Yeni. Araklı> Hasköy, Yüceyurt. Ardanuç> Kapıköy. Arhavi> Dülgerli. Arsin> Çiçekli. Artvin> Dikmenli. Bayburt> Şingah, Yanıkçam. Çamlıhemşin> Konaklar, Ülkü. Çayeli> Çeşmeli. Çaykara> Demirkapı. Demirözü> Yazıbaşı. Hayrat> Balaban, Gülderen. Kelkit> Bulak, Kaş. Of> İkidere. Rize> Atmeydanı, Çiftekavak. Sürmene> Yemişli. Şiran> Çamyurdu, Yedibölük. Torul> Alınyayla, Soğuksu. Yusufeli> Küplüce.


DELİALİOĞLU Delialioğulları, Bozok, Maraş sancaklarında Ekrad Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 314) Deliali, 1450’li yıllarda Bozok sancağında çok yaygın Bayad Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 608) Delialilü, 1500’lü yıllarda Bozok sancağında Dulkadirli Türkmeni aşireti. (SARI, 2015, s. 139)


Deliali, Candaroğlu yöresinde Türkçe iskân birimi. (ÇEVİK, 2012, s. 355)
Delialioğlu Arhavi> Yemişlik. Artvin> Köseler. Bayburt> Çayıryolu. Beşikdüzü> Çeşmeönü. Gümüşhane> Boyluca, Çamlı, Karamustafa. Hayrat> Cumhuriyet, Göksel, Yarlı. İspir> Çayırbaşı. Kelkit> Çamur, Sadak. Kürtün> Beşir. Of> Bayırca. Rize> Kurtuluş, Küçükçayır, Yolüstü. Şiran> İncedere, Konaklı, Ozanca.
DELİBALTAOĞLU Delibalta, Irak Türkmeni oymağı. (SAATÇI, 1999, s. 296)


“Genellikle balta, temren ve gürz kullanan bu askeri birlikler, Osmanlı Devletinin savaşta vurucu öncü birliklerini oluşturuyordu. Oysa günümüzde “Deliler”, “Deli Baltalar” olarak bilinmektedir.” (Cevdet Paşa, c. 8, s. 16) (YALÇIN, 2014, s. 42)
Delibaltaoğlu Akçaabat> Demirkapı, Mersin. Bayburt> Çayıryolu, Karasakal, Zahit. Beşikdüzü> Akkese. Güneysu> Ballıdere, Dumankaya, Yeşilköy. Hayrat> Topaklı. İkizdere> Çiçekli. Maçka> Ocaklı. Of> Darılı. Rize> Müftü. Tonya> Biçinlik, Çayıriçi. Vakfıkebir> Akköy, Şenocak.


DELİBAŞOĞLU Delibaşlu, 1450’li yıllarda Ankara sancağında Salur Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 611)


Delibaş: Osmanlıda askeri sınıf. Türkçeden ve Türklerden Bulgarcaya geçen kelime. (BELLETEN, sayı 211, 1990, s. 538)


“Delilbaşlılık o dönemde 60’ar kişilik üç birliğin başkanlığı anlamına geliyordu. lll. Selim Genç Yusuf Ağa’yı vezirlik rütbesiyle Şam Valisi ve Hac Emiri yaptı.” (Cevdet Paşa, C. 8, 16) (YALÇIN, 2014, s. 42)


“1450’li yıllarda Rumeli’de teşkil edilmiş bir nevi hafif süvari askerlerine sonsuz cesaret ve yiğitliklerinden dolayı Deli adı verilmiştir. Süvari başlarına da Delibaşı denirdi. Sonradan Delibaşlılık Anadolu’ya yayıldı.” (AKSÜT, 2013, s. 72)
Delibaşoğlu Araklı> Erenler. Ardanuç> Avcılar, Kapı. Artvin> A. Maden, Sarıbudak, Y. Maden, Zeytinlik. Bayburt> Çayırözü. Borçka> İbrikli. Çamlıhemşin> Şenyuva. Demirözü> Pınarcık, Y. Pınarlı. Gümüşhane> Akçahisar, Çalık, Düğünyazı, Söğütağıl, Süle. İspir> Yağlı, Zeyrek. Kelkit> Bulak, Ünlüpınar. Köprübaşı> Beşköy. Köse> Kayadibi. Murgul> Damar. Sürmene> Oylum. Şiran> İnözü. Torul> Günay. Trabzon> Çarşı. Yusufeli> Günyayla, Havuzlu, Köprügören, Pamukçular.


DELİBEKİROĞLU Delibekir, eski kayıtlarda Kilis ve Maraş sancaklarında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 315)
Delibekiroğlu Araklı> Köprüüstü. Bayburt> Camiikebir, Iğdır. Demirözü> Serenli. Gümüşhane> Akçahisar. Hemşin> Bahar. İspir> Zeyrek. Yusufeli> Esenyaka, Tarakçılar.


DELİBEYOĞLU Delibeğli, eski kayıtlarda İçel, Alanya, Aydın, Gelibolu ve Paşa sancaklarında (Rumeli) Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 315)


Delibeyoğlu Ardanuç> Avcılar. Şiran> Koyunbaba.


DELİCEOĞLU Delice, Türkmen oymağı. (LEZİNA) Deliceoğlu, Türkmeni oymağı. (EMREN, 2018, s. 15)
Deliceoğlu Ardanuç> Peynirli. Artvin> Erenler. Bayburt> Nişantaşı.


DELİGÖZOĞLU Deligözlü, 1530 yılında Ankara’da Türkmen oymağı. (KAYA, 2000, s. 15)


Deligözoğlu Bayburt> Alçakuzu. Kürtün> Ekinciler. Yusufeli> Bıçakçılar.


DELİHALİLOĞLU Delihaliloğlu, iskânlarda adı geçen Türkmen aşireti. (BAYAR, 1994, s. 109)
Delihaliloğlu Bayburt> Arpalı. İspir> Ulutaş. Şalpazarı> Dereköy. Şiran> Y. Duruçay. Yusufeli> Altıparmak.


DELİHASANOĞLU Delihasanlı, Bozok ve Maraş sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 316) Delihasanlu 1450’li yıllarda Karaman ve Bozok sancaklarında Yörük cemaati. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 610) Delihasanlu, 1500’lü yıllarda Bozok livasında Süleymanlı Türkmen oymağı. (SAKİN, 2010, s. 129)


Delihasanoğlu Akçaabat> Darıca, Doğanköy. Araklı> Ortaköy, Yıldızlı. Ardeşen> Köprüköy, Yeniköy. Bayburt> Alçakuzu, Bayraktar, Çamdere, Dağtarla, Güzelce. Beşikdüzü> Denizli. Borçka> Yeniyol. Çarşıbaşı> Kerem, Veliköy. Çayeli> Büyükköy. Gümüşhane> Alemdar. Hayrat> Kurtuluş. Kelkit> Kılıççı. Köse> Salyazı. Pazar> Merdivenli. Pazaryolu> Gülçimen. Rize> Çamlıbel, Dağınıksu, Muradiye, Pazarköy, Pekmezli. Şavşat> Dalkırmaz. Trabzon> Toklu, Yalı, Yeşilbük. Yusufeli> Gümüşözü, Günyayla, Ormandibi, Pamukçular, Yüksekoba.


DELİHÜSEYİNOĞLU Delihüseyin, Aksaray ve Silistre sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 314) Delihüseyinlü, 1450’li yıllarda Aksaray sancağında Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 610)


Delihüseyinlü, Rumeli’de Yörük cemaati ve Delihüseyin, Varna’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 503, 466)
Delihüseyinoğlu Akçaabat> Kuruçam. Arhavi> Kemerköprü. Çarşıbaşı> Zeytinlik. Çayeli> Ormancık. Gümüşhane> Mescitli, Yeniköy. Hayrat> Pazarönü, Yeniköy. İkizdere> Demirkapı, Güney. Kalkandere> Yolbaşı, Yumurtatepe. Kelkit> Yeniköy, Y. Özlüce. Of> Kıyıboyu. Rize> Fener, Reşadiye. Şalpazarı> Ağırtaş, Geyikli, Gökçeköy, Tepeağzı. Trabzon> Gülbaharhatun. Vakfıkebir> Yaylacık.
DELİKANLIOĞLU Delikanlı, Reyhanlı Türkmeni oymağı. (EFE, 2012, s. 139) Delikanlu, Azerbaycan’da ilk yerleşen Türkmen boylarından biri. (SARAY, 2010, s. 69) Delikanlı, 1700’lü yıllarda zorunlu iskâna tutulan aşiret. (ÇELİKDEMİR, 2001, s. 235)


Delikanlıoğlu Artvin> Oruçlu. Kelkit> Gürleyik. Şiran> Babacan, Paşapınar.


DELİKARIOĞLU Karıoğlu, 1500’lü yıllarda Ankara livasında Türkmen taifesi. (SAKİN, 2010, s. 211) Karı, Candaroğulların yöresinde konar-göçer, Yörük Türkmeni topluluğu. (YAKUPOĞLU, 2012, s. 358)


Delikarıoğlu Ardanuç> Peynirli. Ünye. (BACACI, 2011)


DELİMEHMETOĞLU Delimehmedlü, 1450’li yıllarda Maraş ve Malatya’da yaygın Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 611)
Delimehmetoğlu Akçaabat> Adacık. Araklı> Özgen, Taştepe, Türkeli. Ardanuç> Boyalı, Tütünlü. Artvin> Dere, Oruçlu, Sümbüllü. Beşikdüzü> Kutluca. Çayeli> Aşıklar. Çaykara> Köknar. Demirözü> Devetaşı. Fındıklı> Aksu, Sümer, Tatlısu. Gümüşhane> Akçahisar, Bahçecik, Tekke. İyidere> Fethiye. Kelkit> Alacat, Küçükcami. Köse> Akbaba, Kabaktepe, Merkez. Kürtün> Süme. Of> Bayırca, Sıraağaç, Uluağaç. Rize> Ekmekçiler. Şalpazarı> Geyikli, Gökçeköy, Kabasakal. Trabzon> Bahçecik, Boztepe, Ortahisar. Vakfıkebir> Güneysu. Yomra> Yenice. Yusufeli> Altıparmak, Kömürlü, Küplüce, Ormandibi.
DELİMUSTAFAOĞLU Delümustafa, 1500’lü yıllarda Bursa livasında Türkmen oymağı. (SAKİN, 2010, s. 129)
Delimustafaoğlu Araklı> Yolgören. Arhavi> Dikyamaç, Gürgencik, Musazade. Çaykara> Koldere. Dernekpazarı> Taşçılar. Güneysu> Tepebaşı. İspir> Karseydi. Köprübaşı> Beşköy. Of> Ballıca, Serince, Sugeldi. Sürmene> Ovalı. Şiran> Kavakpınar. Torul> Büyükçit, Güzeloluk. Yusufeli> Havuzlu.


DELİOĞLU “Tokuz-Oğuz adlarıyla isimlendirilmiş Deliler, Kıpçak ve Hazar Türkleriyle birlikte Azerbaycan’a gelmişlerdir, birçok coğrafi alanda izlerini bırakmışlardır.” (HÜSEYNOVA, 2011, s. 38) Deliler, eski kayıtlarda Kayseri, Karaman, Adana, Aksaray, Kırşehir, Ankara, Aydın, Kütahya, Haleb, Maraş, Rakka, Silistre, Afyon, Gelibolu, Konya, Erzurum, İçel, Biga ve Bursa sancaklarında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 317)
Deliler, 1200’lü yılların sonunda Candaroğulları sahasında Yörük topluluğu. (ÇEVİK, 2012, s. 358) Deliler, 1450’li yıllarda Konya, Adana, Ankara, Karaman, Afyon, İçel, Kırşehir, Haleb, Aydın ve Maraş sancaklarında çok yaygın Anayuntlu ve Yıva Türkmeni oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 615) Delilü, zorunlu iskânlar sırasında adı geçen Türkmen oymağı. (REFİK, 1930, s. 105)
Deli, hafif süvari askeri. Sonsuz cesaret ve kahramanlıkları yüzünden kendilerine bu ad takılmıştır. (SERTOĞLU, 1986, s. 82)
Deliler, garip giyimli ve şekilli, gönüllü askerlerdi. En ön safta savaşırlardı. Bayraklarında “Kaderde ne varsa o gelir başa” yazılıydı. (AYHAN, 2013, s. 51)
“Deli lakabı deli, çılgın, cinli değil, gözü pek, cesur, yiğit, gözünü budaktan sakınmayan anlamındadır. Bir akıllı iş bitirmez, meydanda deli (cesur, gözü pek) olmazsa.” (ATANIYAZOV, 2005, s. 143)
Deli, Safevi devletinde kullanılan Türkçe adlardan. (SÜMER, Şahıs Adları, s. 244) Deli adı, Büyük Göktürk imparatorluğuna mensup olan Tele adlı Türk boyu ile bağlantılıdır. (ATANIYAZOV, 2005, s. 143)


Delüler, 1500’lü yıllarda Eskişehir’de (AÇIKGÖZ, 2004, s. 149); Deliler, Konya ile Bulgaristan’da (ÇAVUŞ, 1990, s. 167); Deli, 1450’li yıllarda Anadolu’da farklı Türkmen kollarının çok yaygın yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2558)
Delioğlu Akçaabat> Adacık. Ardanuç> Gökçe. Artvin> Yanıklı. Bayburt> Aslandede, A. Çımağıl. Çarşıbaşı> Kerem. Çaykara> Taşören. Demirözü> Çakırözü. Gümüşhane> Çamlı. Kelkit> Eskiyol, Şen. Köse> Kayadibi. Kürtün> Sapmaz, Taşlıca. Rize> Gülbahar. Şiran> Konaklı. Torul> Budak, Tokçam. Vakfıkebir> Yalıköy. Yusufeli> Altıparmak, Balcılı, Çıralı, Demirdöven, Irmakyanı, Yaylalar.


Deli ile bağlantılı sülaleler:


Deliabdioğlu Artvin> Erenler. Çaykara> Ulucami.


Deliabdullahoğlu Artvin> Erenler.


Deliağaoğlu Ardanuç> Sakarya, Zeytincik.
Deliballıoğlu Bayburt> Ağören.


Delibaturoğlu Yusufeli> Demirdöven.


Delibekoğlu Bayburt> Yaylalar. Bek: Bey.
Deliçolakoğlu Yusufeli> Alanbaşı.


Delidumanoğlu Trabzon> Çömlekçi.


Delidursunoğlu Bayburt> Şingah. Yusufeli> Yamaçüstü.
Delieyüpoğlu Fındıklı> Sümer.


Delifeyzioğlu Arhavi> Kavak.


Delihacıoğlu Demirözü> Çakırözü.
Deliibrahimoğlu Akçaabat> Adacık. Ardanuç> Hamurlu, Kızılcık. Ardeşen> Kahveciler. Arhavi> A. Hacılar, Ulukent. Artvin> Ortaköy. Demirözü> Y. Dikmetaş. Of> Kavakpınar. Rize> Hamidiye, Pekmezli, Portakallık, Taşlık. Şalpazarı> Akçiris. Torul> Tokçam.
Deliismailoğlu Bayburt> Petekkaya, Şingah. Çarşıbaşı> Şahinli. Demirözü. Derepazarı> Fıçıcılar. Rize> Çamlıbel. Şiran> Balıkhisar, İncedere.


Delikadiroğlu Bayburt> Şingah.
Delikardeşoğlu Kelkit> Sadak.
Delikurtoğlu Hopa> Cumhuriyet, Sugören.


Delikuzuoğlu Artvin> Y. Maden.


Delimahmutoğlu Ardanuç> Kızılcık. Arhavi> Dikyamaç, Güneşli. Bayburt> Güder. Hayrat> Gülderen. Kelkit> Gürleyik. Sürmene> Üzümlü. Şiran> Söğütalan. Trabzon> Yalı.
Delimemişoğlu Arhavi> Kale, Kavak. Fındıklı> Kıyıcık. Torul> Çamlıca. Trabzon> Ortahisar. Yusufeli> Demirdöven.


Delimevlutoğlu Artvin> Oruçlu.


Delimollaoğlu Akçaabat> Dürbinar. Arhavi> A. Hacılar, Kestanealan, Y. Şahinler. Aydıntepe> Gümüşdamla. Demirözü> Güçlü, Karayaşmak, Yazıbaşı. Of> Ağaçseven. Şiran> Karaca. Yusufeli> Çevreli, Kömürlü.


Delimuratoğlu Ardanuç> Kızılcık.


Delimutioğlu Artvin> Varlık.


Delioğlanoğlu Kelkit> Sütveren.


Delipaşaoğlu Maçka> Gürgenağaç.
Delireisoğlu Of> Kıyıcık.


Delisalihoğlu Bayburt> Dağtarla. Murgul> Korucular. Yusufeli> Balalan.
Delisüleymanoğlu Bayburt> Uzungazi. Gümüşhane> Dölek, Tandırlık. Şiran> Akbulak, Konaklı. Trabzon> Gazipaşa. Yusufeli> Yüksekoba.
Deliyakupoğlu Pazaryolu> Meşebaşı. Yusufeli> Çevreli.
Deliyeğenoğlu Demirözü> Güneşli.
Deliyusufoğlu Ardanuç> Bulanık. Artvin> Yanıklı. Bayburt> Arpalı. Gümüşhane> Çaltılı. Kelkit> Deredolu, Yeşilpınar. Yusufeli> Pamukçular.


DELİRECEPOĞLU Delirecep, 1500’lü yıllarda Ellici Yörüklerinden. (EMECEN, 2013, s. 305) Delireceb, 1500’lü yıllarda Saruhan sancağında Yörük taifesi. (KAYGANA, 2015, s. 65)


Delirecepoğlu Bayburt> Bayraktar.


DELİOSMANOĞLU Deliosmanoğlu, iskânlarda adı geçen Türkmen aşireti. (BAYAR, 1994, s. 108)
Deliosmanlar, Bulgaristan’da yerleşim yeri. (ÇAVUŞ, 1990, s. 172)
Deliosmanoğlu Akçaabat> Akören. Ardanuç> Karlı. Ardeşen> Merkez, Yamaçdere, Yeni. Arhavi> Cumhuriyet, Musazade, Ulaş. Bayburt> A. Çımağıl, Başçımağıl, Kaleardı. Çayeli> Buzlupınar. Çaykara> Köknar, Şekersu, Uzungöl, Uzuntarla. Fındıklı> Ihlamur. Hayrat> Balaban. Kelkit> Kılıçtaşı. Y. Özbağ. Maçka> Yeni. Sürmene> Yeniay. Vakfıkebir> Güneysu. Yusufeli> Altıparmak, Darıca.
DELİÖMEROĞLU Deliömer, 1500’lü yıllarda Silistre’de yerleşim yeri. (ÖZYURT, 2006, s. 51)
Deliömeroğlu Araklı> Ayvadere. Ardeşen> Düz. Arsin> Başdurak, Yeşilce. Bayburt> Karlıca, Ozansu. Çayeli> B. Caferpaşa. Çaykara> Şahinkaya. Düzköy> Aykut. Güneysu> İslahiye. Hopa> Sundura. İspir> Kızılhasan. Kelkit> Bulak, Sökmen. Of> Çataldere, Erenköy, Fındıkoba, Gürpınar. Rize> Elmalı. Tonya> Çamlı, Yeni. Trabzon> Beşirli, İskenderpaşa. Yusufeli> Bostancı, Dereiçi.


DELİVELİOĞLU Deliveli, Irak’ta Bayat Türkmeni oymağı. (BAKIR, 2016, s. 307)


Deliveli, Irak’ta yerleşim yeri. (HASAN, 2007, s. 13)


Delivelioğlu Demirözü Merkez. Kelkit> Örenbel.


DELLALOĞLU (Bk. Tellahoğlu)


DELLEROĞLU Deller, Kıpçak ve Hazarlarla birlikte Azerbaycan’a gelmiş birçok coğrafi adlarda kendi izlerini bırakmışlardır. (HÜSEYNOVA, 2011, s. 38)


Moğolca del: Yele. (LESSING)


Delleroğlu Trabzon> Ortahisar.


DEMELİOĞLU Dema, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar boyu. (ADİLOĞLU, 2005, s. 189)


Deme, cem ayilerinde söylenen deyişlerin bir bölümü. (YÖRÜKÂN, 1998, s. 308)


Demelioğlu Trabzon> Kireçhane, Subaşı.


DEMETOĞLU Demet, hububat vergi türü. (PAKALIN, c. I s. 423) Demet: Atışa geçmiş topçu bataryasının atış planlarının bütünü. (ÇAĞBAYIR) Askeri veya vergi toplayan sülale.


Demetoğlu İyidere> Fıçıtaş.


DEMİMEHMETOĞLU Demi-Mehmet. Demlü, 1700’lü yıllarda Bozok sancağında Türkmen aşireti. (ŞİMŞEK, 2012, s. 16)


Demi: Gözyaşı ile ilgili. (ÇAĞBAYIR)


Demimehmetoğlu Yusufeli> Havuzlu.


DEMİRBAŞOĞLU Demirbaş: Bir yerin kıdemlisi (mecaz). (ÇAĞBAYIR)


Demirbaşoğlu Hopa> Sarp. Trabzon> Ortahisar.


DEMİRCİOĞLU/ DEMİROĞLU “Demir devri Altay çevresinde Çin’den daha önce başlamıştır. M. Ö. V-IV. yüzyıllarda Altay çevresinde demirciliğin geliştiği tespit edilmiştir. Türkler tarih sahnesine çıktıklarında demirci idiler.” (KURAT, 1972, s. 3)


Demirci, 1200’lü yılların sonunda Candaroğulları sahasında Yörük topluluğu. (ÇEVİK, 2012, s. 358) “Demirciler/ Demircioğlu, eski kayıtlarda Paşa, Aydın, Diyarbakır, Adana, Kayseri, Trabzon, Maraş, Niğde, Haleb, Gelibolu, Sivas, Bursa ve Aksaray sancaklarında Türkmen/ Yörük taifesi.” (TÜRKAY, 1979, s. 319) Demir/ Demirci/ Demircioğlu 1450’li yıllarda Menteşe, Maraş, Karaman, Adana, Kayseri, Bursa, Hamid, Tarsus, Haleb, Bozok, Sivas ve Niğde sancaklarında çok yaygın Avşar, Kayı, Dodurga, Döğer Türkmeni oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 616)
Timurçi/ Demircioğlu gibi Kıpçak kökenli aileler Doğu Karadeniz boyunca yerleşmişlerdir. (TELLİOĞLU, 2004, s. 131) Trabzon’da Demircioğlu Ahmet, Celali asilerinden. (AKDAĞ, 1963, s. 238)


DLT’te temür: Demir. (c. I s. 42. . . ) İmparator Timur (demir) adı bundan gelir.


Bölgede Timur, Temur, Timurçu, Temurçi, Timurcu, Temurcu. . . gibi versiyonları vardır. Soyadı kanunuyla birlikte bu sülaleler genelde Demir, Demirci, Demircioğlu ve Timur soyadlarını almışlar.
Demircioğlu/ Demirlioğlu/ Demiroğlu Araklı> Çankaya, Sularbaşı, Turnalı, Yassıkaya. Ardanuç> A. Irmaklar, Bereket, Bulanık, Güleş, İncilli, Peynirli, Ustalar, Yolağzı, Y. Irmaklar. Ardeşen> Işıklı, Merkez, Müftü. Arhavi> Balıklı, Kavak, Yolgeçen. Arsin> Atayurt, Çiçekli, Harmanlı. Artvin> Beşağıl, Çarşı, Hızarlı, Kalburlu, Ormanlı, Sarıbudak, Zeytinlik. Bayburt> Çamlıkoz, Güzelce, Karaçayır, Kopuz, Şeyhhayran, Şingah, Tuzcuzade. Beşikdüzü> Resullü. Borçka> Anbarlı, Aralık. Çamlıhemşin> A. Şimşirli, Çat. Çarşıbaşı> Kaleköy. Çayeli> Çataklıhoca, Demirhisar, İncesu, Uzundere, Yenihisar. Çaykara> Akdoğan, Çambaşı, Çayıroba, Kabataş, Köseli, Uzungöl, Uzuntarla, Y. Kumlu. Demirözü> Beşpınar, Devetaşı. Derepazarı> Subaşı. Dernekpazarı> Taşçılar. Fındıklı> Sümer. Gümüşhane> Dölek, Olucak. Hayrat> Çamlıtepe, Gülderen, Köyceğiz, Pınarca, Yayvanoba, Yeniköy. Hopa> Kuledibi. İkizdere> Başköy, Çamlık, Gölyayla, Sivrikaya, Şimşirli. İspir> Karakale, Petekli, Sırakonak, Yeşilyurt. İyidere> Hazar. Kalkandere> A. Tatlısu, Dağdibi, Geçitli, Hurmalık, Yokuşlu. Kelkit> Ağlık, Cumhuriyet. Köprübaşı> Çifteköprü. Köse> Merkez, Özbeyli. Kürtün> Araköy, Gürgenli, Kuşluk. Maçka> Barışlı, Esiroğlu. Üçgedik. Of> Dumlusu, Kazançlı, Keler, Korucuk. Pazar> Derebaşı, Elmalık, Soğuksu, Sulak. Pazaryolu> Kozlu. Rize> Azaklıhoca, Bıldırcın, Boğaz, Çimenli, Derebaşı, Eminettin, Fener, Kambursırt, Küçükköy, Mermerdelen, Muradiye, Ortapazar, Pilavdağı, Üçkaya, Yeniköy, Yolüstü. Sürmene> Balıklı, Çimenli, Muratlı, Yemişli, Yokuşbaşı. Şalpazarı> Simenli. Şavşat> Cevizli, Çoraklı, Dalkırmaz, Kayadibi, Kireçli, Kurudere, Meşeli, Susuz, Şalcı, Şenocak, Tepeköy, Üzümlü, Veliköy, Yaşar, Yavuzköy. Şiran> A. Duruçay, Yedibölük. Tonya> İskenderli, Kaleönü, Karasu, Orta. Torul> Budak, Çamlıca, İnkılap, Kirazlık, Zigana. Trabzon> Beştaş, Boztepe, Gülbaharhatun, Karlık, Pazarkapı, Toklu, Yalı. Vakfıkebir> Akköy, Deregözü. Yomra> Tepeköy. Yusufeli> Alanbaşı, Altıparmak, Bostancı, Boyalı, Cevizlik, Demirköy, Esendal, Esenyaka, Evren, Günyayla, Kılıçkaya, Kirazalan, Kömürlü, Narlık, Öğdem, Pamukçular, Taşkıran, Yarbaşı.


Demircialioğlu Şavşat> Veliköy.


Demirhanoğlu Köse> Subaşı.


Demircikurbanoğlu Yusufeli> Öğdem.


DENDENOĞLU Denden, Türkmen oymağı. (HÜRMÜZLÜ, 2006, s. 161) Denden, Irak Türkmenlerinden. (SAATÇI, 1999, s. 296)


Denden, 1500’lü yıllarda Bozok sancağında Türkmen yerleşim yeri. (KOÇ, 1988, s. 146)


Dendenoğlu Arsin> Özlü. Yomra> Yenice.


DENİZOĞLU/ DENİZCİOĞLU Denizlü, Beğdili Türkmen olup 1690’lı yıllarda eşkıyalık olaylar karışan aşiret. (TATAR, 2005, s. 151) Deniz, Beğdiliye bağlı yörük iskânlarında adı geçen oymak. (BAYAR, 1994, s. 91) Denizlü, Rumeli’de Yörük cemaati. (AYHAN, 2013, s. 505)
Denizoğlu, 1500’lü yıllarda Mardin’de köy. (GÜNDÜZ, 1993, s. 101)
Denizoğlu/ Denizcioğlu Demirözü> Kalecik. Gümüşhane> Aktutan.


DERECİOĞLU/ DERELİOĞLU/ DEREOĞLU Dereci, eski kayıtlarda İçel, Hamid, Teke sancaklarında konar-göçer Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 74) Dere, 1450’li yıllarda Saruhan sancağında Eymür Türkmen oymağı ve Dereli, aynı yıllarda Karaman vilayetinde Kınık Türkmeni oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 626) Derelü, Filibe’de Yörük cemaati. (AYHAN, 2013, s. 504) Dere, iskânlarda adı geçen aşiretlerden. (BAYAR, 1994, s. 91)
“Dereli Halil olayı: 1632'lerde Seydişehir'de eşkıyalığa başladı. Karaman valisi Çerkes Ahmet Paşa'ca bu olaylar bastırılarak, Dereli Halil öldürüldü.” (ÖZ, 1992, s. 106)
Dereli, Giresun’da köy, nahiye ve kaza. (SEZEN, 2006, s. 145) ve Manisa’da eski yerleşim yeri. (TMYK, 1946, s. 1198)
Derecioğlu/ Derelioğlu/Dereoğlu Araklı> Bereketli, Köprüüstü. Borçka> Demirciler. Çamlıhemşin> Çat. Dernekpazarı> Tüfekçi. Fındıklı> Sümer. Gümüşhane> Karaer, Yeşildere. İspir> Karakale, Sırakonak. Pazar> Pazar. Rize> İslampaşa. Sürmene> Çamburnu, Ormanseven. Trabzon> Boztepe, Çömlekçi, Erdoğdu, İskenderpaşa. Yusufeli> Çevreli, Demirdöven.


DEREKÖYLÜOĞLU Dereköy, 1500’lü yıllarda Niğde’de Türkmen oymağı. (SAKİN, 2010, s. 131) Dereköylü, Biga sancağında Yörük taifesi. (PARLAK, 2017, s. 14)


Dereköylüoğlu Çarşıbaşı> Samsun, Serpil, Taşlıtepe.


DEREMENCİOĞLU (Bk. Değirmencioğlu)


DERKOĞLU Arapça derk: Anlama, kavrama. (DEVELLİOĞLU)


Derkoğlu Ardeşen> Ortaalan.


DERSİMLİOĞLU Tunceli’nin eski adı olup Farsça “der-sim: Gümüş kapı” anlamındadır. Gelinen yerle bağlantılı ad.


Dersimlioğlu Demirözü.


DERTLİOĞLU Dertli, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Varsak Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 627) Derdili, sipahi reayasından olup zorunlu iskâna tabi tutulan oymaklardan. (ORHONLU, 1963, s. 76)


Dertlioğlu Akçaabat> Işıklar. Çarşıbaşı> Kovanlı, Pınarlı.


DERVİŞALİOĞLU Dervişalioğlu, iskânlarda adı geçen Türkmen aşireti. (BAYAR, 1994, s. 110)


Dervişalioğlu Trabzon> Cumhuriyet.


DERVİŞOĞLU Derviş, Adana ve Paşa sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 322) Derviş/ Dervişler, 1450’li yıllarda Malatya, Erzurum, Tarsus ve Adana sancaklarında çok yaygın Kınık ve Yıva Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 629) Dervişoğlu, zorunlu iskâna tabi tutulan Türkmen oymağı. (ORHONLU, 1963, s. 71)


Derviş: Tarikat mensubu, mürit. Tekke ve dergahlarda tarikata hizmet eden gönüllü kimse. (AKSÜT, 2013, s. 153) Kıpçak ağzında derviş: Fakir, yoksul. (HASANKOHAL, 2017, s. 86)


Der-viş. Farsça der: Kapı ve yuş: Arayan. Derviş: Tarikat ehli, kanaat sahibi, yoksul. “Mecaz olarak derviş: Alçak gönüllü.” (KARADOĞAN, 2004, s. 173)


Derviş, Balkanlar’da yaygın yerleşim yeri. (AYHAN, 2013)
Dervişoğlu Akçaabat> Acısu, Demirkapı, Dörtyol, Kavaklı, Orta, Pulathane, Tütüncüler, Yeniköy, Yeşiltepe. Araklı> Değirmencik. Ardanuç> Anaçlı, Gümüşhane, İncilli, Konaklı, Kutlu, Ovacık, Tütünlü, Ustalar. Ardeşen> Armağan, Yamaçdere. Arhavi> Dereüstü, Dikyamaç, Güneşli, Gürgencik, Kavak, Kemerköprü, Yemişlik, Yolgeçen, Y. Hacılar. Arsin> Başdurak. Artvin> Derinköy, Hızarlı, Sarıbudak, Seyitler. Beşikdüzü> Beşikdüzü, Korkuthan. Bayburt> Helva, Kırkpınar, Tuzcuzade. Çamlıhemşin> Kaleköy, Köprübaşı, Muratköy. Çayeli> B. Taşhane, Hassadık, İncesırt, Madenli. Demirözü> Beşpınar. Derepazarı> Fıçıcılar, Subaşı. Fındıklı> Çağlayan. Gümüşhane> Aktutan, Bahçecik, Kurtoğlu, Süleymaniye, Yeniköy. Hayrat> Balaban. Hemşin> Akyamaç. Hopa> Kuledibi, Sundura. İkizdere> Demirkapı, Ortaköy. İspir> Çamlıkaya, Elmalı, Taşbaşı. Kelkit> Kaş, Öbektaş. Köse> Kabaktepe. Kürtün> Eğrigüney, Gürgenli. Maçka> Coşandere, Esiroğlu, Sındıra. Of> Kıyıboyu. Pazar> Darılı, Gazi, Handağı, Uğrak, Yemişli. Rize> Akpınar, Balsu, Bıldırcın, Çarşı, Değirmendere, Düzköy, Ekmekçiler, Halatçılar, Kaplıca, Müftü. Sürmene> Çarşı. Şalpazarı> Akçiris, Geyikli, Gökçeköy, Üzümözü. Şavşat> Ciritdüzü, Çoraklı, Düzenli, Eskikale, Kireçli, Savaş, Ziyaret. Tonya> Karasu, Sayraç. Şiran> Balıkhisar, Söğütalan, Y. Kulaca. Torul> Güzeloluk, Herek, Köstere. Trabzon> Beştaş, Boztepe, Cumhuriyet, Çağlayan, Erdoğdu, Esentepe, Gazipaşa, Gülbaharhatun, İnönü, Kalkınma, Kozluca, Ortahisar, Pazarkapı, Sevimli, Yalı. Vakfıkebir> Güneysu, Tarlacık, Yaylacık. Yusufeli> Çıralı, Demirdöven, Günyayla, İşhan, Yüksekoba.


Derviş ile bağlantılı sülaleler:


Dervişhacıalioğlu Trabzon> Gazipaşa.


Dervişhüseyinoğlu Trabzon> Çarşı.


Dervişkaptanoğlu Trabzon> Gazipaşa, Yenicuma.


Dervişmehmetoğlu Trabzon> Gazipaşa.


Dervişömeroğlu Trabzon> Çarşı.


Dervişyüzbaşıoğlu Trabzon> İnönü.


DERYAOĞLU Derya: Bir alanda derin bilgisi olan kişi. (ÇAĞBAYIR)


Deryaoğlu Maçka> Sındıra. Ünye. (BACACI, 2011)


DERYAZOĞLU Azeri Türkçesinde deryaz: Tırpan. (ALTAYLI, 1994)


Deryazoğlu Hemşin> Levent. İkizdere> Gündoğdu. Of> Ağaçseven.


DESTANOĞLU Bayburt> Şingah. Trabzon> Çamoba.


DESTUROĞLU Farsça destur: Bir kimseye verilen izin. (ÇAĞBAYIR)


Desturoğlu Yusufeli> Erenköy.


DEVALOĞLU Devali’den bozma. Sarıali’den Saral, Koçali’den Koçal, Karaali’den Karal, Gençali’den Gençal… gibi
Devaloğlu Hemşin> Bahar. Pazar> Soğuksu, Sulak. Pazaryolu> Karataş.


DEVEOĞLU/ DEVECİOĞLU/ DEVELİOĞLU Deveci, Hazar Ötesi Türkmen oymağı. (CİHAN, 2010, s. 139) Develioğlu/ Deveci, eski kayıtlarda Maraş, Adana, Bursa, Ankara, Rakka, Kayseri, Kütahya, Niğde, Bozok, Paşa sancaklarında konar-göçer Türkmen/ Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 323) Deve, Bedir Yörüklerinden. (EGAWA, 2007, s. 59) Develü, 1500’lü yıllarda Konya livasında Türkmen oymağı. (SAKİN, 2010, s. 129) Devecioğlu, iskânlarda adı geçen Türkmen aşireti. (BAYAR, 1994, s. 112)


Devecioğulları, Kul Himmet ocağı mensuplarından. (AKSÜT, 2013, s. 86)


Deveci: Yeniçeri ocağını teşkil eden 196 ortadan 29. ortaya verilen ad. (PAKALIN, c. I s. 435)


“Türkmen tarihinde iz bırakan boylara biri olan Deveciler çok geniş coğrafyaya ve değişik ülkelere yayılmışlardır.” (ATANIYAZOV, 2005, s. 145)
Deve Oğlı, Akkoyunlularda kullanılan Türkçe ad. (SÜMER, Şahıs Adları, s. 269) Deve, 1500’lü yıllarda Tarsus sancağında Varsak Türkmeni beyi. (BİLGİLİ, 2001, s. 181)


Deveci, Asya’da Türkçe coğrafi ad. (YURTSEVER, 1993, s. 64) Deveci, Edirne ve Tekirdağ’da Osmanlı döneminde nahiye ve köy. (SEZEN, 2006, s. 147) Deve, Selanik’te yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 477) Develi, Kayseri ve Bulgaristan’da yerleşim yeri. (ÇAVUŞ, 1990, s. 167)
Deveoğlu/Devecioğlu/ Develioğlu Araklı> Köprüüstü. Ardanuç> Zekeriya. Aydıntepe> Alaca, Dumlu, Erikdibi. Bayburt> Şingah, Tuzcuzade. Çaykara> Uzungöl. Gümüşhane> Y. Alıçlı. Hayrat> Topaklı. Hemşin> Yaltkaya. Kelkit> Deredolu. Trabzon> Pazarkapı, Yalı, Yeni. Vakfıkebir> Yıldız. Yusufeli> Demirköy.


DEVİOĞLU Devi, Nogay Türklerinden. (LEZİNA) Devler, Teke Türkmeni oymağı. (İLLİYEV, 2010, s. 107)


Kıpçak ağzında devi: İddia, tartışma. (HASANKOHAL, 2017, s. 86)


Devioğlu Trabzon> Hızırbey.


DEVİROĞLU Devir, 1500’lü yıllarda Çermik sancağında yerleşim yeri. (GÜNDÜZ, 1993, s. 115)


1071 yılından sonra ilk Türkleşen yerlerin başında Doğu ve Güneydoğu Anadolu bölgeleri gelir. Yavuz-Şah İsmail savaşından sonra çok Türkmen boyu bu bölgeleri terk etmiş, birçoğu İran’a dönmüş ve bir kesimi de Doğu Karadeniz yöresine gelmiştir.


Deviroğlu Pazar> Akbucak.


DEVLETOĞLU Davlet, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar Türklerinde kabile. (ADİLOĞLU, 2005, s. 144) Devlet/ Devletlü, 1450’li yıllarda İzmir, Tarsus ve Menteşe sancaklarında Bayındır ve Yıva Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 633)


Devlet, Selçuklu Beyi Kutamış’ın oğlu. (TURAN, 1980, s. 150) Kıpçak ağzında devlet: Baht, saadet. (UĞURLU, 1984, s. 141)


Devletoğlu Arsin> Oğuz. Yusufeli> Tarakçılar.


DIRAVACIOĞLU Dıravacı: Palavracı. Titiz. (ÇAĞBAYIR)


Diravacıoğlu Sürmene> Yemişli. Giresun. (EMECEN, 2015)


DIRBOZOĞLU Dır-boz. Arapça dır: Savaş zırhı. Askeri sülale lakabı.


Dırbozoğlu Çaykara> Işıklı.


DIŞLANOĞLU Dışlan-: Dışarıda bırakılmak, yadsınmak. (ÇAĞBAYIR)
Dışlanoğlu Kürtün> Demirciler.


DIZMANOĞLU EAT ve Farsça dızman: Şişman, iri yarı. (ÇAĞBAYIR)
Dızman, Balıkesir’in köyü. (Köylerimiz, 1968, s. 249)
Dızmanoğlu İspir> Çakmaklı. Ünye. (BACACI, 2011, s. 71)


DİBAĞAOĞLU Dib-ağa. Dib, Oğuzlarda kullanılan adlardan. (SÜMER, Şahıs Adları, s. 146) Kıpçakça dib: Temel. (TOPARLI) Dibağa: İleri gelen ağa.


Dibağaoğlu Ardanuç> Zekeriya.


DİBAĞOĞLU Dib-ağ. Balıkçılıkla ilgili lakap.


Dibağoğlu Trabzon> Erdoğdu, Gülbaharhatun, Gazipaşa, İskenderpaşa.


DİBİÇOĞLU Balkanlarla bağlantılı olabilecek sülale.
Dibiçoğlu Akçaabat> Ağaçlı, Aydınköy. Düzköy> Gökçeler. Gümüşhane> Süleymaniye.


DİDAROĞLU Didar: Allah’ın tecellisi. (Tasavvuf) (ÇAĞBAYIR)


Dider, 1450’li yıllarda Adana sancağında Kıpçakların yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2295)


Didaroğlu Yusufeli> Demirdöven.


DİDEBANOĞLU Farsça dideban: Gümrük kolcusu, gözcü, koruyucu. (DEVELLİOĞLU) Dideban: Ağa kapısında bulunan Yangın köşkü diye anılan yüksekçe binadan İstanbul’da çıkan yangını haber veren görevli. (SERTOĞLU, 1986, 85)


Didebanoğlu Trabzon> Cumhuriyet, Hızırbey.


DİHKANOĞLU Arapça dihkan: Köy ağası, çiftçi. (DEVELLİOĞLU)


Dikan, Kazak Türklerinde kişi adı. (JANUZAQOV, 2003, s. 18)


Dihkan, Tanşkent’te adı geçen şehir kapısı ve sokağı. (BARTHOLD, 2017, s. 190, 131) Dikan, yeni adı Baştoklu olan Hanak’ta köy. Kızıl-Dikan, Kazakistan’da yerleşim yeri. (DOĞRU, 1985, s. 152)


Dihkanoğlu Of> Kıyıboyu. Trabzon> Cumhuriyet, Yenicuma. Dikanoğlu Çarşıbaşı> Kerem. Of> Cumhuriyet. Dikkanoğlu Of> Kıyıboyu.


DİKBANOĞLU Dik-ban. Dik: Sert, ters ve Farsça ban: İleri gelen. (ÇAĞBAYIR)


Dikbanoğlu Trabzon> Çarşı.


DİKBIYIKOĞLU/ DİKBÜYÜKOĞLU Dikbıyık, Samsun’un Çarşamba ilçesinde eski nahiye. (SEZEN, 2006, s. 149)


Dikbıyıkoğlu Pazar> Derebaşı. Dikbüyükoğlu Çamlıhemşin> Konaklar.


DİKÇEOĞLU Dikeç, 1450’li yıllarda Maraş sancağında çok yaygın Yıva Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 637)


Dikçe: Biraz dik. (ÇAĞBAYIR) Ters kişi.


Dikçeoğlu Şalpazarı> Üzümözü.


DİKENOĞLU Dikenli, Erzurum sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 328) Diken, 1450’li yıllarda Niğde sancağında Salur Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 637)


Dikenci, 1450’li yıllarda Sivrihisar’da yerleşim yeri. (DOĞRU, 1997, s. 76)


Dikenalioğlu Çaykara> Karaçam.


DİKİCİOĞLU Dikiciler, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Avşar cemaati. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 637)


Dikicioğlu Bayburt> Tuzcuzade. Trabzon> İnönü. Yusufeli> Alanbaşı.


Dikicimustafaoğlu Trabzon> Pazarkapı.


DİKMENOĞLU Dikmen, Ankara ve Alanya sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 329) Dikmenler, Çepni boyunun aşireti. (UÇAKCI, 2013, s. 296) Dikmenli, 1700’lü yıllarda zorunlu iskâna tutulan aşiret. (ÇELİKDEMİR, 2001, s. 93)


Dikmen, Osmanlı dönemi Çankırı’da yerleşim yeri. (BİNGÖL, 1997, s. 18)


Dikmenoğlu Trabzon> Pazarkapı.


DİKOĞLU Tik, Türklere verilen adlardan biri. (TOGAN, 1981, s. 13)


Dik: Sert, aksi, ters. (ÇAĞBAYIR)


Dikoğlu Artvin> A. Maden. Diklioğlu Trabzon> Bahçecik.


Dikömeroğlu Vakfıkebir> Körez.


DİLAVEROĞLU Farsça dilaver: Yiğit, cesur. (DEVELLİOĞLU)
Dilaveroğlu Akçaabat> Akdamar. Artvin> Çarşı. Dernekpazarı> Taşçılar. Kelkit> Ağıl. Köprübaşı> Beşköy. Sürmene> Aksu. Yomra> Yenice.


DİLAZAROĞLU Dil-azar: Gönül inciten, kalp kıran. (DEVELLİOĞLU)
Dilazaroğlu Kelkit> Kızılca, Yeniköy, Yeşilova.
DİLBEROĞLU Dilber, Türkmen oymağı. (HÜRMÜZLÜ, 2006, s. 161) Dilber, Irak Türkmenlerinden. (SAATÇI, 1999, s. 296)
Dilberoğlu Akçaabat> Dürbinar, Akçaabat> Kaleönü. Araklı> Buzluca, Yalıboyu. Arsin> Gölcük. Artvin> Seyitler, Tütüncüler. Borçka> Muratlı. İspir> Zeyrek. Murgul> A. Küre, Özmal. Trabzon> Çömlekçi, Esentepe.


DİLDİLOĞLU Farsça dildil: Sıkıntı, ıstırap. (DEVELLİOĞLU)


Dildiloğlu Akçaabat> Adacık.


DİLEKOĞLU Dilek, Türkmen oymağı. (LEZİNA) Dilekoğlu, Saruhan sancağında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 75)
Tilek, Timur’un kumandanı. (GÜLENSOY, 2015, s. 455)
Dilekoğlu Akçaabat> Akçaköy, Fındıklı. Araklı> Kestanelik. Demirözü> Devetaşı. Kürtün> Araköy, Karaçukur, Kuşluk, Sapmaz.Maçka> Ocaklı. Trabzon> İnönü, Kozluca, Sevimli. Vakfıkebir> Yıldız. Yomra> Yokuşlu.


DİLİKOĞLU Dilik: Başıboş gezen. (ÇAĞBAYIR)
Dilikoğlu Arsin> Işıklı, Özlü, Yeşilyalı. Bayburt> Şingah. Düzköy> Taşocağı, Yeni. Trabzon> Gazipaşa.


DİLLİOĞLU Dilli, eski kayıtlarda Arapgir, Niğde, Antep sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 329) Dilliler, Yomut Türkmeni oymağı. (ANNABERDİYE, 2006, s. 131)
Dilli, Asya’da Türkçe coğrafi ad. (YURTSEVER, 1993, s. 64) Dillü, 1500’lü yıllarda Gagauzya’da (CEBECİ, 2008, s. 130); Dillu, 1500’lü yıllarda Sivas’ta yerleşim yeri. (DEMİR, 2007, s. 114)
Dillioğlu Bayburt> Yeniköy. Beşikdüzü> Yeşilköy. Trabzon> Pazarkapı, Yalı. Vakfıkebir> Aydoğdu.


DİLMAÇOĞLU Dilmaçoğulları, Anadolu'da ilk uc beyliği ve Dilmaçoğlu Tuğrul Bey zamanında Anadolu’yu feth eden Selçuklu komutanlarından biri. (TURAN, 1980, s. 4) Ortaasya’dan gelen Dilmaçoğulları, Bitlis’te 1100’lü yıllarda beylik kurmuşlardır. (ÖZDOĞAN, 2007, s. 26)


Eski Türklerde ve Kuman/ Kıpçak Türklerinde tilmaç: Tercüman. (GRÖNBECH)


DİLOĞLU Dil-Çepni, Çepni kolu. (LEZİNA) Dilli, Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 329)


Dil, Osmanlıda tercüman olarak yetiştirilen gençler. (SERTOĞLU, 1986, 85) Orhun Anıtlarında tıl: Gözcü, haberci. (TEKİN, 2003, s. 111)


Dil, Batı Türkistan’da şehir. (AYDIN, 1989, s. 52)


Diloğlu Pazar> Subaşı. Rize> Balsu, Dağsu.


Dil ile bağlantılı sülaleler


Dildiloğlu Akçaabat> Adacık.


Dilhoroğlu Yusufeli> Bostancı.


Dil-hor. Farsça hor: Beğenilen, hoşa giden. (ÇAĞBAYIR) Tatlı dilli (mecaz).


Dilinkesoğlu Yusufeli> Taşkıran.


DİLSİZOĞLU Dilsiz: Enderun odalarında hazine, kiler ve seferli koğuşlarında üçer, dörder tane bulunan sağır ve dilsiz. (SERTOĞLU, 1986, s. 85)


Dilsizler, padişahın kapısında nöbet tutar ve sırma işlemeli serpuş giyerlerdi. (PAKALIN, c. I s. 451)


Dilsüzce, 1450’li yıllarda Türkmen yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 203)


Dilsizoğlu Arhavi> Güngören. Hayrat> Merkez, Topaklı. İkizdere> Tozköy. Of> Tekoba. Rize> Çaycılar, Çiftekavak, Düzköy, Erenköy, Pilavdağı. Şalpazarı> Turalıuşağı.


DİMAĞOĞLU Arapça dimağ: Beyin, akıl. (DEVELLİOĞLU)


Dimağoğlu Of> Bölümlü.


DİMALOĞLU Dimal, Türkmen oymağı. (GÜLTEN, 2008, s. 176)


Dimaloğlu Dernekpazarı> Akköse.


DİNAROĞLU Dinar, Musul sancağında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 329)


Dinar, Selçuklu dönemi Türk emiri. (SEVİM, 1988, s. 36) Dinar, Oğuz beylerinden. (İNGENÇ, 2010, s. 169)


Dinaroğlu Trabzon> Boztepe.


DİNDAROĞLU Dindar, Adana, Maraş, Bozok, Haleb, Paşa, Sivas, Niğbolu, Niğde, Konya sancaklarında konar-göçer Türkmen/ Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 341) Dindarlu, İnallu Türkmeni oymağı. (LEZİNA) Tindar, Kafkas kabilesi. (BERKOK, 1958, s. 136)
Dindaroğlu Ardanuç> Ballıköy. Artvin> A. Maden. İspir> Merkez. Pazaryolu> Büyükdere.
DİNGİLOĞLU Türkçe dingil: Uzun boylu insan. (BELLETEN, sayı 211, 1990, s. 539)
Din-gil. Dinli, Maraş, Bozok, Van, Musul, Bitlis sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 330) Kıpçaklar –gili eki kullanır. (MALACILI, 2002, s. 265)
Dingiloğlu Çaykara> Ataköy, Ulucami, Uzuntarla. Demirözü> Kalecik.


DİNİOĞLU Dinili, Türkmen oymağı. (LEZİNA)


Dinioğlu Akçaabat> Salacık.


DİNKOZOĞLU Dinkoz: Zayıf, cılız, yoksul ve dingoz: Sinirli, kaba. (ÇAĞBAYIR)


Dinkozoğlu Çarşıbaşı> Merkez.


DİPİŞOĞLU Dıbış: Saçsız, kel. (ÇAĞBAYIR)
Dipişoğlu Kürtün> A. Uluköy.


DİRAZOĞLU Diraz, 1455 yılı Teke Sancağında Yörük cemaati. (ÜNAL, 1996, s. 229) Draz, 1450’li yıllarda Mardin sancağında Bayad Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 693)


Farsça diraz: Uzun. (ÇAĞBAYIR) Dıraz, Osmanlıda mesleki sınıf. (SELÇUK, 2002, s. 93)


Dulkadir oğulları döneminde Dıraz köyünün gelirleri Dıraz camisi ile Dıraz zaviyesine vakfedilmişti. (YİNANÇ, 1989, s. 125, 138) Dıraz, 1500’lü yıllarda Sivas’ın mahallesi. (DEMİR, 2007, s. 85) Diraz, 1500’lü yıllarda Ankara’da yerleşim yeri. (EMEN, 2008, s. 98) Dıraz, 1500’lü yıllarda Kayseri’nin köyü. (YETKİN, 2007, s. 90)


Dirazoğlu Yusufeli> Dokumacılar.


DİRBEKOĞLU Dir-bek. Kıpçakça dir-: Toplamak, bir araya getirmek ve bek: Kuvvetli. (TOPARLI) Çok Türk ağızlarında bek: Bey.
Girbek, İspir’in köyü. (Köylerimiz, 1968, s. 658)
Dirbekoğlu İspir> Başköy.


DİREKOĞLU Dırek, Kıpçak beyi. (SÜMER, Oğuzlar, s. 374) Direk, Gagauz Türklerinde soy ad. (MANOV, 2001, s. 207)
Direkoğlu Şiran> Konaklı.


DİRHEMOĞLU Dirhem: Çok az olan. (ÇAĞBAYIR) Dirhem, Horasan’da adı geçen önemli kişi. (BARTHOLD, 2017, s. 237)


Dirhemoğlu Rize> Yiğitler.


DİRİKOĞLU Dirik, Türkmen oymağı. (CANDAR, 1934, s. 11) Dırıkoğlu, Vize sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 332) Büyük Dirikmiş, 1530’lu yıllarda Teke Sancağında Yörük cemaati. (ÜNAL, 1996, s. 225)


Eski Türkçe dirik: Diri, canlı. (ÇAĞBAYIR)


Dirik, 1500’lü yıllarda Çemişgezek’te Bayat Türkmeni yerleşim yeri. (GÜL, 2014, s. 135) Dirik, Azerbaycan'da Taliş hanlığının yerleşim birimi. (BİLGE, 2015, s. 245)


Dirikoğlu Ardeşen> Işıklı. Ünye. (BACACI, 2011)


DİRİOĞLU Diri, 1450’li yıllarda İçel sancağında Varsak Türkmeni taifesi. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 656) Dirili, iskânlarda adı geçen Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 1997, s. 71)


Dirioğlu Beşikdüzü> Kalegüney.


DİŞLİOĞLU Dişli, eski kayıtlarda Bozok, Maraş, Çorum, Afyon sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 331) Dişlü, 1450’li yıllarda Sivas ve Bozok sancaklarında Karkın Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 659)


Dışlı: Dışarıda olan, uzaklara gidenler. (ATANİYAZOV, 2005, s. 147)


Dişlü, 1450’li yıllarda Sivas’ta Kızık Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1449)


Dişlioğlu Arhavi> Musazade, Ulukent. Arsin> Gölcük. Çaykara> Taşören. Hopa> Başköy, Esenkıyı. Of> Çaltılı. Yomra> Kaşüstü.


Dişlihasanoğlu Rize> Küçükçayır.


DİVANEOĞLU Divane, 1450’li yıllarda Aksaray’da Türkmen oymağı. (YÖRÜK, 1996, s. 48) Divane, 1450’li yıllarda Kütahya sancağında Kayı Türkmeni Yörüklerinden. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 661) Divane, Menteşe yöresinde konar-göçer, Yörük/ Türkmen topluluğu. (YAKUPOĞLU, 2012, s. 358)


Divaneefendioğlu Fındıklı> Aksu.


DİVANOĞLU Divanlı, eski kayıtlarda Maraş, Ordu, Rakka, Afyon, Erzurum, Kars, Çıldır sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 332) Divan, 1450’li yıllarda Mardin sancağında Bayad Türkmeni oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 659)


Divanoğlu Akçaabat> Pulathane.


DİVİOĞLU Farsça divi: Devle ilgili. (ÇAĞBAYIR) Cüsseli (mecaz).


Divioğlu Şalpazarı> Doğancı.


DİVRİKLİOĞLU Divriği, 1450’li yıllarda Maraş ve Sivas’ta Türkmen yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2564) Gelinen yer.


Divriklioğlu Trabzon> Pazarkapı.


DİVRİNOĞLU Divrin, 1500’lü yıllarda Karaman vilayetinde yerleşim yeri. (YILDIZ, 2010, s. 169) Gelinen yer.


Divrinoğlu Şalpazarı> Güdün.


DİZDAROĞLU Dizdar, Türkmen oymağı. (HÜRMÜZLÜ, 2006, s. 161)


Dizdar: Kaleleri daimi surette beklemeye ve müdafaaya memur olan askerin başı, kale komutanı. (SERTOĞLU, 1986, s. 89) Askeri sülale.


Dizdar, Mostar’da, Filibe, Tırhala ve Varna’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 217, 344, 442, 466) Dizdar, Candaroğlu yöresinde Türkçe iskân birimi. (ÇEVİK, 2012, s. 355)
Dizdaroğlu Ardanuç> Sakarya. Artvin> Kalburlu. Bayburt> Veysel. Borçka> Muratlı. Dernekpazarı> Çalışanlar. Güneysu> Adacami. Kalkandere> Çağlayan, Ünalan. Maçka> Kırantaş, Yazlık. Rize> Çamlıbel. Sürmene> Kahraman. Trabzon> Gazipaşa, Çarşı.


DOĞANOĞLU/ DOĞANCIOĞLU Doğan,1200’lü yılların sonunda Candaroğulları sahasında Yörük topluluğu. (ÇEVİK, 2012, s. 358) Doğanoğlu, eski kayıtlarda Aydın, Kütahya, Maraş, Sivas, Edirne, Kütahya, Bursa sancaklarında Türkmen Ekradi-Yörük taifesi ve Doğancı/ Doğancıoğlu, Vize, Sivas, Aydın, Teke, Hamid, Tırhala ve Selanik sancaklarında konar-göçer Türkmen/ Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 333, 726) Doğanoğlu, 1450’li yıllarda Konya sancağında Kayı Türkmeni ve Doğancı, aynı yıllarda Tarsus, Kütahya ve Sivas sancaklarında Salur Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 667) Doğan ve Doğancı, iskânlarda adı geçen aşiret. (BAYAR, 1994, s. 91)


Toğan/ Doğan, Harzemşahlılar devletinde kullanılan Türkçe ad. (SÜMER, Şahıs Adları, s. 200) Doğancı: Padişahların şikar halkı denilen avcılardan bir sınıfın adıdır. (PAKALIN, c. I s. 471) Doğancı, Yörüklerde bir hizmet birimi. (GÖKÇEN, 1946, s. 15)


Doğan, 1450’li yıllarda farklı Türkmen boylarının yaygın yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2565) Doğancı ve Doğanlı, 1500’lü yıllarda Silistre’de (ÖZYURT, 2006, s. 52); Doğanoğulları, Varna’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 428)
Doğanoğlu/ Doğancıoğlu Akçaabat> Kemaliye. Arhavi> Dülgerli, Ulukent. Çaykara> Kabataş. Düzköy> Büyük, Düzalan. Gümüşhane> Hasanbey. Hayrat> Pazarönü. Kelkit> Beşdeğirmen. Köprübaşı> Beşköy. Of> Bölümlü. Rize> Yeniköy. Şiran> Çambaşı. Trabzon> Çarşı, Yenicuma. Yusufeli> Erenköy, Demirkent.


DOĞRAMACIOĞLU Doğramacı, Irak’ta Türkmen oymağı. (SAATÇI, 1999, s. 296)


Doğramacıoğlu Trabzon> Boztepe.


DOĞUOĞLU Doğlu, Türkmen oymağı. (CANDAR, 1934, s. 11) Doğulu, Bozok ve Maraş sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 334)


Doğu, 1450’li yıllarda Maraş’ta Avşarların yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1628)


Doğuoğlu Ardanuç> Ballıköy. Trabzon> Ortahisar.


DOKSANOĞLU Yeniçeri ortalarından bir bölük. Askeri sülale.


Doksan, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Türkmen yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1317)


Doksanoğlu Akçaabat> Demirtaş. Trabzon> Gazipaşa, İskenderpaşa.


DOKSANÜÇOĞLU Doksanüç, Yeniçerilerde bir bölük. (PAKALIN, c. III s. 621) Askeri ad.


Doksanüçoğlu İkizdere> Demirkapı.


DOKUROĞLU Tokurlar, 1500 yılı başlarında Menteşe sancağında Yörük taifesi. (SARI, 2008, s. 410) Tokuroğlu, Türkmeni oymağı. (EMREN, 2018, s. 16) D/ T ses değişimi.


Tokur, Türkçe coğrafi ad. (YURTSEVER, 1993, s. 137)


Dokuroğlu Artvin> Çimenli. Trabzon> Gazipaşa.


DOKUZOĞLU Dokuz, Kıpçak boyu. (KIRZIOĞLU, 1992, s. 171) Tokuz, Rakka, Maraş, Antep, Sivas, Kilis, Kayseri, Aksaray, Bozok, Kars, Bursa, Haleb, Sivas sancaklarında Bozulus Türkmen/ Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 728) Dokuz, 1450’li yıllarda Maraş sancağında yaygın Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 670) Dokuz, 1690’lı yıllarda eşkıyalık olaylarına karışan aşiret. (TATAR, 2005, s. 152) Dokuz, 1690’lı yıllarda zorunlu iskâna tabi tutulan Türkmen oymağı. (ORHONLU, 1963, s. 76) Dokuzlu, Rakka sürgününden geri dönmüş taife. (UÇAKCI, Üçoklar, s. 296)


Dokuz, Yeniçeri ortalarından bir bölüğün adı. (PAKALIN, c. III s. 621) Dokuz Hatun, Hülagü’nün eşi. (GÜLENSOY, 2015, s. 144)


Dokuzoğullar, 1500’lü yıllarda Silistre’de (ÖZYURT, 2006, s. 53) ve Dobruca’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 160)


Dokuzoğlu Arsin> Çiçekli, Çubuklu. Sürmene> Çamburnu. Trabzon> Hızırbey.


Dokuzparmakoğlu Akçaabat> Adacık.


DOLAROĞLU Dolar, Yörük taifesi. (BEŞİRLİ, 2008, s. 79) Dolar, 1500’lü yıllarda Teke livasında Türkmen oymağı. (SAKİN, 2010, s. 135)


Dolara kalesi, Yanya sancağında ve Dolari, Yanya’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 150, 492)


Dolaroğlu Çamlıhemşin> Sıraköy. İspir> Y. Özbağ.


DOLAZOĞLU Farsça dolaz: İşsiz, güçsüz. (ÇAĞBAYIR)


Dolazoğlu Yusufeli> Çıralı.


DOLUOĞLU Dolular, Sakar Türkmeni kolu. (LEZİNA) Dolulu, Bozulus Türkmeni oymağı. (AYTOP, 2010, 139) Dolu, 1500’lü yıllarda Diyarbakır sancağında Bozulus Türkmen oymağı. (SAKİN, 2010, s. 135)


Dolulu, 1500’lü yıllarda Silistre’de (ÖZYURT, 2006, s. 117); Dolular, Üsküp’te (AYHAN, 2013, s. 281); Dolu, 1450’li yıllarda Kayı Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2396)


Doluoğlu Ardanuç> Beratlı. Yalvaç. (SAAT, 2014)


Dolubaşoğlu Bayburt> Yeşilyurt.
Doludizginoğlu Gümüşhane> Yeşildere.


DOMOĞLU Dom, Biga sancağında Yörük taifesi. (PARLAK, 2017, s. 29) Dumlu, Safevi devleti kuruluşuna katkı veren Türkmen oymağı. (SÜMER, 1999, s, 167) Osmanlıcada o-u sesleri yer değiştirebilir.


EAT dom: Metanetli, sarsılmaz. (ÇAĞBAYIR) Dom, Karahanlı döneminde adı geçen önemli kişi. (BARTHOLD, 2017, s. 291)


Dom, 1500’lü yıllarda Bitlis’te yerleşim yeri. (YILMAZ, 2010, s. 42) Dom, Ohri şehrinin (Günümüzde Makedonya'da) köyü. (URAL, 2013, s. 100)


Dom ile bağlantılı sülaleler:


Domevaoğlu Derepazarı> Eriklimanı.


Dom-eva: Domağa. Ava: Ağa. (ÇAĞBAYIR)


Domhaloğlu Yusufeli> Bahçeli.


Dom-hal: Metanetli duran, sabırlı davranan.


Domkaloğlu Yusufeli> Taşkıran.


Domkal: Sağlam duran. Sözünde duran (mecaz).


DONGOĞLU Dong, Türkmen oymağı. (LEZİNA)


Dong, Kuman/ Kıpçak şahıs adı. (RASONYI, 1993, s. 214)


Dongoğlu Çarşıbaşı> Burunbaşı.


DONGÖZOĞLU Dongöz, “Donguz”dan. Osmanlıcada O/ U sesleri özellikle sıradışı adlarda yer değiştirebilir. Donguz, Avşar Türkmeni taifesi. (LEZİNA)
Dongözoğlu İspir> Başpınar. Pazaryolu> Merkez.


DORAOĞLU Dora: Doruk, zirve. (ATALAY, 1936)


Dora, Yanya’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 492) Gelinen yer.


Doraoğlu Vakfıkebir> Yalıköy.


DORUKOĞLU Doruk, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Türkmen oymağı ve Konya sancağında Kayı Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 677, 2226)
Doruk, diğer bir anlamı “kibirli, kabadayı.” (ÇAĞBAYIR)


Doruklu, Varna’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 428)
Dorukoğlu Akçaabat> Kaleönü. Hemşin> Bilen. Şiran> Telme. Trabzon> Hızırbey. Yusufeli> Altıparmak.


DÖĞÜŞOĞLU Doğuş, 1500’lü yıllarda Silistre’de yerleşim yeri. (ÖZYURT, 2006, s. 53)


Döğüşoğlu Yusufeli> Yaylalar.


DÖKMECİOĞLU Dökmeci, Türkmen oymağı. (HÜRMÜZLÜ, 2006, s. 170) Dökmeci, Irak Türkmenlerinden. (SAATÇI, 1999, s. 300)


Dökmeci, Osmanlı ordusunda savaş sırasında yardımcı hizmet görenlerden bir sınıf. (AYHAN, 2013, s. 52) Dökmeci: İmparatorluk döneminde Topçu Ocağı’nda görevli top döküm ustası. (SERTOĞLU, 1986, s. 90)


Dökmecioğlu Trabzon> Çarşı. Ünye. (BACACI, 2011)


DÖLEKLİOĞLU Dölek, Türkmen aşireti. (UÇAKCI, 2013, s. 439) Döleklü, Türkmen oymağı. (TATAR, 2005 s. 41)
Dölek, 1500’lü yıllarda Bayburt’ta yerleşim yeri. (MİROĞLU, 1975, s. 87)
Döleklioğlu Aydıntepe> Pınargözü. Bayburt> Kitre.


DÖNEKLİOĞLU Dönekli, Yörük Türkmeni taifesi. (TATAR, 2005, s. 112) Dönekli, Dulkadırlı Türkmenlerinden olup zorunlu iskâna tabi tutulan oymak. (ORHONLU, 1963, s. 75)


Dönek, 1450’li yıllarda Anadolu’da yaygın Türkmen yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2567)


Döneklioğlu Trabzon> Çömlekçi.


DÖNEOĞLU Döneli, büyük Yörük obalarından. (İLBEY, 2010, s. 236) Döne, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 690)
Döne, 1500’lü yıllarda Kırşehir’de yerleşim yeri. (GÖKÇINAR, 2007, s. 28)


Döneoğlu Kürtün> Elmalı.


DÖNEROĞLU Döner: Dokuma tezgahı gereci. (ÇAĞBAYIR) Mesleki ad.


Döneroğlu Çamlıhemşin> Yazlıkköy.


DUDANOĞLU Dudan, Yörük cemaati. (SAKİN, 2010, s. 137)


Dudanoğlu Çayeli> Aşıklar.


DUDAROĞLU Dudar, Kafkas kavmi Kabardeylerin kolu. (TAVKUL, 2007, 499)


Dudaroğlu Hopa> Kuledibi.


DUDEKOĞLU Düdek, Karaca Türkmeni kolu. (ATEŞ, 2010, s. 28) Dudek, 1450’li yıllarda Sivas’ta Eymür Türkmeni oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 694)


Dudekoğlu Pazar> Akbucak.


DUDUOĞLU Dudu, 1450’li yıllarda Tarsus sancağında Bayındır Türkmeni kolu. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 694) Dodu, Kıpçak kökenli Malkar boyu. (ADİLOĞLU, 2005, s. 189)


Duduoğlu Anadolu fethine katılan Selçuklu kumandanı. (SEVİM, 1988, s. 48) Dudu: Eskiden bayan, hanım anlamında unvan. (ÇAĞBAYIR) Dudu, Karay Türklerinde kullanılan bayan adı. (ALTINKAYNAK, 2006, s. 134) Dudu, 1500’lü yıllarda Gagauz Türklerinde soy ad. (CEBECİ, 2008, s. 82) Moğolca düdü: Vali. (LESSING)


Dudu, 1450’li yıllarda Avşarların (HALAÇOĞLU, 2009, s. 18); Edirne’de (BOZLAK, 2008, s. 41); Dudulu, Rumeli yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 387)
Duduoğlu Ardanuç> Cevizli. Arhavi> Konaklı. Bayburt> Kop. Beşikdüzü> Yeşilköy. Borçka> Muratlı. Demirözü> Akyaka. Gümüşhane> Hasköy. Kürtün> Çayırçukur. Sürmene> Fındıcak.


Dudu ile bağlantılı sülaleler:


Duduhacıoğlu Fındıklı> Sümer.


Dudulanınoğlu Fındıklı> Yeniköy.


DUDUROĞLU Dudur, Avşar Türkmen oymağı. (LEZİNA)


Duduroğlu Arsin> Karaca.


DUHANCIOĞLU Duhancı: Yeniçerilerde bir hizmet birimi. (ÇAĞBAYIR)
Duhancı, 1500’lü yıllarda Kayseri’nin mahallesi. (YETKİN, 2007, s. 23)


Duhancıoğlu Gümüşhane> Süleymaniye. Torul> Zigana. Trabzon> İnönü.


DULKADIOĞLU Dulkadir’den bozma kelime. Dulkadırlı, 1450’li yıllarda Birecik Sancağında Çepnilerin çok yaygın kolu. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 696) Dulkadiroğlu, Yavuz zamanında Trabzon-Rize’ye gönderilen Türkmen ailelerden. (BİLGİN, 2002, s. 198)


Dulkadıoğlu Ardanuç> Peynirli.


DULKARIOĞLU/ DULKAROĞLU Dulkarular, Türkmen aşireti. (AYHAN, 1999, s. 65) Dulkaroğlu, Yavuz zamanında Trabzon-Rize’ye gönderilen Türkmen ailelerden. (BİLGİN, 2002, s. 198)


Dulkarıoğlu/ Dulkaroğlu Maçka> Altındere. Sürmene> Küçükdere, Yazıoba. Trabzon> Gülbaharhatun. Yomra> Gürsel, Kayabaşı.


DULOĞLU Dollu/ Dullu, Bozok ve Maraş sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 335) Dulular, On Okların diğer adı. (GUMİLEV, 2007, s. 85)


Dul, Türkmen boyu Dulkadır’ın kısaltılmışı.


Eski Türkçe dul: Kendine yeten, kendi yaşamını kendi varlığıyla dolduran. (EYUBOĞLU, 1995) Çağatay Türkçesinde dul: Irk. (KUNOS) Dul: Yağmur, rüzgâr ve güneş etkisinden uzak kuytu yer. (ÇAĞBAYIR) Dul< dulda: Kuytu yer, siper. (GÜLENSOY, 2007)


Dul, 1500’lü yıllarda Karaman vilayetinde yerleşim yeri. (YILDIZ, 2010, s. 188) Eski ve yeni adı Dul olan Araklı köyü.


Duloğlu Ardanuç> Bağlıca, Tepedüzü. Artvin> Oruçlu, Yanıklı. Vakfıkebir> Güneysu.


Duluşoğlu Yusufeli> Demirdöven.


Dul-uş. Kıpçak kökenli dillerde -uş, mastar ekidir.


DUMACIOĞLU Kökü “Duma”dır. Duma, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar kabilesi. (ADİLOĞLU, 2005, s. 169) Kafkasya’dan bölgeye yoğun göçler olmuştur. Domalı/ Dumalı, Ordu kazasında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 335)


Duma, 1500’lü yıllarda Şam eyaletinde yerleşim yeri. (ÖKSÜZ, 2016, s. 91)


Dumacıoğlu Trabzon> Hızırbey.


DUMANOĞLU Dumanlar, eski kayıtlarda Edirne, Diyarbakır, Aksaray, Divriği, Erzurum, Kütahya, Nevşihir, Kırşehir, Sivas, Kütahya, Aksaray, Rakka sancaklarında Türkmen/ Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 338) Dumanlar, 1450’li yıllarda Saruhan sancağında Bayındır Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 701) Dumanoğlu, Kacar Türkmeni oymağı. (SAVAŞ, 2017, s. 264) Duman, 1700’lü yıllarda zorunlu iskâna tutulan aşiret. (ÇELİKDEMİR, 2001, s. 148)
Dumanoğlu, Şiran’ın eski köyü. (SAYLAN, 2012, s. 31) Duman, 1500’lü yıllarda Eskişehir’de yerleşim yeri. (AÇIKGÖZ, 2004, s. 149)
Dumanoğlu Bayburt> A. Çımağıl, Konursu, Uğrak. Beşikdüzü> Seyitahmet. Çaykara> Eğridere, Şahinkaya. Kelkit> Gümüşgöze. Maçka> Çeşmeler. Pazaryolu> Meşebaşı. Rize> Engindere. Sürmene> Yeniay. Tonya> Turali. Trabzon> Erdoğdu.


Dumangözoğlu Hayrat> Göksel.


DUMLUOĞLU Dumlu, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 702) Dumlu, Safevi devleti kuruluşuna katkı veren Türkmen oymağı. (SÜMER, Oğuzlar, s, 167)


Kıpçakça dumlu: Soğuk. (CAFEROĞLU, 1931)


Dumlu, 1500’lü yıllarda Çankırı’da (AÇIKGÖZ, 2004, s. 144); Erzurum, Gümüşhane, Adana, Adıyaman ve Malatya’da yerleşim yeri. (Köylerimiz, 1968, s. 194)


Dumluoğlu Trabzon> Çarşı.


Dumlubeyoğlu Pazaryolu> Merkez.


DUNBULOĞLU Dünbil, 1500’lü yıllarda Musul sancağında adı değişik olaylara karışan Türkmen aşireti. (GÜNDÜZ, 2003, s. 120)
Dunbuloğlu Demirözü> Gökçedere.


DURAKOĞLU/ TURAHOĞLU Durak, 1200’lü yılların sonunda Candaroğulları sahasında Yörük topluluğu. (ÇEVİK, 2012, s. 358) Turak, Tarsus, İçel, Silistre, Bursa, Niğbolu ve Maraş sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 736) Durak/ Turak, 1450’li yıllarda Tarsus sancağında Bayındır Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 703, 2222) Durak, 1500’lü yıllarda Maraş ve Tarsus livasında Türkmen oymağı. (SAKİN, 2010, s. 136) Durak, 1705 yılında iskânlarda adı geçen Türkmen aşireti. (HALAÇOĞLU, 1997, s. 62)


Türkler, çocuklarının yaşamasını dileyen adların başlıcaları arasında Turak (Durak) adı vardı.


Turak, XI. yüzyılda Peçenek beyi. (RASONYI, 1983, s. 23) Turak, Balkanlara saldıran Peçenek komutanı. (TURAN, 2012, s. 101) Durak, 1515 kayıtlarında Çepni adı. (SÜMER, 1992, s. 91)


EAT durak: Yerleşilen yer, yurt. (ÇAĞBAYIR) Turag/ turak: 11. yüzyıl kaynaklarına göre sığınak, sığınılan yer. (ÖGEL, 2000, c. VII s. 205) Kırgızca turak: İkamet yeri, durak, konulan yer. (YUDAHİN)
Urduca turah: Padişah fermanı, yasa, kanun. (EŞREF, 2012, s. 99)


Turak, 1500’lü yıllarda Budin’de (IŞIK, 2013, s. 95) Duraklar, Bulgaristan’da, Silistre’de (AYHAN, 2013, s. 205, 412); Duraklu, 1450’li yıllarda Kızıkların yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 174)
Durakoğlu/ Turakoğlu Araklı> Çankaya. Ardanuç> Karlı, Kızılcık. Artvin> Ahlat, Sarıbudak. Bayburt> Tuzcuzade, Uzungazi. Demirözü> Y. Dikmetaş. Gümüşhane> Özcan, Şephane, Tekke. İkizdere> Gölyayla, Tozköy. İspir> Ulutaş. Kelkit> Gödül, Günbatur. Şavşat> Çoraklı, Pınarlı. Şiran> Karaca. Tonya> Biçinlik, Büyük. Torul> Yalınkavak. Trabzon> Çarşı. Yusufeli> Bademkaya, Günyayla, Köprügören, Özgüven, Yamaçüstü.


DURALİOĞLU Duralı, Niğde ve Yanya sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 333) Duralioğlu, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 273)
Duraliler, 1500’lü yıllarda Karaman’da yerleşim yeri. (GÜMÜŞÇÜ, 2001, s. 59)
Duralioğlu Bayburt> Bayraktar. Çarşıbaşı> Veliköy. Gümüşhane> Tekke. Hayrat> Yeniköy. İkizdere> Şimşirli. Kalkandere> Aksu, Dağdibi.
DURALOĞLU Durali’den. Sarıali> Saral, Koçali’den > Koçal, Gençali’den> Gençal… gibi.
Dural, 1500’lü yıllarda Gagauz Türklerinde soy ad. (CEBECİ, 2008, s. 78)
Duraloğlu Gümüşhane> Boyluca. Maçka> Yazılıtaş.


DURANOĞLU Duran, 1450’li yıllarda Sivas sancağında Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 705)


Duran, Avşar beylerinden. (SÜMER, Oğuzlar, s. 292) Tarihi Türk kişi adlarından duran: Sakin, sabit anlamındadır. (ATALAY, 1936) Moğol Budist terimlerinden olan duran: Akıl, zihin. (LESSING)


Duran, Tuna’da ve Duranlar Varna’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 226, 466)
Duranoğlu Artvin> Çarşı, Ormanlı, Tütüncüler. Bayburt> Konursu. Çaykara> Uzungöl. İyidere> Üstüpiler. Kalkandere> Yokuşlu. Köse> Örenşar. Of> Çatalsöğüt. Rize> Camidağı, Değirmendere, Tophane. Trabzon> İnönü.


DURBİNOĞLU Farsça durbin: İleriyi, uzağı gören. (DEVELLİOĞLU)


Durbinoğlu Kalkandere> Soğuksu.


DURDAŞOĞLU Dudaş, Candaroğulları yöresinde konar-göçer, Yörük/ Türkmeni topluluğu. (YAKUPOĞLU, 2012, s. 358) Dudaş, 1200’lü yılların sonunda Candaroğulları sahasında Yörük taifesi. (ÇEVİK, 2012, s. 358)


Dudaş, 1500’lü yıllarda Ankara’da yerleşim yeri. (EMEN, 2008, s. 92)


Durdaşoğlu Trabzon> Bahçecik.


DURDUOĞLU Durdulu, İçel, Teke, Konya, Karaman, Aksaray sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 340) Durduoğlanları, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Varsak Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 705) Durdu, Danişmendli Türkmeni oymağı. (ORHONLU, 1987, s. 72)


Durduoğlu Akçaabat> Adacık, Çilekli. Gümüşhane> Tekke, Yenice. Kürtün> Elmalı. Şiran> Günyüzü.


DURĞUTOĞLU (Bk. Turgutoğlu)


DURKAYAOĞLU Durkaya, 1450’li yıllarda Kütahya sancağında Salur Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 706)


Durkayaoğlu Çaykara> Derindere. Kürtün> Gündoğdu.


DURMUŞOĞLU Durmuşlu, Maraş ve Karesi sancaklarında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 339, 740) Durmuşlu, zorunlu iskânlarda adı geçen Yörük aşireti. (BAYAR, 1994, s. 99)
Türkler, çocuklarının yaşamasını dileyen adların başlıcaları arasında Turmuş (Durmuş) adı bulunmaktadır. (s. 18) Eski Uygurlarda Turmuş, unvanlı kişilerde biri. (SÜMER, Şahıs Adları, s. 78)


Durmuşça, 1450’li yıllarda Çunkar Türkmenlerinin yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2463)
Durmuşoğlu Akçaabat> Adacık, Akçakale, Demirkapı, Derecik, Eskiköy, Pulathane, Yeniköy. Araklı> Araklı, Değirmencik, Taşönü. Arhavi> Derecik, Kemerköprü, Yolgeçen. Arsin> Gölgelik, Oğuz, Yeni, Yeşilce. Aydıntepe> Kavlatan. Bayburt> Iğdır, Kemertaş, Sakızlı, Söğütlü, Taşocağı. Beşikdüzü> Akkese, Zemberek. Çayeli> Aşıklar, Büyükköy, Çeşmeli, Sarısu, Soğuksu, Yaka-Yalı, Yanıkdağ. Çaykara> Taşören. Düzköy> Çal, Çiğdemli, Gürgendağ. Fındıklı> Arılı, Sümer. Gümüşhane> Arslanca, Dölek, Örenler, Tandırlık. Hayrat> Göksel. İkizdere> Ballıköy, Çataltepe, Eskice, Gölyayla, Gürdere, Yerelma. İspir> Aksu, Yeşilyurt. İyidere> Yalıköy. Kalkandere> Dilsizdağı. Kelkit> Büyükcami, Gümüşgöze, Örenbel. Köprübaşı> Yağmurlu. Kürtün> Aktaş, Y. Karadere. Maçka> Akmescit, Dolaylı, Kutlugün, Ocaklı, Oğulağaç, Ormanüstü, Üçgedik. Murgul> Korucular. Of> Çamlı, Uğurlu. Pazar> Örnekköy. Pazaryolu> Akbulut, Burçaklı, Kılıççı. Rize> Bağdatlı, Camiönü, Gölgeli, Hamzabey, İslampaşa, Küçükköy, Müderrisler, Müftü, Paşakuyu, Pilavdağı, Piriçelebi, Tophane, Yolüstü. Sürmene> Çimenli, Kahraman, Muratlı. Şalpazarı> Doğancı, Dorukiriş, Geyikli. Tonya> Kalınçam, Karaağaçlı. Torul> Güzeloluk. Trabzon> İskenderpaşa, Bahçecik, Çağlayan, Çarşı, Dolaylı, Erdoğdu, Gazipaşa, Gözalan, İncesu, İnönü, Kutlugün, Pazarkapı, Yeşilova. Vakfıkebir> Aydoğdu. Yomra> İkisu, Kömürcü, Taşdelen, Yokuşlu. Yusufeli> Esendal.


Durmuşefendioğlu Bayburt> Kadızade.


DURNAOĞLU Eski Türkçe durna: Turna. (Bk. Turnaoğlu)


DURSUNOĞLU/ TURSUNOĞLU Tursun, 1200’lü yılların sonunda Candaroğulları sahasında Yörük topluluğu. (ÇEVİK, 2012, s. 358) Dursunoğulları, 1450’li yıllarda Karaman vilayetinde Kayı Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 709)
Türkler, çocuklarının yaşamasını dileyen adların başlıcaları arasında Tursun (Dursun) adı bulunmaktadır. (SÜMER, Şahıs Adları, s. 18) Dursun, tarihi Türk kişi adı. (ATALAY, 1936)


Tursun köy, Bulgaristan’da yerleşim yeri. (ÇAVUŞ, 1990, s. 173)
Dursunoğlu/ Tursunoğlu Akçaabat> Yıldızlı. Araklı> Erikli. Ardanuç> Güleş, Kızılcık. Arhavi> Ulaş. Arsin> Özlü. Artvin> Bakırköy, Hamamlı, Şehitlik. Aydıntepe> Yanoba. Bayburt> Alçakuzu, Kopuz, Masat, Sancaktepe, Şingah, Veysel, Zahit. Beşikdüzü> Ardıçatak. Çaykara> Arpaözü, Demirkapı, Karaçam, Yeşilalan. Demirözü> Devetaşı, Yazıbaşı. Dernekpazarı> Çalışanlar. Gümüşhane> Akgedik, Boyluca, Çamlı, Esenyurt, Eskibağlar, Kocayokuş, Şephane. İspir> Karakale. Kelkit> Cumhuriyet, Günbatur, Karaçayır, Öbektaş, Özen, Sadak. Köse> Akbaba, Merkez, Övünce, Salyazı, Subaşı, Yuvacık. Kürtün> Taşlıca. Maçka> Çamlıdüz. Of> Eskipazar, Pınaraltı. Pazar> Dernek, Gazi, Soğuksu. Şalpazarı> Dorukiriş, Pelitçik, Simenli. Şavşat> Atalar, Çamlıca, Çoraklı, Demirkapı, Düzenli, Kireçli, Küplüce, Pınarlı, Üzümlü, Veliköy, Yamaçlı, Yavuzköy, Ziyaret. Şiran> Mertekli, Yedibölük. Torul> Yurt. Trabzon> Gazipaşa, Ortahisar, Pazarkapı. Yusufeli> Bostancı, Darıca, Erenköy, Havuzlu, Irmakyanı, Öğdem, Taşkıran, Yamaçüstü.


Dursunalemdaroğlu Arhavi> Cumhuriyet. Trabzon> Gülbaharhatun.


Dursunpehlivanoğlu Ardanuç> Kapı.


Dursunustaoğlu Bayburt> Çayıryolu.


DURUKANOĞLU Durukanlı, Malatya sancağında Ekrad taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 339)


Duru-kan. EAT duru: Saf, temiz. Durukan: Soyu temiz (mecaz).


Durukanoğlu Trabzon> Ortahisar.


DUTCUOĞLU Dutcu, Yörük Türkmeni. (METİN, 2007, s. 129)
Dutcuoğlu Gümüşhane> Özcan.


DUTHELİOĞLU Datha, Orta Asya’daki Türk ordularındaki askerlere verilen unvanlardan ve Türkmenlerin Olom kolundan. (ATANİYAZOV, 2005, s 141, 299)


Kıpçakça tutğa: Kılıcın sapı. (UĞURLU, 1984, s. 268)


Dut-ha: Dutluk. Farsça –ha çoğul edatıdır. (DEVELLİOĞLU) Dutha: Silah yeri. Dutluk.


Duthe, Ardeşen’in beldesi.


Duthelioğlu Fındıklı> Sümer.


DUŞOĞLU Duşe, Teke sancağında (Antalya-Kaş) ikamet eden Yörüklerin taifesi. (KARACA, 1997, s. 150) Tuş, 1500’lü yıllarda Maraş sancağında Dulkadirli Türkmeni aşireti. (SARI, 2015, s. 136) D/ T ses değişimi.


Duşoğlu Pazar> Subaşı.


DUTİOĞLU (Bk. Tutioğlu) D-T ses değişimi. Taş> daş…


DUYAROĞLU Duyar, 1450’li yıllarda Kütahya sancağında Yazır Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 710)


Duyar: Duygulu, hassas. (ÇAĞBAYIR)


Duyaroğlu Araklı> Aytaş. Şalpazarı> Sütpınar.


DÜBÜŞOĞLU Dübüş: Küçük çocuk midesi. (ÇAĞBAYIR)


Dubuş, Selanik’te yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 458) Gelinen yer.


Dübüşoğlu Beşikdüzü> Çarıklı, Dolanlı, Türkelli. Dübüşhasanoğlu Görele. (YÜKSEL, 2015)


DÜDEKOĞLU Düdek, 1500’lü yıllarda Türkmen oymağı. (SOLAK, 2004, s. 114) Düdek, Karaca Türkmeni oymağı. (ATEŞ, 2010, s. 28)


Düdek: Ham incir, kızılağaç meyvesi. (ÇAĞBAYIR)


Düdekoğlu Of> Yıldız. Düdekvelioğlu Görele. (YÜKSEL, 2015)


DÜĞDÜOĞLU Düğdü: Keser, kazma ve baltanın kazık veya çivi çakmaya yarayan tarafı. (ÇAĞBAYIR) Takma ad. (Dövmek’ten)


Düğdüoğlu Trabzon> Sevimli.


DÜLGEROĞLU Farsça dülger: Çatı ustası. (ÇAĞBAYIR) Türkçede dülger: Yapıların kaba ağaç ve tahta işlerini yapan. (ACAROĞLU, 1999, s. 75) Azerbaycan’da dülger: Marangoz. (HACIYEVA, 1999) Dülger, Gagauz Türklerinde soy ad. (MANOV, 2001, s. 207)


Dülger, Dobruca ile Varna’da (AYHAN, 2013, s. 160, 466); 1500’lü yıllarda Karaman vilayetinde (YILDIZ, 2010, s. 163); 1450’li yıllarda Adana sancağında Yıva Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 827) Arhavi ve Kalkandere’de Dülgerli köyleri.
Dülgeroğlu Akçaabat> Çamlıca, Darıca, Osmanbaba. Bayburt> Güder, Kadızade. Beşikdüzü> Adacık. Çamlıhemşin> Kaplıca. Gümüşhane> Yağlıdere, Yeşildere. Kelkit> A. Özlüce. Pazar> Cumhuriyet, Soğuksu. Şavşat> Karaağaç. Şiran> Y. Kulaca. Trabzon> Boztepe, Çarşı, Gazipaşa, Gölçayır, Ortahisar, Pazarkapı, Tos. Vakfıkebir> Körez. Yusufeli> Bostancı, Kınalıçam, Taşkıran, Yaylalar.


DÜNDAROĞLU Dündarlı, Türkmen oymağı. (SEVİM, 1988, s. 110) Dündarlu, 1526’da Dokuz Türkmenlerinin kolu. (ATEŞ, 2010, s. 34)


Dündar, 1500’lü yıllarda Denizli’de (GÖKÇE, 2000, s. 200), 1500’lü yıllarda Karahisar’da yerleşim yeri. (BULDUK, 2003, s. 114) 1500’lü yıllarda Kayseri’nin mahallesi. (YETKİN, 2007, s. 21)
Dündaroğlu Gümüşhane> Pirahmet.


DÜNKEROĞLU Duker, Oğuz boyu. (LEZİNA)


Dünger: Gölcük. (DS)


Dünkeroğlu Pazar> Şehitlik.


DÜREKOĞLU Kıpçakça düre: Kanun, töre. (TOPARLI)
Dürek, 1450’li yıllarda Adana sancağında Eymür Türkmenlerinin mahallesi. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1526) Gelinen yer.
Dürekoğlu Torul> Yalınkavak.


EBABİLOĞLU Ebabil: Dağ kırlangıcı.


Ebabiloğlu Yusufeli> Esenyaka. Nazilli. (TOPCU, 2014, s. 39)


EBEOĞLU Ebesi, 1500’lü yıllarda Bozok livasında Türkmen oymağı. (SAKİN, 2010, s. 140)


Kıpçakça ebe: Anne, nine. (TOPARLI)


Ebeoğlu Yusufeli> Tekkale. Ilgın. (SARIYAR, 2015) Görele. (YÜKSEL, 2015)


EBOLOĞLU Eb-ol> Ebeoğlu. Kıpçakça ol: Oğul.


Eboloğlu Of> Pınaraltı.


EBUDİOĞLU Ebedi’den. Ebedlü, 1450’li yıllarda Saruhan sancağında yaygın Eymür Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 719)


Ebudioğlu Yusufeli> Altıparmak.


ECEOĞLU/ ECEMOĞLU Ecelü, 1450’li yıllarda Adana, Karaman, Kırşehir, Maraş sancaklarında yaygın Kınık Türkmeni oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 723) Eceli, Kınık Türkmenlerinden. (UÇAKCI, 2013, s. 366)
Ece Bey, Karesili gazi beylerinden. (İNALCIK, 2009, s. 50) Eçe, Kaçar boyundan olup Şah İsmail döneminde devletin kuruluşuna katılmış kişi. (SÜMER, Şahıs Adları, s. 245)


Eçe, Macaristan’da Kuman Türklerinden kalan Eçe tepesi ve Eçe çayırı ve Eçe, Kuman şahıs adı. (RASONYI, 2006, s. 490) Bilge Kagan kitabelerinde eçu: Ata, dede. (SİMİÇ, 2005) DLT’te eçe: Büyük kız kardeş. Eski Uygurca eçe: Ağabey, büyük kardeş. (CAFEROĞLU, 2011) Eski Türkçe ece: Kraliçe, güzel kadın. Altay Türklerinde ece: Kadınlara saygılı hitap şekli. (NASKALİ)
Ece, 1500’lü yıllarda Dimetoka’da (ÇAM, 2010, s. 76) ve 1500’lü yıllarda Karahisar’da yerleşim yeri. (BULDUK, 2003, s. 77) Ecem, 1450’li yıllarda Kütahya sancağında Kayı Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2396)


Eceoğlu Kelkit> Sökmen.


Ecemoğlu Bayburt> Karasakal, Ozansu, Şingah, Tuzcuzade. Demirözü> Beşpınar.
Ece ile bağlantılı olabilecek sülale:


Eceloğlu Derepazarı> Sandıktaş. Rize> Pekmezli. Görele. (YÜKSEL, 2015)


EDHEMOĞLU Hacıedhem, Irak Türkmenlerinden. (SAATÇI, 1999, s. 296) Edhemlü, 1450’li yıllarda Maraş sancağında yaygın Avşat Türkmeni taifesi. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 724)


Edhemoğlu Bayburt> Kabasakal, Zahit. Yusufeli> Çamlıca.


EDİRNELİOĞLU Bayburt> Çalıdere. Fındıklı> Yeni.


EFENDİOĞLU Efendiler, Bayat Türkmeni oymağı. (LEZİNA)


Efendi, Selçuklular zamanında Rumcadan Türkçeye geçerek çelebi sözünün yerini almıştır. (SERTOĞLU, 1986, s. 94)
Efendilü, 1450’li yıllarda Sivas’ta Beğdili Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 549)
Efendioğlu Akçaabat> Uçarsu. Araklı> Araklı, Aytaş, Yeşilköy. Ardanuç> Adakale, Sakarya. Ardeşen> A. Durak, Bayırcık, Yayla. Arhavi> Kemerköprü, Ulaş. Borçka> Avcılar. Çaykara> Y. Kumlu. Fındıklı> Meyvalı. Dernekpazarı> Kondu. Gümüşhane> Dölek. Hopa> Kemalpaşa. İspir> Çamlıkaya, Üzümbağı. Murgul> A. Küre, Başköy, Petek. Rize> Çarşı, Taşköprü, Yenikale. Sürmene> Gültepe, Muratlı. Şalpazarı> Geyikli. Şavşat> Cevizli, Karaağaç, Kurudere, Veliköy, Y. Koyunlu. Şiran> Ozanca. Torul> Güzeloluk, Zigana. Trabzon> Ortahisar, Pazarkapı. Yusufeli> Balcılı, Günyayla, İnanlı, Pamukçular, Yağcılar.


EĞİNLİOĞLU Kıpçakça egin: Arka, sırt. (TOPARLI)
Eğin, Türkçe coğrafi adlardan. (YURTSEVER, 1993, s. 66)
Eğin, 1450’li yıllarda Anadolu’nun değişik yerlerinde Türkmen yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2570) Gelinen yer.
Eğinlioğlu Pazaryolu> Dikmetaş.
Eğinalioğlu Gümüşhane> Yeşildere.


EĞİLMEZOĞLU Eğilmez, 1450’li yıllarda Karaman vilayetinde ve Konya sancağında yaygın Avşar Türkmeni taifesi. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 727)


Eğilmez, 1450’li yıllarda Konya sancağında Avşar yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 727)
Eğilmezoğlu Artvin> Sarıbudak. Pazaryolu> Hacılar. Yusufeli> Demirdöven, Dereiçi.


EĞLENCEOĞLU Eğlence, 1220’li yıllarda Menteşe yöresinde konar/ göçer Yörük/ Türkmen topluluğu. (ÇEVİK, 2012, s. 358) Eğlence, eski kayıtlarda Adana, Ünye, İçel, Kastamonu sancaklarında Türkmen/ Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 344) Eylenli, 1500’lü yıllarda Gence-Karabağ Eyaletinde Türkmen oymağı. (NECEFLİ, 2010, s. 10)


Eğlence, 1450’li yıllarda Kastamonu Sancağında (TOSUNOĞLU, 1993, s. 421) ve 1450’li yıllarda Adana sancağında Yüreğir Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2223)


Eğlenceoğlu Artvin> Zeytinlik.


EĞRİBACAKOĞLU Eğribacak, Kırcaali’de (Bulgaristan) yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 273) Gelinen yer.


Eğribacakoğlu Çayeli> Çeşmeli, Karaağaç.


EĞRİOĞLU/ EĞRİ’NİNOĞLU Eğri, eski kayıtlarda Beyşehir, Bozok, Maraş sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 344) Eğriler, 1450’li yıllarda Menteşe sancağında İğdir Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 729) Eğrioğlu, Kacar Türkmenlerinden. (SAVAŞ, 2017, s. 264)


Kıpçakça egri: Günahkar, hatalı (kimse). (BERBER, 2019)


Eğri, 1500’lü yıllarda Karaman vilayetinde (YILDIZ, 2010, s. 174); 1450’li yıllarda Saruhan sancağında Karkın Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 442) Eğri, Macaristan’da eyalet. (BİLGE, 2010, s. 290)
Eğrioğlu/ Eğri’ninoğlu Araklı> Araklı. Arsin> Başdurak. Gümüşhane> Gökçepınar. Şalpazarı> Pelitçik, Sütpınar. Trabzon> İskenderpaşa. Yusufeli> Taşkıran.


Eğri ile bağlantılı sülaleler:


Eğribaşoğlu İyidere> Yapraklar. Trabzon> Çömlekçi.


Eğriburunoğlu Arhavi> Sırtoba.


Eğridioğlu Of> Emirgan.


Eğrihasanoğlu Araklı> Merkez.


Eğrikanoğlu İyidere> Yapraklar.


EHANOĞLU Arapça ehan: Genizden konuşan. (ÇAĞBAYIR)


Ehanoğlu Pazar> Hamidiye.


EHATOĞLU Ehadlar, 1500’lü yıllarda Menteşe livasında Türkmen oymağı. (SAKİN, 2010, s. 141)


Arapça ehad: Keskin. (DEVELLİOĞLU)


Ehatoğlu Fındıklı> Saat.


EJDEROĞLU Ejder, Ajder’den. Ajdar, Türkmen boyu. (İLLİYEV, 2010, s. 19)
Ejderoğlu Bayburt> Çerçi. Pazaryolu> Süleymanbağı.


EKİNOĞLU/ EKİNCİOĞLU Ekin, eski kayıtlarda Kengıri sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 345) Ekinlü, 1450’li yıllarda Hamit sancağında Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 730) Ekinci, Karaca Türkmeni kolu. (ATEŞ, 2010, s. 28)
Ekinci, Selçuklu valilerinden. (TOGAN, 1981, s. 145) Ekinci, Harezm döneminde Kıpçakça adı. (KAFESOĞLU, 2000, s. 37) Kıpçakça ekinci: Çiftçi. (TOPARLI)
Ekinci, 1450’li yıllarda Ankara’nın mahallesi. (ERDOĞAN, 2004, s. 86)


Ekinoğlu/ Ekincioğlu/ Ekinlioğlu Arsin> Gölcük. Bayburt> Yanıkçam. Çaykara> Karaçam. İspir> Merkez.
EKİZOĞLU/ İKİZOĞLU Ekizler, Peçenek boyu. (SÜMER, Oğuzlar, s. 319) Ekizoğlu, 1450’li yıllarda Maraş ve Birecik sancaklarında Eymür Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 731) İkizoğlu, Kayı boyunun aşireti. (UÇAKCI, 2013, s. 63) İkizoğlu, 1500’lü yıllarda Maraş livasında Yörük/ Türkmen taifesi. (SAKİN, 2010, s. 184) İkizce, zorunlu iskânlarda adı geçen aşiret. (BAYAR, 1994, s. 92)


Ekiz, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkarlarda sülale adı. (TAVKUL, 2000, s. 498) Ekiz, Hazar Türklerinin günümüzdeki bakiyeleri Karaylarda soy ad. (ALTINKAYNAK, 2006, s. 135)


İkiz: İkisi eş, ikisi birden gelen. (EYUBOĞLU, 1995)


İkiz, Dobruca’da (BÜYÜKBAŞ, 2006, s. 129); Ekis, 1500’lü yıllarda Çemişgezek sancağında (GÜNDÜZ, 1993, s. 160); Ekiz, 1500’lü yıllarda Bayburt’ta (MİROĞLU, 1975, s. 94); Ekizli, Varna’da (AYHAN, 2013, s. 466); İkizoğlu, 1450’li yıllarda Anadolu’da farklı Türkmen boylarının yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2612)
Ekizoğlu/ İkizoğlu Arhavi> Kavak. Bayburt> Şingah. Demirözü> Güçlü. Dernekpazarı> Taşçılar. İspir> Merkez. Köprübaşı> Beşköy. Köse> Merkez. Kürtün> Süme. Şalpazarı> Sugören, Üzümözü. Şiran> İncedere.


EKLİOĞLU Türkçe –li yapım eki almış sözcük. Ek, Danişmendli Türkmeni kolu. (GÜNDÜZ, 2005, s. 116)


Ek, Orhun Anıtlar’ında geçen dağ adı. (TEKİN, 2003, s. 101)


Eklioğlu Akçaabat> Akçakale.


Eklemeoğlu Yusufeli> Bademkaya, Cevizlik. Ünye. (BACACI, 2011)


EKMEKÇİOĞLU Etmekçi, eski kayıtlarda Paşa sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 359) Ekmekçioğlu, iskânlarda adı geçen Türkmen oymağı. (BAYAR, 1994, s. 108)
Ekmekçiler: Sarayda harcanan ekmeği hazırlayıp pişiren bir sınıf. (SERTOĞLU, 1986, s. 96) Kıpçakça etmekçi: Ekmek yapan ve satan. (SAFRAN, 1989, s. 221) Ekmekçi, eskinin meslek adı. (İNBAŞI, 2014, s. 14) Ekmekçı, II. Murat zamanında tımar verilen bir sınıf. (ALTUĞ, 2010, s. 223)


Ekmekçi postu, Bektaşilerde bir hizmet birimi. (YÖRÜKÂN, 2002, s. 322)
Ekmekçioğlu Çaykara> Şahinkaya. Kelkit> Karacaören. Torul> Cebeli. Trabzon> Gazipaşa, İskenderpaşa. Yusufeli> Kılıçkaya.


EKSEROĞLU Ekser: En çok, fazla. (DEVELLİOĞLU)


Eksar, 1450’li yıllarda Niğde sancağında Kayı Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2459) Gelinen yer.


Ekseroğlu Beşikdüzü> Hünerli.


EKSİKLİOĞLU Eksikli, Türkmen oymağı. (LEZİNA) Eksiklü, zorunlu iskânlarda adı geçen Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 1997, s. 122)


Eksük-oğlu Artuk Bey, Selçuklu beylerinden. (ÖGEL, 1992, s. 13)


Eksiklü, 1450’li yıllarda Kızık boyunun Saruhan sancağında yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 896)


Eksioğlu/ Eksiklioğlu Düzköy> Çal. Rize> Kambursırt, Pazarköy, Sütlüce.


Eskiloğlu İkizdere> Tozköy.


EKŞİOĞLU Ekşi, Bedir Türkmeni Yörüğü. (EGAWA, 2007, s. 59)


Ekşioğlu Bedir, 1600’lü yıllarda Tacirli Türkmenlerinin liderleri. (TATAR, 2005, s. 182)


Anadolu’da Ekşi dere, Ekşiliyurt, Ekşiler, Ekşili gibi Türk köy ve yer adları bulunmaktadır. (GÜLENSOY, 1985)
Ekşioğlu Araklı> Sularbaşı. Ardanuç> Tütünlü. Ardeşen> Işıklı, Şenyurt, Yayla. Bayburt> Gökçeli. Çamlıhemşin> Ortayayla. Çarşıbaşı> Serpil. Dernekpazarı> Kondu. Fındıklı> Meyvalı. Güneysu> Adacami, Gürgen. Hopa> Sugören. İkizdere> Ayvalık, Bayırköy, Çağrankaya, Demirkapı, Dereköy, Güney, Ihlamur, Kirazlı, Tulumpınar, Yağcılar, Yeşilyurt. İspir> Çayırözü, Düzköy, Elmalı, Kaynakbaşı, Moryayla, Mülk, Yedigöze, Y. Fındıklı. İyidere> Yalıköy. Kelkit> Ağıl, Köstere. Of> Yemişalan. Pazaryolu> Büyükdere, Gölyanı, Gülçimen, Karakoç, Kumaşkaya. Rize> Çiftekavak, Değirmendere, Fener, Hayrat, İslampaşa, Kale, Portakallık. Şalpazarı> Kalecik. Trabzon> Bahçecik, Çarşı, Ortahisar, Yeşilova. Yusufeli> Altıparmak, Morkaya.


Ekşilioğlu Kalkandere> Dilsizdağı.


ELAOĞLU Ela, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar boyu. (ADİLOĞLU, 2005, s. 190)


Elaoğlu Bayburt> Uzungazi.


ELAZOĞLU (Bk. Elezoğlu)


Elazoğlu/ Elezoğlu/ Ellezoğlu Akçaabat> Işıklar. Düzköy> Orta. Of> Yemişalan. Şalpazarı> Fidanbaşı. Şavşat> Tepeköy. Tonya> Kalemli. Trabzon> Pazarkapı.


ELBEĞİOĞLU Elbeğli, Yörük Türkmeni. (REFİK, 1989, s. 75)


Elbeğioğlu Demirözü> Damlıca.


ELCEVAZLIOĞLU Elcevaz, Bitlis’in Adilcevaz ilçesinin diğer adı. Gelinen yer.
Elcevazlıoğlu Demirözü> Çiftetaş.


ELDİNÇOĞLU El-dinç.


Eldinçoğlu Şalpazarı> Geyikli.


ELEKÇİOĞLU Elekci, eski kayıtlarda Afyon sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 348) Elekçi, 1550 yılında Aydın’da Türkmen oymağı. (ŞAHİN, 2008, s. 143) Elekli, Hayta Yörüğü. (ERÖZ, 1991, s. 45)


Elekçı, Azerbaycan’da yerleşim yeri. (HÜSEYNOVA, 2011, s. 63)


Elekçioğlu Akçaabat> Yıldızlı. Giresun. (EMECEN, 2015) Görele. (YÜKSEL, 2015)


ELEMANOĞLU Elman, 1450’li yıllarda Mardin sancağında Bayat Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 769) Elemeti, Tahtacı Türkmenlerinden. (ERÖZ, 1990, s. 23)
Kafkasya’da Kıpçak kökenli Karaçay-Malkar Türklerinde elemen: Nüfuzlu, itibarlı. (TAVKUL, 2000) Çağatay Türkçesinde elaman: Başıbozuk asker. (KUNOS, 1902, s. 61) Elaman, Kazak Türklerinde kişi adı. (JANUZAQOV, 2003, s. 19)
Elemanlu, 1500’lü yıllarda Harput’ta yerleşim yeri. (AKYEL, 2013, s. 10)
Elemanoğlu Gümüşhane> Aktutan, Bahçecik.


ELESANOĞLU Eles-an. Ellesli Türkmen oymağı. (İLLİYEV, 2010, s. 85) Elesan: Ellesler, Türkmenler. Farsça –an eki çoğul edatıdır.


Elesanoğlu Trabzon> Çömlekçi


ELEVLİOĞLU Oğuz boylarından Alka-Evli, Kara-Evli ile bağlantılı boyları.


Elevlioğlu Trabzon> İskenderpaşa. Giresun. (EMECEN, 2015)


ELEZOĞLU/ ELAZOĞLU Ellezli, Siroz sancağında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 348) Ellesli Türkmen oymağı. (İLLİYEV, 2010, s. 85) Ellezlü, Rumeli’de Yörük cemaati. (AYHAN, 2013, s. 504)


Elez, lezzetten, çok leziz. (ÇAĞBAYIR) Arapça elhaz: Göz ucu ile bakışlar. (DEVELLİOĞLU)


Elhac Ahmet, Bozulus Türkmenlerinin voyvadası. (HALAÇOĞLU, 1997, s. 156)


Ellezler, Makedonya’da (AYHAN, 2013, s. 172); Elezi, Van’da eski yerleşim yeri. (Köylerimiz, 1968, s. 647) (Bk. Alhazoğlu)


Elazoğlu/ Elezoğlu/ Ellezoğlu Akçaabat> Işıklar. Düzköy> Orta. Of> Yemişalan. Şalpazarı> Fidanbaşı. Şavşat> Tepeköy. Tonya> Kalemli. Trabzon> Pazarkapı.


ELİFOĞLU Eliflü, eski kayıtlarda İzmir sancağında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 348)
Elifler, 1500’lü yıllarda Denizli (GÖKÇE, 2000, s. 184) ve Elifköy, Bulgaristan’da yerleşim yeri. (ÇAVUŞ, 1990, s. 172)
Elifoğlu Araklı> Buzluca. Kelkit> Sadak. Şalpazarı> Pelitçik.


ELİOĞLU Eli, Bayuli Türkleri kabilesi. (LEZİNA)


Eski Uygurlarda Elig, adı vesikalarda geçen önemli kişilerde biri. (SÜMER, Şahıs Adları, s. 82)


Eli, 1450’li yıllarda Tarsus’ta Dodurga Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 422)


Elioğlu Yusufeli> Yarbaşı.


ELİŞOĞLU Eleşler, Hazar denizinin kıyılarında da yaşamışlardır. (ATANİYAZOV, 2005, s. 150) Eleşli, Türkmen oymağı. (CANDAR, 1934, s. 11)


Elişoğlu Şavşat> Şenköy.


ELLİALTIOĞLU Ellialtı, yeniçeri ortalarından bir bölüğün adı. (PAKALIN, c. III s. 621)


Ellialtıoğlu Fındıklı> Sümer. Ünye. (BACACI, 2011)


ELLİDİRHEMOĞLU Ellici, Yörüklerdeki Yamak ocağının bir diğer adı. (REFİK, 1930, s. VI)


Elliciler, Osmanlı’da savaşçı bir grup. (WERNER, 2014, s. 139)


Dirhem: Çok az miktar. (ÇAĞBAYIR) Elllidirhem: Az Türkmen.


Ellidirhemoğlu Artvin> Kalburlu.


ELLİDOKUZOĞUL Yeniçeri ortalarından bir bölüğe verilmiş ad.


Ellidokuzoğul Hayrat> Balaban, Kurtuluş.


ELMAHTİOĞLU El-mahti. Mahti, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Karaçay-Malkar boyu. (ADİLOĞLU, 2005, s. 205)
Elmahtioğlu Torul> Budak.


EMEKLİOĞLU Emek, Olam Türkmeni kolu. (LEZİNA)
Emek, 1500’lü yılı başlarında Ergani Sancağında yerleşim yeri. (ERPOLAT, 1994, s. 8)
Emeklioğlu Demirözü> Elmalı.


EMEKTAROĞLU Yeniçerilerin kıdemlileri hakkında kullanılan tabirdi. (PAKALIN, 1993, c. I s. 525) Askeri sülale.
Emektaroğlu İspir> Çayırözü, Özlüce, Y. Özbağ.


ELMASOĞLU Almaslı, Sivas, Kütahya, Rakka sancaklarında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 201)


Elmas: Üstün nitelikli (mecaz). (ÇAĞBAYIR)


Elmasoğlu Trabzon> Yenicuma.


ELVANOĞLU Elvan, eski kayıtlarda Adana, Tarsus, Mersin, Edirne, Niğbolu, Harput sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 349) Elvan/ Elvanlu, 1450’li yıllarda Sivas, Karaman ve Tarsus sancaklarında yaygın İğdir Türkmeni oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 772)


Elvanoğlu, 1500’lü yıllarda Tarsus sancağında Varsak Türkmeni beyi. (BİLGİLİ, 2001, s. 181)


Elvanlar, Tuna’da (DRAGANOVA, 2006, s. 83); Elvan, Ohri sancağında (AYHAN, 2013, s. 367); 1500’lü yıllarda Göynük’te (ASLANTÜRK, 2007, s. 71); 1500’lü yıllarda Karaman vilayetinde (YILDIZ, 2010, s. 195); 1450’li yıllarda Anadolu’da farklı Türkmen kollarının yaygın yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2573)


Elvanoğlu Yusufeli> Günyayla, Taşkıran. Ordu. (GÜNAYDIN, 2011) Denizli. (ÇEVİK, 2007)


EMANETOĞLU Emanet: Eskiden emir adı verilen yöneticinin unvanı ve derecesi. (ÇAĞBAYIR)


Emanetoğlu Arhavi> Başköy. Beşikdüzü> Türkelli. Trabzon> Erdoğdu, Gazipaşa, Gülbaharhatun, İnönü. Vakfıkebir> Caferli.


EMEÇAHMETAĞAOĞLU Emeç: Hedef. (GÜLENSOY, 2007)


Emeçahmetağaoğlu Pazaryolu> Merkez.


EMEKSİZOĞLU Emeksizoğlu, Musluca Türkmeni kolu. (EMREN, 2018, s. 15)


Emeksiz, Balıkesir’de yerleşim birimi. (Köylerimiz, 1968, s. 206)


Emeksizoğlu Arsin> Gölcük. Rize> Kocatepe. Sürmene> Yeniay.


EMİNBEYOĞLU Eminbeğ, 1450’li yıllarda Çorum sancağında Beydili Türkmeni oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 775) Eminbey, Biga sancağında Yörük taifesi. (PARLAK, 2017, s. 31)


Eminbeyoğlu Artvin> Seyitler. Yusufeli> Alanbaşı.


EMİNOĞLU Eminler/ Eminoğulları, eski kayıtlarda Maraş, Karaman, Konya, Aksaray, İçel, Canik, Karasi, Beyşehir sancaklarında konar-göçer Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 350) Emin/ Eminler/ Eminlü, 1450’li yıllarda Karaman, Maraş, Ankara ve Aydın sancaklarında yaygın Yıva Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 775) Eminlü, zorunlu iskânlarda adı geçen Türkmen aşireti. (REFİK, 1930, s. 181)
Emin: İmparatorluk teşkilatında değişik cins memuriyetlere mahsus unvan. (SERTOĞLU, 1986, s. 97)
Emin, 1450’li yıllarda Karaman vilayetinin kazası. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 775)
Eminoğlu Araklı> Ayvadere, Yeşilköy. Ardanuç> Aydın, Beratlı, Boyalı, Bulanık, Ferhatlı. Arhavi> Arılı, Cumhuriyet, Dülgerli, Güngören. Artvin> Ormanlı. Bayburt> Kadızade, Karaçayır, Oruçbeyli, Tuzcuzade. Beşikdüzü> Dolanlı. Borçka> Akpınar. Çamlıhemşin> Konaklar. Çayeli> Yenitepe. Çaykara> Maraşlı, Y. Kumlu. Demirözü> Beşpınar, Elmalı, Eymür. Fındıklı> Çağlayan, Sümer. Gümüşhane> Akhisar, Gözeler, Övündü, Söğütağıl. Hayrat> Yayvanoba. İkizdere> Ballıköy. İspir> Aksu, Çamlıkaya, Güllübağ. Kalkandere> Çağlayan. Köprübaşı> Gündoğan. Kürtün> Kızılcatam. Maçka> Yazlık. Of> Ağaçseven, Gürpınar. Rize> Derebaşı, Gülbahar, Ortapazar, Uzunköy. Sürmene> Çavuşlu, Gültepe, Orta. Şavşat> Atalar, Hanlı, Kireçli, Veliköy. Torul> Yurt. Trabzon> Bengisu, Boztepe, Gazipaşa, Kavala, Kemerkaya, Ortahisar. Vakfıkebir> Ballı, Deregözü.


Emin ile bağlantılı sülaleler:
Eminağaoğlu Araklı> Yeşilköy. Ardanuç> Akarsu, Peynirli. Artvin> Erenler, Hızarlı. Şavşat> A. Koyunlu, Yeniköy.


Eminahmetoğlu Sürmene> Orta.


Eminbayraktaroğlu Artvin> Taşlıca.


Eminalioğlu Gümüşhane> Boyluca, Dörtkonak. Kürtün> A. Uluköy. Torul> Alınyayla.


Eminçavuşoğlu Artvin> Dere.


Emindayıoğlu Bayburt> Çayıryolu. Rize> Camiönü.


Eminefendioğlu Ardanuç> Adakale, Harmanlı. Aydıntepe> Şalcılar. Rize> Çarşı, Tophane. Şavşat> Savaş. Trabzon> Erdoğdu. Yusufeli> Alanbaşı.


Eminhotoğlu Akçaabat> Adacık.


Eminkavasoğlu Ardanuç> Boyalı.


Eminreisoğlu Ardanuç> Çıraklar. Borçka> Muratlı.


Eminosmanoğlu Gümüşhane> Mescitli.


EMİOĞLU Emi, Emmi’den. Emmiler, 1500’lü yıllarda Kayseri sancağında Yörük cemaati. (YETKİN, 2007, s. 98)


Emi, Tuva’da şehir. (ARIKLI, 2009, s. 77)
Emioğlu Kürtün> Gündoğdu.


EMİRALİOĞLU Emirali, 1220’li yıllarda Menteşe yöresinde konar/ göçer Yörük/ Türkmen topluluğu. (ÇEVİK, 2012, s. 358) Emirali, Sivas sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 351) Emirali, 1500’lü yıllarda Menteşe livasında Türkmen oymağı. (SAKİN, 2010, s. 142) Emiralioğlu, iskânlarda adı geçen Türkmen aşireti. (BAYAR, 1994, s. 108)


Emir Ali, 1450’li yıllarda Karaman vilayetinde yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 716) Emirali, Candaroğlu yöresinde Türkçe iskân birimi. (ÇEVİK, 2012, s. 355)
Emiralioğlu Akçaabat> Akdamar, Orta, Sarıca. Çarşıbaşı> Kadıköy, Kavaklı, Merkez, Serpil. Düzköy> Tepecik. Fındıklı> Sümer. Hopa> Kemalpaşa, Köprücü. Gümüşhane> Canca, Çamlı. Kelkit> Balkaya. Kürtün> Taşlıca. Torul> Küçükçit. Trabzon> Boztepe, Çarşı, Erdoğdu, Gazipaşa, Pazarkapı, Sevimli. Vakfıkebir> Mısırlı.


EMİRHASANOĞLU Emirhasanlı, 1500’lü yıllarda Gence-Karabağ Eyaletinde Türkmen oymağı. (NECEFLİ, 2010, s. 10)


Emirhasan, Candaroğlu yöresinde Türkçe iskân birimi. (ÇEVİK, 2012, s. 355)


Emirhasanoğlu Çaykara> Ulucami. Gümüşhane> Tandırlık. Kelkit> Babakonağı, Doğanca, Öbektaş, Yeşilpınar. Rize> Bağdatlı. Trabzon> Gazipaşa, İnönü.


EMİRHANOĞLU Emirhan,1220’li yıllarda Menteşe yöresinde konar/ göçer Yörük/ Türkmen topluluğu. (ÇEVİK, 2012, s. 358) Emirhan, Yörük taifesi. (BEŞİRLİ, 2008, s. 79) Emirhan Oğlanları, 1455 yılı Teke Sancağında Yörük cemaati. (ÜNAL, 1996, s. 227)
Emirhanlu, Menteşeoğulları yöresinde Türkçe iskân birimi. (ÇEVİK, 2012, s. 356)
Emirhanoğlu Bayburt> Yanıkçam. Kelkit> Cumhuriyet, Dölek. Şiran> Telme.


EMİROĞLU Emir, eski kayıtlarda Afyon, Canik, Gümülcine, Paşa, Haleb, Kayseri sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 352) Emirler, 1450’li yıllarda Kütahya, Saruhan, Aydın sancaklarında Kayı ve Bayındır Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 783)


“Emirlü, 1436 yılı ile 1457 yılları arasındaki olaylarda bu boydan Ömer beg adında bir begden söz edilir ki, o Caber kalesi hâkimi idi. Onun ölümünden sonra Emirlülerin başında Hazma beg adlı bir beg görülür.” (Türk Kültürü Dergisi, c. 24, s. 298)


“Emir: Türkçedeki beyin karşılığıdır. Fatih devrine gelinceye kadar Osmanlı hükümdarları emir, bey unvanı kullanmışlardı.” (SERTOĞLU, 1986, s. 97)


Emir, Abbasilerde 10. 000 kişilik askeri birlik komutanı. (BELLETEN, sayı 206, 1989, s. 163)


Emiroğulları, Kırcaali (Bulgaristan) ve Niğbolu’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 273, 447)


Emiroğlu Akçaabat> Helvacı, Salacık. Araklı> Bereketli, Pervane, Yolgören. Ardanuç> Geçitli. Arhavi> A. Hacılar, Kestanealan, Musazade, Üçırmak, Y. Hacılar. Arsin> Cumhuriyet. Bayburt> Alçakuzu, Çerçi, Kadızade, Söğütlü, Tuzcuzade. Beşikdüzü> Türkelli. Borçka> Düzköy. Demirözü> Gökçedere. Düzköy> Tepecik. Fındıklı> Sulak. Gümüşhane> Özcan. Hopa> Cumhuriyet. İkizdere> Ballıköy, Dereköy. İspir> Akseki, Başköy, Çamlıkaya, Halilpaşa, Maden, Zeyrek. İyidere> Fethiye, Fıçıtaş, Hazar. Kalkandere> Çağlayan. Kelkit> Balkaya, Doğanca, Kömür, Öbektaş, Öğütlü, Sadak, Salördek. Köprübaşı> Beşköy, Çifteköprü, Güneşli. Köse> Örenşar. Kürtün> Araköy. Murgul> Başköy. Maçka> Yukarıköy. Of> Güresen. Pazar> Gazi. Pazaryolu> Karakoç, Laleli, Meşebaşı. Rize> Hamidiye, İslampaşa, Kaplıca, Kendirli, Mermerdelen, Sütlüce, Tophane. Şiran> Akbulak, Günyüzü, Konaklı, Seydibaba, Yeşilbük. Torul> Demirkapı, Gülaçar, Zigana. Trabzon> Akkaya, Akyazı, Beşirli, Boztepe, Cumhuriyet, Çarşı, Çömlekçi, Erdoğdu, Gazipaşa, İskenderpaşa, Kavala, Kozluca, Pazarkapı, Sevimli, Tos, Yalı, Yenicuma, Zafer. Vakfıkebir> Yalıköy. Yomra> Çınarlı, Namık Kemal, Şanlı.


Emir ile bağlantılı sülaleler:


Emirağaoğlu Araklı> Erikli.


Emirahmetoğlu Gümüşhane> Kurtoğlu. Hayrat> Cumhuriyet, Göksel. Kelkit> Aşut. Rize> Çamlıbel, Değirmendere, Kırklartepe, Tophane, Yolüstü. Trabzon> Çarşı. Yomra> İkisu.


Emiranoğlu Pazar> Akbucak.


Emir-an: Emirler, beyler. Farsça –an eki çoğul edatıdır. (DEVELLİOĞLU)


Emirçavuşoğlu Çarşıbaşı> Kadıköy.


Emirhaliloğlu Trabzon> Akkaya, Karlık.


Emirhüseyinoğlu Arsin> Yeşilce. Bayburt> Dağtarla. Gümüşhane> Yenice, Yeniköy. Kelkit> Aşut. Köse> Yuvacık. Şiran> Sadık. Torul> Gülaçar, Günay. Trabzon> Akoluk.


Emirismailoğlu Torul> Kirazlık.


Emirmustafaoğlu Trabzon> Pazarkapı.


Emirosmanoğlu Akçaabat> Kavaklı. Rize> Gülbahar. Trabzon> Çarşı, Gazipaşa, Gülbaharhatun, Yalı.


Emirsüleymanoğlu Akçaabat> Akçakale, Helvacı, Orta.


EMİRZAOĞLU/ EMİRZEOĞLU Emirze, 1450’li yıllarda Sivas sancağında yaygın Avşar cemaati. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 784) İmirze, Bursa ve Konya sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 433)


Emirza, Emirze, Emirzi> Emirzade’den.


Emirzadeoğlu, Musluca Türkmeni kolu. (EMREN, 2018, s. 14)


Emirza Bey, 1450’li yıllarda Aksaray’da mahalle. (YÖRÜK, 1996, s. 70)


Emirzaoğlu/ Emirzeoğlu/ Emirzioğlu Akçaabat> Kavaklı. Araklı> Kaymaklı. Arsin> Çubuklu. Maçka> Çağlayan, Çıralı, Dikkaya, Kapıköy, Sevinç. Sürmene> Muratlı. Trabzon> Kozluca, Sevimli, Beştaş, Çağlayan.


EMRAHOĞLU Akçaabat> Demirtaş. Ardanuç> Karlı. Demirözü> Elmalı.


EMRULLAHOĞLU Emrullah, eski kayıtlarda Afyon sancağında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 79) Emrullahoğlu, iskânlarda adı geçen Türkmen aşireti. (BAYAR, 1994, s. 108)


Emrullah, 1450’li yıllarda Karaman vilayetinde Yörük cemaatinin yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2387) Emrullah Efendi, 1500’lü yıllarda Kayseri’nin mahallesi. (YETKİN, 2007, s. 21)


Emrullahoğlu Ardanuç> Geçitli. Hayrat> Yarlı. Of> Fındıkoba. Şavşat> Düzenli, Veliköy. Yusufeli> Çevreli, Yüksekoba.


ENBİYAOĞLU Enbiyaoğlu, Türkmen aşireti. (UÇAKCI, 2013, s. 431) Enbiyalar, 1500’lü yıllarda Antalya’da Türkmen/ Yörükan oymağı. (AKGÜL, 1989, s. LXXVI)
Enbiya, Osmanlı döneminde Dobruca (BÜYÜKBAŞ, 2006, s. 126) ve Rumeli’de (Pazarcık) yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 207)
Enbiyaoğlu Şiran> Boğazyayla.


ENDEROĞLU Enderlü, Türkmen kabilesi. (AYHAN, 1999, s. 66) Erder, Vize sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 354)


Enderoğlu Ardeşen> Müftü. Enderalioğlu Rize> Üçkaya.


ENİOĞLU Eski Türkçe eni: Küçük kardeş. (ÇAĞBAYIR) Emi, Tuva’da şehir. (ARIKLI, 2009, s. 77)


Enioğlu Beşikdüzü> Akkase.


ENESOĞLU/ ENİSOĞLU Enis, Türkmen kabilesi. (ORKUN, 2011, s. 53)
Enes, 1450’li yıllarda Urfa sancağında Kınık Türkmenlerinin yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1511)
Enesoğlu/Enisoğlu Ardanuç> Aydın. Çayeli> Beyazsu. Gümüşhane> Süleymaniye. Trabzon> Düzyurt, Subaşı.


ENFUKOĞLU İkizdere’den sahillere ve özellikle Pazar’a çok göçler olmuştur.


Enfukoğlu İkizdere> Çiçekli. Pazar> Pazar.


ENGİNOĞLU Enginez, 1450’li yıllarda Mardin sancağında Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 789) Engin-ez, Engin zade’den.
Engin, 1500’lü yıllarda Gagauz Türklerinde soy ad. (CEBECİ, 2008, s. 70)


Engin, Asya’da Türkçe coğrafi ad. (YURTSEVER, 1993, s. 67) Ongin, Ötüken’e yakın ırmak. (SÜMER, Oğuzlar, s. 32)
Enginoğlu Araklı> Turnalı. Bayburt> Tuzcuzade. İyidere> Hazar. Maçka> Gürgenağaç.


ENGÜLLÜOĞLU Engülü, 1500’lü yıllarda Akşehir (Karaman) sancağında (ERTÜRK, 2007, s. 406) ve Engilü, 1500’lü yıllarda Karaman vilayetinde yerleşim yeri. (YILDIZ, 2010, s. 159)


Bu sülale Karaman’dan Rize’ye gelmişlerdir ve Engil soyadını almışlardır.


Engüllüoğlu Rize> Asmalık, Halaslar, Orta, Sırt.


ENİSOĞLU Enis, Türkmen kabilesi. (ORKUN, 2011, s. 53)
Enisoğlu Ardanuç> Aydın. Çayeli> Beyazsu. Trabzon> Düzyurt, Subaşı.
ENLİOĞLU Enlü, 1450’li yıllarda Niğde’de Yıva Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 830) Gelinen yer.


Enlioğlu Akçaabat> Kaleönü.
ENSAROĞLU Ensarlu, 1450’li yıllarda Diyarbakır sancağında Bozulus Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 789)
Ensaroğlu Sürmene> Oylum.


ENTAPLIOĞLU Ayıntab, Antep’in eski adı. Antaplı, Kandıra’nın eski köyü. (Köylerimiz, 1968, s. 42) Gelinen yer.
Entaplıoğlu Bayburt> Zahit.


ERBİNİOĞLU Erbini, 1500’lü yıllarda Mardin’de köy. (GÜNDÜZ, 1993, s. 98) Gelinen yer.


Bilindiği gibi 1071 yılından sonra ilk Türkleşen yerlerin başında Doğu Anadolu ile Güneydoğu Anadolu bölgeleri gelir. Yavuz-Şah İsmail savaşından sonra çok Türkmen boyu bu bölgeleri terk etmiş, birçoğu İran’a dönmüş ve bir kesimi de Doğu Karadeniz yöresine gelmiştir.


“Şurası bir gerçektir ki, Doğu-Anadolu Safevi idaresinden kalsaydı, bir müddet sonra burada Türkçeden başka hiçbir dil konuşulmayacaktı.” (SÜMER, Oğuzlar, s. 176)
Erbinioğlu Trabzon> Gülbaharhatun.


ERDEMOĞLU Erdem, Peçenek uruğu. (KURAT, 1972, s. 55) Ertem, Peçenek boyu. (MAŞKOV, 2006, s. 20) Erdemlü, 1450’li yıllarda Tarsus sancağında yaygın Salur Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 792) Erdemli, büyük Yörük obalarından. (İLBEY, 2010, s. 236)


Erdem Tigin, Tuğrul beyin komutanı. (TURAN, 2012, s. 69)
Erdemişlü, 1500’lü yıllarda Manisa’da yerleşim yeri. (EMECEN, 2013, s. 160)


Erdemoğlu Erdemoğlu, Rize> Bağdatlı. Şavşat> Dutlu. Trabzon> Bahçecik.


ERDENOĞLU Erden, Türkmen kabilesi. (ORKUN, 2011, s. 53) Erden, Hazar-Ötesi Türkmen oymaklarından. (SÜMER, Oğuzlar, şema L. III)
Erden, Osmanlı döneminde Tuna’da yerleşim yeri. (DRAGANOVA, 2006, s. 79)
Erdenoğlu Kürtün> Kızılcatam.


ERDİLOĞLU Erbil, 1500’lü yıllarda Konya sancağında Türkmen oymağı. (YILDIZ, 2010, s. 208)


Erdil, Erzurum sancağında eski yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1845)


Erdiloğlu Dernekpazarı> Taşçılar.


ERDOĞMUŞOĞLU Erdoğdular, Türkmen oymağı. (LEZİNA)
Erdoğmuşoğlu Bayburt> Tuzcuzade.


ERENLİOĞLU Eren, Türkmen boyu. (İLLİYEV, 2010, s. 18)
Erenler, Velilik mertebesine ulaşmış kişiler. (AKSÜT, 2013, s. 155) Eren, Yiğit, savaşçı. Eski Türkçe. (GEYBULLAYEV, 2009, s. 40)
Eren, 1400’lü yıllarda Saruhan sancağında yerleşim yeri. (ÇİÇEK, 2011, s. 339)
Erenlioğlu Bayburt> Kitre.


ERGANİOĞLU Ergani’den gelenler. Bilindiği gibi Anadolu’da ilk Türkleşen yerler Doğu ve Güneydoğu bölgeleridir. Yavuz-Şah İsmail savaşından sonra çok Türkmen boyu bu yerleri terk ederek İran’a gitmiş ve bir kesimi de Doğu Karadeniz yöresine gelmiştir.


Devrin tarihçisi:


“Türkler terk edip diyarların,


Sattılar yok bahaya davarların.”
Erganioğlu Of> Kıyıcık.


ERGENLİ Ergen, 1450’li yıllarda Karaman vilayetinde ve Konya sancağında Bayad Türkmenlerinin yaygın taifesi. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 794)
Ergen, 1400’lü yıllarda Saruhan sancağında yerleşim yeri. (ÇİÇEK, 2011, s. 314)
Ergenlioğlu Bayburt> Camiikebir.


ERGİNOĞLU Ergin Koçan, 1500’lü yıllarda Konya livasında Türkmen oymağı. (SAKİN, 2010, s. 145)


Altay Türklerinde erkin: Özgürlük, irade, nazik. (NASKALİ) Erkin, eski Türk unvanı. (KIRZIOĞLU, 1992, s. 168) Erkin, Göktürkleri oluşturan her boyun şefine verilen ad. (ÇIVGIN, 2007, s. 30) Çağatay Türkçesinde erkin: Hür, özgür. (ERBAY, 2008)


Ergin, 1450’li yıllarda Adana sancağında Avşar Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 506) Ergin, tarihte Horasan’da Türk yerleşim yeri. (İBN HURDAZBİH, 2008, s. 40) Erkin külliyesi, Orta Asya’da yazıtların bulunduğu alanlardan biri. (GÜL, 2013, s. 140) Ergin-is, Osmanlı dönemi Bayburt’ta köy. (DAŞTAN, 1996, s. 31)


Erginoğlu Şalpazarı> Kabasakal.


ERİKOĞLU/ ERİKLİOĞLU Eriklü, 1200’lü yılların sonunda Candaroğulları sahasında Yörük topluluğu. (ÇEVİK, 2012, s. 358) Erik, eski kayıtlarda Maraş, Siverek, Alanya, Vize, Gelibolu, Kocaeli, Kastamonu sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 355) Eriklü, 1450’li yıllarda Menteşe, Aydın ve Sivas sancaklarında yaygın Yıva Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 795) Erik/ Erikli, iskânlarda adı geçen aşiret. (BAYAR, 1994, s. 91)
Erik, Türkçe ad olup, Memluklu emirlerinden. (SÜMER, Şahıs Adları, s. 384) Erik, Kazak Türklerinde kişi adı. (JANUZAQOV, 2003, s. 21) Eski Türkçe erig/ erik: Issız. (GABAİN, 1988) Eski Türk Anıtlarında erik: Becerikli. (ORKUN, 1994, s. 797) Uygurca erik: Arık (temiz…); (YILDIRIM, 2015, s. 133)
Erikli, Torul (SAYLAN, 2012, s. 28); 1500’lü yıllarda Çemişgezek (ÜNAL, 1999, s. 281) ve Bulgaristan’da yerleşim yeri. (ÇAVUŞ, 1990, s. 174)


Erikoğlu/ Eriklioğlu Çaykara> Kabataş. Of> Gürpınar. Pazar> Akbucak. Yomra> Özdil.


ERİŞMULAZEOĞLU Eriş-mulaze. Mulaze, mülazım veya mulazade’den.


Erişmulazeoğlu Pazar> Dernek.


ERKANATOĞLU Erkenetoğlu, 1450’li yıllarda Saruhan sancağında yerleşim yeri. (ÇİÇEK, 2011, s. 311) Gelinen yer.


Erkanatoğlu İkizdere> Diktaş.


ERKEKOĞLU Erkek, Horasan’daki ilk Türkmenlerden. (SARAY, 2010, s. 71) Erkekli, eski kayıtlarda Bozok ve Maraş sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 355) Erkekli, 1500’lü yıllarda Bozok sancağında Dulkadirli Türkmeni aşireti. (SARI, 2015, s. 159) Erkekli, adı değişik olaylara karışan Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 1997, s. 39)


Erkekler, 1500’lü yıllarda Erzincan’da (MİROĞLU, 1990, s. 54); Erkek, Dimetoka’da (Balkanlar) (AYHAN, 2013, s. 159); 1500’lü yılı başlarında Ergani Sancağında (ERPOLAT, 1994, s. 12); Yozgat’ta eski yerleşim yeri. (TMYK,1946, s. 1200)


Erkekoğlu Güneysu> Ulucami.


ERKİNOĞLU Erkinli, Aydın sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 355) Erkin, 1450’li yıllarda Hamit sancağında Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 796)


Erkin, Budizm terimlerinden olup dünyayı şereflendiren kimse ve En iyi, üstün, şerefli, hürmete layık. (LESSING) Erkin, bazı Türk boyunda beyler tarafından taşınan bir unvan. (SÜMER, Şahıs Adları, s. 45) Erkin, Eski Türklerde hakandan sonra fakat beyden önce gelen unvan. (DONUK, 1988, s. 15) Kumuk Türklerinde erkin: Geniş, havadar. (NEMETH, 1990) Erkin: İstediği gibi davranan, “erk”ten. (ÇAĞBAYIR) Eski Türklerde erkin: Bir topluluğun idarecisi. (İNGENÇ, 2010, s. 13) Erkin, Göktürkleri oluşturan her boyun şefine verilen ad. (ÇIVGIN, 2007, s. 30) Erkin, Nu-şepiter'in (Türk boyu) başında bulunanlara 'Erkin' unvanını taşıyorlardı.” (KİTAPÇI, 2000, s. 133) Çağatay Türkçesinde erkin: Hür, özgür. (ERBAY, 2008)
Erkin külliyesi, Orta Asya’da yazıtların bulunduğu alanlardan biri. (GÜL, 2013, s. 140) Erkin-is, Yusufeli’nin Demirkent köyünün adı. Erginis, yeni adı Suludere olan Bayburt’un köyü. (MİROĞLU, 1975, s. 45)
Erkinoğlu Şalpazarı> Gökçeköy.


ERMENELİOĞLU Ermen, Türk boyu. (İSMAİL, 2002, s. 152)
Ermen Şahlar, Anadolu'da ilk uc beyliği. (TURAN, 2012, s. 603)
Ermene, 1500’lü yıllarda Çermik sancağında köy. (GÜNDÜZ, 1993, s. 116) Ermene, Bayburt’un köyü.
Ermenelioğlu Bayburt> Şingah.


ERMİŞOĞLU Ermiş, 1450’li yıllarda Niğde Sancağında Beğdili Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 462) Dini içerikli veya gelinen yerle bağlantılı olabilecek ad.


Ermişoğlu Pazar> Handağı. Şavşat> Yavuzköy.


EROĞLU Erli, eski kayıtlarda Maraş sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 354) Er, 1450’li yıllarda Konya sancağında Evlad-ı Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 789)


Tasavvufi düşüncede er: Edep ve erkana göre yola saygılı, nefsine boyun eğmeyen kişi. İnancın, yolun bekçisi. (AKSÜT, 2013, s. 154)


Eroğlu Asker oğlu. Tarihi Türk kişi adlarından er: Cesur, kahraman. (ATALAY, 1936) Orhun Anıtlarında er: Er, erkek, adam. (ORKUN, 1994, s. 793)
Eroğlu Akçaabat> Dürbinar. Arsin> Harmanlı, Karaca, Özlü. Artvin> Erenler. Bayburt> Gençosman, Zahit. Çamlıhemşin> Dikkaya. Çayeli> Yanıkdağ, Yenipazar. Çaykara> Çayıroba, Kabataş, Maraşlı, Uzungöl, Yaylaönü. Gümüşhane> İnönü. Güneysu> İslahiye. Hayrat> Yarlı, Yeniköy. İkizdere> Çiçekli. İspir> Üzümbağı, Zeyrek. Kelkit> Babakonağı, Balıklı. Pazaryolu> Büyükdere, Kozlu. Of> Gürpınar, Y, Kışlacık, Yazlık, Yemişalan, Yıldız. Rize> Karayemiş. Trabzon> Akkaya, Bahçecik, Çamoba, Yalıncak, Yeşilyurt. Vakfıkebir> Yaylacık. Yomra> Çamlıyurt, Gürsel, Sancak, Şanlı. Yusufeli> Çağlayan, Evren, Havuzlu, Kılıçkaya, Yokuşlu.


ERSİSLİOĞLU Ersis, Yusufeli’nin Kılıçkaya köyünün eski adı. Gelinen yer.


Ersislioğlu Ardanuç> Akarsu. Artvin> Orta.


ERTABUROĞLU Askeri ad.
Ertaburoğlu Gümüşhane> Mescitli.


ERTANOĞLU Ertanlı, Haleb sancağında Ekrad taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 355)


Ertan: Gün doğma vakti. (ÇAĞBAYIR) Moğolca erten: Bilim dalı. (LESSING)


Ertanoğlu Pazar> Kocaköprü.


ERZANİOĞLU Erzen, 1450’li yıllarda Çorum sancağında Bayad Türkmeni taifesi. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 796)
Erzen, Altın Ordu hanı. (YAKUBOVSKİY, 2012, s. 172)
Erzane, 1500’lü yıllarda Bosna’da yerleşim yeri. (YARDIMCI, 2004, s. 167) Erzen, Erzurum’un diğer bir adı. (TURAN, 1980, s. 5) Erzani, Erzurum’un köyü. (Köylerimiz, 1968, s. 649)
Erzanioğlu Torul> Güzeloluk.


ERZİNCANLIOĞLU Gümüşhane> Bağlarbaşı, Eskibağlar. Kelkit> Günbatur, Örenbel. Köse> Kabaktepe, Merkez, Yuvacık. Şiran> Ardıçlı. Pazaryolu> Akçukur.


ERZURUMLUOĞLU Bayburt> Arpalı, Kadızade, Masat, Şingah, Veysel, Zahit. Demirözü> Güçlü. Gümüşhane> Yeşildere. İspir> Karakale, Yıldıztepe. Kelkit> Eymür, Söğütlü. Şiran> Örenkale.
ESASOĞLU Esas, Ohri sancağında (Balkanlar) yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 147)


Esasoğlu Gümüşhane> Karşıyaka, Yeşildere.


ESATOĞLU/ ESETOĞLU Esatlar/ Esetlü,1450’li yıllarda Kütahya ve Sivas sancaklarında yaygın Salur Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 796) Esedli, 1500’lü yıllarda Antalya’da Türkmen-Yörükan aşireti. (AKGÜL, 1989, s. LXXV)


Kıpçak ağzında esed: Arslan. (TOPARLI)


Esatlı, 1500’lü yıllarda Silistre’de yerleşim yeri. (ÖZYURT, 2006, s. 55)
Esatoğlu/ Esetoğlu Ardanuç> Cevizli, İncilli, Yolüstü. Artvin> A. Maden, Y. Maden. Bayburt> Göldere, Şingah. Gümüşhane> Dörtkonak. Kelkit> Sadak. Köse> Özbeyli. Pazaryolu> Köşeyolu. Şavşat> Ciritdüzü. Şiran> Gökçeler, Şehithakan, Yedibölük. Yusufeli> İşhan, Yamaçüstü.
Esatağaoğlu Şiran> Şehithakan.


Esat ile bağlantılı sülaleler:


Esatbayoğlu Araklı> Yiğitözü.


Esatefendioğlu Trabzon> Yenicuma.


ESİROĞLU Esir, Munduz Türklerinin kolu. (LEZİNA) Esirli, Ohri ve Silistre sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 357) Esirciler, 1450’li yıllarda Kütahya ve Menteşe sancaklarında Yörük cemaati. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 812)


Kumanca esir-: Sarhoş olmak. (GRÖNBECH)


İstanbul’daki Esir Pazarı 1847 yılında resmen kapatılmış olmasına rağmen uzun zaman esir alım-satımı devam etmiştir.


Esirlü, 1500’lü yıllarda Silistre’de (ÖZYURT, 2006, s. 56); Esiri, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Avşar yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2231)


Esiroğlu İkizdere> Güneyce. Köprübaşı> Beşköy. Trabzon> Gazipaşa, Pazarkapı.


Esirabdioğlu Artvin> Erenler.


Esiralioğlu Hopa> Ortahopa.


ESKİOĞLU/ ESKİCİOĞLU Eskici, Türkmen kabilesi. (LEZİNA) Eski/ Eskici, eski kayıtlarda İçel, Teke, Hamid, Paşa, Siroz sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 357) Eski/ Eskiler, 1450’li yıllarda Karaman, Teke, Hamid ve Kütahya sancaklarında yaygın Varsak Türkmeni/ Yörük cemaati. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 815) Eskiler, Sayat ve Sakar bölgesinde, Buhara, Semerkant ve Surhanderya illerinde ve Tacikistan’da yaşamaktadırlar. (ATANIYAZOV, 2005, s. 153) Eskicioğlu, iskânlarda adı geçen Türkmen aşireti. (BAYAR, 1994, s. 111)


Osmanlı’da eski: Kıdemli yerine kullanılan bir tabirdi. (PAKALIN, c. I s. 555) Bulgar Türkçesinde eskü: And içme. (RASONYI, 2006, s. 491) Eski: Yaşlı, eski, ilk. (ATANIYAZOV, 2005, s. 153)
Eskici, 1450’li yıllarda Karaman’da Beğdili Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 778)
Eskioğlu/ Eskicioğlu Akçaabat> Dürbinar. Artvin> Okumuşlar. Aydıntepe> Aydıntepe. Bayburt> Mutlu, Şingah. Çarşıbaşı> Yavuz. Çayeli> Aşıklar. Gümüşhane> A. Alıçlı, Özcan, Süleymaniye. Kelkit> Aşut. Of> Ballıca, Dumlusu. Sürmene> Kahraman. Trabzon> Bahçecik, Çömlekçi, Erdoğdu, Esentepe, Gazipaşa, Pazarkapı, Yalı, Yenicuma, Yusufeli> Çevreli. Esenyaka.
Eskimehmetoğlu Of> Bölümlü.


Eskimuhtaroğlu Demirözü> Güneşli. Şavşat> Şalcı.


ESKİLOĞLU Eskil, Ak Hunlar içinde bir kabile. (KAFESOĞLU, 1984, s. 82)


Eskil, Karaman ve Niğde’de kaza ve nahiye. (SEZEN, 2006, s. 176) Gelinen yer.


Eskiloğlu İkizdere> Tozköy.


ESKİTOĞLU İskitleri çağrıştıran ad.


Eskit’in, 1450’li yıllarda Tarsus’ta Karkın Türkmeni yerleşim yeri. Gelinen yer.


Eskitoğlu Derepazarı> Uzunkaya. Rize> Yeniselimiye.


ESLEMOĞLU Eslemez, 1500’lü yıllarda Kütahya livasında Türkmen oymağı. (SAKİN, 2010, s. 146)
Arapça eslem: Çok sağlam, en emin. (DEVELLİOĞLU)
Eslem Paşa, 1500’lü yıllarda Kayseri’de (İNBAŞI, 1992, s. 49); Eslem, 1450’li yıllarda Aydın’da Ahi cemaatinin yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2577)


Eslemoğlu Çaykara> Ataköy.


ESMANİOĞLU Gesmani, Olur ilçesinin köyü. (Köylerimiz, 1968, s. 657) Gelinen yer.
Esmanioğlu İspir> Akgüney.


ESMEROĞLU Esmeryan, Bayad Türkmen boyunun cemaati. (HALAÇOĞLU, 2009) Esmer-yan: Esmerler. Farsça –yan eki ler, -lar anlamında olup çoğul edatıdır.


Esmeroğlu Çayeli> Eskipazar, İncesırt, Sırt.


ESNAFŞAHOĞLU/ ESNAFŞEYHOĞLU (Bk. Şeh, Şeyhoğlu)


Esnafşahoğlu/ Esnafşeyhoğlu Trabzon> Gazipaşa.


EŞBEOĞLU Arapça eşbeh: En iyi, en güzel. (ÇAĞBAYIR)
Eşbeoğlu Gümüşhane> Akçahisar.


EŞKİOĞLU Eşki, Türkmen oymağı. (ERENDOR, 2016, s. 206)
Eşkiler, 1450’li yıllarda Hüdavendigar sancağında Türkmen yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2239)
Eşkioğlu Bayburt> Şingah, Taşkesen, Zahit. Kelkit> Babakonağı, Dayısı, Gültepe.


EŞREFOĞLU Eşrefler, Maraş ve Paşa sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 359) Eşref/ Eşreflü, 1450’li yıllarda İçel, Kayseri ve Maraş sancaklarında yaygın Avşar ve Kınık Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 822)


Eşrefoğulları, Anadolu’da (Beyşehir) kurulan beyliklerden biri olup, 1327 tarihinde Moğollar tarafından ortadan kaldırılmıştır.


Eşrefi, Akkoyunlular devrinde kullanılan bir nevi gümüş para. (SERTOĞLU, 1986, s. 104) Azerbaycan’da eşrefi: Beş manatlık altın para. (HACIYEVA, 1999, s. 153)


Eşrefoğlu Ardanuç> Aşıklar.


ETHEMOĞLU Edhemli, Kayseri ve Maraş sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 333) Edhemlü, 1450’li yıllarda Maraş sancağında yaygın Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 724)


Kıpçak ağzında edhem: Her tarafı siyah olan at. (TOPARLI)


Edhem, 1450’li yıllarda Beyşehir sancağında Bayındır Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 264)
Ethemoğlu/ Etemoğlu Artvin> Sarıbudak, Şehitlik. Demirözü> Pınarcık. Murgul> Erenköy. Yusufeli> Çamlıca, Taşkıran, Tekkale.


ETYEMEZOĞLU Etyemez, Zülkadriye Türkmeni oymağı. (HALAÇOĞLU, 1997, s. 63) Etyemez, Niğde sancağında göçebe taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 359) Etyemez, 1710 yılında iskânlarda adı geçen ve değişik eşkıyalık olaylarına karışan Türkmen aşireti. (HALAÇOĞLU, 1997, s. 63)


Etyemez, Türkmen köyü. (YÖRÜKÂN, 2002, s. 383)
Etyemezoğlu İspir> Merkez, Numanpaşa. Yusufeli> Bostancı, Taşkıran.


EVEREKLİOĞLU Everek, 1500’lü yıllarda Bayburt’ta köy. (MİROĞLU, 1975, s. 46) Gelinen yer.


Evereklioğlu Bayburt> Şingah.


EVLATOĞLU Evlat, 1500’lü yıllarda Beyşehri livasında Türkmen oymağı. (SAKİN, 2010, s. 149)


Evlatoğlu Arsin> Gölcük. Gümüşhane> Ballıca.


EVLİOĞLU Evli, Oğuz boyu. (LEZİNA)
Evlioğlu Ardanuç> Aydın. Şalpazarı> Düzköy. Şiran> Seydibaba. Yusufeli> Morkaya.


EVLİYAOĞLU Evliyalı, eski kayıtlarda Tarsus, Maraş, Kırşehir sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 361) Evliyalar/ Evliyalu, 1450’li yıllarda Saruhan, Maraş, Konya, Tarsus, Adana ve Ankara sancaklarında yaygın Bayındır ve Avşar Türkmeni oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 830) Evliyalar, 1500’lü yıllarda Maraş livasında Yörük cemaati. (SAKİN, 2010, s. 149)


Evliyalı, Rumeli eyaletinde (AYHAN, 2013, s. 239) veEvliyaoğlu, 1500’lü yıllarda Ankara’da yerleşim yeri. (KAYA, 2000, s. 14)


Evliyaoğlu Bayburt> Taşkesen, Veysel. Of> Büyükcami, Emirgan.


EVRAKOĞLU Evrak, Arapça “varak”tan. (ÇAĞBAYIR)


Evrek, 1500’lü yıllarda Çemişgezek’te yerleşim yeri. (ÜNAL, 1999, s. 282)


Sıfat olarak sonradan verilen addır. Asıl lakapları Kamberoğlu’dur.


Evrakoğlu Çamlıhemşin> Boğaziçi.


EVŞENOĞLU Evşen: Sarıksız kavuk giyen. (ÇAĞBAYIR)
Gevşen, 1500’lü yıllarda Afyon’da yerleşim yeri. (BULDUK, 2003, s. 132)
Evşenoğlu Maçka> Yazlık.


EYRATİOĞLU Eyradlı, Edirne sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 362)


Eyratioğlu Yusufeli> Altıparmak.


EYÜPOĞLU/ EYUPOĞLU/ EYUBOĞLU Eyüblü, eski kayıtlarda Ünye, Ordu kazası, Niğde, Teke, Hamid sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 362) Eyüplü/ Eyüboğulları/ Eyübler, 1450’li yıllarda Maraş, Karaman, Konya, Halep sancaklarında yaygın Bayad Türkmeni oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 855)


Selahaddin Eyyubi, Türk-Kürt ve Arap karışımı bir ailedir. (İNGENÇ, 2010, s. 200) Komutanları ve askerleri Türk’tü.
Eyüboğlu Mustafa, Aydın sancağında eşkıyalık olaylarına adı geçenlerden. (ATABAY, 2008, s. 72)


Yaygın yerleşim yerleri Haleb olup, “Eyüpoğulları, 1507’de Silvan’dan kaçarak Trabzon’a sığınmışlardır. Şehzade Selim de bunları Maçka’ya yerleştirmiştir.” (KIRZIOĞLU, 1998, s. 85) Maçka’dan da bölgeye dağılmışlardır.
Eyuboğlu/ Eyupoğlu/ Eyüboğlu/ Eyüpoğlu Akçaabat> Adacık, Akçaköy, Akpınar, Derecik, Fındıklı, Karpınar, Orta, Pulathane, Salacık, Söğütlü. Araklı> Araklı, Ayvadere, Kestanelik, Özgen, Yassıkaya. Ardanuç> Müezzinler, Boyalı, Peynirli. Ardeşen> Eskiarmutluk, Köprüköy. Arhavi> Dülgerli, Ulaş. Arsin> Atayurt. Artvin> Şehitlik, Zeytinlik. Aydıntepe> Sorkunlu. Bayburt> Ağören, Dağtarla, Kavacık, Kırkpınar, Şingah, Kitre, Kop. Beşikdüzü> Beşikdüzü, Şarlı, Vardallı. Borçka> Düzköy, Yeniyol. Çamlıhemşin> Ortaklar. Çarşıbaşı> Fener. Çayeli> Abdullahoca, Aşıklar, Çataklıhoca, Çataldere, Çilingir, Eskipazar, İncesırt, Karaağaç, Sabuncular, Sefalı, Taşhane, Yaka-Yalı. Çaykara> Ataköy. Demirözü> Demirözü, Eymür, Petekli, Yelpınar. Derepazarı> Maltepe. Fındıklı> Aksu, Gürsu, Kıyıcık, Meyvalı, Yaylacılar, Yeniköy. Gümüşhane> Arzular, Bağlarbaşı, Çamlı, Dörtkonak, Kazantaş, Kocayokuş, Pirahmet, Söğütağıl. Güneysu> Yenicami. Hemşin> Hilal, Yeniköy. Hopa> Koyuncular, Osmaniye, Sugören, Sundura. İkizdere> Çataltepe, Güney. İspir> Yedigöze. Kalkandere> Kayabaşı, Medrese. Kelkit> Alacat, A. Özlüce, Gerdekhisar, Gümüşgöze, Tütenli, Ünlüpınar, Y. Özlüce. Köprübaşı> Beşköy. Köse> Akbaba, Kayadibi, Merkez. Kürtün> Araköy, A. Uluköy, Elmalı, Gündoğdu, Karaçukur, Kızılcatam. Pazaryolu> Kumaşkaya. Maçka> Akmescit, Atasu, Dikkaya, Esiroğlu, Kiremitli, Köprüyanı, Ocaklı, Ormanüstü, Ortaköy, Temelli. Murgul> A. Küre. Of> Darılı, Kumludere, Sıraağaç. Pazar> Bucak, Kirazlık, Zafer. Rize> Azaklıhoca, Çamlıbel, Fener, Ortapazar, Tophane, Yeniköy. Sürmene> Fındıcak, Yeniay. Şavşat> Cevizli, Ciritdüzü, Hanlı, Karaağaç, Köprükaya. Şiran> Belen, Çevrepınar, Konaklı, Örenkale, Şehithakan. Tonya> Hoşarlı, Kalemli, Karşular, Yeni. Torul> İnkılap, Küçükçit. Trabzon> Beşirli, Çağlayan, Çarşı, Gülbaharhatun, Hızırbey, Ortahisar, Pazarkapı, Yalı, Yenicuma. Vakfıkebir> Ballı, Bozalan, Çamlık, Çavuşlu, Deregözü, Düzlük, Hamzalı, Körez, Yaylacık. Yomra> Sancak, Çamlıca. Yusufeli> Balcılı, Bıçakçılar, Demirkent, Erenköy, Esendal, Havuzlu, Yamaçüstü.


Eyüp ile bağlantılı sülaleler:


Eyüpçavuşoğlu Akçaabat> Darıca.


Eyüpçopoğlu Pazar> Kirazlık.


Eyüpreisoğlu Pazar> İkiztepe, Sivrikale.


Eyüpyazıcıoğlu Arhavi> Musazade.


EZEOĞLU Kıpçakça eze: Teyze. (TOPARLI)


Ezeli, 1500’lü yıllarda Harput’ta yerleşim yeri. (ÜNAL, 1989, s. 95) Gelinen yer.
Ezeoğlu Bayburt> Tuzcuzade.


FADOOĞLU (Bk. Fatoğlu).


FAFANOĞLU Fafanlar, Türkmen kabilesi. (AYHAN, 1999, s. 67)
Fafanoğlu Bayburt> Şingah. Pazar> Aktaş, Soğuksu.
FAHİOĞLU Fahı: Hoca, imam. (ÇAĞBAYIR)
Fahioğlu Bayburt> Kırkpınar.


FAİLLİOĞLU Arapça fail: İşleyen, yapan, tesirli. (DEVELLİOĞLU)
Faillioğlu Tonya> Kalemli.


FAİZOĞLU/ FAİSOĞLU Arapça faiz: Muradına ulaşan, bir başarı kazanan. (DEVELLİOĞLU)
Faizoğlu/ Faisoğlu Beşikdüzü> Ağaçlı. Çarşıbaşı> Şahinli. Rize> Çarşı. Trabzon> Çömlekçi, Gülbaharhatun, İskenderpaşa.


FAKIOĞLU Fakı, eski kayıtlarda Kütahya, Adana, Maraş, Aydın, Saruhan, Sivas, Bursa sancaklarında konar-göçer Türkmen/ Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 364) Fakılar/ Fakılu, 1450’li yıllarda Adana, Maraş ve Haleb sancaklarında yaygın Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 857) Fakı, zorunlu iskânlarda adı geçen aşiretlerden. (BAYAR, 1994, s. 91)


EAT fakı: Hoca, müezzin. (ÇAĞBAYIR)
Fakılı, Yozgat’ta nahiye ve kaza. (SEZEN, 2006, s. 179)


Fakıoğlu Bayburt> Yaylalar. Demirözü> Karayaşmak. Gümüşhane> Kaleköy. Yusufeli> Çevreli.


FAKİROĞLU Fakir, Bertiz Türkmeni oymağı. (LEZİNA) Fakirli, eski kayıtlarda Maraş sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 364)
Fakir, Gagauz Türklerinde soy ad. (MANOV, 2001, s. 207)
Fakirler, 1450’li yıllarda Kayseri sancağında Yörük yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2581)


Fakiroğlu Kelkit> Akdağ. Pazar> Elmalık. Trabzon> Bengisu. Yusufeli> Boyalı.


Fakirmustafaoğlu Rize> İslampaşa.


Fakirosmanoğlu Dernekpazarı> Akköse.


FAKOĞLU Arapça fak: Kapan, tuzak. (ÇAĞBAYIR) Kıpçakça faka: Fakirlik, yoksulluk. (AKYOL, 1919, s. 62)
Fag, Semerkant civarında (BARTHOLD, 2017, s. 144) veFak, Urfa’da eski yerleşim yeri. (Köylerimiz, 1968, s. 651) Gelinen yer.
Fakoğlu Vakfıkebir> Ortaköy.


FALAKAOĞLU Falaka, İzmir’de yerleşim yeri. (Köylerimiz, 1968, s. 651)


Falakaoğlu Fındıklı> Tepecik.


FALCIOĞLU Falcılı, Kırşehir’de iskânlarda adı geçen Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 1997, s. 157) Falcı, 1500’lü yıllarda Mardin’de köy. (GÜNDÜZ, 1993, s. 99)
Falcıoğlu Araklı> Araklı, Erenler, Özgen, Yoncalı. Of> Sıraağaç. Sürmene> Fındıcak. Şalpazarı> Gökçeköy. Torul> Budak. Trabzon> Akoluk, Pınaraltı.


FANDAKLIOĞLU Fandas, İsparta’nın köyü. (Köylerimiz, 1968, s. 651) Andak, Moğollar öncesi Semerkant’ta yerleşim yeri. (BARTHOLD, 2017, s. 127) Gelinen yer.


Fandaklıoğlu Trabzon> Yenicuma.


FANGALOĞLU Osmanlıcada bazen K sesinin F de okunduğu olur. (Bk. Kangaloğlu)


FALİOĞLU Fali, Küşne Türkmeni oymağı. (LEZİNA)


Falioğlu Demirözü> Beşpınar. Dernekpazarı> Akköse. Kürtün> Cayra.


FANİOĞLU Fani, 1500’lü yıllarda Ankara’da yerleşim yeri. (AÇIKGÖZ, 2004, s. 140)
Fanioğlu Akçaabat> Derecik. Fındıklı> Çınarlı.


FARİSOĞLU Faris, Türkmen oymağı. (HÜRMÜZLÜ, 2006, s. 143)


Arapça faris: Ata iyi bilen. (DEVELLİOĞLU) Farisan (Farisler): Hudut kalelerinde muhafaza hizmetinde kullanılan atlı hisar eri. (SERTOĞLU, 1986, s. 108)


Farisoğlu Yusufeli> Alanbaşı. Ordu. (GÜNAYDIN, 2011)


FASILOĞLU Fasıl: Güldürücü, eğlendirici sözler söyleyen. (ÇAĞBAYIR)
Fasıllar, 1500’lü yıllarda Karaman’da Türkmen yerleşim yeri. (YILDIZ, 2010, s. 162) Gelinen yer.


Fasıloğlu/ Fasuloğlu Düzköy> Çal. Maçka> Hamsiköy.


FASKÜROĞLU Faş-Kür’den. Faş ve Kür, bölgenin çok eski yerleşim yeri ve Çoruh boylarının tarihsel adı. Türkçe dışında bölge ile ilgili hiçbir dilde ü ve ö sesleri yer almaz. Bu nedenle Kür adının Ermenice ve Gürcüce ile bağlantısı yoktur.


Kafkasya’da Kıpçak isminin kaynaklarda ilk ortaya çıkışı M. Ö. III-II. asırlardır. (KUMEKOV, 2013, s. 44) (Bk. Kür, Yer Adları)


Fasküroğlu Yusufeli> Esendal.


FATMAOĞLU Fatmalı, Türkmen oymağı. (TATAR, 2005, s. 71) Fatmaoğlu, 1500’lü yıllarda Dulkadirli Türkmenlerinin oymağı. (SARI, 2015, s. 312) Fatma 1526’da Bostancıyan Türkmenlerinin kolu. (ATEŞ, 2010, s. 31)
Fatmabacı, 1400’lü yıllarda Ankara’da yerleşim yeri. (ERDOĞAN, 2004, s. 193) Fatma Hatun, 1500’lü yılı başlarında Ergani Sancağında yerleşim yeri. (ERPOLAT, 1994, s. 8) Fatımalu, Menteşeoğulları yöresinde Türkçe iskân birimi. (ÇEVİK, 2012, s. 356)


Fatmaoğlu Kelkit> Örenbel.


Fatanınoğlu İkizdere> Gölyayla.


Fadooğlu Demirözü> Akyaka.


FATULOĞLU Fadıl’dan. Fadıllar, eski kayıtlarda Konya, Adana, Tarsus, Maraş, Konya, Beyşehir sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 363) Fadıllu, 1450’li yıllarda Sivas ve Maraş sancaklarında Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 856)


Fat-ul. Çok Türkçe ağızlarda ul: Oğul. Fatoğlu.


Arapça fadıl: Erdemli. (ÇAĞBAYIR)


Fadıllar, Karaman eyaletinde kaza. (SEZEN, 2006, s. 198) Fadıl, Muğla’da eski yerleşim yeri. (TMYK,1946, s. 1202)


Fatuloğlu Şavşat> Yavuzköy.


FAYIKOĞLU Fayıklar, eski kayıtlarda Niğbolu ve Silistre sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 364) Fayıklar, Rumeli’de Yörük cemaati. (AYHAN, 2013, s. 503)
Fayıkoğlu Arsin> Atayurt


FAZILOĞLU Fazıl/ Fazıllar/ Fazıllu, 1450’li yıllarda Kırşehir, Tarsus ve Adana sancaklarında yaygın Bayındır ve Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 861) Fazıloğlu, iskânlarda adı geçen Türkmen taifesi. (HALAÇOĞLU, 1997, s. 66)


Fazıl, Menteşeoğulları yöresinde Türkçe iskân birimi. (ÇEVİK, 2012, s. 356) Fazıllar, 1450’li yıllarda Türkmen boylarının yaygın yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2581)


Fazıloğlu Kelkit> Kılıççı. Pazaryolu> Karataş. Yusufeli> Bıçakçılar.


FAZLIOĞLU Fazlıoğlu, Türkmeni oymağı. (EMREN, 2018, s. 18) Fazlı, eski kayıtlarda Sivas ve Rakka sancaklarında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 365)


Fazlı Yurdu, 1450’li yıllarda Bozok sancağında Bayad Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2095)
Fazlıoğlu Akçaabat> Ağaçlı, Mersin. Araklı> Ayvadere. Arhavi> Başköy, Dülgerli. Bayburt> Arpalı, Bayraktar, Çamlıkoz, Dağtarla, Yaylapınar. Çamlıhemşin> A. Çamlıca. Dernekpazarı> Akköse, Çalışanlar. Fındıklı> Derbent. Gümüşhane> İkisu, Yayladere. Hayrat> Yeniköy. Hopa> Bucak, Esenkıyı. İkizdere> Ayvalık, Güneyce, Gürdere, Tozköy, Zafer. İspir> Çamlıkaya. Kelkit> Büyükcami. İyidere> Fethiye. Maçka> Esiroğlu. Of> Kireçli. Pazaryolu> Bayındır, Çiftepınar, Konakyeri. Rize> Çarşı, Kendirli, Yeniköy. Şavşat> Arpalı, Tepeköy. Şiran> Kavakpınar, Örenkale.


Trabzon> Çarşı, Gürbulak, Kutlugün, Pazarkapı, Yalı. Vakfıkebir> Fevziye, Hamzalı, Köprücek, Sinanlı. Yusufeli> Bostancı.


FECİLİOĞLU Feclü, iskâna tutulan Türkmen aşireti. (HALAÇOĞLU, 1997, s. 120) Ferçili, Bayındır Türkmenlerinden. (UÇAKCI, Üçoklar, s. 26)
Fecilioğlu Torul> Tokçam.


FEHMİOĞLU İyidere> Taşhane. İspir> Üzümbağı.


FELAHOĞLU Felah, Şahseven Türkmeni taifesi. (KALAFAT, 2011, s. 182)


Arapça felah: Kurtuluş, mutluluk. (DEVELLİOĞLU)
Felahoğlu Beşikdüzü> Sayvancık. Maçka> Gürgenağaç. Şalpazarı> Üzümözü.


FELAMUROĞLU Ihlamur ağacının yöresel adı. Uzun boylu (mecaz).


Felamuroğlu Arhavi> Başköy, Dülgerli.


FELEKOĞLU Felek, 1450’li yıllarda Karaman, Maraş ve Aksaray sancaklarında yaygın Eymür Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 863) Felek,1500’lü yıllarda Aksaray kazasında Türkmen oymağı. (YÖRÜK, 1996, s. 49)


Felek, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Türkmen yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2335) Felek, Bulgaristan’da köy. (ÇAVUŞ, 1990, s. 176)


Felekoğlu Ardanuç> Kaşıkçı, Ovacık. Şavşat> Cevizli.


FENDAKOĞLU Fend-ak. Arapça fend: Büyük dağ. (DEVELLİOĞLU) Fendak: Büyük beyaz dağ. Sıfat olarak takılan ad.
Fendakoğlu Trabzon> Gazipaşa.


FERAHOĞLU Ferağılar, Edirne sancağında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 28) Ferah-zat, 1450’li yıllarda Urfa sancağında Döğer Türkmeni ve Ferhadlar, aynı yıllarda Konya sancağında Karkın Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 864)


Ferah, Kırman Selçuklu hükümdarı. (GÜLENSOY, 2015, s. 171)


Farah, Horasan’da şehir. (ORHAN, 2007, s. 94) Ferağiler, Bulgaristan’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 205)


Ferahoğlu Hemşin> Nurluca. Pazar> Akbucak, Pazar, Uğrak, Zafer.


FERAŞOĞLU Ferraşlu, 1450’li yıllarda Bozok sancağında yaygın Varsak Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 865)


Farraş, cemlerde Selman-ı Farsi’nin lakabı. (MELIKOF, 1993, s. 45) Ferraş, hükümdar başşehirden ayrılınca konaklama yerlerinde çadırını kuran kişi. (AKA, 2010, s. 133) Ferraş, II. Murat zamanında tımar verilen bir sınıf. (ALTUĞ, 2010, s. 223) Taş-Ferraş, Oğuz beylerinden. (ALBAYRAK, 2016, s. 44)


Ferraş: Cami, mescit ve imarethane gibi yerleri temizleyen kimse. (ÇAĞBAYIR) Farraş, Osmanlıda mesleki sınıf. (SELÇUK, 2002, s. 94)


Feraşe, 1450’li yıllarda Karaman’da Kınık Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2304)
Feraşoğlu Akçaabat> Osmanbaba. Ardanuç> Bulanık. Murgul> Petek. Rize> Kömürcüler.
Fereşanoğlu Akçaabat> Akçakale.
Feraş-an: Feraşlar, Türkmenler. Farsça –an eki çoğul edatıdır.


Fereşetoğlu Şiran> Kozağaç.


Fereş-et: Fereşler. Eski Türkçe –et eki çoğul takısıdır.


FERCANOĞLU Ferc-an. Ferc, Türkmeni oymağı. (EMREN, 2018, s. 16) Fercan: Fercler, Türkmenler. Farsça –an eki çoğul takısıdır.


Fer-can. Farsça fer: Işık, aydınlık, dirilik. Sıfat olarak verilen ad.


Fercanoğlu Trabzon> Yenicuma.


FERDİOĞLU Ferdilü, 1450’li yıllarda Aksaray sancağında Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 864)


Ferdioğlu Çamlıhemşin> Güroluk.


FERHATOĞLU Ferhadlar, eski kayıtlarda Niğbolu, Rakka, Kastamonu sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 360) Ferhadlar, 1450’li yıllarda Konya sancağında Kınık Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 864) Ferhad Oba, Rumeli’de Yörük cemaati. (AYHAN, 2013, s. 506)


Ferhatlar, Tuna (DRAGANOVA, 2006, s. 83) ve Varna’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 428)
Ferhatoğlu Akçaabat> Koçlu. Ardanuç> Cevizli, Peynirli, Tosunlu. Artvin> Sümbüllü. Bayburt> Şeyhhayran. Beşikdüzü> Çarıklı. Çamlıhemşin> Güroluk. Fındıklı> Aksu. Demirözü> Damlıca. Güneysu> Kibledağı, Ortaköy. İspir> Üzümbağı. Rize> Pehlivan. Şalpazarı> Dorukiriş, Geyikli, Sayvançatak. Şavşat> Şalcı, Yavuzköy. Tonya> Yeni. Yusufeli> Çevreli, Demirkent, Morkaya.


Ferhatçavuşoğlu Artvin> Kalburlu.


FERİOĞLU Ferizler, 1500’lü yıllarda Saruhan sancağında Yörük taifesi. (KAYGANA, 2015, s. 122)
Arapça feri: İkici derecede olan. (DEVELLİOĞLU)
Fere, Sivas’ta eski yerleşim yeri. (Köylerimiz, 1968, s. 652)
Ferioğlu Şiran> Çamyurdu. Tonya> Sağrı. Vakfıkebir> Açıkalan, Ortaköy.


FERİTOĞLU/ FERİDİOĞLU Feridi, Bedir Yörüklerinden. (EGAWA, 2007, s. 59)
Ferid: Tek, benzeri bulunmayan. (ÇAĞBAYIR)


Ferid, 1450’li yıllarda Adana sancağında Bayındır Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 510)
Feridioğlu/ Firid’inoğlu/ Feritoğlu Bayburt> Tuzcuzade. Beşikdüzü> Beşikdüzü. Demirözü> Gökçedere. Düzköy> Alazlı, Çayırbağı. Hopa> Ortahopa. Maçka> Çamlıdüz. Trabzon> Düzyurt. Tonya> İskenderli.


FERMANLIOĞLU/ FERMANOĞLU Fermanlu, Türkmen oymağı. (LEZİNA)


Fermanlı: Siyasi otoriteye karşı gelme suçundan dolayı cezalandırılması için hakkında ferman düzenlenmiş bulunan.


Fermanlar, 1450’li yıllarda Balıkesir’de Karkın Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1299)


Fermanoğlu Akçaabat> Doğanköy. Düzköy> Aykut. Maçka> Güzelce. Şalpazarı> Gökçeköy. Tonya> Sayraç, Turali. Yusufeli> Demirkent.


FERRUHOĞLU Ferruh, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Varsak Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 865) Ferruh, zorunlu iskânlarda adı geçen Türkmen oymağı. (ORHONLU, 1987, s. 74)


Ferruh Şah, Eyyübi devletinin beylerinden. (İNGENÇ, 2010, s. 204)


Ferruhoğlu Artvin> Çarşı. İspir> Özlüce.


FERŞATOĞLU Ferşad, 1450’li yıllarda Hamit sancağında Karkın Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 865) Fersah, eski kayıtlarda Aydın sancağında Yörük cemaati. (Aysun, S. Haykıran, 2017, Tarih Okulu Dergisi, sayı 32, s. 289)
Ferşatoğlu Çaykara> Yeşilalan. Derepazarı> Yanıktaş.


FERYUNOĞLU Fer-yan’dan. Farsça fer: Aydınlık, ışık, güç, kuvvet. (DEVELLİOĞLU) Feryan: Ferler, güçlüler. Farsça –yan eki çoğul edatıdır.
Feryunoğlu Çaykara> Köknar.


FERZATOĞLU Fer-zat. Farsça fer: Aydınlık, parlaklık. (DEVELLİOĞLU) Zat: Kişi, kimse. Bilge kimse (mecaz).
Ferzatoğlu Torul> Budak, Kirazlık.


FESATOĞLU Arapça fesat: Aşırı alınganlık gösteren. (ÇAĞBAYIR)


Fesatoğlu Çaykara> Karaçam.


FESLİOĞLU/ FESÇİOĞLU Fes, Fas şehrinde yapılıp buradan yayılan yün keçeden kırmızı başlık.


II. Mahmut, kavuğu yasaklayıp fesi yenilik adına getirince, molla-ulemalar tarafından “gavur padişah” ilan edildi. Gariptir, Atatürk’te fesi kaldırıp şapkayı getirince de aynı güruhun devamı tarafından yine gavurlukla suçlandı.
Fesçioğlu/ Fesbuoğlu Artvin> Dokuzoğul. Maçka> Armağan. Trabzon> Bahçecik.


FEŞELOĞLU/ FEŞİLOĞLU Arapça feşil> feşel: Haylaz. (ÇAĞBAYIR)
Feşiloğlu Kürtün> Cayra.


Feşeloğlu Beşikdüzü> Ağaçlı, Bayırköy.


FETANOĞLU Arapça fettan: Karışıklık çıkaran. (DEVELLİOĞLU) Kıpçakça feta: Genç, yiğit, mert. (AKYOL, 1919, s. 63)


Fetanoğlu Artvin> Hamamlı.


FETHİOĞLU Fetihli, eski kayıtlarda Ankara sancağında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 365) Feti, 1450’li yıllarda Tarsus sancağında Bayındır Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 865) Fethoğlu, Türkmen oymağı. (GÜNDÜZ, 2013, s. 50)


Fetülü, 1450’li yıllarda Aksaray sancağında Kıpçakların yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 231)


Fethioğlu/ Fethi’ninoğlu İspir> Çamlıkaya. Kelkit> Ünlüpınar. Trabzon> Boztepe, Çömlekçi. Yusufeli> Altıparmak. Çevreli, Tekkale, Yaylalar.


Fetihağaoğlu Artvin> A. Maden.


FETLANOĞLU Fetl-an. Kıpçak ağzında fetl: Hasmının süngüsünü süngüyle uzaklaştırmak. Fetlan: Fetler, savaşçılar. Farsça -an eki çoğul edatıdır.


Fetlanoğlu Ardanuç> Boyalı.


FETTAHOĞLU Fettah, Türkmen oymağı. (LEZİNA) Fettahoğlu, eski kayıtlarda Alanya, Kilis, Antep, Manavgat, Adana, İçel sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 365)
Fettahoğlu, Hacıfettahoğlu Yavuz zamanında Trabzon-Rize’ye gönderilen Türkmen ailelerden. (BİLGİN, 2002, s. 198)


“Celali İsyanı ve sonrasında özellikle Merzifonlu Kara Mustafa Paşa tarafından Trabzon, Ordu ve Giresun ekseninde yerleştirildiklerine dair elimizde belgeler bulunmaktadır. Fettahoğulları ile birlikte Doğu Karadeniz’in durumuna da kısaca temas etmek gerekmektedir. Çünkü Fettahoğulları’nın önemli bir kısmı doğu Karadeniz’deki il ve ilçelere yerleşmiş ve halen burada kültürel kimliklerini sürdürmektedirler.” (YALÇIN, 2014, 29)
Fettahoğlu Akçaabat> Akpınar. Araklı> Ayvadere, Hasköy. Bayburt> Arpalı, Sakızlı, Yazyurdu. Beşikdüzü> Sayvancık, Takazlı. Çarşıbaşı> Kerem, Serpil. Çayeli> Limanköy, Musadağı, Yaka-Yalı. Çaykara> Çayıroba, Eğridere, Ulucami. Demirözü> Kalecik. Düzköy> Çal, Gökçeler. Gümüşhane> Tekke. Hayrat> Görgülü. Kalkandere> Dağdibi, Dülgerli. Kelkit> Dayısı, Küçükcami. Köprübaşı> Gündoğan. Köse> Bizgili. Maçka> Sındıra. Of> Erenköy. Rize> Azaklıhoca, Bıldırcın, Çaycılar, Elmalı, Kale, Portakallık. Sürmene> Koyuncular. Şavşat> Meşeli. Tonya> Büyük, Çayıriçi, Kalemli. Torul> Alınyayla. Trabzon> Akoluk, Akyazı, Bahçecik, Çömlekçi, Fatih, Gazipaşa, Gülbaharhatun, Karlık, Ortahisar, Pazarkapı. Vakfıkebir> Cumhuriyet, Deregözü, Güney, Güneysu, Karatepe, Şenocak.


FETULLAHOĞLU Fetullh-hanlı, Türkmen oymağı. (CANDAR, 1934, s. 12)
Fetullahoğlu Ardanuç> Kızılcık, Tosunlu. Kelkit> Güzyurdu. Köse> Özbeyli. Trabzon> Ortahisar. Yusufeli> Çeltikdüzü, Darıca, Kılıçkaya, Özgüven, Yamaçüstü.


FETVACIOĞLU Fetva: Fıkıh bir meselenin şeri hükmünün beyanı. Delikanlı, yiğit manasına gelen “fet”den alınmadır. (PAKALIN, c. I s. 719)


Fetvacı, fetva verme yetkisine sahip olan.


Fetvacıoğlu Artvin> Bakırköy. Köprübaşı> Arpalı. Yusufeli> Çamlıca.


FEYİZOĞLU/FEYZİOĞLU/ FEVZİOĞLU Feyziler, Adana sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 366) Feyzioğlu, iskânlarda adı geçen Türkmen aşireti. (BAYAR, 1994, s. 112)
Feyzioğlu/ Feyzioğlu/ Fevzioğlu Araklı> Kayaiçi, Değirmencik, Sularbaşı. Ardanuç> Kızılcık. Arhavi> Başköy, Kemerköprü, Tepeyurt. Arsin> Başdurak, İşhan. Artvin> Beşağıl. Aydıntepe. Bayburt> Camiikebir, Helva, Saraycık. Beşikdüzü> Ağaçlı. Çayeli> Abdullahoca, Çukurluhoca, Demirhisar, Hassadık, Karaağaç. Çaykara> Koldere, Köknar. Demirözü> Devetaşı, Güvercindere. Derepazarı> Derepazarı, Eriklimanı. Fındıklı> Sümer. Gümüşhane> Buğalı, Gökdere, Kabaköy, Kaletaş, Örenler, Şephane. Hayrat> Dereyurt. Hemşin> Nurluca, Yeniköy. Hopa> Sundura. İspir> Başköy, Merkez, Soğuksu. İyidere> Çanakçeşme. Kalkandere> Aksu. Kelkit> Bezendi, Mahmatlı. Köprübaşı> Arpalı. Köse> Subaşı. Pazaryolu> Çiftepınar, Gölyanı, Kumaşkaya, Pamukludağ. Rize> Akarsu, Boğaz, Çarşı, Çiftekavak, Ekmekçiler, Fener, Gölgeli, Kendirli, Müderrisler, Orta, Pehlivantaşı, Taşköprü, Yenikale. Sürmene> Çavuşlu, Çimenli, Konak, Ovalı, Soğuksu, Yemişli. Şavşat> Pınarlı. Trabzon> Gazipaşa, İskenderpaşa. Vakfıkebir> Açıkalan. Yomra> Gülyurdu, Kömürcü, Taşdelen. Yusufeli> Altıparmak, Cevizlik, Çevreli, Demirkent, Demirköy, Havuzlu, Zeytincik.


Feyiz ile bağlantılı sülaleler:


Feyizioğlu Hemşin> Bahar, İkizdere> Güneyce, Pazar> Suçatı.


Firizli, Türkmen/ Yörük oymağı. (YALMAN, 1977, s. 8)


Feyizuloğlu Pazar> Soğuksu, Yemişli.


Feyiz-ul. Çok Türk ağzında ul: Oğul. Feyizul: Feyizoğlu.


Feyzimehmetoğlu Trabzon> Çarşı.


Feyzoğlu Artvin> Bakırköy, Beşağıl.


FEYYAZOĞLU Feyyaz, 1450’li yıllarda Halep sancağında Bayındır Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 865)


Feyyazoğlu Akçaabat> Demirtaş.


FEYZULLAHOĞLU Feyzullah, Şahseven Türkmeni oymağı. (LEZİNA) Feyzullah Efendi, Çepnilerin kolu. (UÇAKCI, Üçoklar, s. 59)
Feyzullahoğlu Araklı> Değirmencik, Taşgeçit. Ardanuç> Bereket. Arhavi> Yolgeçen. Arsin> Kuzguncuk. Bayburt> Çayırözü. Beşikdüzü> Akkese. Çayeli> Yenice. Çaykara> Köknar, Uzungöl. Demirözü> Beşpınar, Güvercindere. Hayrat> Dereyurt. Hopa> Ortahopa. İspir> Çamlıkaya. Kelkit> Elmelik. Köse> Gökçeköy, Kayadibi, Merkez. Of> Ballıca, Cumapazarı, Çamlı, Gürpınar, Serindere, Soğukpınar. Şavşat> Pınarlı. Şiran> A. Duruçay. Tonya> Kaleönü. Trabzon> Boztepe, Dolaylı, Yeşilbük. Yomra> Kayabaşı, Özdil. Yusufeli> Yağcılar.


FEZAOĞLU Kıpçakça feza: Can bağışlayan. (TOPARLI)


Fesa, İnallu Türkmeni yerleşim yeri. (SÜMER, Oğuzlar, s. 449)


Fezaoğlu Ardanuç> Gökçe.


FIÇIOĞLU Fıçı, 1450’li yıllarda Adana sancağında Avşar Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, 1898)
Fıçıoğlu Kürtün> Karaçukur. Şiran> Çevrepınar. Torul> Alınyayla.


FIKILOĞLU Fıkıh’tan bozma olabilecek sözcük. Fıkıhlu, 1500’lü yıllarda Maraş livasında Demircülü Türkmen oymağı. (SAKİN, 2010, s. 153)
Fıkıloğlu Şalpazarı> Geyikli. Vakfıkebir> Kıran.


FINDIKOĞLU/ FINDIKÇIOĞLU Fındık, eski kayıtlarda Bozok, Afyon, Kastamonu sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 367) Fındıklar, 1450’li yıllarda Ankara sancağında Eymür Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 866) Fındıkoğlu, Kacar Türkmeni kolu. (SAVAŞ, 2017, s. 264)
Fındık, Osmanlıda kurşun yerine kullanılan bir tabirdi. (PAKALIN, c. ı s. 626) Fındık-ı top: Top mermisi. (ÖZTÜRK, 2000, s. 178)
Fındık, 1500’lü yıllarda Gagauz Türklerinde soy ad. (CEBECİ, 2008, s. 108)
Fındıkçı, Filibe vilayetinde yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 139) Funduk, Selçukluda (TOGAN, 1981, s. 195); Fındık, Anadolu’da (SEZEN, 2006, s. 182); Funduk, 1500’lü yıllarda Şam eyaletinde yerleşim yeri. (ÖKSÜZ, 2016, s. 99) Askeri sülale lakabı ve de gelinen yer.
Fındıkoğlu/ Fındıkçıoğlu Akçaabat> Adacık, Dürbinar. Araklı> Sulakyurt. Bayburt> Akşar, Dikmetaş, Helva, Velişaban, Yedigöze. Çayeli> Demirhisar. Çaykara> Çayıroba, Uzungöl. Dernekpazarı> Çayırbaşı. Düzköy> Alazlı, Çal. Fındıklı> Fındıklı. Kalkandere> Dağdibi, Ormanlı. Kelkit> Karaçayır. Of> Sivrice. Pazar> Akbucak, Ortayol. Rize> Ekmekçiler. Sürmene> Çiftesu. Şalpazarı> Üzümözü. Tonya> Melikşah.


FIRANCIKOĞLU Fıran-cık. Türkçe –cık yapım eki almış sözcük. Fıranlı, Çanakkale’nin eski köyü. (Köylerimiz, 1968, s. 652) Gelinen yer.


Fırancıkoğlu İyidere> Sarayköy.


FIRILOĞLU Fır-ıl. Fır, Kafkas kabilesi. (TAVKUL, 2007, s. 499) Fıril: Fır yurdu.
Fırıloğlu Akçaabat> Sertkaya. Çamlıhemşin> Ülkü. Çayeli> Taşhane.


FIRINCIOĞLU/ FURUNCUOĞLU Fırıncılu, 1450’li yıllarda Kayseri sancağında Dodurga Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 866)


Furuncu, Hazar Türklerinin günümüzdeki bakiyeleri olan Karay (Karaim) Türklerinde ve Fırıncı, 1500’lü yıllarda Gagauz Türklerinde soy ad. (CEBECİ, 2008, s. 76) Eski Türklerde tunurci: Pastacı, fırıncı. (ŞEN, 2007, s. 100)


Furuncular, Selanik’te (AYHAN, 2013, s. 477) veFuruncı, 1450’li yıllarda Aydın’da Eymür Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1553)
Fırıncıoğlu/ Furuncuoğlu Çarşıbaşı> Merkez, Pınarlı. Hemşin> Bahar. Hopa> Esenkıyı. İspir> Yağlı. Pazaryolu> Süleymanbağı. Rize> Akpınar. Şalpazarı> Pelitçik, Üzümözü. Şavşat> Kurudere. Trabzon> Pazarkapı, Yenicuma. Vakfıkebir> Yalıköy. Yusufeli> Alanbaşı, Yokuşlu.
Furnioğlu Torul> Tokçam.


Furnakonunoğlu İkizdere> Diktaş.


FIRTINAOĞLU Fırına, Hemşin’de yerleşim yeri.


Fırtınaoğlu Rize> Karasu.


Furtunaoğlu Trabzon> Gazipaşa.


FISIROĞLU Fısır: Fısıltı. (ÇAĞBAYIR)


Fısırik, İspir’de yerleşim yeri. (ÜNSAL, 2000, s. 74) Gelinen yer.


Fısıroğlu Of> Fındıkoba.


FISTIKOĞLU Fıstıklı, Bursa ve Kocaeli sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 367)


Fıstıkoğlu Çayeli> Çilingir.


FIŞILOĞLU Fisil: Sıska, zayıf. (ÇAĞBAYIR)
Fışıloğlu Vakfıkebir> Karatepe.


FİATOĞLU Fiat: Değerler, kıymetler. (DEVELLİOĞLU)
Fiatoğlu Kelkit> Çağlar.


Fiyadoğlu Ardanuç> Bağlıca.


FİDANOĞLU Fidanoğlu, Celali isyanına katılanlardan. (AKDAĞ, 1963, s. 231)


Fidan, 1500’lü yıllarda Gagauz Türklerinde soy ad. (CEBECİ, 2008, s. 76)
Fidanoğlu Aydıntepe> A. Kırzı. Bayburt> Şingah. Gümüşhane> Dölek. Kelkit> Devekorusu.


FİDİROĞLU Fıdıl, 1450’li yıllarda Hamit sancağında Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 865)
Fidiroğlu Torul> Budak.


FİDNEOĞLU Fitneli, Malatya sancağında Ekrat taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 81)


Osmanlıda fitne: Ayaklanma, ihtilal. (SERTOĞLU, 1986, s. 114)


Fidneoğlu Artvin> Taşlıca.


FİLALİOĞLU Fila-li. Fila, Türkmen oymağı. (CANDAR, 1934, s. 12) Fila Beylü, 1450’li yıllarda Tarsus sancağında İğdir Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 866)


Filalioğlu Vakfıkebir> Çavuşlu.


Filakoğlu Düzköy> Çal, Tepecik.


FİLARGOZOĞLU Filar-goz. Filarlı, eski kayıtlarda Tarsus sancağında cemaat. (TÜRKAY, 1979, s. 366)


Filargoz> filariz. Kökü belirsiz sözcük olan filariz: Keten tokmağı. (ÇAĞBAYIR) Eskiden bölgede kendir ekimi ve dolayısıyla keten dokumacılığı yaygındı.


Filar-goz. Osmanlıda filar: Bir çeşit terlik. (PAKALIN, c. I s. 628) Filaroz: Terlik vadisi. Meslekle ilgili ad. Eski Türkçe öz: Vadi.


Filargoz, Rize’deki Topkaya köyünün eski adı.


Filargozoğlu Rize> Ortapazar.


FİLATOĞLU/ FİLETOĞLU Filat, Yanya’da kaza. (SEZEN, 2006, s. 183) Filad, İşkodra’da (Rumeli) köy. (AYHAN, 2013, s. 247) Gelinen yer.
Filatoğlu/ Filetoğlu Düzköy> Taşocağı, Yeni. Vakfıkebir> Deregözü.


FİLİBELİOĞLU Filibeler, Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 366)


Osmanlı’da Filibe: Filibe’de yetiştirilen pirince nezaret eden memur. (SERTOĞLU, 1986, s. 113)


Filibe, Bulgaristan’da vilayet. (SEZEN, 2006, s. 183) Yeni adı Plovdiv’dir.


Filibelioğlu Arhavi> Kale. Rize> Erenköy.


FİLİZOĞLU Filis, 1500’lü yıllarda Bayburt’ta yerleşim yeri. (MİROĞLU, 1975, s. 94) Gelinen yer.


Filizoğlu Akçaabat> Demirtaş, Derecik. Çayeli> Aşıklar.


FİNAVASOĞLU1834 yılı kayıtlarında Kanavas olarak yazılıdır.


Finavasoğlu Çaykara> Şahinkaya.


FİNOĞLU Fin-Ogur, tarihte Türk boyu.


Finoğlu Çaykara> Şahinkaya.


Fin ile bağlantılı olabilecek sülaleler:


Fincioğlu Rize> Gülbahar.


Finçoğlu Pazar> Pazar.


Finsoğlu Pazar> Soğuksu.


FİRANBULOĞLU İhlamur ağacının farklı bir söylenişi. Mecaz olarak, uzun boylu.
Firanbuloğlu Şiran> Ardıçlı.


FİRAROĞLU Filarlı, Tarsus sancağında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 366)
Firaroğlu Bayburt> Arpalı. Yusufeli> Yüncüler.


FİRENKLİOĞLU Firenkli, eski kayıtlarda Adana, İçel, Maraş sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 360) Firenklü, 1450’li yıllarda Adana sancağında Yüreğir Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 866)
Firengi, Türklerin harpte kullandıkları toplardan biri. (AYHAN, 2013, s. 49)
Firenkhisar, Trabzon’un merkez mahallesi.
Firenklioğlu Arsin> Gölcük. Kelkit> Gümüşgöze.


FİRİDİNOĞLU (Bk. Feritoğlu)


Firidinoğlu Demirözü> Gökçedere. Görele. (YÜKSEL, 2015)


FİRUZOĞLU/ FERUZOĞLU Firuz, 1200’lü yılların sonunda Candaroğulları sahasında Yörük topluluğu. (ÇEVİK, 2012, s. 358) Firuz/ Firuzlü, 1450’li yıllarda Adana, Karaman, Bozok, Maraş, Hamid ve Kayseri sancaklarında çok yaygın Beğdili Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 867) Ferizoğlu, iskânlarda adı geçen Türkmen aşireti. (BAYAR, 1994, s. 113)


Feruz, Karay Türklerinde soy ad. (ALTINKAYNAK, 2006, s. 135)


Firuz, Silistre sancağında yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 101)


Firuzoğlu Kürtün> A. Uluköy. Şiran> Çağıl.


Feyruzoğlu Rize> Veliköy.


FİSİLOĞLU Isıl, 1690’lı yıllarda zorunlu iskânlar sırasında adı geçen oymak. (ORHONLU, 1987, s. 79)
Fisil: Sıska, zayıf. (ÇAĞBAYIR)
Fisiloğlu Şalpazarı> Üzümözü.


FİSÜNOĞLU Arapça füsun: Büyü, sihir. (DEVELLİOĞLU)


Fisunoğlu İkizdere> Tulumpınar, Yağcılar.


Fisun ile bağlantılı sülaleler:


Fiso’nunoğlu İkizdere> Yağcılar.


Fisonoğlu Derepazarı> Eriklimanı.


FİŞOĞLU Fiz’den bozma olabilecek kelime. Fiz, Akçaabat’ın köyü. Gelinen yer.
Fişoğlu Beşikdüzü> Bozlu.


FİTOZOĞLU Fitoz: Atların boynuna asılan perçemler. (ÖGEL, 2000, c. VI s. 333) Fitoz: Çalımlı. (DS) Yörede fitoz: Hareketli, atak (mecaz).
Fitozoğlu Arhavi> Balıklı, Başköy, Dülgerli, Soğucak. Aydıntepe> Başpınar. Çaykara> Çayıroba. Derepazarı> Bahattinpaşa, Çakmakçılar, Sarıyer. Hopa> Esenkıyı. Trabzon> Yeşilova.


FİYATOĞLU (Bk. Fiatoğlu)


FİZANOĞLU Osmanlı’nın sürgün yeri. Gelinen yer.
Fizanoğlu Kelkit> Öğütlü.


FOÇOĞLU Foça, Bosna’da kaza. (PEHLİVANLI, 2005, s. 107) Gelinen yer.
Foçoğlu Of> Kireçli, Ovacık. Hayrat> Yayvanoba.


FOLLUOĞLU/ FOLLİOĞLU Fol, Tonya’nın ve Kürtün’ün köyü. (SAYLAN, 2012, s. 33) Gelinen yer.
Folluoğlu/ Follioğlu Beşikdüzü> Anbarlı. Kürtün> Kızılcatam.


FONDİOĞLU Fondi> Kondu. Osmanlıcada özellikle özel adlarda zaman zaman k> f, f> k okunabilir. Kondu, Dernekpazar’ın adı. Gelinen yer.


Fondioğlu Akçaabat> Sertkaya. Trabzon> Çamoba.


FOSFORLUOĞLU Fosforlu: Gösterişli. (ÇAĞBAYIR)


Fosforluoğlu Ardanuç> Ballıköy.


FOSALOĞLU Fosa, Rize’nin köyü. Gelinen yer.


Fosaloğlu Vakfıkebir> Karatepe


Fosioğlu Yusufeli> Çamlıca.


Fosi, Fosa’dan.


FOŞAOĞLU/ FOŞİOĞLU Foşa, Arsin’in köyü. Foşe, Yanya sancağında (Balkanlar) yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 150) Gelinen yer.


Foşaoğlu Çaykara> Yeşilalan.


FOTAKOĞLU Fota, 1500’lü yıllarda Aydın’da Türkmen yerleşim yeri. (YAZICI, 2002, s. 185)


Fotakoğlu Trabzon> Pazarkapı.


FOTAKOĞLU Fota, 1500’lü yıllarda Aydın’da Türkmen yerleşim yeri. (YAZICI, 2002, s. 185)


Fotakoğlu Trabzon> Pazarkapı.
FUÇUOĞLU (Bk. Fıçıoğlu)
Fuçuoğlu İspir> Çamlıkaya. Şiran> Çevrepınar.


FULEHOĞLU Fülek, Macaristan’da Osmanlı sancağı. Macaristan ile bağlantılı sülale lakapları bölgede çoktur. Gelinen yer.
Fulehoğlu Tonya> Kaleönü.


FULEOĞLU Fulo, eski Türk birliğinin bir boyu. (KARAYEV, 2008, s. 39) Fuli, Usun Türklerinin kolu. (LEZİNA)
Fuleoğlu Dernekpazarı> Çalışanlar.


FURİTOĞLU Furatlu, Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 868) Furi, Kırgızlara yakın bir kavim. (SÜMER, Oğuzlar, s. 27)


Furi, 1500’lü yıllarda Afyon’da yerleşim yeri. (BULDUK, 2003, s. 131) Ferit’ten.


Furitoğlu Hopa> Ortahopa.


FURTUNAOĞLU (Bk. Fırtınoğlu)


FURTUNOĞLU Osmanlıca özellikle özel adlarda f-k yer değiştirdiği olur. Furt’un> Kurt’un. Furtunoğlu Araklı> Yolgören. Sürmene> Gültepe.


FUSKOĞLU Fıskılı, Aydın sancağında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 72)


Fuskoğlu İkizdere> Güneyce.


FUSULOĞLU Arapça fusul: Mevsimler. Takma ad.


Fusuloğlu Beşikdüzü> Çarıklı, Türkelli.


GABELETOĞLU Gabel-et. Gabal, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar boyu. (ADİLOĞLU, 2005, s. 192) Gabalet: Gaballar, Kıpçaklar. Eski Türkçede –et eki çoğul edatıdır.


Gebele, Kafkasya’da Albanlar döneminde yerleşim yeri. (MOSES, 2006, s. 111)


Gabeletoğlu Yusufeli> Evren.


GABRAŞETLİOĞLU/ GABRAŞOĞLU Gabraş-etli. Gabraşlılar. Eski Türkçede -et eki çoğul edatıdır. Gabraş> Gabras. “Gabras hanedanı, Çerkez kabilelerinden olan Gabartay kabilesindendir.” (KARAGÖZ, 2012, s. 75)


Gabreş, Kumanova’da (Makedonya) yerleşim yeri. (ASLAN, 2016, s. 28)


Gabraşoğlu/ Gabraşetlioğlu Yusufeli> Evren, İnanlı.


GACAOĞLU Gacalu, eski kayıtlarda Maraş ve Bozok eyaletlerinde Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 367) Gaca, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar kabilesi. (ADİLOĞLU, 2005, s. 165)
Gacaoğlu Bayburt> Y. Kışlak.


GACIKOĞLU Gacik, Göklen Türkmeni kolu. (LEZİNA)
Gacık, Yalova’nın köyü. (Köylerimiz, 1968, s. 223)
Gacıkoğlu Bayburt> Balca.


GADAOĞLU Gada Han, Anadolu’yu işgal eden Moğol komutanı. (OKTAY, 2007, s. 217)


Eski Türkçe gada: Kardeş, ağabey. (ÇAĞBAYIR) Azerice gada: Bela, felaket. (ALTAYLI, 1994)


Gadaoğlu İkizdere> Tozköy.


GAFFAROĞLU Gaffarlı, Aydın sancağında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 367) Gafarlı, Boynuinceli Yörüklerinden. (ERÖZ, 1991, s. 46) Gaffarlu, iskânlarda adı geçen Bozulus Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 1997, s. 47)


Gafarlar, Aydın’da, eski yerleşim yeri. (TMYK, 1946, s. 1203)


Gafaroğlu Şalpazarı> Geyikli.


GAFUROĞLU Gafur, Türk boyu. (LEZİNA) Gafirlü, Şam Bayadı Türkmeni kolu. (METİN, 2007, s. 130) Gafırlu, 1500’lü yıllarda Bozok livasında Türkmeni taifesi. (SAKİN, 2010, s. 155)
Gafuroğlu Demirözü> Gökçedere. Trabzon> Çarşı. Yomra> Kayabaşı.


GAGAOĞLU Gagalı, 1450’li yıllarda Ankara sancağında Beğdili Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 868)
Gagaoğlu Bayburt> Veysel.


GALATOĞLU/ GALATAOĞLU/ GALATALIOĞLU Galatlar, M. Ö. 200’lü yıllarda Orta Anadolu’da tarihi devlet ve medeniyet oluşturup, bir rivayete göre de Ankara’yı kuranlardır. Galata, Orta Anadolu’da kurulan ve sınırları Karadeniz’e kadar uzanan devlet. (NAKRACAS, 2003, s. 36)


Galatita, Helen dilinde Kelt/ Galat yurdu. Galatai, Galates dediği halkın göçmen gelerek o yöreyi yurt edinmesinden sonra, yaklaşık olarak bugünkü Ankara ilimiz yöresine verilen ad. (UMAR, 1993, s. 270)


İstanbul’daki Galata semtinin adı Yunanca “Pera> Perca: Karşıya geçiş” anlamındadır.


Galata, Cenevizlere ait sözcük olup “bayır, yokuş” anlamındadır. (EYUBOĞLU, 1995)


Arapça galat: Galeyan eden. Arapça gallat: Hububat. (TIETZE) Galat, Aldatmak. Türkçeden Bulgarcaya geçen kelime. (BELLETEN, sayı 211, 1990, s. 541)


Galat, Osmanlı döneminde Romanya’da (BİLGE, 2010, s. 269); Galata, Üsküp, Kosova ve Varna’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 193, 254, 466) Bulgar-Romen isyanı nedeniyle Galat ve Galata’dan gelenlerin hatırası.


Galataoğlu/ Galatalıoğlu/ Galatoğlu Arhavi> Cumhuriyet. Bayburt> Buğdaylı. Çaykara> Çambaşı, Taşkıran. Hayrat> Meydanlı. Hopa> Başoba, Kazimiye, Kuledibi, Sugören, Sundura. Köprübaşı> Beşköy. Şavşat> Kocabey. Yusufeli> Taşkıran.


GALBAŞOĞLU Galbaş, Sarık Türkmen oymağı. (LEZİNA)
Galbaşoğlu Bayburt> Sakızlı.


GALEYAOĞLU/ GALYAOĞLU Geliya, Akçaabat’ın köyü. Gelinen yer.


Galeyaoğlu/ Geliyaloğlu/ Galyaoğlu Akçaabat> Dürbinar. Çaykara> Ataköy. Eğridere. Sürmene> Soğuksu.


GALİPOĞLU Ardeşen> Akkaya. Kelkit> Karaçayır.


GALPOĞLU Alplu, Azerbaycan’da Avşar Türkmeni kolu. (SARAY, 2010, s. 71) Galp, “kalp”tan.


Galpa, 1450’li yıllarda Sivas’ta Bayad Türkmeni yerleşim yeri. Gelinen yer.
Galpoğlu Şalpazarı> Dorukiriş.


GAMİŞOĞLU (Bk. Kamışoğlu)


GAMKIRANOĞLU İlk Osmanlı nüfus sayımında Gumkıranoğlu olarak geçer. (Gumkıranoğlu)


GANATOĞLU (Bk. Kanatoğlu)


GANGALOĞLU Kangal, 1450’li yıllarda Sivas sancağında Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1180)


Farsça gangal: Bir çeşit dikenli ot ve gangel: Çengel. (ÇAĞBAYIR)


Gangaloğlu Pazar> Yücehisar.


GANİMETOĞLU Ganımat, Seyid Türkmeni oymağı. (LEZİNA)


Ganimetoğlu Hayrat> Pazarönü. İyidere> Yapraklar.


GANİOĞLU Gani, Türkmen taifesinden olup, iskânlarda adı geçen aşiret. (BAYAR, 1994, s. 97) Ganibeyli, Avşar Türkmeni. (KAYA, 2004, s. 152)
Moğolca ğani: Yalnız. (LESSING) Gani, Gagauz Türklerinde soy ad. (MANOV, 2001, s. 207) Arapça gani: Zengin, varlıklı.


Gani, 1450’li yıllarda İğdir Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 153)


Ganioğlu Bayburt> Kavacık. İspir> Ulubel. Kelkit> Güzyurdu. Pazar> Akbucak. Yusufeli> Yamaçüstü.


Ganiömeroğlu Of> Yıldız.


GARAÇOĞLU/ ĞARAÇOĞLU Garaç, “Karaç”tan. (Bk. Karaçoğlu)


GARGAROĞLU Gargar, Erken Türklerden bir boy. (LEZİNA) Gargar, Kafkasya’da Türk dilli halklardan. (GEYBULLAYEV, 2009, s. 145)


Gargar, Osmanlı'da Gence/ Karabağ eyaleti yerleşim yeri. (BİLGE, 2015, s. 585) Gargar, Karabağ’da bölge. (KIRZIOĞLU, 1998, s. 484)
Gargaroğlu Çaykara> Işıklı.


GARİNOĞLU Garin, Erzurum’un eski adı. (KIRZIOĞLU, 1992, s. 43) Gelinen yer.
Garinoğlu Köse> Gökçeköy.


GARİPOĞLU/ KARİPOĞLU Garib, 1450’li yıllarda Hamit sancağında Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 870) Gariban, 1500’lü yıllarda Teke Sancağında Yörük cemaati. (ÜNAL, 1996, s. 229)
Garip yiğitleri: Kapıkulu süvari ocaklarının beşinci ve altıncı bölükleri. (SERTOĞLU, 1986, s. 119)


Garip, Menteşeoğulları yöresinde Türkçe iskân birimi. (ÇEVİK, 2012, s. 356) Garipler, 1450’li yıllarda Türkmenlerin Anadolu’da yaygın yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2582)
Garipoğlu/ Karipoğlu Akçaabat> Kaleönü, Yeşiltepe. Araklı> Araklı, Çukurçayır, Yoncalı. Ardanuç> Gümüşhane, Kızılcık. Artvin> Dikmenli, Hızarlı. Çamlıhemşin> A, Şimşirli. Çayeli> Gürgenli, Yaka-Yalı. Çaykara> Kabataş. Demirözü> Devetaşı, Güneşli. Kelkit> Akdağ, Karacaören, Karaçayır, Küçükcami. Kürtün> Süme. Şiran> Örenkale. Of> Bölümlü. Pazar> Bucak, Dernek. Rize> Boğaz, Ketenli, Taşlık, Taşpınar. Trabzon> Çağlayan. Yusufeli> Bahçeli, Evren, Yaylalar.


Garipcanoğlu Kelkit> Karaçayır.


GARUSOĞLU Karuş, Balkanlarda yerleşim yeri. (AYDIN, 1992, s. 154)
Gar-us. –us eki katip (yazıcı) tarafından sonradan eklenmiştir. –is, -es, -os eklerinin sülalelere yamamak sıkça karşılaşılan durumdur. Çaykara’nın eski nüfus kayıtlarında böyle bir lakap yoktur. Kelimenin kökü “Gar” dır. Gar, Ugor Türk boyunun kısaltılmışı. (ZEKİYEV, 2007, s. 222) Gar, Budist terimi. (LESSING)


Çok Türkçe ağızlarda gar: Kar.
Garusoğlu Çaykara> Taşören.


GAVAŞOĞLU Van’ın ilçesi. (Köylerimiz, 1968, s. 739) Gelinen yer.
Gavaşoğlu İspir> Y. Fındıklı.


GAVUŞOĞLU “Kavuş-mak”tan.


Gavuşoğlu Çaykara> Taşören.


GAVUZOĞLU/ KAVUZOĞLU Gav-uz, “Gök” ile “Oğuz” birleşmesinden. “Uz, Oğuzların bir kısmı.” (KAFESOĞLU, 1984, s. 173) Moldova’da Hıristiyan Türkülerden oluşan Gagauz Cumhuriyeti.


Wittek, Gagavuz adını, Selçuklu sultanı Keykavus’un adına bağlar. (TIETZE)


DLT’te kavuz: Şaraptaki çer çöp. Çağatayca kavuz: Dövülen darının artığı. (KUNOS, 1902, s. 125)


Gavuzoğlu/ Kavuzoğlu İkizdere> Gölyayla, Meşeköy. Maçka> Oğulağaç. Pazaryolu> Akbulut, Laleli. Rize> Halatçılar, Hayrat, Pilavdağı, Topkaya, Yeniköy. Şavşat> Şalcı.


GAYDANOĞLU Kaydanlu, Azerbaycan Türkleri kolu. (LEZİNA) Kayta, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar kabilesi. (ADİLOĞLU, 2005, s. 169)
Gaydanoğlu Akçaabat> Helvacı, Tütüncüler.


GAYRETLİOĞLU Gayretli, Musluca Türkmeni kolu. (EMREN, 2018, s. 14)


Gayretlioğlu Akçaabat> Darıca, Mersin.


GAZANFEROĞLU Arapça gazanfer: İri aslan. Hz. Ali’nin lakabı. (ÇAĞBAYIR)


Gazanferoğlu Arhavi> A. Hacılar.


GAZAROĞLU Hazar’dan. (Bk. Hazaroğlu) Gazarya, Hazar devletinin bir diğer adı. (KING, 2015, s. 104)


Günümüzde Hazar Türklerinin bakiyesi olan Karay Türklerinde din adamlarına “gazar” denir. (KALAFAT, 1999, s. 65)


“XIV. yüzyıldan itibaren Polonya ve Litvanya hudutlarında Türk boylarından Polonya Karay'lan ( Karayim'leri ) yaşamaktadırlar. Asıl toprakları Karadeniz bölgesinde ve bilhassa Kırım yarımadasında bulunmaktadır.” (DUBİNSKİ, 1998, s. 231)


Gazaroğlu Güneysu> Ballıdere. Ilgın. (SARIYAR, 2015)


GAZİOĞLU Gazili, eski kayıtlarda Niğde ve Afyon sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 368) Gazi, 1450’li yıllarda Maraş sancağında yaygın Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 873) Gaziler, Candaroğulların (Samsun) yöresinde konar-göçer, Yörük/ Türkmeni topluluğu. (YAKUPOĞLU, 2012, s. 358) Gazioğlu 1600’lü yıllarda adı değişik sebeplerle kayıtlara geçen Türkmen kabilesi. (REFİK, 1930, s. 82) Gazi, 1700’lü yıllarda zorunlu iskâna tutulan aşiret. (ÇELİKDEMİR, 2001, s. 94)


Gazi, Saltuklu hanedanından. (SÜMER, 1998, s. 20)


“Türk geleneğinde gaza için savaşan Gazi'de: Cesaret, yılmazlık, kendine güven, güçlülük, savaşganlık, atılganlık, dayanıklılık, sabırlılık, fırsatı kovlama, yoldaşlarına vefa vasıfları bulunmalı.” (İNALCIK, 2009, s. 25)


“Türk destanlarında yüceltilen Alp tipinin giderek Gazi tipine dönüşmüştür.” (KÖSOĞLU, 2013, s. 162) Ertuğrul Gazi, Osman Gazi, Orhan Gazi… ve saraylara geçilince gazalık-gazilik anlayışı da tarihe karışmış oldu ve ta ki Gazi Mustafa Kemal gelene kadar.


Gazioğulları, Kırcaali’de/ Bulgaristan; Gaziler Niğbolu’da (AYHAN, 2013, s. 273, 448); 1500’lü yıllarda Çankırı’da (AÇIKGÖZ, 2004, s. 147); Gazi/ Gaziler, 1450’li yıllarda Türkmenlerin Anadolu’da çok yaygın yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2582)
Gazioğlu Ardanuç> Ballıköy. Artvin> Ortaköy. Bayburt, Aksaçlı, Uzungazi. Çayeli> Beşikçiler, Derecik. Çaykara> Kabataş, Köseli, Şahinkaya. Demirözü> Kalecik. Gümüşhane> Eskibağlar, Kırıklı. Hopa> Eşmekaya, Güneşli. Köprübaşı> Beşköy. Of> Ağaçseven. Pazar> Sivrikale. Maçka> Yazlık, Yeşilyurt. Rize> Müftü. Şavşat> Düzenli. Şiran> Söğütalan. Tonya> Büyük, Karşular, Kösecik, Orta. Trabzon> Gülbaharhatun, Çağlayan, Ortahisar, Pazarkapı. Vakfıkebir> Güney.


Gazi adıyla bağlantılı sülaleler:


Gaziağaoğlu Gümüşhane> Akçahisar.


Gazihanoğlu Yusufeli> Kılıçkaya.


Gazihasanoğlu Çaykara> Ataköy.
Gaziköseoğlu Kelkit> Cumhuriyet.


Gaziömeroğlu Of> Mithatpaşa.


Gaziaskeroğlu Hayrat> Şişli.


GAZOĞLU Gaz, Teke Türkmeni kolu. (LEZİNA) Gaz, Beydili Türkmen oymağı. (ERENDOR, 2016, s. 200)


“Gaz, Qazar (Hazar) adının “gezmek” fillinin kökü olan “gaz”dan geldiğidir.” (GOLDEN, 2005, s. 10) Gaz-kurd, Oğuzlar’m en eski yurdu. (SÜMER, Kara-Koyunlular, s. 36) Gaz, 1500’lü yıllarda Gagauz Türklerinde soy ad. (CEBECİ, 2008, s. 72)


Gazlar, Batı Türkistan’da yerleşim yeri. (AYDIN, 1989, s. 57)


Gazoğlu Borçka> Alaca, Güneşli, Kayadibi. Fındıklı> Beydere. Hopa> Çimenli.


GEBEŞOĞLU Gebeş, Türkmen oymağı. (CANDAR, 1934, s. 13)


Türkçe gebeş: Kısa boylu, boyuna göre şişman. (KARAGÖZ, 2006, s. 284)
Gebeş: Cesur, yiğit. (ÇAĞBAYIR)
Gebeş, 1500’lü yıllarda Dulkadirli Türkmenlerin Bozok sancağındaki yerleşim yeri. (SARI, 2015, s. 125)


Gebeşoğlu Şalpazarı> Kasımağzı. Yalvaç (SAAT, 2014) Ünye. (BACACI, 2011)


GEBİÇOĞLU Gebiz, Türkmen oymağı. (LEZİNA)
Gebiç: Değirmende öğütülen undan alınan hak. (ÇAĞBAYIR)
Kebic, 1500’lü yıllarda Bosna’da yerleşim yeri. (YARDIMCI, 2004, s. 179)


Gebiçoğlu Trabzon> Gürbulak.


GECAOĞLU Geca, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkarların boyu. (ADİLOĞLU, 2005, s. 193)
Gecaoğlu Şiran> Susuz.


GECUROĞLU Gecüri, 1500’lü yıllarda Çemişgezek’te yerleşim yeri. (ÜNAL, 1999, s. 282) Bu bölgeden Doğu Karadeniz’e göçler çok olmuştur. Gelinen yer.
Gecuroğlu Maçka> Güzelce.


GEÇMİŞOĞLU Geçmişli, eski kayıtlarda Ordu kazasında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 369)
Geçmiş, Karesi sancağında (Balıkesir) Çepni ve Giresun Yörüklerinin yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 889)
Geçmişoğlu Trabzon> Pazarkapı.


GEÇOĞLU/ GEC’ONUNOĞLU Geçlik, Dulkadırlı Türkmeni oymağı. (LEZİNA) Geca, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar boyu. (ADİLOĞLU, 2005, s. 193) Keç, Abaza boyu. (BİLGE, 2015, s. 13)
Macarca gec: Kireç. (DOĞRU, 1985, s. 154)


Geçoğlu/ Gec’onunoğlu Artvin> Y. Maden. Sarıbudak.


GEDEMECİOĞLU GEDEMEOĞLU Gedemler, Ensari Türkmeni kolu. (ATANIYAZOV, 2005, s. 294) Gedene, Karaman, Er/zurum, Diyarbakır, Malatya, Rakka sancaklarında Türkmen Ekradi taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 369)
Gedene, Çankırı’nın köyü. (Köylerimiz, 1968, s. 655)


Gedemeoğlu/ Gedemecioğlu Kelkit> Büyükcami. Trabzon> Çarşı.


GEDEOĞLU Gede Ahmedli,1500’lü yıllarda Gence-Karabağ Eyaletinde Türkmen oymağı. (NECEFLİ, 2010, s. 11)


Eski Türkçe gede: Gözetici. (GEYBULLAYEV, 2009, s. 36) Kıpçak ağzında geda: Yoksul. (TOPARLI)


Gede, Macarlarla bağlantı yer adı. (DOĞRU,1985, s. 61) Gede, 1500’lü yıllarda Akşehir sancağında yerleşim yeri. (ERTÜRK, 2007, s. 406)


Gedeoğlu Çarşıbaşı> Samsun, Yavuz.


GEDİKOĞLU Gedikler, eski kayıtlarda Afyon, İçel, Alanya, Teke, Hamid, Kütahya, Adana, Ordu, Paşa, Silistre sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 370) Gedikoğulları/ Gedikli/ Gedikler, 1450’li yıllarda Maraş, Haleb, Kütahya, Şam, Aydın, Karaman, Adana, Konya sancaklarında çok yaygın Varsak, Alayundlu, Yıva Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 875) Gediklü, zorunlu iskâna tabi tutulan Yörük taifesi. (REFİK, 1930, s. 151) Gediklü, Rakka’ya sürülen İç-El Yörük oymağı. (HALAÇOĞLU, 1997, s. 113) Gediklü, Rumeli’de Yörük cemaati. (AYHAN, 2013, s. 504)


Gedik: Hudut vilayetleri gönüllü, neferaltı, müteferrika ve çavuşların bir kısmı, hisar erleri, bir kısım esnaf ustaları ilh. . . (SERTOĞLU, 1986, s. 120) Nahçivan’da gedik: Dağ geçidi. (GULİYEV, 2010)


Gedikli, Silistre’de (AYHAN, 2013, s. 483); Geduk, 1450’li yıllarda Türkmen kollarının Anadolu’da yaygın yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2583)
Gedikoğlu Araklı> Ayvadere, Dul, Kayacık. Arhavi> Arılı, Konaklı, Ortacalar. Aydıntepe> Sorkunlu. Bayburt> Balca, Çayıryolu. Borçka> Çaylı. Çamlıhemşin> Meydan, Y. Şimşirli. Çayeli> Çataklıhoca, Şairler. Çaykara> A. Kumlu, Ataköy, Işıklı. Demirözü> Demirözü. Fındıklı> Çınarlı. Gümüşhane> Alçakdere, Arslanca, Süleymaniye. Hayrat> Taflancık. Hemşin> Akyamaç. Hopa> Cumhuriyet, Osmaniye, Yoldere. İkizdere> Rüzgarlı. Köse> Akbaba, Kabaktepe, Merkez. Kürtün> Beşir, Karaçukur. Murgul> Korucular. Of> Dumlusu, Eskipazar. Sürmene> Konak, Yeniay. Şiran> Yedibölük. Tonya> İskenderli. Torul> Budak. Trabzon> Fatih. Yomra> Demirciler. Yusufeli> Günyayla.


Gediklioğlu Beşikdüzü> Çeşmeönü.


GEDİOĞLU Bölgede yalnızca Trabzon yöresinde Gedik “Gedi ve gede” olarak yazılmıştır. 1834… yılları nüfus sayımlarında Gedi ve Gedeoğlu adında hiçbir kayıt yoktur. Katibin hatasıdır. (Bk. Gedikoğlu)
Gedioğlu Akçaabat> Acısu, Adacık, Bozdoğan, Demirkapı, Dürbinar, Kuruçam, Sertkaya. Çarşıbaşı> Samsun, Yavuz. Şalpazarı> Sayvançatak. Trabzon> Gülbaharhatun. Trabzon> Yalı.
Gedimehmetoğlu Trabzon> Gülbaharhatun.


GEDİZOĞLU Gedüz, Bozok ve Maraş sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 326) Gedüz, 1450’li yıllarda Bozok sancağında Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 878) Gediz, 1500’lü yıllarda Dulkadirli Türkmeni kolu. (SARI, 2015, s. 317)


Gedüz, 1450’li yıllarda Tarsus sancağında Dodurga Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2484)


Gedizoğlu Yusufeli> Yüncüler.


GELDİOĞLU Bay Geldi Türkmen oymağı. (İLLİYEV, 2010, s. 18) Beğ Geldi, Varsak Türkmeni kolu. (UÇAKCI, Bozoklar, s. 375)
Geldioğlu Akçaabat> Doğanköy, Çal.


GELOĞLU/ GELLİOĞLU Gel, 1450’li yıllarda Diyarbakır sancağında Bozulus Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 878)
Geloğlu/ Gellioğlu Çaykara> Eğridere. Şalpazarı> Dereköy.


Gemalmazoğlu Yusufeli> Yokuşlu. Boyabat. (YILMAZ, 2018, s. 40)


GEMİCİOĞLU Gemicioğlu, iskânlarda adı geçen Yörük aşireti. (BAYAR, 1994, s. 109)
Gemicioğlu Çayeli> Maltepe. Çaykara> Ataköy. Güneysu> İslahiye. Trabzon> Akyazı, Beşirli, Pazarkapı, Yalı.


GEMKIRANOĞLU İlk Osmanlı nüfus kayıtlarında Gumkıranoğlu olarak geçer. (Bk. Gumkıranoğlu)


GENCEOĞLU Kençek, DLT’te bir Türk oymağının adı. Gence, Türk kökenli Gencek kavminin adıdır. (HÜSEYNOVA, 2011, s. 18) Genceler, eski kayıtlarda İçel, Tarsus, Hamid sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 371) Genceli, 1450’li yıllarda Menteşe, Dulkadır, Kastamonu, Haleb, Eskişehir, Hamid, Aydın ve Çankırı sancaklarında Bayındır, Avşar, Eymür Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 880) Genceli, 1690’lı yıllarda zorunlu iskâna tabi tutulan Türkmen oymağı. (ORHONLU, 1963, s. 64)


Gence, Azerbaycan’da Kurulan Türk hanlığı. (İNGENÇ, 2010, s. 349) Azerbaycan’da şehir.


Pehlevice gence: Hazine, ürün saklanılan yer.


Gencelü, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Eymür Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 621)


Genceoğlu Artvin> Seyitler.


GENÇALİOĞLU Gençali, Bozulus Türkmeni oymağı. (LEZİNA) Gencali, Ankara sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 371)


Gençali, Rumeli eyaletinde yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 239)
Gençalioğlu Akçaabat> Derecik, Dürbinar, Kavaklı, Orta. Araklı> Çiftepınar, Dul, Merkez, Özgen, Türkeli, Yoncalı. Ardanuç> Gümüşhane, Örtülü. Ardeşen> Beyazkaya, Gündoğan, Işıklı, Müftü. Arhavi> Cumhuriyet, Dülgerli, Konaklı, Ortacalar, Üçırmak. Arsin> Dilek. Artvin> Derinköy, Salkımlı. Aydıntepe> Çayırköprü. Çarşıbaşı> Fener. Çayeli> B. Caferpaşa, Eskipazar, K. Taşhane, Yeşiltepe. Çaykara> Çayıroba, Şahinkaya, Taşkıran, Yaylaönü. Demirözü> Çiftetaş. Derepazarı> Çukurlu, Tershane. Dernekpazarı> Akköse, Günebakan, Taşçılar. Fındıklı> Aksu, Çağlayan, Derbent, Fındıklı, Sümer, Tatlısu. Güneysu> Adacami, Gürgen, Yenicami. Hemşin> Bahar, Levent. Hopa> Kemalpaşa, Kuledibi. İkizdere> Ballıköy, Başköy. İspir> Başçeşme, Başköy. İyidere> Üstüpiler, Yalıköy. Kalkandere> Taşçılar. Kelkit> Deredolu. Of> Eskipazar, Keler, Korkut, Sarıkaya. Pazar> Derinsu, Örnekköy. Rize> Camidağı, Fener, Halatçılar, Hamzabey, Kasarcılar. Sürmene> Fındıcak, Küçükdere, Petekli. Şavşat> Çoraklı. Torul> Soğuksu. Trabzon> Gülbaharhatun, Çağlayan, Kavala, Pazarkapı. Yomra> Maden. Yusufeli> Bahçeli.


GENÇALOĞLU/ GENCALOĞLU Genç-al, Genç Ali’den. Koça-ali> Koçal, Sarıali> Saral, Karali> Karal…


Gencaloğlu Ardeşen> Beyazkaya. Çamlıhemşin> Yaylaköy. Çayeli> Gürpınar, Yeşiltepe. Güneysu> Dumankaya. Tonya> Yeni.


GENÇOĞLU Gençlü, 1200’lü yılların sonunda Candaroğulları sahasında Yörük topluluğu. (ÇEVİK, 2012, s. 358) Gencli, eski kayıtlarda Kocaeli ve Bursa sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 371) Genç/ Gençli, 1450’li yıllarda Rakka ve Bolu sancaklarında Avşar ve Bozulus Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 881)


Türkçe genç: Civan. (ATALAY, 1936)
Genç, Anadolu’da yaygın vilayet, sancak, kaza, nahiye adı. (SEZEN, 2006, s. 192)
Gençoğlu Araklı> Yassıkaya, Yeşilköy. Ardanuç> Harmanlı, Peynirli, Tepedüzü. Arhavi> Güngören. Arsin> Başdurak, Özlü. Artvin> Çimenli, Ortaköy, Salkımlı, Yanıklı. Bayburt> Gökçeli, Masat, Veysel. Borçka> Arkaköy. Çayeli> B. Taşhane. Çaykara> Taşören. Fındıklı> Tatlısu. Gümüşhane> Üçkol. Kelkit> Deredolu. Murgul> Başköy. Pazar> Kirazlık, Soğuksu, Uğrak. Pazaryolu> Kuymaklı. Rize> Çarşı, Yeniköy. Sürmene> Çavuşlu. Şavşat> Çoraklı, Ziyaret. Şiran> Seydibaba. Trabzon> Boztepe. Yusufeli> Demirkent.


Genç ile bağlantılı sülaleler:
Gençağaoğlu Ardanuç> Ekşinar, Tepedüzü. Arhavi> Kemerköprü. Artvin> Sarıbudak. Aydıntepe> Pınargözü. Bayburt> Kopuz, Mutlu, Polatlı. Gümüşhane> Akocak. Hemşin> Yeniköy. Kürtün> Karaçukur. Şavşat> Kocabey. Yusufeli> Kılıçkaya.
Gençahmetoğlu Çamlıhemşin> Sırt. Dernekpazarı> Gülen.


Gençdoğan Hopa> Kemalpaşa.


Gençhasanoğlu Ardeşen> Seslikaya.


Gençmehmetoğlu Bayburt> Iğdır. Demirözü> Bayrampaşa. Trabzon> Gazipaşa.


Gençovaoğlu Dernekpazarı> Gülen.
Balkanlardan gelmiş olabilecek sülale.


Gençömeroğlu Pazar> Sivrikale, Sulak.


GENÇOSMANOĞLU Gençosman, Türkmen oymağı. (ERENDOR, 2016, s. 211)
Gençosmanoğlu Akçaabat> Salacık. Araklı> Çukurçayır. Arsin> Oğuz. Çayeli> Kaptanpaşa. Çaykara> Kayran. Gümüşhane> Karşıyaka. Trabzon> Gülbaharhatun, Ortahisar, Yalı, Yeşilbük. Yusufeli> Çamlıca.


GENEOĞLU Geneler, 1450’li yıllarda Kütahya sancağında Beğdili Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 881) Gene, 1500’lü yıllarda Musul sancağında adı değişik olaylara karışan Türkmen aşireti. (GÜNDÜZ, 2003, s. 129)
Gene, Eski Türk adı, Oğuz hanın torunlarından. (BAHADIR HAN, 2009, s. 33) Moğolca gene, Üzülmek. (LESSING)


Geneoğlu Dernekpazarı> Taşçılar.


GENİZOĞLU Kenizce, Türkmen oymağı. (LEZİNA)
Genezin, 1500’lü yıllarda Karaman vilayetinde yerleşim yeri. (YILDIZ, 2010, s. 170)
Genizoğlu Çaykara> Uzungöl.


GENÜROĞLU Genürle, Kastamonu’nun köyü. (Köylerimiz, 1968, s. 656) Bölgede konuşulan diller arasında Ö/ Ü sesleri yalnızca Türkçede vardır. Gelinen yer.


Genüroğlu Çamlıhemşin> Ortayayla.


GERDANOĞLU Gerdan, Teke sancağında (Antalya-Kaş) ikamet eden Yörük taifesi. (KARACA, 1997, s. 150) Gerdan, 1455 yılı Teke Sancağında Yörük cemaati. (ÜNAL, 1996, s. 229)


Gerdan, 1500’lü yıllarda Gagauz Türklerinde soy ad. (CEBECİ, 2008, s. 71)


Gerdan, Adana sancağında yerleşim yeri. (Köylerimiz, 1968, s. 656)


Gerdanoğlu Arhavi> Derecik, Ulukent.


GEREKOĞLU Gereklü, 1450’li yıllarda Konya sancağında Salur Türkmen boyunun kolu. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1769) Gerekli, 1500’lü yıllarda Varsak Türkmeni oymağı. (SÜMER, 1963, s. 84)
Gerek, Osmanlı döneminde Nazilli’nin kazası. (TOPCU, 2014, s. 122)
Gerekoğlu Gümüşhane> Aktutan.


GERMİOĞLU Germiyanlı, Türkmen oymağı. (SEVİM, 1988, s. 110) Farsça –yan eki çoğul edatıdır. Germiyan: Türkmenler.


Farsça germi: Çabukluk, gayret. (ÇAĞBAYIR) ve germî: Kızgınlık, hararet. (DEVELLİOĞLU)


Germ, Moğollar öncesi Türkistan’da yerleşim yeri. (BARTHOLD, 2017, s. 74)


Germioğlu İkizdere> Gölyayla.


GERZEOĞLU/ GERZOĞLU Gerzegi, Sarık Türkmeni kolu. (LEZİNA)


Kıpçakça gerzenlik: Bilip bilmez söylemek. (TOPARLI)


Gerzalılar, Dobruca’da (BÜYÜKBAŞ, 2006, s. 127); Gerz, 1450’li yıllarda Kütahya sancağında Çepnilerin yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 21) Gerze, Sinop’un ilçesi. Gelinen yer.


Gerzeoğlu Çayeli> Ortaköy, Yenitepe. Hopa> Köprücü. Trabzon> Cumhuriyet. Yusufeli> Altıparmak.


GESİKOĞLU Kesikler, Salor Türkmen boyunun kolu. (LEZİNA)
Gesikoğlu Kelkit> Bindal.


GEVHEROĞLU Gevherli, eski kayıtlarda İzmir kazasında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 373) Gevherlü, 1450’li yıllarda Diyarbakır sancağında Kayı Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 887)


Gevher Hatun, Selçuklu prensesi. (MERÇİL, 1991, s. 24) Melikşah’ın kızı Gevher: Cevher. (ÇAĞBAYIR) Gevher hatun, Alpaslan’ın kızkardeşi. (SEVİM, 1988, s. 50) Gevher Han Sultan, Fatih Sultan Mehmet’in kızı. (UZUNÇARŞILI, 1969, s. 273)


Gevher Kışa, 1450’li yıllarda Bozok sancağında Bayad Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 32)


Gevheroğlu Artvin> Sümbüllü. Düzköy> Çal. Of> Çataldere.
GEYİKOĞLU Geyik, Hazar Ötesi Türkmeni kolu. (CİHAN, 2010, s. 142) Geyik/ Geyiklü, 1450’li yıllarda Adana ve Menteşe sancaklarında Salur ile Yüreğir Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 887) Geyikli, 1705 yılında iskânlarda adı geçen Türkmen taifesi. (HALAÇOĞLU, 1997, s. 64)


Geyikli Baba, Babiler isyanının fikri devamcılarından. (KÖSOĞLU, 2013, s. 154)
Kuman Türklerinde keyik: Vahşi. (GRÖNBECH)


Geyiklü, 1500’lü yıllarda Silistre’de yerleşim yeri. (ÖZYURT, 2006, s. 59)


Geyikoğlu Araklı> Yalıboyu. Boyabat. (YILMAZ, 2018, s. 40)


GEYTOĞLU Gey-t, Geyler. Eski Türkçe –t eki çoğul edatıdır. Gey hatun, İlhanlı sultanı. (MERÇİL, 1991, s. 122) Gey: Şiddetli. (ATALAY, 1936)


Gey, 1450’li yıllarda Bozok sancağında Beğdili Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1309) Gelinen yer.


Geytoğlu Çayeli> K. Taşhane.


GEZARASOĞLU Kökü Gezer olan sözcük. Gezerenli, Maraş, Bozok, Bursa sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 374)


Gezer, 1450’li yıllarda Tarsus’ta Salur Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1561)


Gezarasoğlu İkizdere> Ortaköy.


GEZERENOĞLU Gezerenli, Maraş, Bozok, Bursa sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 374)
Gezerenlioğlu Bayburt> Çayıryolu.


GEZGİNCİOĞLU Gezicelu, 1500’lü yıllarda Tarsus sancağında Kusun Türkmen oymağı. (BİLGİLİ, 2001, s. 202)


Gezgincioğlu Yusufeli> Alanbaşı, Morkaya, Yokuşlu.


Gezmişoğlu Rize> Camıdağı, Dörtyol.


GICIROĞLU Giciler, Türkmen aşireti. (AYHAN, 1999, s. 67) Gicik, 1500’lü yıllarda Ankara’da Türkmen oymağı. (KAYA, 2000, s. 41)
Gıcıroğlu Şalpazarı> Gökçeköy. Boyabat. (YILMAZ, 2018, s. 40)


GILMANOĞLU Gılmanlar, eski kayıtlarda Kütahya sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 374) Gılman, 1450’li yıllarda Menteşe sancağında yaygın Yıva Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 888)


Ğılman, Kazak Türklerinde kişi adı. (JANUZAQOV, 2003, s. 28)


Gılman, 1450’li yıllarda Saruhan sancağında Karkın Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 439)


Gılmanoğlu Artvin> Ortaköy, Salkımlı.


GINDAROĞLU Kindar’dan bozma olabilecek kelime.


Gındaroğlu Güneysu> Ballıdere.
GIRGIROĞLU Gıgır, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar kabilesi. (ADİLOĞLU, 2005, s. 154) Kırkın, Hudavendigar sancağında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 520)


Girgir, Kimek Türklerinin bölgesinde sıradağ. (KUMEKOV, 2013, s. 70)


Gırgıroğlu Dernekpazarı> Kondu. Sürmene> Balıklı.


GIYAPOĞLU Arapça gıyab: Kaybolma, kayıp, uzaklaşma. (ÇAĞBAYIR)


Gıyapoğlu Akçaabat> Meşeli.


GİÇALİOĞLU Giç-ali. Giçiler, eski kayıtlarda Gönen kazasında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 374)
Gicalioğlu Bayburt> Oruçbeyli.


GİGİNOĞLU Gigin, Türkmen oymağı. (LEZİNA)


Giginoğlu Artvin> Çarşı, Vezirköy.


GİGİOĞLU Gigi, Türkmen oymağı. (LEZİNA) Giği, Bayat boyu. (UÇAKCI, Bozoklar, s. 141) Gigili, 1700’lü yıllarda zorunlu iskâna tutulan aşiret. (ÇELİKDEMİR, 2001, s. 166)
Gigioğlu Köprübaşı> Akpınar.


GİRBEKOĞLU Gir-bek. Gır, Türkmen boyu. (İLLİYEV, 2010, s. 18) Gir, Göklen Türkmeni kolu. (ANNABERDİYE, 2006, s. 132) Kıpçakça bek: Bey. (CAFEROĞLU, 1931) Girbek: Türkmen beyi.
Girbekoğlu İspir> Gaziler, Kavaklı.


GİRİFTİNOĞLU Giriftin, Şiran’ın köyü. (SAYLAN, 2012, s. 31) Gelinen yer.
Giriftinoğlu Kelkit> Küçükcami. Şiran> Alıç, Arıtaş, Ericek, Evren, Karaca, Şehithakan, Yeşilbük.


GİRİTLİOĞLU Midilli, Sakız… gibi Girit’ten kaçmak zorunda kalan Türklerin bölgedeki acı hatırası.
Giritlioğlu/ Giritoğlu Akçaabat> Mersin. Arhavi> Başköy, Küçükköy, Yemişlik, Yıldızlı. Çayeli> Limanköy. İspir> Başköy, Irmakköy. Pazar> Güneyköy. Trabzon> Hızırbey.


GOBALOĞLU (Bk. Kobaloğlu)


GOCOĞLU/ GOC’İNOĞLU Goc’inoğlu> Koç’unoğlu. (Bk. Koçoğlu)


GODRİOĞLU Godri, Bulgaristan’da (Hersek) yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 211) Balkanlardan bölgeye çok göçler olmuştur. Gelinen yer.


Godrioğlu Pazar> Subaşı.


GOGEROĞLU Göğeroğlu, 1450’li yıllarda Kütahya sancağında Bayındır Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 897)


Kafkasya’da Kumuk-Balkar Türklerinde goger: Gök renkli. (NEMETH, 1990)


Göğerlü, Edirne’de (AYHAN, 2013, s. 179) ve Göğer, 1500’lü yıllarda Karaman’da köy. (YILDIZ, 2010, s. 152)


Gogeroğlu Şavşat> Söğütlü.


GOGİTOĞLU Gürcüce ile bağlantılı ad.


Gogitoğlu Artvin> Orta.


GOLOĞLU Göll, Yomud Türkmeni kolu. (LEZİNA) Golu, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar boyu. (ADİLOĞLU, 2005, s. 194)
Gol, Şam eyaletinde sancak. (SEZEN, 2006, s. 197)


Goloğlu Trabzon> Gülbaharhatun, İnönü. Giresun. (EMECEN, 2015)


Gol ile bağlantılı sülaleler:


Goleroğlu Rize> Halatçılar.


Gol-er> Goler: Türkmen eri.


Golotoğlu Köprübaşı> Beşköy.


Gölet, Yörük cemaati. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 909)


Gol-ot: Goller, Türkmenler. Eski Türkçe –ot eki çoğul edatıdır.


GOLOZLUOĞLU Holozlu, 1450’li yıllarda Konya sancağında yaygın Kayı Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1064)


Holoz: İri gözenekli kalbur.


Goloz Rize’deKendirli köyünün eski ad.


Golozluoğlu Derepazarı> Çukurlu.


GONCAOĞLU Gönce, 1450’li yıllarda Konya sancağında Döğer Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 910) Goycalı,1500’lü yıllarda Gence-Karabağ Eyaletinde Türkmen oymağı. (NECEFLİ, 2010, s. 9)
Goncalu, 1500’lü yıllarda Denizli’de yerleşim yeri. (GÖKÇE, 2000, s. 187)


Goncaoğlu Çaykara> Çambaşı, Çayıroba. Görele. (YÜKSEL, 2015)


GORGOROĞLU Gorgor, Kıpçaklı-Atabekli. (GÖKBEL, 2000, s. 485)
Gorgor, Sürmene’de ve Çaykara’da köy adı. Gelinen yer.
Gorgoroğlu Araklı> Aytaş. İkizdere> Zafer. Giresun. (EMECEN, 2015)


GÖBEKOĞLU Göbeklü, Adana sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 326) Göbeklü, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 892)
Göbek, Bursa, Uşak ve Kütahya’da nahiye. (SEZEN, 2006, s. 107) Göbek, 1500’lü yıllarda Silistre’de (ÖZYURT, 2006, s. 59); Göbekli, Varna’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 466, 483)


Göbekoğlu Şalpazarı> Pelitçik. Giresun. (EMECEN, 2015)


GÖCEKLİOĞLU Göcekli, 1450’li yıllarda Adana, Çemişgezek ve Çankırı sancaklarında yaygın Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 893) Göcek, Karakalpak Türklerinden. (LEZİNA)


Türkçe göcek: Yeşil ekin, gök-yeşil. (EREN, 1999) Göcek, Yukarı Kür ve Çoruh boylarındaki Kıpçaklarla ilgili ad. (KIRZIOĞLU, 1992, s. 168)


Göcekler, Filibe’de (AYHAN, 2013, s. 174) ve Göceklü, 1450’li yıllarda Kayseri sancağında Avşarların yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1626)


Göceklioğlu Yusufeli> Esenyaka, Kılıçkaya. Kütahya. (SAVAŞ, 2017)


GÖCEOĞLU Göce, 1450’li yıllarda Antep sancağında Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 893) Göce, 1500’lü yıllarda Dulkadirli Türkmeni kolu. (SARI, 2015, s. 317)


Göçe, 1500’lü yıllarda Gagauz Türklerinde soy ad. (CEBECİ, 2008, s. 65)


Göceci, Varna’da (AYHAN, 2013, s. 428) ve Göcelü, 1450’li yıllarda Afyon’da Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1947)


Göceoğlu Artvin> Çarşı.


GÖÇEBEOĞLU Göçebe, Türk kabilesi. (LEZİNA)
Göçebeoğlu Demirözü> Damlıca.


GÖÇKENOĞLU Göçkün, 1500’lü yıllarda Bozok sancağında Türkmen oymağı. (METİN, 2007, s. 129)


Osmanlıca’da g/ k okunabilir.
Eski Türkçe göçgen: Tavşan türü. (ÇAĞBAYIR)


Göçkenoğlu Hemşin> Mutlu.


GÖÇOĞLU Göç/ Göçoğlanları, 1450’li yıllarda Adana sancağında yaygın Salur Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 893) Göçcülü, Bostancıyan Türkmeni kolu. (ATEŞ, 2010, s. 31)


Göçler, Ahıska kökenli sülale. (BAYRAKTAROĞLU, 1992, s. 192)


Göçoğlu Hemşin> Yeniköy. Pazar> Başköy. Giresun. (EMECEN, 2015)


Göçköroğlu Araklı> Kayacık.


Göçmemişoğlu Artvin> Vezirköy.


GÖDEKOĞLU Gödekli, 1500’lü yıllarda Dulkadirli Türkmeni oymağı. (SARI, 2015, s. 291)
Gödek: Kısa boylu. (ÇAĞBAYIR) Göde Ahmet, Akkoyunlu beylerinden. (UZUNÇARŞILI, 1969, s. 194)
Gödekoğlu Beşikdüzü> Yeşilköy. Kürtün> Süme. Şiran> Akyayla.


GÖDEŞOĞLU Gödeş, Türkçe yer adlarından. (KIRZIOĞLU, 1992, s. 178) Gödeş, 1570’lü yıllarda Karaman vilayetinde yerleşim yeri. (YILDIZ, 2010, s. 184) Gelinen yer.


Gödeşoğlu Aydıntepe> A. Kırzı.


GÖĞEBAKANOĞLU Göğebakan, Türkmen/ Yörük oymağı. (YALMAN, 1977, s. 6)


Göğebakanoğlu Rize> Bıldırcın.


GÖĞÜŞOĞLU Göğüş, 1450’li yıllarda Tarsus sancağında Bayındır Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 170) Gelinen yer.
Göğüşoğlu Demirözü> Gökçedere.


GÖKÇEOĞLU/ GÖKÇELİOĞLU Gökçe, Hazar-Ötesi Türkmen oymağı. (SÜMER, Oğuzlar, şema L. III) Gökçeler, eski kayıtlarda Adana, Bozok, Mersin, Tarsus, Köstendil, Hamid, Bursa, Karaman, Aydın sancaklarında Türkmen/ Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 377) Gökçe, 1450’li yıllarda Sivas, Maraş, İçel ve Adana sancaklarında yaygın Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 902) Gökçeoğlu, zorunlu iskânlarda adı geçen Türkmen aşireti. (BAYAR, 1994, s. 113)
Gökçe, Azerbaycan atabeyliği kumandanı. (MERÇİL, 1991, s. 66) Kıpçakça/ Kumanca gökcek: Alımlı, güzel. (TOPARLI)
Gökçeli, Silistre’de (AYHAN, 2013, s. 483); Gökçe, Azerbaycan'da Revan hanlığında (BİLGE, 2015, s. 244) ve 1500’lü yıllarda Kayseri’de yerleşim yeri. (İNBAŞI, 1992, s. 79) Gökçeli, Bayburt’un köyü.
Gökçeoğlu/ Gökçelioğlu Bayburt> Tuzcuzade. İspir> Mescitli. Kürtün> Damlı, Demirciler. Şalpazarı> Geyikli.


GÖKÇÜOĞLU Gökçüler, 1450’li yıllarda Ankara sancağında Barak Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 907)


Gökçüoğlu Artvin> Vezirköy.


GÖKEROĞLU Göker, Türkmen kabilesi. (GÜLTEN, 2008, s. 175) Gökeroğlu, 1450’li yıllarda Kütahya sancağında Bayındır Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 897)


Göğer: Koyu pembe renk. (ÇAĞBAYIR)


Göker, 1450’li yıllarda Maraş’ta Avşar Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 34)


Gökeroğlu Ardanuç> Yolüstü. Şavşat> Eskikale, Kurudere.


GÖKMENOĞLU Gökmen, Edirne kazasında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 378)


Gökmen: Mavi gözlü ve sarışın. (ÇAĞBAYIR) Gökmen, tarihi Türk kişi adı. (ATALAY, 1936)


Gökmen, Kefe livasında, Gökmanica ve Kumanova’da (Prizren) yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 105, 294)


Gökmenoğlu Ardanuç> Sakarya. Yalvaç. (SAAT, 2014)


GÖKOĞLU Gökler, eski kayıtlarda Ankara, Adana, Tarsus sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 378) Gökler/ Göklü, 1450’li yıllarda Karaman, Kırşehir, Kütahya ve Haleb sancaklarında Varsak ile Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 907) Gök, 1500’lü yıllarda Maraş livasında Yörük aşireti. (SAKİN, 2010, s. 158) Gökoğlu, Kacar Türkmeni kolu. (SAVAŞ, 2017, s. 270)


Gök, tarihi Türk kişi adı. (ATALAY, 1936) Gök medresesi, 1271 de Sivas’ta yapıldı. (GÜNAY, 2015, s. 387)


Gökler, 1500’lü yıllarda Bayburt’ta yerleşim yeri. (MİROĞLU, 1975, s. 47)


Gökizeoğlu Trabzon> Erdoğdu.
Gök-ize> “Gök zade”den.
Gökhüseyinoğlu Beşikdüzü> Akkase.


Gökhüseyinoğlu Beşikdüzü> Akkase.


Gökzebiloğlu Yusufeli> Köprügören.


Gök-zebil: Çok Türkmen (mecaz).


GÖKSÜGÜROĞLU Gök-sügür. Süğürler, eski kayıtlarda Teke sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 685)
Göksügüroğlu Kelkit> Sökmen.


GÖKTAŞOĞLU Göktaş, Oğuz beylerinden. (ALBAYRAK, 2016, s. 43)


Köktaş, Türkçe has isimlerden.


Göktaş, 1502’de Akşehir sancağında yerleşim yeri. (ERTÜRK, 2007, s. 84)


Göktaşoğlu/ Köktaşoğlu Dernekpazarı> Kondu. Hemşin> Bahar. Of> Ovacık, Serince, Sıraağaç.


GÖLEOĞLU/ GÖLELİOĞLU Göleler, Türkmen sülalesi. (ATANIYAZOV, 2005, s. 292)


Göleoğlu/ Gölelioğlu Artvin> A. Maden, Orta. Aydıntepe> Y. Kırzı. Bayburt> A. Çımağıl, Başçımağıl, Oruçbeyli, Sancaktepe. Tonya> Biçinlik. Yusufeli> Kılıçkaya.


Göle muhaciri Bayburt> Helva. Demirözü> Eymür, Kalecik.


GÖMLEKSİZOĞLU Fakir (mecaz).
Gömleksizoğlu Hopa> Sugören. Torul> Budak.


GÖNCÜOĞLU Göncü/ Göncüler/ Göncülü, 1450’li yıllarda Karaman, Konya ve Aydın sancaklarında yaygın Bayad Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 910) Göncüler, 1530’lu yıllarda Turgut Türkmeni aşireti. (KAYGISIZ, 2016, s. 156)
Göncü, 1500’lü yıllarda Karaman’da yerleşim yeri. (YILDIZ, 2010, s. 153) Göncü, Erzurum Salnamelerinde Kars’ın mahallesi. (SAĞLAM, 2011, s. 71)
Göncüoğlu Araklı> Çukurçayır. Arsin> Başdurak. Kelkit> Bindal. Trabzon> Boztepe, Çağlayan.


GÖNLÜOĞLU Gönlü, 1450’li yıllarda Halep sancağında Bepdili Türkmen boyunun oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 911)
Gönlü, 1400’lü yıllarda Aydın sancağında (SARIKAYA, 2014, s. 96); Amasya’da (ÇATAL, 2009, s. 33) ve Gönlüler, Dobruca’da yerleşim yeri. (BÜYÜKBAŞ, 2006, s. 126)


Gönlüoğlu Kelkit> Belenli.


GÖRENOĞLU Gören, eski kayıtlarda Adana, Bozok, Maraş, Sivas sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 381) Gören, 1450’li yıllarda Sivas sancağında Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 914) Gören, konar-göçer Türkmen oymağı. (METİN, 2007, s. 135)


Görenoğlu Kelkit> Öğütlü, Yeniköy. Köse> Oylumdere. Vakfıkebir> Yalıköy.


Görenalioğlu Vakfıkebir> Yalıköy.


GÖRGESOĞLU 1546 yılı Gürcü seferiyle alınan yerlerde adları Türkçe olan 39 tane kale ve hisar adı tespit edilmiştir. Bunlardan biri de Görgeç’ti. (KIRZIOĞLU, 1992, s. 169)


Gördes, yeni adı Borlu olan Saruhan’daki Tahtacı (Yörük) köylerinden. (YÖRÜKÂN, 2002, s. 152) Görgeş, Balkanlarda yerleşim yeri. (AYDIN, 1992, s. 148)


Görgesoğlu Yusufeli> Darıca.


GÖRGİLİOĞLU Göngü, Halep Türkmeni taifesi. (DAĞ, 2010, s. 55) Gördülü, Rakka’ya sürülen aşiretlerden. (UÇAKCI, Üçoklar, s. 285)


Görgilioğlu Yusufeli> Kirazalan.


GÖRMEZOĞLU Görmez, 1450’li yıllarda Birecik sancağında Döğer Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 337)


Görmezoğlu Ardanuç> Konaklı.


GÖROĞLU Gor, A. Hüseyin Cihansüz’un İran bölgesinde kurduğu devlet. (SÜMER, Oğuzlar, s. 239)


Gör, 1500’lü yıllarda Musul’da yerleşim yeri. (GÜNDÜZ, 1993, s. 55)


Göroğlu Borçka> Taraklı. Çamlıhemşin> Dikkaya. Hayrat> Balaban. Rize> Halaslar, Orta. Tonya> Sayraç.


Göralioğlu Çaykara> Köknar.
Görhanoğlu Of> Kiraz.


Görpalıkoğlu Bayburt> Gez.


Gör-palık. Pallidi, Kıpçakların Batı dillerindeki adı. (LEZİNA, 2009, s. 446)


GÖZECİOĞLU Gözeci, 1450’li yıllarda Maraş sancağında çok yaygın İğdir Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 916) Gözeoğlu, Peçeneklerin kolu. (ATEŞ, 2010, s. 39)


Göze, 1500’lü yıllarda Karaman vilayetinde yerleşim yeri. (GÜMÜŞÇÜ, 2001, s. 60)


Gözecioğlu Ardeşen> Elmalık. Çamlıhemşin> Ülkü.


GÖZLÜOĞLU Gözlü, 1450’li yıllarda Kırşehir, Adana, Karaman, Niğde ve Hamid sancaklarında çok yaygın Eymür Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 918)
Gözlüoğlu Bayburt> Veysel.


GÖZOĞLU Göz, Bursa ve Hamid sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 380) Gözler/ Gözlü, 1450’li yıllarda Kırşehir, Adana, Karaman, Niğde ve Hamid sancaklarında çok yaygın Eymür Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 918)


Gözoğlu Artvin> Bakırköy. Ünye. (BACACI, 2011)


GÖZÜBÜYÜKOĞLU Gözübüyük, Yörük taifesi. (GÖKÇEN, 1946, s. 52) Gözübüyüklü, Şah İsmail dönemi Safevi devletinde yönetici kabile. (GÜNDÜZ, 2014, s. 33)


Gözübüyükoğlu Bayburt> Adabaşı, A. Çımağıl.


GUCELLİKOĞLU Gucel-lik. Türkçe yapım eki almış sözcük. Yöre ağzında ö> O, ü> U ve ı> İ olur. Güceler, Türkmen kabilesi. (BEYOĞLU, 2000, s. 466)


Gücel: Zorlu, güçlü. (ÇAĞBAYIR)


Gucellikoğlu Hemşin> Yaltkaya.


GUDUZOĞLU (Bk. Kuduzoğlu)


GUGULOĞLU (Bk. Kukuloğlu)


GUGUOĞLU Kuku, Ardeşen’de Yeniköy’ün mahallesi. Kukuda, Araklı. Gelinen yer.


Guguoğlu Araklı> Turnalı, Yalıboyu.


GULAMOĞLU Gulam,1450’li yıllarda Adana sancağında Döğer Türkmeni oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 919) Gulamlı, Irak’ta Bayat Türkmeni kolu. (BAKIR, 2016, s. 307)
Selçuklularda gulam: Saray ordusu. (İNGENÇ, 2010, s. 197) Gulam: Genç delikanlı, esir. (DEVELLİOĞLU) Ğulam, Kazak Türklerinde kişi adı. (JANUZAQOV, 2003, s. 29)
Gulam, Yanya sancağında (Balkanlar) (AYHAN, 2013, s. 150); Sivas (SEZEN, 2006, s. 205); Samsun’da yerleşim yeri. (Köylerimiz, 1968, s. 661) Gulam, Candaroğlu yöresinde Türkçe iskân birimi. (ÇEVİK, 2012, s. 355)


Gulamoğlu Trabzon> İskenderpaşa. Kütahya. (SAVAŞ, 2017)


GUMBAOĞLU Gumbaz, Kıpçak boyu. (LEZİNA)


Gumbar: Hastalıklı, sıska. (ÇAĞBAYIR)


Gumbaz, Tanrı Dağları civarında eski Türk eserlerinin buluntu yeri. (ÖGEL, 2014, Harita IV) Takma ad.


Gumbaoğlu Çamlıhemşin> Dikkaya.


GUMKIRANOĞLU Gum-kıran. Gum, Abazaların bir kolu. (TAVKUL, 2007, 485) Gum, Türkmen oymağı. (İLLİYEV, 2010, s. 18)


Gumkıranoğlu Hopa> Sundura.


Gamkıranoğlu Arhavi> Kireçlik. Gemkıranoğlu Arhavi> Dereüstü, Güngören, Tepeyurt.


Osmanlı’nın ilk nüfus sayımında Gumkıranoğlu olarak yazılıdır.


GUNÇOĞLU Lazca gunze: Uzun. Osmanlıcada gunc: Eda, naz. (DEVELLİOĞLU) Türkçe guncu: Bilge. (GÜLENSOY, 2015, s. 177)


Gunçoğlu Çamlıhemşin> Köprübaşı.


GUNZOĞLU Lazca gunze: Uzun.


Gunzoğlu Pazar> Yücehisar.


GURAPOĞLU Guraba, 1450’li yıllarda Aydın sancağında Yaparlı Türkmeni oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 920)
Arapça gurab: Ters adam (mecaz). (ÇAĞBAYIR)
Kıpçak ağzında gurab: Bir cins kuş. (TOPARLI)
Gurapoğlu Of> Yazlık.


GURBETOĞLU/ KURBETOĞLU Gürbetler, eski kayıtlarda Antakya ve Kütahya sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 383) Gurbet, 1450’li yıllarda Maraş sancağında yaygın İğdir Türkmeni oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 433) Gurbet, büyük Yörük obalarından. (İLBEY, 2010, s. 237)


Gurbet: Batmak, uzaklaşmak, görünmez olmak. (EYUBOĞLU, 1995)


Gurbet, Bulgaristan’da (Hasköy) yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 205)
Gurbetoğlu/ Kurbetoğlu/ Gurbetlioğlu Akçaabat> Kaleönü. Artvin> Ballıüzüm, Oruçlu, Sarıbudak. İkizdere> Demirkapı. İspir> Gülyurt, Ulutaş. Kalkandere> Yokuşlu. Of> Ballıca, Kireçli, Serince. Pazaryolu> Gülçimen, Kılıççı. Tonya> Çayıriçi, Kaleönü.


GURGUROĞLU Gurguru, Türk boyu. (LEZİNA)
Baba Gurgur, Anadolu’yu Türkleştiren Karamanoğulları’nın Emirlerde biri. (Karamanoğulları Beyliği, Konya Halkevi Tarihi, 1946) Gurguroğlu, önemli Celali şeflerinden biri. (AKSÜT, 2013, s. 112) Hintçe gurgur: Coşkun ses. (KIDAMBI, 2013, s. 123) Azerice gurğu: Şenlik. (ALTAYLI, 1994) Gur gur etmek: Guruldamak. (ÇAĞBAYIR) Dere sesi.


Gurgur, 1450’li yıllarda Aydın sancağında yerleşim yeri. (SARIKAYA, 2014, s. 109)
Gurguroğlu Trabzon> Doğançay, Pazarkapı.
Gurgur ile bağlantılı ad:
Gurğuşoğlu Çaykara> Köseli.


GURNAOĞLU Kurna, eski kayıtlarda Bozok, Adana, Tarsus, Niğde, Silistre sancaklarında Türkmen Ekradi taifesi ve Caferli Türkmenlerinin bir diğer adı. (TÜRKAY, 1979, s. 267)
Gürna, 1450’li yıllarda Saruhan sancağında yerleşim yeri. (ÇİÇEK, 2011, s. 45) Kurna, Basra vilayeti sancağı. (BELLETEN, sayı 211, 1990, s. 1238) Kurna, Yanya sancağında (Balkanlar) köy. (AYHAN, 2013, s. 150)
Gurnaoğlu Çaykara> Eğridere. Hayrat> Kılavuz.


GURLUOĞLU Gur, Ogur, Guz, Oğuz adından başka bir şey değildir. (GÖKTÜRK, 1974, s. 21) Gur, İslamiyet’i XI. yüzyılda kabul eden halk. (GUMİLEV, 2002, s. 344)


Gurlular, Hindistan’da kurulan Türk devleti. (İNGENÇ, 2010, s. 376) Bölgede Hindistanoğlu vardır. Eski Türklerde gur: Yüksek, yüce. (Türkler, c. III s. 349) Eski Türkçe gur: Boylar, aşiretler birliği. (ATANIYAZOV, 2005, s. 212)
Gur, Gazneli’de (TURAN, 2012, s. 54) ve Gur, tarihte Horasan’da Türk yerleşim yeri. (İBN HURDAZBİH, 2008, s. 40)
Gurluoğlu Trabzon> Ortahisar.


GURUFOĞLU Farsça gürüf: Kalabalık.


Gurufoğlu Araklı> Değirmencik.


GURZOĞLU Bölge ağzının genelinde ö> o, ü> u ve ı> i sesine dönüşür. Gürz, 1450’li yıllarda Karaman vilayetinde Varsak Türkmeni oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 938)


Gürz, eskinin bir silah türü.
Gurz, Karadeniz’in bir adı. (ŞEŞEN, 2001, s. 69)


Gurzoğlu Dernekpazarı> Çalışanlar, Yenice.


GUTİROĞLU Kutır, Türk kabilesi. (LEZİNA) G/ K ses değişimi.
Gutiroğlu Demirözü> Gökçedere.


GUZİOĞLU Guzi, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar boyu. (ADİLOĞLU, 2005, s. 195) Guzi, Teke Türkmeni oymağı. (LEZİNA)


Guzi, Malkarlarda sülale adı. (TAVKUL, 2000, s. 499)


Guzi, “Guz”dan. Guz, Oğuzların diğer adı. (MAŞKOV, 2006, s. 12)


Guzioğlu Ardanuç> Ballıköy. Tonya> Orta.


GÜCEOĞLU Güceler, Türkmen kabilesi. (BEYOĞLU, 2000, s. 466)
Gücü, tarihi Türk kişi adı. (ATALAY, 1936)


Güce, Giresun’da kasaba. (SEZEN, 2006, s. 206)
Güceoğlu Beşikdüzü> Şahmelik.


Gücemanoğlu İkizdere> Meşeköy. Rize> Atmeydanı.


Güceman: Güceler, Türkmenler. Farsça –an eki çoğul edatıdır.


GÜÇÜKOĞLU Gücük, Ensari Türkmeni kolu. (ATANIYAZOV, 2005, s. 293) Gücüklü, 1500’lü yıllarda Bozok livasında Türkmen taifesi. (SAKİN, 2010, s. 161) Guccüklü, Hayta Yörüğü. (ERÖZ, 1991, s. 45)


Gücük, 1500’lü yıllarda Dulkadirli Türkmenlerin Bozok sancağındaki yerleşim yeri. (SARI, 2015, s. 125)


Güçükoğlu Güneysu> Kibledağı.


GÜDEKOĞLU Güdeoğlu, Kul Himmet ocağı mensuplarından. (AKSÜT, 2013, s. 86)
Güdek: Çoban. (ÇAĞBAYIR)


Güdekoğlu Vakfıkebir> Bahadırlı. Ünye. (BACACI, 2011)


GÜDÜOĞLU/ GÜDÜKOĞLU Gudu, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar boyu. (ADİLOĞLU, 2005, s. 195) Güdükoğlu, Türkmen oymağı. (EMREN, 2018, s. 16) Güdük, 1500’lü yıllarda Bozok livasında Türkmen taifesi. (SAKİN, 2010, s. 161)
Eski Türkçe güdü: Hayvan otlatma işi. (ÇAĞBAYIR)


Güdükler, Bulgaristan’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 205)
Güdüoğlu Şalpazarı> Geyikli.


Güdükoğlu Bayburt> Tuzcuzade. Kürtün> Süme. Görele. (YÜKSEL, 2015) Ünye. (BACACI, 2011) Giresun. (EMECEN, 2015)


GÜLABOĞLU/ GÜLAPOĞLU/ GÜLABİOĞLU Rus kaynaklarında Kulab-iç, Kıpçak boyu (s. 383) ve Gülabioğlu, Mamalı Türkmenlerinin kolu. (LEZİNA) Gülabi, eski kayıtlarda Sivas, Bozok, Diyarbakır, Erzurum sancaklarında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 383) Gülabi, 1500’lü yıllarda Musul sancağında adı değişik olaylara karışan Türkmen aşireti. (GÜNDÜZ, 2003, s. 124)
“Azerbaycan’da gülab: Gülsuyu. Ortaçağlarda baş ağrısını dindirmek, gözlerin daha iyi görmesi, yüz cildini temizlemek için yağı parfüm yerine kullanılmıştır.” (HACIYEVA, 1999, s. 160) Kıpçak ağzında gülap: Gül, gül suyu. (TOPARLI) Gülabi, Osmanlıda mesleki sınıf. (SELÇUK, 2002, s. 94)


Farsça gülab: Gül suyu. (DEVELLİOĞLU) Hintçe gulab: Gül. (KIDAMBI, 2013, s. 125)
Asya’daki Kulap yerleşim yerinden Anadolu’ya göçler olmuştur. (BİLGİLİ, 2001, s. 142) Gülap, Çağatay hanlığı döneminde yerleşim yeri. (KAFALI, 2005, s. 62) Gülabi, Anadolu’nun değişik yerlerinde (Köylerimiz, 1968, s. 662) ve Külab, Moğollar öncesi Türkistan’da yerleşim yeri. (BARTHOLD, 2017, s. 431)
Gülapoğlu/ Gülaboğlu Çamlıhemşin> Ortan, Konaklar. Demirözü> Kalecik. Şiran> Arıtaş.
Gülabioğlu Bayburt> Zahit.


GÜLALİOĞLU Gülali, Eymür Türkmeni kolu. (LEZİNA)
Gülalioğlu Ardeşen> A. Durak. Arhavi> Balıklı, Ulukent. Bayburt> Dağtarla, Zahit. Beşikdüzü> Şahmelik. Demirözü> Kalecik. Derepazarı> Bahattinpaşa, Uzunkaya. Of> Pınaraltı. Şalpazarı> Sayvançatak. Şavşat> Küplüce. Şiran> İncedere, Y. Kulaca.


GÜLASOĞLU/ GÜLESOĞLU Bölgede eski kayıtlarda olmamasına rağmen, katip (yazıcı) tarafında sülale lakaplarına –as, -es, -is, -os ekleri eklediği sık karşılaşılan durumdur. Kökleri“Gül” olan sözcük. (Bk. Güloğlu)


Gülasoğlu Çamlıhemşin> Boğaziçi. Gülesoğlu Çamlıhemşin> Güroluk.


GÜLBEYOĞLU Gülbeylü, 1500’lü yıllarda Ankara’da Türkmen oymağı. (KAYA, 2000, s. 14)
Gülbeyoğlu İspir> Kızılhasan, Sandıklı. Yusufeli> Erenköy.


GÜLCÜOĞLU Gülcüler, 1450’li yıllarda Bursa sancağında Yörük cemaati. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 423)


Gülcüoğlu Beşikdüzü> Akkese. Çayeli> Erenler. Şalpazarı> Gölkiriş.


GÜLEROĞLU Güler, 1450’li yıllarda Menteşe sancağında Yüreğir Türkmeni oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 924)
Güleroğlu Akçaabat> Akdamar. Çaykara> Çambaşı. Dernekpazarı> Akköse. Trabzon> Pazarkapı.


GÜLEŞÇİOĞLU Türlçe –çi yapım eki almış sözcük. Güleş: Güler yüzlü. (ÇAĞBAYIR)


Güleşçioğlu Fındıklı> Ihlamur.


GÜLGENOĞLU Gül-gen: Güller, Türkmenler. Farsça –gen eki çoğul edatıdır. (ÇAĞBAYIR) (Bk. Güloğlu)
Gülgenyusufoğlu Trabzon> Gülbaharhatun.


GÜLLEOĞLU Gülla, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar Türklerinin kabilesi. (ADİLOĞLU, 2005, s. 168) Askeri sülale adı.


Gülleoğlu Düzköy> Gürgendağ. Fındıklı> Çınarlı.


GÜLERBAŞOĞLU Güllerlü, Türkmen aşireti. (AYHAN, 1999, s. 67)
Gülerbaşıoğlu Trabzon> Ortahisar.


GÜLLÜKOĞLU Güllük, 1450’li yıllarda Adana sancağında Kınık Türkmeni oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 924)


Güllükoğlu Çaykara> Ulucami.


GÜLOĞLU/ GÜL’ÜNOĞLU/ GÜLLÜOĞLU Güller, eski kayıtlarda Yalova, Kocaeli, Paşa, Aydın, Çirmen sancaklarında Yörüktaifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 384) Gül, 1450’li yıllarda Diyarbakır sancağında Bozulus Türkmeni oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 923)


Gül, Kerkük livası nahiyesi. (BELLETEN, sayı 211, 1990, s. 1252)
Güloğlu/ Gül’ünoğlu/ Güllüoğlu Akçaabat> Akpınar. Ardanuç> Tütünlü. Ardeşen> Işıklı. Arhavi> Ortacalar, Ulaş. Aydıntepe> Sorkunlu. Bayburt> Çamlıkoz, Çorak. Beşikdüzü> Dolanlı. Çamlıhemşin> Ülkü. Çaykara> Ulucami. Dernekpazarı> Taşçılar, Yenice. Fındıklı> Beydere, Çınarlı, Fındıklı. Gümüşhane> Yağlıdere. Kelkit> Aksöğüt, Büyükcami, Çamur, Dereyüzü, Kızılca. Köse> Özbeyli. Kürtün> Kızılcatam. Rize> Yenigüzel. Şavşat> Düzenli, Yoncalı, Ziyaret. Şiran> Kavakpınar, Pelitli. Trabzon> Çömlekçi, Pazarkapı, Yenicuma. Yusufeli> Demirdöven.


Gül ile bağlantılı diğer sülaleler:
Gülağaoğlu Ardanuç> Hamurlu, Ovacık. Şavşat> Meşeli.


Gülahmetoğlu Ardanuç> Aydın, Bağlıca, Boyalı, Bulanık, Hamurlu, Karlı, Peynirli, Soğanlı, Torbalı, Yolağzı. İspir> Kızılhasan. Kelkit> Yeniköy. Pazaryolu> Konakyeri. Rize> Camiönü, Kaplıca. Şavşat> Ilıca, Kocabey, Peynirli, Yamaçlı, Yoncalı.


Gülazizoğlu Ardanuç> Tütünlü.


Gülbahoğlu Bayburt> Söğütlü.


Gülbaharoğlu Ardanuç> Geçitli.


Gülbeyazoğlu Of> Eskipazar.


Güldaloğlu/ Güldalıoğlu Kürtün> Taşlıca.


Güldamlasıoğlu Yomra> Çamlıca.


Güldervişoğlu Bayburt> Saraycık.
Gülelioğlu Bayburt> Başçımağıl.
Gülenekoğlu İspir> Kızılhasan.
Gülhasanoğlu Demirözü> Eymür.
Gülhüseyinoğlu Arsin> Gölcük. Çarşıbaşı> Samsun, Taşlıtepe.


Gülibrahimoğlu Fındıklı> Sümer.


Gülidedeoğlu Şavşat> Ciritdüzü.


Gülpaşaoğlu Artvin> Ortaköy.


Gülpehlevanoğlu Ardanuç> Torbalı.


Gülosmanoğlu Bayburt> A. Çımağıl.
Gülömeroğlu Bayburt> Zahit.
Gülsalihoğlu Yusufeli> Demirdöven.


Gülsenoğlu Derepazarı> Yanıktaş. Trabzon> Çarşı, Gazipaşa, Gülbaharhatun.


Gülükertoğlu Yusufeli> Çevreli.


Gülüloğlu Of> Bölümlü.


Gül-ül: Güloğlu. Çok Türk ağzında –ul: Oğlu anlamındadır.


Gülümoğlu Kelkit> Dereyüzü.


Gülüm Bey, Kırım beylerinden. (ÖZTÜRK, 2004, s. 402)
GÜLSÜMOĞLU Gülsüm, 1450’li yıllarda Konya sancağında Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 924) Gülsünoğlu, Kacar Türkmeni kolu. (SAVAŞ, 2017, s. 270)
Gülsüm, 1450’li yıllarda Konya sancağında Avşar Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1609)


Gülsümoğlu Kelkit> Çimenli. Yusufeli> Altıparmak.


GÜLYÜZOĞLU Gülyüzoğlu, Türkmen oymağı. (EMREN, 2018, s. 17)


Gülyüzoğlu Kelkit> Çamur.


GÜMCİOĞLU Güm-ci, Türkçe yapım eki almış sözcük. Gümi: Kalyonlarda yelkencilik vazifesi gören azaplar. (SERTOĞLU, 1986, s. 127)


Gümce, 1700’lü yıllarda Karaman’da yerleşim yeri. (CEVGER, 2012, s. 246) Gümcüğüz, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Eymür Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1732)


Gümcioğlu Yusufeli> Yüncüler.


GÜMRÜKÇÜOĞLU Mesleki ad. Asıl sülale lakapları farklıdır.


Gümrükçüoğlu Araklı> Değirmencik. Arsin> Gölcük. Trabzon> Erdoğdu, İskenderpaşa. Yomra> Çamlıca, Kayabaşı, Namık Kemal, Ocak, Yokuşlu.


GÜMÜŞHANELİOĞLU Aydıntepe> Alaca. Bayburt> Kaleardı, Zahit. Pazaryolu> Kümbettepe.


GÜMÜŞOĞLU Gümüş/ Gümüşler, eski kayıtlarda Bolu, Hamid ve Saruhan sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 384) Gümüş, 1450’li yıllarda İzmir kazasında Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 925)


Gümüş, Karahanlı döneminde kullanılan adlardan. (SÜMER, Şahıs Adları, s. 129) Gümüş, tarihi Türk kadın adı. (ATALAY, 1936) Gümüş Tigin, Tuğrul beyin komutanı. (TURAN, 2012, s. 69)


Gümüş: Gizlemek, saklamak, gömmek. (EYUBOĞLU, 1995) Gumuş, Karay Türklerinde kullanılan soy ad. (ALTINKAYNAK, 2006, s. 135)


Türk dünyasında mücevher olarak kullanılan süs eşyalarının başında altun ve kümüş gelmektedir. (SAFRAN, 1989, s. 126)


Gümüş, 1500’lü yıllarda Silistre’de (ÖZYURT, 2006, s. 60); 1450’li yıllarda Anadolu’da farklı Türkmen kollarının yaygın yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2593)
Gümüşoğlu Arhavi> Dereüstü, Ortacalar, Sırtoba, Şenköy. Çayeli> Kaptanpaşa, Maltepe. Fındıklı> Çağlayan, Fındıklı. Hopa> Limanköy. İspir> Mülk. Rize> Çiftekavak, Kendirli, Topkaya. Şavşat> Cevizli. Vakfıkebir> İlyaslı, Yalıköy. Yusufeli> Bıçakçılar, Demirdöven, Erenköy.


Gümüş ile bağlantılı diğer sülaleler:


Gümüşbayraktaroğlu Artvin> A. Maden.


Gümüşhamdıoğlu Ardanuç> Tosunlu.


GÜNAROĞLU Günarlı, Antalya kazasında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 384) Günar, 1450’li yıllarda Mardin sancağında Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 926)
Günari, Karamanoğulları beyi. (GÜLENSOY, 2015, s. 179)


Günaroğlu Of> Bölümlü.


GÜNCEOĞLU Günce, 1450’li yıllarda Adana ve Haleb sancaklarında çok yaygın Yıva Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 927) Günce, 1600’lü yılların sonunda zorunlu iskâna tabi tutulan Türkmen oymağı. (ORHONLU, 1987, s. 58) Günce, 1700’lü yıllarda eşkıyalık olaylarına karışan Türkmen aşireti. (TATAR, 2005, s. 156)


Güncelü, 1500’lü yıllarda Manisa’da yerleşim yeri. (EMECEN, 2013, s. 206)


Günceoğlu Rize> Taşlık.


GÜNELİOĞLU Günelü, Türkmen oymağın. (GÜLTEN, 2008, s. 176) Günelü, Salur Türkmeni kolu. (LEZİNA)


Günelü, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Salur Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 324)


Günelioğlu Yusufeli> Kınalıçam.


GÜNEOĞLU Güne, 1220’li yıllarda Menteşe yöresinde konar/ göçer Yörük/ Türkmen topluluğu. (ÇEVİK, 2012, s. 358) Güne/ Güneler, 1450’li yıllarda Menteşe sancağında yaygın Yıva Türkmen oymağı. Güne, Yörük taifesi. (SARI, 2008, s. 53) Gune, Hazar Ötesi Türkmen oymağı. (CİHAN, 2010, s. 141)


Güne, Makedonya’da (AYHAN, 2013, s. 172) ve Güncelü, 1500’lü yıllarda Manisa’da yerleşim yeri. (EMECEN, 2013, s. 206)


Güneoğlu Rize> Taşlık.


GÜNEŞARALIOĞLU Güneşara, Sürmene’de Köprübaşı köyünün adı. Gelinen yer.
Güneşaralıoğlu Araklı> Ayvadere.


GÜNEŞOĞLU Güneş, 1450’li yıllarda Maraş ve Sivas sancaklarında yaygın Yıva Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 934) Güneş, 1690’lı yıllarda zorunlu iskâna tabi tutulan Yeni-İl Türkmeni oymağı. (ORHONLU, 1987, s. 58)


Güneşoğlu Çamlıhemşin> A. Çamlıca, Y. Çamlıca. Çayeli> Yaka-Yalı.


GÜNEYOĞLU/GÜNEYLİOĞLU Güney, 1220’li yıllarda Menteşe yöresinde konar/ göçer Yörük/ Türkmen topluluğu. (ÇEVİK, 2012, s. 358) Güneyli, eski kayıtlarda Alanya, Konya, İçel, Gelibolu, Kütahya, Bursa sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 386) Güney, 1500’lü yıllarda Dulkadirli Türkmeni kolu. (SARI, 2015, s. 326) Güney, 1500’lü yıllarda Antalya’da Türkmen/ Yörükan aşireti. (AKGÜL, 1989, s. LXXV)
Güneyoğlu/ Güneylioğlu Akçaabat> Akçaköy. Kelkit> Ünlüpınar. Tonya> İskenderli.


GÜNOĞLU Günoğlu, Musluca Türkmeni kolu. (EMREN, 2018, s. 14) Gün, 1450’li yıllarda Sivas ve Haleb sancaklarında Beğdili Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 925) Güne, Rakka’ya sürülen aşiret. (UÇAKCI, Üçoklar, s. 286)


Gün, 1500’lü yıllarda Ankara’da (EMEN, 2008, s. 114) ve 1450’li yıllarda farklı Türkmen kollarının Anadolu’da yaygın yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2593)


Günoğlu Güneysu> Yeniköy.


Günbeyazoğlu Arhavi> Kireçlik.


Güngüroğlu Artvin> A Maden.


GÜRBÜZOĞLU Beşikdüzü> Akkase. İkizdere> Çamlık.


GÜRCANOĞLU Curcan denizi, Hazar denizinin bir diğer adıdır. (GOLDEN, 2006, s. 264) Gürcan, İran’da bölge. Gürcan, 1500’lü yıllarda Çemişgezek’te yerleşim yeri. (ÜNAL, 1999, s. 282) Gürcan, Artvin’de Derinköy’ün eski adı. Gelinen yer.


Gürcanoğlu Araklı> Ortaköy.


GÜRCULOĞLU Gürc-ul. Gürce, Yıva Türkmen oymağı. Çok Türk ağzında –ul: Oğul anlamındadır. Gürce-ul> Gürcul: Türkmen oğlu. Bölge dilleri içinde Ö/ Ü sesleri Türkçede vardır.


Gürculoğlu Arhavi> Derecik, Güngören. Hopa> Sugören.


GÜRCÜOĞLU/ GÜRCİOĞLU Bölgede Gürcüoğlu yaygın akrabadır. Gürcüoğlu, Gürcistan’dan Acara’dan, Batum’dan geldikleri için bu lakabı almışlardır. Malta, Macar, Girit, Kırım, Hindistan, Arnavut, Tibet, Tunuslu, Boşnak, Kırım, Azak’tan gelenler gibi.


Müslüman Gürcüler kendilerine Çveneburi (bizden olan) diyerek Hıristiyan Gürcülerle aralarında mesafeyi koymuşlardır. Hıristiyan Gürcüler de kendilerini Gürcü değil, Karveli olarak ifade ederler.


Kartveliler 650’li yıllarla Araplarla ve dolayısıyla İslamla tanışmalarına rağmen aralarında Müslüman olan olmamıştır. Gürcistan’a cami çok sonraları yapılmıştır. Çünkü Kartveli tarihi, Ermeniler gibi kilise ve Hıristiyanlık tarihidir.
Gürcüleşmiş Türk boyları özellikle Kıpçaklar çok fazladır. Müslüman olan bunlardır. Güçlerini koruma adına yönetici ailelerden çok az da olsa Müslüman olanları olmuştur ve hatta bazıları sonradan tekrar Hıristiyanlığa geri dönmüşlerdir. Bunların da geçmişine bakıldığında çoğunu Türk kökenli Hıristiyan Çaklılar ve Kıpçaklar oluşturur.
Osmanlı, vergi ile bağlantılı olduğu için ihtida kayıtlarını düzenli tutmuştur. Osmanlı’da ihtida kayıtlarının tutulduğu (Hıristiyanlıktan Müslümanlığa dönen) Batum Şeriyye Sicil defterleri kayıptır. Muhtemeldir ki Gürcistan veya Rusya arşivindedirler. Eğer Katvelilerin Müslümanlığa geçtiğine dair kayıtlar bu defterlerde yazılı olsaydı, şimdiye kadar binlerce makale ve kitap ortalığı doldurmuştu.
Tamara döneminde Gürcistan’a altın çağını yaşatan Şaman inançlı Kıpçaklar sonradan Hıristiyanlaşıp dilleri de unutur hale gelmişlerdir. Hıristiyan Kıpçaklar, azınlık psikolojisi gereği kendilerini daha güvende hissetmek, bir arada bulunma ve Kartvelilerden uzak kalmak isteği gibi nedenlerle Acara-Batum-Kür-Çoruh-Çürüksu ve Artvin bölgesinde kümelenmişlerdir.
Türklerle karşılaştıklarında kendilerinden gördükleri bu toplumun dinini kısa zaman içinde benimseyip topluca Müslüman olmuşlar ve Osmanlı yönetimine gönüllü katılmışlardır. Kartveli kimliği altında ezilmişliğini, itilmişliğini her zaman hissettikleri ve kiliseye ısınamama yüzünden olacak ki kardeş gördükleri Türklerle kısa sürede kaynaşmışlardır. O tarihte beri Türklerle bütünleşmişler ve Kartvelilere karşı her zaman Türklerin safında yer almışlardır.
Müslüman Gürcülerin kaderi Lazlara benzer. Lazlar gibi bu toplum da Kartveli yazı diline, edebiyatına, tarihine, kilisesine kısaca kültürüne yabancı olmuş ve kendilerini Kartvelilerden hep ayrı tutmuş veya tutmak zorunda kalmışlardı.
Büyük bir bölgede kalabalık bir toplum sessiz-sedasız ve topluca Müslüman oluyor ama Karveli idarecilerinden, her şeyi kayıt altına alan saray tarihçilerinden, halkın ileri gelenlerinden ve kiliseden bir tepki ve ses yok. Kitlesel ihtida olayı Kartvelileri ilgilendirmemiş ve çok önemli bir hadise için tarihe bir kayıt bile düşmemişlerdir. Çünkü Müslüman olan bu toplumu her zaman yabancı görmüşlerdir.
Kartveli tarihçileri, Müslüman Gürcüleri hakkında Türklerin baskısıyla şu tarihte ve bu yerde Hıristiyanlıktan Müslümanlığa geçtiklerine dair bir ifadeleri günümüze kadar olmamıştır. Kardlis Tshovreba da kısa da olsa bir not dahi yoktur.
Eğer Müslüman olan bu toplum Kartveli kökenli olmuş olsalardı Ermeniler gibi, hayali işkenceler, sanal katliamlar, zorla din değiştirme senaryoları kaleme alınırdı ve özellikle kiliseleri yeri-göğü ayağa kaldırırdı.
Kıpçakların günümüzdeki torunları, Gürcüce konuşur olup Çürüksu, Acara-Batum ve Artvin ili ve ilçelerinde yaşamaktaydılar. 93 harbi ve devamından sonra Kartvelilerden gördükleri zulümler nedeniyle Anadolu’ya dağılma zorunda kalmışlardır.
Diğer bir husus, göç edenlerin arasında bir aile bile Kartveli topraklarına geri gitmemiş, Tiflis’e doğru yola çıkmamıştır. Bölgenin uzun zaman Rus/ Ermeni/ Gürcü işgalinde kalmasına rağmen Müslüman Gürcü/ Kıpçaklardan ve Lazlardan bir kişi bile Hıristiyanlığa geri dönmemiştir. Hatta Hıristiyanlığa geri döndürülüz korkusuyla perişan halde Anadolu içlerine doğru göç edenler ve yollarda yığınla ölü verenler arasında Gürcüler ve Lazlar da vardır.
Osmanlı devleti, Gürcistan ile daha temasa geçmeden önce Anadolu’nun değişik yerlerinde Gürcü yer adları vardır. Bu adların Kartveli ile değil Türk oymağından kaynaklandığı kesindir.


“Türkmen boyları arasında sık görülen Gürcüoğulları, kurucusunun bu adı çok eski devirlerde bir Gürcü kızı ile evlenmiş olmasından dolayıdır.” (BEYOĞLU, 2000, s. 221)


Gürcüoğlu/ Gürcülü, Maraş ve Teke sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 387) Gürcülü, Küreciyan Türkmeni kolu. (ATEŞ, 2010, s. 38) Gürci, Teke Türkmeni oymağı. (İLLİYEV, 2010, s. 18)


“Gürcü, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkarlarda sülale adı.” (TAVKUL, 2000, s. 499)
“Gürcü Hatun, Aydınoğlu I. Umur’un kızı” (UZUNÇARŞILI, 1969, s. 120) gibi.


“1518 yılında Harput’ta Gürcübey adlı mahalle, 1575’te Manisa’da Gürcü mezrası, Erzurum’da Gürcükapısı, 1548 yılında Sivas’ta Gürcü köprüsü yer adları bulunmaktadır.” (GÜMÜŞ, 2000, s. 25) Gürci, 1500’lü yıllarda Kayseri’de (İNBAŞI, 1992, s. 49); Gürciler, Kanuni döneminde Kerkük livasında (SARINAY, 2003, s. 19); Gürcü, 1500’lü yılı başlarında Çermik sancağında (ERPOLAT, 1994, s. 14); Gürci, 1450’li yıllarda Aksaray’da yerleşim yeri. (YÖRÜK, 1996, s. 61)


Tarihe hiçbir zaman bu yerlerle Kartvelilerin birlikteliği olmamışır.
Gürcüoğlu/ Gürcioğlu Araklı> Dul. Aydıntepe> Y. Kırzı. Bayburt> Camiikebir, Çayırözü, Şeyhhayran, Şingah, Yedigöze, Yeşilyurt. Beşikdüzü> Kutluca. Çaykara> Karaçam. Demirözü> Serenli. Dernekpazarı> Akköse, Çayırbaşı. Fındıklı> Aslandere, Hara, Çağlayan. Gümüşhane> Bağlarbaşı, Nazlıçayır. Hopa> Sugören. İkizdere> Ballıköy, Başköy, Gürdere. İspir> Çamlıkaya. Kalkandere> Çayırlı. Kelkit> Çağlar, Ünlüpınar. Pazar> Boğazlı. Pazaryolu> Şehitlik. Rize> İslampaşa, Kavaklı, Piriçelebi. Şiran> Çanakçı, Şehithakan. Trabzon> Boztepe, Gazipaşa, Pazarkapı, Yenicuma. Yusufeli> Alanbaşı, Bakırtepe, Çevreli, Kılıçkaya, Köprügören, Morkaya, Yamaçüstü, Yaylalar.


Gürcü ile bağlantılı diğer sülaleler:


Gürcüahmetoğlu Güneysu> Dumankaya, Yeniköy, Yeşilköy. Hopa> Sundura.


Gürcüalioğlu Fındıklı> Aksu.


Gürcüosmanoğlu Fındıklı> Çağlayan.


GÜRDEKOĞLU Gürdek, Türkmen oymağı. (ATANIYAZOV, 2006, s. 296)


Gürdek: Yeşillik. (ÇAĞBAYIR)
Gürdekoğlu Beşikdüzü> Korkuthan. Çaykara> Işıklı.


GÜRELOĞLU Gürel, (Kıpçak kökenli) Gürcü kabilesi. (BİLGE, 2015, s. 15) Güreli, Maraş sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 387)


Türkçe gürel: Enerji dolu, atılgan. (ÇAĞBAYIR)


Güreloğlu Şavşat> Eskikale.


GÜRGENOĞLU/GÜRGENLİOĞLU Gürgenli, Türkmen kolu. (FİRDEVSOĞLU, 2013, s. 26) Gürgenlü, 1500’lü yıllarda Gurbet Türkmenlerinin kolu. (ATEŞ, 2010, s. 33) Gürgenli, Rakka’ya sürülen aşiret. (UÇAKCI, Üçoklar, s. 285)
Gurgen adı Uz (Oğuz) menşelidir. (RASONYI, 1984, s. 79)
Gürgen, Güneysu ilçesinin köyü ve 1502’de Akşehir sancağında yerleşim yeri. (ERTÜRK, 2007, s. 95)
Gürgenoğlu/Gürgenlioğlu Gümüşhane> Süleymaniye. Kelkit> A. Özlüce. Rize> Balsu, Çamlıbel.


GÜRGÜROĞLU Bölgedeki diller arasında Ö ve Ü sesleri yalnızca Türkçede vardır. Gurguru, Türk boyu. (LEZİNA)
Gürgür, Kastamonu’da (TMYK, 1946, s. 1204); 1450’li yıllarda Çemişgezek sancağında Bayat Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2083) Gelinen yer.
Gürgüroğlu Hayrat> Dağönü. Of> Karabudak.


GÜRHANOĞLU Güran, 1500’lü yıllarda Çemişgezek’te Türkmen oymağı. (GÜL, 2014, s. 163)


Gürhan, Harezmşah-Moğol döneminde komutan. (BARTHOLD, 2017, s. 342)
Gürhan, 1450’li yıllarda Türkmenlerin yaygın yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2595)
Gürhanoğlu Akçaabat> Adacık. Çaykara> Ulucami.


GÜRKANOĞLU Gürkan, 1500’lü yıllarda Maraş livasında Yörük taifesi. (SAKİN, 2010, s. 163)


Gürkan, Horasan emiri. (GÜLENSOY, 2015, s. 180) Gurkan, Şah İsmail’in saklandığı yer. (GÜNDÜZ, 2013, s. 40) Gurkan, Timur'un diğer bir adı. (WERNER, 2014, s. 263)


Gürkanoğlu Ardanuç> Kutlu.


GÜROĞLU Gür, 1450’li yıllarda Karaman vilayetinde Döğer Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 936) Gürler, Menteşe yöresinde (1220’li yıllar) konar-göçer, Yörük/ Türkmen topluluğu. (YAKUPOĞLU, 2012, s. 358)
Gür, Kara Kitay hükümdarı. (GÜLENSOY, 2015, s. 179) Moğolca gür: Süvari sınıfı. (LESSING)


Güroğlu/ Gürlioğlu Çayeli> Derecik. Gümüşhane> Bağlarbaşı. Güneysu> Yenicami. İkizdere> Ballıköy. Cevizlik. Pazar> Güneyköy. Trabzon> Boztepe.


Gür ile bağlantılı sülaleler:


Güralioğlu İkizdere> Ballıköy.


Gürsaloğlu Köprüköy Ardeşen


GÜSELOĞLU Güzel’den bozma sözcük. (Bk. Güzeloğlu)


Güseloğlu Beşikdüzü> Dağlıca. Tonya> Kozluca.


GÜTGÜNELİOĞLU Gütgüne, Bayburt’un eski köyü. (Köylerimiz, 1968, s. 664) Gelinen yer.
Gütgünelioğlu Bayburt> Mutlu, Şingah.


GÜVELİOĞLU Güveloğlu, Türkmen aşireti. (GÜVELİOĞLU, 2012, s. 17)
Kıpçakça güveli-: Şaşırarak sağa sola koşmak. (TOPARLI)
Güvelioğlu Bayburt> Kadızade, Yaylapınar. Çaykara> Ulucami. Derepazarı> Yanıktaş. Dernekpazarı> Kondu. Kalkandere> Hüseyinhoca. Of> Sıraağaç, Sulaklı. Rize> Kavaklı, Kendirli, Paşakuyu. Sürmene> Yeniay. Trabzon> Beşirli.


GÜVERCİNOĞLU Güvercin: Allah ile ermişler arasında habercilik ettiğine inanılan kuş. (Tasavvuf) (ÇAĞBAYIR) Aleviler güvercini mübarek tutarlar. (YÖRÜKÂN, 1998, s. 214)
Güvercinoğlu Çaykara> Şahinkaya.


GÜZELOĞLU Güzelli, eski kayıtlarda Kayseri, Maraş, Sivas sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 388) Güzeller, 1450’li yıllarda Kütahya sancağında yaygın Salur Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 939) Güzellü, 1500’lü yıllarda Maraş livasında Tatar taifesi. (SAKİN, 2010, s. 163)
Güzel, tarihi Türk kadın adı. (ATALAY, 1936) Güzel, Timur zamanında vali. (GÜLENSOY, 2015, s. 180) Güzel, Gagauz Türklerinde soy ad. (MANOV, 2001, s. 207)
Güzel, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Avşar Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 180)


Güzeloğlu Sürmene> Ovalı. Şavşat> Karaköy. Vakfıkebir> Rıdvanlı. Yusufeli> Çıralı.


Güzelcioğlu Arhavi> Kale.


Güzelosmanoğlu Rize> Reşadiye.


ĞALDAOĞLU Galdan, Kalmuk Türklerinin hanı. (GÖMEÇ, 2011, s. 89)
Ğaldaoğlu Maçka> Atasu.


ĞOPOĞLU Kop’tan. Kop, Türk boyu. (CEVİZOĞLU, 1991, s. 123)


Orhun Anıtlarında gop: Bütün, çok. (ORKUN, 1994, s. 843)


Ğopoğlu Pazar> Hamidiye.


ĞORTOĞLU Ğort, Kurt’tan. (Bk. Kurtoğlu)


Ğortoğlu Pazar> Elmalık.


ĞUYNARLIOĞLU Guynar, Yusufeli’nin Çıralı köyünün mahallesi. Gelinen yer.


Ğuynarlıoğlu Yusufeli> Çıralı.


HABAZOĞLU Habbaz (ekmekçi), 1500’lü yıllarda imparatorlukta mesleki ad. (EMECEN, 2013, s. 77)


Habaz, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkarlarda (TAVKUL, 2000, s. 488) ve Habbas, 1450’li yıllarda Kilis sancağında Kılıçlu Türkmen oymağınin yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2021, 1003)


Habazoğlu Artvin> Dere.


HABEROĞLU Habarlar, Hazar Türklerinin kolu. (PİATİGORSKY, 2007, s. 134)


Haberler, Şavşat’ın Pınarlı köyünün mahallesi.


Haberoğlu Ardanuç> Ballıköy.


HABİLOĞLU Habil, eski kayıtlarda Maraş, Edirne, Filibe, Paşa, Vize sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 388) Habil/ Habillü, 1450’li yıllarda Çorum ve Haleb sancaklarında Beğdili ile Kınık Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 940) Habil, 1500’lü yıllarda Maraş’ta Yörük taifesi. (SAKİN, 2010, s. 164)
Habiller, 1500’lü yıllarda Karaman (YILDIZ, 2010, s. 151); Habil, 1500’lü yıllarda Yenişehir’de (Bursa) (ASLANTÜRK, 2007, s. 40);Gümülcine (AYHAN, 2013, s. 201); Habiller, Edirne’de yerleşim yeri. (BOZLAK, 2008, s. 36)
Habiloğlu Ardanuç> İncilli. Arsin> Çardaklı. Çayeli> Ormancık. Düzköy> Çal. İkizdere> Ballıköy. Şiran> Sadık. Trabzon> Kavala.


Habuloğlu Araklı> Kestanelik.


HABİPOĞLU/ HABİBOĞLU Hebipli, Türkmen oymağı. (İLLİYEV, 2010, s. 24) Habib/ Habiblü, 1450’li yıllarda Menteşe ve Kastamonu sancaklarında yaygın Yıva Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 939)


Habib, 1450’li yıllarda farklı Türkmen boylarının Anadolu’da yaygın yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2595)
Habipoğlu/ Habiboğlu Akçaabat> Akdamar, Kaleönü. Ardanuç> Sakarya, Y. Irmaklar. Artvin> Y. Maden. Bayburt> Adabaşı, Arpalı, Günlüce, Konursu, Yedigöze. Çamlıhemşin> Topluca. Çayeli> Aşıklar, Karaağaç, Madenli, Ormancık, Seslidere. Çaykara> Ataköy, Maraşlı. Fındıklı> Çınarlı, Yeni. Gümüşhane> Arslanca, Dörtkonak, Y. Alıçlı. Hemşin> Levent. İkizdere> Ballıköy, Gölyayla. Kalkandere> Taşçılar. Kelkit> Kaş. Köse> Kabaktepe. Kürtün> Arpacık, Ekinciler. Of> Eskipazar, Yeni. Pazar> Derebaşı. Pazaryolu> Kılıççı. Rize> Akpınar, Camiönü, Hayrat. Şavşat> Kireçli, Kocabey, Kurudere. Şiran> Sarıca. Tonya> Karaağaçlı. Torul> Gülaçar. Trabzon> Kavala, Ortahisar. Vakfıkebir> Kemaliye, Rıdvanlı. Yusufeli> Bahçeli, Boyalı, Cevizlik, Çeltikdüzü, Dağeteği, Dokumacılar, Esenyaka, Günyayla, Kılıçkaya, Köprügören, Yamaçüstü.


HACABAOĞLU Hacabanlı, Konya, Ankara… sancaklarında konar-göçer Ekrat taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 84)
Haçapa: Abaza ve Çerkezlerin korsanlık yapmakta ve esirleri taşımakta kullandıkları bir tekne türü. (BİLGE, 2015, s. 618) Kafkasya ile bağlantılı sülale.
Hacabaoğlu Dernekpazarı> Çalışanlar, Günebakan, Yenice.


HACABUROĞLU Hacapur, Trabzon yöresinde yapılan bir yemek çeşidi. Yemek çeşidinin akraba lakabı olması zordur. Aslı Hacaba olup, hacabura dönüştürülerek kelimeye anlam kazandırılmıştır.
Hacaburoğlu Köprübaşı> Beşköy. Of> Uğurlu.


HACALOĞLU Gençal, Gençalioğlu’ndan. Karal, Karaalioğlu’ndan. Saral, Sarıalioğlu’ndan, Koçal, Koçalioğlu’ndan... olduğu gibi Hacal> Hacıalioğlu’ndan.


Hacaloğlu Çamlıhemşin> Konaklar. Fındıklı> Çağlayan. Rize> İslampaşa.


HACATOĞLU Haça, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar boyu. (ADİLOĞLU, 2005, s. 195)


Arapça hacat: İstekler, dilekler. (DEVELLİOĞLU)
Hac-at: Haclar, Hacılar. Eski Türkçe –at eki çoğul edatıdır.
Hacatoğlu Maçka> Çağlayan.


HACCACOĞLU Haccac, 1500’lü yılı başlarında Siverek Sancağında yerleşim yeri. (ERPOLAT, 1994, s. 18) Gelinen yer.
Haccacoğlu Akçaabat> Dürbinar.


HACEROĞLU Hacer, 1450’li yıllarda Malatya sancağında Yıva Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 226) Haceri, 1500’lü yıllarda Harput’ta yerleşim yeri. (AKYEL, 2013, s. 11) Gelinen yer.


Haceroğlu Bayburt> Şingah.


HACIABDİOĞLU Hacıabdioğlu, 1700’lü yıllarda eşkıyalık olaylarına karışan Türkmen aşiretlerden biri. (TATAR, 2005, s. 212)


Hacıabdioğlu Aydıntepe> Şalcılar. Bayburt> Gökçeli. Gümüşhane> Eskibağlar. Kelkit> Gümüşgöze. Rize> Portakallık. Torul> Işık. Trabzon> İnönü.


Hacıabdiağaoğlu Çayeli> Başköy, Ormancık, Uzundere.


HACIABDULKERİMOĞLU Hacıabdülkerim, Sivas ve Haleb sancaklarında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 389)
Hacıabdulkerim Bayburt> Kaleardı. Of> Kazançlı.
HACIABDULLAHOĞLU Hacı Abdullah, Bulgaristan’da yerleşim yeri. (ÇAVUŞ, 1990, s. 172)


Hacıabdullahoğlu Akçaabat> Dürbinar. Çaykara> Ataköy, Işıklı, Şahinkaya, Uzungöl. Bayburt> Alçakuzu, Arpalı, Karlıca. Derepazarı> Tershane. Dernekpazarı> Tüfekçi. Hayrat> Hürriyet, Pınarca. Hopa> Başköy. Trabzon> Bahçecik, Esentepe, Gülbaharhatun, İskenderpaşa, Ortahisar, Pazarkapı.


HACIABDURRAHMANOĞLU Hacıabdurrahman, 1705 yılında iskânlarda adı geçen Cerit Türkmeni aşireti. (HALAÇOĞLU, 1997, s. 62)
Hacıabdurrahmanoğlu Bayburt> Kitre. Çaykara> Ulucami. İkizdere> Güneyce, Gürdere. Kalkandere> Medrese. Of> Gündoğdu, Uğurlu.


HACIAĞAOĞLU Hacıağaoğulları, Türkmen kabilesi. (AYHAN, 1999, s. 69)


Hacıağaoğlu Artvin> Oruçlu.


Hacıağababaoğlu Trabzon> Pazarkapı.


HACIAHMETOĞLU Hacıahmedoğlu, eski kayıtlarda Sivas, Haleb, Kırşehir, Aksaray, Maraş, Niğde, Alanya, Aksaray sancaklarında konar-göçer Türkmen/ Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 389) Hacıahmetlü, 1450’li yıllarda Maraş sancağında yaygın Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 941) Hacıahmetlu, zorunlu iskânlar adı geçen Türkmen oymağı. (REFİK, 1930, s. 167)
Hacı Ahmet, Dobruca’da mahalle. (BÜYÜKBAŞ, 2006, s. 125)
Hacıahmetoğlu Akçaabat> Ambarcık, Orta. Araklı> Araklı, Kalecik, Ortaköy, Turnalı. Ardeşen> Yayla. Arhavi> Cumhuriyet. Bayburt> Ahmedizencani, Alapelit, Arpalı, Çalıdere, Kitre, Ortaçımağıl, Petekkaya, Taşburun, Veysel. Beşikdüzü> Beşikdüzü, Bozlu, Şarlı. Çarşıbaşı> Büyükdere. Çayeli> Demirhisar, Yenice. Çaykara> Akdoğan, Derindere, Soğanlı, Şahinkaya, Taşlıgedik, Taşören, Ulucami, Yeşilalan. Derepazarı> Maltepe. Dernekpazarı> Akköse. Fındıklı> Derbent. Gümüşhane> Akçahisar, Bahçecik, Çamlı, Dumanlı, Esenyurt. Güneysu> Ortaköy, Ulucami. Hayrat> Dereyurt, Kurtuluş, Pazarönü. Hemşin> Akyamaç. Hopa> Esenkıyı. Kelkit> Cumhuriyet. Köprübaşı> Beşköy, Yağmurlu. Kürtün> Kızılcatam, Süme. Maçka> Ergin, Ocaklı, Yazlık. Of> A. Kışlacık, Ballıca, Bölümlü, Pınaraltı, Sulaklı, Yazlık, Yeni. Pazar> Sivrikale. Pazaryolu> Karataş. Rize> Eminettin, Gülbahar. Sürmene> Kahraman, Koyuncular, Yeniay. Torul> Alınyayla, Işık. Trabzon> Boztepe, Çarşı, Hızırbey, İskenderpaşa, Ortahisar, Yenicuma. Vakfıkebir> Cumhuriyet, Çarşı. Yusufeli> Altıparmak, Köprügören, Yüksekoba.


Hacıahmetağaoğlu Hopa> Esenkıyı.
HACIALİOĞLU Hacıalili, eski kayıtlarda Bozok sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 389) Hacıali, 1450’li yıllarda Halep ve Aydın sancaklarında Bayındır Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 941) Hacıaliler, Hayta Türkmeni kolu. (ERÖZ, 1991, s. 45) Hacıalioğlu,1700’lü yıllarda eşkıyalık olaylarına karışan Türkmen aşireti. (TATAR, 2005, s. 212)
Hacıalioğlu Akçaabat> Akçakale, Şinik. Araklı> Bereketli, Dul, Yassıkaya, Yıldızlı. Ardanuç> Tepedüzü. Ardeşen> Yayla, Yeni. Arhavi> Tepeyurt. Arsin> Fındıklı. Artvin> Beşağıl. Bayburt> Çalıdere, Güzelce, Salkımsu. Beşikdüzü> Adacık, Türkelli. Çamlıhemşin> Konaklar, Ülkü. Çayeli> Demirhisar, Sabuncular, Yaka-Yalı, Yenice, Yenihisar. Çaykara> Akdoğan, Kabataş, Kayran, Soğanlı, Şekersu, Ulucami, Uzungöl, Yaylaönü. Derepazarı> Çukurlu, Yanıktaş. Dernekpazarı> Kondu. Fındıklı> Arılı, Çağlayan. Gümüşhane> Süleymaniye. Güneysu> İslahiye, Küçükcami, Selamet. Hayrat> Çamlıtepe, Merkez, Pazarönü, Pınarca, Topaklı. Hopa> Esenkıyı, Kuledibi, Sugören. İkizdere> Çamlık, Güneyce, Tozköy. İspir> Çatalkaya, Geçitağzı, Y. Özbağ. İyidere> Çanakçeşme, Kalecik. Köprübaşı> Beşköy. Köse> Salyazı. Kürtün> Göndere, Tilkicek. Of> A. Kışlacık, Fındıkoba, Uluağaç. Rize> Akarsu, Akpınar, Atmeydanı, Bağdatlı, Çamlıbel, Değirmendere, İslampaşa, Kambursırt, Kaplıca, Kasarcılar, Paşakuyu, Pehlivan, Portakallık, Taşlıdere, Taşpınar, Tuğlalı, Veliköy, Yenidoğan, Yenigüzel. Sürmene> Çavuşlu, Çamburnu, Orta, Yeniay. Şiran> Alıç, Örenkale, Sellidere. Tonya> Büyük. Torul> Işık, Köprübaşı, Yücebelen. Trabzon> Cumhuriyet, Çarşı, Erdoğdu, Gazipaşa, Gülbaharhatun, Hızırbey, Kemerkaya, Ortahisar, Pazarkapı, Zafer. Yomra> Sancak.


Hacıaliağaoğlu Yusufeli> Kılıçkaya.


Hacıaliarifoğlu Trabzon> Cumhuriyet.


Hacıalibeyoğlu Fındıklı> Çağlayan.


Hacıaliefendioğlu Ardeşen> Yayla. Artvin> Çarşı. Trabzon> Gazipaşa.


Hacıaliefeoğlu Artvin> Çarşı.


Hacıaliekşioğlu Ardeşen> Yayla.


Hacıalihafızoğlu Trabzon> Cumhuriyet.


HACIAYVAZOĞLU Hacıayvaz, Bursa sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 390)


Hacıayvazoğlu Tonya> İskenderli.


HACIBABAOĞLU Hacıbaba, Paşa sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 390)


Hacıbabaoğlu Ardanuç> Hisarlı.


HACIBAKİOĞLU Hacıbakıler, Kayseri ve Bolu sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 390)


Hacıbakioğlu Dernekpazarı> Akköse. Gümüşhane> Hasanbey. Trabzon> Bahçecik.


HACIBAYRAMOĞLU Hacıbayramlar, eski kayıtlarda Sivas, Haleb, Menteşe, Kayseri sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 390) Hacıbayram, 1450’li yıllarda Kayseri sancağında Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 947) Hacı Bayramlu, zorunlu iskâna tabi tutulan oymak. (ORHONLU, 1963, s. 71)
Hacı Bayram, Dobruca’da mahalle. (BÜYÜKBAŞ, 2006, s. 125)


Hacıbayramoğlu Gümüşhane> Hasanbey. Of> Gürpınar. Rize> Fener.


HACIBEKİROĞLU Hacıbekirli, zorunlu iskâna tabi tutulan oymak. (ORHONLU, 1963, s. 76)
Hacıbekir, Dobruca’da mahalle. (BÜYÜKBAŞ, 2006, s. 124)
Hacıbekiroğlu Aydıntepe> Aydıntepe. Bayburt> Camiikebir, Göldere, Saraycık, Şingah. Beşikdüzü> Beşikdüzü, Bozlu. Çayeli> Uzundere. Gümüşhane> Hasanbey, Karaer. İkizdere> Gölyayla. İspir> Yeşiltepe. Kalkandere> Çağlayan, Dülgerli. Pazar> Gazi. Pazaryolu> Çaydere. Rize> Gölgeli. Trabzon> Cumhuriyet, Yalı.


HACIBEKTAŞOĞLU Hacıbektaş, 1500’lü yıllarda Adana livasında Türkmen oymağı. (SAKİN, 2010, s. 164) Hacıbektaş, eski kayıtlarda Kırşehir sancağında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 29) Hacıbektaşoğlu, iskânlarda adı geçen Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 1997, s. 66)
Hacıbektaşi Veli, Anadolu erenlerinden.
Hacıbektaşoğlu Arhavi> Derecik. Hayrat> Balaban, Pazarönü. Of> Cumhuriyet, Sulaklı. Tonya> İskenderli. Torul> Küçükçit.


HACIÇAKIROĞLU Hacıçakıroğlu, Kacar Türkmeni kolu. (SAVAŞ, 2017, s. 264)
Hacıçakıroğlu Bayburt> Camiikebir, Rüştü. Çaykara> Köknar.
HACIDOKSANBİROĞLU Doksanbir, Yeniçeri bölüklerinden biri. Askeri sülale.


Hacıdoksanbiroğlu Akçaabat> Dürbinar.


HACIEFENDİOĞLU Hacıefendioğlu, iskânlarda adı geçen Türkmen aşireti. (BAYAR, 1994, s. 112)


Hacıefendioğlu Ardanuç> Bereket. Çaykara> Akdoğan, Yeşilalan. Hopa> Sugören. İyidere> Yalıköy. Köprübaşı> Güneşli, Fidanlı. Maçka> Anayurt. Of> Ballıca, Dumlusu, Sarıkaya, Taşhan, Yeşiltepe. Rize> Kokulukaya. Sürmene> Yeniay.


HACIEMİNOĞLU Hacıemin Bey, Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 391) Hacıeminoğlu, iskânlarda adı geçen Türkmen aşireti. (BAYAR, 1994, s. 109)
Hacıeminoğlu Bayburt> Tuzcuzade, Zahit. Gümüşhane> Hacıemin. Sürmene> Balıklı, Çamburnu, Orta, Soğuksu. Trabzon> Ortahisar.


Hacıeminefendioğlu Yusufeli> Çevreli.
HACIEVLİYAOĞLU Hacıevliyaoğlu, Adana sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 391)


Hacıevliyaoğlu Trabzon> Gazipaşa.


HACIHAFIZOĞLU Hafızhacılu, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 973)
Hacıhafızoğlu Artvin> Dere, Vezirköy. Çaykara> Köknar. Bayburt> Kadızade, Zahit. İspir> Güney. Trabzon> Boztepe, İskenderpaşa. Vakfıkebir> Düzlük.


HACIHALİLOĞLU Hacıhalil, eski kayıtlarda Haleb ve Maraş sancaklarında Türkmen/ Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 392) 1450’li yıllarda Malatya, Diyarbakır, Maraş sancaklarında çok yaygın Eymür Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 1997, s. 952) Hacıhalillü, Karaca Türkmeni kolu. (ATEŞ, 2010, s. 28) Hacıhalillü, 1500’lü yılında Maraş’ta Türkmen oymağı. (YİNANÇ, 1988, s. 310)
Hacıhaliloğlu Araklı> Araklı. Bayburt> Arpalı, Tuzcuzade. Beşikdüzü> Çeşmeönü. Çayeli> Eskipazar, K. Caferpaşa. Demirözü> Beşpınar. Dernekpazarı> Günebakan. Gümüşhane> Güngören. Hayrat> Göksel. Köprübaşı> Beşköy. Köse> Yuvacık. Of> Güresen, Kiraz. Şiran> Mertekli. Rize> Portakallık.
HACIHALİTOĞLU Hacıhalid, 1450’li yıllarda Trabusşam sancağında Bayad Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 952)


Hacıhalitoğlu Bayburt> Arpalı, Veysel, Zahit. Çayeli> K. Caferpaşa.


HACIHAMZAOĞLU Hacıhamza/ Hacıhamzalı, 1450’li yıllarda Ankara, Adana ve Tarsus sancaklarında yaygın Bayındır Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 953) Hacıhamzalu, 1500’lü yıllarda Maraş sancağında Dulkadirli Türkmeni oymağı. (SARI, 2015, s. 162) Hacıhamza, Yörük Türkmeni. (ERÖZ, 1991, s. 47) Hacıhamza, 1500’lü yıllarda Aydın livasında Türkmen taifesi. (SAKİN, 2010, s. 165)


Hacı Hamza, 1450’li yıllarda Kastamonu Sancağında yerleşim yeri. (TOSUNOĞLU, 1993, s. 383)


Hacıhamzaoğlu Araklı> Araklı, Yiğitözü. Trabzon> Çarşı, Gazipaşa. Yomra> Gürsel, Sancak.


HACIHASANOĞLU Hacıhasanoğulları, eski kayıtlarda Kütahya, Maraş, Diyarbakır, Adana, Tarsus, İçel, Karaman, Aksaray, Kastamonu, Sivas sancaklarında Türkmen/ Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 392) Hacıhasan/ Hacıhasanlu, 1450’li yıllarda Karaman, Maraş, Şam ve Aksaray sancaklarında Bayındır, Eymür ve Varsak Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 1997, s. 954)
Hacıhasanoğlu Akçaabat> Fındıklı. Araklı> Araklı, Ayvadere, Erikli, Taştepe, Yiğitözü. Ardeşen> Işıklı. Arsin> Gölcük. Aydıntepe> Aydıntepe, Çatıksu, Gümüşdamla, Pınargözü, Yapracık. Bayburt> Arpalı, Karasakal, Kadızade, Karaçayır, Kopuz, Nişantaşı, Pamuktaş, Sakızlı, Şingah, Veysel. Beşikdüzü> Vardallı. Çamlıhemşin> Konaklar. Çaykara> Ataköy, Işıklı, Kabataş, Koldere, Ulucami. Dernekpazarı> Çalışanlar, Günebakan, Taşçılar, Zincirlitaş. Fındıklı> Sümer, Yeni. Gümüşhane> Akçahisar, Çamlı, Esenler, Hasanbey, Özcan. Hayrat> Pazarönü, Sarmaşık, Yeniköy. Hemşin> Ortaköy. İkizdere> Başköy, Çağrankaya. İyidere> Kalecik. Köprübaşı> Beşköy. Köse> Yuvacık. Maçka> Çıralı, Sevinç, Sukenarı. Of> Cumapazarı, Çamlı, Darılı, Gürpınar. Pazar> Akbucak, Gazi. Rize> Bıldırcın, Hayrat, Kaplıca, Karasu, Kırklartepe, Müftü. Sürmene> Balıklı, Çamburnu, Gültepe, Küçükdere, Soğuksu. Trabzon> Boztepe, Cumhuriyet, Çarşı, Hızırbey, Ortahisar, Yenicuma. Vakfıkebir> Çarşı, Düzlük. Yusufeli> Bostancı.


Hacıhasanefendioğlu Çamlıhemşin> Sırt.


HACIEYÜPOĞLU Hacıeyyüp, 1500’lü yılı başlarında Ergani Sancağında yerleşim yeri. (ERPOLAT, 1994, s. 8)


Hacıeyüpoğlu Çaykara> Ataköy, Ulucami. Demirözü> Yazıbaşı. Fındıklı> Sümer, Derbent. Hayrat> Topaklı. İspir> Devedağı.


HACIHOCAOĞLU Hacıhoca, 1450’li yıllarda Tarsus sancağında Dodurga Türkmeni oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 955)


Hacıhocaoğlu Arsin> Çiçekli. Şavşat> Savaş.


HACIHÜSEYİNOĞLU Hacıhüseyin, eski kayıtlarda Adana, Maraş, Aydın, Haleb, Biga, Beyşehir sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 392) Hacıhüseyin/ Hacıhüseyinlü, 1450’li yıllarda Biga, Özer, Tarsus ve Kayseri sancaklarında çok yaygın Döğer Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 955) Hacıhüseyin, zorunlu iskânlarda adı geçen Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 1997, s. 122)
Hacıhüseyinoğlu Akçaabat> Akçakale. Araklı> Ayvadere. Bayburt> Çayıryolu, Kırkpınar, Şingah, Uzungazi. Beşikdüzü> Türkelli. Çaykara> Kayran, Koldere, Soğanlı, Yeşilalan. Fındıklı> Çınarlı. Demirözü> Beşpınar, Çakırözü. Hayrat> Merkez, Yeni. Hopa> Esenkıyı, Limanköy, Ortahopa. Köprübaşı> Arpalı. Maçka> Esiroğlu. Rize> Fener, Piriçelebi. Sürmene> Gültepe, Soğuksu. Torul> Zigana. Trabzon> Boztepe, Gülbaharhatun, İskenderpaşa, Ortahisar, Pazarkapı, Yenicuma.


HACIİBRAHİMOĞLU Hacıibrahim, eski kayıtlarda Adana ve Niğde sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 393) Hacıibrahim, 1450’li yıllarda Karaman, Maraş, Özer ve Bozok sancaklarında yaygın Döğer Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 956)
Hacı İbrahim, Dobruca’da mahalle. (BÜYÜKBAŞ, 2006, s. 127) Hacıibrahim, Kefe livasında yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 105)
Hacıibrahimoğlu Akçaabat> Dürbinar. Araklı> Özgen. Ardeşen> Işıklı, Yayla. Bayburt> Kitre, Tuzcuzade, Veysel. Çayeli> Çataklıhoca. Çaykara> Çambaşı, Demirkapı, Kabataş, Köknar, Taşören, Uzuntarla. Demirözü> Çağıllı. Dernekpazarı> Günebakan. Fındıklı> Çağlayan. Hayrat> Balaban, Hürriyet. Hemşin> Ortaköy. Hopa> Ortahopa. İkizdere> Ihlamur, Sivrikaya, Şimşirli. Maçka> Akmescit. Of> Keler, Serince, Yemişalan, Yeni. Pazar> Uğrak. Rize> Eminettin, Hayrat, Kale, Piriçelebi, Tophane, Yeniköy. Sürmene> Soğuksu. Şavşat> A. Koyunlu. Trabzon> Çarşı, Çömlekçi, Hızırbey, Ortahisar, Pazarkapı.


HACIİSHAKOĞLU Hacıishak, Zülkadriye Türkmeni oymağı. (HALAÇOĞLU, 1997, s. 159) Yörük cemaati. (AK, 2013, s. 2)


Hacıishakoğlu Bayburt> Tuzcuzade. Hayrat> Dereyurt.


HACIİSMAİLOĞLU Hacıismail, eski kayıtlarda Bozok sancağında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 394) Hacıismail, 1450’li yıllarda Sivas sancağında Bayad Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 95)
Hacıismailoğlu Akçaabat> Acısu, Arpacılı. Aydıntepe> Aydıntepe, Şalcılar. Bayburt> Karaçayır, Tuzcuzade, Veysel, Yanıkçam. Beşikdüzü> Ağaçlı. Çaykara> Demirkapı, Eğridere, Köknar, Maraşlı, Soğanlı, Taşlıgedik, Taşkıran, Ulucami, Uzungöl. Dernekpazarı> Akköse. Gümüşhane> Süleymaniye. Hopa> Bucak, Esenkıyı. Kelkit> Büyükcami. Köprübaşı> Beşköy. Maçka> Yazlık. Of> Ballıca, Bölümlü, Güresen, Keler, Yemişalan, Yıldız. Rize> Kale. Şiran> Çağıl, Çevrepınar, Sellidere. Tonya> Büyük. Torul> Tokçam.
HACIKAYAOĞLU Hacıkaya, 1500’lü yıllarda Ulu Yörüklerden. (ŞAHBAZ, 2018, s. 93)
HACIKARAOĞLU Hacıkara, 1450’li yıllarda Aksaray sancağında yaygın Kıpçak kabilesi. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 957) Hacıkara, 1450’li yıllarda Aksaray’da Türkmen oymağı. (YÖRÜK, 1996, s. 61)


Hacıkaraoğlu Dernekpazarı> Yenice.


Hacıkaraalioğlu Hopa> Ortahopa.


HACIKASIMOĞLU Hacıkasımlı, Türkmen/ Yörük oymağı. (YALMAN, 1977, s. 6) Hacıkasımoğlu, Selmanlu Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 1997, s. 159)
Hacıkasımoğlu Bayburt> Karasakal. Hopa> Başköy. Trabzon> Gazipaşa.
HACIKURTOĞLU Hacıkurt mahallesi, Rumeli eyaletinde. (SELÇUK, 2002, s. 136)


Hacıkurtoğlu Hayrat> Dağönü.


HACIMAHMUTOĞLU Hacımahmudoğulları, eski kayıtlarda İçel sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 395) Hacımahmud, 1450’li yıllarda Aydın sancağında yaygın Eymür Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 958) Hacımahmut, 1700’lü yıllarda eşkıyalık olaylarına karışan Türkmen aşireti. (TATAR, 2005, s. 202)


Hacımahmut, 1450’li yıllarda Ankara’nın mahallesi. (ERDOĞAN, 2004, s. 86)
Hacımahmutoğlu Akçaabat> Fındıklı, Sarıca, Söğütlü. Araklı> Merkez. Arsin> Fındıklı, Gölcük. Bayburt> Çorak, Danişment, Kadızade, Pamuktaş, Zahit. Çarşıbaşı> Veliköy. Çayeli> Gürpınar. Çaykara> Ataköy, Çayıroba, Taşkıran, Yeşilalan. Demirözü> Çakırözü. Dernekpazarı> Çalışanlar. Hemşin> Akyamaç. İyidere> Fethiye. Kalkandere> Çağlayan. Kelkit> Yenice, Y. Özlüce. Köse> Kabaktepe. Maçka> Kiremitli. Of> Bölümlü, Erenköy, Kavakpınar, Uğurlu, Yazlık, Yıldız. Pazar> Akbucak. Pazaryolu> Kümbettepe. Rize> Pehlivan, Tophane. Sürmene> Çamburnu, Soğuksu, Yeniay. Tonya> Çayıriçi. Trabzon> Bahçecik, Boztepe, Çarşı, Erdoğdu, Gazipaşa, Gülbaharhatun, İnönü, İskenderpaşa, Ortahisar, Yenicuma. Vakfıkebir> Çamlık, Düzlük.


HACIMEHMETOĞLU Hacımehmetli, eski kayıtlarda Alanya, Malatya, Diyarbakır, Konya sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 396) Hacımehmed, 1450’li yıllarda Ankara ve Bursa sancaklarında yaygın Eymür Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 960) Hacımehmetoğlu, 1700’lü yıllarda eşkıyalık olaylarına karışan Türkmen oymağı. (TATAR, 2005, s. 212)
Hacımehmetoğlu Akçaabat> Orta, Pulathane. Araklı> Ortaköy. Ardeşen> Armağan, Pirinçlik. Aydıntepe> Günbuldu. Bayburt> A. Pınarlı, Çalıdere, Gökçeli, Karasakal, Masatderesi. Beşikdüzü> Ağaçlı. Çaykara> Akdoğan, Eğridere, Kabataş, Karaçam, Koldere, Soğanlı, Taşkıran, Uzungöl. Demirözü> Akyaka, Çatalçeşme, Yazıbaşı. Dernekpazarı> Akköse, Kondu, Ormancık. Gümüşhane> Arduç, Bağlarbaşı, Canca, Dumanlı, İnönü, Süleymaniye. Hayrat> Dağönü. İkizdere> Diktaş, Güneyce. İspir> Leylek. Of> Ağaçseven, Cumhuriyet, Dumlusu, Emirgan, Kavakpınar, Yeşiltepe. Pazar> Irmakköy. Rize> Camiönü, Kömürcüler, Müderrisler. Sürmene> Çamburnu, Petekli, Soğuksu, Soğuksu, Yeniay. Tonya> Büyük. Trabzon> Çarşı, Çömlekçi, Gülbaharhatun, İskenderpaşa, Konaklar, Ortahisar, Pazarkapı. Yomra> Oymalıtepe.
HACIMEMİŞOĞLU Hacımemişoğlu, iskânlarda adı geçen Türkmen aşireti. (BAYAR, 1994, s. 109)
Hacımemişoğlu Araklı> Bereketli. Ardeşen> Armağan. Bayburt> Kaleardı, Ortaçımağıl. Dernekpazarı> Akköse. Of> Bölümlü. Rize> Eminettin, İslampaşa, Yeniköy. Trabzon> Çarşı, Pazarkapı. Vakfıkebir> Cumhuriyet, Körez.


Hacımemişpaşaoğlu Rize> Tophane.


HACIMENGANOĞLU/ HACIMANGANOĞLU Mankanlı, Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979)


Mankan: Moğol şehzadesi. (TOGAN, 1981, s. 313) Moğolca manghan: Kaşka at. (LESSING) Çağatayca mangan: Üç yaşında koyun. (ERBAY, 2008)


Mangan, Fergana’da kasaba. (AYDIN, 1989, s. 85) Mangan, Araklı’nın Pervane köyünün mahallesi.


Hacımenganoğlu/ Hacımanganoğlu Bayburt> Şingah. Dernekpazarı> Taşçılar.


HACIMURATOĞLU Hacımuradlı, eski kayıtlarda Ankara sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 396) Hacımuratoğlu, iskânlarda adı geçen Yörük Türkmeni oymağı. (BAYAR, 1994, s. 113)
Hacımurat, Dobruca’da mahalle. (BÜYÜKBAŞ, 2006, s. 124)
Hacımuratoğlu Hopa> Başköy. Of> Uğurlu. Pazar> Derebaşı.


HACIMUSAOĞLU Hacımusa, eski kayıtlarda Sivas, Haleb, Diyarbakır sancaklarında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 396) Hacımusalar, 1450’li yıllarda Ankara sancağında Varsak Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 959)


Hacımusa, 1450’li yıllarda Ankara’nın mahallesi. (ERDOĞAN, 2004, s. 86)


Hacımusaoğlu Akçaabat> Orta. Gümüşhane> Özcan. Trabzon> Gazipaşa, Yenicuma.


HACIMUSTAFAOĞLU Hacımustafa, eski kayıtlarda Saruhan, Sığla, Sivas, Rakka, Haleb sancaklarında Türkmen/ Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 396) Hacımustafa, 1450’li yıllarda Maraş sancağında yaygın Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 959)
Hacımustafaoğlu Akçaabat> Dürbinar. Araklı> Çamlıtepe. Ardanuç> Yolüstü. Aydıntepe> Şalcılar. Bayburt> A. Pınarlı, Kaleardı, Petekkaya, Sancaktepe, Şingah, Taşçılar, Zahit. Çarşıbaşı> Kaleköy. Çayeli> Yenice. Çaykara> Akdoğan, A. Kumlu, Ataköy, Karaçam, Kayran, Koldere, Maraşlı, Soğanlı, Taşkıran. Demirözü> Beşpınar. Dernekpazarı> Akköse, Kondu. Gümüşhane> Süleymaniye. İkizdere> Diktaş, Güneyce. Köprübaşı> Beşköy. Of> Başköy, Çataldere, Gündoğdu, Güresen, Karabudak, Serince, Y. Kışlacık. Pazaryolu> Karataş. Rize> Çarşı, Tuğlalı. Sürmene> Orta, Soğuksu, Yeniay. Şiran> Karaşeyh. Torul> Tokçam. Trabzon> Ortahisar. Vakfıkebir> Yalıköy.


Hacımustafaefendioğlu Şavşat> A. Koyunlu.


HACIOĞLU “Hacılu, Karakoyunlulara bağlı, Oğuzların Döğer boyuna mensup bir topluluktur. Erbil ve Kerkük tarafında yaşamakta idiler. Cihanşah’ın ölümünden sonra, Akkoyunlular’a katıldılar. Bunlar XVIII. yüzyılda Orta Anadolu’da karşımıza çıkarlar.” (TKD, sayı 325 s. 300) Hacılar, Safevi devleti kuruluşuna katkı veren Türkmen oymağı. (SÜMER, Oğuzlar, s, 180) Hacılı, 1500’lü yıllarda Gence-Karabağ Eyaletinde Türkmen oymağı. (NECEFLİ, 2010, s. 9)


Hacılar, eski kayıtlarda Maraş, Adana, Niğde, Tarsus, Hamid, İçel, Kütahya, Kastamonu, Malatya, Alanya, Kayseri, Ankara, Bozok, sancaklarında konar-göçer Türkmen Ekradi Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 394) Hacılar, 1450’li yıllarda Maraş, Antep, Bozok, Hamid, Sivas, Ankara, Bolu, Kayseri, Tarsus, Teke, Diyarbakır, Kilis ve Aydın sancaklarında çok yaygın Kızık, Kınık, Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 964) Hacılar, zorunlu iskâna tabi tutulan oymak. (ORHONLU, 1963, s. 56)


Hacı: Hac ibadetini yerine getiren.


Hacıoğlu, Bulgaristan’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 205)
Hacıoğlu Akçaabat> Acısu, Ağaçlı, Akçakale, Akdamar, Akpınar, Ambarcık, Darıca, Demirci, Derecik, Doğanköy, Dörtyol, Fındıklı, Helvacı, Kirazlık, Kuruçam, Meşeli, Sarıtaş, Uçarsu, Yeşiltepe, Yeşilyurt. Araklı> Bereketli, Çukurçayır, Değirmencik, Erenler, Köprüüstü, Merkez, Ortaköy, Pervane, Taşgeçit, Taşönü, Yeşilköy, Yoncalı. Ardanuç> Akarsu, A. Irmaklar, Avcılar, Bereket, Boyalı, Bulanık, Gümüşhane, İncilli, Naldöken, Örtülü, Sakarya, Soğanlı, Tütünlü, Ustalar, Yaylacık, Yolağzı, Yolüstü. Ardeşen> Baş, Düz, Duygulu, Elmalık, Köprüköy, Merkez, Seslikaya, Yamaçdere, Y. Durak. Arhavi> Arılı, A. Şahinler, Musazade, Yolgeçen. Arsin> Başdurak, Cumhuriyet, Fındıklı, Gölcük, Özlü, Yeniköy, Yeşilyalı, Yolaç, Yolüstü. Artvin> A. Maden, Bağcılar, Beşağıl, Çarşı, Dere, Kalburlu, Orta, Ortaköy, Oruçlu, Sakalar, Sarıbudak, Sümbüllü, Taşlıca, Varlık, Zeytinlik. Aydıntepe> Alaca, Aydıntepe, Çatıksu, Çayırköprü, Kavlatan, Y. Kırzı. Bayburt> A. Çımağıl, Başçımağıl, Buğdaylı, Çamlıkoz, Hacıoğlu, Karasakal, Kadızade, Kitre, Kopuz, Masat, Pamuktaş, Sakızlı, Sancaktepe, Şingah, Tepetarla, Tuzcuzade, Uzungazi, Veysel, Yanıkçam, Yaylalar, Yeniköy, Zahit. Beşikdüzü> Türkelli. Borçka> Güreşen. Çamlıhemşin> Topluca, Ülkü, Y. Şimşirli. Çarşıbaşı> Kaleköy. Çayeli> Aloğlu, Armutlu, Esendağ, Eskipazar, İncesırt, Kaptanpaşa, Karaağaç, Kesmetaş, Limanköy, Madenli, Sabuncular, Şairler, Taşhane, Yaka-Yalı, Yanıkdağ. Çaykara> Çayıroba, Demirkapı, Eğridere, Ulucami, Yaylaönü. Demirözü> Akyaka, Beşpınar, Demirözü, Y. Pınarlı. Derepazarı> Çeşmeköy, Çukurlu, Eriklimanı, Sarıyer, Tershane. Düzköy> Düzalan, Gökçeler. Fındıklı> Yeni. Gümüşhane> Akgedik, Ballıca, Canca, Çamlı, Çayırardı, Dölek, Erdemler, Güngören, Güvercinlik, Harmancık, Hasköy, Karaer, Olukdere, Örenler, Söğütağıl, Süle, Tandırlık, Tekke, Yayladere, Yeşildere. Hayrat> Köyceğiz, Pınarca. Hemşin> Akyamaç, Bilen. Hopa> Dereiçi, Kemalpaşa, Köprücü, Kuledibi, Limanköy, Sarp, Subaşı, Sugören. İkizdere> Ballıköy, Çifteköprü, Tozköy. İspir> A. Özbağ, Başçeşme, Başköy, Çamlıkaya, Çayırbaşı, Elmalı, İyidere, Karakaya, Kırık, Yedigöze, Yeşilyurt, Yıldıztepe, Y. Özbağ. İyidere> Çiftlik, Kalecik. Kalkandere> Hurmalık, Kayabaşı, Ünalan. Kelkit> Ağlık, Aşut, Aziz, Çamur, Çimenli, Eskiyol, Gümüşgöze, Halkevi, Karaçayır, Kaş, Öğütlü, Özen, Şen, Yenice. Köprübaşı> Arpalı. Köse> Akbaba, Kabaktepe, Övünce, Özbeyli, Subaşı, Yuvacık. Kürtün> Arpacık, Damlı, Karaçukur, Sapmaz. Maçka> Akarsu, Atasu, Esiroğlu, Gürgenağaç, Kaynarca, Sevinç, Yerlice, Yeşilbük, Yeşilyurt, Yukarıköy. Murgul> Ardıçlı, A. Küre, Damar, Erenköy, Özmal, Petek. Of> Gürpınar, Kumludere, Yazlık. Pazar> Akbucak, Güzelyalı, Kuzayca, Papatya, Uğrak. Pazaryolu> Akçukur, Alçılı, Büyükdere, Esenyurt, Gülçimen, Karataş, Kılıççı, Kozlu, Kümbettepe, Pamukludağ, Yaylalı. Rize> Balsu, Çarşı, Düzköy, Eminettin, Fener, İslampaşa, Kurtuluş, Mermerdelen, Portakallık, Veliköy. Sürmene> Aksu, Çavuşlu, Balıklı, Çamburnu, Çimenli, Karacakaya, Orta, Oylum, Soğuksu. Şalpazarı> Dereköy, Gökçeköy, Simenli, Sütpınar. Şavşat> Armutlu, Arpalı, A. Koyunlu, Cevizli, Ciritdüzü, Çavdarlı, Çiftlik, Eskikale, Karaağaç, Kayabaşı, Kayadibi, Kocabey, Pınarlı, Savaş, Yavuzköy, Yeniköy, Yoncalı, Ziyaret. Şiran> Akbulak, Bolluk, Çamyurdu, Çevrepınar, Dumanoluğu, Gökçeler, Karaca, Söğütalan. Tonya> İskenderli, Orta. Torul> Budak, Büyükçit, Cebeli, Kirazlık, Köstere, Küçükçit, Yücebelen, Zigana. Trabzon> Bahçecik, Beşirli, Boztepe, Çağlayan, Çarşı, Çimenli, Çukurçayır, Dolaylı, Erdoğdu, Gazipaşa, Gülbaharhatun, Gürbulak, Hızırbey, İnönü, Ortahisar, Pazarkapı, Yalıncak, Yenicuma. Vakfıkebir> Akköy, Bozalan, Çavuşlu, Güney, İlyaslı, Kemaliye, Mısırlı, Ortaköy, Soğuksu, Tarlacık, Yalıköy. Yomra> İkisu, Kıratlı, Oymalıtepe, Özdil, Yenice, Yokuşlu. Yusufeli> Alanbaşı, Balcılı, Boyalı, Çevreli, Dağeteği, Darıca, Demirdöven, Demirkent, Demirköy, Erenköy, Esenyaka, Evren, İnanlı, İşhan, Kirazalan, Kömürlü, Narlık, Öğdem, Pamukçular, Taşkıran, Tekkale, Yamaçüstü, Yokuşlu.


Hacı ile bağlantılı sülaleler:


Hacıabbasoğlu Trabzon> İskenderpaşa.


Hacıabdulkadiroğlu Şiran> Konaklı.
Hacıabduloğlu Bayburt> Kaleardı. Hopa> Ortahopa.


Hacıabuşoğlu Demirözü> Yazıbaşı.


Hacıakmeroğlu Bayburt> Çalıdere.
Hacıalemdaroğlu Araklı> Kaymaklı. Aydıntepe> Şalcılar. Bayburt> Salkımsu. Dernekpazarı> Kondu. Hopa> Esenkıyı. Kelkit> Küçükcami, Yeşilova. Trabzon> Çömlekçi, Hızırbey, Pazarkapı.


Hacıaltuncuoğlu Dernekpazarı> Akköse.


Hacıameşoğlu Trabzon> Erdoğdu.


Hacıarifhafızoğlu Trabzon> Cumhuriyet.


Hacıarifoğlu Arhavi> Dikyamaç. Demirözü> Eymür, Güçlü. Trabzon> Boztepe, Cumhuriyet, Çarşı, Yalı.


Hacıazizoğlu Artvin> Orta.


Hacıbalaoğlu Trabzon> Ortahisar.


Hacıbalioğlu Çarşıbaşı> Gülbahçe, Kerem, Veliköy.


Hacıbarduzoğlu Kelkit> Öbektaş.


Hacıbaltaoğlu Hemşin> Mutlu, Yeniköy.


Hacıbatmanoğlu Ardanuç> Aydın.


Hacıbayraktaroğlu Araklı> Kaymaklı. Ardanuç> Y. Irmaklar. Artvin> Sakalar. Fındıklı> Tatlısu. İyidere> Çiftlik. Rize> Kırklartepe, Kokulukaya. Trabzon> Çömlekçi.


Hacıbekaroğlu Fındıklı> Tepecik.


Hacıbeşiroğlu Bayburt> Tepetarla. Dernekpazarı> Çayırbaşı. Hayrat> Balaban.


Hacıberaatoğlu Hopa> Subaşı.


Hacıbeyoğlu Bayburt> Şingah, Yolaltı. Demirözü> Bayrampaşa. Kelkit> Deredolu. Şiran> Dumanoluğu.
Hacıbeyler, Çandaroğulları sahasında kervansaray (s. 351) ve Hacıbey, Candaroğlu yöresinde Türkçe iskân birimi. (ÇEVİK, 2012, s. 355)


Hacıbilaloğlu Artvin> Beşağıl. Bayburt> Kurbanpınar. Rize> Kale.


Hacıbudakoğlu Trabzon> Fatih.


Hacıbüyükoğlu İkizdere> Ortaköy.


Hacıcaferoğlu Trabzon> Ortahisar.


Hacıcevahiroğlu Çayeli> Karaağaç. Çaykara> Çayıroba. Of> Çamlı.


Hacıcumaoğlu Demirözü> Kalecik.
Hacıçalıkoğlu Of> Uğurlu.


Hacıçavuşoğlu Yusufeli> Esenyaka.


Hacıçınaroğlu Demirözü> Kalecik.
Hacıdaldabanoğlu Gümüşhane> Özcan.


Hacıdelibaşoğlu Gümüşhane> Tekke.
Hacıdervişoğlu Bayburt> Kırkpınar, Zahit.
Hacıdumanoğlu Rize> Boğaz.


Hacıdurakoğlu Bayburt> Yedigöze.
Hacıdurak, Çandaroğulları sahasında kervansaray. (ÇEVİK, 2012, s. 351)
Hacıdursunoğlu Bayburt> Çamdere, Karşıgeçit, Şingah, Tuzcuzade, Uzungazi. Hopa> Sundura.
Hacıemanetoğlu Sürmene> Balıklı.


Hacıeminalemdağoğlu Trabzon> Çarşı.


Hacıeşkioğlu Bayburt> Zahit.
Hacıethemoğlu Gümüşhane> Süleymaniye.


Hacıfazlıoğlu Kalkandere> A. Tatlısu. Köprübaşı> Beşköy. Of> Başköy, Keler, Kireçli, Kumludere. Pazar> Derinsu, Güzelyalı, Suçatı. Rize> Kaplıca. Trabzon> Pazarkapı.


Hacıfehmioğlu Gümüşhane> Harmancık.
Hacıfettahoğlu Bayburt> Yazyurdu. Çaykara> Çayıroba, Ulucami. Tonya> Sağrı. Trabzon> Çarşı, Erdoğdu, Ortahisar, Zafer. Vakfıkebir> Açıkalan, Aydoğdu, Ballı, Caferli, Deregözü, Fethiye, Rıdvanlı.


Hacıfevzioğlu Bayburt> Kavacık, Taşocağı. Pazar> Uğrak.


Hacıfeyzioğlu Hayrat> Dağönü.


Hacıfidanoğlu Bayburt> Kırkpınar.


Hacıfonoğlu Hemşin> Ortaköy.


Hacıganioğlu Çarşıbaşı> Merkez.


Hacıgençağaoğlu Çayeli> Eskipazar. Rize> Çarşı, Eminettin.


Hacıgülağaoğlu Artvin> Dere.


Hacıgüvenoğlu Ardanuç> Sakarya.


Hacıhakverdioğlu Bayburt> Zahit.


Hacıhakkıoğlu Trabzon> Ortahisar.
Hacıhamdioğlu Arsin> Karaca.


Hacıhamitoğlu Artvin> Orta.


Hacıhaşımoğlu Bayburt> Şeyhhayran.


Hacıhatayoğlu Dernekpazarı> Zincirlitaş.


Hacıhatipoğlu Rize> Balıkçılar.


Hacıhefidioğlu İspir> Kırık.


Hacıhüsnüoğlu Kelkit> Cemallı.
Hacıışıkoğlu Artvin> Orta.


Hacıidrisefendioğlu Bayburt> Şingah.


Hacıilişiroğlu Arsin> Oğuz.


Hacıimamoğlu Gümüşhane> Süleymaniye. İspir> A. Özbağ. Trabzon> Ortahisar.


Hacıislamoğlu Akçaabat> Akçakale, Salacık, Tütüncüler. Aydıntepe> Günbuldu. Bayburt> Alıçlık, Taşçılar. Beşikdüzü> Ağaçlı. Çaykara> Ataköy, Işıklı, Kabataş, Köknar. Fındıklı> Aksu, Çağlayan, Tatlısu. Trabzon> Çömlekçi, Pazarkapı.


Hacıkabaraoğlu Bayburt> Uzungazi.


Hacıkadıoğlu Trabzon> Çarşı, Fatih, Gülbaharhatun. Vakfıkebir> Ballı.
Hacıkalbasoğlu Kelkit> Başpınar.
Hacıkamburoğlu Trabzon> Çarşı.


Hacıkâmiloğlu Çamlıhemşin> Kaleköy. Hemşin> Akyamaç, Ortaköy.


Hacıkanınoğlu İkizdere> Gölyayla.


Hacıkaraahmetoğlu Hayrat> Balaban.


Hacıkarslıoğlu Hopa> Bucak.


Hacıkatipoğlu Bayburt> Şeyhhayran.
Hacıkavakçıoğlu Bayburt> Tuzcuzade.
Hacıkavazoğlu Bayburt> Kadızade.
Hacıkavukcuoğlu Bayburt> Kırkpınar, Tuzcuzade.
Hacıkeleşoğlu Bayburt> Ballıkaya. Kelkit> Gürleyik. Of> Gündoğdu, Uğurlu.
Hacıkemaloğlu Aydıntepe> Çayırköprü.
Hacıkerimoğlu Demirözü> Beşpınar. Dernekpazarı> Taşçılar. Of> Y. Kışlacık. Tonya> İskenderli, Sayraç. Trabzon> Erdoğdu. Vakfıkebir> Yalıköy.


Hacıkibaroğlu Arhavi> Kemerköprü.


Hacıkocamanoğlu Bayburt> Sığırcı.
Hacıkoçoğlu Bayburt> Ortaçımağıl. Hasanbey, İnönü, Süleymaniye.
Hacıkolağasıoğlu Bayburt> Zahit.
Hacıköseoğlu Bayburt> Gez.
Hacıkurbanoğlu Ardanuç> Aydın. Bayburt> A. Çımağıl, Şingah, Tuzcuzade.


Hacılahanaoğlu Rize> Müftü.


Hacıleventoğlu Sürmene> Çamburnu.


Hacılukaoğlu Rize> Pilavdağı.


Hacımarabaoğlu Torul> Yurt.
Hacımaraloğlu Pazar> Yücehisar.


Hacımecnunoğlu Bayburt> Zahit.


Hacımenteşoğlu Pazar> Gazi.


Hacımercanoğlu Bayburt> Çamdere.
Hacımihtatoğlu/ Hacımiktatoğlu Kelkit> Yeniköy, Torul> Tokçam. Trabzon> Gülbaharhatun.
Hacımollaoğlu Ardanuç> Hisarlı. Bayburt> Balca, Çerçi, Tuzcuzade. Çayeli> Limanköy. Köprübaşı> Çifteköprü, Fidanlı, Gündoğan, Güneşli. Maçka> Yukarıköy. Rize> Eminettin, Piriçelebi. Trabzon> Erdoğdu, Gazipaşa, Pazarkapı, Yeni.
Hacımollapaşaoğlu Bayburt> Şeyhhayran.


Hacımuhammetoğlu Çaykara> Yeşilalan.
Hacımuharremoğlu Bayburt> Camiikebir, Kadızade, Yedigöze.


Hacımurtazaoğlu Akçaabat> Demirtaş, Derecik. Dernekpazarı> Akköse. Of> Dumlusu. Trabzon> Hızırbey.
Hacımutioğlu Bayburt> Aksaçlı. Demirözü> Eymür. Gümüşhane> Hasanbey.


Hacımüezzinoğlu Bayburt> Tuzcuzade. Rize> Kale. Trabzon> Çarşı, Gazipaşa.
Hacımüftüoğlu Çaykara> Karaçam.
Hacımülazımoğlu Trabzon> Çömlekçi.
Hacınafızoğlu Sürmene> Kahraman.
Hacınasuhoğlu Kelkit> Cemallı.


Hacınebioğlu Gümüşhane> Hasköy, Süleymaniye. Torul> Atalar. Trabzon> Pazarkapı.
Hacıniyazioğlu Hayrat> Pazarönü.


Hacınumanoğlu Bayburt> Kırkpınar. Çamlıhemşin> Kaleköy. Çayeli> Başköy. Çaykara> A. Kumlu. Trabzon> İskenderpaşa.
Hacınurullahoğlu İspir> Karakale.


Hacıömerbeyoğlu Bayburt> Şeyhhayran.


Hacıpamukoğlu Bayburt> Danişment.


Hacıpehlevanoğlu/ Hacıpehlivanoğlu Akçaabat> Akçakale, Akpınar, Cevizli, Dörtyol, Dürbinar, Meşeli, Şinik.


Hacıpireoğlu İspir> Çayırbaşı.


Hacıpiroğlu Trabzon> Gazipaşa, Uğurlu.


Hacıpulatoğlu Trabzon> Pazarkapı.


Hacırecepoğlu Arhavi> Musazade. Bayburt> Karaçayır, Mutlu, Şingah, Zahit. Trabzon> Ortahisar.


Hacıreşitoğlu Arhavi> Kemerköprü. Demirözü> Yelpınar.


Hacırızaoğlu Bayburt> Balca.
Hacısaadettinoğlu Gümüşhane> Eskibağlar.
Hacısabitoğlu Of> Uğurlu.


Hacısadıkoğlu Trabzon> Erdoğdu, İskenderpaşa.


Hacısadoğlu Bayburt> Ağören, Çalıdere.


Hacısakaoğlu Derepazarı> Maltepe. Rize> Fener.


Hacısalikoğlu Düzköy> Gürgendağ, Orta.


Hacısanioğlu Gümüşhane> İnönü, Karşıyaka. İspir> A. Özbağ.


Hacısarmusakoğlu Hayrat> Dereyurt.


Hacısekmenoğlu Bayburt> Kaleardı.


Hacıseveroğlu Rize> Alipaşa.


Hacısofuoğlu Gümüşhane> Özcan. Of> Çamlı.


Hacışabanoğlu Akçaabat> Darıca. Ardanuç> Sakarya. Gümüşhane> İnönü.
Hacışakıroğlu Rize> Kaplıca. Trabzon> Cumhuriyet.


Hacışamdanoğlu/ Hacışandaoğlu İkizdere> Çamlık. Rize> Çarşı. Rize> Müftü.


Hacışekeroğlu Arhavi> Konaklı. Trabzon> İskenderpaşa.


Hacışerifoğlu Bayburt> Camiikebir. Demirözü> Eymür. Trabzon> Cumhuriyet.
Hacıtahiroğlu Bayburt> Saruhan. Çaykara> Uzungöl. Demirözü> Serenli. Sürmene> Balıklı, Yeniay. Trabzon> Gazipaşa.


Hacıtataroğlu Derepazarı> Derepazarı.


Hacıtayoğlu Çaykara> Kabataş.


Hacıtayyaroğlu Trabzon> Pazarkapı.


Hacıtemeloğlu Bayburt> Balkaynak.


Hacıtemuroğlu Köse> Yuvacık.
Hacıtosunoğlu Akçaabat> Dürbinar. Trabzon> Hızırbey, Pazarkapı.


Hacıtufanoğlu Ardanuç> Bereket. İyidere> Sarayköy. Trabzon> Erdoğdu.


Hacıturanoğlu Pazaryolu> Ambaralan.
Hacıtutioğlu İspir> Mülk.


Hacıustaoğlu Araklı> Bereketli.


Hacıuzunalioğlu Hemşin> Hilal.


Hacıveliefendioğlu Trabzon> Boztepe.


Hacıyanıkoğlu Bayburt> Mutlu.


Hacıyüzbaşıoğlu Bayburt> Şingah.


Hacızaimoğlu Hopa> Sundura. Trabzon> Ortahisar, Pazarkapı.
HACIOSMANOĞLU Hacıosman, 1450’li yıllarda Karaman, Kayseri ve Antep sancaklarında yaygın Yazır Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 959) Hacıosman, Eskiyörük oymağı. (ERÖZ, 1991, s. 48)
Hacıosmanoğlu Akçaabat> Demirci, Orta, Osmanbaba. Aydıntepe. Ardanuç> İncilli. Ardeşen> Pirinçlik, Yeni, Y. Durak. Arhavi> Musazade. Arsin> Harmanlı, Işıklı. Artvin> Orta. Bayburt> Alıçlık, Şingah. Beşikdüzü> Ağaçlı. Çayeli> Eskipazar, Yenice. Çaykara> Akdoğan, Kabataş, Karaçam, Soğanlı. Demirözü> Bayrampaşa, Yelpınar. Dernekpazarı> Zincirlitaş. Fındıklı> Çağlayan, Derbent, Fındıklı. Gümüşhane> Bağlarbaşı, Çorak, Eskibağlar, Süleymaniye. Güneysu> Gürgen, İslahiye. Hayrat> Balaban, Merkez, Sarmaşık. Hopa> Başköy, Kuledibi, Sundura. İkizdere> Demirkapı, Şimşirli. Kalkandere> Esendere, Fındıklı, Yeniköy. Kelkit> Küçükcami. Maçka> Kozağaç. Murgul> Başköy. Of> Ağaçseven, Doğançay, Kireçli, Ovacık. Pazar> Akbucak. Rize> Eminettin, Kale, Müderrisler, Paşakuyu, Tophane. Sürmene> Balıklı. Torul> Zigana. Trabzon> Bahçecik, Çömlekçi, Erdoğdu, Hızırbey. Vakfıkebir> Düzlük, Körez. Yusufeli> Taşkıran.


Hacıosmanağaoğlu Trabzon> Kemerkaya, Ortahisar.
Hacıosmanbabaoğlu Trabzon> İskenderpaşa.


Hacıosmanefendioğlu Artvin> Ahlat, A. Maden.


HACIÖMEROĞLU Hacıömer/ Hacıömeroğulları, eski kayıtlarda Malatya, Tırhala, Maraş, Kilis, Antep, Haleb, İçel sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 397) Hacıömeroğulları, 1450’li yıllarda İçel ve Malatya sancaklarında yaygın İğdir Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 960)


Hacı Ömer, Dobruca’da mahalle. (BÜYÜKBAŞ, 2006, s. 124)
Hacıömeroğlu Akçaabat> Dürbinar. Arhavi> Yemişlik. Aydıntepe> Gümüşdamla, Günbuldu. Bayburt> Kopuz, Tuzcuzade. Borçka> Düzköy. Çayeli> Demirhisar, Yaka-Yalı, Yenihisar. Çaykara> Akdoğan, Demirli. Demirözü> Çakırözü, Serenli. Dernekpazarı> Yenice, Zincirlitaş. Düzköy> Çayırbağı. Fındıklı> Tepecik. Gümüşhane> Bağlarbaşı, Mescitli, Özcan. Güneysu> Güneli, Selamet. Hayrat> Gülderen, Kılavuz. Hopa> Esenkıyı, Kuledibi. İyidere> Taşhane, Yapraklar. Kelkit> Küçükcami. Maçka> Kiremitli, Yukarıköy. Of> Ballıca, Bölümlü, Fındıkoba, Saraçlı, Tekoba, Uğurlu. Rize> Azaklıhoca, Balıkçılar, Düzköy, Kale, Kömürcüler, Reşadiye, Taşköprü, Yenikale. Sürmene> Çamburnu, Karacakaya. Şiran> Dumanoluğu. Trabzon> Ayvalı, Boztepe, Gülbaharhatun, Hızırbey, Pazarkapı, Yenicuma. Vakfıkebir> Kemaliye, Yalıköy.


Hacıömerağaoğlu Artvin> Dere.
HACIPAŞAOĞLU Hacıpaşa/ Hacıpaşalu, 1450’li yıllarda Kayseri, Malatya ve Maraş sancaklarında yaygın Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 960) Hacıpaşalu, 1500’lü yıllarda Maraş livasında Türkmen taifesi. (SAKİN, 2010, s. 166)
Hacıpaşaoğlu Ardanuç> Geçitli. Demirözü> Bayrampaşa. Gümüşhane> Eskibağlar. Trabzon> Çarşı.


HACIRESULOĞLU Hacıresul, İçel ve Aydın sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 397) Hacıresuller, 1450’li yıllarda Hamit sancağında Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 961)


Hacıresuloğlu Aydıntepe> Alaca. Bayburt> Şingah, Uzungazi. Trabzon> Çağlayan, Fatih.


HACIREŞİTOĞLU Arhavi> Kemerköprü. Demirözü> Yelpınar.


HACISAİTOĞLU Hacısaidli, İçel sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 29) Hacısait, Bozdoğan Türkmeni kolu. (LEZİNA)


Hacısaitoğlu Arhavi> Derecik. Şiran> Mertekli. Trabzon> Cumhuriyet.


HACISALİHOĞLU Hacısalihler, 1500’lü yıllarda Teke livasında Türkmen oymağı. (SAKİN, 2010, s. 166) Hacısalih, Varsak Yörükleri taifesi. (BEŞİRLİ, 2008, s. 87) Hacısalihoğlu, iskânlarda adı geçen Türkmen aşireti. (BAYAR, 1994, s. 112)
Hacısalihoğlu Akçaabat> Darıca, Demirtaş, Derecik, Doğanköy, Dürbinar, Fındıklı, Kavaklı, Meşeli, Söğütlü, Yıldızlı. Bayburt> Ahmedizencani, Cami, Uluçayır. Demirözü> Serenli. Düzköy> Alazlı, Büyük. Cevizlik, Düzalan, Orta, Tepecik. Gümüşhane> Özcan. Hayrat> Balaban. Köse> Özbeyli, Subaşı. Of> Tavşanlı. Pazar> İkiztepe, Suçatı. Sürmene> Çamburnu. Tonya> Biçinlik, Karşular, Orta, Yeni. Trabzon> Akyazı, Çarşı, Gazipaşa, Gülbaharhatun, Ortahisar. Vakfıkebir> Açıkalan. Yusufeli> Köprügören.


Hacısalihkaptanoğlu Trabzon> Çarşı.


HACISELİMOĞLU Hacıselim, 1500’lü yıllarda Harput’ta yerleşim yeri. (AKYEL, 2013, s. 11)


Hacıselimoğlu Derepazarı> Sandıktaş. Gümüşhane> Beyçam. Hemşin> Bahar. Hopa> Esenkıyı, Limanköy.


HACISEYİTOĞLU Hacı seyyid, 1450’li yıllarda Diyarbakır sancağında Ekrad cemaati. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 961)


Hacı Seyyid, Erzurum Salnamelerinde Kars’ın mahallesi. (SAĞLAM, 2011, s. 69)


Hacıseyitoğlu Trabzon> Ortahisar. Ünye. (BACACI, 2011)


HACISÜLEYMANOĞLU Hacısüleyman, Hayta Türkmeni kolu. (ERÖZ, 1991, s. 45) Hacısüleymanlu, 1450’li yıllarda Özer sancağında Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 962)
Hacısüleymanoğlu Ardeşen> Şentepe. Beşikdüzü> Ağaçlı. Çaykara> A. Kumlu, Köknar, Soğanlı. Gümüşhane> Yeşildere. Köprübaşı> Arpalı. Of> Çatalsöğüt, Kavakpınar, Sugeldi, Uğurlu, Yeni. Pazar> Gazi. Sürmene> Çamburnu, Karacakaya. Trabzon> Erdoğdu, Hızırbey, Pazarkapı, Yalı. Vakfıkebir> Caferli, Kemaliye. Yomra> Namık Kemal, Yenice, Yokuşlu.


HACIŞAHİNOĞLU Hacışahin, 1700’lü yıllarda zorunlu iskâna tutulan Türkmen aşireti. (ÇELİKDEMİR, 2001, s. 111)


Hacışahinoğlu Ardeşen> Düz. Fındıklı> Fındıklı, Yeni. Pazar> Akbucak.


HACIŞEYHOĞLU Hacışeyhlü, 1450’li yıllarda Tarsus sancağında yaygın Dodurga Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 962)


Hacışeyhoğlu Bayburt> Sancaktepe, Uzungazi, Zahit. Demirözü> Beşpınar. Rize> Piriçelebi.


HACIVELİOĞLU Hacıveli, eski kayıtlarda Teke, Alanya, Hamid, Biga sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 398) Hacıveli, 1450’li yıllarda Diyarbakır sancağında Döğer Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 963) Hacıveliefendioğlu, iskânlarda adı geçen Türkmen aşireti. (BAYAR, 1994, s. 111)
Hacıvelioğlu Bayburt> Çorak. Çaykara> Maraşlı. Gümüşhane> Erdemler, Hasanbey, Süleymaniye. Kelkit> Gümüşgöze. Of> Bölümlü. Trabzon> Boztepe, Çarşı, Hızırbey, İnönü.


Hacıveliefendioğlu Trabzon> Boztepe.


HACIYAHYAOĞLU Hacıyahya, 1450’li yıllarda Biga sancağında Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 963)
Hacıyahyaoğlu Trabzon> Çarşı.


HACIYAKUPOĞLU Hacıyakuplar, eski kayıtlarda Vize ve Bursa sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 398) Hacıyakub, 1450’li yıllarda Kütahya sancağında Kılcan Yörük Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 963)
Hacıyakupoğlu Araklı> Araklı, Özgen, Yüceyurt. Arhavi> Yolgeçen. Bayburt> Şeyhhayran. Demirözü> Gökçedere. Dernekpazarı> Gülen. Fındıklı> Kıyıcık. Hopa> Kuledibi. Rize> Çarşı. Sürmene> Balıklı, Yeniay. Trabzon> Gazipaşa, Yenicuma.


HACIYUNUSOĞLU Hacıyunus, 1450’li yıllarda Kayseri ve Bozok sancaklarında Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 963); 1500’lü yıllarda Kayseri’de Yörük taifesi. (YETKİN, 2007, s. 97) Hacıyunusoğlu, zorunlu iskânlarda adı geçen Türkmen oymağı. (BAYAR, 1994, s. 112)


Hacıyunusoğlu Çamlıhemşin> Y. Çamlıca. Trabzon> İnönü.


HACIYUSUFOĞLU Hacıyusuf, eski kayıtlarda Rakka, Antep, Maraş, Bozok, Tarsus sancaklarında Ekrad-Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 398) Hacıyusuf, 1450’li yıllarda Saruhan ve Tarsus sancaklarında yaygın Avşar Türkmen oymağı ve Karaman’da Kıpçak kabilesi. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 963)
Hacı Yusuf, Dobruca’da mahalle. (BÜYÜKBAŞ, 2006, s. 127)
Hacıyusufoğlu Akçaabat> Orta, Sarıtaş. Ardanuç> Aşıklar. Bayburt> Çayıryolu, Veysel, Zahit. Çayeli> Demirhisar, Limanköy. Çaykara> Ataköy. Dernekpazarı> Taşçılar. Gümüşhane> Kılıçören. Sürmene> Balıklı. Trabzon> Gülbaharhatun, İskenderpaşa.


Hacıyusufefendioğlu Akçaabat> Dürbinar.


HACİPOĞLU Hacib: Eskiden sadrazam, vezir ve mabeyinci gibi üst düzey devlet görevlilerine verilen unvan, perdeci. (ÇAĞBAYIR)
Kutagu Bilik (Kutsal Bilgi) kitabının yazarı Yusuf Has Hacip. Tarihi ad.
Hacib, 1400’lü yılların sonunda Aksaray (YÖRÜK, 1996, s. 18); 1500’lü yıllarda Akşehir sancağında (ERTÜRK, 2007, s. 406); 1500’lü yıllarda Çankırı’da yerleşim yeri. (AÇIKGÖZ, 2004, s. 144) Hacib, Candaroğlu yöresinde Türkçe iskân birimi. (ÇEVİK, 2012, s. 355)
Hacipoğlu Sürmene> Çamburnu.


HACOĞLU/ HAClLIOĞLU Hac, Azerbaycan Türkmeni. (LEZİNA)
Arapça hac: Hacca giden, hacı. (ÇAĞBAYIR)
Haçlı ve Haçlu, Ağrı’nın eski köyleri. (Köylerimiz, 1968, s. 666)


Hacılıoğlu/ Hacoğlu Rize> Kurtuluş. Şalpazarı> Kalecik.


HAÇİLOĞLU Arapçadan Osmanlıcaya geçen hacil: Kederli, üzgün. (ÇAĞBAYIR)


Haçiloğlu Çamlıhemşin> Kaplıca.


HAÇAVERAOĞLU Kelimenin Rumca veya Ermenice ile ilgisi yoktur. “Paulikanlar, milliyeti belirsiz ve ayrı mezhepleri olan halktan adını alan yer.” (KARAGÖZ, 2006, s. 156) Açigvara, Abhazya’nın bir adı. (BETROZOV, 2009, s. 88)


Haç-aver-a. (Bk. –a eki) Kelimenin gövdesi Haçaver’dir. Farsça haç: Çarmıh ve Farsça -aver eki, götüren, taşıyan anlamındadır. (DEVELLİOĞLU) Haçaver: Haç götüren. İnançla ilgili ad.


Haçavera, Maçka’nın köyü.
Haçaveraoğlu Trabzon> Kozluca.


Haçevaoğlu Güneysu> Adacami.


HAÇKALIOĞLU Haç-ka. (Bk. –ka eki) Kökü haç olan sözcük. Farsça haç: Çarmıh. (ÇAĞBAYIR) (BTS) –ka Türkçe ektir


Haçka, Düzköy ilçesinin adı.


Haçkalıoğlu Akçaabat> Derecik. Trabzon> Beşirli.


HADIMOĞLU Hadımlı, eski kayıtlarda İçel, Adana, Tarsus, İçel, Konya sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 398) Hadimli, 1450’li yıllarda Karaman ve İçel’de Varsak Türkmen/ Yörük cemaati. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 972)


Hadım, Karaman eyaletinin kazası ve nahiyesi. (SEZEN, 2006, s. 215) Hadımlı, Iğdır’ın Tuzluca kazasında köy. (ÇETİNKAYA, 1996, s. 186) Hadimler, 1500’lü yıllarda Karaman’da (YILDIZ, 2010, s. 151); Hadim, 1450’li yıllarda Karaman’da Peçeneklerin yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1997)


Hadımoğlu Artvin> Orta. Kelkit> Büyükcami.


HADİOĞLU Hadilli, Cerid Türkmenlerinden. (SANSAR, 2013, s. 3) Hadili, Osmanlı kayılarında Adana’da Türkmen oymağı. (ESKİSÜRMELİ, 2007, s. 28)


Arapça hadi: Önde giden, doğru yolu gösteren. (DEVELLİOĞLU)


Hadioğlu Bayburt> Saraycık. Gümüşhane> Demirkaynak. Trabzon> Akyazı.


HAFIZOĞLU Hafızlı, Aydın sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 399) Hafız H. 1450’li yıllarda Maraş sancağında yaygın Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 973)


Hafuz, Hazar Türklerinin günümüzdeki bakiyeleri olan Karay (Karaim) Türklerinde soy ad. (ALTINKAYNAK, 2006, s. 135)


Hafız, kök anlamı saklama, tutma, koruma, bulundurma. (EYUBOĞLU, 1995)
Hafızoğlu Akçaabat> Dörtyol, Ortaalan. Ardanuç> A. Irmaklar, Aydın, Geçitli, Sakarya. Ardeşen> Ortalan. Artvin> Zeytinlik. Bayburt> Akşar, Çayıryolu, Danişment, Şingah, Taşkesen, Tuzcuzade, Yaylalar, Zahit. Çayeli> Limanköy. Çaykara> Akdoğan, Köknar, Uzuntarla. Fındıklı> Gürsu, Yeni. Gümüşhane> Beşoba, Çorak. Hemşin> Yaltkaya. İspir> Çayırözü, Sırakonak. Kelkit> Gümüşgöze, Küçükcami. Pazar> Cumhuriyet, Darılı, Soğuksu. Pazaryolu> Alçılı. Şiran> Sarıca. Rize> Bıldırcın, Düzköy, Halatçılar. Sürmene> Fındıcak. Şavşat> Arpalı, Ciritdüzü, Kocabey, Pınarlı. Trabzon> Çağlayan, Çarşı, Çömlekçi, Gazipaşa, Ortahisar, Pazarkapı. Vakfıkebir> İlyaslı. Yomra> Gülyurdu. Yusufeli> Altıparmak, Bıçakçılar, Çevreli, Dokumacılar, Esenyaka, Havuzlu, Kılıçkaya, Narlık, Tekkale, Yağcılar, Yüncüler.


Hafız ile bağlantılı sülaleler:


Hafızabdullahoğlu Trabzon> Bahçecik.


Hafızağaoğlu Artvin> Orta. Yusufeli> Balcılı, Yüksekoba.


Hafızahmetoğlu Pazar> Ortayol. Trabzon> Ortahisar.


Hafızefendioğlu Gümüşhane> Bağlarbaşı. Of> Uğurlu.


Hafızhocaoğlu Ardanuç> Aydın, Bereket. Yusufeli> Balcılı.


Hafızismailoğlu Arsin> Harmanlı.


Hafızkeşitoğlu Gümüşhane> Özcan.


Hafızmahmutoğlu Yusufeli> Altıparmak.


Hafızmollaoğlu Trabzon> Gülbaharhatun.


Hafızosmanoğlu Trabzon> Gazipaşa.


HAFİOĞLU Hafi: Çok güler yüz gösteren, çok ikramda bulunan. (DEVELLİOĞLU)
Hafioğlu Demirözü> Y. Dikmetaş.
Hafi ile bağlantılı sülale:
Hafooğlu Şiran> Bolluk.


HAHOOĞLU Haho, Bayburt’un köyü. Gelinen yer.
Hahooğlu Aydıntepe> Çatıksu. Bayburt> Zahit.
Haholumehmetoğlu Bayburt> Sakızlı.


HAHUTOĞLU Hahu, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar boyu. (ADİLOĞLU, 2005, s. 196)


Hahut: Eskimiş. (ÇAĞBAYIR)


Hahutoğlu Yusufeli> Altıparmak.


HAKALMAZOĞLU Bayburt> Kırkpınar. Şavşat> Çavdarlı. Torul> Yalınkavak.


HAKİMOĞLU Hakim: Buyruk, ayırma, seçme, yargı, sağlam, dayanıklı. (EYUBOĞLU, 1995)
Hakimoğlu Ardanuç> Tütünlü. Çamlıhemşin> Ülkü. Demirözü> Yelpınar. Trabzon> Gülbaharhatun, İskenderpaşa. Yusufeli> Erenköy.


HAKİOĞLU Haki-naoğlu, 1450’li yıllarda Maraş’ta Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 973) Hakioğlu, Osmanlı kayıtlarında Bor kazasında. (METİNER,2016, s. 110)


Arapça haki: Hikaye anlatan, hikayeci ve Farsça haki: Asker rengi. (ÇAĞBAYIR)


Haki, Karay Türklerinde soy ad. (ALTINKAYNAK, 2006, s. 135)


Hakih, Bayburt’ta eski yerleşim yeri. (KÖKSAL, 2011, s. 21)


Hakioğlu Çamlıhemşin> Ülkü.


HAKKIOĞLU Hakkılar, Bursa sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 399)
Hakkır, 1500’lü yıllarda Bayburt’ta yerleşim yeri. (MİROĞLU, 1975, s. 88)


Hakkıoğlu Bayburt> Gez. Gümüşhane> Erdemler. Kelkit> Yeşilova. Murgul> A. Küre. Trabzon> Kemerkaya.


HAKOĞLU Hakoğlu, eski kayıtlarda Ilgın (SARIYAR, 2015, s. 34) ve Ünye’de. (BACACI, 2011, s. 77)


Hakoğlu Bayburt> Saruhan.


HAKUTOĞLU Arapça hakud: Kin güden. (DEVELLİOĞLU)


Hakutoğlu Çaykara> Demirli.


HAKVERDİOĞLU Hakverdioğulları, Malatya sancağında Ekrat taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 85)


Hakverdioğlu Kelkit> Gümüşgöze. Yusufeli> Çevreli, Irmakyanı, Öğdem.


HALAMOĞLU Halam, Türkmen oymağı. (İLLİYEV, 2010, s. 18) Halamlar, Yemreli Türkmeni kabilesi. (ATANIYAZOV, 2006, s. 301)
Halamoğlu Trabzon> Bahçecik.


HALAMOZLUOĞLU Kalamoz, Rize’de Akpınar köyünün eski adı. Gelinen yer.


Halamozluoğlu Rize> Pehlivantaşı.


HALAOĞLU Hala/ Halalu, 1450’li yıllarda Aydın ve Maraş’ta Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 973) Halalı, Reyhanlı Türkmeni oymağı. (EFE, 2012, s. 131) Hola, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar boyu. (ADİLOĞLU, 2005, s. 197)


Kuman/ Kıpçak Türklerinde hala: Köy. (GRÖNBECH) Uygurca hola: Avlu. (NECİP, 1995)


Hala/ Canut, Çamlıhemşin’de Aşağışimşirlik köyünün adı ve Batum sancağında köy.


Halaoğlu Şavşat> Karaköy, Koyunlu.


HALDIZOĞLU/ HALDUZOĞLU/HALBUZOĞLU Haldi, 1450’li yıllarda Sivas’ta yerleşim yeri. (ANAK, 2011, s. 80) Halduzen, Çaykara’nın Demirkapı köyünün eski adı. Halbuz, Halduz’den.


Gelinen yer.
Haldızoğlu/ Halduzoğlu Akçaabat> Söğütlü. Arsin> Başdurak, Çardaklı, Elmaalan, Fındıklı, Gölcük, Işıklı. Çayeli> Büyükköy, Gürgenli, Haremtepe. Gümüşhane> Dumanlı. Güneysu> İslahiye, Selamet. Yomra> Ocak.


HALEKAOĞLU Haleklü, 1500’lü yıllarda Kayseri’de Yörük cemaati. (YETKİN, 2007, s. 97)


Arapça halaka: Berberler. (DEVELLİOĞLU)
Halek, Sürmene’de Aksu’nun mahallesi. Halaka, Nevşehir’in köyü. (Köylerimiz, 1968, s. 666)


Halekaoğlu Çaykara> Taşören.


HALEFOĞLU Halef, 1450’li yıllarda Urfa sancağında Döğer Türkmenlerinden. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 977)
Halef, Abbasi Hilafet ordusunda Türk kumandan. (SEVİM, 1988, s. 16)


Halefoğlu Kelkit> Kaş, Tütenli.


HALEPOĞLU/ HALEPLİOĞLU Haleb, 1450’li yıllarda Halep ve Birecik sancaklarında Döğer ve Bayad Türkmenlerinin yaygın cemaati. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 976)


Halepoğlu/ Haleplioğlu Trabzon> Kavala. Yomra> Ocak. Yusufeli> İşhan.


HALEZEROĞLU Halazara, Gümüşhane’nin köyü. Gelinen yer.
Halezeroğlu Arsin> Yeşilyalı.


HALFEOĞLU Halfa, Yomut Türkmeni oymağı. (İLLİYEV, 2010, s. 23) Halfalı, Azerbaycan Şahseven Türklerinin cemaati. (LEZİNA)


Arapça halfa/ halfe: Kalfa. (ÇAĞBAYIR) Tatarca halfe: Hoca. Din mektebinde okumuş kimse. (KENESBAYOĞLU)


Halfeli, Iğdır’ın merkez mahallesi. (ÇETİNKAYA, 1996, s. 189) Halfa, Erzurum Salnamelerinde Kars’ın mahallesi. (SAĞLAM, 2011, s. 70)


Halfeoğlu Ardanuç> Akarsu.


HALHALOĞLU Halhal, Türkmen sülalesi. (ATANIYAZOV, 2006, s. 292) Halhallı, Azerbaycan Türklerinin Kenger oymağından. (LEZİNA)


Halhal, Büyük Selçuklu döneminde kasaba. (BURSLAN, 1999, s. 134)


Halhaloğlu Çaykara> Karaçam.


HALICIOĞLU Halıcılar, 1450’li yıllarda Bursa sancağında Beğdili Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 977) Halıcı, 1500’lü yıllarda Bozok sancağında Türkmen oymağı. (METİN, 2007, s. 129)


Halıcıoğlu Trabzon> Ortahisar. Yusufeli> Esenyaka, Taşkıran.


HALİFEOĞLU Halife, eski kayıtlarda Bozok, Maraş, Edirne, Paşa sancaklarında Yörüktaifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 400); 1450’li yıllarda Karaman ve Maraş sancaklarında yaygın Eymür Türkmeni ve Sivas’ta Çepni cemaati. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 980) Halifeli, 1500’lü yıllarda Gence-Karabağ Eyaletinde Türkmen oymağı. (NECEFLİ, 2010, s. 10)


Halife: Vekil. Halife: Abbasilerde 50 kişilik askerin komutanı. (BELLETEN, sayı 206, 1989, s. 162)


Halifeli, Iğdır (ÇETİNKAYA, 1996, s. 308);Kırım’da (KARAÖRS,1993, s. 690); Halife, 1500’lü yıllarda Maraş’ta (YİNANÇ, 1988, s. 110); 1450’li yıllarda Kastamonu (TOSUNOĞLU, 1993, s. 382);Tuna (DRAGANOVA, 2006, s. 82); Filibe yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 174); 1500’lü yıllarda Aydın (YAZICI, 2002, s. 201);Amasya (ÇATAL, 2009, s. 32);1450’li yıllarda Anadolu’da değişik Türkmen kollarının yaygın yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2599)
Halifeoğlu Artvin> Okumuşlar. Bayburt> Şeyhhayran. Demirözü> Yelpınar. Dernekpazarı> Çalışanlar, Günebakan. İspir> Pınarlı. Pazaryolu> Çiftepınar. Yusufeli> Demirdöven, Erenköy, Esenyaka.


HALİLBEYOĞLU Halilbeglü,1700’lü yıllarda eşkıyalık olaylarına karışan Türkmen aşireti. (TATAR, 2005, s. 44)
Halilbeylü, Menteşeoğulları yöresinde Türkçe iskân birimi. (ÇEVİK, 2012, s. 356)


Halilbeyoğlu Bayburt> Söğütlü. Kelkit> Gödül, Gürleyik. Şiran> Yolbilen.


HALİLEFENDİOĞLU Halilefendi, Erzurum Salnamelerinde Kars’ın mahallesi. (SAĞLAM, 2011, s. 67)


Halilefendioğlu Ardanuç> Kutlu. Yusufeli> Narlık. Trabzon> Gülbaharhatun.


HALİLOĞLU Halil, Hazar Ötesi Türkmeni oymağı. (CİHAN, 2010, s. 140) Haliloğulları, eski kayıtlarda İçel, Bursa, Alanya sancaklarında konar-göçer Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 401) Halil, 1450’li yıllarda Menteşe, Bozok, Haleb sancaklarında çok yaygın Kayı Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 981) Halil, Kafkas Kabardeylerin bir grubu. (TAVKUL, 2007, s. 499)


Halillü, 1450’li yıllarda Türkmenlerin yaygın yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2599)
Haliloğlu Akçaabat> Meydankaya, Orta, Sertkaya. Araklı> Aytaş, Çamlıtepe, Değirmencik, Erenler, Halilli, Kayacık, Kayaiçi, Pervane, Sularbaşı, Turnalı, Yiğitözü, Yüceyurt. Ardanuç> Avcılar, Bereket, Bulanık, Gümüşhane, Kutlu, Y. Irmaklar, Zekeriya. Arsin> Başdurak, Fındıklı, Gölcük, Harmanlı, Işıklı, İşhan. Artvin> A. Maden, Köseler, Ortaköy, Y. Maden, Zeytinlik. Bayburt> Hacıoğlu, Helva, Kitre, Salkımsu, Tepetarla, Uluçayır. Beşikdüzü> Akkese, Beşikdüzü, Şarlı. Çamlıhemşin> Çat, Güroluk, Ortaklar, Ortan, Zilkale. Çayeli> Çukurluhoca, K. Caferpaşa, Yenice. Çaykara> Ataköy, Çayıroba, Demirkapı, Karaçam. Demirözü> Damlıca. Dernekpazarı> Çalışanlar. Fındıklı> Fındıklı. Gümüşhane> Akçahisar, Boyluca, Çayırardı, Çorak, Eskibağlar, İkisu, Kılıçören, Kızılca, Kocayokuş, Yeniköy. Hemşin> Yaltkaya. Hopa> Başköy, Kemalpaşa, Ortahopa. İkizdere> Gölyayla, Güvenköy. İspir> Çamlıkaya. Kelkit> Çimenli, Dayısı, Dereyüzü, Doğanca, Gültepe, Gümüşgöze, Günbatur, Gürleyik, Karacaören, Karaçayır, Sadak, Sarışeyh, Söğütlü, Yeniköy, Yeşilyurt. Köse> Akbaba, Kayadibi, Merkez, Övünce, Salyazı. Maçka> Ormanüstü, Temelli. Of> Yazlık. Pazar> Irmakköy, Suçatı, Sulak, Yavuzköy. Pazaryolu> Ambaralan, Kümbettepe. Rize> Ekmekçiler, Hayrat, Pilavdağı. Sürmene> Fındıcak, Küçükdere, Yeniay. Şalpazarı> Akçiris, Çamkiriş, Dereköy, Doğancı, Fidanbaşı, Geyikli, Kasımağzı, Üzümözü. Şavşat> Cevizli, Ciritdüzü, Düzenli, Eskikale, Hanlı, Karaağaç, Kayadibi, Kireçli, Köprükaya, Söğütlü, Şalcı, Yamaçlı, Yavuzköy. Şiran> Paşapınar, Sarıca, Sellidere. Torul> Zigana. Trabzon> Akyazı, Boztepe, Çağlayan, Çarşı, Çömlekçi, Dolaylı, Erdoğdu, Esentepe, Gazipaşa, Gülbaharhatun, Hızırbey, İncesu, Ortahisar, Pazarkapı, Yalıncak, Yeşilyurt. Vakfıkebir> Aydoğdu, Güneysu, İlyaslı, Kıran, Körez, Ortaköy, Tarlacık, Yalıköy. Yomra> Çamlıyurt, Gürsel, İkisu, Kaşüstü, Namık Kemal, Özdil. Yusufeli> Altıparmak, Çamlıca, Demirdöven, Demirkent, Erenköy, Esenyaka, Günyayla, Kınalıçam, Tarakçılar, Taşkıran, Yarbaşı, Yüksekoba.


Halil ile bağlantılı diğer sülaleler:
Halilağaoğlu Gümüşhane> Karşıyaka. İspir> Elmalı.


Halilalemdaroğlu Hopa> Başköy.


Halilbaşoğlu Bayburt> Ağören. Trabzon> Çağlayan. Yusufeli> Tekkale.
Halilefeoğlu Ardanuç> Kutlu.


Halilhocaoğlu Şavşat> Meşeli.


Halilismailoğlu Arsin> Harmanlı.


Halilustaoğlu Kelkit> Günbatur.


HALİMOĞLU/ HELİMOĞLU Helimli, Türkmen oymağı. (İLBEY, 2010, s. 215) Halimelü, 1450’li yıllarda Sivas sancağında Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 985)


Halim Şah, 1450’li yıllarda Afyon’da Bayad Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 242)
Halimoğlu Ardanuç> İncilli. Araklı> Değirmencik. Artvin> Orta, Ortaköy. Çayeli> Armutlu. Şalpazarı> Çetrik. Şavşat> Hanlı. Trabzon> Bahçecik, Ortahisar. Vakfıkebir> Bozalan, Yalıköy. Yusufeli> Yaylalar.


Halim ile bağlantılı sülaleler:
Halimesoğlu Tonya> Büyük. Trabzon> Pazarkapı. (-es ekleri katip tarafından ilave edilmiştir)
HALİMPAŞAOĞLU HalilPaşa, Avşar Türkmenlerinden. (KAYA, 2004, s. 141)


Halilpaşaoğlu Akçaabat> Mersin.


HALİOĞLU Hali, Kafkas kabilesi. (BERKOK, 1958, s. 139) Hali, Bozok sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 414) Halioğlu, Yıva Türkmen oymağı. (UÇAKCI, Üçoklar, s. 173)


Hali, Bizans kayıtlarına göre Hıristiyan Türklerden kalan Türkçe ad. (KARAGÖZ, 2006, s. 222) Eski Türklerde hali: Türk hanlarının hassa ordusu. (GUMİLEV, 2007, s. 207) Kaşkar Türkçesinde hali: Tenha yer. (ARATAN, 1965, s. 44)


Hali, 1450’li yıllarda Tarsus sancağında Bayındır Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2344)
Halioğlu Artvin> Ballıüzüm. Bayburt> Şingah. Demirözü> Beşpınar. Fındıklı> Çağlayan. Kalkandere> Yeni Geçitli. Tonya> Kalınçam.


HALİSOĞLU Halis, Bulgar Türklerinden. (ABEŞİ, 2001, 120) Halus, Adana, Tarsus, Köstendil sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 401)
Halis, 1850'li yıllarda Bağdat nahiyesi. (BELLETEN, sayı 211, 1990, s. 1251) Halisler, Bayburt’un eski köyü. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1064)


Halisoğlu Arsin> Işıklı. Aydıntepe> Şalcılar.


HALİTAĞAOĞLU Halidağalar, Alanya sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 400)


Halitağaoğlu Hemşin> Bahar, Ortaköy.


HALİTOĞLU Halid, eski kayıtlarda Urfa, Siverek, Antep, Birecik, Erzurum, İçel sancaklarında Ekrad Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 400) Halidlü, 1450’li yıllarda Urfa ve Birecik sancaklarında çok yaygın Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 979)


Halid/ Halidler, 1450’li yıllarda farklı Türkmen boylarının yaygın yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2598)
Halitoğlu Akçaabat> Işıklar. Ardanuç> Zekeriya. Ardeşen> Beyazkaya. Bayburt> Çayırözü, Heybetepe, Soğukgöze. Çaykara> Uzungöl. Demirözü> Yelpınar. Gümüşhane> Kurtoğlu. Hopa> Sundura. Pazar> Dağdibi, Hisarlı, İkiztepe, Soğuksu. Pazaryolu> Kuymaklı. Rize> Eminettin. Şavşat> Çoraklı. Trabzon> Bahçecik, Çömlekçi, Doğançay, Gazipaşa, Gölçayır.


HALİZEOĞLU Halıza: Çiftçilikle ilgili terim. (ÇAĞBAYIR)


Halizeoğlu Artvin> Ortaköy, Pırnallı.


HALLAÇOĞLU Hallaçlar, 1220’li yıllarda Menteşe yöresinde konar/ göçer Yörük/ Türkmen topluluğu. (ÇEVİK, 2012, s. 358) Hallaçlar, 1500’lü yıllarda Halep’te Beydili Türkmen oymağı. (SAKİN, 2010, s. 169) Hallaç, İran’da yaşayan Afşar Türkmeni. (KAFKASYALI, 2010, s. 83)


Hallaç: Yün, pamuk savurma. (EYUBOĞLU, 1995) Hallaç, eskini mesleği. (İNBAŞI, 2014, s. 15) Hallaç, Karay Türklerinde kullanılan soy ad. (ALTINKAYNAK, 2006, s. 135)
Hallaç, Priştine’de (AYHAN, 2013, s. 349); 1500’lü yıllarda Dulkadirli Türkmenlerinin Bozok sancağında (SARI, 2015, s. 125); 1450’li yıllarda Saruhan sancağında (ÇİÇEK, 2011, s. 339); 1500’lü yıllarda Afyon sancağında yerleşim yeri. (BULDUK, 2003, s. 126)


Hallaçoğlu, 1500’lü yıllarda Ankara. (KAYA, 2000, s. 15)
Hallaçoğlu Arsin> Yeşilyalı. Bayburt> Tuzcuzade. Beşikdüzü> Korkuthan. Gümüşhane> Nazlıçayır. İspir> Halilpaşa. Maçka> Çağlayan. Rize> Kırklartepe. Trabzon> Boztepe, Çağlayan, Düzyurt, Gazipaşa, Gözalan, Hızırbey, İskenderpaşa, Ortahisar, Toklu, Yalı, Yenicuma. Vakfıkebir> Aydoğdu, Mısırlı. Yomra> Çınarlı. Yusufeli> Taşkıran.


HALOĞLU Hallar, Yemreli Türkmenlerinden. (ATANIYAZOV, 2006, s. 301)
Kıpçak ağzında hal: Dayı. (TOPARLI)
Haloğlu Sürmene> Konak.
Hal ile bağlantılı sülale:


Halpazoğlu Güneysu> Gürgen. Rize> Engindere.


Hal-paz. Orhun Yazıtlarda baz: Garip, yabancı. (ORKUN, 1994, s. 773) Halbaz: Yabancılar. Yeni gelen Türkmenler.


HALTOĞLU/ HALTALIOĞLU Halt, Gümüşhanelilere verilen ad. (KARAGÖZ, 2006, s. 69)


Çağatay Türkçesinde halta: Armağan. Tütün kesesi. (ERBAY, 2008)


Halta, 1500’lü yıllarda Denizli’de yerleşim yeri. (GÖKÇE, 2000, s. 189) Halt, Of’un Söğütlü köyünün eski adı. Gelinen yer.
Haltoğlu Hayrat> Dağönü. Trabzon> Akoluk, Gölçayır, İnönü, Yenicuma.
Haltismailoğlu Arsin> Harmanlı. Çaykara> Ulucami. Maçka> Yazlık
Haltmahmutoğlu Sürmene> Muratlı.


HALUKOĞLU Halukiler, 1450’li yıllarda Tarsus sancağında Bayındır Türkmenlerinin oymağı ve Haluk, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Bayındır Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 985, 1176)
Halukoğlu Trabzon> Boztepe.


HAMAİLOĞLU Hamayıl, 1450’li yıllarda Ankara sancağında Türkmen yerleşim yeri. Dini içerikli veya gelinen yerle bağlantılı ad.


Hamailoğlu Arhavi> Tepeyurt. Rize> Kasarcılar, Yenigüzel.


HAMALOĞLU Hammallı, eski kayıtlarda Sivas, Haleb, Niğde sancaklarında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 402) Hamallar, 1500’lü yıllarda Kayseri’de Yörük cemaati. (YETKİN, 2007, s. 97) Hamal, Dulkadirli Türkmeni oymağı. (SARI, 2015, s. 334)


Hamal, Gagauz Türklerinde soy ad. (MANOV, 2001, 204)
Hamaloğlu Akçaabat> Çukurca, Uçarsu. Ardanuç> Ballıköy. Bayburt> Zahit. Çayeli> Yenipazar. Gümüşhane> Geçit. Trabzon> Pazarkapı.


HAMAMCIOĞLU Hamamçı, Türkmen oymağı. (HÜRMÜZLÜ, 2006, s. 162) Hamamçı, Irak Türkmenlerinden. (SAATÇI, 1999, s. 296) Hamamlı, Maraş, Bursa, Karesi, Diyarbakır sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 403)


Hamamcı, mesleki ad. (İNBAŞI, 2014, s. 15)


Hamamcı, Dobruca’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 160)


Hamamcıoğlu Trabzon> Boztepe, Çarşı, Gazipaşa, Hızırbey, Pazarkapı.


HAMARATOĞLU Hamarat: Becerikli. (ÇAĞBAYIR)


Hamarat, Varna’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 429)
Hamaratoğlu Maçka> Çağlayan, Kutlugün. Trabzon> Çarşı, Dolaylı, Erdoğdu.


HAMRULOĞLU Ham-rul> hama –rul. Hama, Avşar Türkmeni. (KAYA, 2004, s. 93) Çok Türkçe ağızlarda ul: Oğlu. Avşaroğlu.


Hamruloğlu Pazaryolu> Gölyanı.


HAMDANOĞLU Hamdanlu, 1691 yılında zorunlu iskâna tabi tutulan Haleb Türkmeni oymağı. (ORHONLU, 1987, s. 58)


Hamdan, 1450’li yıllarda Birecik ve Urfa’da Döğer Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 333, 341)
Hamdanoğlu Trabzon> Pazarkapı


HAMDİOĞLU Hamdili, Türkmen oymağı. (İLBEY, 2010, s. 224) Hamdili, Ceritli Türkmeni kolu. (GÜNDÜZ, 2006, s. 96)
Hamdioğlu Şiran> Sarıca.


HAMDULLAHOĞLU Şavşat> Yoncalı, Y. Koyunlu.


HAMIZOĞLU Hamıs-beylü, Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 404)


Arapça hamız: Ekşi. (DEVELLİOĞLU)


Hamızoğlu Rize> Kavaklı.


HAMİTOĞLU Hamid, eski kayıtlarda Malatya, Rakka, Adana, Tarsus, Alanya, İçel, Teke, Amasya, Bursa, Çirmen, Kastamonu sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 403) Hamid/ Hamidler/ Hamidoğlanları/ Hamidlu, 1450’li yıllarda Menteşe, Rodos, Tarsus, Aydın, Maraş, Kastamonu, Kilis ve Saruhan sancaklarında çok yaygın Bayındır ve Yıva Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 986)


“Hamitoğulları, Anadolu’da kurulan beyliklerden biri. Anadolu Selçukluları tarafından Bizans hududuna yerleştirildiler ve Teke aşiretinin bir kısmı idiler. 1426 yılında Osmanlılar tarafından ortadan kaldırılmışlardır.” (SERTOĞLU, 1986, s. 133)
Hamitoğlu Ardanuç> A. Irmaklar, Ballıköy, Çakıllar, Kaşıkçı. Artvin> Dokuzoğul. Bayburt> Arpalı, Ortaçımağıl, Sakızlı, Şingah. Çaykara> Uzungöl. Demirözü> Y. Dikmetaş. Fındıklı> Arılı. İspir> Göç. Kelkit> Ağıl, Kızılca. Köse> Övünce, Yuvacık. Maçka> Çıralı. Şavşat> Atalar, Cevizli, Düzenli, Kireçli, Üzümlü, Yamaçlı. Şiran> Gökçeler. Yusufeli> Demirkent.


Hamit ile bağlantılı sülale:


Hamithocaoğlu Şavşat> Veliköy.


Hamitkurtoğlu Fındıklı> Fındıklı.


HAMLACIOĞLU Hamlacı, imparatorluk döneminde saray sandal ve kayıklarında çalışan bostancı ocağına bağlı kürekçi. (PAKALIN, c. I s. 719)


Hamla, 1500’lü yıllarda Erzincan’da yerleşim yeri. (SAYGI, 2009, s. 47)


Hamlacıoğlu Hopa> Bucak.


HAMOOĞLU Hamoli, Bayat Türkmen boyunun kolu. (LEZİNA)
Hamo, Sivas’ta yerleşim yeri. (MUTLU, 2011, s. 63)
Hamooğlu Kelkit> Çömlekçi.


HAMPAOĞLU Azerice hampa: Eskiden köy zenginlerine, zengine verilen ad. (ALTAYLI, 1994) Farsça hampa: Yoldaş, omuzdaş. (TIETZE) Kafkas Kumuk Türklerinde hampa: Çok yemek yiyen. (PEKACAR, 2011)


Hampa, Kefe livasında yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 105)


Hampaoğlu Ardanuç> Boyalı, Peynirli. Şavşat> Atalar. Yusufeli> Bıçakçılar, Günyayla.


HAMRULOĞLU Hamr-ul. Hamr, 1450’li yıllarda Karaman vilayetinde Bayat Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1480) Çok Türk ağızlarında ul: Oğul. Hamrul: Hamroğlu. Gelinen yer.
Hamruloğlu Pazaryolu> Gölyanı.


HAMSİOĞLU Hamse, Türk boyu. (KAFKASYALI, 2010, s. 102) Hamse, Güney Azerbaycan Türkmenlerinden. (SARAY, 2010, s. 72)
Hamsi, Maçka’nın köyü.
Hamsioğlu/Hapsioğlu Aydıntepe> Şalcılar. Çaykara> Ataköy. Köprübaşı> Beşköy. Tonya> Kaleönü. Köprübaşı> Beşköy. Tonya> İskenderli.


HAMŞİOĞLU Hamşi, Kuban nehri boyu Çerkes taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 404)


Hamuşi, Alevi Türkmen ocaklarından. (AKSÜT, 2012, s. 390) Hamuşi, Nahcivan’da bir tarikat. (ÖZKAN, 2012, s. 126)


Hamşioğlu Artvin> Zeytinlik. Şavşat> Söğütlü.


HAMUROĞLU/ HAMURCUOĞLU Hamurlu, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 990)
Hamurlu, Dobruca (BÜYÜKBAŞ, 2006, s. 125); 1500’lü yıllarda Afyon’da yerleşim yeri. (BULDUK, 2003, s. 119)


Hamurcuoğlu/ Hamuroğlu Akçaabat> Aydınköy. Çarşıbaşı> Yeniköy. Rize> Çiftekavak. Trabzon> Gülbaharhatun.


HAMZAOĞLU Hamzalu, İran’da Safevi devletini oluşturan en büyük oymağı olan Ustacaluların kolu. (SÜMER, Safevi Devleti, s. 160) Hamzalu, Şah İsmail dönemi Safevilerde yönetici kabile. (GÜNDÜZ, 2014, s. 33) Hamza, eski kayıtlarda Bozok, Tarsus, Adana, Maraş, Sivas, Köstendil, Ordu, İçel sancaklarında Türkmen/ Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 404) Hamza/ Hamzalar/ Hamzalu/ Hamzaoğulları, 1450’li yıllarda Kırşehir, Maraş, Haleb, Adana, Ankara, Bozok ve Aydın sancaklarında çok yaygın Bayındır Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 991)


Hamza, 1450’li yıllarda Anadolu’da çok yaygın yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2600)
Hamzaoğlu Akçaabat> Acısu, Akçakale, Akdamar, Dürbinar, Kaleönü, Ortaköy, Orta. Araklı> Çamlıtepe, Merkez, Pervane, Sulakyurt, Taştepe, Yiğitözü, Yolgören. Ardanuç> Ballıköy, Beratlı, Geçitli, Hamurlu, Hisarlı. Ardeşen> Gündoğan. Arhavi> A. Hacılar. Arsin> Atayurt, Cumhuriyet, Çubuklu, Gölcük, Yeni, Yolüstü. Artvin> Çarşı, Dere, Oruçlu. Aydıntepe> Dumlu, Günbuldu. Bayburt> Adabaşı, Alıçlık, Çayıryolu, Çorak, Kitre, Sakızlı, Saraycık, Taşkesen, Tuzcuzade, Yanıkçam, Yoncalı, Y. Kışlak. Beşikdüzü> Akkese, Zemberek. Çamlıhemşin> Kaleköy, Konaklar, Ülkü. Çarşıbaşı> Zeytinlik. Çayeli> Gürgenli, K. Caferpaşa. Çaykara> Şahinkaya. Demirözü> Damlıca. Fındıklı> Derbent. Gümüşhane> Akgedik, Arduç, A. Yuvalı, Bahçecik, Buğalı, Dumanlı, Eskibağlar, Güngören, Güvercinlik, Kayabaşı, Kurtoğlu, Tandırlık, Yağlıdere, Yenice. Hopa> Sundura. İkizdere> Çarşı, Gölyayla. İspir> Elmalı. İyidere> Çanakçeşme. Kelkit> Akdağ, Belenli, Çağlar, Doğankavak, Eskikadı, Sadak, Ünlüpınar. Köprübaşı> Beşköy. Kürtün> Gürgenli, Karaçukur, Süme, Y. Uluköy. Maçka> Başar, Çağlayan, Çayırlı, Günay, Şimşirli. Of> Bölümlü, Cumhuriyet. Pazar> Akbucak, Dernek. Rize> Ortapazar, Söğütlü. Sürmene> Çavuşlu. Şalpazarı> Ağırtaş, Çarlaklı, Doğancı, Sugören. Şavşat> Kirazlı. Şiran> Ardıçlı, Günyüzü, Kırıntı, Seydibaba. Tonya> Karşular. Torul> Yücebelen. Trabzon> Akoluk, Boztepe, Cumhuriyet, Çağlayan, Çarşı, Gazipaşa, Ortahisar, Pazarkapı, Sevimli, Yalı, Yenicuma. Vakfıkebir> Hamzalı, Körez. Yomra> Çamlıca, Gürsel, Tepeköy. Yusufeli> Bostancı, Çevreli, Çıralı, Demirdöven, Dereiçi, Yüncüler.


Hamza ile bağlantılı diğer sülaleler:


Hamzaalemdaroğlu Artvin> Dikmenli.


Hamzabaşoğlu Beşikdüzü> Kalegüney.


Hamzaçavuşoğlu Trabzon> Yalı.
Hamzaçebioğlu (Bk. Çepnioğlu)
Hamzadayıoğlu Köprübaşı> Arpalı.


HAMZETOĞLU Hamzat, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkarlarda kabile. (ADİLOĞLU, 2005, s. 144)


Hamzet, Yusufeli’nde mahalle.


Hamzetoğlu Yusufeli> Evren.


HANAĞASIOĞLU Hanağası, Türkmen oymağı. (HÜRMÜZLÜ, 2006, s. 162) Hanağası, Irak Türkmenlerinden. (SAATÇI, 1999, s. 296)
Hanağasıoğlu Trabzon> Cumhuriyet, Gazipaşa.


HANAHMETOĞLU Hanahmet, 1450’li yıllarda Urfa sancağında Bayad Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 996)
Hanahmetoğlu Trabzon> Çömlekçi.


HANALIOĞLU Hanak, Kıpçak Kanak boyundan. (KIRZIOĞLU, 1992, s. 173)


DLT’te hana: Ana.
Hanaylu, 1450’li yıllarda Aydın sancağında yerleşim yeri. (SARIKAYA, 2014, s. 100) Gelinen yer.
Hanalıoğlu Trabzon> Kalkınma.


HANANOĞLU Han-an: Hanlar, Türkmenler. Farsça –an eki çoğul edatıdır. (Bk. Hanoğlu)


Hananoğlu Trabzon> Bengisu.


HANCIOĞLU Hancı, Türkmen oymağı. (HÜRMÜZLÜ, 2006, s. 162) Hançı, Irak Türkmeni. (SAATÇI, 1999, s. 296)


Hancı, Hazarların günümüzdeki uzantıları olan Karaylarda soy ad. (ALTINKAYNAK, 2006, s. 135)


Kıpçakça han: İnilecek yer. (TOPARLI) Hancı, 1500’lü yıllarda Gagauz Türklerinde soy ad. (CEBECİ, 2008, s. 73) Hancı, Rize’de Sandıktaş köyünün eski adı.
Hancıoğlu Akçaabat> Çiçeklidüz, Darıca, Dürbinar, Meşeli. Araklı> Yassıkaya, Yiğitözü. Ardanuç> Güleş. Arsin> Elmaalan. Bayburt> Heybetepe, Tuzcuzade, Veysel, Yeşilyurt, Zahit. Çamlıhemşin> A. Çamlıca, Boğaziçi. Çarşıbaşı> Şahinli. Demirözü> Güvercindere. Gümüşhane> Kaleköy. Şalpazarı> Karakaya. Hopa> Sugören. Trabzon> Bahçecik. Vakfıkebir> Yalıköy. Yusufeli> İşhan.


HANÇEROĞLU Hançerliler, Türkmen kabilesi. (SEVİM, 2011, s. 56) Hançerli, Bursa’da Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 405) Hançarlar, 1595’te Posof’ta sülale. (BEKADZE, 2015, s. 100)
Hançeroğlu Akçaabat> Dürbinar, Orta. Bayburt> Tuzcuzade. Rize> Engindere.


HANÇOOĞLU Farsça hanço: Sahan, tepsi. (TİETZE) Yer adıyla bağlantılı lakap.


Hançooğlu Demirözü> Demirözü.


HANDANOĞLU Handan, 1450’li yıllarda Karaman vilayetinde Varsak Türkmenlerinin yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1745) Gelinen yer.
Handanoğlu Demirözü> Yazıbaşı. Gümüşhane> Arduç. Kelkit> Deredolu, Sökmen, Y. Özlüce.


HANDALOĞLU Han ile bağlantılı sözcük.


Handaloğlu Güneysu> Adacami. Kalkandere> Ormanlı.


Handalıoğlu Trabzon> Kurtuluş.


HANDAROĞLU Han-dar: Han sahibi, hancı. Farsça dar: Eklendiği kelimeye bulunduran, sahip olan anlamını veren son ek. (Bk. Hancıoğlu)
Handaroğlu Köprübaşı> Beşköy.


HANECİOĞLU Türkçe –ci mesleki ek almış kelime. Arapça hane: Meyhane. (DEVELLİOĞLU)
Hanecioğlu Bayburt> Heybetepe, Şeyhhayran. Çaykara> Akdoğan, A. Kumlu. Çarşıbaşı> Şahinli. Vakfıkebir> Yalıköy.


HANEDANOĞLU Hanedan: Kökten büyük ve soylu aile. (ÇAĞBAYIR)


Hanedanoğlu Gümüşhane> Dölek. Maçka> Esiroğlu.


HANEDAROĞLU Farsça hane-dar: Hane sahibi.


Hanedaroğlu Borçka> Adagül, Alaca, Güneşli, Yeniyol. Yusufeli> Köprügören.


HANEFİOĞLU/ HANİFOĞLU Hanefi, 1500’lü yıllarda Maraş livasında Bartiz Türkmen oymağı. (SAKİN, 2010, s. 167) Hanifi, Dulkadirli Türkmeni oymağı. (SARI, 2015, s. 337)


Hanefi, Amasya’da yerleşim yeri. (ÇATAL, 2009, s. 33)


Hanefioğlu Çayeli> B. Caferpaşa, Güzeltepe. Yomra> Özdil, Yokuşlu.


Hanifoğlu Çayeli> B. Caferpaşa. Maçka> Yeşilyurt.


HANIMOĞLU Hanımlı, Irak Türkmeni kabilesi. (SAATÇI, 1999, s. 296) Hanımlı, Türkmen oymağı. (HÜRMÜZLÜ, 2006, s. 162) Hanımoğlu, Musluca Türkmeni kolu. (EMREN, 2018, s. 15)


Hanımoğlu Araklı> Yeşilce. Bayburt> Ahmedizencani. Demirözü> Akyaka. Gümüşhane> Canca, Dölek, Dumanlı. Maçka> Esiroğlu. Şalpazarı> Dereköy. Torul> Demirkapı. Trabzon> Hızırbey.
Hanımalioğlu Demirözü> Akyaka.


HANIZOĞLU Haniza, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar boyu. (ADİLOĞLU, 2005, s. 196)


Hanızoğlu Çayeli> İncesırt.


HANİÇOĞLU Han-iç, kökü Han olup Balkan bağlantılı soyadı eki almış kelime. (Bk. Hanoğlu)
Haniçoğlu Şalpazarı> Akçiris.


HANİOĞLU Hanioğlu, eski kayıtlarda Hayrabolu kazasında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 406)


Moğolca hani: Arkadaş, yoldaş. (LESSING)


Hani, 1500’lü yıllarda Çemişgezek sancağında (GÜNDÜZ, 1993, s. 160);Çankırı’da (BİNGÖL, 1997, s. 18) ve 1450’li yıllarda Mardin sancağında Döğer Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 331)


Hanioğlu Ardanuç> Aydın, Peynirli. Kütahya. (SAVAŞ, 2017)


HANOĞLU Hanlar/ Hanlı, eski kayıtlarda Paşa, Adana, Kayseri sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 405) Hanlu, 1450’li yıllarda Adana sancağında Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 998) Hanklı, Kafkas kavmi. (BERKOK, 1958, s. 141)
Hanoğlu Harun, Bizans’la savaşan Selçuklu komutanı. (TURAN, 2012, s. 109) Hanoğlu Harun Bey, Karahanlı beylerinden. (ERENDOR, 2016, s. 193) Han: Türk ve Osmanlı hükümdarlarının unvanı olan eski bir Türk kelimesi. (SERTOĞLU, 1986, s. 133) Han: Bir topluluğun başında bulunan yönetici. (EYUBOĞLU, 1995) Kumanca han: Kağan, imparator. (GRÖNBECH)
Kıpçakça han: İnilecek yer. (TOPARLI) Bölgede han: Eskinin yerleşim yerleri arasındaki insanlar ve hayvanlar için yapılmış konaklama yeri, eski devrin oteli.
Hanoğlu, Bulgaristan vilayetinde (AYHAN, 2013, s. 136); 1500’lü yıllarda Erzincan (SAYGI, 2009, s. 48); Edirne’de yerleşim yeri. (BOZLAK, 2008, s. 37)
Hanoğlu Arhavi> Konaklı. Bayburt> Çayıryolu, Sancaktepe. Borçka> Yeniyol. Kelkit> Aksöğüt. Şiran> Günyüzü. Rize> Kocatepe. Trabzon> İskenderpaşa.


Han ile bağlantılı sülaleler:


Hananoğlu Trabzon> Bengisu.


Han-an. Farsça –an eki çoğul edatıdır. Hanan: Hanlar.
Hancanoğlu Güneysu> İslahiye.


Hanlaroğlu Tonya> Büyük.
Hanselimoğlu Hopa> Esenkıyı. Hopa'da Selim dağı birlikteliği dikkat çekicidir.


HANTAOĞLU Hanta, Baydun Türkleri kolu. (LEZİNA) Hantlar, Ogurları oluşturan kavimlerden biri. (ARTAMONOV, 2008, s. 91)


Hanta: Hanlar. (TIETZE)


Hantaoğlu Şavşat> Atalar.


HANYAOĞLU/HANYALIOĞLU Hanyalioğlu, Türkmen aşireti. (AYHAN, 1999, s. 69) Hanyalıoğlu, Balıkesir sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 406)
Hanya, Girit’in şehri. Ege adalarından bölgeye yoğun göçler olmuştur. Giritlioğlu, Sisamlıoğlu Sakızlıoğlu, Midillioğlu, Moralıoğlu…
Hanyalıoğlu/Hanyaoğlu Kelkit> Bindal. Rize> Taşlıdere.


HANZAROĞLU 1500’lü yıllarda yeni adı Çağıllı olan Bayburt’ta köy. (MİROĞLU, 1975, s. 48) Gelinen yer.


Hanzarlıoğlu Dernekpazarı> Akköse. İspir> Çamlıkaya.


HANZELETOĞLU Hanzel-et: Hanzeller. Eski Türkçe –et eki çoğul anlamındadır. Arapça hanzal: Otsu bitki.


Hanzeletoğlu Yusufeli> Bıçakçılar.


HAPANCIOĞLU Hapan-cı, mesleki Türkçe ek almış kelime. Arapça hapan: Tahıl ve sebze satılan yer. (ÇAĞBAYIR)
Hapancıoğlu Trabzon> Yenicuma.


HAPELOĞLU/ APELOĞLU Bölgede ve özellikle Rize’de görülen farklı birkaç akraba adının istismara müsait olabileceğini düşünerek, üzerlerine durulması gerekmektedir. Bu konuda da belli oyuncular hep ikili oynar. Ermenilerin gerek ön adları gerek sülale lakapları arasında yığınla Türkçe isimler vardır. Ad veya soyadından dolayı Ermeniye Türk müsün? Sorusunu sormak kimsenin aklından geçmez.


Konuya açıklık getirmek için yakından tanıdığımız İkizdere’den başlayalım: Küçük bir köy olan Güvenköy’de Ermeni şahıs adı olan Apeloğulları (Apel: Habil) bulunmaktadır. Bu akraba 1905 kayıtlarında Haliloğlu adını kullanmıştır ama köyde Apeloğlu olarak bilinirler. Ermenilerle ve Ruslarla yapılan savaşta, köyde küçük akraba olmasına rağmen resmi kayıtlarda beş kişiyle en fazla şehidi veren sülaledir.


Yukarı Anzer’de (Ballıköy) Hapelli mahallesi ve bu mahallede ikamet eden Hapeloğulları vardır. Akrabanın bireyleri Apeloğlu’yla birlikte Hemşin’den geldiklerini söylerler. Resmi kayıtlarda Ermeni ve Ruslara karşı Hapeloğulları da beş şehit vermiştir. Gerçek sayı (kayda geçmeyen) ise çok daha fazladır.


Çayeli’nin Çamlıca mahallesinin (Madenli) kayda geçen dört şehidinden biri Torosoğlu’dur. Çayeli’nin Çeşmeli köyünde Torosoğlu sülalesi de Ermeni ve Ruslara karşı üç şehit vermiştir.


Çayeli’nin Maltepe köyünde Torosoğlu akrabası da altı şehit vermiştir. Torosoğlu, Hıristiyan kişi adıdır ama Ermenice anlamı yoktur.


Anton, Ermeni şahıs adıdır ve Rize’de Andon köy adıdır. Çayeli’nin Yazıcılar mahallesindeki Andonoğlu sülalesi de Seferberlikte Ermeni çetelerine ve Ruslara karşı dokuz şehit vermiştir.


Aleksi adı da ilk bakışta Hıristiyan kaynaklı olduğu anlaşılır. Aleksi sülalesi Fındıklı’nın Aksu ile Tatlısu mahallelerinde, Pazar’ın Duygulu köyünde (şimdi Ardeşen köyü) ve Rize’nin Karasu köyünde “Aleksan” adıyla kayıtlarda yer alır.


Arnavutoğulları bölgede yaygın sülaledir. “Alessio, Arnavutluk’taki Leş şehrine Latinlerin verdiği addır.” (SERTOĞLU, 1986, s. 14) Aleksi, Mut ilçesinde Ballı köyünün eski adıdır.


Aleksi, Rize’deki Aleksi ile Aleksanlar Arnavutluk’tan veya Mut ilçesinden gelmişlerdir veya bu sülalenin gelip yerleştiği yer, Aleksi adlı şahsa aitti.


Rize’nin Karasu köyündeki Aleksan sülalesi de Ermeni çetelerine kaşı, kayıtlara göre dört şehit vermiştir. Gerçek sayı ise daha fazladır.


Bu isimler Rize bölgesinde on civarında bulunup Andon, Arev (Kalkandere’nin köyü), Toros gibi kişi adları yanında Ermeni sülale lakabı ile örtüşeni yoktur.


Toros, Aleksi, Apel... adları niçin akraba lakabı alınmıştır? Bölgeden ayrılan Hıristiyan kişilerin ev, mahalle veya arazilerine yeni gelip yerleşen Türklere, yerliler tarafından O yerin eski sahibinin adı ile çağrılması sonucudur. Zaman içinde Hıristiyan kişi adı gelenekleşmiş ve kayıtlara da bu haliyle geçmiştir. Gelinen yerler sülale adı olduğu gibi, yerleşilen yerle anılmak ve yerleşilen yere adını vermek bölgede sıradan olaydır.


Bölgede, özellikle Rize’de bu lakapların 10’u bulmayan isimlerle sınırlı kalması, bu adların azınlıklarla ilgilerinin bulunmadığının başka bir kanıtıdır. Eğer tersi bir durum olsaydı, azınlık lakapları her yeri doldurmalıydı. Üstelik ihtida kayıtlar da ortadadır.


Değil Türkiye’de, Ermenistan’da bile Ermeniler arasında Türkçe ön ad ile soy adlar yığınladır. Bu Türkçe adlara-soy adlara bakarak ve aralarında Ermenişmiş Türkler fazlaca bulunmasına rağmen Ermenilere Türk’en dönmemi demeliyiz?


Cahilleri, aptalları ve tarihi kuyruk acısı olanları konunun dışına tutarsak, lakaplarından dolayı bu akrabalara değişik kimlik biçmek en hafif tabirle alçaklıktır ve O şehitlere karşı yapılmış en büyük hainliktir.


Ölümün riyası olur mu?Şehitlikten öte kimlik başka nasıl ispat edilir?


Hapeloğlu Derepazarı> Tershane. İkizdere> Ballıköy.


Apeloğlu Çamlıhemşin> A. Şimşirli. İkizdere> Güvenköy.


HAPLIOĞLU Hap, Türk kabilesi. (LEZİNA)


Kıpçakçahap: Çuval, torba, balya. (KOCAPİNAR, 2014)
Haplıoğlu Şiran> Sadık.


HARABATOĞLU Harabat: Viraneler, harabeler. (DEVELLİOĞLU) Kafkasya’da Kumuk-Balkar Türklerinde harabat: Harabe. (NEMETH, 1990)


Haraba, Gagauzlarda yer adı. (MANOV, 2001, 216)


Haraba, Erzincan, Erzurum ve Malatya’da yerleşim yeri. (KÖYLERİMİZ, 1968, s. 669) Gelinen yer.


Harabatoğlu Çayeli> Yeşiltepe.


HARAKALIOĞLU Harak-a. (Bk. –a eki) Haraklar, Salor Türkmeni. (LEZİNA)


Moğolca haragan: Gözetleme yeri. (LESSING)


Haraka, Akçaabat’ın köyü.
Harakalıoğlu Trabzon> Gözalan.


HARAMİTOĞLU Haram-it: Haramı, Ordu kazasında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 406) Haramit: Haramlar, Türkmenler. Eski Türkçe -it eki çoğul edatıdır.


Osmanlıda haramilik: 100 kişiden fazla kişiyle akın yapan akıncıların adı. (AYHAN, 2013, s. 51)


Harami, 1600’lü yıllarda Hınıs’ta köy. (İNBAŞI, 2014, s. 44)


Haramitoğlu Ardeşen> Işıklı.


HARAPOĞLU Harab, Türkmen oymağı. (LEZİNA) Harablıyan, 1500’lü yıllarda Gölhisar kazasında Türkmen oymağı. (SAKİN, 2010, s. 170) Harab-li-yan: Haraplılar. Farsça –yan eki çoğul edatıdır.
Harapi, 1500’lü yıllarda Bitlis’te (YILMAZ, 2010, s. 33); Harab, 1450’li yıllarda Anadolu’nun çok yerinde farklı Türkmenlerin yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2601)
Harapoğlu Çaykara> Karaçam.


HARBENDEOĞLU Harbedenlu, Akkoyunlu aşireti. (ERDEM, 1991, s, 255)
Harbende: Saray katırcılarına verilen ad. (PAKALIN, c. I s. 737)
Harbende, 1500’lü yıllarda Yenişehir’de (Bursa) iskân merkezi. (ASLANTÜRK, 2007, s. 42)
Harbendeoğlu Gümüşhane> Yeşildere.


Harberoğlu Rize> Mermerdelen.
Harbende’den bozma sözcük.


HARBİOĞLU Harbi: Doğru, güvenilir, hilesiz. (ÇAĞBAYIR)
Harbi, Mardin’in eski köyü. (Köylerimiz, 1968, s. 163)
Harbioğlu Bayburt> Çorak.


HARDALOĞLU Hardal, Türkmen aşireti. (AYHAN, 1999, s. 68) Hardal, eski kayıtlarda Adana, Tarsus, Aydın, İçel, Balıkesir, Kütahya sancaklarında konar-göçer Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 406) Hardal, zorunlu iskâna tabi tutulan Türkmen oymağı. (ORHONLU, 1987, s. 118)


Hardallı, Tuna (DRAGANOVA, 2006, s. 81); Kırcaali’de/ Bulgaristan yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 273)


Hardaloğlu Akçaabat> Sarıca. Çarşıbaşı> Küçükköy, Veliköy. Çayeli> Yanıkdağ.


HARDIŞLIOĞLU Hardeş, Kıpçaklar/ Kumanlara verilen adlardan biri. (AHİNCANOV, 2009, s. 18)


Hardişi, Demirözü ilçesinin köyü. Gelinen yer.


Hardışlıoğlu Bayburt> Balca. Demirözü> Bayrampaşa.


HAREMOĞLU Harameyn, Kayı Türkmeni oymağı. (UÇAKCI, 2013, s. 63) Haremeyn, Biga sancağında Yörük taifesi. (PARLAK, 2017, s. 14)


Haremeyn: Mekke ve Medine’nin ortak adı.


Haremköy, Kırım’da yerleşim yeri adı. (DOĞRU, 1987, s. 83)


Haremoğlu Çayeli> Eskipazar, Sırt. Nazilli. (TOPCU, 2014, s. 43)


HAREZEOĞLU Har-eze. Har, Hazar-Ötesi Türkmeni. (SÜMER, Oğuzlar, şema L. III) Harlı, Türkmen oymağı. (İLLİYEV, 2010, s. 16) Eze, Gürcüce –dze’den. Harzade> Türkmen zade. Gürcüce ek almış Türkçe ad. Gürcüleşmiş Kıpçakların/ Türklerin hatırası.


Kıpçakça har: Kar. (ARIKAN, 2006, s. 288)


Har, Şah İsmail döneminde yerleşim yeri. (GÜNDÜZ, 2013, s. 92)


Harezeoğlu Pazar> Hamidiye.


HARILOĞLU Harılı, Türkmen oymağı. (ORHONLU, 1987, s. 72)
Harıloğlu Bayburt> Kemertaş.


HARMANOĞLU/ HARMANCIOĞLU Türkçe –cı yapım eki almış sözcük. Harmanlı, Irak Türkmeni oymağı. (SAATÇI, 1999, s. 296) Harman, eski kayıtlarda Maraş ve Çirmen sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 407) Harman, 1500’lü yıllarda Maraş livasında Kavugalı Türkmen oymağı. (SAKİN, 2010, s. 171)


Harmanoğlu/ Harmancıoğlu Çayeli> Kesmetaş. Gümüşhane> Yeşildere. İkizdere> Dereköy. Trabzon> Akoluk.


Harmandaroğlu Akçaabat> Pulathane. Trabzon> Çarşı. Görele. (YÜKSEL, 2015)


Harman-dar. Farsça dar: Eklendiği kelimeye bulunduran, sahip olan anlamını veren son ek.


Harmandar: Harman sahibi.


HARPUTOĞLU/ HARPUTLUOĞLU Bilindiği gibi Anadolu’da ilk Türkleşen yerler, Doğu Anadolu ile Güneydoğu Anadolu’dur. Yavuz-Şah İsmail savaşından sonra çok Türkmen boyu bu bölgeleri terk etmiş olup İran’a dönerken bir kesimi de Doğu Karadeniz yöresine gelmiştir.


“Şurası bir gerçektir ki, Doğu-Anadolu Safevi idaresinden kalsaydı, bir müddet sonra burada Türkçeden başka hiçbir dil konuşulmayacaktı.” (SÜMER, Oğuzlar, s. 176) Gelinen yer.
Harputoğlu/Harputluoğlu Bayburt> Şingah, Tuzcuzade. Hayrat> Balaban. Of> Fındıkoba. Rize> Üçkaya. Trabzon> Hızırbey, Pazarkapı.


HARTUMACIOĞLU/ HARTUMAOĞLU Çayeli> Çataldere. Güneysu> Gürgen. Trabzon> Pazarkapı. Mesleki ad. Gerçek sülale lakapları farklıdır.


HARUNOĞLU Harun, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar kabilesi. (ADİLOĞLU, 2005, s. 146) Harun/ Harunlar, 1450’li yıllarda Maraş, İçel, Kilis, Konya, Kütahya, Bozok sancaklarında Kayı Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1002)


Harunoğlu Borçka> Avcılar.


HARTLIOĞLU Hart, Bayburt’un eski köyü (Aydıntepe). (ÖZGER, 2007, s. 354) Gelinen yer.
Hartlıoğlu Bayburt> Akduran, Şingah, Uzungazi. Demirözü> Bayrampaşa, Çatalçeşme.


Hartlıkezbanoğlu Bayburt> Tuzcuzade.


HARZOĞLU Harz, 1600’lü yıllarda Tortum’da köy. (İNBAŞI, 2014, s. 30) Gelinen yer.


Harzoğlu Yusufeli> Zeytincik.


HASAMETOĞLU Hamaset veya Has Ahmet’ten bozma olabilecek kelime.


Hasametoğlu Aydıntepe> Şalcılar.


HASANAĞAOĞLU Hasanağa, Edirne ve Kerkük sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 408) Hasanağaoğulları, 1450’li yıllarda Maraş sancağında yaygın Bayındır Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1004)
Hasanağaoğlu Arhavi> Ulaş. Artvin> Dokuzoğul, Erenler. Beşikdüzü> Türkelli. Derepazarı> Sandıktaş. Torul> Kalecik. Trabzon> Ortahisar. Yusufeli> Köprügören.


HASANBABAOĞLU Hasanbaba, Tırhala sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 408)


Hasanbabaoğlu Trabzon> Boztepe.


HASANBEYOĞLU Hasanbeyli, Ordu ve Paşa sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 408) Hasanbeğ/ Hasanbeylü, 1450’li yıllarda Tarsus, Karaman, Aksaray, Konya, Malatya sancaklarında yaygın Bayındır Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1004)
Hasanbeyli, Bulgaristan’da yerleşim yeri. (ÇAVUŞ, 1990, s. 170)


Hasanbeyoğlu Ardanuç> Adakale, Harmanlı. Kelkit> Cumhuriyet, Deredolu.


HASANÇAVUŞOĞLU Hasançavuşlar, İzmir sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 408)


Hasançavuşoğlu Artvin> Oruçlu, Yanıklı. Trabzon> Çarşı. Vakfıkebir> Aydoğdu.


HASANİKOĞLU Hasanik, Şanlıurfa’da eski nahiye. (SEZEN, 2006, s. 224)


Hasanikoğlu Rize> Kömürcüler.


HASANOĞLU Hasan/ Hasanlar, eski kayıtlarda İçel, İzmir, Silistre, Çıldır, Adana, Maraş, Diyarbakır, Kütahya, Bursa, Çorum, Niğbolu sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 409) Hasan/ Hasanlar/ Hasanlu, 1450’li yıllarda Tarsus, Konya Kütahya, Karaman, Aydın, Adana ve Maraş sancaklarında yaygın Peçenek cemaati. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1011, 1013) Hasanoğlu, iskânlarda adı geçen Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 1997, s. 66)


Hasanoğulları, Kırcaali’de (Bulgaristan) yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 273)
Hasanoğlu Akçaabat> Işıklar. Araklı> Ayvadere, Bereketli, Hasköy, Karatepe, Köprüüstü, Merkez, Sulakyurt, Taşönü, Turnalı, Yeşilköy. Ardanuç> Hisarlı, Karlı, Konaklı, Peynirli, Tosunlu, Y. Irmaklar. Ardeşen> A. Durak, Baş, Cami, Pirinçlik. Arsin> Cumhuriyet, Yeşilce, Yeşilyalı, Yolüstü. Artvin> Bakırköy, Çarşı, Y. Maden. Beşikdüzü> Ağaçlı, Hünerli. Aydıntepe> Aydıntepe, Sorkunlu. Bayburt> Çakırbağ, Helva, Heybetepe, Kozluk, Oruçbeyli, Pamuktaş, Sakızlı, Sancaktepe, Şingah. Çamlıhemşin> Meydan. Çarşıbaşı> Zeytinlik. Çayeli> İncesırt, Latifli, Sarısu, Sırt. Çaykara> Demirkapı, Şahinkaya, Yaylaönü. Demirözü> Demirözü, Eymür, Yelpınar. Dernekpazarı> Çalışanlar. Fındıklı> Tepecik, Yeni. Gümüşhane> Boyluca, Dölek, Hasköy, Kaletaş. Hayrat> Dağönü, Geçitli. Hemşin> Yeniköy. Hopa> Çavuşlu, Kayaköy. İkizdere> Şimşirli, Yerelma. Kelkit> A. Özlüce, Ağıl, Alacat, Babakonağı, Başpınar, Çağlar, Dayısı, Devekorusu, Güllüce, Karaçayır, Küçükcami, Sarışeyh, Sütveren, Yenice. Köse> Kayadibi, Merkez. Maçka> Çağlayan. Of> Ballıca, Çamlı, Yazlık. Pazar> Cumhuriyet. Pazaryolu> Konakyeri. Rize> Söğütlü. Sürmene> Çavuşlu, Üzümlü, Yeniay, Zeytinli. Şalpazarı> Doğancı, Sayvançatak. Şavşat> A Koyunlu, Akdamla, Armutlu, Arpalı, Ciritdüzü, Çiftlik, Düzenli, Karaağaç, Kirazlı, Köprükaya, Saylıca, Şenocak, Üzümlü, Yamaçlı, Yaşar, Yavuzköy. Şiran> Akçalı, Babuş, Balıkhisar, Belen, Gökçeler, Kavakpınar, Örenkale, Şehithakan. Tonya> Büyük. Trabzon> Bahçecik, Boztepe, Çarşı, Çömlekçi, Erdoğdu, Gazipaşa, İskenderpaşa, Ortahisar, Pazarkapı, Yenicuma. Vakfıkebir> Çavuşlu, Körez. Yusufeli> Bostancı, Cevizlik, Pamukçular.


Hasan ile bağlantılı sülaleler:


Hasanalemdaroğlu Hayrat> Geçitli.


Hasanalioğlu Akçaabat> Mersin. Gümüşhane> Süleymaniye. Şalpazarı> Kireç, Sugören, Turalıuşağı. Şiran> Belen, Pelitli. Torul> Yalınkavak.


Hasanbaşoğlu Akçaabat> Derecik, Dürbinar. Bayburt> Kitre. Beşikdüzü> Anbarlı. Çarşıbaşı> Kadıköy. Çaykara> Taşkıran, Yeşilalan. Hayrat> Balaban, Sarmaşık. İkizdere> Gölyayla, Güneyce. Rize> Eminettin, Gölgeli, Hayrat, Kömürcüler. Şalpazarı> Akçiris. Trabzon> Akyazı, Beşirli, Gürbulak, Yeniköy. Vakfıkebir> Tarlacık.


Hasanbayraktaroğlu Artvin> Okumuşlar, Sümbüllü. Of> Gökçeoba.
Hasanbeşeoğlu Trabzon> Sayvan.
Hasanbozoğlu Beşikdüzü> Bozlu.
Hasancebioğlu (Bk. Çepnioğlu)
Hasancikalioğlu Köprübaşı> Gündoğan.


Hasancutoğlu Arhavi> Şenköy, Y. Şahinler.


Hasan-c-ut: Hasanlar anlamındadır. Eski Türkçe –ut eki çoğul edatıdır.


Hasançebioğlu (Bk. Çepnioğlu)
Hasançepoğlu (Bk. Çepnioğlu)
Hasandayıoğlu Araklı> Kalecik. Çayeli> Yenihisar. Köprübaşı> Fidanlı. Maçka> Coşandere.
Hasanefendioğlu Çayeli> Buzlupınar. Çaykara> Akdoğan, Soğanlı. Derepazarı> Çeşmeköy. Dernekpazarı> Akköse. Fındıklı> Sümer. Hayrat> Balaban. Kürtün> Taşlıca. Of> Bölümlü. Rize> Camiönü, Çarşı, Değirmendere, Kömürcüler. Sürmene> Soğuksu. Torul> Çamlıca. Trabzon> Ortahisar. Yusufeli> Altıparmak, Demirkent.


Hasanhalifeoğlu Ardanuç> Kızılcık. Ladik. (ÖZER, 2015)


Hasanhocaoğlu Ardanuç> Aydın, Müezzinler. Artvin> Y. Maden.


Hasaniçoğlu Pazar> Güzelyalı.


Hasankahyaoğlu Şavşat> Söğütlü.


Hasankalelioğlu Bayburt> Veysel. Yusufeli> Kılıçkaya.


Hasankavazoğlu Trabzon> Cumhuriyet.


Hasankuloğlu Kelkit> Çömlekçi.
Hasanpehlevanoğlu Ardanuç> Tütünlü.


Hasanreisoğlu Arhavi> Güngören. Fındıklı> Yeni. Of> Soğukpınar, Yazlık. Trabzon> Fatih, Sevimli.


Hasanrüştüoğlu Gümüşhane> Yeşildere.
Hasanşahoğlu Hopa> Sugören.


Hasanşeyhoğlu Demirözü> Gökçedere.
Hasanşıkoğlu Kürtün> Taşlıca.


Hasantahsinbeyoğlu Trabzon> Ortahisar.
Hasanustaoğlu Kürtün> Y. Uluköy.


Hasanyazıcıoğlu Arhavi> Güngören, Yemişlik. Fındıklı> Kıyıcık. Hopa> Güvercinli.


HASANPAŞAOĞLU Hasanpaşa, 1455 yılı Teke Sancağında Yörük cemaati. (ÜNAL, 1996, s. 237)


Hasanpaşaoğlu Bayburt> Kitre, Sakızlı, Şeyhhayran. Çaykara> Uzungöl. Trabzon> Gülbaharhatun, İskenderpaşa.


HASAPOĞLU Hasapçı, Hazar Türklerinin günümüzdeki devamı olan Karay Türklerinde soy ad. (ALTINKAYNAK, 2006, s. 135)


Hasapoğlu Pazar> Güneyköy.


Hasapuroğlu Bayburt> Darıca.


Hasap-ur. DLT ve çok Türk ağızlarında uri oğlu anlamındadır.
HASEKİOĞLU Hasekili, Maraş, Malatya, Diyarbakır sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 411) Hasekilü, 1450’li yıllarda Adana sancağında Kınık Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1016) Haseki,1500’lü yıllarda Aydın sancağında Türkmen oymağı. (YAZICI, 2002, s. 183)
Hasekiler, Yeniçeri ocağının14, 49, 66 ve 67. ortalarına verilen addır. (PAKALIN, c. I s. 754)


Hasek, Macaristan’da yerleşim yeri. (BİLGE, 2010, s. 128) Bölgede Macaroğlu, Belgratlı, Budapeştelioğulları vardır.
Hasekioğlu Aydıntepe> Gümüşdamla. Çaykara> Taşören. Of> Çamlı, Uğurlu. Yusufeli> Çıralı.


HASENEOĞLU Hasen, 1450’li yıllarda Haleb sancağında Ekrad cemaat. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1016)
Arapça hasene: Güzel, iyilik. (ÇAĞBAYIR)
Haseneoğlu Trabzon> Yenicuma.


HASIMOĞLU Şavşat> A. Koyunlu. Trabzon> İskenderpaşa.


HASIRCIOĞLU Hasırcı, 1500’lü yıllarda Dulkadirli Türkmenlerinin bir kolu. (SARI, 2015, s. 126) Hasırlı, 1500’lü yıllarda Gence-Karabağ Eyaletinde Türkmen oymağı. (NECEFLİ, 2010, s. 11)


Moğolca hasir: Deneyimli, ihtiyatlı. (LESSİNG)


Hasırcıoğlu Bayburt> Taşkesen.


HASİLOĞLU Hasıllık, 1450’li yıllarda Tarsus sancağında yaygın Bayındır Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1016) Hasılçılar, Türkmen kabilesi. (BEYOĞLU, 2000, s. 159)


Hasıllı: Harem ağalarının bir derecesi. (SERTOĞLU, 1986, s. 141)
Hasıl: Çabuk iş gören, hamarat. (ÇAĞBAYIR)


Hasiloğlu Araklı> Çankaya. Gümüşhane> Çamlı. İspir> Gaziler, Irmakköy.


HASİPOĞLU Hasib, 1450’li yıllarda Kırşehir sancağında Varsak Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1016) Hasipoğlu, iskânlarda adı geçen Türkmen aşireti. (BAYAR, 1994, s. 108)


Hasipoğlu Trabzon> Uğurlu. Ünye. (BACACI, 2011)


HASMANOĞLU Hasmane: Düşmanca.
Hasmanoğlu Şiran> Gökçeler.


HASOĞLU Has, Hazar Türklerinin bir diğer adı. (HÜSEYNOVA, 2011, s. 30) Has, 1450’li yıllarda Kütahya sancağında Kayı Türkmeni/ Yörük cemaati. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1003) Has Paşa, Menteşe yöresinde konar-göçer, Yörük/ Türkmen topluluğu. (YAKUPOĞLU, 2012, s. 358)
Hass, Türkçe ad olup, Memluklu emirlerinden. (SÜMER, Şahıs Adları, s. 384) Has bey, 1500’lü yıllarda Erzurum ileri gelenlerinden. (AYDIN, 1998, s. 158) Has, Karamanoğulları beylerinden. (UZUNÇARŞILI, 1969, s. 235) “Osmanlı’da toprak gelirlerinden biri olan has, sultanın, vezirlerin ve beylerin hakkıdır.” (BELLETEN, sayı 211, 1990, s. 1235) Has: Özel, seçkin. (ÇAĞBAYIR)


Has, Moğollar dönemi Türkistan’da (KUSHENOVA, 2006, s. 108); Fergana’da (ORHAN, 2007, s. 104); Tuna’da (DRAGANOVA, 2006, s. 81); Yanya’da (AYHAN, 2013, s. 310); Haslar, Tırhala’da (AYHAN, 2013, s. 443); Hasgil, 1500’lü yıllarda Çemişgezek’te yerleşim yeri. (ÜNAL, 1999, s. 283)


Hasoğlu Ardeşen> Kavaklıdere. Artvin> Orta. Çayeli> Büyük Caferpaşa. Gümüşhane> Kocayokuş. İspir> Karakarmış. Sürmene> Çimenli.


HASRAFOĞLU Kökü Hasr olabilecek sözcük. Hasr, 1450’li yıllarda Bozok sancağında Bayad Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1017)


Hasralar, 1500’lü yıllarda Kırşehir’de yerleşim yeri. (GÖKÇINAR, 2007, s. 28)


Hasrafoğlu Pazar> Elmalık. Hasrooğlu Şavşat> Ciritdüzü.


HASRETOĞLU Ardanuç> A. Irmaklar, Y. Irmaklar. Şavşat> Kurudere. Yusufeli> İşhan.


HASTAOĞLU Hastalıoğlu, Osmanlı kayıtlarında Bor kazasında sülale. (METİNER,2016, s. 110)


Kıpçak ağzında hasta: Dayanıksız, zayif, yorgun. (HASANKOHAL, 2017, s. 303)
Hastaoğlu Akçaabat> Çukurca, Meşeli. Ardanuç> Karlı. Bayburt> Yaylalar. Çayeli> Adalar, B. Taşhane, Hassadık. Şalpazarı> Kasımağzı.


Hastavarlıoğlu İspir> Devedağı.


HASUROĞLU Hasur: Sır saklayan. (DEVELLİOĞLU)
Hasur, 1500’lü yıllarda Sivas’ta yerleşim yeri. (DEMİR, 2007, s. 114)


Hasuroğlu Gümüşhane> Tandırlık.


HASUTOĞLU Hasut: Türk kabilesi. (LEZİNA)
Hasud, “haset”ten. (DEVELLİOĞLU)
Hasud, 1500’lü yıllarda Çermik sancağında köy. (GÜNDÜZ, 1993, s. 115) Osmanlıcada D/ T ses değişimi sık rastlanan durumdur.
Hasutoğlu İspir> Yeşiltepe.


HAŞİFOĞLU Hasif’ten. Hasif: Aklı başında olan, olgun. (ÇAĞBAYIR)


Haşifoğlu Çayeli> Maltepe.


HAŞİLOĞLU Haşil, yöresel yemek türü.


Haşilli, Araklı’nın Taşgeçit köyünün mahallesi. Gelinen yer.
Haşiloğlu Araklı> Bereketli, Taşgeçit. Aydıntepe> Şalcılar. Bayburt> Camiikebir. Çamlıhemşin> Kaleköy. İspir> Y. Fındıklı. Kelkit> Kılıçtaşı. Köprübaşı> Arpalı, Beşköy. Sürmene> Yazıoba.


HAŞİMOĞLU Haşımlı, Danişmendli Türkmeni. (GÜNDÜZ, 2005, s. 103) Haşimli, Afyon sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 411) Haşimlü, zorunlu iskânlarda adı geçen Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 1997, s. 125)


Haşimiler, Azerbaycan’da Emirlik. (ÖGEL, 1992, s. 5)


Haşem kışlağı, 1450’li yıllarda Sivas sancağında Avşarların yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 930) Haşimiye, 1850'li yıllarda Bağdat’ın nahiyesi. (BELLETEN, sayı 211, 1990, s. 1251)
Haşimoğlu Araklı> Taşgeçit. Ardanuç> Meşeköy. Ardeşen> E. Armutluk, Merkez, Pirinçlik, Seslikaya, Şentepe. Arhavi> Dikyamaç, Sırtoba. Çamlıhemşin> Köprübaşı. Hayrat> Meydanlı. Kürtün> Elmalı. Pazar> Ortayol. Rize> Kambursırt.


Haşimefendioğlu Trabzon> Ortahisar.
HAŞLAKOĞLU Haşlak: Cılız kişi. (ÇAĞBAYIR)
Haşliya, Torul’un eski köy. (SAYLAN, 2012, s. 28)


Haşlakoğlu Bayburt> Ballıkaya, Çayırözü, Yedigöze.


HAŞOĞLU Haşcı, 1450’li yıllarda Kütahya sancağında Yörük cemaati. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1017, 589) Haşr, 1500’lü yıllarda Bozok sancağında Dulkadirli Türkmeni. (SARI, 2015, s. 342)
Farsça haş: Kızgınlık, şiddet. (DEVELLİOĞLU)


Haş, Batı Türkistan’da İlak’a bağlı şehir. (AYDIN, 1989, s. 60) Haş, Moğollar döneminde Türkistan’da yerleşim yeri. (KUSHENOVA, 2006, s. 108) Haşiye, Bayburt’ta eski yerleşim yeri. (ÖZGER, 2007, s. 354)


Haşoğlu Bayburt> Aslandede. Dernekpazarı> Akköse. İspir> Sırakonak.


Haş ile bağlantılı sülaleler:


Haşavrioğlu Rize> Veliköy.


Haş-avri. Avri: Avul.


Haşeminoğlu Dernekpazarı> Çalışanlar. Köprübaşı> Beşköy.


Haşioğlu Pazar> Ortayol, Yücehisar.


Haşi, 1450’li yıllarda Danışmentlü Türkmenlerinin Afyon’da yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1017, 589)


Haş-i, Lazca etkisiyle –i sesini almıştır.


HAŞUTOĞLU Haşut, Aşut’tan, yüksek geçit. İbranice haşud: Şüpheli, zanlı. (BENYAKAR) Hazar Türklerinin hatırası.


Haşut, Kelkit’in eski köyü. (SAYLAN, 2012, s. 30) Gelinen yer.
Haşutoğlu Bayburt> Çayıryolu.


HATAYOĞLU/ HATAİOĞLU Hatai, Ağaçeri Türkmeni. (LEZİNA) Hatayi, İran’da yaşayan Türkmen oymağı. (KAFKASYALI, 2010, s. 96)


Hatai, Şah İsmail’in şiirlerinde kullandığı ad. Eski Türkçe hatai: Çin. (ÇAĞBAYIR)
Hataioğlu/ Hatayoğlu Ardanuç> Anaçlı. Dernekpazarı> Zincirlitaş


HATEM HAVACEOĞLU Hatemli, Türkmenli oymağı (s. 69) ve zorunlu iskâna tabi tutulan Türkmen kolu. (ORHONLU, 1963, s. 67)
Havace, “hoca” kelimesinin özel yazılışıdır.
Hatem Havaceoğlu İspir> Avcı, Moryayla.


HATHALIOĞLU Hata, Selçuklular zamanında adı geçen şehir. (ÖZÇAMCA, 2007, s. 156)


Hathalioğlu Yusufeli> Dağeteği, Darıca.


HATINOĞLU/ HATİNOĞLU/ HITINOĞLU/ HUTİNOĞLU/ HATUNOĞLU Hatunoğlu, Türkmeni oymağı. (EMREN, 2018, s. 18) Hatınlu, eski kayıtlarda Adana sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 326) Hatun Kayısı, Kayı boyundan. (SÜMER, Oğuzlar, s. 406)


Hatun ile başlayan değişik Türkmen cemaatleri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1017)


Eski Uygurca hatun: Hakan eşi, katun. (CAFEROĞLU, 2011) Hatun, Hazarlı prenses. (ARTAMONOV, 2008, s. 317) Hatunoğlu Kurt İsmail Hakkı Paşa (1868-1875). (Prof. Dr. Enver Konukçu, 2012, History Studies Armağanı, s. 227) Hatun, Menteşeoğulları döneminde kervansaray. (ÇEVİK, 2012, s. 352)


Hatun-ili, 1732 yılında 22 köyü olan Silistre sancağına bağlı kaza idi. (HALAÇOĞLU, 1997, s. 90) Hatun şehri, Taşkend’te. (AYDIN, 1989, s. 61)


Çok sülalede olduğu gibi bu aile de Arhavi’de Lazca, Murgul’da Gürcüce, Erzurum’da Türkçe, Ağrı’da Kürtçe... konuşan Türk boylarından biridir.


Hatınoğlu/ Hatinoğlu/ Hatunoğlu Arhavi> Başköy, Y. Hacılar, Dülgerli, Üçırmak. Bayburt> Konursu. Borçka> Akpınar, Taraklı. Demirözü> Merkez. Fındıklı> Aksu. Yaylacılar, Yeniköy. Hopa> Çamlı. İspir> Pınarlı. Murgul> Akantaş, A. Küre, Başköy, Damar, Kabaca. Pazaryolu> Kümbettepe, Merkez. Şavşat> Çiftlik, Tepeköy.


Hatin ile bağlantılı olabilecek sülaleler:


Hatumoğlu Çayeli> Beyazsu, Şirinköy.


Hatunanaoğlu Bayburt> Taşocağı.


HATIRALİOĞLU Hatır-ali. Hatiroğlu Mesud, Moğollara karşı isyanı başlatan Anadolu beylerbeyi. (TURAN, 2012, s. 427)


Şerafeddin Hatıroğlu, Selçuklu dönemi ileri gelen kişilerden. (GORDLEVSKİ, 1988, s. 282)


Hatırı, 1500’lü yıllarda Çemişgezek (GÜNDÜZ, 1993, s. 161) ve Hatırlar, 1450’li yıllarda Alayuntlu Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 1997, s. 817)


Hatıralioğlu Fındıklı> Aksu, Çağlayan.


HATİCEOĞLU Hadicelü, Anamuslu Türkmeni kolu. (LEZİNA) Hadicelü, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Yüreğir Türkmeni oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 972)
Haticeoğlu Maçka> Ormanüstü. Trabzon> Bahçecik, Geçit, Hızırbey.


HATİLALİOĞLU Hatila, yeni adı Taşlıca olan Artvin’in merkez köyü. Gelinen yer.


Hatilalioğlu Artvin> Şehitlik.


HATİPOĞLU Hatibler, eski kayıtlarda Kütahya ve Paşa sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 412) Hatibler/ Hatiblü, 1450’li yıllarda Konya, Urfa ve Adana sancaklarında yaygın Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1019) Hatipoğlu, Aydın sancağında eşkıyalık olaylarına karışan aşiret. (ATABAY, 2008, s. 69)


Hatip, mesleki sınıf. (SELÇUK, 2002, s. 94)


Hatipoğulları, Kırcaali’de/ Bulgaristan (AYHAN, 2013, s. 273); Hatip, 1600’lü yıllarda Karaman’da nahiye. (CENGİZ, 2009, s. 220); Hatıb/ Hatipoğlu, 1450’li yıllarda Aksaray’da (YÖRÜK, 1996, s. 71); Hatib, 1450’li yıllarda farklı Türkmenlerin yaygın yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2603)
Hatipoğlu Akçaabat> Bozdoğan, Yıldızlı. Ardanuç> Kızılcık. Ardeşen> Cami, Duygulu, Kuzey. Arhavi> Yolgeçen. Artvin> Çarşı. Bayburt> Darıca, Şeyhhayran, Şingah, Tuzcuzade. Çayeli> Büyükköy, Çilingir, Sefalı. Çaykara> Akdoğan, Kabataş, Uzuntarla. Dernekpazarı> Çalışanlar, Taşçılar. Gümüşhane> Süleymaniye. Kelkit> Bindal, Doğanca, Gerdekhisar, Gümüşgöze, Sarışeyh, Ünlüpınar. Maçka> Kırantaş. Of> Ağaçseven, Bölümlü. Pazar> Cumhuriyet. Şavşat> Kocabey, Yeniköy. Şiran> Akbulak, Karaca, Mertekli. Torul> Işık, Uğurtaşı. Trabzon> Cumhuriyet, Çarşı, Pazarkapı, Yenicuma. Yomra> Kömürcü, Ocak, Özdil.


HATOĞLU Moğolca had: Han soylu. (LESSING) Hat, Çeçen toplumunda otuz evlik birim. (BİLGE, 2015, s. 618) Hat: Yazı yazmak, buyruk salmak. (EYUBOĞLU, 1995)


Had, 1500’lü yıllarda Şam eyaletinde yerleşim yeri. (ÖKSÜZ, 2016, s. 103)


Hatoğlu Ardeşen> Tunca. Beşikdüzü> Resullü. Trabzon> Bahçecik.


Hatismailoğlu Yusufeli> Yüksekoba.


Hativaroğlu Artvin> Seyitler.


HATTATOĞLU Haddad, Osmanlıda mesleki sınıf. (SELÇUK, 2002, s. 94)


Hattatoğlu Artvin> Orta. Trabzon> Pazarkapı.


HAVACIOĞLU Hevace’den bozma sözcük. (Bk. Hevaceoğlu)


HAVASOĞLU Havasiye, Türkmen oymağı. (HÜRMÜZLÜ, 2006, s. 146)
Havvas, “has” kelimesinin çoğulu. (SERTOĞLU, 1986, s. 145) Osmanlıda has, bir çeşit toprak gelir sistemi. (Bk. Hasoğlu)
Arapça havas: Okumuşlar, bilginler, kendini halktan üstün sayan kişi. (ÇAĞBAYIR)
Havas, Moğollar döneminde Türkistan’da (KARADAĞ, 2006, s. 112); Yanya sancağında (Balkanlar) (AYHAN, 2013, s. 150); 1450’li yıllarda Maraş ve Kozan’da Türkmen yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 159)
Havasoğlu/ Havaslıoğlu Akçaabat> Karpınar. Trabzon> Çağlayan.


HAVİOĞLU Arapça havi: Issız, boş, tenha yer. (DEVELLİOĞLU)


Havi, Kanuni döneminde Kerkük Livasında yerleşim yeri. (SARINAY, 2003, s. 21) Gelinen yer.


Havioğlu Şalpazarı> Çetrik.


HAVLİOĞLU Havlu, Vize, Kayseri, Niğde sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 412) Havla, 1500’lü yıllarda Alanya livasında Kavugalı Türkmeni oymağı. (SAKİN, 2010, s. 173)


Havlı, 1500’lü yıllarda Silistre’de (ÖZYURT, 2006, s. 63) ve Havlu, 1450’li yıllarda Saruhan sancağında Karkın Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 761) Balkanlardan bölgeye göçler çok fazla olmuştur.


Havlioğlu Güneysu> Adacami.


Havulioğlu Güneysu> Yenicami.


HAVRAOĞLU Havra, Çayeli’nin Yanıkdağ köyünün adı. Gelinen yer.


Havraoğlu/ Havroğlu Beşikdüzü> Yeşilköy. Maçka> Güzelyayla.


HAVRİOĞLU Havri, 1500’lü yıllarda Harput’ta yerleşim yeri. (AKYEL, 2013, s. 11) Gelinen yer.
Havrioğlu Tonya> İskenderli, Kaleönü.


HAVUÇOĞLU Havus, Semerkant’ta şehir. Gelinen yer.
Havuçoğlu Düzköy> Gökçeler. Şiran> Sellidere.


HAVUZOĞLU Havz, Azerbaycan'da Şemahi (Şirvan hanlığı) hanlığının yerleşim yeri. (BİLGE, 2015, s. 240) Havuzlar, Kırcaali’de (Bulgaristan) köy. (AYHAN, 2013, s. 273) (Bk. Gağuzoğlu)


Havuzoğlu Rize> Hayrat.


HAYALİOĞLU Haya, İkizdere’nin Çaykara sınırıyla bitişik ve çok göç veren yüksek köylerinden biri. Gelinen yer.
Hayalioğlu Bayburt> Veysel. İkizdere> Gölyayla, Tozköy. Kalkandere> Ormanlı. Of> Doğançay. Trabzon> Erdoğdu, Gölçayır.


HAYALOĞLU Hayallar, Türkmen sülalesi. (ATANIYAZOV, 2005, s. 299)


Hayaloğlu Akçaabat> Akdamar, Akören. Bayburt> Danişment, Yeşilyurt. Demirözü> Y. Dikmetaş. Gümüşhane> Demirören.


HAYATOĞLU Hayat, 1450’li yıllarda Diyarbakır sancağında Bozulus Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1021) Hayatlı, Irak’ta Türkmen oymağı. (SAATÇI, 1999, s. 296)


Hayat: Dirilik, canlılık. (EYUBOĞLU, 1995) Hayyat, Osmanlıda mesleki sınıf. (SELÇUK, 2002, s. 94)


Hayat,1400’lü yılların sonunda Aksaray’da yerleşim yeri. (YÖRÜK, 1996, s. 61)
Hayatoğlu Bayburt> Tuzcuzade. Yusufeli> Kılıçkaya.


HAYDAROĞLU Haydarlu, Akkoyunlu devletini meydana getiren oymaklardan biri. (TKD, sayı 324, s. 298) Haydarlar, eski kayıtlarda Bozok, Paşa, Menteşe, Niğbolu, Sivas, Maraş, Gelibolu, Bursa, Tarsus, Konya, Edirne, İçel, Diyarbakır sancaklarında Türkmen/ Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 414) Haydar/ Haydaroğlu/ Haydarlu,1450’li yıllarda Tarsus, Sivas, Antep, Diyarbakır, Bozok, Maraş ve Adana sancaklarında çok yaygın Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1021) Haydarlı, zorunlu iskâna tabi tutulan Türkmen oymağı. (ORHONLU, 1963, s. 70)
Haydar: Aslan. Hz. Ali’nin lakabı. Haydaroğlu Kalender, Celali şefi. (AKDAĞ, 1963, s. 55) Haydari, tasavvufi tarikat. (KÖSOĞLU, 2013, s. 159)
Haydari,1600’lü yıllarda Erzurum’da (İNBAŞI, 2014, s. 21); Haydar, 1450’li yıllarda farklı Türkmen oymaklarının Anadolu’da yaygın yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2604)
Haydaroğlu Ardanuç> Tosunlu. Çamlıhemşin> Muratköy. Demirözü> Damlıca, Gökçedere. Gümüşhane> Mescitli. Hopa> Balıkköy. Kelkit> Bezendi, Gödül. Köse> Akbaba, Merkez. Kürtün> Süme. Of> Ağaçseven. Pazar> Güneyköy, Merdivenli. Rize> Tophane. Şalpazarı> Düzköy. Şiran> Babacan. Trabzon> Dolaylı, Kemerkaya, Pelitli.


HAYIRLIOĞLU/ HAYIROĞLU Hayırlı, eski kayıtlarda Tarsus, Maraş, Tırhala sancaklarında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 414) Hayır, 1500’lü yıllarda Maraş livasında Demircili Türkmeni. (SAKİN, 2010, s. 174) Hayır, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkarlar boyu. (ADİLOĞLU, 2005, s. 197)
Hayır, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Avşar yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1806)


Hayırlıoğlu Araklı> Yolgören. Artvin> Sümbüllü. Bayburt> Kaleardı, Kemertaş. Gümüşhane> Akocak. İkizdere> Ilıca. Maçka> Çeşmeler.


Hayırmanoğlu Trabzon> İskenderpaşa.


Hayır-man: Hayırlar, Türkmenler. Farsça –an eki çoğul edatıdır.


HAYLAOĞLU Hayli, Yörük Taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 414) Hayli, Avşar Türkmeni. (BOSTANCI, 1998, s. 73)


Hayla, 1542 yılında Bosna’da Paşa sancağında yerleşim yeri. (ÇAĞ, 2004, s. 41) Gelinen yer.


Haylaoğlu Ardanuç> Tosunlu.


HAYRİOĞLU Hayru, 1500’lü yıllarda Maraş livasında Kavurgalu Türkmen oymağı. (SAKİN, 2010, s. 174)


Hayrillü, Karaman eyaletinde kaza. (SEZEN, 2006, s. 41)
Hayrioğlu Araklı> Yolgören. Ardanuç> Akarsu, Bereket, Ovacık, Sümbüllü. Gümüşhane> Çayırardı. Köse> Akbaba. Sürmene> Küçükdere, Ovalı. Şavşat> Çavdarlı, Kireçli, Yavuzköy. Trabzon> Dolaylı, Yeşilbük. Yomra> Şanlı.


Hayriyeloğlu Artvin> Taşlıca.


HAYRULLAHOĞLU Hayrullu, Yörük Taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 398)
Hayrullahoğlu Ardanuç> Müezzinler, Sakarya. Artvin> Derinköy, Ortaköy, Oruçlu. Aydıntepe> Dumlu. Çaykara> Karaçam. İkizdere> Sivrikaya. İspir> Göç, Sırakonak. Pazaryolu> Dikmetaş, Gölyanı. Şavşat> Meşeli. Yusufeli> Darıca, Demirköy, İşhan, Kömürlü.


HAYTAOĞLU Hayta, Oğuzlara, eski Bulgar Türklerine veya Akhunlar (Eftalit) mensup oymak. (TYASB, ERÖZ, s. 48) Haytalı, Tencili Türkmeni taifesi. (LEZİNA) Hayta, büyük Yörük obalarından. (İLBEY, 2010, s. 237) Hayta, 1595’te Posof’ta sülale. (BEKADZE, 2014, s. 100)
Hayta: Cesaretleri ve savaş kabiliyetlerinin üstünlüğü ile meşhur olan, serhatlarda kullanılan asker sınıfı. (SERTOĞLU, 1986, s. 146) Bulgarca hayta: Güçlü, zorba. (TIETZE)
Hayto, 1542’de Kefe’de yerleşim yeri. (ÖZTÜRK, 2000, s. 119) Bu bölgeden Doğu Karadeniz’e göçler çok olmuştur.
Haytaoğlu Ardanuç> Avcılar, Bağlıca, Boyalı, Cevizli, Gümüşhane, Kapı, Kutlu. Artvin> Köseler. Bayburt> Alapelit, Kırkpınar, Veysel. Çayeli> Çilingir, Kesmetaş. Çaykara> Çambaşı, Taşkıran. Demirözü> Beşpınar. Gümüşhane> Akçahisar, Buğalı, Tekke, Yeşildere. İspir> Çamlıkaya. Kelkit> Yeşilova. Pazaryolu> Karataş. Şavşat> Savaş, Tepeköy. Torul> Kopuz, Zigana. Yusufeli> Çağlayan.


HAZANOĞLU İbranice hazan: Dini ezgilerle dua eden din görevlisi. (BENYAKAR) Hazar Türklerinin hatırası.
Hazan, Karay Türklerinde soy ad. (ALTINKAYNAK, 2006, s. 135)
Hazani, 1450’li yıllarda Suruç’ta Döğer Türkmenlerinin yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2490) Gelinen yer.


Hazanoğlu Köse> Salyazı.


Hazanvelioğlu Kelkit> Çamur.


HAZAROĞLU/ HAZARLUOĞLU Tarihte Museviliği kabul eden Türk boyu olup Hazar imparatorluğunu kurmuşlardır. Günümüzdeki bakiyeleri ise Karay/ Karaim Türkleridir.


Hazar, Uygur kağanı. (GÜLENSOY, 2015, s. 187) Hazar, Kazar, Kozar: Gezmek anlamında. (ÖZTÜRK, 2004, s. 32)


Hazarlar dünya sahnesine, göçebe yaşam tarzını benimsemiş, Şamanist Türk akıncılar olarak çıkmışlardır. (BROOK, 2005, s. 21) Türkler, Ogur, Savir ve Onogur kavimlerinden Hazar kavimler birliğini oluşturdular. (CZEGLEDY, 2009, s. 130)


“Hazar sözcüğü geçen adamlar anlamına gelir. Göçebeler göçerler. İlk İbraniler olan ve 4000 yıl önce İbrahim’le birlikte Kenan ülkesine doğru yola çıkan Mezopotamya İbranilerine de İvrim adı verilir. İvrim sözcüğünün anlamı tamamen aynıdır geçen adamlar.” (PİATİGORSKY, 2007, s. 9)


Hazarlar M. S. 457 yılında Kafkasya’daki Pers savunmasını kırarak Kür ve Aras ülkesini ele geçirip İberya, Gürcistan ve Ermenistan içlerine doğru yürüdüler. (GÖKÇE, 2000, s. 5)


Hazar Tekin, Uygur hükümdarı. İki Bizans imparatoru Rus steplerine yerleşen Hazar Türklerinden iki prensesle evlenmişlerdir. (RUNCIMAN, 2005, s. 33) Bizans imparatoru Leon Hazar’ın annesi Hazar prensesi idi. (KOESTLER, 1977, s. 101)


Hazarlar, Museviliği kabul eden Türk boyudur. Günümüzde Karay ve Karaim Türkleri adı ile anılmaktadırlar. Karadeniz bölgesinde izlerini her yerde görmek mümkündür. Günümüzde Türkiye’de, Kırım’da, Rusya’da, Polonya, Litvanya, Azerbaycan, Amerika Bileşik devletleri, İsrail ve bazı Avrupa ülkelerinde çok küçük cemaatler halindeler.


Hazar Türklerinin hatırası olan Trabzon, Rize ve Artvin’de Hazar, Hazer, Hezor, Hozarak, Hozarlı, Hozari gibi köy ve mahalle adları vardır. Hazari, 1500’lü yıllarda Çemişgezek’te yerleşim yeri. (ÜNAL, 1999, s. 283) Elazığ’da Hazar Gölü. Hazer, Filibe’de yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 290)


Hazar denizi, Hazarların hatırası. Hazaran, Hazar şehri. (BROOK, 2005, s. 27, 57) Hazar, 1600’lü yıllarda Harput’ta yerleşim yeri. (AKYEL, 2013, s. 14)


Hazaroğlu/ Hazarluoğlu Ardanuç> Tepedüzü. Fındıklı> Sümer. Şebinkarahisar. (KIVRIM, 2015)


Hazaranoğlu Dernekpazarı> Zincirlitaş. Giresun. (EMECEN, 2015)


Hazar-an: Hazarlar anlamındadır. Farsça -an eki çoğul edatıdır.


HAZBÜRÜKLÜOĞLU Hazlar, Türkmen kabilesi. (BEYOĞLU, 2000, s. 186) Bük, Türkçe kelime olup yaygın yer adıdır.
Hazbürüklüoğlu Demirözü> Gökçedere.


HAZIROĞLU Hazırlı, Niğde sancağında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 398) Hazırcılu, 1526’da Küşne Türkmenlerinden. (ATEŞ, 2010, s. 38)


Hazır: Önde duran, ortada olan. (EYUBOĞLU, 1995)


Hazıra, 1500’lü yıllarda Şam eyaletinde (ÖKSÜZ, 2016, s. 41);Hazırlu, 1500’lü yıllarda Çemişgezek’te yerleşim yeri. (ÜNAL, 1999, s. 279)
Hazıroğlu Arhavi> Kale. Hopa> Başköy. Gümüşhane> Aktutan. Of> Çaltılı. Rize> Muradiye, Üzümlü.


Hazırevlatoğlu Hopa> Çamlı, Sugören.


HAZİKOĞLU Hazek, Abaza taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 415)


Kıpçakça hazık: Usta, mahir. (UĞURLU, 1984, s. 153)


Hazikoğlu Ardanuç> Ovacık.


HAZİMOĞLU Arapça hazim: Bozguna uğratan, galip. (ÇAĞBAYIR)


Hazem, Kosova’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 254)


Hazimoğlu Ardanuç> Bulanık, Ovacık.


HAZNEDAROĞLU Hazinedarlu, 1450’li yıllarda Maraş sancağında yaygın Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1037)
Hazinedar: Herhangi bir hazineyi muhafaza etmekle mükellef bulunan kimse. (SERTOĞLU, 1986, s. 147) Hazineoğlanı, II. Murat zamanında tımar verilen bir sınıf. (ALTUĞ, 2010, s. 223)


Hazinedarlu, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Bayındır Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2102) Hazinedar, Candaroğlu yöresinde Türkçe iskân birimi. (ÇEVİK, 2012, s. 355)


Hazinedaroğlu Köse> Akbaba, Salyazı. Şavşat> Atalar, Ciritdüzü.
Hazinecioğlu Kelkit> Kılıçtaşı. Torul> Alınyayla.


HEBİLOĞLU Hebilü, Samsun’un eski köyü. Hebellu, Paşa sancağında yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 406) Gelinen yer.


Hebiloğlu Şalpazarı> Kasımağzı. Boyabat’ta. (YILMAZ, 2018, s. 40)


HECİNLİOĞLU Hecinli, Samsun’un eski köyü. (Köylerimiz, 1968, s. 279) Gelinen yer.
Hecinlioğlu İspir> Başköy.


HEKİMOĞLU Hekim, Olam Türkmeni oymağı. (LEZİNA) Hekimli, Paşa sancağında (Rumeli) Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 415)


Hekim: Bilge, bilgi, çok bilen, ince sezişli. (EYUBOĞLU, 1995)


Hekim Kışlası, 1450’li yıllarda Bozok sancağında Bayat Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 104)


Hekimoğlu Arhavi> Cumhuriyet, Konaklı, Soğucak. Artvin> Ortaköy, Soğucak, Şehitlik, Y. Maden. Beşikdüzü> Resullü. Türkelli. Çayeli> Madenli. Çaykara> Köknar. Düzköy> Çiğdemli. Fındıklı> Saat. Şavşat> Tepeköy. Trabzon> Erdoğdu, Soğuksu, Subaşı. Yusufeli> Cevizlik, Kılıçkaya, Kirazalan.


Hekimhaliloğlu Trabzon> Ortahisar.


HELEKEROĞLU Helek-er. Halek, 1500’lü yıllarda Kayseri’de Yörük cemaati. (YETKİN, 2007, s. 97) Halek-er: Türkmen eri.
Helekeroğlu/ Helekaroğlu Tonya> İskenderli. Maçka> Güzelyayla.


HELEVUZOĞLU Helev-uz. Hellevler, Türkmen oymağı. (BEYOĞLU, 2000, s. 516) Uz, Oğuzların diğer bir adıdır. (BROOK, 2005, s. 265)


Helerüz, 1500’lü yıllarda Harput’ta yerleşim yeri. (ÜNAL, 1989, s. 80)
Helevuzoğlu Demirözü> Yakupabdal.


HELLİOĞLU Helli, 1450’li yıllarda Mardin sancağında Arap taifesi. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2031) Hellioğlu Şiran> Başköy.


HELVACIOĞLU/ HELVALIOĞLU Helvacı, Türkmen oymağı. (HÜRMÜZLÜ, 2006, s. 162) Helvacı, Irak Türkmenlerinden. (SAATÇI, 1999, s. 296) Helvacı, Saruhan sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 415)
Helvacı, önceleri bir iş, sanat adı olan bu ad, sonradan sülale adına dönüşmüştür. (ATANIYAZOV, 2005, s. 165) Helvacıoğlu İlyas Bey, Şah İsmail döneminin ilk avcıbaşısı. (SÜMER, 1999, s. 22) Halvacı, Karay Türklerinde kullanılan soy ad. (ALTINKAYNAK, 2006, s. 135) Helvacı, mesleki ad. (İNBAŞI, 2014, s. 15)
Helvalı, 1450’li yıllarda Aksaray’da (YÖRÜK, 1996, s. 61);Helva, 1500’lü yıllarda Bayburt’ta (MİROĞLU, 1975, s. 50);Helvacı, Bulgaristan’da (ÇAVUŞ, 1990, s. 174) ve 1450’li yıllarda Saruhan sancağında Kızık Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1711) Helvacı, 1830’lu yıllarda Akçaabat’ın köyü. Helva, Bayburt’un eski köyü.
Helvacıoğlu/ Helvalıoğlu Araklı> Kayacık, Taştepe. Ardanuç> Tosunlu. Artvin> Sümbüllü. Bayburt> Şingah, Zahit. Gümüşhane> Beyçam. Şavşat> Cevizli.


HEMEOĞLU Heme, “Hemen”den. Hemenli, Avşar Türkmeni kolu. (LEZİNA)
Farsça heme: Hep, bütün. (DEVELLİOĞLU)
Hemeoğlu Bayburt> Veysel.


Hemengüloğlu Bayburt> Kaleardı, Yoncalı.


HEMGAHOĞLU Hemergan,1450’li yıllarda Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1038)


Hem-gah. Hem, Çovdur Türkmeni kolu. (LEZİNA) Gah, yer isimleri yapan son ek. Karargah, ordugah…
Hemgahoğlu Bayburt> Uzungazi.


HEMŞİNLİOĞLU/HEMŞİNOĞLU/ HEMŞİOĞLU Rize’nin ilçesi. Gelinen yer.


Hemşinlioğlu/ Hemşinoğlu/ Hemşioğlu Artvin> Zeytinlik. Fındıklı> Aksu. Kelkit> Çamur. Köprübaşı> Beşköy. Rize> Değirmendere, Piriçelebi. Yomra> Ocak.


HENDEKÇİOĞLU Hendekler, 1450’li yıllarda Saruhan sancağında İğdir Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1038) Hendek, Oğuz kabilelerinden biridir. (HÜSEYNOVA, 2011, s. 43)


Hendek, 1450’li yıllarda Ankara’nın mahallesi. (ERDOĞAN, 2004, s. 86)


Hendekçioğlu Rize> Küçükköy. Giresun. (EMECEN, 2015)


HENDENOĞLU/ HENDEMOĞLU Hen-dem. Hen: Gizli, sır ve dem: Soluk, nefes. (ÇAĞBAYIR) Tasavvufi inanç ve düşüncesiyle bağlantılı lakap.


Hendemoğlu/ Hendenoğlu Çaykara> Koldere. Derepazarı> Bürücek. Dernekpazarı> Kondu. Hayrat> Balaban, Pazarönü. Kelkit> Deredolu, Y. Özlüce. Rize> Atmeydanı. Sürmene> Çamburnu, Yeniay.
HENEGELOĞLU/ HENGELOĞLU/ HENEGÜLOĞLU Osmanlıcanın özelliği sonucu kayıtlara birbirine yakın farklı adlarla geçmiştir. Hanege, yeni adı Dumlusu olan Bayburt’un köyü. (ÖZGER, 2006, s. 263) Hanege, Kelkit (SAYLAN, 2012, s. 30) ve 1500’lü yıllarda Erzincan’da yerleşim yeri. (MİROĞLU, 1990, s. 72) Gelinen yer.


Hergeloğlu/ Henegüloğlu Akçaabat> Yeşiltepe. İkizdere> Tulumpınar.


HENGAMOĞLU/ HENGEMOĞLU Hengameci, Karakocalu Türkmeni kolu. (LEZİNA) Hengameci, Maraş sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 416) Hengamcı, 1500’lü yıllarda Karacalu Türkmeni. (SÜMER, 1963, s. 92)


Farsça hengam: Zaman, vakit, mevsim ve hengem: İş ve hengame: Kavga, dövüş. (ÇAĞBAYIR)


Hengameoğlu/ Hemgemoğlu Ardeşen> Y. Durak. Yusufeli> Altıparmak. Giresun. (EMECEN, 2015)


HEREKOĞLU Herekoğlu, Danişmendlü Türkmenlerinden. (KALKAN, 1982, s. 96) Herekli, DanişmendliTürkmenlerindenolup zorunlu iskâna tabi tutulan oymaklardan. (ORHONLU, 1963, s. 69)


Kıpçakça herekli: Çubuklarla yapılmış çadır. (AKYOL, 1919, s. 71)
Herek, Torul’un eski köyü. (SAYLAN, 2012, s. 28)
Herekoğlu Kürtün> Söğüteli.


HERGELOĞLU Hergeleci, mesleki sınıf. (SELÇUK, 2002, s. 94)


Hergeloğlu Akçaabat> Doğanköy. Giresun. (EMECEN, 2015) Görele. (YÜKSEL, 2015)


HERVENİKOĞLU Harvani, 1500’lü yıllarda Dulkadirli Türkmenlerin Bozok’taki yerleşim yeri. (SARI, 2015, s. 135) Gelinen yer.


Hervenikoğlu Çayeli> Yanıkdağ.


HESAPOĞLU Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar Türklerinde hasebli: İşbilir, becerikli, açıkgöz. (TAVKUL, 2000)
Hesapoğlu Çayeli> Seslidere.,


Hesapköroğlu Köprübaşı> Beşköy.


HETÇİOĞLU Het, “hat”tan. Hat: Yazı yazmak, buyruk salmak. (EYUBOĞLU, 1995) Hatçı> Hetçi: Yazıcı.
Hekçi, 1450’li yıllarda Karesi sancağında Karkın Türkmenlerinin yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1294)
Hetçioğlu Bayburt> Yaylalar.


HEVACEOĞLU “Kurtuluş” kelimesinin “Hordoloş” okunması gibi, yazılışı özel olan kelimedir. Havace/ Hevace/ Havacı, Hoca kelimesinin farklı yazılışıdır.


Haface oğulları, DLT’te açıklama bölümünde geçmektedir. (c. 1 s. 59, satır 4)


Hovaca, Tuna’da (DRAGANOVA, 2006, s. 81); Havace, Kosova’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 249)
Hevaceoğlu/ Havacıoğlu Araklı> Yıldızlı. Ardanuç> Aydın. Artvin> Bakırköy, Beşağıl, Pırnallı, Sarıbudak, Tütüncüler. Demirözü> Beşpınar. Fındıklı> Ihlamur. Hopa> Esenkıyı, Güvercinli, Sarp, Sugören. İspir> Avcı. Kürtün> A. Uluköy, Gündoğdu. Murgul> Korucular. Yusufeli> Cevizlik, Çevreli, Kılıçkaya, Morkaya, Narlık, Taşkıran.
Hevacehüseyinoğlu Çaykara> Kayran.


HEVALEOĞLU Havale veya Hevace’den bozma olabilecek sözcük. Hevace, “Hoca”nın farklı bir yazılışıdır.
Hevaleoğlu Demirözü> Kavaklı.


HEVENKLİOĞLU Hevenk, Yusufeli ilçesinin Yaylalar köyünün eski adı. Gelinen yer.


Hevenklioğlu Ardanuç> Bereket. Hemşin> Çamlıtepe.


HEZEROĞLU Hezer, Hazar Türklerinin bir diğer adı. (HÜSEYNOVA, 2011, s. 30) (Bk. Hazaroğlu)


Hezeroğlu Rize> Muradiye.


HIDIROĞLU Hıdır, Türkmen oymağı. (HÜRMÜZLÜ, 2006, s. 162) Hıdırlı, Şahseven Türkmeni taifesi. (KALAFAT, 2011, s. 182) Hıdırlar, Niğde sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 30) Hıdır, adı değişik olaylara karışan Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 1997, s. 39)


Hıdırili, eski kaynaklarda Hızırili, Hızrili, Hazrili şeklinde yazılmış. (ATANIYAZOV, 2005, s. 165)


Arapça hıtır: Çam ağacı. (ÇAĞBAYIR) Uzun boylu (mecaz).


Hıdırlık kitabeleri, Germiyanoğullarına aittir. (UZUNÇARŞILI, 1969, s. 40)


Hıdırlı, 1500’lü yıllarda Karaman’da (YILDIZ, 2010, s. 153);Hıdırlar, 1450’li yıllarda Konya sancağında Döğer Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2061)
Hıdıroğlu Ardanuç> A. Irmaklar. Aydıntepe> Y. Kırzı. Bayburt> Sancaktepe, Yeniköy. Demirözü> Damlıca, Yelpınar. Gümüşhane> Aktutan. Kelkit> Balkaya. Kürtün> A. Uluköy. Of> Çaltılı, Kavakpınar. Sürmene> Ormanseven. Şalpazarı> Doğancı, Fidanbaşı, Geyikli. Şiran> Çambaşı, Dilekyolu. Yusufeli> Çevreli.


Hıtıralioğlu Arhavi> Musazade, Yemişlik.


HIDIVOĞLU Hıdiv, Mısır valisinin unvanı. (DEVELLİOĞLU)
Hıdıvoğlu Trabzon> Pazarkapı.


HIDOĞLU Hid, Lezgilerin kolu. (BERJE, 1958, s. 18) İkizdere’de (Ballıköy) Lezgioğlu ve Lezgi mahallesi vardır.


Hıdoğlu İkizdere> Başköy.


HINISLIOĞLU/ HINISOĞLU “Hınıslı boyu, Akkoyunlulara mensuptur. Şah İsmail’in yedi komutanının içinde Hınıslı temsilciler vardı.” (JAVANSIHIR, 2007, s. 429)


Hınıs, Erzurum’un ilçesi. Hınıslı, Azerbaycan’da yerleşim yeri. (HÜSEYNOVA, 2011, s. 64)


Hınısoğlu/Hınıslıoğlu Bayburt> Tuzcuzade, Sakızlı. Maçka> Oğulağaç. Pazaryolu> Çiftepınar. Yusufeli> Bostancı.


HINKILOĞLU Hinkali, Kafkasa ile bağlanılı ad. (BİLGE, 2015, s. 619) Gelinen yer.


Hınkıloğlu Tonya> Çayıriçi.


HINTIŞOĞLU Hıntış: İhtiyar. (ÇAĞBAYIR)


Hıntışoğlu Yusufeli> Kılıçkaya.


HIRAOĞLU Hira, Irak’ta yerleşim yeri. (ORHAN, 2007, s. 135) Gelinen yer.


Hıraoğlu Bayburt> Kırkpınar. Çaykara> Kabataş. Dernekpazarı> Zincirlitaş. Kürtün> Demirciler, Gürgenli. Pazaryolu> Güneysu.


HIRMIZOĞLU Hürmüz’den. Hürmüzlü, Irak Türkmeni. (SAATÇI, 1999, s. 297)


Hırmızoğlu İkizdere> Diktaş.


HIROĞLU/ HIRLIOĞLU Hırlı, zorunlu iskâna tabi tutulan Türkmen oymağı. (ORHONLU, 1963, s. 67)
Hır: İyilik, insanlık. (ÇAĞBAYIR)


Hir, Farsta yerleşim yeri. (ORHAN, 2007, s. 119)


Hırlıoğlu/ Hıroğlu Akçaabat> Demirci, Kayalar, Osmanbaba, Söğütlü. Demirözü> Kalecik.


Hıralioğlu Maçka> Çatak. Görele. (YÜKSEL, 2015)


Hırhaloğlu Pazar> Başköy.


Hırıkoğlu Kelkit> Sadak.


Hır-ik: Az Hır, az Türkmen. (mecaz)


HITINOĞLU (Bk. Hatınoğlu)


HITIRALİOĞLU Hıtır-ali. Arapça hıtır: Çam ağacı. (ÇAĞBAYIR) Uzun boylu (mecaz).


Hıtıralioğlu Arhavi> Yemişlik.


HIZANOĞLU Hizan, 1450’li yıllarda Diyarbakır’da Ekrat taifesi. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1057) Hizanlu, 1500’lü yıllarda Mardin’de cemaat. (GÜNDÜZ, 1993, s. 65)
Hızan: Cimri. (ÇAĞBAYIR) Hizan, Eski Türklerde “seherlerden kalkan” anlamına gelir. (YAŞA, 1992, s. 97)
Hızan, Hazar şehri. (ÖZTÜRK, 2004, s. 107) Hizan, Bitlis’in ilçesi.
Hızanoğlu Bayburt> Şeyhhayran.


HIZAROĞLU/ HIZARCIOĞLU Hızarcı, 1450’li yıllarda Niğde sancağında Kınık Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 827)
Hızar, 1450’li yıllarda Sivas’ta yerleşim yeri. (ANAK, 2011, s. 82)
Hızarcıoğlu/ Hızaroğlu Bayburt> Tuzcuzade. Tonya> Hoşarlı. Trabzon> Pazarkapı, Yalıncak, Yeniköy.


HIZIROĞLU Hızırlar, Teke, Maraş, Adana, Tarsus, İçel, Malatya, Haleb, Şam, Köstendil, Bursa, Rakka sancaklarında konar-göçer Türkmen/ Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 418) Hızır/ Hızırlu, 1450’li yıllarda Konya, Bozok ve Kırşehir sancaklarında çok yaygın Bayad Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1041)
Hızıroğlu,1500’lü yıllarda Silistre’de yerleşim yeri. (ÖZYURT, 2006, s. 92)
Hızıroğlu Akçaabat> Karpınar, Salacık. Aydıntepe> Çatıksu. Bayburt> Çamlıkoz, Zahit. Çaykara> Demirkapı. Demirözü> Akyaka. Gümüşhane> Özcan. Güneysu> Küçükcami. Hayrat> Hürriyet. Hopa> Esenkıyı. İkizdere> Çataltepe, Eskice. İspir> Çamlıkaya, Moryayla, Öztoprak, Yıldıztepe. Kelkit> Akdağ, Çömlekçi, Gödül, Günbatur, Kozoğlu. Of> Çaltılı, Karabudak, Kıyıboyu, Sıraağaç, Söğütlü, Sulaklı. Pazaryolu> Gülçimen. Şavşat> Çoraklı. Trabzon> Çarşı, Pazarkapı. Vakfıkebir> Çavuşlu. Yusufeli> Çevreli, Kılıçkaya, Narlık, Yaylalar.


HİBETOĞLU Hibet, Tibet’ten. (Bk. Tibetoğlu)


Hibetoğlu Araklı> Köprüüstü.


HİCAZOĞLU Rize> Alipaşa.


HİDİŞOĞLU Hitiş: Dağınık, düzensiz. (ÇAĞBAYIR)


Hid-iş. Lazca etkisiyle –iş takısı alabilecek lakap. Hid, Lezgilerin kolu. (BERJE, 1958, s. 18) YAZ


Hidişoğlu Çamlıhemşin> Ortaklar. Rize> Ekmekçiler (kör hane).


HİMARCIOĞLU Himar: Eşek.


Himarcı> eşekçi, Osmanlıda mesleki sınıf. (SELÇUK, 2002, s. 93)


Himarcioğlu Bayburt> Arpalı.


HİMMETOĞLU Himmetlü, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1049) Himmet, Çepni kolu. (UÇAKCI, Üçoklar, s. 86) Himmetoğlu, iskânlarda adı geçen Türkmen aşireti. (BAYAR, 1994, s. 113)
Himmetoğlu, Edirne’de (BOZLAK, 2008, s. 17); Himmet Paşalar, Kırcaali’de/ Bulgaristan yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 273)
Himmetoğlu Akçaabat> Adacık, Çamlıdere. Ardanuç> Ovacık. Bayburt> Arpalı. Taşçılar, Tepetarla, Tuzcuzade, Yolaltı. Gümüşhane> Duymadık. İspir> Mescitli, Yunus. Kelkit> Alacat, Gümüşgöze, Günbatur. Pazaryolu> Bayındır, Gölyanı. Şavşat> Veliköy. Şiran> Boğazyayla. Trabzon> Pazarkapı. Yusufeli> Kılıçkaya.


HİMYATOĞLU Himat, Çürüksü kazasının köyü. Gelinen yer.


Himyatoğlu Yusufeli> Taşkıran.


HİNDİOĞLU Hindiler, Irak’ta Türkmen oymağı. (SAATÇI, 1999, s. 296) Hındüler, Tatar boyu. (UÇAKCI, 2013, s. 379) Hindilü, 1450’li yıllarda Mardin sancağında Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1050) Hindili, eski kayıtlarda Saruhan ve Aksaray sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 417) Hindimallı, 1500’lü yıllarda Gence-Karabağ Eyaletinde Türkmen oymağı. (NECEFLİ, 2010, s. 10)


Hindi, Babur’un kumandanlarından ve hindi: Hintli. (GÜLENSOY, 2015, s. 189)
Hindlü, 1450’li yıllarda Çorum sancağında Moğol yerleşimi (HALAÇOĞLU, 2009, s. 239); Karaman eyaletinde nahiye (SEZEN, 2006, s. 236); Hindüler, 1500’lü yıllarda Ankara (AÇIKGÖZ, 2004, s. 140); Hindi, Bayburt’un köyü. (MİROĞLU, 1975, s. 51)


Hindioğlu Araklı> Dul. Yomra> Namık Kemal. Ladik. (ÖZER, 2015) Boyabat. (YILMAZ, 2018, s. 40)


Hindikadıoğlu Arhavi> Musazade.


HİNDLİOĞLU/ HİNDOĞLU/ HİNDİSTANOĞLU Hindlü, 1450’li yıllarda Aksaray sancağında yaygın Yıva Türkmen oymağı ve Hindüler aynı yıllarda Çorum sancağında yaygın Moğol boyu. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1049) Hindülü, Türkmen oymağı. (LEZİNA)


Kıpçakça hindi: Hindistan’a ait ve bir kılıç çeşidi. (AKYOL, 1919, s. 72) Bölgede Tibetoğulları vardır ve Budist izleri oldukça fazladır.


Hindiye, İmparatorluk döneminde Bağdat nahiyesi. (BELLETEN, sayı 211, 1990, s. 1251) Osmanlı kayıtlarında Van’da Hındistan köyü. (KURAL, 2018, s. 46) Hindistan, Fındıklı ilçesinin mezrası.


Hindoğlu/ Hindlioğlu/ Hindistanoğlu Fındıklı> Gürsu. Rize> Pehlivan. Vakfıkebir> Kemaliye, Yıldız. Yomra> Tepeköy. Giresun. (EMECEN, 2015)


HİNOĞLU/ HİNGİLOĞLU Hin: Kurnaz, cin fikirli. (ÇAĞBAYIR)


Hin Eyyüb, 1450’li yıllarda Diyarbakır’da Bayad Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1583) Yavuz-Şah İsmail savaşından sonra çok Türkmen boyu bölgeye gelmiştir.


Hin-gil. Kıpçaklar –gili eki kullanır. (MALACILI, 2002, s. 265)
Hinoğlu/ Hingiloğlu Kelkit> Gümüşgöze. Vakfıkebir> Hamzalı, İshaklı.


HİRDAVOĞLU Hırdavi, 1450’li yıllarda Tarsus’ta Gülnar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, 1041)
Hirdavoğlu Trabzon> Boztepe.


HİSAROĞLU Hisar, 1450’li yıllarda Menteşe sancağında İğdir Türkmeni taifesi. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1055) Hisar, Yörük cemaati. (SARI, 2008, s. 8)
Hisaroğlu Bayburt> Alapelit, Bayraktar, Yanıkçam. İspir> Aksu, A. Özbağ, Başköy, İncesu, Merkez, Tepecik.


HİTAOĞLU Hita, Türk kabilesi. (ŞEŞEN, 2001, s. 154)
Arapça hida: Kurnazlık, oyun. (DEVELLİOĞLU)
Hitaoğlu Of> Emirgan.


HİTOĞLU Hid, Kafkas kavmi Lezgilerin kolu. (BERJE, 1958, s. 18)


Hit, Alpaslan zamanında adı geçen ileri gelen şahıslardan. (BURSLAN, 1999, s. 30)


Hit, Cezire bölgesinde (ORHAN, 2007, s. 137); Bağdat’ta nahiye ve kaza. (SEZEN, 2006, s. 237)


Hitoğlu Çayeli> Kesmetaş. Demirözü> Elmalı. Yusufeli> Bıçakçılar, Bostancı.


Hititanoğlu Çayeli> Aşıklar.


Hititan: Hititler> Hitler. Farsça -an eki çoğul edatıdır.


HOCAALİOĞLU Hocaalilü, 1450’li yıllarda Adana’da yaygın Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1057)
Hocaalioğlu Güneysu> Adacami. Trabzon> İnönü, Ortahisar.


HOCAOĞLU Hocaoğlu/ Hocalar, eski kayıtlarda Afyon, Edirne, Paşa, Teke sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 412) Hocalar/ Hocalu, 1450’li yıllarda Tarsus, Adana, Konya ve Saruhan sancaklarında yaygın Yıva ve Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1063)


Hocalar, Türkmenistan’ın çok yerinde dağılmış halde bulunmaklar. (ATANIYAZOV, 2005, s. 167)


Hoca: Öğretmek. (EYUBOĞLU, 1995)
Hocaoğlu Ardanuç> Adakale, Anaçlı, Aydın, Bağlıca, Gümüşhane, Harmanlı, İncilli, Kapı, Karlı, Müezzinler, Ovacık, Torbalı, Tosunlu, Y. Irmaklar. Ardeşen> Armağan, Baş, Cami, Pirinçlik. Arsin> Çiçekli, Çubuklu, Fındıklı, Gölcük, Işıklı, Yeşilyalı. Artvin> Ağıllar, Hamamlı, Kalburlu, Oruçlu, Sakalar, Vezirköy, Yanıklı. Aydıntepe> Erikdibi. Bayburt> Çayıryolu, Kurugüney. Beşikdüzü> Aksaklı. Çayeli> Gürpınar. Derepazarı> Çukurlu, Sandıktaş, Tershane. Düzköy> Aykut. Fındıklı> Arılı, Hara, Ihlamurlu, Sulak, Yaylacılar. Gümüşhane> Çalık, Tandırlık, İncesu. Hayrat> Balaban. Hopa> Başköy, Sarp. İkizdere> Rüzgarlı, Yağcılar. İspir> Sandıklı. Kalkandere> Çağlayan, Esentepe, Fındıklı, Kuruköy. Maçka> Esiroğlu, Köprüyanı, Yeni, Yeşilyurt. Murgul> Özmal. Of> Çataldere. Pazar> Aktaş, Darılı, Elmalık, İkiztepe, Soğuksu. Rize> Azaklıhoca, Düzköy, Hamidiye, Mermerdelen, Taşpınar, Veliköy. Sürmene> Çavuşlu, Çamburnu, Ovalı, Yeniay. Şalpazarı> Çarlaklı. Şavşat> Arpalı, Çavdarlı, Çoraklı, Ilıca, Karaağaç, Kirazlı, Kocabey, Pınarlı, Savaş, Tepeköy, Veliköy, Yavuzköy, Ziyaret. Trabzon> Çarşı, Erdoğdu, Gülbaharhatun, İskenderpaşa. Yusufeli> Altıparmak, Bademkaya, Boyalı, Çamlıca, Çıralı, Demirdöven, Demirköy, Erenköy, Kılıçkaya, Öğdem.


Hocahanoğlu Ardanuç> Yolağzı.


Hocahüseyinoğlu Of> Çaltılı, Karabudak.


Hocakayaoğlu Hopa> Başköy.


Hocamehmetoğlu Bayburt> Mutlu.


HOÇAZOĞLU Hocas, Kazak boyu. (LEZİNA)


Hoçaz, Azerbaycan Lâçin’de köy ve dağ adı.


Hocaz, Hoca’dan bozma olabilecek sözcük.


Hoçazoğlu Çaykara> Köknar. İkizdere> Gürdere, Tozköy. Kalkandere> A. Tatlısu, Yokuşlu. Of> Eskipazar.


HOÇOĞLU Hoç, Abaza boyu. (TAVKUL, 2007, s. 486)


Eski Türkçe hoç: Koç. (GEYBULLAYEV, 2009, s. 43)
Hoçoğlu Arsin> Gölcük.


Hocoçoğlu Yusufeli> Bostancı.


DLT’te hoç hoç, hayvancılık terimi.


HOÇUROĞLU Hoç-ur. DLT ve çok Türk ağızlarında uri oğlu anlamındadır. Hoçuri> Hoçur: Hoçoğlu, Koçoğlu.
Hoçuroğlu İspir> Elmalı.


HODLİOĞLU/ HOTOĞLU Hot, Kıpçak kökenli Kafkas Karaçay-Malkar boyu. (ADİLOĞLU, 2005, s. 197) Hotoğlu, Salur boyu oymağı. (UÇAKCI, 2013, s. 352)


Hotr, Çeçen köylerine verilen ad. (BUTBAY, 2007, s. 126) Hot, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkarlarda sülale adı. (TAVKUL, 2000, s. 499)


Ogur Türkleri aracılığıyla Macarcaya geçen hod: Kunduz anlamındadır ve hod sözcüğü coğrafi adlarda büyük rol oynamıştır. (RASONYİ, 2006, s. 336) Farsça hod: Miğfer. (DEVELLİOĞLU)


Bu sözcük de binlerce kelime gibi “Türkçeden ot> Ermeniceye xot” (GÜLENSOY, 2007, s. 634) olarak geçmiştir. Ermenice ğhod: Ot.


Hod, Osmanlı döneminde Macaristan’da yerleşim yeri. (BİLGE, 2010, s. 210) “Hod mahalle, Rumeli eyaletinde (İşkodra) yerleşim yeri, Hod dağı aynı yerde ve Hodli, Kumanova’da (Prizren) köy. Hotluca, Rumeli’de (Pazarcık) yerleşim yeri.” (AYHAN, 2013, s. 207, 244, 245, 294) Hod Gölü, 1282 yılında Macarlarla Kumanların çarpıştığı alan. (VASARY, 2004, s. 118) Kafkasya’nın eski halklarından Albanlar zamanında adı geçen Hot köyü. (MOSES, 2006, s. 55) Kumanlarla bağlantılı Macaristan’da Hod gölü. (RASONYİ, 2006, s. 524) Hod, Artvin’in Maden köyünün eski adı.


Hotoğlu/Hodlioğlu Maçka> Esiroğlu. Murgul> A. Küre. Yusufeli> Alanbaşı, Bostancı, Çevreli. Ünye. (BACACI, 2011)


HOKKABAZOĞLU Hokkabazlı, eski kayıtlarda Kırşehir ve Bozok sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 421) Hokkabazlu, 1500’lü yıllarda Bozok livasında Türkmen taifesi. (SAKİN, 2010, s. 178)


Hokkabazoğlu Hayrat> Yırca. Of> Ağaçseven, Çamlı.


HOFOĞLU Of’tan.
Hofoğlu Demirözü> Y. Pınarlı.


HOKKABAZOĞLU Hokkabazlı, eski kayıtlarda Kırşehir ve Bozok sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 421) Hokkabazlu, 1500’lü yıllarda Bozok livasında Türkmen taifesi. (SAKİN, 2010, s. 178)


Hokkabazoğlu Hayrat> Yırca. Of> Ağaçseven, Çamlı.


HOLALIOĞLU/ HOLAOĞLU Hola, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar boyu. (ADİLOĞLU, 2005, s. 197)


Holo, Bumin kağanın oğlu. (NUR, 1972, s. 296) Hulo, 650’lı yıllarda Türk kralı. (DEGUİGNES, c. III, s. 700)


Kumanca hala: Köy. (GRÖNBECH) Rumca holo: Bütün, tam. Moğolca hola: Uzak, ırak. (LESSING) Uygurca hola: Avlu. (NECİP, 1995) Avlu, köy anlamına da gelir.


Holo, Manastır’da (Rumeli) yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 305) Hola, Tonya’nın Kozluca köyünün mahallesi. Hola, Yukarı Acara nahiyesinin köyü.


Holaoğlu/ Holalıoğlu Aydıntepe> Gümüşdamla. Şavşat> Cevizli, Çoraklı.


HOLAMANLIOĞLU Holamana, Trabzon’un Beşirli köyünün eski adı. Gelinen yer.


Holamanalıoğlu Trabzon> Pazarkapı, Yalı.


HOLEPOĞLU Hol-ep: Holler.


Çeçenlerde holap: Köleler. (BİLGE, 2015, s. 619)
Holepoğlu Yomra> Kayabaşı, Taşdelen, Yokuşlu.


HOLİOĞLU Holi, eski kayıtlarda Diyarbakır sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 421)


Holioğlu Ardanuç> Bereketli.


HOLOĞLU/ HOL’İNOĞLU Hol, Of’un Cumapazarı köyünün eski adı. Gelinen yer.
Hol’inoğlu/ Holoğlu Of> Çaltılı, Eskipazar, Güresen, Kıyıcık. Rize> Küçükköy. Sürmene> Yeniay. Trabzon> Kavala.


HOLUKOĞLU Holuk, 1500’lü yıllarda Bosna’da yerleşim yeri. (YARDIMCI, 2004, s. 169) Boşnakoğlu bölgede yaygındır. Gelinen yer.
Holukoğlu Arsin> Işıklı.


HONDUROĞLU/ HONDOROĞLU/ HUNDUROĞLU Hondur Türkleri, bölgeye (Doğu Karadeniz) iskân edilen aşiretlerden. (BİLGİN, 2002, s. 198) Hondi, Anadolu’da eski cemaat. (TÜRKAY, 1979, s. 421)
Hondi Hatun, Karesioğullarından İsa Bey’in kızı. (UZUNÇARŞILI, 1969, s. 103) Hondra, Gagauz Türklerinde soy ad. (MANOV, 2001, s. 207) Hondu: İri, hündür: Yüksek, uzun ve höndürlü: Zorlu, öfkeli. (ÇAĞBAYIR)
Höndr: Bağırma, çağırma. (ÇAĞBAYIR)
Honduroğlu/ Hondoroğlu/ Hunduroğlu/ Hondoğlu Arhavi> Dikyamaç. Hopa> Kuledibi. Murgul> A. Küre, Başköy. Of> Ballıca, Yemişalan. Sürmene> Çamburnu, Orta. Trabzon> Çömlekçi.


Hondroğlu Of> Ballıca, Yemişalan.


Höndr: Bağırma, çağırma. (ÇAĞBAYIR)


HONOĞLU Honaoğlu, Kıpçak kabilesi. (LEZİNA)


Farsça hon: Kan. (ÇAĞBAYIR)


Hona, Ahıska köyü. (BAYRAKTAROĞLU, 1992, s. 134)


Honoğlu Hopa> Sundura.


HOPALIOĞLU Çayeli> Demirhisar. Sürmene> Soğuksu, Yeniay.


HOPOĞLU Kıpçak ağzında hop: Kötü. (TOPARLI) Hop, Hob’dan. Hob: Güzel, hoş, iyi, metin. (KARAALİOĞLU, 1985, s. 251) Osmanlıcada O> U sesleri yer değiştirebilir.


Hop Virani, 1500’lü yılı başlarında Ergani Sancağında yerleşim yeri. (ERPOLAT, 1994, s. 13)


Hopoğlu Araklı> Değirmencik. Rize> Bağdatlı, Balsu, Kasarcılar.
HOPURLUOĞLU/ HOPUROĞLU Hopurcu, Eymür Türkmeni oymağı. (LEZİNA) Hopurcu, 1500’lü yıllarda Eymür Türkmen oymağı. (ATEŞ, 2010, s. 34)
Osmanlıda hopur: Ormanlık alanı tarım arazisine çevirmek. (SARI, 2015, s. 163)


Hopur, Bayburt’tun köyü. (KÖKSAL, 2011, s. 22)


Hopuroğlu/ Hopurluoğlu Bayburt> Danişment, Şingah. Beşikdüzü> Gürgenli.


HORAMKAHYAOĞLU Horam-kahya. Horam, Olam Türkmenleri oymağı. (ATANIYAZOV, 2005, s. 299) Türkmen kahya.


Horamkâhyaoğlu Şavşat> Köprükaya, Söğütlü.


HORDOLOŞOĞLU/ HORTOLOŞOĞLU Hortoloş/ Hordoloş, Osmanlıca yazılışı farklı okunuşu farklı özel kelimelerden biridir. Tıpkı okunuşu Havace olan ve çok kişiyi yanıltan Hoca kelimesi gibi. Hortoloş, “Kurtuluş” kelimesinin Osmanlıca yazım şeklidir. Bu akrabanın çok yerde Kurtuluş soyadını alması tesadüf değildir.
Kurtulmuşlu, 1450’li yıllarda Haleb sancağında Bayad Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1548)
Hordoloşoğlu Çayeli> Demirhisar, Limanköy, Yenihisar. Çaykara> Ataköy. Hopa> Sundura. İkizdere> Başköy. Kalkandere> Dülgerli. Pazar> İkiztepe, Pazar, Sulak. Rize> Balıkçılar, Paşakuyu, Söğütlü, Taşköprü, Tophane.


HORHORLUOĞLU/ HORHOROĞLU Horhorlu, Mamalu Türkmeni oymağı. (LEZİNA) Horhorlu, eski kayıtlarda Bozok sancağında Türkmen/ Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 422)


Türkçe horhor: Gür ve ses çıkararak akan su. (TIETZE)


Horhor köyü, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Bayındır Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 858) Horhor, Narman ilçesinin Göllü köyünün eski adı.


Horhoroğlu Artvin> Orta. Hayrat> Pazarönü. İyidere> Taşhane. Yusufeli> Alanbaşı, Taşkıran.


HORENKLİOĞLU Hörenek, Elağiz’ın köyü. (Köylerimiz, 1968, s. 372) Gelinen yer.
Horenklioğlu Bayburt> Kurbanpınar.


HOROĞLU/ HORLUOĞLU Hor, Türk kabilesi. (LEZİNA) Hor Türkleri, Hunların kolu. (Turan dergisi, sayı 5, s. 124)


Farsça hor: Güneş, ışık, aydınlık. (DEVELLİOĞLU)


Hor, Yanya’da (AYHAN, 2013, s. 490); 1500’lü yıllarda Bitlis’te (YILMAZ, 2010, s. 34); 1500’lü yıllarda Bayburt’ta yerleşim yeri. (MİROĞLU, 1975, s. 88)


Horluoğlu Arhavi> Derecik. Trabzon> Erdoğdu. Ünye. (BACACI, 2011)
Horhatoğlu Araklı> Erenler.


Horhat, Fındıklı ilçesinde yayla adı.
Hor-h-at: Horlar, Türkmenler. Eski Türkçe –at eki çoğul edatıdır.


HOROMOĞLU Horam, Türkmen oymağı. (ATANIYAZOV, 2005, s. 299) Horram, Olam Türkmeni kolu. (LEZİNA) Hurum, Çerkez kabilesi. (LYULYE, 2010, s. 63)


Hurum, 1500’lü yıllarda Eskişehir’de yerleşim yeri. (AÇIKGÖZ, 2004, s. 150)


Horomoğlu Çayeli> Sırt. Of> Kazançlı.
HOROZOĞLU Horazlar, Türkmen sülalesi. (ATANIYAZOV, 2005, s. 301) Horos, Yörük cemaati. (EMECEN, 2013, s. 161) Horozoğlu, zorunlu iskâna tabi tutulan Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 1997, s. 82) Horuzlular, Kengerli kabile birliğine dahillerdir. (HÜSEYNOVA, 2011, s. 42)


Horoz kethüda, Celalilerden. (AKDAĞ, 1963, s. 196)
Horoz, Hazar Türklerinin uzantısı Karaylarda kullanılan soy ad. (ALTINKAYNAK, 2006, s. 135)


Horozlar, Balkanlarda, Silistre’de (AYDIN, 1992, s. 152, 289, 435);Horoz, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Yıva Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1361)
Horozoğlu/ Horosoğlu Araklı> Bereketli, İyisu. Arhavi> Kale. Beşikdüzü> Ardıçatak. Çarşıbaşı> Samsun, Serpil. İspir> Soğuksu. Kalkandere> Y. Tatlısu. Kelkit> Akdağ. Of> Kıyıboyu. Sürmene> Muratlı. Şalpazarı> Dereköy. Trabzon> Akoluk, Ortahisar.


Horozalioğlu Arhavi> A. Şahinler, Derecik, Kale, Kestanealan, Y. Hacılar. Hopa> Kuledibi.


HORTALIOĞLU Türkçe -li yapım eki almış sözcük. Horta, Türkmen oymağı. (LEZİNA) Horta, Hazar Ötesi Türkmeni kolu. (CİHAN, 2010, s. 143)


Hortalıoğlu Pazar> Hamidiye.


Hortolomeoğlu Pazar> Derebaşı.


HORTUMOĞLU Hortum, 1450’li yıllarda Malatya sancağında İğdir Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1913) Gelinen yer.


Hortumoğlu/Hortumluoğlu Rize> Bozukkale. Trabzon> Yalı. Yusufeli> Bostancı. Görele. (YÜKSEL, 2015)


HOSLUOĞLU Hoslu, Bozok ve Maraş sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 423)


“Hos sözcüğü ne Yunanca’da ne Pontus dilinde ve ne de başka yabancı sözcükler içerisinde geçmez.” (KARAGÖZ, 2006, s. 44)


Kafkas Alanlarda ve Türkçe hos: İyi, hoş. (LAYPANOV, 2008, s. 136) Moğolca hosi: Kıyı, kenar. (LESSING)


Hos, Os’tan. Bölgede sözcüklerde ses düşmesi çokça olduğu gibi, ses ilavesi de olur. Rize> İrize (eski), İğ> yiğ, esir> yesir, ark> hark, birşey> bişe gibi.


Os, Kafkas kavmi Osetler’den. Bölgeye Kafkas kavimlerinin göçleri sık sık yaşanmıştır.


Khost/ Host gibi şehir ya da kasabalar Hazar Türklerinin izlerindendir. (TOGAN, 1981, s. 173) Host, eski Türk yerleşim yeri. (CZEGLEDY, 2009, s. 114) Host, Hazar şehri. (ÖZTÜRK, 2004, s. 108)


Hos, Derepazarı’nın Maltepe köyünün eski adı.
Hosluoğlu İyidere> Sarayköy. Trabzon> Yenicuma.


HOSOOĞLU Apo gibi Hüseyin’in kısaltılmışı. (Bk. Hüseyinoğlu)
Hosooğlu Bayburt> Tuzcuzade. Gümüşhane> Güngören.


HOSORLUOĞLU Hosor, Erzurum’un Oltu ilçesinin Ayvalı köyünün eski adı. Gelinen yer.


Hosorluoğlu Yusufeli> Darıca.


HOSROFOĞLU Hüsrev’den. (Bk. Hüsrevoğlu)


Hosrofoğlu Çayeli> K. Çataklıhoca.


HOSTİKOĞLU Hoştuk, Abzah boyu. (KANBOLAT, 1989, s. 23) Hos-tik. Hos-t-ik: Kalabalık olmayan Hoslar.


Khost/ Host gibi şehir ya da kasabalar Sabir ve Hazarların izlerindendir. (TOGAN, 1981, s. 173) Host, eski Türk yerleşim yeri. (CZEGLEDY, 2009, s. 114)


Hostikoğlu Yusufeli> İşhan.


HOSYAOĞLU Hosya, Buhara’da mahal adı. (AYDIN, 1989, s. 63) Gelinen yer.


Hosyaoğlu Yusufeli> Esenyaka.


HOŞAFOĞLU Hoşafoğlu, Yörük cemaati. (SAKİN, 2010, s. 178) Hoşavlar, 1550 yılında Aydın’da Türkmen oymağı. (ŞAHİN, 2008, s. 134)
Hoşafoğlu Güneysu> Ortaköy. İspir> Aksu, Karakarmış. Pazar> Örnekköy. Yusufeli> Altıparmak, Bostancı, Kınalıçam.


Hoşafcioğlu Yusufeli> Altıparmak.


HOŞAPOĞLU Hoşap, Erzurum’un eski köyü. Gelinen yer.


Hoşapoğlu Çayeli> Latifli.


HOŞAROĞLU Hoşar Uşakları, eski kayıtlarda Sivas, Haleb, Rakka, Maraş sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 423)


Haşara, Gümüşhane’nin eski köyü. (Köylerimiz, 1968, s. 672) Hoşarlı, Tonya’nın köyü. Hoşarlı Düzköy ilçesinin Çayırbağ’ın mahallesi.


Hoşaroğlu Çamlıhemşin> A. Şimşirli. Çayeli> Beşikçiler, Kesmetaş, Limanköy, Maltepe. Şalpazarı> Kasımağzı.


HOŞOĞLU Hoş ile başlayan yaygın Yıva Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1067)
Eski Türkler hoş: Göçlerde büyükbaş hayvanların yerleştiği yer. (GEYBULLAYEV, 2009, s. 90)
Hoş, Kırım’da (DOĞRU, 1987, s. 83); 1500’lü yıllarda Karaman vilayetinde (YILDIZ, 2010, s. 189); 1500’lü yıllarda Harput’ta yerleşim yeri. (AKYEL, 2013, s. 11) Hoşoğlanlar, Akçaabat’ın köyü.


Hoşoğlu Çaykara> Eğridere. Köprübaşı> Beşköy. Rize> Güneştepe. Sürmene> Küçükdere.
Hoşalioğlu Çayeli> Seslidere.


Hoşveroğlu Pazar> Soğuksu, Sulak.


HOTARLIOĞLU Hotar, İspir’in köyü. Gelinen yer.


Hotaroğlu/ Hotarlıoğlu İspir> Çamlıkaya, Merkez. Yusufeli> Alanbaşı.


HOTOĞLU (Bk. Hodlioğlu)


HOTUMOĞLU “Hotam”dan. Hotamlı, Türkmeni oymağı. (LEZİNA) Hotamışlu, Konya sancağında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 36)


Hotum: Kötürüm. (ÇAĞBAYIR)


Hotumoğlu Çayeli> Armutlu, Çaycılar, Soğuksu.


HOZATLIOĞLU Hozatlu, 1450’li yıllarda Kastamonu sancağında Yıva Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1069)
Hozat, 1500’lü yıllarda Çemişgezek sancağında köy. (GÜNDÜZ, 1993, s. 161)
Hozatlıoğlu Sürmene> Çimenli.


HOZBİRİKLİOĞLU Hozbirik, Kelkit’in eski köyü. (SAYLAN, 2012, s. 30) Gelinen yer.


Hozbiriklioğlu Gümüşhane> Bağlarbaşı.


HOZİKOĞLU Hezik, 1500’lü yıllarda Bozok livasında Türkmen taifesi. (SAKİN, 2010, s. 175)


Kıpçak ağzında hazik: Usta, mahir. (UĞURLU, 1984, s. 153)


Hozik, Elaziğ’ın Çatalharman ve Altınkürek köylerinin eski adı.


Hozikoğlu Yusufeli> Altıparmak, Demirdöven.


HUBYAROĞLU“Hubyâr Sultan’ın Alevi Bektaşi geleneğinde mühim bir yeri olduğu bilinmektedir. Bu geleneğin de tarihsel süreçte İslamiyet’ten önce Şamanizm ile İslami devirde de tasavvuf öğretisiyle yakından ilgili olduğu görülmektedir.


Hubyâr Sultan’ın 13. yüzyılda yaşadığı kabul edilmekte tasavvuf öğretisi içerisindeki çağdaşlarının Hacı Bektaş-ı Veli başta olmak üzere, yine gelenekten Piri Baba (Merzifon), Koyun Baba (Çorum-Osmancık), Ali Baba (Sivas), Keçeci Baba, Baba İshak gibi yol uluları ile yakından ilişkilerinin olduğu kaynaklarda geçmektedir.


Hacı Bektaş’ın 360 halifesinden biri olan Huy Ata’nın Hubyâr Sultan olduğunu ocakzade dedeler söylemektedirler.


Hoca Ahmet Yesevi’den icazet alarak Rum’a (Anadolu) gelmiş. İkincisinde ise, 1240 Malya Ovası’nda Babailerin yenilgisinden sonra Hünkâr Hacı Bektaş-ı Veli savaştan sağ kurtulan Alevi dede ve babalarını Sulucakarahöyük’te toplayarak, ‘dâr-didâr’ (müşavere) edip icazet vererek, dedelik yapabilecekleri bölgeleri pay etmiştir. İşte bu cemde de Hubyâr Sultan bulunmuş ve kendisine Beydili-Sıraç toplulukları talip olarak verilmiştir.” (BAKAN, 2011, s. 13, 15)


Sıraçlar (Beydili Türkmenleri) arasında Hubyar, Hoca Ahmet Yesevi’nin lakabıdır. Bu yüzden Sıraçlara Hubyarlı da denir. (YILMAZ, 2009, s. 17)


Hubyar/ Hubyarlı, Beğdili/ Beydili oymağının cemaati. (İLBEY, 2010, s. 180) Hubyar, Konya sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 424)


Farsça hub: İyi, güzel, hubi: Güzelim ve yar: Dost, ahbap. Hubiyar: İyi dost. İnançla ilgili ad.


Bölgede Sünnileşen Alevi Türkmenleri fazladır. Başta geleni Çepnilerdir. Hubiyarlılar da bunlardan biridir.


Hubyar Ocağı dedelerinin Azerbaycan, Rusya’nın Kazan şehrine dedeliğe gitmişlerdir. (AKSÜT, 2013, s. 74)


Hobyarlu, 1709 yılında iskânlar sırasında adı geçen Beğdili Türkmenlerinin köyü. (ORHONLU, 1987, s. 38) Hubyar, Sivas’ta köy. (Köylerimiz, 1968, s. 680)


Hubyaroğlu Çayeli> Sefalı, Zafer (kör hane). Hemşin> Hilal. Pazar> Subaşı, Tektaş. Şavşat> Eskikale. Boyabat. (YILMAZ, 2018, s. 40)


Hubupoğlu İspir> Köprüköy.


Hub-up: Hubler. Hub: Güzel, hoş, iyi. (DEVELLİOĞLU) (Bk. –epe eki)


HUDAOĞLU Huda-Bendelu, Azerbaycan Türklerinin Harbedenlu kolundan. (LEZİNA) Huda, zorunlu iskânlar sırasında adı geçen Türkmen oymağı. (REFİK, 1930, s. 107)


Kıpçakça huda: Dünür. (KOCAPİNAR, 2014, s. 286) Moğolca huda: Dünür. (LESSING) Huda: Efendi. (EYUBOĞLU, 1995) Huda Virdi Han, Safevi devletinde kullanılan Türkçe ad. (SÜMER, Şahıs Adları, s. 246) Buhara Huda, Buhara meliki. (İBN HURDAZBİH, 2008, s. 45)


Hüda, Niş’te (AYHAN, 2013, s. 360) ve Huda, 1500’lü yıllarda Budin’de yerleşim yeri. (IŞIK, 2013, s. 89)


Hudaoğlu Ardanuç> A. Irmaklar. İkizdere> Başköy.


HUDAVERDİOĞLU Hudaverdi, Sivas ve Haleb sancaklarında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 424)


Hudaverdioğlu Çayeli> Şairler. Kürtün> Çayırçukur. Trabzon> Yalı. Vakfıkebir> Yalıköy.


HUKANOĞLU Hakan’dan bozma olabilecek sözcük. Lazcada Tangri, evedi, hediği, kuruti, yaluği… Osmanlıcada olmayan eski Türkçe sözcüklerle sık sık karşılaşılması çok şaşırtıcıdır. Halk ağzındaki ay adları daha da ilginçtir.


Farsça hükkam: Hakimler, yargıçlar. (ÇAĞBAYIR)


Hukanoğlu Pazar> Hamidiye, Handağı, Ocak, Yemişli.


HULEBAOĞLU Hulefa, 1500’lü yıllarda Maraş livasında Türkmen Yörük taifesi. (SAKİN, 2010, s. 179)
Arapça hulefa: Resmi dairede çalışan. (ÇAĞBAYIR)
Hulebaoğlu Çaykara> Yeşilalan.


HULEPOĞLU Hul-ep. Eski Türkçe hul: Kul, esir. (ÇAĞBAYIR) Türkçede -ep eki, çok anlamı verir. (GÜLENSOY, 2007, s. 335) DLT’te ep: Pekitme ve abartma edatı. (c. I s. 34) Hulep: Kullar, esirler.
Hulepoğlu Çaykara> Uzuntarla, Yeşilalan.


HULİKLİOĞLU Hulik, Bitlis’in köyü. (Köylerimiz, 1968, s. 433) Gelinen yer.


Yavuz-Şahismail savaşı sonrası, Osmanlı baskısı yüzünden Türkmenlerin çoğu bölgeyi terk etmiş ve kalanla da Kürtleşmiştir.
Hillikoğlu Bayburt> Tuzcuzade.


HULUOĞLU Hulular, On-Ok Türklerinin bir boyu. (NECEF, 2005, s. 79) Hulu, Türkmen oymağı. (ERENDOR, 2016, s. 213) Hululu, Kayseri sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 360)


Holu, İşbara Han’ın diğer adı. (ARTAMONOV, 2008, s. 229) Hülu: Yağmur. (ÇAĞBAYIR)


Hülü, Kanuni döneminde Kerkük Livasında yerleşim yeri. (SARINAY, 2003, s. 21)


Huluoğlu Ardanuç> Aydın.


HULUSİOĞLU Hulus, 1450’li yıllarda Tarsus sancağında yaygın Dodurga ve Yüreğir Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1069)
Hulus, 1500’lü yıllarda Göynük’te iskân merkezi. (ASLANTÜRK, 2007, s. 60)


Hulusioğlu Bayburt> A. Çımağıl.


HUMAİLOĞLU (Bk. Hamailoğlu)


HUNEKOĞLU/ HUNAKOĞLU Hunag, “otlatan” anlamında olup Abzah boyudur. (KANBOLAT, 1989, s. 23) Hunalar, Kütahya sancağında Türkmen/ Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 30)


Türk dillerinde hunak: Arka, destek. (GEYBULLAYEV, 2009, s. 160) Moğollar, darı çeşitleri ve tahıla honak derlerdi. (ÖGEL, 2000, c. II, s. 201) Honak, Konak’tan. (LAYPANOV, 2008, s. 112)


Hunakoğlu/Hunekoğlu Hopa> Esenkıyı. Of> Dağalan.
HUNBALOĞLU Hun-bal. Hunlarla ilgili ve değişik anlamlar içermektedir.
Hun Beğlü, 1450’li yıllarda Tarsus sancağında Salur Türkmeni. (Bk. Baloğlu)
Hunbaloğlu Çaykara> Eğridere, Işıklı. Sürmene> Orta.


HUNDEROĞLU Hun-der, -der, sonuna gelen kelimeye “yırtıcı” anlamı veren son ek.
Hunder, “Hundez”den.


Hunderoğlu Dernekpazarı> Taşçılar.


HUNDEZOĞLU Hundez, Of’un Güneşli köyünün eski adı. Gelinen yer.
Hundezoğlu Sürmene> Çarşı.


HUNDUROĞLU Hun-dur. Arapça dur: Bölgeler, evler. Hunlarla bağlantılı ad.


“4. yüzyıldan bu yana Hunlar Kafkasya’da hakim unsurdu. Laz sınırına yakın olarak oturan Hunlar...” (BERDZENİŞVİLİ, 1997, s. 110, 96) “Hunların 359 ve 373 tarihlerinde (Kafkasya’dan) Urfa’ya kadar geldikleri biliniyor.” (KURAT, 1972, s. 17)


Hunduroğlu Arhavi> Dikyamaç.


HUNEKOĞLU Hunag, “otlatan anlamında” Abzah boyu. (KANBOLAT, 1989, s. 23)


Hun-ek, -ek, küçültme takısı. Az Abhaz, Az Hun.


Hunekoğlu Of> Çatalsöğüt.


HUNGEMEKLİOĞLU Hungameg, Hun ve Gimek adlı Türk boylarından. (GÖKTÜRK, 1974, s. 143)


Hungemek-i ulya ve Hungemek-i süfla, Yusufeli’nin köyleri.


Hüngemeklioğlu İspir> Üzümbağı.


HUNEOĞLU Hunalar namı-diğer Kızılkeçili, Türkmen Yörük taifesinden. (TÜRKAY, 1979, s. 30)


Çağatay Türkçesinde huna: Geyik. (ERBAY, 2008)


Huna, Azerbaycan’da yerleşim yeri. (ORHAN, 2007, s. 138)


Huneoğlu Rize> Feneri, Kurtuluş.


HUNKOĞLU Hun-k, -k, küçültme eki. (EREN, 1999, s. 286) Hunk: Az Hun (mecaz).


Hunkoğlu Yusufeli> Küplüce.


HUNUTLUOĞLU Hunut, İspir’in Çamlıkaya köyünün eski adı. Hunut, Hunlarla ilgili ad. (CEVİZOĞLU, 1991, kroki 7)


Hunut, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Avşar Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1546)


Hunutluoğlu İspir> Başpınar, Karakale. Bayburt> Taşçılar. Yusufeli> Kılıçkaya.


HUPOĞLU/ HUPLUOĞLU Hub: Güzel, hoş, iyi. (DEVELLİOĞLU)(Bk. Hubyaroğlu)


Hupoğlu/ Huplioğlu Tonya> Büyük, Sayraç, Turali. Boyabat. (YILMAZ, 2018, s. 40)


HURDEKOĞLU Hurdek, 1500’lü yıllarda Harput’ta yerleşim yeri. (ÜNAL, 1989, s. 95) Buradan bölgeye çok Türkmen göçleri olmuştur.
Hurdekoğlu Çaykara> Taşören.


HURİOĞLU Huriler, Türkmen oymağı. (GÜLTEN, 2008, s. 176)
Huri, 1450’li yıllarda Niğde sancağında Kayı Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2460)


Hurioğlu Bayburt> Zahit. Demirözü> Yakupabdal. Kürtün> Aktaş, Söğüteli, Taşlıca.


HURMACIOĞLU Hurma-cı. Hurma, eski kayıtlarda Adana, Tarsus, İçel sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 424) Hurmacıklu, 1450’li yıllarda Tarsus sancağında yaygın Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1070)


Hurmacıoğlu Akçaabat> Darıca, Kavaklı. Vakfıkebir> Deregözü, Hamzalı, Kıran.


Hurmadaloğlu Hopa> Bucak, Ortahopa.


HUROĞLU/ HURLUOĞLU Lezgi dilinde hur: Köy. (GEYBULLAYEV, 2009, s. 113)


Hur, Horasan’da (ORHAN, 2007, s. 85) ve 1500’lü yıllarda Bitlis’te yerleşim yeri. (YILMAZ, 2010, s. 34) Gelinen yer.


Hurluoğlu/ Huroğlu Çaykara> Uzungöl. Gümüşhane> Gökdere, Kaleköy, Pehlivantaş. Kelkit> Öbektaş.


HURPUTOĞLU Harput’tan. İkizdere> Sivrikaya.


HURSUFOĞLU Kökü Hurs olan sözcük.


Hurslar, 1455 yılı Teke Sancağında Yörük cemaati. (ÜNAL, 1996, s. 232)


Hursufoğlu Demirözü> Beşpınar.


HURŞİTOĞLU Hurşidler, Alanya sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 424) Hurşidler, 1500’lü yıllarda Antalya’da Türkmen/ Yörük oymağı. (AKGÜL, 1989, s. LXXVI)


Farsça hurşid: Güneş.
Hurşitoğlu/ Hurşutoğlu Araklı> Sulakyurt, Yolgören. Ardanuç> Avcılar, Beratlı, Cevizli, Tosunlu. Arsin> Gölgelik, Yolüstü. Artvin> Ahlat, Orta, Taşlıca. Aydıntepe> Y. Kırzı. Bayburt> Ballıkaya, Hacıoğlu, Masatderesi, Soğukgöze, Veysel, Yedigöze. Demirözü> Çatalçeşme, Çiftetaş. Hayrat> Balaban. İspir> Bahçeli. Kelkit> Aksöğüt. Şavşat> Karaköy, Küplüce, Pınarlı, Yoncalı. Torul> Kalecik. Trabzon> Yeşilbük.


Hurşutağaoğlu Ardeşen> Tunca. Trabzon> Gülbaharhatun, Ortahisar.


Hurşitefendioğlu Hayrat> Sarmaşık.


HUSAMOĞLU/ HÜSAMOĞLU Hüsam, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Yıva Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1071) Husamlı, eski kayıtlarda Ünye kazası ve Teke sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 424)
Hüsam Gıray, Kırım beylerinden. (ÖZTÜRK, 2004, s. 401)
Husam/ Hüsam: Keskin kılıç. (DEVELLİOĞLU)
Hüsem, Kırcaali’de/ Bulgaristan (AYHAN, 2013, s. 273); Hüsam, 1450’li yıllarda Maraş’ta Salur Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1071)


Husamoğlu/ Hüsamoğlu Hayrat> Yarlı. Of> Güresen. Trabzon> Cumhuriyet, Çarşı, Gözalan, Yenicuma.


HUSİKOĞLU/ HUSİK’İNOĞLU/ HUSİKAOĞLU Husuk, eski kayıtlarda Kilis, Malatya, Adana, Rakka sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 424)


Hüseyin’den bozma sözcük. (Bk. Hüseyinoğlu)


Husukinoğlu Ardeşen> Pirinçlik. Husikaoğlu Rize> Pehlivantaşı.


HUS’UNOĞLU/ HUSOĞLU Husun, Türkmen oymağı. (LEZİNA) Husun, 1450’li yıllarda Adana sancağında Yüreğir Türkmeni kolu. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1071)


Farsça hus: Huy, mizaç. (ÇAĞBAYIR)
Husunoğlu/ Husoğlu Çaykara> Demirkapı, Kondu. Bayburt> Çamlıkoz.


Husuloğlu Çaykara> Çambaşı.


Hus-ul. Çok Türkçe ağızlarda ul: Oğul. Husul: Husoğlu.


HUŞOĞLU Huşk, Kafkas kabilesi. (TAVKUL, 2007, s. 505)


Huşlu, Gagauz Türklerinde soy ad. (MANOV, 2001, s. 207) Eski Uygurca huş: Kuş. (CAFEROĞLU, 2011, s. 84) Nahçivan’da huş: Akıl, bellek. (GULİYEV, 2010) Urduca huş: Hoş, mutlu, memnun. (EŞREF, 2012, s. 141)


Huşt, Türkistan’da şehir. (AYDIN, 1989, s. 64) Huş, Bağdat’ta kaza. (SEZEN, 2006, s. 242) Gelinen yer.


Huşoğlu Arhavi> Küçükköy. Dernekpazarı> Kondu.
Huşuroğlu Bayburt> Ozansu. Çaykara> Köseli.
Huş-ur. DLT’te urı: Erkek evlat. Eski Uygurca urı: Oğul, genç delikanlı. (CAFEROĞLU, 2011, s. 266) Eski Türkçe urı: Oğul, oğlan. (GABAİN, 1988) Huşur: Huşoğlu.


HUTAOĞLU Huta, Hindistan’da devlet kuran Akhunların diğer adı. (ÖZTUNA, Yılmaz, Türkiye Tarihi, c. I, s. 165)


Huta, Buhara’da, Moğollar öncesi yerleşim yeri. (BARTHOLD, 2017, s. 143)


HUTHUTOĞLU Arapça hüthüt: Bir kuş türü. (TIETZE) Kerkük’te huthut: Kolay beğenmeyen, titiz kimse. (HÜRMÜZLÜ, 2003) Sıfat olarak verilmiş lakap.


Huthutoğlu Çayeli> Yalı-Yaka. İkizdere> Başköy. Pazar> Uğrak.


HUTİNOĞLU Hotin, Eflak eyaletine bağlı kaza. (AYHAN, 2013, s. 228) Osmanlıca’da o-u sesleri yer değiştirebilir. Gelinen yer. Hut’ın. (Bk. Hut o ğlu)


Hutinoğlu Hopa> Sugören.


HUTİŞOĞLU Hutış, Kafkas kabilesi. (TAVKUL, 2007, s. 500)


Hut İşig, Uygur dönemi prenseslerinden. (SÜMER, Şahıs Adları, s. 82)


Lazca etkisiyle –iş eki almış kökü Hut olan kelime. (Bk. Hutoğlu)


Hutişoğlu Hopa> Sundura.


HUTOĞLU Hut, Abaza soyu. (TAVKUL, 2007, s. 487) Hutoğlu, Türkmeni oymağı. (EMREN, 2018, s. 17)


Khutoğlan, Göktürk hakanlarından. (TOGAN, 1981, s. 297) Hutlu-Bars, vali ve ordu komutanı. (SÜMER, Şahıs Adları, s. 271)


Hutlu: Kutlu. (GÜLENSOY, 2015, s. 192) Hut, Melik şah döneminde balık burcunun diğer adı. (DEGUİGNES, 1976, c. III, s. 996) Kimekler döneminde hut: Balık. (KUMEKOV, 2013, s. 81) Eski Uygurca hut: Kut, saadet. (CAFEROĞLU, 2011) Hakas Türklerinde hut: Kut. (ARIKOĞLU, 2005) Ermenice khuth: Kayalık. Avarca huth: Kurt. (SAVAŞ, 2001) Hut: Burcin, güzel koku. (TIETZE)


Hut dağı, Arabistan. Hut, tarihte Horasan’da (İBN HURDAZBİH, 2008, s. 40) veHütoğlu, Gaziantep’te eski yerleşim yeri. (TMYK,1946, s. 1207)


Hutoğlu Ardeşen> Işıklı. Çayeli> Yeşiltepe. Güneysu> Adacami, Yenicami. İkizdere> Tozköy. Pazar> Sessizdere. Rize> Çamlıbel, Dereüstü, Engindere, Güneştepe, Hamidiye, Hamzabey, İslampaşa, Sütlüce.


Hutvar Artvin> Vezirköy


HUTUMOĞLU Arapça hütum: Sürekli yağmur yağma. (DEVELLİOĞLU)


Hutumoğlu Rize> Taşlık, Yeniköy.


HUTUROĞLU Hut-ur. DLT’te urı: Erkek evlat. Eski Uygurca urı: Oğul, genç delikanlı. (CAFEROĞLU, 2011, s. 266) Eski Türkçe urı: Oğul, oğlan. (GABAİN, 1988) Hutur: Hutoğlu. (Bk. Hutoğlu)


Arapça hutur: Hatıra gelme. (DEVELLİOĞLU)


Hudura, Gümüşhane’nin eski köyü. (SAYLAN, 2012, s. 26)


Huturoğlu İyidere> Taşhane (kör hane). Yusufeli> Altıparmak.


HUYLUOĞLU Huylu: Çabuk işkillenen, kuşkucu, sinirli, asabi.


Huyluoğlu İkizdere> Çiçekli.


HUZİKAOĞLU Kökü Huzi olan sözcük. (Bk. –ka eki) Huzi, 1500’lü yıllarda Harput’ta yerleşim yeri. (ÜNAL, 1989, s. 233) Harput’tan bölgeye çok Türkmen göçü olmuştur.


Huzikaoğlu Rize> Pehlivantaşı.


HÜKAMOĞLU Hükam, Erzurum’un Olur ilçesinin eski köyü.


Urduca hukkam: Yöneticiler, amirler. (EŞREF, 2012, s. 134) Gelinen yer.
Hükamoğlu Trabzon> İnönü, Yalı


HÜLLECİOĞLU Hülle-ci. Türçe –ci yapım eki almış sözcük. Arapça hulle: Cennet elbisesi. (DEVELLİOĞLU) Mesleki ad.


Hüllecioğlu Çamlıhemşin> A. Şimşirli.


HÜMENÇOĞLU Hüm-enç. Hüm: Zorbalık, korku verme, enç: Barış, huzur. (ÇAĞBAYIR)


Hümençoğlu Ardeşen> Düz.


HÜNKAROĞLU Hünkar, padişah unvanı.
Hünkaroğlu Kelkit> Yeşilpınar.


HÜRMÜZOĞLU Hürmüzlü, 1450’li yıllarda Urfa sancağında Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1071) Hürmüzlü, Irak Türkmeni. (SAATÇI, 1999, s. 297)


Hürmüz, 1500’lü yıllarda Bitlis’te yerleşim yeri. (YILMAZ, 2010, s. 31)
Hürmüzoğlu İyidere> Yalıköy. Rize> Fener. Trabzon> Pazarkapı.


HÜRREMOĞLU Hürrem, Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 905)


Hurremiler, İslami bir itikat yolu. Hurrem: Güler yüzlü. (ÇAĞBAYIR)


Hürrem Çavuş, 1500’lü yıllarda Kayseri’de yerleşim yeri. (İNBAŞI, 1992, s. 49)


Hürremoğlu Çayeli> Sırt, Yenice. Rize> Çarşı, Tophane.


HÜSAMOĞLU Hüsam, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Yıva Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1071)


Hüsam: Keskin kılıç. (ÇAĞBAYIR) Hüsam Gıray, Kırım beylerinden. (ÖZTÜRK, 2004, s. 401)


Hüsamoğlu Hayrat> Yarlı. Of> Güresen. Trabzon> Cumhuriyet, Çarşı, Gözalan, Yenicuma.


HÜSEYİNAĞAOĞLU Hüseyinağalar, Irak Türkmeni. (SAATÇI, 1999, s. 297)
Hüseyinağaoğlu Artvin> Zeytinlik. Of> Başköy, Sarıkaya. Şavşat> Armutlu, Veliköy. Yusufeli> Demirkent, Esenyaka.


HÜSEYİNBEYOĞLU Hüseyinbeğ, 1450’li yıllarda Adana, Tarsus, Karaman sancaklarında yaygın Salur ve Kıpçak cemaati. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1072)


Hüseyinbeyoğlu Aydıntepe> Aydıntepe. Bayburt> Karaçayır. Kelkit> Gürleyik. Yusufeli> Öğdem.
HÜSEYİNOĞLU Hüseyin, 1200’lü yılların sonunda Candaroğulları sahasında Yörük topluluğu. (ÇEVİK, 2012, s. 358) Hüseyinoğlu/ Hüseyinler, eski kayıtlarda Kayseri, Çorum, Maraş, Sivas, Niğbolu, Niğde, Tarsus sancaklarında Türkmen/ Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 425) Hüseyin/ Hüseyinler/ Hüseyinlü, 1450’li yıllarda Mihailç, Maraş, Adana, Tarsus, Kayseri, Kütahya, Haleb, Urfa ve Menteşe sancaklarında yaygın Salur, Avşar, Dodurga, Yıva Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1073) Hüseyinlü, zorunlu iskâna tabi tutulan kabile. (ORHONLU, 1963, s. 76)
Hüseyinoğlu Akçaabat> Akören, Yeşilyurt. Araklı> Ayvadere, Erikli, Pervane, Sulakyurt. Ardanuç> Avcılar, Aydın, Çıraklar, Kapı, Kızılcık, Örtülü. Ardeşen> Cami. Arhavi> Kavak. Artvin> Dikmenli, Sarıbudak. Bayburt> Alapelit, Aslandede, Balca, Karasakal, Kopuz, Petekkaya, Sancaktepe, Yaylalar, Y. Kışlak. Beşikdüzü> Ardıçatak, Korkuthan, Şahmelik. Çamlıhemşin> A. Şimşirli, Kaplıca, Şenyuva. Çarşıbaşı> Gülbahçe. Çayeli> Buzlupınar, İncesırt, Kaptanpaşa, Sarısu, Yanıkdağ, Zafer. Çaykara> Işıklı, Uzungöl. Demirözü> Demirözü, Elmalı, Güneşli, Yelpınar, Y. Dikmetaş. Dernekpazarı> Taşçılar. Fındıklı> Aksu, Derbent, Hara, Meyvalı, Yeni. Gümüşhane> Dörtkonak, Kabaköy, Kurtoğlu. Hayrat> Merkez. Hemşin> Levent, Nurluca, Yaltkaya. Hopa> Güneşli. İkizdere> Ballıköy, Gölyayla, Gürdere. Kelkit> Aydoğdu, Babakonağı, Balıklı, Cemallı, Dayısı, Karşıyaka, Kozoğlu, Sütveren, Şen, Ünlüpınar, Yarbaşı, Yenice. Maçka> Anayurt, Dikkaya. Of> Çaltılı. Pazar> Başköy. Pazaryolu> Pamukludağ. Rize> Müftü. Şalpazarı> Fidanbaşı. Şavşat> Arpalı, A. Koyunlu, Ciritdüzü, Çavdarlı, Çayağzı, Düzenli, Elmalı, Ilıca, Kayadibi, Kireçli, Kocabey, Köprükaya, Kurudere, Küplüce, Meşeli, Savaş, Susuz, Şalcı, Tepeköy, Üzümlü, Yamaçlı, Yaşar, Yavuzköy. Şiran> Dumanoluğu, Günyüzü, Karaşeyh, Kavakpınar, Sarıca, Sinanlı. Tonya> Melikşah, Sayraç. Trabzon> Akoluk, Çömlekçi, Gazipaşa, Geçit, Ortahisar, Pazarkapı. Vakfıkebir> Körez, Mısırlı, Yalıköy. Yusufeli> Demirkent, Pamukçular, Yarbaşı.


Hüseyin ile bağlantılı sülaleler:


Hüseyinalemdaroğlu Trabzon> Pazarkapı.


Hüseyinalioğlu Aydıntepe> Aydıntepe. Kelkit> Yeniköy.


Hüseyinbaşoğlu Akçaabat> Çamlıdere, Helvacı.
Hüseyinbayraktaroğlu Ardanuç> Naldöken. Artvin> Ormanlı, Sümbüllü.


Hüseyinbekoğlu Bayburt> Çayırözü. Bek: Bey.


Hüseyinçavuşoğlu Demirözü> Çiftetaş, Güneşli. Trabzon> Gülbaharhatun.


Hüseyinçebioğlu (Bk. Çepnioğlu)
Hüseyinceboğlu (Bk. Çepnioğlu)


Hüseyinçepoğlu (Bk. Çepnioğlu)
Hüseyinefendioğlu Araklı> Ayvadere. Artvin> Orta. Çamlıhemşin> Kaplıca. Çarşıbaşı> Büyükdere, Salova. Çaykara> Maraşlı, Şahinkaya. Dernekpazarı> Taşçılar. Gümüşhane> Beşoba. Of> Keler. Trabzon> Gülbaharhatun, Ortahisar.


Hüseyinesatoğlu Bayburt> Çayıryolu.


Hüseyinhasanoğlu Yusufeli> Altıparmak.


Hüseyinhaspioğlu Hopa> Ortahopa.


Hüseyinpaşaoğlu Çaykara> Uzungöl.
Hüseyinreisoğlu Trabzon> Yenicuma.
Hüseyinustaoğlu Bayburt> Çayıryolu. Kürtün> Beytarla. Sürmene> Orta.
Hüseyinyazıcıoğlu Fındıklı> Derbent. Trabzon> İskenderpaşa.


HÜSNEOĞLU Hüsneli, 1500’lü yıllarda Dulkadirli Türkmeni kolu. (SARI, 2015, s. 350)


Hüsneoğlu Pazaryolu> Kılıççı.


HÜSNÜOĞLU Hüsneli, 1500’lü yıllarda Maraş sancağında Dulkadirli Türkmeni oymağı. (SARI, 2015, s. 350)


Hüsni mahallesi, 1700’lü yıllarda Karaman’da (CEVGER, 2012, s. 246);Hüsnü, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Eymür Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 710)


Hüsnüoğlu Ardanuç> Adakale, Anaçlı. Çayeli> Kemer.


Hüsnikoğlu Rize> Kömürcüler.


HÜSREVOĞLU Hüsrevlü, Azerbaycan Türklerinin Baharlu kolundan. (LEZİNA)


Hüsrevoğlu Çayeli> Çataklıhoca, Çilingir. Gümüşhane> Çaltılı. İspir> Üzümbağı. Şavşat> Ilıca. Trabzon> Ortahisar.


IRSIZOĞLU Irsız: Kavgacı. (ÇAĞBAYIR)


Irsızoğlu Rize> Dağınıksu.


IŞIKOĞLU Işık, eski kayıtlarda İçel, Edirne, Tarsus, Adana, Gelibolu, Niğbolu, Aydın, Karası, Teke, Biga, Çirmen, Kütahya sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 443) Işıklar, 1450’li yıllarda Hamid, Tarsus, Aydın, Adana, Haleb, Saruhan sancaklarında yaygın Bayındır ve Eymür Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1083) Işık/ Işıklar, zorunlu iskânlarda adı geçen aşiret. (BAYAR, 1994, s. 92)


Işık, “aydınlık saçmak”tan. (EYUBOĞLU, 1995) Işık: Batini ve derviş anlamında da kullanılmaktadır ve Işık Çakır, Hacı Bektaş’a bağlı ocak. (AKSÜT, 2013, s. 158, 93) Işık, Memluklular’da kullanılan şahıs adı. (SÜMER, Şahıs Adları, s. 402) Kıpçakça ışuk: Tolga. (SAFRAN, 1989, s. 174)


Işık, 1450’li yıllarda farklı Türkmen kollarının Anadolu’da yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2609)
Işıkoğlu Ardanuç> Bereket. Şavşat> Kayadibi, Kocabey, Yamaçlı, Yavuzköy. Şiran> Alıç. Trabzon> Gazipaşa. Yusufeli> Kirazalan.


İBADOĞLU/ İBADİOĞLU/ İBATOĞLU İbatlı, Türkmen oymağı. (CANDAR, 1934, s. 14) İbad, iskânlarda adı geçen Arap aşireti. (BAYAR, 1994, s. 91)


İbadiyye: Havariç taifesi fırkalarından birinin adıdır. (PAKALIN, c. II s. 11) Arapça ibad: Kullar, ibadet edenler. 2. Kovma, uzaklaştırılma. (DEVELLİOĞLU) İbat, Kazak Türklerinde kişi adı. (JANUZAQOV, 2003, s. 30)
İbad ve İbad köyü, Kırım. (DOĞRU, 1987, s. 83) Kırım’dan bölgeye göçler çok olmuştur. İbadagil, Murgul’un Korucular köyü ve İbadi, Şavşat’ın Veliköy köyünün mahallesi.


İbadoğlu/ İbadioğlu/ İbatoğlu Ardanuç> Boyalı, Cevizli, Çakıllar, Yolüstü. Rize> Dağınıksu. Şavşat> Çavdarlı, Savaş, Söğütlü, Veliköy. Trabzon> Pazarkapı.


İBAOĞLU Ibak, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar boyu. (ADİLOĞLU, 2005, s. 198)
Tarihi Türk kişi adlarından iba: Nezaket anlamındadır. (ATALAY, 1936) Arapça iba: Razı olmama. (DEVELLİOĞLU) ve“uzak durma.” (TIETZE)
İbaoğlu Akçaabat> Osmanbaba. Arsin> Başdurak. Artvin> Y. Maden. Bayburt> Çalıdere, Sakızlı. Çarşıbaşı> Pınarlı. Demirözü> Eymür. Rize> Bozukkale.


İbapehlevanoğlu Ardanuç> Ovacık.


İbakaoğlu Rize> Kasarcılar.


İbaka, Moğol adı. (GÜLENSOY, 2015, s. 197)


İBASOĞLU Arapça ibas: Gönderme. (DEVELLİOĞLU) Gönderilen, yollanan (mecaz).
İbasoğlu Çarşıbaşı> Pınarlı. Trabzon> Pazarkapı.


İBİKOĞLU İbriklü, 1450’li yıllarda Kastamonu sancağında Yıva Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1091)
Kıpçakça ibük: Çavuş kuşu. (TOPARLI)


İbikler, Kırcaali’de/ Bulgaristan (AYHAN, 2013, s. 273); 1450’li yıllarda Sivrihisar’da yerleşim yeri. (DOĞRU, 1997, s. 76)
İbikoğlu Ardeşen> Düz, Yeniyol. Fındıklı> Aksu, Sümer, Tatlısu. Şalpazarı> Geyikli, Sugören. Trabzon> Çarşı.


İbukaoğlu Güneysu> Dumankaya.


İBİLOĞLU İbiloğlu, Türkmen oymağı. (EMREN, 2018, s. 16)


İbiloğlu, Topalosman’ın fedailerinden.


İbiloğlu Aydıntepe> Sorkunlu. Bayburt> Alapelit, Taşçılar. Kelkit> Güzyurdu, Gündoğdu.


İBİŞOĞLU İbişlü, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1085) İbişlü, 1500’lü yıllarda Maraş livasında Yörükan Türkmeni taifesi. (SAKİN, 2010, s. 161)


İbiş, İbrahim’in kısaltılmışı. (EYUBOĞLU, 1995) İbiş, tarihi Türk kişi adı. (ATALAY, 1936) İbiş, Kazak Türklerinde kişi adı. (JANUZAQOV, 2003, s. 31)


İbiş, Drama (AYHAN, 2013, s. 167) ve 1450’li yıllarda Maraş sancağında Bayındır Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 173)
İbişoğlu Akçaabat> Uçarsu. Arhavi> Kemerköprü, Musazade. Artvin> A. Maden, Dere, Vezirköy. Bayburt> Alapelit, A. Kışlak, Çayıryolu, Helva, Kitre, Kurbanpınar, Şingah, Tomlacık. Çamlıhemşin> A. Şimşirli, Güroluk. Çarşıbaşı> Yavuz. Çayeli> Gürpınar. Çaykara> Karaçam. Demirözü> Beşpınar, Eymür, Pınarcık. Fındıklı> Kıyıcık. Hemşin> Mutlu, Yeniköy. Hopa> Ortahopa. İspir> Y. Özbağ. Kelkit> Çömlekçi, Öbektaş. Köprübaşı> Beşköy. Of> Dumlusu. Pazaryolu> Çaydere, Köşeyolu. Şavşat> Arpalı, Düzenli, Hanlı, Kireçli, Savaş, Yavuzköy, Yoncalı. Torul> Dağdibi. Şiran> Başköy, Pelitli, Seydibaba, Tepedam. Trabzon> Boztepe, Çarşı, Çukurçayır, Dolaylı, Gülbaharhatun, İnönü, Pazarkapı, Uğurlu. Yomra> Çınarlı. Yusufeli> Altıparmak, Bahçeli, Bostancı, Çeltikdüzü, Demirdöven, Demirköy, Dokumacılar, Esenyaka, Evren, Havuzlu, Morkaya, Narlık, Öğdem, Taşkıran, Tekkale, Yağcılar, Yaylalar.


İBLAOĞLU Arapça ibla: Yutturma. (DEVELLİOĞLU)
İblaoğlu Köprübaşı> Beşköy.


İBOOĞLU İbrahim’in kısaltılmışı. (Bk. İbrahimoğlu)


İbolar, 1595’te Posof sülale. (BEKADZE, 2015, s. 100)
İbooğlu Akçaabat> Adacık. Araklı> Yassıkaya. Arsin> Gölgelik. Aydıntepe> Sorkunlu. Bayburt> Ağören. Demirözü> Devetaşı. Kelkit> Akdağ. Rize> Gölgeli. Şiran> Kırıntı. Yomra> Özdil.


İBRAHİMOĞLU İbrahimler, eski kayıtlarda Adana, Bozok, Maraş, İçel, Çirmen sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 427) İbrahim, 1450’li yıllarda Bozok, Adana, Sivas ve Menteşe sancaklarında yaygın İğdir ve Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1086)
İbrahimoğlu Akçaabat> Adacık, Akçakale, Çolaklı, Derecik, Mersin, Yeni. Araklı> Erikli, Köprüüstü, Merkez, Pervane. Ardanuç> Beratlı, Bulanık, Gümüşhane, Kızılcık, Naldöken. Ardeşen> Bayırcık, Seslikaya, Tunca. Arhavi> A. Şahinler, Dikyamaç. Arsin> Yeni. Artvin> Dikmenli, Hızarlı, Seyitler, Varlık. Bayburt> Güzelce, Tuzcuzade, Zahit. Beşikdüzü> Akkese, Denizli. Çamlıhemşin> Kaplıca, Konaklar, Şenyuva. Çarşıbaşı> Büyükdere, Pınarlı, Salova. Çayeli> Çukurluhoca, Yenice, Yeşiltepe. Çaykara> Köseli, Şahinkaya, Uzuntarla. Demirözü> Damlıca, Güneşli. Derepazarı> Çalışkanlar, Uzunkaya. Fındıklı> Meyvalı, Sümer. Gümüşhane> Demirkaynak, Nazlıçayır. Hayrat> Göksel. Hopa> Çamlı, Ortahopa. İkizdere> Cevizlik, Diktaş, Gölyayla, Şimşirli, Yeşilyurt. İspir> Öztoprak. Kalkandere> Yolbaşı. Kelkit> Balıklı, Eskikadı, Eskiyol, Karaçayır, Kılıçtaşı, Kömür. Köse> Kabaktepe, Salyazı. Kürtün> Taşlıca. Maçka> Dolaylı, Yazlık, Yukarıköy. Murgul> Korucular. Of> Ağaçseven, Tavşanlı. Pazaryolu> Karataş, Merkez. Rize> Düzköy, Kaplıca. Sürmene> Balıklı, Çarşı, Soğuksu. Şalpazarı> Çetrik, Geyikli. Şavşat> Arpalı, Cevizli, Çavdarlı, Çayağzı, Demirkapı, Düzenli, Kireçli, Kocabey, Küplüce, Pınarlı, Şalcı, Şenocak, Yeniköy. Şiran> Çal. Tonya> Hoşarlı, Melikşah. Trabzon> Erdoğdu, İskenderpaşa, Pazarkapı, Yalı. Vakfıkebir> Düzlük, Güneysu, Sekmenli. Yusufeli> Bostancı, Demirköy, Erenköy, Narlık, Zeytincik.


İbrahim ile bağlantılı sülaleler:
İbrahimağaoğlu Arhavi> Musazade, Y. Şahinler. Çayeli> Uzundere. Çaykara> Şahinkaya, Uzungöl. Köse> Yuvacık. Of> Sarayköy, Sıraağaç, Solaklı. Yusufeli> Bostancı.
İbrahimbaşoğlu Bayburt> Şingah. İkizdere> Çataltepe. Kürtün> Gündoğdu.


İbrahimbayraktaroğlu Artvin> Erenler. Fındıklı> Sulak.


İbrahimçavuşoğlu Fındıklı> Çınarlı, Sulak.


İbrahimçebioğlu (Bk. Çepnioğlu)


İbrahimefendioğlu Çaykara> Uzungöl.


İbrahimefeoğlu Ardanuç> Gümüşhane.


İbrahimhocaoğlu Yusufeli> Günyayla.


İbrahimkavasoğlu Gümüşhane> Süleymaniye.
İbrahimkethudaoğlu Kürtün> Süme.
İbrahimmustafaömeroğlu Arsin> Yeşilce.
İbrahimpaşaoğlu Çaykara> Eğridere. Sürmene> Ormanseven, Petekli.


İbrahimreisoğlu Rize> Bağdatlı.


İBRANOĞLU İbran, bir tür yulaf. (ÇAĞBAYIR) Çiftçilikle bağlantılı ad.


İbranoğlu Çamlıhemşin> A. Çamlıca.


İbranaklıoğlu Trabzon> Ortahisar.


İBŞİROĞLU İbşir, 1700’lü yıllarda zorunlu iskâna tutulan Türkmen aşiret. (ÇELİKDEMİR, 2001, s. 116)


“İbşir Mustafa Paşa olayı: Abaza kökenli. Kendisi için ayaklanan Varvar Ali Paşa'yı öldürmekten çekinmemişti. Anadolu'da başına topladığı 'sekban ve levend'le kıyım ve soygun yapıyordu. Ayaklanmasını önlemek için 1655'lerde kendisine sadrazamlık verilmiş ve 1. Ahmet'in kızı Ayşe Sultan'la evlendirilmişti. Böylece elde tutulmaya çalışılıyordu. Merkeze zor geldiği gibi, pek kalmayıp Anadolu'ya geçerek kıyıma başladı. Çevresine 40 bin insan toplamıştı. Kendisine karşı büyük bir tepki vardı. Bunların başını da Kara Murat Paşa'yla Kürt Mehmet çekiyordu. R. E. Koçu'nun belirlediği gibi 'İbşir bir sanca arı, Kara Murat ona ağını kuran bir babaç örümcekti' 1655'lerde İbşir Paşa öldürülerek olay bastırıldı.” (ÖZ, 1992, s. 108)
İbşiroğlu/ İpşiroğlu Akçaabat> Ağaçlı, Akçakale, Dürbinar. Çarşıbaşı> Büyükdere. Gümüşhane> Akçahisar, Yağlıdere. Köprübaşı> Yağmurlu. Trabzon> Beşirli, Boztepe, Çimenli, İnönü, İskenderpaşa, Sayvan. Karlık. Yomra> İkisu.


İÇAĞASIOĞLU İçağaları, Osmanlı padişahları sarayında ve hizmetinde bulunanlar hakkında kullanılan bir tabirdi. (PAKALIN, c. II s. 25)
İçağasıoğlu, İstanbul ve Ahıska kökenli sülale. (BAYRAKTAROĞLU, 1992, s. 125)


İçağasıoğlu Artvin> Salkımlı. Bayburt> Danişment, Karasakal, Tuzcuzade. Köse> Kabaktepe. Şavşat> Pınarlı. Yusufeli> Ormandibi.


İÇOĞLU İçgil, Ortaasyada’da Türklerle birlikte mühim rol oynamış kavim. (TOGAN, 1981, s. 44) İçli, Eymür Türkmeni aşireti. (UÇAKCI, Üçoklar, s. 104)


Ic, Fars’ta yerleşim yeri. (ORHAN, 2007, s. 120)


İçağzıoğlu Şavşat> Tepeköy.


İçbaşoğlu Şavşat> Pınarlı.


İÇKALELİOĞLU “İçkale: Kale duvarlarıyla çevrilmiş şehir ve kasabaların bazısının ortasında ve en yüksek yerinde yapılan küçük kaleler hakkında kullanılan bir tabirdi. Bu kaleler düşmanın surları geçmesi halinde veya şehirde bir isyan zuhurunda hükümdar veya kumandanın çekilip müdafaa etmesi için yapılırdı.” (PAKALIN, c. II s. 28) İçkaleli: İç kalede görevli.


İç Kale, Semerkant’ta (AYDIN, 1989, s. 65) ve 1450’li yıllarda Konya sancağında Türkmen yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 235)


İçkalelioğlu Hopa> Esenkıyı. Artvin> Varlık.


İDİGÜNOĞLU İdi-gün. Eski Türk Yazıtları’nda idi, Sahip, efendi. (ORKUN, 1994, 803) Gün, Türkmen boyu. (İLLİYEV, 2010, s. 18) Türkmen efendisi.


İdigünoğlu Bayburt> Söğütlü.
İgtuloğlu/ İğfuloğlu Bayburt> Tuzcuzade.


İDRİSOĞLU İdris, eski kayıtlarda Maraş, Tarsus, Ordu, Paşa sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 427) İdris/ İdrisler, 1450’li yıllarda Sivas, Maraş ve Saruhan sancaklarında yaygın Eymür Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1092) İdris, Çepni oymağı. (UÇAKCI, 2013, s. 296) İdrisoğlu, 1700’lü yıllarda zorunlu iskâna tutulan kabile. (ÇELİKDEMİR, 2001, s. 93)


İdrizler, Bulgaristan (ÇAVUŞ, 1990, s. 172) ve İdrisler, 1450’li yıllarda farklı Türkmen oymaklarının yaygın yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2610)
İdrisoğlu Ardanuç> Cevizli, Zekeriya. Artvin> Tütüncüler. Beşikdüzü> Türkelli. Çaykara> Uzuntarla. Gümüşhane> Akçahisar, Gümüşkaya, Kırıklı. Şavşat> Akdamla, Çamlıca, Düzenli, Ilıca, Kayadibi, Pınarlı, Şalcı, Tepeköy, Veliköy, Yoncalı, Y. Koyunlu. Şiran> Çakırkaya, Sellidere. Trabzon> Esentepe, İskenderpaşa. Yusufeli> Günyayla, Morkaya, Yarbaşı.


İdrisağaoğlu Bayburt> Şingah.


İdrisalemdaroğlu Trabzon> Çarşı.


İdrishocaoğlu Şavşat> A. Koyunlu.


İĞCİOĞLU/ YIĞCIOĞLU İğciler, Türkmen kabilesi. (AYHAN, 1999, s. 66)
Yığcılar, Güneysu’da Kiremit köyünün mahallesi.
Yığcıoğlu/ İğcioğlu Akçaabat> Pulathane. Arsin> Özlü. İyidere> Fethiye, Fıçıtaş. Yomra> Gülyurdu, Kayabaşı, Taşdelen.
İĞDİROĞLU Iğdir, Türk Yazıtlarında adı geçen kavim. (GÜL, 2013, s. 144) İğdırlı; Türkmen boyu. (İLLİYEV, 2010, s. 16)


İğdir, Eski Türk adı olup “Ulu” anlamındadır. (BAHADIR HAN, 2009, s. 33)


Iğdır, Bayburt’un köyü.


İğdiroğlu Kelkit> Çamur.


İĞRATLIOĞLU Türkçe –lı yapım eki almış sözcük. İğrat: Güzel sesle şarkı söyleme. (DEVELLİOĞLU)
İğratlıoğlu Trabzon> Boztepe.


İHLASOĞLU İhlas, zorunlu iskânlar sırasında adı geçen Türkmen oymağı. (REFİK, 1930, s. 184)
İhlasoğlu Kelkit> Kılıçtaşı.
İHSANOĞLU İhsan, 1500’lü yıllarda Maraş livasında Yörük taifesi. (SAKİN, 2010, s. 182) İhsan, Peçenek kavmi. (UÇAKCI, 2013, s. 288)


İhsan, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Avşar yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 153)


İhsanoğlu Ardanuç> Bulanık, Tosunlu. Şavşat> Ciritdüzü. Şiran> Sellidere.


İHTİFOĞLU Arapça ihtifa: Saklanmak, gizlenmek. (ÇAĞBAYIR)


Ihtik, 1500’lü yıllarda Erzincan’da yerleşim yeri. (MİROĞLU, 1990, s. 66) Osmanlıcada k sesi bazen f de okunabilir. Gelinen yer.


İhtifoğlu Rize> Topkaya.


İHTİYAROĞLU İhtiyarlı, eski kayıtlarda Maraş sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 428) İhtiyar, 1450’li yıllarda Mardin sancağında Kayı Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1619) İhtiyar, iskânlarda adı geçen Türkmen aşireti. (BAYAR, 1994, s. 91) İhtiyarlar, 1610’da eşkıyalık olaylarına karışmışlardır. (REFİK, 1930, s. 61)


İhtiyar, Hayr’dan, seçme, ayıklama, ayırma. (EYUBOĞLU, 1995) Urduca ihtiyar: Bağımsız, özgür. (EŞREF, 2012, s. 28)


İhtiyar, Ordu’da nahiye. (GÜNAYDIN, 2011, s. 26)
İhtiyaroğlu Akçaabat> Bozdoğan, Darıca, Kavaklı. Araklı> Sularbaşı, Türkeli. Ardanuç> A. Irmaklar, Cevizli. Artvin> Erenler, Ortaköy, Sarıbudak, Vezirköy, Yanıklı. Bayburt> Gökçeli. Beşikdüzü> Şahmelik, Yenicami. Çaykara> Taşören. Gümüşhane> Boyluca. İkizdere> Diktaş, Güvenköy. İspir> Merkez. Kelkit> Elmelik. Of> Cumhuriyet, Çamlı, Kıyıboyu, Yeni. Torul> Alınyayla. Trabzon> Bahçecik, Çarşı, Erdoğdu, Hızırbey. Yomra> Demirciler. Yusufeli> Bademkaya, Bostancı, Öğdem, Yağcılar, Yarbaşı, Yüksekoba.


İKİNCİOĞLU İkinci, Yeniçeri ortalarından bir bölüğün adı. (PAKALIN, c. III s. 620) Askeri sülale.
İkincioğlu Arsin> Harmanlı. Boyabat. (YILMAZ, 2018, s. 40)


İKİZOĞLU (Bk. Ekizoğlu)


İKSENİTLİOĞLU Yeni adı Diktaş olan İkizdere’nin köyü. Gelinen yer.


İksenitlioğlu Derepazarı> Çeşmeköy. Rize> Camidağı.


İLAÇOĞLU İlac, 1850'li yıllarda Bağdat nahiyesi. (BELLETEN, sayı 211, 1990, s. 1251) İlaç, Kelkit (SAYLAN, 2012, s. 29); 1500’lü yıllarda Bayburt’ta köy. (MİROĞLU, 1975, s. 78) Gelinen yer.


İlaçoğlu Dernekpazarı> Ormancık.


İLANCIOĞLU İlanlar, Bozulus Türkmeni oymağı. (AYTOP, 2010, 139) Yılancılar, İnebahtı sancağında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 86) Yılancılar, Yörük iskânlarda adı geçen aşiretlerden. (BAYAR, 1994, s. 100)
İlan, Kuman/ Kıpçak şahıs adı. (RASONYI, 2006, s. 494)
İlancıoğlu Bayburt> Şingah. Dernekpazarı> Çalışanlar, Günebakan. Fındıklı> Sümer.


İLATOĞLU İlatlu, 1450’li yıllarda Aksaray sancağında Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1104) İlatlar, 1500’lü yıllarda Kütahya livasında Türkmen taifesi. (SAKİN, 2010, s. 184)
İlatoğlu Dernekpazarı> Yenice. Trabzon> Ortahisar.


İLELİOĞLU İle, Akçaabat’ın köyü. Gelinen yer.
İlelioğlu Akçaabat> Derecik. Trabzon> Boztepe.


İLETİMOĞLU İletler, Haymana Yörüklerinden. (LEZİNA) İletler, 1500’lü yıllarda Ankara sancağında Türkmen oymağı. (KAYA, 2000, s. 16)


İletimoğlu Çayeli> Çukurluhoca, Kaptanpaşa.


İLHANOĞLU Ilhan, iskânlarda adı geçen aşiretlerden. (BAYAR, 1994, s. 92)
İlhanlı, Moğol devleti.
İlhanlı, Rumeli’de yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 386)
İlhanoğlu Kelkit> Gümüşgöze.
İLİKOĞLU İlikli, Bayat Türkmeni oymağı. (LEZİNA) İlikli, 1450’li yıllarda Kastamonu sancağında Yıva Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1112)
Kıpçakça ilik: Geyik. (TOPARLI)
İlikoğlu Kürtün> Çayırçukur.
İLYASOĞLU İlyas, eski kayıtlarda Adana, İçel, Niğde, Maraş, Bursa, Karesi sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 430) İlyaslu, 1450’li yıllarda Karaman, Kütahya, Niğde, Adana ve Maraş sancaklarında çok yaygın Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1115) İlyaslar, 1500’lü yıllarda Saruhan livasında Yörük taifesi. (SAKİN, 2010, s. 187)
Kelp İlyasoğlu Ali, Celalilerden. (AKDAĞ, 1963, s. 160)
İlyasoğlu Akçaabat> Yıldızlı. Araklı> Çukurçayır. Arsin> Başdurak, Harmanlı, Oğuz. Aydıntepe> Dumlu. Bayburt> Yeniköy, Zahit. Beşikdüzü> Dolanlı. Çamlıhemşin> A. Çamlıca. Kelkit> Akdağ. Kürtün> Elmalı. Maçka> Çamlıdüz, Ocaklı, Sevinç. Rize> Dağınıksu. Şavşat> Cevizli. Şiran> Telme. Tonya> Kösecik. Trabzon> Akoluk, Bahçecik, Boztepe, Cumhuriyet, Doğançay, Düzyurt, Esentepe. Vakfıkebir> Şenocak.


İlyashasanoğlu Maçka> Akarsu.


İMAMOĞLU İmamlu, Danişmendlü Türkmeni. (REFİK, 1930, s. 131) İmamlar, eski kayıtlarda Hamid, İçel, Karaman, Alanya sancaklarında konar-göçer Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 431) İmamoğulları, Çepni bölüğü. (AKSÜT, 2013, s. 105)


İmamlı, Osmanlı'da Gence/ Karabağ eyaleti yerleşim yeri. (BİLGE, 2015, s. 587)
İmamoğlu Akçaabat> Akçakale, Akören, Cevizli, Çiçeklidüz, Demirci, Dörtyol, Eskiköy, Karpınar, Kemaliye, Söğütlü, Şinik, Yıldızlı. Ardanuç> A. Irmaklar, Gümüşhane, Kızılcık. Arhavi> Arılı, Kemerköprü, Musazade, Ortacalar, Y. Şahinler. Arsin> Yeşilce. Artvin> Ağıllar, Çarşı, Dokuzoğul, Hızarlı, Ortaköy, Oruçlu, Seyitler, Tütüncüler, Y. Maden. Bayburt> Camiikebir, Karasakal. Beşikdüzü> Sayvancık. Çamlıhemşin> Köprübaşı. Çarşıbaşı> Fener. Çaykara> Ataköy, Uzuntarla. Çayeli> Ormancık. Düzköy> Çal, Çayırbağı. Fındıklı> Aksu, Fındıklı, Gürsu, Sümer. Gümüşhane> Kaleköy. Hayrat> Balaban, Dereyurt, Pınarca. Hemşin> Yaltkaya. Hopa> Esenkıyı, Kuledibi, Yeşilköy. İkizdere> Ilıca. İspir> Araköy, A. Özbağ, Karakarmış, Petekli. İyidere> Sarayköy, Yalıköy. Kelkit> Deredolu, Gültepe, Güneyçevirme, Güzyurdu, Özen, Sadak. Köprübaşı> Çifteköprü, Fidanlı, Gündoğan. Köse> Merkez, Salyazı. Maçka> Akarsu, Alantaş, Altındere, Anayurt, Bağışlı, Kırantaş, Yukarıköy. Murgul> Akantaş, Başköy, Özmal. Of> Gürpınar. Pazar> Suçatı. Rize> Tophane, Yeniköy. Sürmene> Koyuncular, Soğuksu. Şalpazarı> Çamkiriş, Düzköy, Sütpınar. Şavşat> Tepeköy. Şiran> Seydibaba. Tonya> İskenderli. Torul> Demirkapı. Trabzon> Akyazı, Bahçecik, Beşirli, Boztepe, Çimenli, Çömlekçi, Dolaylı, Erdoğdu, Gazipaşa, Gözalan, Gülbaharhatun, Hızırbey, İncesu, İnönü, Kavala, Ortahisar, Pazarkapı, Yalı, Yenicuma. Vakfıkebir> İlyaslı. Yusufeli> Alanbaşı, Altıparmak, Avcılar, Bahçeli, Bostancı, Çağlayan, Demirdöven, Demirkent, Erenköy, Esenyaka, İşhan, Kılıçkaya, Morkaya, Pamukçular, Serinsu, Tekkale, Yağcılar, Yamaçüstü, Yarbaşı, Yokuşlu, Yüksekoba, Yüncüler, Zeytincik.


İmamecioğlu Trabzon> Esentepe.
İmamhüseyinoğlu Trabzon> Gazipaşa.
İmamkızoğlu Akçaabat> Derecik.


İmamsalihoğlu Yusufeli> Bıçakçılar.


İmamşakıroğlu Yusufeli> Cevizlik.


İMMEHANOĞLU İnme-han? Takma ad.
İmmehanoğlu Kürtün> Gündoğdu.


İMANOĞLU İmanlı, Horasan Türklerini oluşturan boylardan. (JAVANSHIR, 2008, s. 8) İmanlu, Safevi devleti kuruluşuna katkı veren Türkmen oymağı. (SÜMER, Oğuzlar, s. 192) İmanlı, eski kayıtlarda Maraş, Adana, Ankara, Diyarbakır sancaklarında Türkmen/ Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 43”) İmanoğlu/ İmanlar/ İmanlu, 1450’li yıllarda Maraş ve Sivas sancaklarında yaygın Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1117) İmanlı, zorunlu iskânlarda adı geçen aşiret. (BAYAR, 1994, s. 92) İmanlu, Rumeli’de Yörük cemaati. (AYHAN, 2013, s. 504)


Iman, Başkurt Tarhan adı. (RASONYI, 2006, s. 279) İman: Güvenme, korkusuzluk, güvenç. (EYUBOĞLU, 1995)


İmanoğulları, Kırcaali’de/ Bulgaristan (AYHAN, 2013, s. 273); İmanlü, 1500’lü yılı başlarında Siverek Sancağında (ERPOLAT, 1994, s. 25) ve İman, 1450’li yıllarda farklı Türkmen kollarının Anadolu’da yaygın yerleşim yeri adı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2613)


İmanoğlu Artvin> Dokuzoğul, Hızarlı. Trabzon> Gülbaharhatun.


İMAOĞLU İmalu, 1500’lü yıllarda Konya livasında Türkmen taifesi. (SAKİN, 2010, s. 186)


İmaoğlu Şavşat> Cevizli.


İMATOĞLU İmat, Avşar Türkmeni oymağı. (UÇAKCI, 2013, s. 238) İmad, 1500’lü yıllarda Aksaray livasında Türkmen taifesi. (SAKİN, 2010, s. 186)


İmadiye, Diyarbakır vilayeti sancağı. (BELLETEN, sayı 211, 1990, s. 1238) İmad-iye, Türkçe –iye olup Türk-iye gibi sahiplik bildirir.


İmatoğlu Beşikdüzü> Ardıçatak, Çarıklı, Dolanlı. Şalpazarı> Geyikli, Gökçeköy. Vakfıkebir> Köprücek.


İMESOĞLU İmes, Kıpçak kabilesi. (KUZEYEV, 2005, s. 117) İmes, Kıpçak boyu. (LEZİNA)


İmesoğlu Akçaabat> Akçakale, Işıklar, Mersin.


İMŞİROĞLU Şimşir’den. Şimşirli, Anadolu cemaati. (TÜRKAY, 1979, s. 704)


İmşiroğlu Pazar> Zafer.


İNANOĞLU İnanlu, Türk boyu. (KAFKASYALI, 2010, s. 100) İnanlı, Horasan Türklerini oluşturan boylardan. (JAVANSHIR, 2008, s. 8) İnan, eski kayıtlarda Aksaray, Niğde, Malatya sancaklarında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 434) İnanlu, 1450’li yıllarda Diyarbakır sancağında Bozulus Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1125)
İnanç, Denizli’de kurulan Türkmen beyliği. (SAKİN, 2010, s. 573) İnan Tekin, Üge Tekin’in küçük kardeşi. (GÜLENSOY, 2015, s. 211)
“İnanoğlu (İbrahim Bey) Türkmenler arasında saygınlığı olan biridir. 'Fetret Dönemi' bunalımından yararlanarak Tokat'ı almak için 20 bin adamıyla Kazova'ya saldırdı. Çelebi Mehmet güçleri karşısında yenilerek çekildi.” (ÖZ, 1992, s. 92)
İnanlı, Bulgaristan vilayetinde (AYHAN, 2013, s. 136); İnanlar, 1500’lü yıllarda Menteşe sancağında Türkmen yerleşim yeri. (YAZICI, 2002, s. 169)
İnanoğlu Akçaabat> Kemaliye, Sarıtaş. Beşikdüzü> Anbarlı. Çarşıbaşı> Fener. Dernekpazarı> Zincirlitaş.


İNAYETOĞLU İnayet: İyilik, gayret… (DEVELLİOĞLU) İnayet, Kırım beylerinden. (ÖZTÜRK, 2004, s. 402)


İnayetoğlu Pazaryolu> Ambaralan, Karataş, Yiğitbaşı.


İNCEOĞLU İnceoğlu, Kafkasya’da yerleşim yerlerine adını veren Türk boyu. (ALBAYRAK, 2004, s. 28) İnceli, eski kayıtlarda Hamid, Arapgir ve Sivas sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 434) İnceler, 1450’li yıllarda Aydın sancağında Yıva Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1125) İnce/ İnceler, zorunlu iskânlarda adı geçen aşiret. (BAYAR, 1994, s. 91)


İnce, Kıpçaklarla bağlantılı addır. (HÜSEYNOVA, 2011, s. 52) İncelüoğlu, Celali isyanlarına katılanlardan. (ATABAY, 2008, s. 57)


İnceli, 1450’li yıllarda Hamid sancağında Avşar Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1528)
İnceoğlu İnce’ninoğlu/ İncelioğlu Araklı> Turnalı. Ardanuç> Güleş. Ardeşen> Kavaklıdere. Arhavi> Kale. Arsin> Yeşilyalı. Artvin> Varlık, Vezirköy. Çayeli> İncesırt. Demirözü> Gökçedere, Serenli. Fındıklı> Aksu, Arılı, Çağlayan, Meyvalı, Tepecik. Gümüşhane> Hacıemin. Güneysu> Gürgen. Hemşin> Mutlu. İkizdere> Eskice, Sivrikaya, Şimşirli. İspir> Elmalı. Kürtün> Eğrigüney. Murgul> Akantaş. Pazar> Alçılı. Pazaryolu> Akbulut. Rize> Topkaya. Tonya> İskenderli. Trabzon> Bahçecik, Boztepe, Pazarkapı. Yusufeli> Alanbaşı, Çeltikdüzü, Darıca, Dokumacılar, Esenyaka, İşhan, Köprügören.
İnce ile bağlantılı sülaleler:
İnceahmetoğlu Ardeşen> Seslikaya.


İncearapoğlu Artvin> Dere. Çamlıhemşin> Ülkü. Çayeli> Çeşmeli. İspir> Demirbilek. Pazar> Ortayol. Pazaryolu> Karataş. Vakfıkebir> Çavuşlu.


İncebayraktaroğlu Arhavi> Kemerköprü. Fındıklı> Aksu.


İncecapoğlu (Bk. Çepnioğlu)
İncehasanoğlu Düzköy> Çal.


İncehocaoğlu Trabzon> Hızırbey.
İnceismailoğlu Trabzon> Boztepe.


İncekayaoğlu Demirözü> Kavaklı.


İncemehmetoğlu Ardeşen> Seslikaya. Arhavi> Cumhuriyet. Arsin> Elmaalan, Oğuz, Yolüstü. Artvin> Oruçlu. Hayrat> Kılavuz. İyidere> Fıçıtaş. Rize> Kavaklı.


İncemutioğlu Yusufeli> Dokumacılar.


İnceseslioğlu Yusufeli> Yüksekoba.


İncesüleymanoğlu Artvin> Ortaköy.


İNCİOĞLU İnci, eski kayıtlarda Maraş, Rumeli, Saruhan, Aydın, Akşehir, Diyarbakır, Rakka, Alanya, Paşa, Vize, Gelibolu sancaklarında göçebe Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 435) İncilü, 1450’li yıllarda Maraş, Adana, Kayseri ve Malatya sancaklarında çok yaygın Eymür Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1126) İncilü, zorunlu iskâna tabi tutulan Türkmen oymağı. (REFİK, 1930, s. 171)


İnci Kağan, Göktürkler devletinde Kapgan Kağan’ın oğlu. (SÜMER, Şahıs Adları, s. 46) İncu, tarihi Türk kişi adı. (ATALAY, 1936) İnci: Huzur, refah, barış. (EYUBOĞLU, 1995) Çağatay Türkçesinde incu: Mülk. (KAFALI, 2005, s. 77)


İncioğlu Ardanuç> Ovacık. Kelkit> Dereyüzü. Trabzon> Çömlekçi, Pazarkapı.


İNDALOĞLU Kıpçakça ındal: Hastalanma, bir fenalığa tutulma. (TOPARLI)


İndaloğlu Pazar> Akmescit.


İNEKSİZOĞLU İneklü, Çağırganlı Türkmeni oymağı. (LEZİNA)
İneksizoğlu Of> Erenköy.


İPEKOĞLU İpekli, eski kayıtlarda Adana, Maraş, Tarsus sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 437) İpeklü, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Eymür Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1131)


İpekçi: İpek kozası üreten, ipeği satan. 1500’lü yıllarda mesleki ad. (EMECEN, 2013, s. 77)


İpek, Kosova’da sancak. (SEZEN, 2006, s. 252)
İpekoğlu/ İpekçioğlu Araklı> Aytaş, Çiftepınar, Taşgeçit. Arhavi> Yemişlik. Arsin> Gölcük. Artvin> Bağcılar. Beşikdüzü> Çarıklı, Türkelli. Köse> Özbeyli. Pazar> Dernek. Rize> Kasarcılar, Taşlıdere. Trabzon> Dolaylı, Çarşı, Gazipaşa, Pazarkapı, Yalı. Yomra> İkisu.


İPHANLIOĞLU İphan, Yeni adı İnanlı olan Yusufeli’nin köyü. Gelinen yer.


İphanlıoğlu Artvin> Orta. Yusufeli> Demirkent.


İPOĞLU/ İPLİKÇİOĞLU İpçiler, 1450’li yıllarda Aydın sancağında Yıva Türkmeni oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1131) İpçiler, 1500’lü yıllarda Saruhan sancağında Yörük taifesi. (KAYGANA, 2015, s. 47)


İplikçiler, askeri sülale. (ERCAN, 1989, s. 52)
“Bazı Türk ayinlerinde, talibin ikrar vereceği zaman boynuna bağlanan ve Horasan’dan geldiği söylenen “İp”de, eski Şaman adetlerindendir. Nitekim Baburname’de “Boynuna bir ip taktı Allah’a şükretti” denilmektedir.” (YÖRÜKÂN, 2002, s. 119)


İbce, 1450’li yıllarda Bozok’ta Salur Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2313)


İpoğlu/ İpçioğlu/ İplioğlu/ İplikçioğlu Araklı> Halilli, Sularbaşı. Hopa> Kuledibi. Köprübaşı> Beşköy. Şalpazarı> Çarlaklı. Trabzon> Çarşı, Gazipaşa, Pazarkapı, Yalı. Yomra> Şanlı.


İPŞİROĞLU (Bk. İbşiroğlu)


İREMEZOĞLU İrem-ez> “İrem zade”den. İrem, eski kayıtlarda İçel ve Kars sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 438) Irem, zorunlu iskânlarda adı geçen aşiret. (ERDÖNMEZ, 1995, s. 98)
İremezoğlu Akçaabat> Orta.


İRABOĞLU İrab: Düzgün konuşma, gerçeği belirtme. (DEVELLİOĞLU)
İraboğlu Demirözü> Y. Dikmetaş.


İRHAOĞLU İrha: Kibar, yumuşak davranma. (DEVELLİOĞLU)
İrhaoğlu Bayburt> Zahit.


İRFANOĞLU Hırfanlı, iskân sırasında adı geçen aşiret. (CANBOLAT, 2006, s. 52)


İrfanoğlu Artvin> Y. Maden. Çayeli> Beyazsu, Hassadık, Kesmetaş, K. Taşhane, Şirinköy.


İRTİKALİOĞLU İrtika: Yükselme, yüksek dereceye ulaşma. (DEVELLİOĞLU)
İrtikalioğlu Bayburt> Konursu.


İSAOĞLU İsalar/ İsaoğlu, eski kayıtlarda Maraş, Kayseri, Adana, Haleb, Edirne, Sivas, Kastamonu, Alanya sancaklarında Türkmen/ Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 439) İsalı/ İsalu, 1450’li yıllarda Bozok, Sivas, Saruhan ve Adana sancaklarında yaygın Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1137) İsalu, zorunlu iskânlarda adı geçen oymak. (ORHONLU, 1963, s. 77)


İsulu, Anadolu'ya ilk giren Tuğrul beyin komutanlarından. (TURAN, 2012, s. 104)
İsaoğlu Ardanuç> Y. Irmaklar. Arsin> Harmanlı, Işıklı, Yeşilyalı. Bayburt> Arpalı, Güder, Kitre, Şingah. Çaykara> Ataköy. Demirözü> Elmalı. Dernekpazarı> Çalışanlar, Yenice. Gümüşhane> Arzular, Çayırardı, Harmancık, İnönü, Kurtoğlu, Tandırlık, Tekke, Yayladere, Yeniköy. Kelkit> Kaş. Köse> Akbaba, Gökçeköy, Kabaktepe, Merkez. Kürtün> Y. Uluköy. Of> Yazlık. Pazar> Boğazlı, Kirazlık, Kocaköprü. Pazaryolu> Kozlu. Trabzon> Kutlugün, Ortahisar, Pazarkapı. Vakfıkebir> Deregözü, Mısırlı. Yusufeli> Darıca.
İsa ile bağlantılı sülaleler:
İsabozoğlu Kelkit> Yeşilpınar.
İsaefendioğlu Trabzon> Gülbaharhatun.


İsahafızoğlu Bayburt> Şingah.
İsapaşaoğlu Of> Gündoğdu, Uğurlu.


İSBAHİOĞLU Arapça isbah: Suda yüzdürme, yüzdürülme. (DEVELLİOĞLU)


İsbari, Amasya’da eski yerleşim yeri. (ÇATAL, 2009, s. 37)
İsbahioğlu İspir> Kaynakbaşı.


İSCANOĞLU İskan’dan? İskan, eski kayıtlarda Rakka eyaletinde Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 440)
İscanoğlu Köse> Salyazı.
İSFAHANOĞLU İsfahani, eski kayıtlarda Bozok ve Maraş eyaletlerinde Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 443)
İsfahan, Türkistan’da şehir.
İsfahanoğlu Bayburt> Ağören.


İSHAKOĞLU İshak, eski kayıtlarda İçel, Konya, Ankara, Akşehir, Edirne, İçel, Aksaray sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 440) İshaklar, 1450’li yıllarda Kütahya, İçel, Maraş, Ankara ve Aydın sancaklarında çok yaygın Yıva ve Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1139) İshakoğlu, zorunlu iskânlarda adı geçen Türkmen aşireti. (BAYAR, 1994, s. 108)
İshakoğlu Akçaabat> Akçakale, Dörtyol. Ardanuç> Güleş, Ovacık, Tütünlü. Artvin> Ortaköy. Aydıntepe> Aydıntepe. Bayburt> Ağören, Polatlı, Şingah, Velişaban. Çayeli> Başköy, K. Taşhane, Uzundere. Çaykara> Uzungöl. Düzköy> Alazlı, Çayırbağı. Kalkandere> Çayırlı. Şavşat> Kocabey. Şiran> Alıç. Trabzon> Çömlekçi, İskenderpaşa, Yalı. Yusufeli> Bademkaya, Bostancı, Cevizlik, Çevreli, Esenyaka.


İshakpaşaoğlu Yusufeli> Çevreli.


İSKALOĞLU İskal, Kuman beyi. (KURAT, 1972, s. 77) İskal, Kıpçak başbuğudur ve Ruslarla savaşan Kıpçak beyi. (GÖKBEL, 2000, s. 48) İskal, Kuman ve Kıpçak Türklerinde sakal anlamında olup, Kıpçak adlarındandır. (RASONYI, 2006, s. 208)
Sakaloğlu sülalesinin yalnızca Of, Hayrat, Çaykara ile Rize’de bulunması ilginç birlikteliktir.
İskaloğlu Çaykara> Şekersu, Ulucami, Uzungöl.


İSKEFİYELİOĞLU İskefiye, Çarşıbaşı ilçesinin eski adı. Gelinen yer.
İskefiyelioğlu Akçaabat> Derecik. Trabzon> Çömlekçi, Esentepe, Gazipaşa, Pazarkapı, Yenicuma.
İSKENDEROĞLU İskender, Kıpçak/ Malkar boyu. (ADİLOĞLU, 2005, s. 199) İskenderli, Irak Türkmeni oymağı. (SAATÇI, 1999, s. 297) İskender, 1450’li yıllarda değişik sancaklarda yaygın Yıva, Yüreğir, Bayad, Varsak, Dodurga, Kayı, Salur Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1144)
İskender Bey, Akkoyunlu hükümdarı. (ÖGEL, 1992, s. 16) İskender Paşa, 1500'lü yıllarda Erzurum Beylerbeyi. (AYDIN, 1998, s. 123)


“Bölgeye (Doğu Karadeniz) sürülenler arasında Çepni kolu olan İskenderoğulları da bulunmaktadır.” (SÜMER, 1992, s. 93)
İskenderiye, 1500’lü yıllarda Rumeli Eyaleti’nde sancak. İskender, 1600’lü yılında Erzurum şehri mahallesi. (İNBAŞI, 2014, s. 7)
İskenderoğlu Araklı> Sularbaşı. Arhavi> Y. Şahinler. Arsin> Başdurak, Çardaklı, Gölcük, Özlü. Bayburt> Yolaltı. Borçka> Düzköy, Kale. Hopa> Çamlı, Subaşı, Sundura, Sugören, Yeşilköy. Kelkit> Bindal, Sadak. Köprübaşı> Beşköy. Maçka> Çayırlı, Ormaniçi, Taşalan. Trabzon> Çömlekçi, Gazipaşa, Boztepe, Erdoğdu, Esentepe, Hızırbey, İskenderpaşa, Yalı. Vakfıkebir> Sinanlı, Soğuksu. Yomra> Gülyurdu, Gürsel, Kaşüstü, Kayabaşı, Kömürcü, Sancak, Taşdelen.


İSKİPAROĞLU İskip-ar. İskit’ten ve-ar eki kavim anlamı verir. Mac-ar, Av-ar, Bulg-ar, Kaç-ar, Avş-ar, Haz-ar… gibi. İskip-ar> İskitar: İskit kavmi.


İskiparoğlu Çamlıhemşin> Muratköy.


İSKİTOĞLU İskit, Kafkasya’nın antik kavimlerinden. Bazı araştırmacılara göre Türk soylu oldukları söylenir.


İskitoğlu Rize> Beştepe, Halaslar, Yeniselimiye.


İskit ile bağlantılı sülaleler:


İsketimoğlu Çayeli> Gürgenli.


İskotoğlu Rize> Camiönü.


İskurtoğlu Rize> Camiönü.


İSKOROĞLU İskar’dan. İskar, Tuna’da köy. (DRAGANOVA, 2006, s. 78) Gelinen yer.
İskoroğlu Maçka> Hızarlı.


İSLAMOĞLU İslamlar, eski kayıtlarda Maraş, Ünye-Canik (Samsun), Kastamonu, Paşa, Kayseri sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 441) İslamoğulları/ İslamoğlu/ İslamlu, 1450’li yıllarda Maraş, Kayseri ve Haleb sancaklarında yaygın Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1146)


“Türkmenlerin Ata, Mücevür, Çovdur ve Şıh boylarında da sülale adı olan İslam sözü, Müslüman sözüyle müştaktır.” (ATANIYAZOV, 2005, s. 170)


İslam: Kurtuluş, sağlığa kavuşma, güven. (EYUBOĞLU, 1995)
İslamoğlu Akçaabat> Adacık, Çamlıca, Darıca, Işıklar. Araklı> Pervane, Taşgeçit. Ardanuç> Avcılar, Geçitli, Gümüşhane. Ardeşen> Baş, Doğanay, Düz, Merkez, Seslikaya, Tunca, Yayla, Yeni. Arhavi> Kavak, Musazade, Yemişlik. Arsin> Yolaç. Artvin> Beşağıl, Y. Maden. Bayburt> Soğukgöze, Zahit. Borçka> Demirciler. Çamlıhemşin> Kaleköy, Zilkale. Çayeli> Adalar. Çaykara> Karaçam, Yeşilalan. Derepazarı> Uzunkaya. Dernekpazarı> Gülen. Fındıklı> Aksu, Derbent, Kıyıcık, Meyvalı, Sulak. Gümüşhane> Gökçepınar, İnönü. Hayrat> Merkez. Hemşin> Akyamaç. İkizdere> Demirkapı, Diktaş, Güneyce, Gürdere, Tozköy. İspir> Avcı, Maden, Petekli, Sırakonak, Yeşilyurt. Kalkandere> Taşçılar, Yokuşlu. Kelkit> Büyükcami, Örenbel. Köprübaşı> Akpınar, Beşköy. Köse> Kabaktepe. Kürtün> A. Uluköy, Sapmaz. Maçka> Yeşilyurt. Of> Başköy, Dumlusu, Sarıkaya, Sıraağaç. Pazar> İkiztepe, Kirazlık, Kocaköprü. Pazaryolu> Bayındır. Rize> Akpınar, Azaklıhoca, Balıkçılar, Çarşı, Düzköy, Engindere, Fener, Halatçılar, Kale, Kaplıca, Kavaklı, Kurtuluş, Yeniköy. Sürmene> Çimenli, Ovalı. Şiran> Bilgili. Tonya> Büyük, İskenderli, Karaağaçlı. Trabzon> Bahçecik, Çarşı. Vakfıkebir> Düzlük, Güneysu, Kemaliye, Yalıköy. Yomra> Çamlıyurt, Gürsel. Yusufeli> Alanbaşı, Çağlayan, Dokumacılar, Yüncüler.


İSLİOĞLU Islı, Kıpçak/ Kuman kabilesi. (KUZEYEV, 2005, s. 113)


İslioğlu Şavşat> Pınarlı.


İSMAİLOĞLU İsmail, eski kayıtlarda Sivas, Haleb, Kastamonu, Rakka, Erzurum, Kars, Ahıska, Bağdat ve Vize sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 441) İsmailoğulları/ İsmailler/ İsmaillü, 1450’li yıllarda Maraş, Mihaliç, Aydın ve Maraş sancaklarında yaygın Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1148)


İsmail, Bağdat ve Süleymaniye’de nahiye. (SEZEN, 2006, s. 41)
İsmailoğlu Akçaabat> Darıca, Derecik, Yeniköy. Araklı> Kaymaklı, Sularbaşı, Türkeli, Yalıboyu, Yeşilce, Yoncalı. Ardanuç> Adakale, Bulanık, Gümüşhane, Harmanlı, Kızılcık, Ovacık, Tepedüzü, Tütünlü. Ardeşen> Merkez, Yeni. Arhavi> Dereüstü. Arsin> Gölcük, Gölgelik, Harmanlı, Yolaç. Artvin> A. Maden, Çarşı, Ortaköy, Pırnallı, Zeytinlik. Bayburt> Başçımağıl, Gökpınar, Karasakal, Kopuz, Uzungazi, Yedigöze. Beşikdüzü> Türkelli. Çamlıhemşin> A. Şimşirli, Güroluk, Köprübaşı. Çarşıbaşı> Yavuz. Çayeli> Buzlupınar, Caferpaşa, Karaağaç, Limanköy, Sabuncular, Sarısu. Çaykara> A. Kumlu, Çambaşı, Taşkıran, Yaylaönü, Yeşilalan. Demirözü> Eymür. Derepazarı> Fıçıcılar, Kirazdağı. Dernekpazarı> Akköse. Düzköy> Çayırbağı. Fındıklı> Arılı, Fındıklı, Sümer. Gümüşhane> A. Alıçlı, Akpınar, Arzular, Çaltılı, Çamlı, Dölek, Dumanlı. Hayrat> Balaban, Geçitli. Hemşin> Mutlu. Hopa> Eşmekaya, Kuledibi. İkizdere> Ballıköy, Çiçekli, Gürdere. İyidere> Yalıköy. Kelkit> Ağıl, Babakonağı, Balkaya, Bindal, Gürleyik, Karacaören, Kozoğlu, Yarbaşı, Yeşilova, Yeşilpınar. Köprübaşı> Beşköy. Köse> Merkez, Örenşar, Subaşı. Kürtün> Elmalı, Kızılcatam. Maçka> Çağlayan, Yazlık. Murgul> Petek. Of> Bölümlü, Sarayköy, Yanıktaş. Pazar> Akbucak, İkiztepe. Pazaryolu> Büyükdere. Rize> Akpınar, Ambarlık, Balsu, Boğaz, Derebaşı, Ekmekçiler, Fener, Karasu, Kireçhane, Melekköy, Müftü, Ortapazar, Paşakuyu, Pehlivan, Pilavdağı, Piriçelebi. Sürmene> Çarşı, Oylum, Soğuksu, Yazıoba, Zeytinli. Şalpazarı> Ağırtaş, Çarlaklı, Düzköy, Geyikli, Kalecik, Karakaya, Turalıuşağı. Şavşat> Atalar, Ciritdüzü, Çiftlik, Kayadibi, Kocabey, Küplüce, Şalcı, Yaşar, Yeniköy, Yoncalı, Y. Koyunlu. Şiran> Babacan, Evren, Gökçeler, Kavaklıdere, Sellidere, Tepedam. Tonya> Kaleönü. Trabzon> Akoluk, Akyazı, Bahçecik, Boztepe, Çağlayan, Çarşı, Çimenli, Gazipaşa, Gülbaharhatun, İskenderpaşa, Karlık, Pazarkapı, Yeşilova. Vakfıkebir> Caferli, Köprücek. Yomra> Çınarlı, Demirciler, Kılıçlı, Özdil, Şanlı. Yusufeli> Altıparmak, Bıçakçılar, Bostancı, Cevizlik, Çıralı, Erenköy, Esenyaka, Evren, İşhan, Küplüce, Öğdem, Tekkale.


İsmail ile bağlantılı sülaleler:
İsmailağaoğlu Köprübaşı> Arpalı. Yusufeli> Öğdem, Yüksekoba.
İsmailbeyoğlu Kelkit> Gürleyik. Trabzon> Boztepe, Gülbaharhatun.


İsmail Begli, Irak’ta Türkmen oymağı. (BAKIR, 2016, s. 307) İsmailbey, 1200’lü yılların sonunda Candaroğulları sahasında Yörük topluluğu (s. 358) ve Çandaroğulları sahasında kervansaray. (ÇEVİK, 2012, s. 351)
İsmailçebioğlu (Bk. Çepnioğlu)


İsmaildayıoğlu Araklı> Yeşilce, Yiğitözü.


İsmailefendioğlu Çaykara> Uzuntarla.


İsmailefeoğlu Demirözü> Güneşli.
İsmailhocaoğlu Ardanuç> Aydın.


İsmailpaşaoğlu Araklı> Araklı.


İsmailpehlevanoğlu Ardanuç> Tütünlü.


İsmailreisoğlu Trabzon> İnönü, Ortahisar.


İsmailustaoğlu Kürtün> A. Uluköy. Yusufeli> Esenyaka.


İSPAHOĞLU Farsça ispah: Asker. (DEVELLİOĞLU)


İspahoğlu Arhavi> Cumhuriyet.


İSPATİKOĞLU İspat-ik. İspat, Ohri’de yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 325) İspatik: Az İspatlar. Türkçe –ik, küçültme ekidir. Gelinen yer.


İspatikoğlu Rize> Yiğitler.


İSPİLANOĞLU İspil-an: İspiller. Farsça –an eki çoğul edatıdır.
Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar Türklerinde ıpsıl: Dağlarda oluşan buzdan köprüler. (TAVKUL, 2000)


Ispile, 1500’lü yıllarda Karaman vilayetinde yerleşim yeri. (YILDIZ, 2010, s. 171) İspile, 1500’lü yıllarda Kayseri’nin köyü. (YETKİN, 2007, s. 44) İpsile, Sivas’ta nahiye ve kaza. (SEZEN, 2006, s. 154) İpsil, Çaykara ve Akçaabat’ta köy. Gelinen yer.


İspilanoğlu Trabzon> Kavala.


İSPİROĞLU/ İSPİRLİOĞLU İspir, antik adı Sper/Spir'in anlamı bilinmiyor. (UMAR, 1993, s. 349)


İspirlü, Safevi Devletinde İran’da en üst Türkmen oymaklarından biri. (SÜMER, Safevi Devleti, s. 160) İran’a göçen Türkmenler arasında İspir Türkmenleri de vardı. (ERÖZ, 1975, s. 124) İspirlu, Şah İsmail dönemi Safevilerde yönetici kabile. (GÜNDÜZ, 2014, s. 33) İspirlu, İran’da yaşayan Türk boylarından. (KAFKASYALI, 2010, s. 73)


Çağatayca ispir: Bir nevi kuş. (KUNOS, 1902, s. 92)


İspiroğlu/ İspirlioğlu Araklı> Sularbaşı. Aydıntepe> A. Kırzı. Bayburt> Adabaşı, Ağören, A. Çımağıl, Balca, Başçımağıl, Camiikebir, Çayırözü, Gez, Helva, Iğdır, Kadızade, Karlıca, Karşıgeçit, Kırkpınar, Konursu, Masat, Mutlu, Petekkaya, Saraycık, Şeyhhayran, Şingah, Taşçılar, Tepetarla, Veysel, Yedigöze, Yerlice, Yeşilyurt. Beşikdüzü> Gürgenli, Kalegüney, Yenicami, Zemberek. Çamlıhemşin> Ülkü, Zilkale. Hopa> Ortahopa, Sundura. İkizdere> Başköy, Gölyayla, Yağcılar. Kelkit> Karşıyaka. Köprübaşı> Beşköy. Rize> Kaplıca. Sürmene> Gültepe, Orta, Ovalı. Şavşat> Kocabey. Trabzon> Gazipaşa. Vakfıkebir> Düzlük, Tarlacık. Yusufeli> Altıparmak, Bakırtepe, Çeltikdüzü, Çevreli, Kılıçkaya, Köprügören, Yokuşlu.


İspirlihalilağaoğlu Rize> Balsu.


İspirlikadiroğlu Bayburt> Şingah.
İspirliyemenoğlu Bayburt> Şingah.


İSRAFİLOĞLU İsrafilli, eski kayıtlarda Maraş ve Bozok sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 441) İsrafillü, 1450’li yıllarda Adana, Niğde, Bozok ve Maraş sancaklarında yaygın Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1148)


İsrafiloğlu İyidere> Fıçıtaş. Kalkandere> Ünalan, Çağlayan. Rize> Orta, Düz.
İSRİKAOĞLU İsri-ka. Kökü İsri olan kelime. Bölgede akrabalık ve sülale eklerine –ka takısı takmak genel durumdur. Dayıka, Ahmetika, Mutika. . .
İsri, 1450’li yıllarda Maraş’ta Beğdili Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1149)
Kıpçakça isrü-: Sarhoş olmak. (TOPARLI)


İsrikaoğlu Çarşıbaşı> Burunbaşı. Trabzon> Hızırbey.


İSTİLAHOĞLU Kökü İstila olabilecek sözcük.


İstilahoğlu Of> Ballıca.


İstalafaroğlu Of> Gürpınar.


İSTANBULLUOĞLU İstanbul, Rumca Stambol. “İstin polin, Kente giriş, kente doğru.” (SCHWEIGGER, 2004, s. 154)


İstanbulluoğlu Ardanuç> Adakale, Bereket, Tosunlu. Bayburt> Şingah. Gümüşhane> Dölek, Süle. Köse> Övünce. İspir> Başpınar. Trabzon> Pazarkapı. Yusufeli> Çevreli, Günyayla, Havuzlu, İşhan, Kirazalan, Öğdem, Pamukçular, Yüncüler.


İSTAŞOĞLU İs-taş: Sisli taş. Coğrafi ad.


İstaşoğlu Dernekpazarı> Çalışanlar.


İSTAVİTOĞLU İstavras, Yörük cemaati. (KARACA, 1997, s. 162) Stavras, 1455 yılı Teke Sancağında Yörük taifesi. (ÜNAL, 1996, s. 232)


Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkarlarda ıstavat: Oba. (TAVKUL, 2000)


İs-tav-it: Sisli dağlar. Türkçe –it eki çoğul edatıdır. Gelinen yer.


İstavri, yaygın yerleşim yeri.


İstavitoğlu Güneysu> Gürgen.


İSTİKALİOĞLU Arapça istika: Bir şeyin olacağını düşünerek hazırda bekleme. (DEVELLİOĞLU)
İstikalioğlu Bayburt> Konursu.


İSTİNGAOĞLU Kıpçakça istinka: Temiz olmayı isteme. (AKYOL, 1919, s. 82) İstinga, yelkenleri toplamakta kullanılan halatın adıdır. (PAKALIN, c. II s. 101) Denizcilik mesleği ile bağlantılı ad.


İstingaoğlu Fındıklı> Çağlayan.


İSTİRADİKOĞLU İstira-dik, İstari-tik. İstahri, Moğollar döneminde Türkistan’da yerleşim yeri. (KUSHENOVA, 2006, s. 108)


Arapça iştira: Riayet isteme. (DEVELLİOĞLU)
İstiradikoğlu Gümüşhane> Özcan, Yeşildere. Torul> Tufaniye.


İstaritikoğlu Şiran> Gökçeler.


İSTİRİKOĞLU Belki “istiriç”ten.


İstirikoğlu Akçaabat> Akçakale.


İŞHANLIOĞLU İşan, Sakar Türkmeni kolu. (LEZİNA)


İşhan, Arsin ve Yusufeli’nin köyü. Gelinen yer.


İşhanlıoğlu/ İşhanoğlu Artvin> Orta, Y. Maden.


İŞBONUSLUOĞLU İşbonos, Bayburt’un köyü. Gelinen yer.
İşbonusluoğlu Bayburt> Adabaşı, Mutlu.


İZCİOĞLU İzgü, eski Türk boylarından. (SÜMER, Oğuzlar, s. 1)


İzci: İzlemek, iz sürmek. (EYUBOĞLU, 1995) İzgi, Hürmetli, saygılı. (KENESBAYOĞLU)


İzci, 1450’li yıllarda Yıva Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1233)


İzcioğlu Yusufeli> Pamukçular.


İZHAROĞLU Arapça izhar: Gösteriş yapmak. (ÇAĞBAYIR)


Izgar, Bulgaristan’da (Hersek) yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 211)


İzharoğlu Çayeli> Çataldere.


İZİOĞLU İzgil, Eski Türk Anıtlarında adı geçen Oğuz boyu. (ORKUN, 1994, s. 909) İzili, Rakka’da Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 95)


Karahanlılarda izi: Sahip, rab. (ÜŞENMEZ, 2006)


İzioğlu Ardanuç> Peynirli. Şavşat> Armutlu.


İZMİRLİOĞLU İzmir, Diyarbakır eyaletinde Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 95)
“İzmiroğulları, “Cüneyd bey tarafından İzmir’de 1403’te kurulan bir Türk beyliği.” (SERTOĞLU, 1986, s. 165)
“İzmiroğlu Cüneyd Bey 'Fetret Dönemi'nin bunalımından yararlanıyordu. Taht Çekişmeleri içerisinde önce İsa Çelebi'yi tuttu. Desteği kırılınca bu kez Çelebi Mehmet karşısında Musa Çelebi'yi destekledi. Çelebi Mehmet İzmir'e kadar giderek, İzmiroğlu olayı bastırıldı. İçişlerinde özerk, dışişlerinde Osmanlılara bağlı bir statü kazandırıldı. 1425'de ise tümüyle Osmanlılara bağlandı.” (ÖZ, 1992, s. 91)
İzmirlioğlu Hayrat> Görgülü. Rize> Alipaşa.


İZZETOĞLU İzzeddinli, Irak’ta Türkmen oymağı. (BAKIR, 2016, s. 307) İzzetli, Menteşe sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 442) İzeddin, zorunlu iskânlar sırasında adı geçen Bozulus Türkmen oymağı. (REFİK, 1930, s. 100) İzzettünlü, Rakka’ya sürülen aşiret. (UÇAKCI, Üçoklar, s. 286)
İzzeddin, 1500’lü yıllarda Silistre’de yerleşim yeri. (ÖZYURT, 2006, s. 71)
İzzetoğlu Artvin> Zeytinlik. Bayburt> Tuzcuzade. Gümüşhane> Hasanbey. Pazaryolu> Güneysu. Şavşat> Üzümlü. Trabzon> Boztepe, Çarşı, Çömlekçi, Gülbaharhatun, Ortahisar.


İzzetpaşaoğlu Trabzon> Gazipaşa.


KABADAYIOĞLU Kelkit> Bindal, Kılıçtaşı. Torul> Zigana. Trabzon> Boztepe.


KABAHELOĞLU Kabah-el. Kabahlu, Azerbaycan Türklerinden. (LEZİNA) Kabak, Türkmen oymağı. (HÜRMÜZLÜ, 2006, s. 163) Kabahel: Kahak yurdu, Türkmen yeri.


Kabaheloğlu Ardeşen> Pirinçlik.


KABAHORLUOĞLU Kabahor, İkizdere’nin köyü. Gelinen yer.
Kabahorluoğlu/ Kabahoroğlu Çayeli> Haremtepe. Derepazarı> Uzunkaya. Kalkandere> Yumurtatepe. Pazar> Hamidiye. Pazaryolu> Demirgöze, Sadaka. Rize> Hayrat, Selimiye, Yeniselimiye.


KABAHALİLOĞLU Kabahalillü, 1450’li yıllarda Hamid sancağında Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1158)
Kabahaliloğlu Araklı> Köprüüstü. Yusufeli> Boyalı.


KABAHASANOĞLU Kabahasanlu, 1450’li yıllarda Konya’da Çepni cemaati. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1158)
Kabahasan, 1500’lü yıllarda Karaman’da yerleşim yeri. (GÜMÜŞÇÜ, 2001, s. 61)
Kabahasanoğlu Arhavi> Kemerköprü. Fındıklı> Beydere. Güneysu> Tepebaşı, Yeşilyurt. İkizdere> Güvenköy. İyidere> Denizgören. Of> Ballıca, Sivrice. Pazar> Balıkçı, İkiztepe. Trabzon> Erdoğdu. Yomra> Çınarlı, Şanlı.


KABAKOĞLU/ KABAKÇIOĞLU Kabakcı, eski kayıtlarda Silistre, Paşa ve Tırhala sancaklarında konar-göçer Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 445) Kabak/ Kabaklar, 1450’li yıllarda Maraş, Tarsus, Haleb ve Konya sancaklarında yaygın Beğdili, Salur ve Kınık Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1159) Kabaklar, Rakka’ya sürülen aşiretlerden. (UÇAKCI, Üçoklar, s. 286) Kabaklı, Tahtacı Türkmenlerinin Hacı Emirler ocağına bağlı kolu. (YÖRÜKÂN, 2002, s. 206)


Kabakçı, Şehir kapılarının bekçisi. (YAKUBOVSKİY, 1976, s. 95) Kabak, Türk hanı. (İNGENÇ, 2010, s. 260) Kabak, Baypars döneminin komutanlarından. (YALTKAYA, 2000, s. 158) Kabak, Tatar beyi. (GÜLENSOY, 2015, s. 217) Kabak, Çağatay hanı. (BARTHOLD, 2017, s. 157) Kabakçı, Karay Türklerinde (ALTINKAYNAK, 2006, s. 135); Kabak, Gagauz Türklerinde soy ad. (MANOV, 2001, s. 207) Kıpçakça kabak: Boynuzsuz koç. (TOPARLI) Kıpçakça habahçı: Nöbetçi. (KOCAPİNAR, 2014, s. 313)


Kabakçı, 1500’lü yıllarda Harput’ta yerleşim yeri. (ÜNAL, 1989, s. 96)
Kabakoğlu/ Kabakçıoğlu Bayburt> A. Pınarlı. İyidere> Denizgören. Pazaryolu> Pamukludağ. Trabzon> Çömlekçi.


KABAKULAKOĞLU Kabakulak, eski kayıtlarda Afyon ve Niğbolu sancaklarında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 446) Kabakulak, iskânlarda adı geçen Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 1997, s. 86)
Kabakulak: Bir cins topraktan şarap testisi. (SERTOĞLU, 1986, s. 165)


Kabakulak, 1450’li yıllarda Aksaray’da yerleşim yeri. (YÖRÜK, 1996, s. 60) Kabakulak, Candaroğlu yöresinde Türkçe iskân birimi. (ÇEVİK, 2012, s. 355)
Kabakulakoğlu Köprübaşı> Beşköy. Rize> Kambursırt, Pilavdağı.


KABALOĞLU/ KABALCIOĞLU Kabal-cı, Türkçe –cı yapım eki almış sözcük. Kabal, Türkmen obalarından. (SÜMER, Oğuzlar, s. 334) Kabal, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar boyu. (ADİLOĞLU, 2005, s. 199)
Çağatayca kabal: Muhasara, abluka. (ERBAY, 2008) Eski Türkçe kabal: Zindan. (NUR, 1972, s. 52)


Kabal, Fergana’da küçük bir şehir. (AYDIN, 1989, s. 67) Kabal, 1500’lü yıllarda Ankara’da köy. (AÇIKGÖZ, 2004, s. 140) Kaballar, Tuna’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 226)
Kabaloğlu/ Kabalcıoğlu Arhavi> Dülgerli. Çaykara> Maraşlı. Gümüşhane> Gözeler. Kalkandere> Taşçılar. Murgul> A. Küre, Başköy.


Kabalmidioğlu Kürtün> Karaçukur.


KABANOĞLU Kaban, Peçenek uruğu. (KURAT, 1972, s. 55) Kabanlu, 1450’li yıllarda Sivas sancağında Bayat Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1162) Bölgemize (Doğu Karadeniz) yerleşen Kabanoğlu Kuman boyudur. (BİLGİN, 2002, s. 96, 98)


Kaban, tarihi Türk kişi adı. (ATALAY, 1936) Kaban, Kuman/ Kıpçak şahıs adı. (RASONYI, 2006, s. 496) Kaban, Gagauz Türklerinde (MANOV, 2001, s. 207) ve Gaban, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkarlarda soy ad. (TAVKUL, 2000, s. 498) Kıpçakça kaban: Şişman. (TOPAL, 2005)
Pontos Lexikonu’nda kaban sözcüğü kapanin diye geçer ve Türkçe olması muhtemeldir denir. (KARAGÖZ, 2006, s. 215)
Ğaban, Altaylarda yerleşim yeri. (DİLEK, 2005, s. 566) Gabban (Kaban); Basra vilayeti sancağı. (BELLETEN, sayı 211, 1990, s. 1244) Kaba, Doğu Türkistan’da Altay vilayetinin ilçesi. (YIKEMU, 2015, s. 250) Kaban, bölgede yaygın yer adıdır.
Kabanoğlu Akçaabat> Derecik. Çaykara> Kabataş. Demirözü> Güneşli. Dernekpazarı> Zincirlitaş. Gümüşhane> Geçit. Pazaryolu> Deliktaş. Yusufeli> Demirdöven.


KABAOĞLU Gaba, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar kabilesi. (ADİLOĞLU, 2005, s. 148) Kabaoğlu/ Kaba/ Kabalu, 1450’li yıllarda Menteşe, Sivas sancaklarında Avşar ve İğdir Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1162)


Kaba, Kuman/ Kıpçak şahıs adı. (RASONYI, 2006, s. 496) Kaba, Çağatay hanın bir yakını. (GÜLENSOY, 2015, s. 217) Kaba: Kabarmaktan. (EYUBOĞLU, 1995)


Kaba, Altay’da buluntu yeri. (TOGAN, 1981, s. 86) Kaba, Doğu Türkistan’da Altay vilayetinin ilçesi. (YIKEMU, 2015, s. 250) Kabalu, 1450’li yıllarda Kastamonu Sancağında (TOSUNOĞLU, 1993, s. 383); Kaba, 1450’li yıllarda Anadolu’da farklı Türkmen oymaklarının yaygın yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2617)


Kabaoğlu Akçaabat> Adacık, Mersin, Meşeli, Sarıca, Söğütlü. Araklı> Kalecik. Ardanuç> Bereket. Arsin> Atayurt, Yolüstü. Ardeşen> Merkez, Şentepe. Arsin> Atayurt, Yolüstü. Beşikdüzü> Korkuthan. Borçka> Demirciler. Çamlıhemşin> Köprübaşı. Çarşıbaşı> Burunbaşı, Kaleköy, Kavaklı, Merkez. Çayeli> Kaptanpaşa. Çaykara> Karaçam, Taşören, Ulucami. Dernekpazarı> Ormancık. Hayrat> Merkez. Kalkandere> Yokuşlu. Of> A. Kışlacık, Keler. Rize> Güzelköy, Hamidiye, Taşlıdere. Sürmene> Çamburnu. Şalpazarı> Üzümözü. Trabzon> Boztepe. Vakfıkebir> Deregözü, Mahmutlu. Yusufeli> Esenyaka.


Kaba ile bağlantılı sülaleler:


Kabaahmetoğlu Ardanuç> Kaşıkçı. Ardeşen> Kahveciler. Fındıklı> Çınarlı.


Kabaalioğlu Araklı> Kalecik. Çayeli> Kaptanpaşa. Of> Karabudak. Trabzon> Çömlekçi, Erdoğdu.


Kababaşoğlu Yusufeli> Bostancı.


Kababeyoğlu Trabzon> Yenicuma.
Kababurunoğlu Yusufeli> Bostancı.


Kabahüseyinoğlu Şalpazarı> Dereköy. Trabzon> Çömlekçi.
Kabamahmutoğlu Çarşıbaşı> Burunbaşı.
Kabamehmetoğlu Ardeşen> Merkez, Şentepe. Artvin> Ormanlı. Çamlıhemşin> A. Şimşirli. Ardeşen> Merkez, Şentepe. Artvin> Ormanlı. Çamlıhemşin> A. Şimşirli. Çarşıbaşı> Burunbaşı.
Kabamusaoğlu Sürmene> Soğuksu.


Kabaosmanoğlu Ardeşen> Müftü. Çayeli> Çataldere. Güneysu> Ballıdere. Hopa> Kemalpaşa, Üçkardeş, Yoldere. Rize> Kaplıca, Tophane.


Kabaramioğlu İkizdere> Dereköy. (Kabarahmi’den)


Kabasalihoğlu Yusufeli> Çeltikdüzü.


KABAROĞLU Kabar, Hazar Türklerinden. (RASONYI, 1993, s. 128) Kabar, Hazarlar döneminde Musevi dinine giren Türk boylarından. (GÜZEL, 2002, c. III, s. 152) Kabar, Hazar kağanına karşı ayaklanan fakat mücadeleyi kaybeden ve bu mağlubiyet sonucu Macarlara sığınan Hazar boyu. (GOLDEN, 2006, s. 155)


Eski Türk kültüründe kabar: Baş kaldıran, isyan eden. (KAFESOĞLU, 1984, s. 166) Kapar, Anadolu'ya ilk giren Tuğrul beyin komutanlarından. (TURAN, 2012, s. 104


Kabaroğlu Kalkandere> Yokuşlu.


KABASAKALOĞLU Kabasakal, Hazar Ötesi Türkmen oymağı. (CİHAN, 2010, s. 143) Kabasakal, eski kayıtlarda Adana, Tarsus, Diyarbakır, Paşa sancaklarında Türkmen/ Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 447) Kabasakallu, 1450’li yıllarda Sivas, Karaman ve İçel sancaklarında çok yaygın Barak Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1158) Kabasakal, zorunlu iskânlarda adı geçen aşiret. (ERDÖNMEZ, 1995, s. 98) Kabasakal, Rakka’ya sürülen kabile. (UÇAKCI, Üçoklar, s. 286)


Kabasakal, Bulgaristan vilayetinde (AYHAN, 2013, s. 136); Dobruca’da (BÜYÜKBAŞ, 2006, s. 125) yerleşim yeri ve Şalpazarı köyü.


Kabasakaloğlu Arhavi> Kemerköprü, Y. Hacılar. Yusufeli> Bıçakçılar. Ünye. (BACACI, 2011) Giresun. (EMECEN, 2015)


KABASOĞLU Kabaslar, 1450’li yıllarda Saruhan sancağında İğdir Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1163)


Kabes, Tunus’ta yerleşim yeri. (SEZEN, 2006)
Kabasoğlu Trabzon> Erdoğdu.


KABAŞFİLAKOĞLU Kabaş-filak. Kabaşoğulları, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1163) Kabaş, 1700’lü yıllarda eşkıyalık olaylarına karışan Türkmen aşireti. (TATAR, 2005, s. 156) Kabaş, 1700’lü yıllarda zorunlu iskâna tutulan aşiret. (ÇELİKDEMİR, 2001, s. 235)


Kabaşoğlu Ordu. (GÜNAYDIN, 2011) Kütahya (SAVAŞ, 2017) Ünye. (BACACI, 2011) Giresun. (EMECEN, 2015)


Kabaşfilakoğlu Vakfıkebir> Deregözü.
Filek, Macaristan’da yerleşim yeri. (BİLGE, 2010, s. 128) Macaroğlu, Budinoğlu gibi Macaristan’dan geri dönen Türkmen oymağı.
KABIOĞLU/ KABİOĞLU Kabi, Amasya’da Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 31) Kabi, Döğer Türkmen oymağı. (UÇAKCI, Bozoklar, s. 203)


Kabı, Samsun’un merkez köyü. (YOLALICI, 1998, s. 17)


Kabıoğlu Artvin> Y. Maden. Ardanuç> Kutlu.


KABİLOĞLU Kabil, Uluyörük Türkmeni. (BEŞİRLİ, 2008, s. 92) Kabil, eski kayıtlarda Çatalca ve Bursa sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 447) Kabil, 1450’li yıllarda Diyarbakır sancağında Döğer Türkmeni kolu. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1163) Kabiloğlu, 1500’lü yıllarda Çepni bölüğünden. (ŞAHBAZ, 2018, s. 118)


Kabil Bey, Osmanlı döneminde önemli sima. (AYDIN, 1998, s. 181) Kabul kağan, Moğolları birleştiren kişi. (FINDLEY, 2012, s. 107) Kabıl, Kazak Türklerinde kişi adı. (JANUZAQOV, 2003, s. 39)


Kabil, Afganistan’ın başkenti. Kabil, tarihte Ak-Hunlara başkentlik yapmış şehir. (İNGENÇ, 2010, s. 49) Kabil, Moğollar öncesi Türkistan’da vadi. (BARTHOLD, 2017, s. 92) Kabiller, Kırcaali’de (Bulgaristan) (AYHAN, 2013, s. 273) ve Kabil, 1450’li yıllarda Ankara’da yerleşim yeri. (ERDOĞAN, 2004, s. 193)


Kabiloğlu Çayeli> Kesmetaş. Rize> Akarsu, Yiğitler. Ordu. (GÜNAYDIN, 2011)


KABOĞLU/ KAPOĞLU Kap, Abaza kabilesi. (TAVKUL, 2007, s. 485) Kaboğlu Türkmen oymağı ve Kaplu, Nogay Türklerinden. (LEZİNA, 2009, s. 300, 310)
DLT’te kap: Eğreti hısım. Kıpçakça kab: Kılıf, muhafaza. (AKYOL, 1919, s. 85)
“Selçuklular zamanında Çuçi neslinden Alınak Noyan, Tokat’ın Kap yerleşim yerinde yaşamıştı.” (TOGAN, 1981, s. 235)


Kab Dağı, Varna’da (AYHAN, 2013, s. 429); Kablu, 1500’lü yıllarda Menteşe sancağında (YAZICI, 2002, s. 153); Kab, 1450’li yıllarda Gediz’de Kayı Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2397)


Kaboğlu/ Kapoğlu Ardeşen> Kahveciler. Borçka> Kale. Çamlıhemşin> Köprübaşı. Derepazarı> Uzunkaya. Hayrat> Yarlı. Güneysu> Adacami, Yenicami. Kalkandere> Dağdibi, Dülgerli, Fındıklı, Yokuşlu. Y. Tatlısu. Pazar> Cumhuriyet, Güzelyalı, Irmakköy. Rize> Alipaşa, Çamlıbel, Güzelköy, Hamidiye. Trabzon> Bahçecik.


Kab ile bağlantılı sülaleler:


Kabinçoğlu Trabzon> Karakaya.
Kab-inç. DLT’te ve Eski Uygurca inç: Rahat, sakin.
Kabozoğlu Trabzon> Gölçayır.


Kab-oz. Eski Türkçe öz: Dere, vadi. Kab vadisi, Türkmen vadisi.


KABİRELOĞLU/ KABRİELOĞLU Kıpçakçada Gabriel: Cebrail. (BERBER, 2019)


Gabriel, Borçka’nın Çavuşlu köyünün mahallesi. Gabriya, Tuna’da yerleşim yeri. (DRAGANOVA, 2006, s. 82) Gelinen yer.


Kabrieloğlu Çayeli> Derecik. Güneysu> İslahiye, Küçükcami.


KABRİOĞLU Kabre, Kosova’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 355) Gelinen yer.


Kabrioğlu Tonya> Orta.


KABUCUOĞLU (Bk. Kapıcıoğlu)


KABUKOĞLU Kabuklu, Türkmen oymağı. (SANSAR, 2013, s. 3) Kabuklu, Tecirli Türkmenlerinden. (LEZİNA)


Kabukçu, Mostar’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 218)
Kabukoğlu Bayburt> Zahit.


KABUROĞLU Kabur, Hazarlar döneminde Türk oymağı. (RASONYI, 1983, s. 3) Kabur, Hazar Türklerinden ayrılıp Macarlara katılan kavim. (RASONYI, 1993, s. 114) Kabir, 1450’li yıllarda Adana sancağında Yüreğir Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1163)
Arapça kabir: Büyük, ulu. (DEVELLİOĞLU) Kıpçakça kaburi: Bir kılıç çeşidi. (UĞURLU, 1984, s. 169)


Kaburoğlu Akçaabat> Helvacı. Dernekpazarı> Ormancık. Düzköy> Büyük, Yeni. Trabzon> Bahçecik, Boztepe.


KABUTOĞLU Kabut, Semerkant civarında mevki adı. (AYDIN, 1989, s. 68) Kabut, Yozgat’ın eski köyü. (Köylerimiz, 1968, s. 688) Gelinen yer.


Kabutoğlu Çaykara> Çamlıbel, Uzuntarla. Ordu. (GÜNAYDIN, 2011)


KACİLOĞLU Kacılu, Avşar Türkmeni kolu. (BOSTANCI, 1998, s. 61) Kaçılı, zorunlu iskânlarda adı geçen Yörükan cemaati. (REFİK, 1930, s. 167)
DLT’te kaçıl-: Kaçma işi yapmak. Kaculu, tarihi Türk kişi adı. (ATALAY, 1936)


Kaçıla, 1450’li yıllarda Saruhan’da İğdir Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1491)
Kacıloğlu Of> Kaban.


KACUKTURLUOĞLU Pazaryolu’nun köyü Kocuktur’dan bozma sözcük. Gelinen yer.
Kacukturluoğlu Bayburt> Yoncalı.


KAÇAKOĞLU Kaçak, 1450’li yıllarda Karaman vilayetinde Kıpçak kabilesi. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1163) Kaçak, Hazar-Ötesi Türkmen oymaklarından. (SÜMER, Oğuzlar, şema L. III)


Kaçakoğlu Of> Gürpınar. Trabzon> Gazipaşa.
Kaçakalioğlu Trabzon> Çömlekçi.


Kaçakarıoğlu Hopa> Balıkköy.


Kaçak-arı. Kıpçakça arı: Namuslu, iffetli. (TOPARLI)


KAÇAL’INOĞLU Kaçal, 1500’lü yıllarda Haleb livasında Avşar Türkmeni taifesi. (SAKİN, 2010, s. 192)


Türkçe gacal: Kuvvetli. (MAŞKOV, 2006, s. 10)


Kaçal, Asya’da Türkçe coğrafi ad. (YURTSEVER, 1993, s. 71) Büyük Kaçal, Kırım’da eski Türk yerleşim yeri. (KARAÖRS, 1993, s. 689) Gacallar, Bulgaristan’da köy. (ÇAVUŞ, 1990, s. 170)


Kaçal’ınoğlu Ardeşen> Elmalık. Pazar> Irmakköy.


KAÇANOĞLU Kaçanlı, eski kayıtlarda Maraş, Haleb, Sivas sancaklarında Türkmen/ Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 447) Kaçanlu, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Türkmen/ Yörük cemaati. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1163)


Kaçan, “zarif” anlamında olup tarihi Türk kişi adı. (ATALAY, 1936) Moğolca kaçan: Gök mavisi. (LESSING) Kaçan, Noyan beyi. (GÜLENSOY, 2015, s. 219)


Kaçan, 1500’lü yıllarda Çankırı’da (AÇIKGÖZ, 2004, s. 147);Kaçanlu, 1450’li yıllarda Sivas’ta Türkmen yerleşimi. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1742)


Kaçanoğlu Çaykara> Karaçam. Demirözü> Yazıbaşı. Kelkit> Öbektaş. Of> Ballıca. Yusufeli> Çevreli.


KAÇAMEROĞLU Kacamer: Yiğit, çalışkan, becerikli. (ÇAĞBAYIR)
Kaçameroğlu Kürtün> Y. Uluköy.


KAÇAROĞLU/ KAÇARANOĞLU Kaçar-an: Kaçarlar. Farsça –an eki çoğul edatıdır.


Kaçarlar, Akkoyunlu devletini meydana getiren başlıca oymaklardan. (TKD, sayı 324, s. 298) Kaçar, Şah İsmail döneminde Safevi devletinde yönetici kabile. (GÜNDÜZ, 2014, s. 33) Kacar, 1500’lü yıllarda Gence-Karabağ Eyaletinde Türkmen oymağı. (NECEFLİ, 2010, s. 9)


“Nadir Şah, Safevi devletinin varlığına son veren ve Kaçar hanedanlığını İran’da kuran Avşar beyi. Bu hanedanlık varlığını 1925’e kadar devam ettiren son Türk sülalesidir.” (SÜMER, Oğuzlar, s. 176)


Kaçar, eski kayıtlarda Hamid, Beyşehir, Aydın, Saruhan, Rakka, Ankara, İçel, Alanya, Bozok, Diyarbakır, Harput, Erzurum, Gürcistan, Kütahya sancaklarında konar-göçer Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 447) Kaçar, 1450’li yıllarda Maraş, Hınıs ve Adana sancaklarında Bayındır Türkmen oymağı. 1728’da İskâna mecbur tutulduğu yerden kaçanlar arasında Kaçarlu/ Kaçaroğlu Türkmenleri de bulunmaktadır. (REFİK, 1930, s. 171)


Rus bilim adamı Yeremeyev’e göre Kaçar adı eski Türk topluluğu, Hazarların adının değişmiş bir şeklidir. (ATANIYAZOV, 2005, s 173) Kaçarların anavatanı Türkistan’dır. (HÜSEYNOVA, 2011, s. 40)


Kaçar, tarihi Türk kişi adı. (ATALAY, 1936) Moğolca gaçarlıg: Yerli, devamlı bir yerde oturanlar. (ÖGEL, 2000, c. I, s. 21)


“Kaçar adı, savaşlarda ileri hücum eder ve sonra bozulmuş gibi yaparak geri kaçarlarmış. Düşman Türkü bozulmuş sanırmış, hücuma kalkarmış, bu sırada geride hazırlanmış ordunun kucağına keklik gibi düşermiş. Onun için adlarına “Kaçar” denmiş.” (YALMAN, 1977, c. II, s. 26)


Kacar, 1500’lü yıllarda Çemişgezek’te (ÜNAL, 1999, s. 285); Kacarlar, Tunceli’de (KOÇ, 2016, s. 79); Kacaran, Tunceli/ Mazgirt’te yerleşim yeri. (ÖGEL, 1992, s. 59) Kürtleşen Türkmen boyunun hatırası.


“Şurası bir gerçektir ki, Doğu-Anadolu Safevi idaresinden kalsaydı, bir müddet sonra burada Türkçeden başka hiçbir dil konuşulmayacaktı.” (SÜMER, Oğuzlar, s. 176)
Kaçar-an: Kaçarlar anlamındadır. Farsça –an eki çoğul edatıdır.
Kaçaroğlu Kaçaranoğlu/ Kaçaranlı Akçaabat> Mersin. Arhavi> Yolgeçen. Artvin> Y. Maden. Borçka> Aralık. Çaykara> Ataköy, Y. Kumlu. Derepazarı> Esentepe. Düzköy> Çal. İkizdere> Gölyayla, Yağcılar. İyidere> Fethiye. Kelkit> Eskikadı. Rize> Çiftekavak, Hamidiye, Kambursırt, Mermerdelen.


KAÇETOĞLU Kaç-et: Kaçlar. Eski Türkçe -et eki çoğul edatıdır. Kaçlar, Abakan Türklerinin kolu. (CAFEROĞLU, 1988, s. 12) Kaç, Kaçarların diğer bir adı. (ÖZTÜRK, 2004, s. 91)


Kaçetoğlu Artvin> Sarıbudak.


KAÇHAOĞLU Kaç-ha: Kaçlar. Farsça -ha eki, çoğul edatıdır. Kaçlar, Türk boyu. (CAFEROĞLU, 1988, s. 12)
Kaçhaoğlu İspir> Ulubel. Yusufeli> Esenyaka, Yağcılar.


KAÇIKÇIOĞLU/ KAÇIKOĞLU Kaçık, 1450’li yıllarda Bozok sancağında Salur Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1164)
Kaçık: Uzak, ırak. (YUDAHİN)
Kaçıkoğlu/ Kaçıkçıoğlu Arsin> Işıklı. Bayburt> Balca.


KAÇIROĞLU Kaçır, Türkmen kabilesi. (ORKUN, 2011, s. 53)


Kıpçakça kaçır-: Nefret ettirmek ve kaçur-: Kaçırmak. (TOPARLI) Kacır: Güç, kuvvet. (KENESBAYOĞLU)


Kacır, Kanuni döneminde Kerkük Livasında yerleşim yeri. (SARINAY, 2003, s. 20)


Kaçıroğlu Çaykara> Akdoğan, Ulucami. Bayburt> Iğdır, Masat. İspir> Kırık, Yeşiltepe. Yusufeli> Balcılı.


KAÇMAZOĞLU Kaçmaz, Kuman/ Kıpçak şahıs adı. (RASONYI, 2006, s. 211)


Kaçmazoğlu Çaykara> Şahinkaya. Bayburt> Güneydere.


KAÇVACOĞLU Kaçva, Abaza boyu. (BİLGE, 2015, s. 13)
Kaçvacoğlu Çaykara> Şahinkaya.


KADAKOĞLU Kadaklu, 1450’li yıllarda Sivas’ta Ulu Yörük taifesi. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1164)
Kadak, tarihi Türk kişi adı. (ATALAY, 1936) Moğolca kadak: İpek kumaş parçası. (TOGAN, 1981, s. 126) Eski Uygurca kadak: Sağlam, katı. (CAFEROĞLU, 2011)


Kadak, Moğollar öncesi Irak’ta şehir. (BARTHOLD, 2017, s. 194)


Kadakoğlu Araklı> Yalıboyu. Hayrat> Dağönü. Kelkit> Gümüşgöze.


Kadak-al, “Kadak Ali”den. Sarıali’den Saral, Karaali’den Karal, Koçali’den Koçal. . .


Eski Türkçe kada kal: Deli kardeş. (ÇAĞBAYIR)


Kadakaloğlu Bayburt> Çorak, Kitre, Şeyhhayran, Veysel, Yazıbaşı. Gümüşhane> Arzular, Bağlarbaşı, Süle. Sürmene> Balıklı. Trabzon> Ayvalı, Çömlekçi, Çukurçayır, Erdoğdu, Gürbulak.


KADANAOĞLU Kadan-a. (Bk. –a eki) Kadan, Türk boyu. (LEZİNA)


Kadana: Forsaların ayağına vurulan zincir. (SERTOĞLU, 1986, s. 166) Çağatayca kadana: Ayağa vurulan zincir. (KUNOS, 1902, s. 113) Macarca kadana: Boylu postlu, iri yarı. (ÇAĞBAYIR)


Kadana, Erzurum’un eski mahallesi. (ÖZGER, 2006, s. 260) Katana, 1563 yılında Maraş sancağında Türkmen yerleşim yeri. (YİNANÇ, 1988, s. 190)


Kadanaoğlu Yusufeli> İnanlı.


KADAROĞLU Kadar, Türk Anıtlarında adı geçen kavim. (GÜL, 2013, s. 142) Kadarı, 1450’li yıllarda Karaman vilayetinde Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1164)


Kedar, Kıpçakların bir diğer adı. (ARTAMONOV, 2008, s. 659) Tuva Türklerinde kadarçi: Çoban. (KUULAR, 2003)


Kadar, Moğollar dönemi Türkistan’da yerleşim yeri. (KUSHENOVA, 2006, s. 101)


Kadaroğlu Yusufeli> Bostancı.


KADAYIFÇIOĞLU Mesleki ad. Gerçek sülale lakabı değildir.


Kadayıfçıoğlu Akçaabat> Darıca, Mersin. Şiran> Akbulak. Trabzon> Çarşı, İskenderpaşa, Yalı, Yenicuma.


KADEMOĞLU Kadem, 1450’li yıllarda Saruhan sancağında Bayad Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1164) Kademoğlu, Saruhan sancağında Türkmen/ Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 449)


Kademler, Kırcaali/ Bulgaristan; Varna (AYHAN, 2013, s. 273, 467);Tuna’da eski yerleşim yeri. (DRAGANOVA, 2006, s. 83)
Kademoğlu Kelkit> Gümüşgöze. Şiran> Akbulak.


Kademetoğlu Trabzon> Pazarkapı.


Kadem-et: Kademler, Türkmenler. Eski Türkçe –et eki çoğul edatıdır.


KADEOĞLU Eski Türkçe kade: Kardeş. (ÇAĞBAYIR)


Kadeoğlu Çaykara> Y. Kumlu.


KADIFEROĞLU Kadı-fer. Farsça fer: Güç, erk. (DEVELLİOĞLU) (Bk. Kadıoğlu)
Kadiferoğlu Vakfıkebir> Deregözü, Hamzalı.


KADIKOĞLU DLT’te kadık (kadhık): Ağaçtan oyulmuş nesne. Mesleki ad.
Kadıkoğlu Bayburt> Şeyhhayran, Tuzcuzade.


KADINOĞLU Kadınoğlu, eski kayıtlarda Paşa, Karaman, Konya sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 450) Kadın, zorunlu iskânlarda adı geçen Türkmen oymağı. (ORHONLU, 1987, s. 74)


Kadın, Asya’da Türkçe coğrafi ad. (YURTSEVER, 1993, s. 71)


Kadınoğlu Pazar> Akbucak, Alçılı, Hisarlı. Giresun. (EMECEN, 2015)


Kadınalioğlu Maçka> Yeşilyurt.


KADIOĞLU Kadı, eski kayıtlarda Maraş, İçel, Alanya, Konya, Kütahya sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 450) Kadılu, 1450’li yıllarda Maraş, Kilis ve Bozok sancaklarında çok yaygın Avşar ile Bayad Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1164)
Kadıoğlu, Celali isyanlarında bölükbaşçısı. (AKDAĞ, 1963, s. 231)


Kadı: Kaza işlerine bakan memura verilen unvandır. (PAKALIN, c. II s. 119)
Kadıoğlu Akçaabat> Ağaçlı, Orta. Araklı> Erenler, Halilli, Taştepe, Türkeli, Yassıkaya. Ardanuç> Adakale, Akarsu, A. Irmaklar, Aydın, Cevizli, İncilli, Kızılcık, Ovacık, Peynirli, Tütünlü. Ardeşen> Düz, Işıklı, Manganez, Sinanköy. Arhavi> Başköy, Musazade. Arsin> Dilek, Yolüstü. Artvin> A. Maden, Erenler, Hamamlı, Hızarlı, Kalburlu, Ormanlı, Sakalar, Tütüncüler. Bayburt> Aksaçlı, A. Çımağıl, Çayıryolu, Iğdır, Kavacık, Kurugüney, Petekkaya, Şeyhhayran, Taşçılar, Velişaban. Beşikdüzü> Çeşmeönü, Kutluca. Çamlıhemşin> Kaleköy, Ülkü, Yaylaköy. Çayeli> B. Caferpaşa, Eskipazar, Hassadık, Kaptanpaşa, Kemer, Limanköy, Musadağı. Çaykara> Kabataş, Karaçam, Köseli, Maraşlı. Demirözü> Çakırözü, Çiftetaş. Derepazarı> Tershane. Dernekpazarı> Çalışanlar, Kondu. Fındıklı> Arılı, Hara. Gümüşhane> Dumanlı, Düğünyazı, Eskibağlar, Geçit, Hasanbey, Kaleköy, Pehlivantaş, Süle, Süleymaniye. Hayrat> Dağönü, Pazarönü. Hopa> Dereiçi, Kuledibi. İkizdere> Ballıköy. İspir> Aksu, Çamlıkaya, Duruköy, Göç, Merkez, Sırakonak. Kalkandere> Aksu, Dağdibi, Yokuşlu. Kelkit> Başpınar, Öbektaş. Köprübaşı> Beşköy, Çifteköprü, Güneşli. Kürtün> Söğüteli. Maçka> Bağışlı, Ortaköy, Yukarıköy. Murgul> A. Küre, Damar, Petek. Of> Dumlusu, Sıraağaç, Uğurlu. Pazar> Beyaztaş, Cumhuriyet, Güzelyalı, Kirazlık, Sulak, Uğrak, Yemişli. Pazaryolu> Karakoç, Süleymanbağı. Rize> Bozukkale, Çarşı, Mermerdelen, Taşköprü, Tophane. Sürmene> Çarşı, Ovalı. Şalpazarı> Çarlaklı, Gökçeköy, Sayvançatak, Çarlaklı. Şavşat> Çayağzı, Karaağaç, Kurudere, Şalcı, Yavuzköy. Şiran> Arıtaş, Sadık, Sarıca. Trabzon> Akoluk, Bostancı, Çarşı, Erdoğdu, İnönü, İskenderpaşa, Kavala, Pazarkapı, Yalı, Yalıncak, Yenicuma. Vakfıkebir> Bahadırlı, Güney, Kıran, Körez, Sekmenli, Yaylacık. Yomra> Kayabaşı, Kılıçlı, Yenice. Yusufeli> Alanbaşı, Altıparmak, Bahçeli, Balalan, Çeltikdüzü, Çevreli, Demirdöven, Demirkent, Günyayla, İşhan, Kınalıçam, Kirazalan, Pamukçular, Yaylalar.


Kadı ile bağlantılı sülaleler:
Kadıalioğlu Bayburt> Şingah.


Kadıbekiroğlu Ardanuç> Aydın.


Kadıhasanoğlu Çaykara> Ataköy, Koldere.
Kadıhulisioğlu Akçaabat> Dürbinar.


Kadıkahramanoğlu İkizdere> Ballıköy.
Kadımehmethalisoğlu Trabzon> Gülbaharhatun.
Kadıömeroğlu Çaykara> Ataköy.


Kadıyamanoğlu Çaykara> Akdoğan. Gümüşhane> Yeşildere.


KADİÇOĞLU Kadiş, Hun boyu. (CZEGLEDY, 2009, s. 81)


Kad-iç, Balkanlarla bağlantılı lakap.


Kadiçoğlu Dernekpazarı> Günebakan.


KADİMOĞLU Kadim, Türk boyu. (LEZİNA)


Kadimler, 1450’li yıllarda Simav’da Türkmen yerleşim yeri. (DALGALI, 2008, s. 148)
Kadimoğlu Vakfıkebir> Deregözü.


KADİRBEYOĞLU Kadirbeylü, 1450’li yıllarda Maraş’ta Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1166)


Kadirbeyoğlu Gümüşhane> Hasanbey, Süleymaniye. Trabzon> Ortahisar. Yusufeli> Yaylalar.


KADİROĞLU Kadirli, eski kayıtlarda Rakka, Niğde, Arapgir, Sivas, Malatya, Hama, Bozok, Kırşehir sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 448) Kadir, 1450’li yıllarda Sivas ve Haleb sancaklarında Beğdili Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1166) Kadirli, 1700’lü yıllarda eşkıyalık olaylarına karışan aşiret. (TATAR, 2005, s. 150) Kadirlü, 1600’lü yılların sonunda zorunlu iskâna tabi tutulan oymak. (ORHONLU, 1963, s. 57) Kadirli, Rakka sürgününden geri dönmüş oymak. (UÇAKCI, Üçoklar, s. 296)
“Kadır, eski Türklerde hükümdar anlamlarından olup sarp, sağlam, güçlü, şiddetli anlamında.” (DONUK, 1988, s. 22) DLT’te kadır: Sarp, güç, zor. Eski Uygurca kadır: Sert, somurtkan. (CAFEROĞLU, 2011) Tuva Türklerinde kadır: Sarp, yalçın. (KUULAR, 2003)


Kadir, Filibe (ÇAVUŞ, 1990, s. 167) ve Kadır, 1450’li yıllarda Türkmen kollarının yaygın yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2618)
Kadiroğlu Ardanuç> Örtülü. Artvin> Hızarlı. Çaykara> Çayıroba, Karaçam. Bayburt> Tuzcuzade, Veysel, Zahit. Demirözü> Işıkova, Kalecik, Pınarcık. Gümüşhane> Duymadık, Esenyurt. İyidere> B. Çiftlik. Kelkit> Ağlık, Öbektaş. Maçka> Yeşilyurt. Murgul> Çimenli, Özmal. Pazaryolu> Yaylaözü. Şavşat> Karaağaç, Çoraklı, Ilıca, Pınarlı. Şiran> Çambaşı, Sarıca. Yusufeli> Dağeteği.


Kadir ile bağlantılı sülaleler:
Kadirağaoğlu Demirözü> Beşpınar.


Kadirçavuşoğlu Kelkit> Büyükcami.
Kadirnaimoğlu Bayburt> Tuzcuzade.


Kadircioğlu Düzköy> Çayırbağı. Kelkit> Öbektaş. Katırcı’dan.


KADİZOĞLU/ KADIZOĞLU Kadz, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar boyu. (ADİLOĞLU, 2005, s. 199) Kadis-hun, Ak-Hun kabilesi. (KAFESOĞLU, 1984, s. 82)


Bilge Kağan Kitabelerinde kadız, yer adı. (SİMİÇ, 2005) Kadiz: Su kovası. (ÇAĞBAYIR)


Kadızoğlu/ Kadizoğlu Şiran> Sadık. Yusufeli> Boyalı.


KADOĞLU Kadz, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Karaçay-Malkar boyu. (ADİLOĞLU, 2005, s. 199)


Kad, “kardeş” sözünün türediği kök. (ATANIYAZOV, 2005, s. 190) Arapça kad: Boy, bos. (ÇAĞBAYIR)


Kadoğlu Bayburt> Dağtarla. Borçka> Yeniyol. İkizdere> Tozköy.


KAFADAROĞLU Artvin> Derinköy. Yalvaç. (SAAT, 2014) Boyabat. (YILMAZ, 2018, s. 40)


KAFAOĞLU Kafa: Zeka, akıl, kavrama gücü. (ÇAĞBAYIR)


Kafalar, Bulgaristan’da (Hasköy) (AYHAN, 2013, s. 205); Kafalu, 1450’li yıllarda Aydın sancağında yerleşim yeri. (SARIKAYA, 2014, s. 96) Gelinen yer.


Kafaoğlu Akçaabat> Akçaköy. Ardanuç> Güleş. Bayburt> Yoncalı. Trabzon> Ortahisar. Yusufeli> Çevreli.


KAFİOĞLU Kafi, 1450’li yıllarda Maraş’ta Yörük cemaati. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1166)


Kafi Baba, Kaygusuz Abdal’ın müridi. (ERCENK, 1993, s. 46)


Kafioğlu Akçaabat> Akçakale. İspir> Çayırözü. Pazaryolu> Güneysu.


KAFKALOĞLU Kafkas’tan bozma olabilecek sözcük.
Kafkaloğlu Akçaabat> Zaferli.


KAFKAMELİOĞLU Kafkame, İkizdere’nin köyü. Gelinen yer.


Kafkamelioğlu Ardeşen> Işıklı. Derepazarı> Sandıktaş. İyidere> Çanakçeşme.


KAFULOĞLU/ KAFUOĞLU Kafilu, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Yörük cemaati. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1166) Kafurlu, Bozulus Türkmeni. (GÜNDÜZ, 1997, s. 84)


Yörede kaful: Çalı kümesi. (EMİROĞLU, 1989)


Kafu, 1500’lü yıllarda Şam’da yerleşim yeri. (ÖKSÜZ, 2016, s. 41)
Kafuoğlu/ Kafuloğlu Dernekpazarı> Akköse. Sürmene> Yeniay.


KAĞANOĞLU Kağanlar, 1450’li yıllarda Saruhan sancağında Karkın Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1169) Kağanlar, 1500’lü yıllarda Saruhan sancağında Yörük taifesi. (KAYGANA, 2015, s. 58) Kağan Erli,1500’lü yıllarda Gence-Karabağ Eyaletinde Türkmen oymağı. (NECEFLİ, 2010, s. 10)
Kağan, eski Türklerde unvan, hakan, padişah, sultan. (ÇAĞBAYIR)
Kağan, Van sancağında yerleşim yeri. (KILIÇ, 1989, s. 302)


Kağanoğlu Akçaabat> Akören. Ardeşen> Şentepe. Gümüşhane> Hasanbey, Pirahmet, Yeniköy. Trabzon> Boztepe.


KAĞITOĞLU Kağıtçı, Osmanlı ordusunda savaş sırasında yardımcı hizmet görenlerden bir sınıf. (AYHAN, 2013, s. 52) Askeri sülale.


Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar Türklerinde kağıtçı: Katip. (TAVKUL, 2000)


Kağıtoğlu Hayrat> Pınarca. Of> Kıyıcık.


KAĞANSLIOĞLU Kagans, İspir’in köyü. (Köylerimiz, 1968, s. 411)
Kağanslıoğlu İspir> Güllübağ. Pazaryolu> Çiftepınar.
KAĞIZMANLIOĞLU Bayburt> Arpalı, Şingah, Uzungazi, Zahit. İspir> Merkez. Kelkit> Çamur. Pazaryolu> Güneysu. Trabzon> Gülbaharhatun.


KAHİŞOĞLU Kah-iş. Lazca etkisiyle –iş takısını almıştır.


Kah, Erzurum’un Olur ilçesinin köyü. (Köylerimiz, 1968, s. 688) Gelinen yer.


Kahişoğlu Pazar> Kuzayca.


KÂHOĞLU Kâhillü, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1169)


Farsça kâh: Köşk, kasır. (ÇAĞBAYIR)


Kâhoğlu Hopa> Kemalpaşa.


Kahuloğlu Fındıklı> Kıyıcık, Sümer.


Kah-ul. Çok Türk ağzında “ul, oğlu” anlamındadır. Kahoğlu.


KAHRAMANOĞLU/ KAHRİMANOĞLU Kahramanlı, Barak Türkmenlerinden ve Kahraman, Azerbaycan Türklerinin Şahsevenler kolu. (LEZİNA) Kahramanlı, Sivas ve Antep eyaletinde konar-göçer Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 96)
Kahrimangil, Ahıska kökenli sülale. (BAYRAKTAROĞLU, 1992, s. 134)
Kahramanoğlu/ Kahrımanoğlu Akçaabat> Darıca, Derecik, Kaleönü. Araklı> Sularbaşı. Ardeşen> Kavaklıdere. Artvin> Seyitler. Aydıntepe> Kavlatan. Bayburt> Kırkpınar, Sancaktepe, Söğütlü. Çayeli> Güzeltepe, Haremtepe, Kemer, K. Caferpaşa. Demirözü> Yazıbaşı. Dernekpazarı> Akköse. Düzköy> Aykut, Büyük, Orta, Tepecik, Yeni. Gümüşhane> Beyçam, Güngören, Yayladere. Hayrat> Pınarca. Hemşin> Yeniköy. İkizdere> Gündoğdu. İspir> Değirmenli, Merkez. Kelkit> Güneyçevirme, Söğütlü, Sökmen. Köprübaşı> Gündoğan. Kürtün> Taşlıca. Maçka> Yazlık. Of> Yanıktaş. Pazar> Uğrak. Pazaryolu> Merkez. Şalpazarı> Gökçeköy, Simenli, Sugören. Şiran> Karaca. Tonya> Hoşarlı, Karasu. Torul> Tokçam. Vakfıkebir> Deregözü. Yusufeli> Erenköy, Evren, Taşkıran, Yaylalar.


Kahramankaptanoğlu Trabzon> Pazarkapı.


KAHVECİOĞLU Kahveci, bazı Türk inanışı ayinlerde suçluyu cezalandıran görevli. (YÖRÜKÂN, 2002, s. 81)


Kahveci, Gagauz Türklerinde soy ad. (MANOV, 2001, s. 207)
Kahveci-başı: Has odaya mensup olup padişahların içeceği kahveyi hazırlamakla mükellef kimse. (SERTOĞLU, 1986, s. 167) Kahveci, mesleki ad. (İNBAŞI, 2014, s. 15)


Nevşehir yakınlarında Kahveci dağı. (HALAÇOĞLU, 1997, s. 75)
Kahvecioğlu Akçaabat> Dörtyol, Kavaklı, Pulathane, Sertkaya. Araklı> Köprüüstü, Yalıboyu, Yeşilce. Ardanuç> Bağlıca. Ardeşen> Düz, Kahveciler. Artvin> Sarıbudak, Yanıklı. Bayburt> Güzelce, Ozansu, Şeyhhayran, Şingah. Çarşıbaşı> Veliköy. Çayeli> Aşıklar, Buzlupınar, Büyükköy, Seslidere, Şirinköy. Çaykara> Şahinkaya, Yeşilalan, Y. Kumlu. Dernekpazarı> Günebakan. Hopa> Çamlı, Kuledibi, Limanköy. İyidere> Kalecik. Kalkandere> A. Tatlısu. Kelkit> Cumhuriyet. Köprübaşı> Beşköy. Maçka> Yazlık. Of> Erenköy. Rize> Kasarcılar, Melekköy, Müderrisler, Müftü, Taşlık. Şalpazarı> Üzümözü. Şavşat> A. Koyunlu, Atalar, Ciritdüzü, Pınarlı, Yaşar. Tonya> Kozluca, Yeni. Torul> Çamlıca. Trabzon> Boztepe, Çarşı, Gülbaharhatun, Subaşı. Yusufeli> İşhan, Pamukçular, Sebzeciler.


Kahveciağaoğlu Trabzon> Ortahisar.


KAHYAOĞLU Kahyalar, Türkmen kabilesi. (HÜRMÜZLÜ, 2006, s. 163) Kahyalar, Irak’ta Türkmen aşireti. (HASAN, 2007, s. 13) Kahya, Bayat Türkmeni oymağı. (LEZİNA)


Kâhya: Büyük konaklarda ev işlerini idare edenlerle sanat ve ticaret sahiplerinin işlerine bakmak üzere hükümet tarafından seçilenlere verilen addır. (PAKALIN, c. II s. 140)
Kahyaoğlu Ardanuç> Anaçlı, Cevizli, Kızılcık. Artvin> Ahlat. Beşikdüzü> Kutluca, Resullü, Şarlı. Çayeli> Çilingir. Gümüşhane> Y. Alıçlı. İspir> Araköy. Pazaryolu> Kozlu. Şavşat> Çavdarlı, Küplüce. Torul> Cebeli. Trabzon> İnönü, Kutlugün. Vakfıkebir> Aydoğdu, Mısırlı. Yusufeli> Demirkent, Günyayla.


KAİNOĞLU Kainli, Türk boyu. (LEZİNA) Kayınlı, Kayı Türkmen oymağı. (UÇAKCI, Bozoklar, s. 70)


Kayin, Moğollar öncesi Horasan’da yerleşim yeri. (BARTHOLD, 2017, s. 263, 447)
Kainoğlu Çaykara> Çambaşı.


KAKAÇOĞLU Kıpçakça kakaç: Eskimiş. (TOPARLI) DLT’te kakaç: Kir. Kakas: temiz, saf. (YUDAHİN) Kakaç: Kekeme. (ÇAĞBAYIR)
Kakaçoğlu Trabzon> Yeşilova.


KAKALOĞLU Kakal, Türkçe yer adı. (KIRZIOĞLU, 1992, s. 178) Gürcüce kakali: Ceviz. Lazca kakali: Çekirdek. (ERTEN, 2000) Kıpçakça kakalı: Pişkin. (TOPARLI)


Kakaloğlu Ardeşen> Akkaya.


KAKANOĞLU Kakanlar, Türkmen oymağı. (AYHAN, 1999, s. 75) Kakan, Yörük aşireti. (TÜRKAY, 1979, s. 96)


Kakanoğlu Bayburt> Gökçeli. Pazaryolu> Alçılı.


KAKAOĞLU/ KAKA’NINOĞLU/ Kaka, Türk boyu. (LEZİNA) Kaka, Hazar Ötesi Türkmen oymağı. (CİHAN, 2010, s. 138)


Eski Türkçe kaka: Büyük kardeş. (ÇAĞBAYIR)
Kaka, Türkçe yer adı. (KIRZIOĞLU, 1992, s. 178) Kaka, Türkmenistan’da (ATANIYAZOV, 2005, s. 81) ve 1450’li yıllarda Bozok sancağında Bayad Türkmeni yerleşim yeri.


Kakaoğlu Arhavi> Kale. Trabzon> Bahçecik.


Kakamustafaoğlu Arhavi> Kestanealan.


KAKAŞOĞLU Kakaş: Hoşaf, “kak”’tan. (GÜLENSOY, 2007) (Bk. Kakoğlu)
Kakaşoğlu Arsin> Yeşilyalı. Trabzon> Gazipaşa.


Kakaşımoğlu Çaykara> Uzungöl, Ulucami.


KAKATOĞLU Kak-at: Kaklar. Eski Türkçe –et eki çoğul edatıdır. (Bk. Kakoğlu)


Kakatoğlu Fındıklı> Kıyıcık. Yusufeli> Yaylalar.


KAKAVANOĞLU Kakav-an: Kakavlar, Kıpçaklar. Farsça –an eki çoğul edatıdır. Kakav, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar kabilesi. (ADİLOĞLU, 2005, s. 160)
Kakavan: Kendinibeğenmiş. (ÇAĞBAYIR)
Kakavlı, 1450’li yıllarda Saruhan sancağında yerleşim yeri. (ÇİÇEK, 2011, s. 333)
Kakavanoğlu Köprübaşı> Beşköy.


KAKIOĞLU Kakı, 1450’li yıllarda Tarsus sancağında Bayındır Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1169) Kakı, Yomut Türkmeni oymağı. (İLLİYEV, 2010, s. 116)


Kakı: Meyve kurusu. (ÇAĞBAYIR) Kıpçakça kakı-: Öfkelenmek, kızmak. (TOPARLI)


Kakı, Türkçe coğrafi ad. (YURTSEVER, 1993, s. 72)


Kakıoğlu/ Kakuoğlu Ardanuç> Aydın. Trabzon> Ortahisar. Yusufeli> Çevreli.
Kakıcıhacıhüseyinoğlu Trabzon> Çarşı.


Kakıcıhasanoğlu Trabzon> Çarşı.


Kakıcıoğlu Trabzon> İskenderpaşa.


KAKIŞIMOĞLU Kakış-ım. Kakist, Kazak boyu. (ORKUN, 1932, s. 102)


Kakış: Kalkma eylemi. (ÇAĞBAYIR) Göç etme (mecaz).


Kakışımoğlu Akçaabat> Demirci, Osmanbaba. Düzköy> Cevizlik. Trabzon> Gazipaşa, Yeni.


KAKLİÇOĞLU Kakliç: Kaya oyuğu. (DS)


Kaklıcak, 1500’lü yıllarda Karaman vilayetinde yerleşim yeri. (YILDIZ, 2010, s. 162)


Kaklıçoğlu Pazar> İkiztepe.


KAKMAZOĞLU 1835 yılı kayıtlarında Kalkmazoğlu olarak yazılıdır.


Kakmazoğlu Akçaabat> Işıklar.


KAKOĞLU Kakilik, Türkmen oymağı. (İLLİYEV, 2010, s. 20)


Kıpçakça kak-: Öfkelenmek, kızmak ve kak: kurumuş, kuru olan her şey. (TOPARLI) Türkçe kak: Vurma, kızarak dövme. (EYUBOĞLU, 1995) Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar Türklerinde kak-: Vurmak. (TAVKUL, 2000)
Kak, Asya’da Türkçe coğrafi ad. (YURTSEVER, 1993) Gag, Kür boylarındaki yerleşim yeri. (KIRZIOĞLU, 1992, s. 116)


Kakoğlu Artvin> Erenler. Hopa> Ortahopa. Rize> Üzümlü.


Kakluoğlu İspir> Avcı.
Osman-lı gibi Türkçe –lu yapım eki almış sözcük.


Kakooğlu Bayburt> Veysel. Şiran> Çevrepınar.


Kakşıoğlu Borçka> Güreşen. Çayeli> Adalar, Beşikçiler, Derecik, Armutlu, B. Caferpaşa, Hassadık, K. Caferpaşa. Güneysu> İslahiye. Rize> Değirmendere, Hayrat.


Kakuloğlu Demirözü.
Kak-ul: Kakoğlu. Çok Türkçe ağızlarda –ul “oğlu” anlamındadır.


Kakuoğlu Yusufeli> Çevreli.


Farsça kaku: Dayı. (ÇAĞBAYIR) Kıpçakça kaku: Abla. (MALACILI, 2002)


Kakyanoğlu Kalkandere> Aksu.


Kak-yan: Kaklar, Kıpçaklar… Farsça -yan eki çoğul edatıdır.


KAKUÇOĞLU Kakıçlar, Alanya ve İçel sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 451)


Kakuça, Türkçe yer adı. (KIRZIOĞLU, 1992, s. 178) Kakuç: Çekiç. (ÇAĞBAYIR)


Kakuçoğlu Ardanuç> Ovacık. Artvin> Ortaköy. Gümüşhane> Yeşildere. Hayrat> Yeniköy. Of> Ağaçseven.


KAKUROĞLU Kakur: Kambur. (ÇAĞBAYIR)
Kakuroğlu Bayburt> Petekkaya.


KAKUŞOĞLU/ KAKUŞ’UNOĞLU Kakuş, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkarlarda sülale adı. (TAVKUL, 2000, s. 500)


Kakuş’unoğlu/ Kakuşoğlu Gümüşhane> Yağlıdere. İkizdere> Ballıköy. Rize> Ketenli.


Kakoşoğlu İkizdere> Ballıköy.


KAKUTOĞLU Kak-ut: Kaklar. Eski Türkçe -ut eki çoğul edatıdır. (Bk. Kakoğlu)


Kakut, Batum’un Çürüksu kazasının köyü. Gelinen yer.


Kakutoğlu İspir> Aksu. Şavşat> Tepeköy.


KALACOŞOĞLU Bölgede yemek türü. Mesleki ad.
Kalacoşoğlu Bayburt> Mutlu.


KALAÇOĞLU Kalaç, Batı Göktürklere mensup olan topluluklardan biri. (SÜMER, Oğuzlar, s. 31) Kalaç, 1450’li yıllarda Kütahya sancağında Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1170)
Eski Türkçe kalaç: Kılıç. (NUR, 1972, s. 57) Kalaç, Hazar Türklerinin bakiyesi Karay Türklerinde soy ad. (ALTINKAYNAK, 2006, s. 135)


Kalaç, Asya’da Türkçe coğrafi ad. (YURTSEVER, 1993, s. 72) Kalaclar, Tuna’da (DRAGANOVA, 2006, s. 82); Kalaç, Bulgaristan’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 211)


Kalaçoğlu Derepazarı> Fıçıcılar. Of> Saraçlı.


KALAFATOĞLU Kalafatlu, 1500’lü yıllarda Aksaray livasında Türkmen taifesi. (SAKİN, 2010, s. 1923 Kalafatcı, 1450’li yıllarda Tarsus sancağında İğdir Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1170)
Kalafat: 1. Vezirlerle devlet ricalinin giydikleri başlıklardan birinin adı. 2. Gemi tahtalarının arasını ziftle doldurma işlemi. (PAKALIN, c. II s. 142)


Arapça kilf> kılafet> İtalyanca calafato> Yunanca kalafatis, Osmanlıca kalafat.
Kalafat, Romanya’da kasaba. (SEZEN, 2006) Kalafatlı, Silistre’de yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 483)


Kalafatoğlu Akçaabat> Salacık. Beşikdüzü> Yeşilköy. Çayeli> Gürgenli. Fındıklı> Çınarlı. Kalkandere> Ormanlı. Of> Kazançlı. Rize> Bozukkale, Kaplıca, Yenikale. Sürmene> Orta, Petekli. Şalpazarı> Sayvançatak. Trabzon> Gülbaharhatun, İnönü, Ortahisar, Pazarkapı, Yalı. Vakfıkebir> Güneysu.


Kalafatçıoğlu Pazar> Boğazlı.
Kalafatlıoğlu Trabzon> Konaklar


KALAĞASI Kale Ağası’ndan.
Kalağasıoğlu Gümüşhane> Akçahisar.


KALAKOĞLU Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar Türklerinde kalak: Başıboş, avare. (TAVKUL, 2000, s. 237) Kafkasya’dan bölgeye yoğun göçler olmuştur.


Kıpçakça kalak: Yüksek. (AGAR, 1989, s. 1013) Uzun boylu (mecaz).


Kalak, Türkçe coğrafi ad. (YURTSEVER, 1993)


Kalakoğlu/ Kalaklıoğlu Dernekpazarı> Kondu. Trabzon> Yalı.


KALALIOĞLU/ KALALOĞLU Kalalı, Türkmen oymağı. (SANSAR, 2013, s. 3) Kalalı, Tecirli Türkmeni. (İLBEY, 2010, s. 226)


Kalalı, Karay Türklerinde kullanılan soy ad. (ALTINKAYNAK, 2006, s. 135)


Kalalı, Amu Deryanın batısında harabe. (AYDIN, 1989, s. 68) Kalalar, Balkanlarda (AYDIN, 1992, s. 143); Kala, 1450’li yıllarda Türkmenlerin yaygın yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2619)
Kalalıoğlu/ Kalaloğlu İspir> Araköy. Yusufeli> Köprügören.


KALAMANOĞLU Kalaman, Gagauz Türklerinde soy ad. (MANOV, 2001, s. 208)


Kalamanca, Rumeli eyaletinde yerleşim yeri. (SELÇUK, 2002, s. 138)


Kalamanoğlu İkizdere> Çiçekli. Görele. (YÜKSEL, 2015)


KALAMAZOĞLU Kalamoz, Rize’nin köyü. Gelinen yer.


Kalamazoğlu Rize> Çarşı.


KALAMIŞOĞLU Kalamış, Türk boyu. (İSMAİL, 2002, s. 151)


Kalamış: Sazlık, kamışlık. (EYUBOĞLU, 1995)


Kalamışoğlu Çayeli> Çeşmeli, Büyükköy.


KALANASOĞLU Kalanas, Dernekpazarı’nın ve Kalanis, Of’un köyü. Gelinen yer.
Kalanasoğlu Dernekpazarı> Taşçılar.


KALANBUZOĞLU Belki Kamboz’dan. Kamboz, Rize’nin köyü.
Kalanbuzoğlu İspir> Elmalı.
KALANDANOĞLU Kalandar, Türk kabilesi. (LEZİNA)
Kalandanoğlu Gümüşhane> Dölek.


KALAOĞLU Kala, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar Türklerinde kabile. (ADİLOĞLU, 2005, s. 155) Kala, 1450’li yıllarda Kırşehir sancağında Dodurga Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1170)
Kalaoğlu Bayburt> Kaleardı. Trabzon> Pelitli.


Kalaveroğlu Çaykara> Köknar.


Kala-ver. Farsça –ver eki, eklendiği kelimeye sahiplik anlamı katar. Kalaver: Kaleye sahip.


KALAŞOĞLU Kalaş, Azerbaycan Türklerinin Şahseven kolundan. (LEZİNA)


Kalaş, Macaristan’daki Kumanlar arasında 1436’da bir Kalaş obasında Kalaş zikredilmekteydi (1968, s. 45) ve Kalaş, Kuman şahıs adı. (RASONYİ, 2006, s. 211)


Kuman Türklerinde kalaş: Öksüz, biçare. (RASONYİ, 2006, s. 211) Çağatay Türklerinde kalaş: Çaresiz, zavallı. (ERBAY, 2008) Kıpçakça kalaş: Yufka, çörek. (TOPARLI)


Kalaşoğlu Aydıntepe> Kavlatan. Bayburt> Buğdaylı.


KALATLIOĞLU/ KALATLIOĞLU Galat, 1500’lü yıllarda Rakka’da iskân edilen aşiret. (ÇELİKDEMİR, 1995, s. 90)


Arapça galat: Galeyan eden. (DEVELLİOĞLU)


Kalant, Of’un köyü. Kalat, 1500’lü yıllarda Mardin’de (GÜNDÜZ, 1993, s. 98); Kalata, 1450’li yıllarda Ankara sancağında Türkmen yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1032)
Kalatoğlu/ Kalatlıoğlu Of> Saraçlı. Yusufeli> Boyalı.


KALAYCIOĞLU/ KALAYOĞLU Kalaylı, Irak’ta Türkmen oymağı. (SAATÇI, 1999, s. 297) Kalaycılar, eski kayıtlarda Maraş, Bozok, Niğbolu sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 452) Kalaycı, 1450’li yıllarda Konya, Karaman ve Tarsus sancaklarında çok yaygın Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1171) Kalaycılar, Rumeli’de Yörük cemaati. (AYHAN, 2013, s. 504)


Kalaycı, eskinin mesleği. (İNBAŞI, 2014, s. 15)


Kalaycılar, Azerbaycan’da (HÜSEYNOVA, 2011, s. 65);Bulgaristan’da (ÇAVUŞ, 1990, s. 176); Kalaycı, 1450’li yıllarda Anadolu’da Türkmenlerin yaygın yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2619)
Kalaycıoğlu Gümüşhane> Aktutan, Arzular, Gökdere, Güvercinlik, İkisu. Kelkit> Güzyurdu. Torul> Alınyayla, Budak.
Kalaycıoğlu/ Kalayoğlu/ Kalaylıoğlu, Akçaabat> Acısu, Akçaköy, Akdamar, Arpacılı, Bozdoğan, Çınarlık, Derecik, Dörtyol, Orta, Salacık, Sarıtaş, Yıldızlı. Araklı> Köprüüstü. Ardeşen> Elmalık, Y. Durak. Beşikdüzü> Aksaklı, Bayırköy, Bozlu, Kutluca, Türkelli, Vardallı, Zemberek. Çamlıhemşin> Dikkaya. Çarşıbaşı> Gülbahçe, Kovanlı. Çaykara> Ataköy. İkizdere> Ballıköy. Maçka> Armağan, Ormanüstü, Yukarıköy. Of> Sivrice. Pazar> Soğuksu. Sürmene> Çamburnu, Orta. Şalpazarı> Kireç, Sayvançatak. Trabzon> Akoluk, Bahçecik, Çarşı, Erdoğdu, Fatih, Gazipaşa, İncesu, İnönü, Kavala, Kutlugün, Pazarkapı, Pelitli, Yeni, Yenicuma. Yomra> Çınarlı, Kaşüstü. Yusufeli> Altıparmak, Bıçakçılar, Bostancı.


KALBULASLIOĞLU Kalbulas, Horasan’ın köyü. (Köylerimiz, 1968, s. 689) Gelinen yer.
Kalbulaslıoğlu Bayburt> Veysel, Zahit.


KALBURCUOĞLU Kalburcu, eski kayıtlarda Konya, Adana, Tarsus sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 452) Kalburcu, 1450’li yıllarda Menteşe ve Tarsus’ta Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1172) Kalburcular, 1455 yılı Teke Sancağında Yörük cemaati. (ÜNAL, 1996, s. 227)


Kalburcu, 1500’lü yıllarda Karaman vilayetinde yerleşim yeri. (YILDIZ, 2010, s. 157)
Kalburcuoğlu Maçka> Alaçam.


KALCIOĞLU Kalcı, 1450’li yıllarda Menteşe sancağında Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1173)
Kıpçakça kalci: Bir kılıç çeşidi. (UĞURLU, 1984, s. 172)


Kalcıoğlu Arsin> Işıklı. Derepazarı> Yanıktaş. Rize> Kavaklı. Trabzon> Gülbaharhatun, Ortahisar, Pazarkapı, Pelitli, Pınaraltı.


KALÇAOĞLU Kalça, Türklerde bir boy. (OMOROV, 2008, s. 12) Kalça, Kırgız Türklerinde bir kol. (KARAYEV, 2008, s. 68)
Kalçaoğlu Derepazarı> Derepazarı, Sarıyer, Tershane, Yanıktaş. İkizdere> Çifteköprü, Meşeköy. İspir> Elmalı. Rize> Kavaklı, Küçükköy.


KALÇINOĞLU Kalcın: Şaka. (KENESBAYOĞLU) Kalçın: Eskiden diz kapağına kadar çıkan çorap. (ÇAĞBAYIR) Kalçın, 1500’lü yıllarda Gagauzya’da yerleşim yeri. (CEBECİ, 2008, s. 117) Gelinen yerle veya dokumacılıkla ilgili ad.


Kalçınoğlu Hopa> Çamlı. Kalçinoğlu Ladik. (ÖZER, 2015)


KALDIRIMOĞLU/ KALDIRIMCIOĞLU Kaldırım Köseli, Adana sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 452)
Kaldırımcı, Osmanlı ordusunda savaş sırasında yardımcı hizmet görenlerden bir sınıf. (AYHAN, 2013, s. 55) Askeri sülale.


Kaldırım, Zonguldak’ın kaza merkezi. (SEZEN, 2006, s. 265) Kaldırım, 1450’li yıllarda Maraş’ta Yüreğir Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2142)


Kaldırımoğlu/ Kaldırımcıoğlu Bayburt> Çayırözü, Gez, Kaleardı, Yaylapınar. Çaykara> Ulucami. Dernekpazarı> Akköse. Of> Sulaklı.


KALEBEÇOĞLU Kale-beç. Beç, eskiden Viyana’ya verilen ad. Kalebeç: Viyana kalesi. Gelinen yer.
Kalebeçoğlu Of> Fındıkoba


KALELİOĞLU/ KALECİOĞLU/ KALEOĞLU Kaleli, Irak Türkmeni. (SAATÇI, 1999, s. 297) Kale, Azerbaycan Türklerinin Şahseven oymağı. (LEZİNA) Kaleli, 1450’li yıllarda Tarsus’ta Yörük cemaati. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1173)


Kaleli: Alevi-Bektaşi inancında bazı sülaleler Galalı, Kalalı, Kaleli lakabı ile anılırlar. (AKSÜT, 2013, s. 158) Türkçe söz olan “Kaleliler, Gürcülerin soylu sınıflarından biri.” (BERDZENİŞVİLİ, 1997, s. 140) Kalalı, Hazar Türklerinin günümüzdeki uzantıları olan Karay (Karaim) Türklerinde soy ad. (ALTINKAYNAK, 2006, s. 135)


Kaleli, Türkçe coğrafi ad. (YURTSEVER, 1993)
Kaleoğlu/ Kalecioğlu/ Kalelioğlu Ardanuç> Ferhatlı. Bayburt> Alapelit. Çaykara> Maraşlı. Demirözü> Beşpınar. Gümüşhane> Süleymaniye. Köprübaşı> Beşköy. Rize> Köprülü.


Kaleimamıoğlu Rize> Kale.


KALEMALİOĞLU Kalem-ali. Kalemli, Saruhan sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 452) Kalem, 1450’li yıllarda Menteşe sancağında Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1173)
Kalemli, 1500’lü yıllarda Manisa’da yerleşim yeri. (EMECEN, 2013, s. 192) Kalemoğlu, 1642 yılında Erzurum şehri mahallesi. (İNBAŞI, 2014, s. 7)
Kalemalioğlu Çaykara> Taşören.


KALENCİOĞLU Kalenci, Türkmen oymağı. (HÜRMÜZLÜ, 2006, s. 164)


Eski Uygurca kalançı: Kalan vergisini (arazi vergisi) toplayan memur. (CAFEROĞLU, 2011) Altay Türkçesinde kalançı: Vergi toplayıcı. (NASKALİ, 1999)


KALENDEROĞLU Kalender, 1450’li yıllarda Urfa, Haleb ve Erzurum sancaklarında yaygın Eymür Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1173)


“Batiniliğin zaman içinde ayrıldığı dallar, Kalenderilik, Haydarilik, Babilik, Hurufilik ve Bektaşiliktir. ” (YÖRÜKÂN, 2002, s. 29)


“Kalender: Nefsi köreltmek için birçok değeri önemsemeyen bir tasavvufi düşünce. (s. 159) Anadolu Kalenderileri Battal Gazi’yi Pir-i Abdalan olarak kabul etmişlerdir. 1240 yılında Babai başkaldırısını başlatan Baba İlyas da bir Kalenderi dervişidir.” (AKSÜT, 2013, s. 108)


Farsça kalender: Başıboş dolaşan, derviş. (DEVELLİOĞLU) Kalender: Kalenderi tarikatından olan. Alçak gönüllü.


Kalenderoğlu Mehmet, Celali hareketinin liderlerinden. (ATABAY, 2008, s. 52)
“Kalenderoğlu olayı: Kalenderoğlu Piri veya Kalenderoğlu Mehmet denilen Kalenderoğlu Ankara'lıdır. Ankara il çavuşluğuna kadar yükselmişti. 1592'de 80 kişiyle düzene karşı geldi. 1604'de merkezi yönetime karşı ayaklandı. Osmanlı Devleti'ni 'anlaşma bozan' ve 'mütegallibe' olarak suçluyor ve Osmanlı siyasal gücünün Anadolu'dan atılmasını düşünüyordu. Bir 'ülkü' uğruna eyleme geçmişti. Düşüncelerinin birgün gerçekleşeceğini umuyordu. Eylemi Anakara, Konya, Kayseri, Göksun ve Saruhan bölgelerine dek yayılmış, yer yer egemen olmuştu. 30 bin dolayında insan gücüne ulaşmıştı. Kuyucu Murat Paşa'ca eylemi bastırılmıştı. 2 bin kişiyle 1608'lerde İran'a sığındı.” (ÖZ, 1992, s. 97)
Kalenderoğlu Borçka> Güreşen, Şerefiye. Çayeli> B. Taşhane, Sırt, Yamaç. Güneysu> Gürgen, Kibledağı. Rize> Pınarbaşı, Veliköy. Trabzon> Ortahisar. Yusufeli> Kılıçkaya.


KALENOĞLU Kalen, Tuna’da yerleşim yeri. (DRAGANOVA, 2006, s. 82) Gelinen yer.
Kalenoğlu Düzköy> Çayırbağı.


KALEVAOĞLU Kale-va. Ava: Ağa, efendi. (ÇAĞBAYIR) Kale ağası.


Kalevaoğlu Derepazarı> Bahattinpaşa.


KALEVOĞLU Kal-ev. Kalif, 18. Yüzyılda Batı Türkistan’da şehir. (AYDIN, 1989, s. 68) (Bk. Kelifoğlu) Gelinen yer.


Kalevoğlu Güneysu> Adacami, Yenicami.


KALEVRACIOĞLU Kalevre: Bir çeşit ayakkabı. (ÇAĞBAYIR) Mesleki ad.


Kalevracıoğlu Arhavi> Kavak.


KALFAOĞLU Kalfalı, Azerbaycan Türklerinin Şahseven kolu. (LEZİNA) Kalfallu, Bozkırlı Türkmen oymağı. (HÜSEYNİKLİOĞLU, 2008, s. 457)


Kalfa: Yardımcı, öğretmen. (EYUBOĞLU, 1995)
Kalfa, Dobruca’da Türklerin kurduğu yerleşim yeri. (ORKUN, 2011, s. 107) Kalfa, Rumeli’nin değişik eyaletlerinde yaygın yerleşim yeri. (AYHAN, 2013)


Kalfaoğlu Ardanuç> Sakarya. Arsin> Elmaalan, Harmanlı, Karaca, Yeni. Trabzon> Beşirli, Beştaş, Çarşı.


KALIKOĞLU Kalık, Türkmen oymağı. (HÜRMÜZLÜ, 2006, s. 163) Kalıkçı, Irak Türkmenlerinden. (SAATÇI, 1999, s. 297) Karluk, Kıpçak (Göçebe Özbek) boyu. (LEZİNA, 2009, s. 331, 349)


Uygurca kalik: Yüce, yüksek. (GÜNDÜZ, 1995, s. 105) Eski Türkler havaya kalıg derlerdi. DLT’te kalık: Hava, gök, sema. Altay Türklerinde kalık: Halk. (NASKALİ)
Kalık, 1451’li yıllarda Karaman vilayetinde Varsak Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2281) Gelinen yer.


Kalik Uşağı, Osmanlı döneminde Tunceli’de yerleşim yeri. (KOÇ, 2016, s. 91) Kürtleşen Türklerin hatırası.
Kalıkoğlu Aydıntepe> A. Kırzı. Gümüşhane> Aktutan.


Kalukoğlu Bayburt> Veysel.


KALINOĞLU Kalın, Türkmen oymağı. (LEZİNA) Kalınlı, eski kayıtlarda Tarsus, Adana, Maraş, Mersin, Antep sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 452) Kalın, 1450’li yıllarda Erzurum sancağında İğdir Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 916)
Kalın, Karay Türklerinde soy ad. (ALTINKAYNAK, 2006, s. 135) Kıpçakça kalın: Kın, sadak. (TOPARLI)
Kalın, 1450’li yıllarda Anadolu’nun değişik yerlerinde farklı Türkmen oymaklarının yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2619)


Kalınoğlu Düzköy> Çayırbağı. Sürmene> Yeniay. Tonya> Orta.


Kalınmollaoğlu Bayburt> Zahit.


KALİSTOĞLU/ KALİSLİOĞLU “Bizans kaynaklarında Kalis, Macar aristokrat adı olarak Türkçe ve Macarca Kali şeklinde geçtiği bildirilir.” (KARAGÖZ, 2006, s. 301)


Kırgızca kalıs: Kararsız. (YUDAHİN, 1994) Kalıs: Tarafsız. (KENESBAYOĞLU)


Kalisz, 1650’li yıllarda Polonya’da Yahudilerin katledildiği yerleşim yerlerinden biri. (KASTEIN, 2011, s. 80)


Kalis, Ohri sancağında (Balkanlar) (AYHAN, 2013, s. 147); Kaliskavar, 1500’lü yıllarda Bayburt’ta yerleşim yeri. (MİROĞLU, 1975, s. 52) Kalis, Köprübaşı ilçesinin köyü.
Kalistoğlu/ Kalislioğlu Çaykara> Çayıroba. Maçka> Sukenarı.


KALİZEOĞLU “Kaliz, Peçeneklerde, Macarlarda ve Güney-doğu Avrupa’nın başka birçok noktasında Müslümanlığı temsil eden, askeri niteliklerinin dışında, ticaret ve para konusunda da ustalıklarıyla bilinen ve Türklerin özelliklerinin taşıyan halk topluluklarını işaret etmekteydi.” (CZEGLEDY, 2009, s. 127)


Kalizler, Hazar Türkleri döneminde Türk boylarından. (RASONYI, 1983, s. 3)


“Hazar ve Karayların yanı sıra Kaliz, Kabar, Kıpçak gibi bir kısım Türk boyları da Musevi dinine girmiştir.” (Makale, Türklerin Tarihte İnandıkları Dinler, Cemal Şener) Kalize: Kalizade’den.


Kalisz, 1650’li yıllarda Polonya’da Yahudilerin katledildiği yerleşim yerlerinden biri. (KASTEIN, 2011, s. 80)


Kalizeoğlu Köse> Örenşar.


KALKANOĞLU Kalkan, Ensari Türkmeni oymağı. (LEZİN) Kalkanlı, eski kayıtlarda Teke, Kerkük ve Ankara sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 452) Kalkanlu, 1450’li yıllarda Adana sancağında Kınık Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1174) Kalkancı, Bektaşlı Türkmeni. (HÜSEYNİKLİOĞLU, 2008, s. 447)
Kalkancı, II. Murat zamanında tımar verilen bir sınıf. (ALTUĞ, 2010, s. 223)


Kalkancı, askeri sınıflardan biri. (BİLGE, 2010, s. 137) Kalkanlar, düşmanlar ile kahramanca ve son nefese kadar çarpıştıkları kendilerine bu ad verilmiştir. (BEYOĞLU, 2000, s. 206) Kalkan: Saldırıyı önleyen araç. (EYUBOĞLU, 1995) Kalkan, 1500’lü yıllarda Gagauz Türklerinde soy ad. (CEBECİ, 2008, s. 79)


Kalkan, Kalkan, Rumeli’de (AYHAN, 2013, s. 387); 1500’lü yıllarda Afyon’da yerleşim yeri. (BULDUK, 2003, s. 129) Kalkanlu, Kerkük livası nahiyesi. (BELLETEN, sayı 211, 1990, s. 1252)
Kalkanoğlu Akçaabat> Dürbinar. Ardanuç> Ovacık. Bayburt> A. Pınarlı, Kırkpınar. Trabzon> Gülbaharhatun, Hızırbey, Pazarkapı.


KALKAVANOĞLU (Bk. Kakavanoğlu)


Kalkavanoğlu İyidere> Sarayköy, Yalıköy. Of> Keler.


KALKUZOĞLU Kalk-uz. Kalka, Türk boyu. (LEZİNA) Uz, Oğuzların diğer bir adıdır. (BROOK, 2005, s. 265)
Kalkuzoğlu Düzköy> Büyük, Orta


KALMAKOĞLU Kalmaklar, eski Türk boyu. (KARAYEV, 2008, s. 33) Kalmak, Altay Türklerinden. (ORKUN, 2011, s. 25)
Kalmak: Yerleşmek, oturmak. (ÇAĞBAYIR)
Kalmakoğlu Akçaabat> Akdamar.


Kalmukoğlu Arsin> Başdurak, Gölcük, Güneyce, Harmanlı. Çaykara> Yeşilalan. Trabzon> Beşirli, Bahçecik.


KALMANOĞLU Kalman, Anadolu’da Türkmen oymağı. (SAKİN, 2010, s. 388)


Kalman, Macar kralı. (DEMİRKENT, 2013, s. 169) Kalman, Peçenek-Kuman kökenli Bulgar adı. (ACAROĞLU, 1999, s. 127)


Kalmanoğlu Kelkit> Oğuz.


KALMUKOĞLU Kalmuk, Moğol boyu. (ÖGEL, 2000, c. VIII s. 378) Kalmık, Başkurt uruğu. (TOGAN, 2003, s. 166) Kalmıklı, Ensari Türkmeni oymağı. (LEZİNA)
Kalmık, Asya’da Türkçe coğrafi ad. (YURTSEVER, 1993, s. 72)
Kalmukoğlu Arsin> Başdurak, Gölcük, Güneyce, Harmanlı. Çaykara> Yeşilalan. Trabzon> Beşirli, Bahçecik.


KALOĞLU/ KALLIOĞLU Kal, Hazar Ötesi Türkmeni kolu. (CİHAN, 2010, s. 142) Kallu, 1450’li yıllarda Adana sancağında Varsak Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1174) Kallu, 1700’lü yıllarda eşkıyalık olaylarına karışan Türkmen aşireti. (TATAR, 2005, s. 164)


Kal, Tohta’nın oğlu. (GÜLENSOY, 2015, s. 223) Kuman/ Kıpçakça kal: Vahşi. (GRÖNBECH)


Kallıoğlu/ Kaloğlu Artvin> A. Maden. Bayburt> Sakızlı. Demirözü> Y. Dikmetaş. Kelkit> Çömlekçi. Köse> Özbeyli. Şiran> Kaynakbaşı, Pelitli. Yusufeli> Demirkent.


KALPAKOĞLU Kalpak, Kazak boyu. (İSMAİL, 2002, s. 152) Kalpak, Kıpçak kabilesi. (LEZİNA, 2009, s. 306, 349) Kalpaklu, 1450’li yıllarda Ankara sancağında Alayundlu Türkmeni oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1174)


“Kalpak, Tekerlin Toktamış bölümünde Kalpak sülalesi bulunmaktadır. Kazak, Noyan, Türkmen halk ve klasik edebiyatlarında “Karakalpak” etnik adı “Kalpak” şeklinde kısaltılarak da kullanılmıştır.” (ATANIYAZOV, 2005, s. 174) Kalpakçı, Karay Türklerinde soy ad. (ALTINKAYNAK, 2006, s. 135)


Kalpaklı, Silistre’de yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 483)
Kalpakoğlu Fındıklı> Tatlısu. İkizdere> Çağrankaya. Kalkandere> Dülgerli. Rize> Müftü. Şiran> Söğütalan.


KALOOĞLU Kalo, Erzurum’un Karayazı ilçesinin Duruca köyünün adı. Gelinen yer.


Kalooğlu Kelkit> Çamur, Çömlekçi.


KALPAZANOĞLU Güneysu> Gürgen. Kelkit> Başpınar. Torul> Herek. Rize> Yiğitler.


KALSARACIOĞLU Kal-saracı. Sarac, Beğdili oymağının kolu. (İLBEY, 2010, s. 182)


Kalsaracıoğlu Hopa> Sundura.


KALUOĞLU Kalu, 1450’li yıllarda Diyarbakır sancağında Ak Salurlu Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1174)


Kalı, tarihi Türk kişi adı. (ATALAY, 1936) İbranice kalu: Mahpus, hapsedilmiş. (BENYAKAR) Hazar Türklerinden.


Kalu, Filibe’de (AYHAN, 2013, s. 289); 1450’li yıllarda Aydın’da Yıva Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 640) Galuk, tarihte Horasan’da Türk yerleşim yeri. (İBN HURDAZBİH, 2008, s. 38)


Kaluoğlu Demirözü> Demirözü, Yelpınar. Yusufeli> Demirkent.
Kalubatoğlu Şiran> Sellidere.


Kalu-b-at: Kalular, Türkmenler. Eski Türkçe –at eki çoğul edatıdır.


KALYASOĞLU Kelkit> Başpınar. Torul> Alınyayla.


KALYONCUOĞLU Kalyon, Osmanlı’da bir taife. (TÜRKAY, 1979, s. 453)


Kalyon, Osmanlı donanmasında, yelkenle savaş gemilerinden en büyüklerine verilen isim ve kalyoncu: Bahriye askeri. (SERTOĞLU, 1986, s. 169) Askeri sülale.


Kalyoncuoğlu Araklı> Kayacık, Taşgeçit. Ardeşen> Köprüköy, Y. Durak. Arhavi> Dereüstü, Dikyamaç, Yemişlik. Arsin> Elmaalan, Harmanlı, Yeşilce. Artvin> Erenler, Ortaköy, Sakalar, Tütüncüler, Y. Maden. Beşikdüzü> Ağaçlı. Borçka> Balcı. Çayeli> Başköy, Gürgenli, Madenli, Uzundere, Yaka-Yalı, Yıldızeli. Çarşıbaşı> Yavuz. Çaykara> Kabataş, Koldere, Yeşilalan. Derepazarı> Sandıktaş. Hemşin> Çamlıtepe, Kantarlı. Hayrat> Çağlayan, Pazarönü. Hopa> Esenkıyı. İyidere> Taşhane. Kalkandere> Hurmalık. Maçka> Bulak. Of> Ballıca, Dumlusu, Gürpınar, Kavakpınar. Pazar> Papatya, Soğuksu, Sulak, Şehitlik. Rize> Akpınar, Gülbahar, Kırklartepe, Yenikale. Sürmene> Soğuksu, Yeniay. Tonya> Karşular. Trabzon> Dolaylı, İskenderpaşa, Ortahisar, Pazarkapı. Vakfıkebir> Caferli, Yalıköy. Yusufeli> Alanbaşı, Çıralı, Öğdem, Yüksekoba.


KAMACIOĞLU Kamaçı, Türkmen taifesi. (LEZİNA)


Kamacı, tarihi Türk kişi adı. (ATALAY, 1936) Kama, Batı Türkçesi şivelerinden. (ARIKLI, 2009, s. 52)


Kamacı, Varna’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 429)
Kamacıoğlu Borçka> Atanoğlu. İkizdere> Meşeköy. Rize> Kale. Şavşat> Ciritdüzü. Şiran> Akyayla.


KAMALOĞLU Kamal, 1500’lü yıllarda Bozok’ta Türkmen oymağı. (SAKİN, 2010, s. 194) Kamala, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar kabilesi. (ADİLOĞLU, 2005, s. 200)


Kamal, Kazak Türklerinde kişi adı. (JANUZAQOV, 2003, s. 37) Kamal: Kale. (KENESBAYOĞLU) Kıpçakça kamal-: Sarsılmak. (TOPARLI) Hintçe kamal: Nilüfer çiçeği, harika. (KIDAMBI, 2013, s. 85)
Kamal, Timur’un gittiği Tufanda’ki şehir. (DEGUİGNES, 1976, c. I s. 98)


Kamaloğlu Arhavi> Başköy, Dülgerli. Demirözü> Yazıbaşı.


KAMANOĞLU Kaman, Türk boyu. (CEVİZOĞLU, 1991, s. 123) Kaman, 1450’li yıllardaKayseri, Kırşehir, Karaman ve Maraş sancaklarında yaygın Avşar ve Bayındır Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1175) Kamanlu, Yörük Türkmeni. (METİN, 2007, s. 129) Kaman, 1500’lü yıllarda Karacalu Türkmeni oymağı. (SÜMER, 1963, s. 95)


Kaman, Kumanlarda kişi adı ve Macaristan’da Kamand köyü. (RASONYI, 2006, s. 211) Kaman, Kuman ile bağlantılı ad. (ÖZTÜRK, 2004, s. 169) Kaman, tarihi Türk kişi adı. (ATALAY, 1936) Kaman, Hazar Türklerinin günümüzdeki uzantıları olan Karay Türklerinde soy ad. (ALTINKAYNAK, 2006, s. 135) Moğol Budizminde kaman: Baş Rahip. (GÜNDÜZ, 2006, s. 125)


Kaman, Macarlarla bağlantı yer adı. (DOĞRU,1985, s. 63) Kamani 1450’li yıllarda Diyarbakır’da Döğer yerleşimi. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1849) Kamanlu, 1500’lü yıllarda Ankara (AÇIKGÖZ, 2004, s. 140); Siverek (ERPOLAT, 1994, s. 20); 1450’li yıllarda Aydın’da (SARIKAYA, 2014, s. 102); Kaman, yaygın kaza ve nahiye adı. (SEZEN, 2006, s. 269) Kamaniçe, Manastır livasında, Köstendil’de (Balkanlar) ve Silistre’de yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 196, 287, 435)


Kamanoğlu Çaykara> Işıklı. Tonya> Kaleönü.


Kamançuroğlu Yusufeli> Çıralı.


Kaman-çur. Eski Uygurca çur: Bir unvan. (CAFEROĞLU, 2011) Kamançur: Unvanlı Kuman/ Kıpçak.


KAMAOĞLU Kama Bulgarları, X. yy. da Müslüman olan Türk boyu. (ARTAMONOV, 2008, s. 533) Kama, Bulgar Türkleri kolu. (ABEŞİ, 2001, s. 40) (BARTHOLD, 2017, s. 58) Kamalı, Maraş sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 453) Kamalu, Cerid Türkmeni oymağı. (ATEŞ, 2010, s. 31) Kamalıoğlu, Kacar Türkmeni aşireti. (SAVAŞ, 2017, s. 264)


Kama, Batı Türkçesi şivelerinden. (ARIKLI, 2009, s. 52) Kama: Toplarda mekanizma. Askeri ad.
Kamaoğlu Çaykara> Ataköy, Şahinkaya, Ulucami. Maçka> Hamsiköy.


KAMASOĞLU Kamaslar, Türk boyu. (ARIKLI, 2009, s. 99)


Kamas, 1500’lü yıllarda Şam eyaletinde yerleşim yeri. (ÖKSÜZ, 2016, s. 66)
Kamasoğlu Trabzon> İnönü, Pazarkapı.


KAMBAROĞLU Kambar, Türk boyu. (İSMAİL, 2002, s. 151)


Kambaroğlu Çarşıbaşı> Kovanlı, Samsun, Yeniköy. Tonya> Büyük.


KAMBATOĞLU Kambot, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkarlarda kabile. (ADİLOĞLU, 2005, s. 150)


Kambad, Kırım’da yer adı. (DOĞRU, 1987) Gelinen yer.


Kambatoğlu Şavşat> Çiftlik.


KAMBEROĞLU/ KANBEROĞLU Kanber, Maraş ve Kilis sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 454) Kanberliü, 1450’li yıllarda Kayseri sancağında yaygın Avşar Türkmen oymağı ve Kanberlü, aynı yıllarda Erzurum’da Dodurga Türkmeni. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 11747, 1178)


Kamber Ata, Kırgız Türk inancında ulvi şahsiyet. (ERDEM, 2000, s. 114) Kazakların milli kahramanı Kambar Batır. (CAFEROĞLU, 1988, s. 34) Kamber Sultan, 1563 yılında Horasan yöresinde vali. (SÜMER, Safevi Devleti, s. 89) Kanber Ali, Bektaşilerin kullandıkları kemerin adıdır. (PAKALIN, c. II s. 157) Kamber/ Kanber, Hz. Ali’nin kölesinin adı.


Arapça kamber: 1. Dost. 2. Bir evin gediklisi.


Kamber, Dobruca ile Silistre’de (AYHAN, 2013, s. 160, 412); 1450’li yıllarda Adana sancağında Yüreğir Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2192)
Kamberoğlu/ Kanberoğlu Akçaabat> Darıca, Dürbinar, Orta. Araklı> Çukurçayır. Bayburt> Aslandede, Kırkpınar, Taşburun. Çamlıhemşin> Boğaziçi. Çarşıbaşı> Kovanlı, Pınarlı. Çayeli> Madenli. Düzköy> Büyük, Çal. İkizdere> Çiçekli. İspir> Elmalı, Merkez, Soğuksu. Kelkit> Özen. Kürtün> A. Uluköy. Pazar> Güneyköy, Pazar. Pazaryolu> Yiğitbaşı. Rize> Soğukçeşme, Topkaya. Şavşat> Çoraklı. Trabzon> Fatih, Hızırbey, Pazarkapı, Yenicuma. Yusufeli> Yüksekoba.


Kanberreisoğlu Pazar> Soğuksu.


KAMBUROĞLU/ KANBUROĞLU Kanbura, Türk boyu. (LEZİNA)


Kamburoğulları devleti (1084-1394) Dilmaçoğulları devletinin diğer adı. (İNGENÇ, 2010, s. 226)


Gambur, 1600’lü yıllarda Erzurum’da yerleşim yeri. (İNBAŞI, 2014, s. 24)
Kamburoğlu/ Kanburoğlu Akçaabat> Meşeli, Yaylacık. Araklı> Kayacık, Ortaköy. Ardanuç> A. Irmaklar. Ardeşen> Baş, Kahveciler, Pirinçlik, Seslikaya. Arhavi> Cumhuriyet, Dikyamaç, Şahinler. Arsin> Yeşilyalı. Bayburt> Çorak, Darıca. Beşikdüzü> Bozlu. Çayeli> Güzeltepe, Madenli, Sarısu, Sırt, Yamaç, Yazıcılar. Çaykara> Akdoğan, Eğridere. Dernekpazarı> Kondu, Ormancık. Düzköy> Yeni. Fındıklı> Beydere. Güneysu> Adacami, Küçükcami, Yeniköy. Hayrat> Merkez. İspir> İyidere. İyidere> Yapraklar. Kalkandere> Yokuşlu, Çağlayan, Medrese. Köprübaşı> Arpalı. Maçka> Çağlayan, Yazlık, Yerlice. Of> Kazançlı. Pazar> Balıkçı, Cumhuriyet, Hasköy, Yavuzköy, Zafer. Rize> Azaklıhoca, Bıldırcın, Çarşı, Hamidiye, Kırklartepe, Kurtuluş, Pekmezli, Zincirliköprü. Şalpazarı> Düzköy, Fidanbaşı. Trabzon> Gürbulak, Yeşilbük. Vakfıkebir> Kıran, Tarlacık. Yusufeli> Bademkaya.


Kamburerikanoğlu Trabzon> Boztepe.


Kamburmehmetoğlu Kürtün> Elceğiz, Y. Uluköy.


KAMÇIOĞLU Kamçılı, Kıpçak kabilesi. (LEZİNA) Kamçılu, 1450’li yıllardaAdana, Özer ve Maraş sancaklarında Kınık Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1177)
Kamçı, Gagauz Türklerinde soy ad. (MANOV, 2001, 208) Kıpçakça kam: Hekim, Şaman. (TOPARLI) Kamcı: Hekimlik yapan.


Kamçı, Tuna’da yerleşim yeri. (DRAGANOVA, 2006, s. 80)
Kamçıoğlu Akçaabat> Fıstıklı. Ordu. (GÜNAYDIN, 2011)


KAMELOĞLU Bulgar Türk diyalektiğinde kamelci: Deveci. (ACAROĞLU, 1999, s. 118)


Kam-el. Kam, Türk boyu. (TOGAN, 2003, s. 165) DLT’te kam: Şaman, kâhin. Kıpçakça kam: Hekim. (TOPARLI) Kamel: Şaman yurdu, şifa yer. Yer adıyla bağlantılı dini içerikli ad.


Kameloğlu Akçaabat> Tütüncüler. Arhavi> A. Hacılar, Ulukent. Fındıklı> Arılı.


KAMEROĞLU Kamer, 1450’li yıllarda Adana sancağında Avşar Türkmeni taifesi. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1177)


Kamerler, Silistre’de (AYHAN, 2013, s. 412) ve Anadolu’da yaygın yerleşim yeri.


Kameroğlu Aydıntepe> Aydıntepe. Kelkit> Karaçayır, Uzunkol. Şiran> Günyüzü.


KAMETOĞLU Kamet, Abaza kabilesi. (TAVKUL, 2007, 485) Kamed, 1500’lü yıllarda Türkmen/ Yörük taifesi. (SAKİN, 2010, s. 195)


Kametoğlu Trabzon> Sevimli.


KAMIŞOĞLU Kamışlı, eski kayıtlarda Adana, Diyarbakır, Erzurum, Haleb, Rakka sancaklarında Türkmen/ Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 453) Kamışlu, 1450’li yıllarda Adana sancağında yaygın Yüreğir Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1178)


Uygurca kamış: Kam. (GÜLENSOY, 2015, s. 226) Kamış: Kargı, ekşi, bitki adı. (EYUBOĞLU, 1995)


Kamış, 1450’li yıllarda Türkmenlerin yaygın yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2620)
Kamışoğlu Ardanuç> Ferhatlı, Ovacık. Artvin> Ormanlı, Orta, Şehitlik. Of> Bölümlü. Pazar> Dağdibi. Trabzon> Çömlekçi. Yusufeli> Cevizlik.


KAMİLOĞLU Kamil, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar kabilesi. (ADİLOĞLU, 2005, s. 200)


Kamıl, Altaylarda eski Türk yerleşim yeri. (GÖMEÇ, 2011, s. 61) Kamil, Canik, Sivas ve Çorum’da nahiye ile köy. (SEZEN, 2006, s. 270) Kamil, Amasya’da yerleşim yeri. (ÇATAL, 2009, s. 33)
Kamiloğlu Akçaabat> Akören, Dürbinar, Kaleönü. Araklı> Merkez, Yeşilce. Ardanuç> Bağlıca. Arsin> Oğuz, Yolüstü. Beşikdüzü> Bozlu. Çamlıhemşin> Şenyuva. Çayeli> B. Taşhane, Eskipazar, Sarısu, Sırt, Taşhane. Çaykara> Akdoğan, Eğridere. Derepazarı> Esentepe, Kirazdağı, Maltepe. Dernekpazarı> Çalışanlar, Gülen. Düzköy> Aykut, Düzalan, Orta. Gümüşhane> Alçakdere, Dumanlı, Hasanbey. Hayrat> Dağönü, Yeniköy. Hemşin> Levent. Hopa> Kuledibi. İkizdere> Güneyce, Yeşilyurt. Kalkandere> Aksu, A. Tatlısu, Cevizlik, İnci, Kızıltoprak. Kelkit> Eskikadı. Köse> Özbeyli. Maçka> Üçgedik, Yazılıtaş. Murgul> Akantaş. Of> Pınaraltı. Pazar> Başköy. Pazaryolu> Merkez. Rize> Muradiye, Müftü, Selimiye, Taşlık, Yeniselimiye. Sürmene> Çavuşlu, Balıklı. Şavşat> Kayadibi, Köprükaya. Torul> Kirazlık. Trabzon> Boztepe, Cumhuriyet, Çağlayan, Çömlekçi, Erdoğdu, Gülbaharhatun, Pazarkapı, Yalıncak. Vakfıkebir> Güneysu, Tarlacık, Yalıköy. Yomra> Yenice.


Kamilreisoğlu Artvin> Şehitlik.


KAMİOĞLU Kami, 1450’li yıllarda Maraş’ta Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1178)


Kami, Erzurum’un Karayazı ilçesinin köyü. (Köylerimiz, 1968, s. 11)


Kamioğlu Yusufeli> Yaylalar.


KAMİSOĞLU Kamıs, Türk boyu. (LEZİNA)


Kamis, Narman’ın eski köyü. (Köylerimiz, 1968, s. 690) Kamis, Libya’da nahiye (SEZEN, 2006, s. 270) ve 1450’li yıllarda Sivas’ta yerleşim yeri. (ANAK, 2011, s. 76)


Kamisoğlu Beşikdüzü> Hünerli, Kalegüney, Vardallı. Şalpazarı> Çamkiriş, Dorukiriş.


KAMİZALOĞLU Kökü “Kamiz-ali”den. Karaali> Karal, Gençali> Gençal. . . gibi.


Kamız, Kafkas kabilesi. (TAVKUL, 2007, s. 500)
Kamkhıs, Türkçe ad. (KIRZIOĞLU, 1992, s. 169)
Kamizaloğlu Hayrat> Geçitli.


KAMOĞLU KAM’INOĞLU/ KAM’UNOĞLU Kam, Türk boyu. (CEVİZOĞLU, 1991, s. 123) Kam, Başkurt uruğu. (TOGAN, 2003, s. 165) Kamlı, Ensari Türkmeni oymağı. (LEZİNA)
Kam, Eski Türk inanç sisteminde Gök Tanrı dininde din adamı. (ÇAĞBAYIR) Kıpçakça kam: Şaman, hekim. (TOPARLI)
Kamlar, 1500’lü yıllarda Menteşe sancağında Türkmen yerleşim yeri. (YAZICI, 2002, s. 169)
Kamoğlu Kam’ınoğlu/ Kam’unoğlu Bayburt> Gökçeli. Çayeli> Limanköy. Çaykara> Şahinkaya. Kalkandere> Dülgerli. Rize> Müftü. Trabzon> Çömlekçi, Gülbaharhatun, Hızırbey.


Kamlıkoğlu Trabzon> Bahçecik.


KAMUHALİOĞLU Kamuh-ali. Kıpçakça kamug: Hep, bütün. (TOPARLI)
Kamuhalıoğlu Vakfıkebir> Yıldız.


KAMUSOĞLU Arapça kamus: Büyük deniz, sözlük. (ÇAĞBAYIR) Mecaz olarak kalabalık.
Kamusoğlu Şalpazarı> Çamkiriş, Doğancı, Dorukiriş, Kalecik. Tonya> Çayıriçi.


KAMUZOĞLU Kam-uz. Uz, Oğuzların diğer bir adıdır. (BROOK, 2005, s. 265) Kamuz: Oğuz şamanı.
Kamuzoğlu Çaykara> Taşlıgedik. Rize> Güzelköy.


KANAKOĞLU Kanak, Türk kavmi. (LEZİNA) Kanak, Kıpçak boyu. (KIRZIOĞLU, 1992, s. 173)


Kanak, tarihi Türk kişi adı. (ATALAY, 1936) DLT’te kanak: Süt kaymağı.
Kanak, Kafkasya’da akarsu. (Bİ, 2007, s. 103) Kanak, Sivas’ın Şarkışla ilçesinin köyü. Kanak, 1500’lü yıllarda Dulkadirli Türkmenlerin Bozok sancağında nahiye. (SARI, 2015, s. 126) Kanaklı, 1500’lü yıllarda Bitlis’te yerleşim yeri. (YILMAZ, 2010, s. 31)


Kanakoğlu/ Kanaklıoğlu Kelkit> Yeniköy. Yusufeli> Evren.


KANALOĞLU Kanallu, 1500’lü yıllarda Konya sancağında Türkmen oymağı. (YILDIZ, 2010, s. 208)


Kanaloğlu Kürtün> A. Uluköy. Pazar> Aktepe. Sürmene> Oylum.


KANANÇOĞLU Kanan, 1450’li yıllarda Kayseri sancağında Beğdili Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1178)


Kanançe, Manastır livasında (Balkanlar) yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 196) Gelinen yer.


Kanançoğlu Ardanuç> Bulanık.


KANANOĞLU Kanan, 1450’li yıllarda Kayseri sancağında Beğdili Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1178)


Macaristan’da Kuman bağlantılı Kanand, Kamond köy adları vardır. (RASONYİ, 2006, s. 211)


Kananoğlu Şiran> Yeşilbük.


KANAPOSLUOĞLU Kanapos-lu. Türkçe -lu yapım eki almış sözcük. Gelinen yer.


Kanaposluoğlu Yusufeli> Dağeteği.


KANATOĞLU Kanadı Kırık, 1450’li yıllarda Aksaray sancağında Kızık Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1178)
Kıpçakça kanat-: Kanatmak. (TOPARLI) Kanat, Moğol prensi. (BARTHOLD, 2017, s. 505)


Kanatlar, Makedonya ve Manastır’da (Rumeli) yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 303, 338) Gelinen yer.


Kanatoğlu Akçaabat> Darıca, Hayrat> Şişli, Taflancık. Kelkit> Sarışeyh.


Ganatoğlu Rize> Kaplıca.


KANAVUROĞLU Aslı Kandavur olup, Kanavur bölgede yaygın yer adı olduğu için Kanavur’a uydurulmuş kelime.
Kandavur, 1450’li yıllarda Ankara sancağında Haymene Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1179) Kandavur, Kafkas kabilesi. (TAVKUL, 2007, 500)
Kanavur, bölgede yaygın yer adıdır.


Kanavuroğlu Araklı> Yeşilköy. Sürmene> Yeniay.


KANBAZOĞLU Kıpçakça kanbaz: Çok konuşan. (TOPARLI)


Kanbazoğlu Çayeli> Gürpınar.


KANBEROĞLU (Bk. Kamberoğlu)
KANBUROĞLU (Bk. Kamburoğlu)


KANCAOĞLU Kanca, Gagauz Türklerinde soy ad. (MANOV, 2001, 208)
Kanca, 1450’li yıllarda Menteşe ve Kütahya sancaklarında Kayı Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2332, 2399) Gelinen yer.


Kancaoğlu Borçka> Aralık. Çaykara> Ulucami. Dernekpazarı> Kondu. Tonya> Turali.


KANCIOĞLU Kancıoğlu, Erzurum sancağında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 454) Kanci, Yörük Türkmeni. (TATAR, 2005, s. 124) Kancılar, 1450’li yıllarda Karaman vilayetinde Yazır Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1179) Kancı, sipahi reayası, zorunlu iskâna tabi tutulan oymak. (ORHONLU, 1987, s. 78)


Kançu, Peçenek başbuğu. (KURAT, 1937, s. 259)


Kançı, Kırım’da yer adı. (DOĞRU, 1987, s. 84) Kançe, 1440’lı yıllarda Sofya’da yerleşim yeri. (İNALCIK, 2013, s. 76) Kancı, Of’un köyü.


Kancıoğlu Hayrat> Köyceğiz. Sürmene> Koyuncular, Ormanseven.


KANÇOĞLU Kançılar, Yörük cemaati. (BEŞİRLİ, 2008, s. 100) Kence, Bulgar Türklerinin ilk cedleri (TOGAN, 2003, s. 3)


Kançu, Peçenek başbuğu. (KURAT, 1937, s. 259)
Eski Uygur Türkçesinde kanç: Ne kadar. CAFEROĞLU, 2011) Kenç, tarihi Türk kişi adı. (SÜMER, Şahıs Adları, s. 84)


Kancooğlu, 1500’lü yılı başlarında Çermik Sancağında yerleşim yeri. (ERPOLAT, 1994, s. 13)
Kançoğlu Artvin> A Maden. Of> Cumapazarı. Yusufeli> Esenyaka.


KANDALOĞLU Kandal, Aşkale’nin eski köyü. Kandale, 1500’lü yıllarda Karaman vilayetinde yerleşim yeri. (GÜMÜŞÇÜ, 2001, s. 61) Gelinen yer.


Kandaloğlu Çaykara> Uzungöl. Gümüşhane> Erdemler.


Kandeloğlu Bayburt> Kadızade.


KANDARAOĞLU Kantaraoğlu, 1500’lü yıllarda Dulkadirli Türkmeni oymağı. (SARI, 2015, s. 365) Kantaraoğlu, 1500’lü yıllarda Maraş livasında Yörük taifesi. (SAKİN, 2010, s. 195) D/ T ses değişimi.


Arapça kandara: Değirmen bendi. (ÇAĞBAYIR) Kıpçakça kantara: Taştan yapılan kemerli büyük köprü. (TOPARLI) Hintçe kandara: Mağara. (KIDAMBI, 2013, s. 81) Kandara, Kandahar’ı çağrıştıran ad.
Gandar yerleşim yerinden (Türkistan) Anadolu’ya göçler olmuştur. (BİLGİLİ, 2001, s. 142) Kantara, 1500’lü yıllarda Afyon’da yerleşim yeri. (BULDUK, 2003, s. 126)


Kandaraoğlu/ Kandaroğlu Bayburt> Kozluk. Yusufeli> Demirdöven.


KANDAZOĞLU Kandaz: Kurnaz. (ÇAĞBAYIR)
Kandazoğlu Akçaabat> Dürbinar, Orta, Yıldızlı. Gümüşhane> Duymadık. Kürtün> A. Uluköy, Y. Uluköy. Şalpazarı> Çetrik, Dorukiriş. Şiran> Çevrepınar. Torul> Köstere, Tokçam. Trabzon> Erdoğdu, Pazarkapı, Yalı. Vakfıkebir> Bahadırlı, Çavuşlu.


KANDEMİROĞLU Kandemir, Çepni cemaati. (ARGAÇ, 2008, s. 40) Kandemir, Rakka’ya sürülen Türkmen aşireti. (UÇAKCI, Üçoklar, s. 129, 286) Kantemir, 1700’lü yıllarda zorunlu iskâna tutulan Çepni oymağı. (ÇELİKDEMİR, 2001, s. 142)
Kantemir, Asya’da Türkçe coğrafi ad. (YURTSEVER, 1993, s. 74)


Kandemiroğlu Akçaabat> Akçaköy, Derecik. Derepazarı> Eriklimanı. İyidere> Çanakçeşme. Rize> Bozukkale, Camidağı. Trabzon> Erdoğdu. Vakfıkebir> Sekmenli.


KANDIKOĞLU Kandıklar, 1499’lü yıllarda Bursa sancağında Türkmen oymağı ve Kandık, aynı yıllarda Malatya sancağında İğdir Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1180, 1045)
Kandik, Bizans ile görüşmeye giden Avar elçisi. (ARTAMONOV, 2008, s. 146)
Kandıkoğlu Çaykara> Uzungöl.


KANDIMOĞLU Kandum, Hatay’ın eski köyü. (Köylerimiz, 1968, s. 690) Gelinen yer.


Kandımoğlu Derepazarı> Yanıktaş. Hayrat> Hürriyet.


KANDIOĞLU Kandı, Türk boyu. (OMOROV, 2008, s. 42)


Kandı, Tırhala’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 443)


Kandıoğlu Kelkit> Doğanca.


KANDİLOĞLU Kandillioğlu, Erzurum’da Saltuklu dönemi sülalelerinden. (TURAN, 1980, s. 48)
Osmanlıda kandil: Okların konulmasına mahsus yapılan aletin adıdır. (PAKALIN, c. II s. 159) Kandil, Kırım’da (DOĞRU, 1987, s. 84);Makedonya’da (AYHAN, 2013, s. 338);1500’lü yıllarda Maraş’ta Türkmen yerleşim yeri. (YİNANÇ, 1988, s. 115)
Kandiloğlu Akçaabat> Fındıklı. Arsin> Atayurt. Bayburt> Kadızade. Beşikdüzü> Türkelli. Çarşıbaşı> Merkez. Derepazarı> Uzunkaya. Gümüşhane> Dölek. Rize> Paşakuyu. Şalpazarı> Geyikli, Pelitçik. Trabzon> Çukurçayır. Vakfıkebir> Hamzalı.


KANDOĞLU Kandı, Kıpçak/ Kuman boyu. (LEZİNA)
Kand, Moğollar döneminde Türkistan’da yerleşim yeri. (KARADAĞ, 2006, s. 111)
Kandoğlu Trabzon> Pelitli.
KANDIROĞLU/ KANDUROĞLU Kandur, Erzurum sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 454) Kandur, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Yörük cemaati. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1180)
Kanduroğlu/ Kandıroğlu Çaykara> Arpaözü. Rize> Paşakuyu.


KANGALOĞLU Kangallı, Tatar boyu. (UÇAKCI, 2013, s. 379) Kangal, 1450’li yıllarda Sivas ve Aydın sancaklarında Yıva ve Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1180)


Kangal: Zayıf, çelimsiz. (ÇAĞBAYIR) Hintçe kangal: Fakir, yoksul kimse. (KIDAMBI, 2013, s. 81) Urduca kangal: Yoksul, muhtaç. (EŞREF, 2012, s. 244)


Kangal, Kırım’da (DOĞRU, 1987, s. 84); Kangallar, Gümülcine’de yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 201)
Kangaloğlu Akçaabat> Darıca. Dernekpazarı> Akköse. Düzköy> Çal.
Fangaloğlu Maçka> Coşandere. (Osmanlıcada K/ F okunabilir)


KANGELOĞLU Gengeldili,1500’lü yıllarda Gence-Karabağ Eyaletinde Türkmen oymağı. (NECEFLİ, 2010, s. 10)


Kangel, 12. asırda Semerkant yakınlarında devlet adamlarının ve komutanlarının buluştuğu tarihi mevki. (BARTHOLD, 2017, s. 537)
Kıpçakça kengel: Şaka, latife. (TOPARLI) Bölge Rumcasında kangel: Dönemeç, viraj. Yunanca strofi: Dönemeç, viraj ve gangli: Dönemeçli yol. Bölgesinin virajsız yeri yoktur ve “viraj”in sülale adı olması imkansız gibidir.


Kang-el. Altay dil ailesinde kang: Derya, su. (ATANİYAZOV, 2005, s 83) Orhun Anıtlarında kang: Baba. (TEKİN, 2003, s. 104) Kang, Aris ırmağı yakınlarında kurulan Turan’ın başkenti. (CZEGLEDY, 2009, s. 42) El: Yurt, memleket, yer. Kangel: Sulak yurt. Baba yurdu. Kangel, Semerkant’tan gelenlerin hatırası.


Kangeloğlu Dernekpazarı> Günebakan. İkizdere> Çiçekli, Diktaş. Trabzon> Doğançay.


KANGİROĞLU Kangar, Kıpçak kabilesi. (AHİNCANOV, 2009, s. 263)


Kangırı, 1450’li yıllarda Anadolu’da yaygın Türkmen yerleşim yerleri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2621)
Kangiroğlu Gümüşhane> Akpınar.


KANİOĞLU Kanı, Kongrat Türklerinden. (LEZİNA) Kanı, 1450’li yıllarda Diyarbakır sancağında Bozulus Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1180)


Kani Bey, Dulkadiroğulları zamanında Şam valisi ve Kani bay, Dulkadiroğulları komutanı. (YİNANÇ, 1989, s. 42, 70) Arapça kani: İnanmış, kanmış, kanaat eden, dokunaklı ve iğneli söz söyleyen. (DEVELLİOĞLU)


Kanı, 1500’lü yıllarda Çemişgezek sancağında (GÜNDÜZ, 1993, s. 160); Kani, Kırım’da (DOĞRU, 1987, s. 84); ve 1500’lü yıllarda Menteşe sancağında Türkmen yerleşimi. (YAZICI, 2002, s. 168) Kani, Canik sancağında nahiye. (SEZEN, 2006, s. 271)


Kanioğlu Artvin> Okumuşlar. Ünye. (BACACI, 2011)


KANİSOĞLU Kaniş, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1180)
Kanis, Trabzon salnamesinde (1878) Rize’nin köyü. Kaniste, Kosova’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 255)


Kanisoğlu Beşikdüzü> Akkese. Vakfıkebir> Çavuşlu.


KANKUZOĞLU Kank-uz. Kang, Aris ırmağı yakınlarında kurulan Turan’ın başkenti. (CZEGLEDY, 2009, s. 42) Kang, Semerkant’ın bir diğer adı. (YILDIRIM, 2013, s. 165) Uz, Oğuzların adı. (BROOK, 2005, s. 265) Oğuzlarla bağlantılı ad.
Kankuzoğlu Tonya> Büyük, Yakçukur.


KANLIOĞLU Kanlı, Kanglı’nın bozulmuş şeklidir ve Kanglı, Kuman/ Kıpçak oymağıdır. (ERÖZ, 1983, s. 27) Kanlı, Kıpçak boyu. (LEZİNA) Kanlı, Edirne ve Rakka sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 454)
“Eski Türk kökenli kavimlerden biri de Kanlı kavmidir. Özbek, Karakalpak ve Kazak Türklerinin soy kökünde mühim rol oynayan bu kavim önce Sır-Derya çayının çevresinde yaşamışlardır. XI-XII. yy. ’larda onların büyük bölümü Oğuzlara, 1218’de Moğollara katılmıştır.” (HÜSEYNOVA, 2011, s. 40)


Kanlı, Kıpçaklar’dan büyük kimsenin adı. (SÜMER, Şahıs Adları, s. 127) DLT’te kanlı: Kağnı arabası. Kıpçakça kanlı: Kağnı. (TOPARLI)


Kıpçaklarda çadır, “ganlı” denilen öküz arabalarıyla taşınırdı. (SAFRAN, 1989, s. 88)


Kafkas Kıpçakçasında kanlı: Merhametsiz. (TOPAL, 2005)
Kanlıoğlu Akçaabat> Derecik, Yıldızlı. Araklı> Araklı. İkizdere> Sivrikaya. Trabzon> Yenicuma.
Kanlıhüseyinoğlu Çaykara> Ulucami.
Kanlıömeroğlu Arsin> Atayurt, Çiçekli, Karaca, Yeni.


KANOĞLU Kan, farklı Türk boylarının yaygın kolu. (LEZİNA) Kanlu, 1450’li yıllarda Karaman ve Tarsus sancaklarında Varsak ve Salur Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1181)
Türk Anıtlarında kan: Han, rütbe, itibar. (ORKUN, 1994, s. 836) Kan, Kağan’ın hece düşmesi sonunda aldığı şekildir. (SÜMER, Şahıs Adları, s. 36) Kan: Kıpçak kabile reisleri unvanı. (DONUK, 1988, s. 24) Kuman Türklerinde kan: Han, kağan. (GRÖNBECH)


Kan, Silistre’de (AYHAN, 2013, s. 412); Kanoğlu, Tunceli’de yerleşim yeri. (KOÇ, 2016, s. 71) Kürtleşen Türkmenlerin hatırasıdır.
Kanoğlu/ Kan’unoğlu Akçaabat> Darıca. Ardeşen> Gündoğan, Işıklı. Kelkit> Yeşilova. Rize> Uzunköy, Yeniköy, Yolveren. Şiran> Y. Kulaca. Trabzon> Pazarkapı.


Kan ile bağlantılı sülaleler:
Kankurudanoğlu Aydıntepe> Y. Kırzı.
Kankuşoğlu Aydıntepe> Dumlu.
Kanlınebioğlu Kelkit> Eskiyol.


Kantimuroğlu Akçaabat> Derecik. İyidere> Çanakçeşme.


KÂNLIOĞLU Kânci, Zülkadriye Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 1997, s. 163) Kâncı, 1690’lı yıllarda zorunlu iskâna tutulan Dulkadırlı oymağı. (ORHONLU, 1987, s. 78)
Farsça kân: Maden ocağı. (DEVELLİOĞLU)


Kân, Erzurum’un ilçesi.


Kânoğlu Akçaabat> Orta. Arhavi> A. Hacılar, Dikyamaç, Yemişlik. Hemşin> Ortaköy. Pazar> Başköy, Derinsu.


KANSIZOĞLU Kansızlar, Türkmen oymağı. (AYHAN, 1999, s. 72)


Kıpçak kökenli Kafkas Malkar Türklerinde kansız: Zayıf, cılız. (TAVKUL, 2000, s. 242)
Kansız, İzmir’in köyü. (Köylerimiz, 1968)
Kansızoğlu Çayeli> Latifli. Çaykara> Taşkıran, Ulucami. Güneysu> Selamet. Hayrat> Pınarca. Kalkandere> Ormanlı. Maçka> Dolaylı. Of> Ballıca, Gürpınar. Rize> Sütlüce. Trabzon> İskenderpaşa, Yalı.


KANSULOĞLU Kans-ul. Kansa, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar kabilesi. (ADİLOĞLU, 2005, s. 200) Kansa-ul> Kansul: Kıpçak oğlu. Çok Türk ağızlarında “ul”, “oğlu” anlamındadır.


Arapça kans: Av avlama. (DEVELLİOĞLU) Kans-ul: Avcıoğlu.


Kansuloğlu Hopa> Sundura.


KANTAROĞLU/ KANTARCIOĞLU Kantarlu, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Peçenek kabilesi. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1181) Kantar, Cerid Türkmeni taifesi. (ATEŞ, 2010, s. 31) Kantaroğlu, iskânlarda adı geçen Türkmen oymağı. (BAYAR, 1994, s. 108)


Kantarcı: Sekban fırınındaki vazifelilerden biri. (SERTOĞLU, 1986, s. 171) Kantar: Yüz kişilik birliğin başında bulunan, yüzbaşı karşılığıdır. (EYUBOĞLU, 1995) Hintçe kantar: Orman. (KIDAMBI, 2013, s. 91)


Kantara, 1500’lü yıllarda Afyon’da (BULDUK, 2003, s. 126); 1500’lü yılı başlarında Siverek Sancağında yerleşim yeri. (ERPOLAT, 1994, s. 26)
Kantaroğlu/ Kantarcıoğlu Akçaabat> Derecik. Artvin> Vezirköy. Aydıntepe> A. Kırzı, Çayırköprü. Bayburt> Akşar, Alapelit, Konursu, Mutlu, Petekkaya, Tuzcuzade, Veysel. Borçka> Anbarlı. Çayeli> Hassadık. Çaykara> Şekersu. Gümüşhane> Boyluca, Söğütağıl, Süleymaniye. Hemşin> Çamlıtepe, Kantarlı. İspir> Maden. Kalkandere> A. Tatlısu, Kızıltoprak, Kuruköy, Yeni, Yolbaşı. Kelkit> Aziz. Kürtün> Y. Karadere. Maçka> Yazlık. Pazar> Şendere, Tütüncüler. Pazaryolu> Büyükdere, Çaydere, Çiftepınar. Trabzon> Gülbaharhatun, Hızırbey. Yusufeli> Altıparmak, Bıçakçılar.


KANTOĞLU Kand Avur, 1450’li yıllarda Ankara sancağında Haymene Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1179)


Kant, Batı Türkistan’da şehir. (AYDIN, 1989, s. 69) DLT’te kant: Şehir.


Kantoğlu mahallesi, Pazar’ın Örnekköy köyünde.
Kantoğlu Pazar> Örnekköy, Soğuksu. Trabzon> Pelitli.


KANZEROĞLU Anzer’den bozma olabilecek sözcük.


Kanzeroğlu Çayeli> Uzundere. Rize> Müftü.


KAPAMADIOĞLU Kapama, askeri harekâtın bir çeşidi. Askeri sülale.


Kapamadıoğlu İyidere> Köşklü.


KAPANOĞLU Kapan, Peçeneklerin kabilesi. (CEVİZOĞLU, 1991, s. 112) Kapanlar, Karabağ’ın eski ve yerli kavimlerinden olup Peçeneklere ait Türk kökenli kavimdir. (HÜSEYNOVA, 2011, s. 32) Kapan, Bursa sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 456) Kapanlu, 1400’lü yıllarda Halep sancağında Bayad Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1182)
Kapan, kap- fiili ile ilgili elde eden, püskürten, hücum eden. (SÜMER, Şahıs Adları, s. 127) DLT’te kapan, erkek adı (s. 842). Kapan, Anadolu’da Moğol komutanı. (CAHEN, 2011, s. 296)
Kapan, Asya’da Türkçe coğrafi ad. (YURTSEVER, 1993, s. 74) Kapanlı, Erzurum’da yerleşim yeri. (ÖGEL, 1992, s. 59) Kapan, Karabağ hanlığının merkezi. (BİLGE, 2015, s. 242)


Kapanoğlu Çaykara> Kabataş. Demirözü> Çiftetaş.


KAPÇALOĞLU Kapçal, Orta Asya’da Türk buluntu yerlerinden. (ÖGEL, 2014, s. 392)


Kapçaloğlu Rize> Yağlıtaş.


KAPÇIOĞLU Kapıcı’dan bozma sözcük. (Bk. Kapıcıoğlu)


Kapçıoğlu Akçaabat> Akçakale, Pulathane. Hopa> Üçkardeş.


KAPÇUROĞLU Kapçuru, İlhanlılarda hayvan vergisi. (TOGAN, 1981, s. 289)
Osmanlılarda kapçur: Hayvan vergisi. (ÇAĞBAYIR) Vergi toplayıcı, mesleki ad.
Kapçuroğlu Çaykara> Şekersu.


KAPICIOĞLU/ KABUCUOĞLU Kapıcılı, eski kayıtlarda Ankara, Rakka, Urfa sancaklarında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 457) Kapıcu, 1450’li yıllarda Akşehir sancağında Yörük cemaati. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1184)
Kapıcı: Sarayda kapıcıların umumi ismi. (SERTOĞLU, 1986, s. 173) Kapucu, II. Murat zamanında tımar verilen bir sınıf. (ALTUĞ, 2010, s. 223) Kapıcı, sema ayininde bir görevli. (YÖRÜKÂN, 2002, s. 335)
Kapıcı, Karay (Karaim) Türklerinde kullanılan soy ad. (ALTINKAYNAK, 2006, s. 135)


Kapucu, Tuna’da (DRAGANOVA, 2006, s. 85); Bulgaristan vilayetinde yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 136)
Kapıcıoğlu/ Kapucuoğlu Akçaabat> Söğütlü. Çaykara> Taşören. Gümüşhane> Erdemler, Gözeler. Hopa> Ortahopa. İspir> Araköy. İyidere> Fıçıtaş. Of> Söğütlü. Pazaryolu> Yaylaözü. Trabzon> İskenderpaşa, Uğurlu, Yalıncak, Yenicuma.


KAPLANOĞLU Kaplanoğlı, Türkmen taifesi. (BİLGİLİ, 2001, s. 164) Kaplanoğlu/ Kaplanlu, 1450’li yıllarda Tarsus, Adana sancaklarında yaygın Kınık ve Bayındır Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1183) Kaplan, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar Türklerinde kabile. (ADİLOĞLU, 2005, s. 200)


Kaplan, tarihi Türk kişi adı. (ATALAY, 1936) Kaplancı, İlhanlılarda kullanılan Türkçe şahıs adı. (SÜMER, Şahıs Adları, s. 324)


Kaplan, 1450’li yıllarda Bozok sancağında Bayat Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 105)


Kaplanoğlu Ardanuç> Kapıköy. Bayburt> A. Kışlak, Güneydere. Gümüşhane> Tekke. Tonya> Kalınçam. Vakfıkebir> Aydoğdu.


KAPOĞLU (Bk. Kaboğlu)


KAPOTOĞLU Kap-ot: Kaplar, Türkmenler. Eski Türkçe –ot eki çoğul edatıdır. (Bk. Kaboğlu)


Kaput, Çankırı’da eski yerleşim yeri. (Köylerimiz, 1968, s. 305) Gelinen yer.


Kapotoğlu Güneysu> Küçükcami.


Kapotsuzoğlu Maçka> Kaynarca.


KAPSELİOĞLU Kapse, İkizdere’nin köyü. Gelinen yer.


Kapselioğlu Rize> Değirmendere, Hayrat.


Kapseloğlu Rize> Kambursırt.


KAPLATLIOĞLU Kaplat, Paşa sancağında (Balkan) yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 406) Gelinen yer.


Kaplatlıoğlu Pazaryolu> Merkez.


KAPTANOĞLU Kapudan, Osmanlıda mesleki sınıf. (SELÇUK, 2002, s. 95)


Kapudan, 1500’lü yıllarda Gagauz Türklerinde soy ad. (CEBECİ, 2008, s. 69)
Kaptanoğlu Arhavi> Kale, Musazade, Y. Hacılar. Çamlıhemşin> A. Şimşirli, Dikkaya. Çayeli> Limanköy. Dernekpazarı> Günebakan. Hopa> Yeşilköy. İspir> Cankurtaran, Karakale. Of> Sefaköy, Yanıktaş. Trabzon> Ortahisar.


KAPUHOĞLU Kapuk, Kür-Çoruh boylarında eski Kıpçak kolu ve kişi adı. (KIRZIOĞLU, 1992, s. 97)


Kapuhoğlu Tonya> Karşular.


KAPUOĞLU Kapu, Adana eyaletinde Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 96) Kapu, 1450’li yıllarda Tarsus sancağında yaygın Varsak Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1184)


Kapuoğlu Bayburt> Şingah. Demirözü> Devetaşı. İspir> Gaziler. Trabzon> Yenicuma.


Kapıkaoğlu İkizdere> Yerelma. (Bk. –ka eki)


KAPUSUZOĞLU/ KAPISIZOĞLU Kapusuz, Türkmen aşireti. (UÇAKCI, 2013, s. 442) Kapusuzoğlu, Harmandalı Türkmen oymağı. (SAVAŞ, 2017, s. 247)


KARAABDİOĞLU Karaabdi, 1450’li yıllarda Menteşe sancağında İğdir Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1184) Karaabdilü, 1600’lü yılların sonunda zorunlu iskânlarda adı geçen Türkmen oymağı. (ORHONLU, 1987, s. 69)


Karaabdioğlu Çayeli> Esendağ. Yusufeli> Alanbaşı, Demirdöven.


KARAAĞAÇLIOĞLU Karaağac, eski kayıtlarda Tarsus sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 457) Karaağaç, 1500’lü yıllarda Ulu Yörüklerden. (ŞAHBAZ, 2018, s. 105) Karaağaç, 1500’lü yıllarda Kütahya livasında Türkmen taifesi. (SAKİN, 2010, s. 205)
Yunanistan’ın Meriç çevresindeki 191 Türkçe yer adları içerisinde yalnızca iki yer adı, Karaağaç ile Kuleli Sınır Kapısı’nın adları değiştirilmemiştir. Diğer bölgelerde de bütün Türkçe adlar değiştirilmiştir. (Kuzey Yunanistan Yer Adları Atlası, s. 6) Gelinen yer.
Karaağaçlıoğlu Akçaabat> Adacık, Darıca. Trabzon> Boztepe, Gündoğdu, Yeşilova.


KARAAHMETOĞLU Karaahmet, Hazar Ötesi Türkmeni kolu. (CİHAN, 2010, s. 140) Karaahmed, 1220’li yıllarda Menteşe yöresinde konar/ göçer Yörük/ Türkmen topluluğu. (ÇEVİK, 2012, s. 358) Karaahmetoğlu, eski kayıtlarda İçel, Haleb, Teke, Alanya, Ankara, Kütahya, Saruhan, Kocaeli sancaklarında konar-göçer Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 457) Karaahmetli, Reyhanlı Türkmeni. (EFE, 2012, s. 131) Karaahmetli, Anadolu'da eşkıyalık olaylarına karışan Reyhanlu aşireti cemaati. (BELLETEN, sayı 211, 1990, s. 976) Karaahmetli, Rakka’ya sürülen aşiretlerden. (UÇAKCI, Üçoklar, s. 285)
Karaahmetoğlu Akçaabat> Adacık, Kaleönü, Ortaköy, Tütüncüler. Araklı> Bereketli, Köprüüstü, Sulakyurt, Turnalı. Ardanuç> Hisarlı, Karlı, Sakarya, Tosunlu. Arhavi> Üçırmak. Arsin> Başdurak, Yeşilce. Artvin> Fıstıklı, Köseler, Taşlıca. Bayburt> Ağören, Dağtarla, Tuzcuzade, Veysel, Zahit. Beşikdüzü> Ağaçlı, Hünerli, Kalegüney, Kutluca. Çarşıbaşı> Kadıköy. Çayeli> Madenli. Çaykara> Ataköy, Kabataş, Maraşlı. Dernekpazarı> Gülen, Kondu. Gümüşhane> Karşıyaka, Y. Alıçlı. Hayrat> Gülderen, Kurtuluş, Pazarönü, Yayvanoba, Yeni. Hopa> Bucak, Çamlı, Köprücü, Ortahopa. İspir> Başköy. Köprübaşı> Gündoğan. Köse> Salyazı. Kürtün> Kızılcatam. Maçka> Çağlayan. Of> Bölümlü, Erenköy, Fındıkoba, Gürpınar, Pınaraltı, Sıraağaç, Soğukpınar, Tavşanlı, Yazlık. Y. Kışlacık, Yıldız. Pazar> Kirazlık. Pazaryolu> Demirgöze. Rize> Akpınar, Asmalık, Balsu, Camidağı, Derebaşı, Kasarcılar, Kendirli, Kireçhane, Pilavdağı. Sürmene> Dirlik, Ovalı, Oylum. Şiran> Babuş. Torul> Yalınkavak. Trabzon> Akoluk, Akyazı, Erdoğdu, Pazarkapı, Yalı, Yeşilbük. Yusufeli> Dokumacılar, Yağcılar.


KARAALİOĞLU Karaali, 1220’li yıllarda Menteşe yöresinde konar/ göçer Yörük/ Türkmen topluluğu. (ÇEVİK, 2012, s. 358) Karaalioğulları, eski kayıtlarda Balıkesir, Adana, Haleb, Konya, Kütahya, Alanya, Sivas, Aydın, Kocaeli, Saruhan, Beyşehir sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 457) Karaaliler, 1450’li yıllarda Aydın, Bozok, Maraş sancaklarında yaygın Yıva ve Kayı Türkmeni oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1187)


Karaali, 1450’li yıllarda Saruhan sancağında (ÇİÇEK, 2011, s. 39) ve Bulgaristan’da yerleşim yeri. (ÇAVUŞ, 1990, s. 172) Karaali, Candaroğlu yöresinde Türkçe iskân birimi. (ÇEVİK, 2012, s. 355)


Sarıali’den Saral, Koçali’den Koçal olduğu gibi bölge ağzında zaman zaman Karaali kısaltılarak “Karal”a dönüştüğü olmuştur.
Karaalioğlu Karaalioğlu, Akçaabat> Ambarcık, Darıca, Yaylacık. Araklı> Değirmencik, Köprüüstü, Pervane. Ardanuç> Ferhatlı, Sakarya. Ardeşen> Tunca. Arhavi> Arılı. Arsin> Atayurt, Gölgelik, Güneyce, Oğuz, Yolüstü. Artvin> Dokuzoğul. Bayburt> Ağören, Güllüce, Zahit. Beşikdüzü> Türkelli. Çamlıhemşin> Dikkaya, Kaleköy, Şenyuva. Çarşıbaşı> Burunbaşı, Merkez, Veliköy, Yavuz. Çayeli> B. Taşhane, Büyükköy, K. Caferpaşa, Kaptanpaşa, Yenicami. Çaykara> Köknar, Ulucami. Derepazarı> Sandıktaş. Dernekpazarı> Akköse, Ormancık, Yenice. Fındıklı> Aksu, Fındıklı, Hara, Meyvalı, Sümer. Gümüşhane> Akçahisar, Esenler. Güneysu> Ballıdere, Dumankaya, Kiremit. Hayrat> Balaban, Geçitli, Taflancık. Hopa> Başoba, Bucak, Karaosmaniye, Ortahopa, Osmaniye. İkizdere> Tozköy. İspir> Cibali, Kümetaş, Maden, Merkez. İyidere> Fethiye. Kalkandere> Dilsizdağı, Hüseyinhoca. Kelkit> Büyükcami, Dereyüzü, Eymür, Gürleyik, Sadak, Uzunkol. Köprübaşı> Arpalı, Beşköy. Köse> Salyazı. Kürtün> A. Uluköy, Gündoğdu, Kızılcatam, Y. Uluköy. Maçka> Çağlayan. Of> Bölümlü, Keler, Korkut, Soğukpınar, Sugeldi, Yıldız. Pazar> Akbucak, Kocaköprü, Şehitlik. Pazaryolu> Demirgöze, Gülçimen, Hacılar. Rize> Akpınar, Aktaş, Dağsu, Elmalı, Gülbahar, Güzelköy, Hamzabey, İslampaşa, Kambursırt, Kaplıca, Taşlıdere. Sürmene> Balıklı, Çamburnu, Yeniay, Zeytinli. Şalpazarı> Çamkiriş, Doğancı. Şiran> A. Duruçay, Çal. Tonya> Çayıriçi, Kalınçam, Kozluca. Torul> Tokçam. Trabzon> Akkaya, Bahçecik, Boztepe, Cumhuriyet, Çağlayan, Erdoğdu, Gazipaşa, Gülbaharhatun, Hızırbey, Karakaya, Kavala, Pazarkapı, Sayvan, Yalıncak. Vakfıkebir> Bahadırlı, Ballı. Yomra> İkisu, Yenice. Yusufeli> Altıparmak.


KARABACAKOĞLU Karabacaklu, Şah İsmail dönemi Safevilerde yönetici kabile. (GÜNDÜZ, 2014, s. 33) Karabacak, 1450’li yıllarda Kırşehir sancağında Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1189)


Karabacak, Gagauz Türklerinde soy ad. (MANOV, 2001, s. 207) Karabucak, Hazar Türklerinin günümüzdeki uzantısı olan Karaylarda soy ad. (ALTINKAYNAK, 2006, s. 135)
Karabacak, 1500’lü yıllarda Kırşehir’de yerleşim yeri. (GÖKÇINAR, 2007, s. 23)
Karabacakoğlu Akçaabat> Yeşiltepe. Ardanuç> Peynirli. Arhavi> Kavak. Bayburt> Konursu. Beşikdüzü> Korkuthan. Fındıklı> Fındıklı. Gümüşhane> Boyluca. Hopa> Çamurlu, Çavuşlu, Koyuncular. İkizdere> Çiçekli. Kelkit> Eskikadı. Köprübaşı> Beşköy. Sürmene> Balıklı, Orta, Soğuksu, Zeytinli. Trabzon> Akyazı, Beşirli. Yusufeli> İşhan.


KARABALOĞLU/ KARABALLIOĞLU Karabal, Türkmen aşireti. (AKSÜT, 2012, s. 344) Kara Balı, 1500’lü yıllarda Karacalu Türkmeni. (SÜMER, 1963, s. 93)


Karabaloğlu/Karaballıoğlu Ardeşen> Kahveciler. Kürtün> Süme.


KARABAKIOĞLU/ KARABAKİOĞLU Karabakı, eski kayıtlarda Bursa, Varna ve Erzurum’da Türkmen Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 97) Karabaki, 1450’li yıllarda Adana sancağında İğdir Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1189)
Karabaki, Dobruca’da Türklerin kurduğu yerleşim yeri. (ORKUN, 2011, s. 107)
Karabakıoğlu/ Karabakioğlu Akçaabat> Dürbinar, Helvacı, Kirazlık. Trabzon> Gülbaharhatun.


KARABEKİROĞLU Karabekirli, eski kayıtlarda Tarsus, Bozok, Kırşehir sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 460) Karabekirlü, 1450’li yıllarda Tarsus ve Kırşehir sancaklarında yaygın Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1191) Karabekirli, 1500’lü yıllarda Bozok livasında Türkmen/ Yörük taifesi. (SAKİN, 2010, s. 196) Karabekir, 1705 yılında iskânlarda adı geçen Türkmen aşireti. (HALAÇOĞLU, 1997, s. 64)
Karabekiroğlu Akçaabat> Orta. Bayburt> A. Çımağıl. Çarşıbaşı> Serpil Şahinli. Demirözü> Güneşli. Pazar> İkiztepe. Sürmene> Kahraman. Trabzon> Çömlekçi, Düzyurt, Fatih, Gazipaşa, Hızırbey, Ortahisar, Yalı. Yusufeli> Esendal, Zeytincik.


KARABELAOĞLU Karabela, Türk boyu. (CEVİZOĞLU, 1991, s. 123)


Karabelalı, Mut kazasında eski yerleşim yeri. (BAŞARAN, 2008, s. 34)
Karabelaoğlu Araklı> Taştepe. Ardeşen> Merkez. Çarşıbaşı> Zeytinlik. Çaykara> Çambaşı. Düzköy> Büyük. Tonya> İskenderli. Vakfıkebir> Yalıköy.


KARABEYOĞLU Karabey, Aydın ve Hamit sancaklarında konar-göçer Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 97) Karabeylü, 1450’li yıllarda Ankara sancağında yaygın Barak Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1190) Karabeylü, Rumeli’de Yörük cemaati. (AYHAN, 2013, s. 504)


“Karabeylü aşireti Yörük aşireti olarak Anadolu’nun birçok yöresine dağılmış bir topluluktur. Bir kolları Yunanistan’a kadar giden bu kolun sürekli hareket halinde olması, devletle çatışma haline girmesi çok ciddi bir sorun olmuştur.” (YALÇIN, 2014, s. 45)
Karabey, Bulgaristan’da yerleşim yeri. (ÇAVUŞ, 1990, s. 170) Karabey, Bitlise’in eski iki köyünün adıdır. (YAŞA, 1992, s. 97)


Karabeyoğlu Araklı> Kayacık. Ardanuç> Ballıköy. Bayburt> A. Çımağıl, Kurbanpınar, Şeyhhayran, Şingah, Veysel, Zahit. Demirözü> Beşpınar. Gümüşhane> Keçikaya, Süleymaniye. İspir> Y. Fındıklı. Kelkit> Sökmen. Pazaryolu> Çaydere, Çiftepınar, Esenyurt. Torul> Kalecik. Trabzon> İskenderpaşa. Yusufeli> Alanbaşı, Bostancı, Yaylalar.


KARABIYIKOĞLU Karabıyıklı, eski kayıtlarda Sivas, Haleb, Antep sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 460) Karabıyıklı, Kızık Türkmeni oymağı. (LEZİNA) Karabıyık, Dulkadirli Türkmeni. (UÇAKCI, 2013, s. 122)


Şahismail döneminde önemli isyanlardan biri Karabıyıklıoğlu isyanıdır. (YÖRÜKÂN, 2002, s. 173) Karabıyıklı, Hacı Bektaş’a bağlı ocak. (AKSÜT, 2012, s. 91)


Karabıyıkoğlu Araklı> Taştepe, Yeşilköy. Bayburt> Zahit. İspir> Bostancı, Y. Özbağ. Yusufeli> Taşkıran.


KARABİNAOĞLU Karabina: Osmanlı’da ateşli silahlardan birinin adıdır. (PAKALIN, c. II s. 189) Türkçeden ve Türklerden Bulgarcaya geçen karabina: Hafif ve kısa silah. (BELLETEN, sayı 211, 1990, s. 545) Askeri sülale.
Karabinaoğlu Fındıklı> Derbent, Saat. Hemşin> Çamlıtepe. Pazar> Alçılı. Trabzon> Ağıllı, Karlık. Yomra> Namık Kemal.


KARABURUNOĞLU Karaburunoğulları, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1193)


Karaburunoğlu Fındıklı> Çınarlı, Fındıklı.


KARACAOĞLU Karaca,1500’lü yıllarda Gence-Karabağ Eyaletinde Kaçar Türkmeni oymağı. (NECEFLİ, 2010, s. 10) Karaca, Hazar-Ötesi Türkmen oymağı. (SÜMER, Oğuzlar, şema D) Karacalar, eski kayıtlarda Maraş, Kilis, Çorum, Haleb, Sivas, Adana, Teke, Karaman, Aydın, Alanya, Afyon, Kocaeli, Niğde, Köstendil, Paşa, Bozok, Saruhan, Edirne sancaklarında Türkmen/ Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 463) Karaca, 1450’li yıllarda Saruhan sancağında çok yaygın Kızık Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1265) Karacalar, 1700’lü yıllarda eşkıyalık olaylarına karışan Türkmen aşireti. (TATAR, 2005, s. 237) Karaca, 1690’lı yıllarda zorunlu iskâna tabi tutulan Türkmen oymağı. (ORHONLU, 1963, s. 57)


Karaca, Peçeneklerde şahıs adı. (KAFESOĞLU, 1984, s. 171) Karaca, tarihi Türk kişi adı. (ATALAY, 1936) Mamay-Han’ın elçisi Karaca, 1367’ de Moskova’da bulunmuş. (RASONYI, 1984, s. 118) Karaca, Türkmen beylerinden ve Moğol kişi adı. (GÜLENSOY, 2015, s. 231) Karaca, 1500’lü yıllarda Gagauz Türklerinde soy ad. (CEBECİ, 2008, s. 59)


Türkçe karaca: Kara, Karayağız. (BUDAYEV, 2009, s. 87)


Karaca, Kırım’da eski Türk yerleşim yeri. (KARAÖRS,1993, s. 691) Karacalar, Rumeli’nin değişik eyaletlerinde yaygın nahiye, köy ve Karaca, 1450’li yıllarda Anadolu’da farklı Türkmen kollarının yaygın yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2627)
Karacaoğlu Akçaabat> Adacık. Araklı> Özgen. Arhavi> Boyuncuk. Bayburt> A. Çımağıl, Danişment, Maden, Mutlu, Şingah, Zahit. Beşikdüzü> Kalegüney, Yenicami. Çarşıbaşı> Fener, Merkez, Zeytinlik. Çayeli> İncesırt. Güneysu> Ulucami. İkizdere> Ballıköy, Diktaş, Ilıca, Meşeköy, Tozköy. İspir> Başpınar. Kalkandere> Medrese. Kelkit> Aziz, Karaçayır, Kılıçtaşı. Köse> Akbaba, Yuvacık. Kürtün> Elmalı. Of> Ağaçseven. Pazaryolu> Akbulut, Konakyeri. Rize> Bıldırcın, Gölgeli, Hamzabey, Pehlivan, Topkaya, Yağlıtaş. Şalpazarı> Kasımağzı, Tepeağzı, Üzümözü. Tonya> Çamlı, Yeni. Vakfıkebir> Yaylacık. Yusufeli> Altıparmak, Esendal, Kılıçkaya.


KARACIOĞLU Karacı, Türkmen kabilesi. (LEZİNA) Karaçi, Kırım hanlığı beylerinden, elit sülale. (FISHER, 2009, s. 40)
Karaçı, Azerbaycan’da yerleşim yeri. (HÜSEYNOVA, 2011, s. 65)
Karacıoğlu Akçaabat> Çamlıdere, Dürbinar, Kavaklı, Orta.


KARAÇAYOĞLU Karaçay, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Türk kavmi.


Karaçayoğlu Rize> Bozukkale.


KARAÇOBANOĞLU Karaçoban, 1563 yılında Maraş’ta Türkmen oymağı. (YİNANÇ, 1988, s. 95)
Karaçoban, 1526 Karaca Türkmeni kolu. (ATEŞ, 2010, s. 28)
Karaçobanoğlu Bayburt> Ağören.


KARAÇOĞLU/ GARAÇOĞLU Karaçlu, Azerbaycan’daki Avşar Türkmeni oymağı. (SARAY, 2010, s. 71) Karaç, Salur boyunun kolu ve Karaç, Salur boyu beylerinden. (SÜMER, Oğuzlar, şema I, IV)
Karaç, Fatih’e gelen Türk elçisi. (TOGAN, 1981, s. 355) Karaç: Karaya çalan. (SÜMER, Şahıs Adları, s. 155)


Karaç, Macaristan’da (BİLGE, 2010, s. 201), Kırım’da (KARAÖRS,1993, s. 691); Karac, İsfahan’da yerleşim yeri. (ORHAN, 2007, s. 124)


Karaçoğlu/ Garaçoğlu Akçaabat> Sertkaya. Çaykara> Ataköy, Şahinkaya. Of> Kireçli.
Karaçoğlu, Şavşat> Pınarlı.


KARAÇUKURLUOĞLU Gümüşhane köyü. Gelinen yer.
Karaçukurluoğlu Akçaabat> Çolaklı, Dürbinar. Trabzon> Erdoğdu.


KARADAĞLIOĞLU Karadağlı, Türk kabilesi. (İLLİYEV, 2010, s. 32) Karadağlı, Türkmen oymağı. (SÜMER, Oğuzlar, L. I.)


Karadağ’dan (Balkan) gelenler.
Karadağoğlu/ Karadağlıoğlu Kelkit> Dayısı, Kaş. Demirözü> Işıkova.


KARADANAOĞLU Karadanaoğlu, iskânlarda adı geçen Türkmen aşireti. (BAYAR, 1994, s. 112)


Karadanaoğlu Kürtün> Taşlıca.


Karadanoğlu Ardanuç> Bulanık. Karadana’da bozma olabilecek sözcük.


KARADECİOĞLU Soyadı kanunu ile birlikte Karaçayoğlu lakabını alması tesadüf değildir. (Bk. Karaçayoğlu)


KARADERECİOĞLU/ KARADERELİOĞLU Karadere, Kalkandere’nin eski adı. Gelinen yer.


Karaderecioğlu Çayeli> Büyükköy, Çaycılar.


Karaderelioğlu Çayeli> Çaycılar, Hassadık. Rize> Dağsu, İslampaşa.


KARADİHOĞLU Kara-dih. Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar Türklerinin bölgesinde Dıh, Kafkasların ikinci yüksek dağı. (TAVKUL, 2007, s. 475) Karadih, yer adıyla bağlantılı ad.


Karadihoğlu Hopa> Karaosmaniye.


KARADOĞLU Karat, Türk uruğu. (TOGAN, 1981, s. 41) Karakdıoğlu, iskânlarda adı geçen Türkmen aşireti. (BAYAR, 1994, s. 107)


Karad, Macaristan’da yerleşim yeri. (BİLGE, 2010, s. 192)


Karadoğlu Artvin> Y. Maden.


KARADOĞANOĞLU Karadoğan, Dulkadirli Türkmen oymağı. (UÇAKCI, 2013, s. 122) Karadoğan, Bolu ve Aydın sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 468)


Karadoğan, Candaroğlu yöresinde Türkçe iskân birimi. (ÇEVİK, 2012, s. 355)


Karadoğanoğlu Ardeşen> Merkez.


KARADUMANOĞLU Karaduman, 1450’li yıllarda Maraş’ta Karkın Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1197) Karaduman, Abdal Türklerinin kolu. (GÜNDÜZ, 2006, s. 61)


Karadumanoğlu Hopa> Kemalpaşa.


KARADURMUŞOĞLU Kara Durmuş, Dobruca’da yerleşim yeri. (BÜYÜKBAŞ, 2006, s. 125)


Karadurmuşoğlu Çayeli> Yenihisar.


KARAFAZLIOĞLU Karafazıllu, 1500’lü yıllarda Adana livasında Türkmen taifesi. (SAKİN, 2010, s. 198)


Karafazlıoğlu İyidere> Kalecik. Kalkandere> Ormanlı.


KARAGÖZOĞLU “İran’da oldukça kalabalık bir Karagözlü Türkmen aşireti vardır ki, bunlar aslen Safeviler devrinin ünlü Şamlu boyuna bağlıdırlar.” (SEVİNÇ, 1997, s. 129) Karagöz, eski kayıtlarda Bursa, Konya, Karaman, Haleb, Rakka, Kilis, Erzurum, Balıkesir, Silistre, Sivas, Bozok, Aydın sancaklarında konar-göçer Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 470) Karagözlü, 1450’li yıllarda Karaman vilayetinde Eymür Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1201) Karagöz, zorunlu iskâna tabi tutulan oymak. (ORHONLU, 1963, s. 58)


Karaköz, Timurlular’da kullanılan Türkçe şahıs adı. (SÜMER, Şahıs Adları, s. 359)


Karagöz, 1500’lü yıllarda Silistre’de (ÖZYURT, 2006, s. 76); Balkanların çeşitli eyaletlerinde (AYHAN, 2013) ve 1450’li yıllarda Anadolu’da Türkmenlerin yaygın yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2629)
Karagözoğlu Araklı> Erenler. Ardanuç> Hamurlu, Ovacık. Ardeşen> Pirinçlik. Aydıntepe> Dumlu. Bayburt> Karaçayır, Veysel, Zahit. Beşikdüzü> Ağaçlı. Çamlıhemşin> Köprübaşı. Çaykara> Şahinkaya, Uzungöl. Derepazarı> Yanıktaş. Gümüşhane> Akpınar, Süngübayır, Tekke. İkizdere> Çağrankaya. Pazar> Ocak. Pazaryolu> Hacılar. Rize> Gülbahar. Sürmene> Çarşı. Şalpazarı> Kabasakal, Sütpınar. Şavşat> Y. Koyunlu. Şiran> Babuş. Trabzon> Bengisu, Uğurlu.
KARAGÜLLEOĞLU Karagül, 1450’li yıllarda Teke sancağında İğdir Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1303)


Kul Himmet dede ocağına bağlı Karagülle topluluğu Tokat’ta ve Kırşehir’de yaşamaktadır. (AKSÜT, 2013, s. 110)
Karagülle, bir bitki türü. (ÇAĞBAYIR)
Karagülleoğlu Bayburt> Kırkpınar. Beşikdüzü> Ağaçlı. Demirözü> Beşpınar, Eymür. Düzköy> Çal. Gümüşhane> Buğalı. Pazaryolu> Burçaklı. Tonya> Hoşarlı, Karaağaçlı.


KARAGÜLOĞLU/ KARAGÜLLÜOĞLU Karagüller, Yomut Türkmeni kolu. (ANNABERDİYE, 2006, s. 131)


Karagüloğlu/ Karagüllüoğlu Ardeşen> Işıklı. Çayeli> Uzundere. Gümüşhane> Dörtkonak, Karamustafa. Torul> Çamlıca.
KARAHACIOĞLU Karahacı, eski kayıtlarda Maraş, Alanya, Tarsus, Adana, Teke, Hamid, İçel, Beyşehir, Saruhan, Sivas, Rakka, Bozok, Aydın, Aksaray, Kayseri, Vize, Kütahya sancaklarında konar-göçer Türkmen/ Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 471) Karahacıoğlu/ Karahacılar/ Karahacılu, 1450’li yıllarda Maraş, Mardin, Kırşehir, İçel, Sivas, Karaman, Alanya, Adana, Bozok ve Tarsus sancaklarında çok yaygın Bayındır Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1203) Karahacıoğlu, 1500’lü yıllarda Dulkadirli Türkmeni aşireti. (SARI, 2015, s. 369) Karahacılu, zorunlu iskânlarda adı geçen İç-El Yörüğü. (HALAÇOĞLU, 1997, s. 129)
Karahacıoğlu Araklı> Kalecik. Beşikdüzü> Beşikdüzü. Demirözü> Yazıbaşı. Dernekpazarı> Gümüşhane> Özcan, Süleymaniye. Köprübaşı> Beşköy. Kürtün> A. Karadere. Torul> Yurt. Trabzon> İskenderpaşa.
KARAHALİLOĞLU Karahalil, eski kayıtlarda Konya, Karaman, Kütahya, Sivas, Köstendil, Edirne, Vize, Aydın, Hamid sancaklarında konar-göçer Türkmen/ Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 472) Karahalil, 1450’li yıllarda Saruhan, Kayseri, Kırşehir, Sivas, Ankara, Hamid, Aydın, Kütahya, Maraş ve Hamid sancaklarında çok yaygın Bayındır Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1206) Karahalil, 1690’lı yıllarda zorunlu iskânlarda adı geçen Türkmen oymağı. (ORHONLU, 1987, s. 74)


Karahalil, Amasya’da yerleşim yeri. (ÇATAL, 2009, s. 33)
Karahaliloğlu Akçaabat> Mersin. Araklı> Kalecik. Bayburt> Çorak. Beşikdüzü> Şarlı, Yeşilköy. Dernekpazarı> Kondu. Gümüşhane> İkizköy, Kocayokuş. İspir> Mescitli. Kelkit> Köycük. Pazar> Ocak, Tütüncüler. Şalpazarı> Çamkiriş, Fidanbaşı, Gökçeköy, Kalecik, Karakaya, Simenli, Üzümözü. Torul> Zigana. Trabzon> Gülbaharhatun, İskenderpaşa, Konaklar, Pelitli, Yalı.
KARAHAMZAOĞLU Karahamzaoğlu, eski kayıtlarda Bozok, Tarsus, Maraş, Edirne, Adana sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 473) Karahamzaoğlu, 1450’li yıllarda Adana ve Maraş sancaklarında yaygın Bayındır Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1212)
Karahamzaoğlu Arsin> Atayurt.


KARAHANOĞLU Karahan, eski kayıtlarda Erzurum ve İçel sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 473) Karahanlu, 1450’li yıllarda Tarsus sancağında Salur Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1212)


Karahanlı, tarihte ilk Müslüman Türk devleti. Kara Han, Ustaclu Türkmen boyunun ünlü emirlerindendi. (JAVANSIHIR, 2007, s. 453)


Karahan, Urfa’da (SEZEN, 2006, s. 277); 1500’lü yıllarda Mardin’de (GÜNDÜZ, 1993, s. 99); 1500’lü yılı başlarında Siverek Sancağında (ERPOLAT, 1994, s. 16) İspir’de (ÜNSAL, 2000, s. 74); 1450’li yıllarda Maraş sancağında Eymür Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 929)
Karahanoğlu Ardanuç> Boyalı, Kaşıkçı, Yaylacık. Artvin> Dere. Bayburt> Hacıoğlu, Sakızlı. Borçka> Ambarlı. Gümüşhane> Esenyurt, İnönü. Şalpazarı> Sayvançatak. Şiran> Sarıca, Telme. Trabzon> Ortahisar. Yusufeli> Altıparmak, Demirdöven, Dereiçi, Küplüce, Taşkıran.


KARAHASANOĞLU Karahasanoğlu, eski kayıtlarda Maraş, Adana, Niğbolu, Niğde, Ankara, Arapgir, Silistre, Aydın, Tarsus, Erzurum, Niğde, Kütahya, Kastamonu sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 473) Karahasanoğlu/ Karahasan/ Karahasanlu, 1450’li yıllarda Menteşe, Maraş, Ankara, Haleb, Dulkadır, Kütahya, Adana, Tarsus ve Sivas sancaklarında çok yaygın Avşar, Beğdili, Salur ve Dodurga Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1214) Karahasanlu, 1500’lü yıllarda Diyarbakır livasında Bozulus Türkmeni taifesi. (SAKİN, 2010, s. 195) Karahasanoğlu,1690’lı yıllarda eşkıyalık olaylarına karışan Türkmen aşireti. (TATAR, 2005, s. 182) Karahasanlu, zorunlu iskâna tabi tutulan Türkmen oymağı. (ORHONLU, 1963, s. 76)


Karahasan, Erzurum’da yerleşim yeri. (ÖZGER, 2006, s. 263)
Karahasanoğlu Akçaabat> Adacık, Akçakale, Çolaklı, Kirazlık, Yeni, Yıldızlı. Araklı> Çukurçayır, Taşgeçit. Ardanuç> Ovacık. Arhavi> Dikyamaç. Arsin> Gölcük, Karaca. Bayburt> Çorak, Kitre, Söğütlü, Zahit. Beşikdüzü> Akkese. Çarşıbaşı> Kerem, Kovanlı, Salova, Şahinli. Çayeli> B. Caferpaşa, B. Taşhane. Çaykara> Ataköy, Çambaşı, Eğridere, Işıklı, Kabataş, Soğanlı, Taşkıran, Taşören, Yeşilalan. Derepazarı> Derepazarı. Dernekpazarı> Kondu. Fındıklı> Yeni. Gümüşhane> Arduç, Dölek, Kocayokuş, Süle. Güneysu> Kiremit, Küçükcami. Hayrat> Balaban. Hopa> Çamlı, Esenkıyı, Kemalpaşa, Kuledibi, Yeşilköy. İkizdere> Ballıköy, Güneyce. İyidere> Çiftlik, Hazar. Köprübaşı> Akpınar, Fidanlı. Kürtün> Ekinciler, Gündoğdu. Maçka> Günay, Köprüyanı, Yeşilyurt. Of> Ağaçbaşı, Cumapazarı, Çatalsöğüt, Dağalan, Erenköy, Fındıkoba, Gürpınar, Kavakpınar, Kiraz, Korucuk, Reis, Sugeldi, Taşhan, Yanıktaş, Yazlık. Pazar> Handağı, Sessizdere. Rize> Akarsu, Akpınar, İslampaşa. Sürmene> Soğuksu, Üzümlü. Şalpazarı> Geyikli, Üzümözü. Şavşat> Pınarlı. Şiran> Erenkaya, Seydibaba. Tonya> Turali. Trabzon> Çağlayan, Çarşı, Gürbulak, Hızırbey, İnönü, Pazarkapı. Vakfıkebir> Bahadırlı, Düzlük, Yıldız. Yomra> Tepeköy. Yusufeli> Altıparmak, Cevizlik, Çağlayan, Demirdöven, Esenyaka, Ormandibi, Yüksekoba.
KARAHIDIROĞLU Karahıdır, eski kayıtlarda Adana, Bursa, Maraş, Edirne, Sivas, Bozok sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 474)


Karahıdıroğlu Şalpazarı> Geyikli.


KARAHIZIROĞLU Karahızırlar, Türkmen aşireti. (AYHAN, 1999, s. 75) Karahızırlı, 1500’lü yıllarda Dulkadirli Türkmenlerinin bir kolu. (SARI, 2015, s. 374)
Karahızırlü, Candaroğlu yöresinde Türkçe iskân birimi. (ÇEVİK, 2012, s. 355)
Karahızıroğlu Kürtün> Taşlıca.
KARAHOCAOĞLU Karahocaoğlu, eski kayıtlarda Konya, Adana, Ankara sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 474) Karahocaoğlu, 1450’li yıllarda Tarsus sancağında Varsak Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1216)


Karahocaoğlu Şavşat> Yavuzköy. Yusufeli> Pamukçular.


KARAHÜSEYİNOĞLU Karahüseyin, eski kayıtlarda Tarsus, Adana, Maraş, İçel, Niğde sancaklarında Türkmen/ Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 474) Karahüseyinlü, 1450’li yıllarda Tarsus sancağında yaygın Bayındır Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1216) Karahüseyinlü, 1690’lı yıllarda eşkıyalık olaylarına karışan aşiret. (TATAR, 2005, s. 142) Karahüseyinlü, zorunlu iskâna tabi tutulan oymaklardan. (ORHONLU, 1963, s. 75)
Karahüseyinoğlu Akçaabat> Doğanköy, Kirazlık, Koçlu, Söğütlü. Ardanuç> Güleş, Hamurlu. Ardeşen> Kavaklıdere. Arhavi> Başköy. Bayburt> Ağören, Erenli, Sakızlı. Çaykara> Eğridere, Şahinkaya. Derepazarı> Bürücek, Fıçıcılar, Tershane. Dernekpazarı> Yenice. Gümüşhane> Boyluca, Dörtkonak. Kürtün> Arpacık, Çayırçukur. Hayrat> Gülderen. Hopa> Sundura. İkizdere> Güneyce. İspir> Çamlıkaya. İyidere> Sarayköy. Kalkandere> Hurmalık. Köprübaşı> Beşköy. Of> Ağaçbaşı, Bölümlü, Kireçli, Sıraağaç, Sulaklı. Pazar> Akbucak. Rize> Akarsu, Camidağı, Derebaşı. Sürmene> Çamburnu, Oylum, Yazıoba, Yemişli. Şalpazarı> Kabasakal, Kireç. Şavşat> Pınarlı. Trabzon> Boztepe, Fatih, Yeşilova. Yusufeli> Alanbaşı, Havuzlu.
KARAİBRAHİMOĞLU Karaibrahim, eski kayıtlarda Adana, Tarsus, Maraş sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 474) Karaibrahim/ Karaibrahimlü, 1450’li yıllarda Kırşehir, Maraş, Tarsus, Ankara ve Aydın sancaklarında çok yaygın Yüreğir Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1217)


Karaibrahimlü, 1500’lü yıllarda Maraş livasında Türkmen/ Yörük taifesi. (SAKİN, 2010, s. 201)


Karaibrahimoğlu, 1500’lü yıllarda Ankara’da. (KAYA, 2000, s. 17)
Karaibrahimoğlu Araklı> Yalıboyu. Ardanuç> Aydın, Cevizli, Yolüstü. Bayburt> Çayırözü. Çayeli> Yenipazar. Çaykara> Akdoğan, Soğanlı. Düzköy> Alazlı. Hayrat> Çağlayan. Hopa> Çavuşlu, Kayaköy, Kemalpaşa, Sundura. Kalkandere> Hüseyinhoca. Kelkit> Akdağ. Kürtün> Karaçukur. Of> Dumlusu, Gürpınar. Rize> Azaklıhoca, Çarşı. Şalpazarı> Sugören. Torul> Işık. Trabzon> Çarşı.
KARAİSMAİLOĞLU Karaismail, 1450’li yıllarda İçel sancağında yaygın Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1219)
Karaismailoğlu Akçaabat> Akçaköy. Ardanuç> Hisarlı, Müezzinler, Tütünlü. Arsin> Çiçekli, Çubuklu, Özlü. Bayburt> Karaçayır. Dernekpazarı> Gülen. Köprübaşı> Akpınar. Köse> Özbeyli. Maçka> Atasu, Çeşmeler. Of> Bölümlü, Çatalsöğüt, Saraçlı. Sürmene> Ormanseven. Şavşat> Ciritdüzü. Torul> Yalınkavak. Trabzon> Gülbaharhatun. Yusufeli> Köprügören.


KARAKAFUROĞLU Karakafur, İspir’in köyü. (Köylerimiz, 1968, s. 692) Gelinen yer.
Karakafuroğlu/ Karakafurluoğlu Bayburt> Alapelit. İspir> Merkez, Ulubel.
KARAKAŞOĞLU Karakaş, Kazak boyu. (İSMAİL, 2002, s. 152) Karakaş, Türkmen oymağı. (LEZİNA) Karakaş, Vize sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 475)
“Karakaş olayı: 1 603’1erde Kemah, Erzincan, Bayburt dolaylarında etkendi. Bölgede terör estirmişlerdi. Erzurum valisi Ahmet Paşa 'eşkıya tenkiline' çıktıysa da Karakaşlar'la Murathanlılar kurtuldular. Devlet bunları denetimine alabilmek için Karakaş'ı Malatya, Murathan'a da Trabzon paşalığını verdi. Kötülükler oralarda da sürdürüldü. Karakaş düşmanlarının 'kanlarını askerlerine kirlettiriyordu.” (ÖZ, 1992, s. 101)


Karakaş, Hazar Türklerinin günümüzdeki uzantıları olan Karay (Karaim) Türklerinde soy ad. (ALTINKAYNAK, 2006, s. 135) Karakaş, 1500’lü yıllarda Gagauz Türklerinde yaygın soy ad. (CEBECİ, 2008, s. 62)


Karakaş, Asya’da Türkçe coğrafi ad. (YURTSEVER, 1993, s. 79)
Karakaşoğlu Akçaabat> Akçakale. Arhavi> Konaklı. Bayburt> Güneydere, Rüştü. Dernekpazarı> Çayırbaşı. Düzköy> Gökçeler. Gümüşhane> Gökçepınar. Hayrat> Sarmaşık. İyidere> Taşhane. Köprübaşı> Beşköy. Kürtün> A. Uluköy. Maçka> Kutlugün. Of> Gürpınar, Sulaklı. Pazar> Şehitlik. Pazaryolu> Kılıççı. Rize> Çaycılar, Gölgeli. Sürmene> Çamburnu, Orta, Yemişli. Trabzon> Çömlekçi, Düzyurt, Esentepe, Kutlugün. Vakfıkebir> Yalıköy. Yusufeli> Demirkent.
KARAKEÇİOĞLU Karakeçili, Bulgarlu Türkmen taifesinden olup derbentçilik de yapmışlardır. Bir zaman sonar da eşkıyalığa başlamışlardı. (TATAR, 2005, s. 49) Karakeçilü, 1450’li yıllarda Sivas sancağında çok yaygın Kayı Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1221)


Karakeçioğlu Hemşin> Ortaköy.


KARAKELLOĞLU Karakel, Göklen Türkmeni kolu. (LEZİNA)
Karakelle, Ahıska kökenli sülale. (BAYRAKTAROĞLU, 1992, s. 125)
Karakelleoğlu Artvin> Orta. Bayburt> Güllüce, Pamuktaş, Petekkaya. Demirözü> Eymür. Gümüşhane> Akçahisar, Bağlarbaşı. İspir> Değirmenli. Şalpazarı> Düzköy. Şavşat> Kocabey. Torul> Köstere. Yusufeli> Çıralı, Erenköy, Havuzlu, İşhan, Kılıçkaya, Özgüven, Yarbaşı, Yaylalar.
KARAKOLCUOĞLU Askeri sülale.


Karakolcuoğlu/ Karakoloğlu Sürmene> Çamburnu. Trabzon> Boztepe.


KARAKÖÇEKOĞLU Kara-köçek. Köçeklü, Avşar Türkmeni. (LEZİNA)


Karaköçekoğlu Ardanuç> Gümüşhane.


KARAKÖSEOĞLU Karaköse, eski kayıtlarda Adana, Bozok ve Maraş sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 478) Karaköse, 1450’li yıllarda Bozok sancağında yaygın Yüreğir Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1234)


Karaköseoğlu Beşikdüzü> Ağaçlı.


KARAKULAKLIOĞLU Karakulak, Erzurum sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 479) Karakulak, zorunlu iskânlarda adı geçen Yörük aşireti. (BAYAR, 1994, s. 93)


Karakulak: Emir çavuşu, haberci. (PAKALIN, c. II s. 198) Kıpçakça karakulak: Çakal benzeri bir hayvan. (TOPARLI)


Karakulak, Erzincan’da nahiye ve kaza. (SEZEN, 2006, s. 280) Karakulak kışlağı, 1450’li yıllarda Aydın sancağında Yazır Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 137)
Karakulaklıoğlu Bayburt> Tuzcuzade. Of> Kıyıboyu. Trabzon> Gazipaşa.
KARAKULLUKÇUOĞLU Karakullukçu: Yeniçeri ocağı bölük ve ortalarındaki küçük çavuşlara verilen addır. (PAKALIN, c. II s. 198) Askeri sülale.
Karakullukçuoğlu Akçaabat> Çamlıca, Darıca, Kaleönü, Kavaklı, Mersin, Meşeli. Araklı> Bereketli, Değirmencik, Yiğitözü. Ardanuç> Gümüşhane. Ardeşen> Akkaya. Arsin> Fındıklı, Gölcük, Özlü. Artvin> Bakırköy, Hızarlı, Varlık. Bayburt> Ağören, Saruhan. Borçka> Adagül, Yeniyol. Çaykara> Ulucami. Dernekpazarı> Tüfekçi. Gümüşhane> Esenyurt, Eskibağlar, Üçkol, Yaydemir, Yeniköy. Hayrat> Dağönü. Hopa> Çimenli. İkizdere> Meşeköy, Yeşilyurt. İspir> Yıldıztepe. Maçka> Kutlugün, Ormanüstü. Of> Gürpınar, Uluağaç. Pazar> Suçatı, Tütüncüler. Sürmene> Çamburnu, Fındıcak, Ovalı. Torul> Uğurtaşı. Trabzon> Beşirli, Cumhuriyet, Çağlayan, Çömlekçi, Erdoğdu, Kozluca, Yenicuma. Yusufeli> Kılıçkaya.
KARAKULOĞLU Karakul, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar kabilesi. (ADİLOĞLU, 2005, s. 144)


Karakul, Moğollar öncesi Türkistan’da Türkmen beyi. (BARTHOLD, 2017, s. 349)


Karakuloğlu Tonya> İskenderli.


KARAKURTOĞLU/ KARAKURDOĞLU Karakurdlu, 1500’lü yıllarda Niğde livasında Türkmen taifesi. (SAKİN, 2010, s. 202) Karakurt, Karaevli Türkmen oymağı. (UÇAKCI, 2013, s. 76)
Karakurt hamamı, Osmanlı döneminde Kırşehir’de. (GÜNDÜZ, 2006, s. 28)


Kara Kurd, Dobruca’da (BÜYÜKBAŞ, 2006, s. 125); Rumeli (Pazarcık); Niğbolu ile Varna’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 208, 448, 467)


Karakurtoğlu İkizdere> Demirkapı. İspir> Kaynakbaşı. Rize> Kavaklı. Şiran> Aksaray.


KARAKUŞOĞLU Karakuşlu, eski kayıtlarda Maraş, Adana ve Bozok sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 479) Karakuşçu, 1450’li yıllarda Bozok sancağında Salur Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1235) Karakuşlu, Irak’ta Türkmen oymağı. (BAKIR, 2016, s. 307)
Karakuş, Baypars döneminin komutanı. (YALTKAYA, 2000, s. 157)


Karakuşoğlu İspir> Demirbilek. Pazaryolu> Çaydere. Trabzon> Gazipaşa.


KARALİOĞLU Karalilar, Hazar-Ötesi Türkmen oymaklarından. (SÜMER, Oğuzlar, şema L. III) Karaluoğlu, 1220’li yıllarda Menteşe yöresinde konar/ göçer Yörük/ Türkmen topluluğu. (ÇEVİK, 2012, s. 358) Karali, Danişmendli Türkmeni. (GÜNDÜZ, 2005, s. 103) Karalı, zorunlu iskânlarda adı geçen Türkmen oymağı. (ORHONLU, 1987, s. 74)
Karalioğlu Akçaabat> Çamlıca. Bayburt> A. Çımağıl, Sancaktepe, Zahit. Çayeli> Büyükköy, Çukurluhoca. Düzköy> Çayırbağı. Güneysu> Yeşilköy. Hopa> Cumhuriyet, Esenkıyı, Sugören. Maçka> Ormaniçi. Rize> İslampaşa. Sürmene> Soğuksu. Yusufeli> Kılıçkaya.


KARALOĞLU Karal, Abaza kolu. (TAVKUL, 2007, s. 485)


Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar Türklerinde karal: Halk, ulus, bir ulusa mensup olan. (PRÖHLE, 1990) Kırgızca karal: Kul. (YUDAHİN)


Karal, Karaali’den. Sarıali> Saral, Koçali> Koçal, Gençali> Gença gibi.


Karaloğlu Çayeli> Kaptanpaşa. Kürtün> Gürgenli. Maçka> Esiroğlu. Şavşat> Çoraklı.
KARAMAHMUTOĞLU Karamahmud, eski kayıtlarda Adana, Tarsus, Niğde, Hamid sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 480) Karamahmud, 1450’li yıllarda Urfa, Hamid, Tarsus ve İçel sancaklarında çok yaygın Bayındır Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1235) Karamahmudlar, 1500’lü yıllarda Hamid livasında Yörük obası. (SAKİN, 2010, s. 203)


“Tarihte Mahmut adını taşıyan iki şahsiyetten biri 12. yy. Yaşamış Oğuz komutanı ve diğeri de Gazneli devletinin hükümdarlığını yapan şahsiyettir.” (ATANIYAZOV, 2005, s. 181)
Karamahmud, Candaroğlu yöresinde Türkçe iskân birimi. (ÇEVİK, 2012, s. 355)
Karamahmutoğlu Akçaabat> Adacık, Çamlıdere, Darıca, Kirazlık, Mersin, Orta, Sarıca. Araklı> Araklı, Erenler, Merkez, Taştepe. Arhavi> A. Hacılar, Boyuncuk, Musazade, Soğucak, Şenköy, Ulukent. Arsin> Atayurt, Işıklı, Oğuz, Yeşilce. Bayburt> Üzengili, Yeniköy. Beşikdüzü> Seyitahmet. Çarşıbaşı> Şahinli. Çayeli> B. Taşhane, Demirhisar. Çaykara> Ataköy. Derepazarı> Sandıktaş. Düzköy> Çal. Fındıklı> Aksu. Gümüşhane> Şephane. İyidere> Denizgören, Yapraklar. Kelkit> Yeşilpınar. Köprübaşı> Arpalı, Fidanlı. Köse> Kayadibi. Of> Ağaçseven, Gürpınar, Y. Kışlacık. Rize> Azaklıhoca, Hamidiye. Sürmene> Orta, Yemişli. Şavşat> Yavuzköy. Şiran> Karaca. Trabzon> Gazipaşa. Vakfıkebir> Kıran, Köprücek, Yıldız. Yusufeli> Kılıçkaya.


KARAMANOĞLU/ KARAMANLIOĞLU Karamanoğulları, Anadolu’da kurulan beyliklerden biri. Salur’ların üç taifesinden biri Karaman’dır. (ERÖZ, 1975, s. 127) Akkoyunlu devletini meydana getiren başlıca oymaklar biri Karamanlar’dır. (Türk Kültürü Dergisi, c. 24 sayı 324, s. 298) Karamanlu, Şah İsmail dönemi Safevi devletinde yönetici kabile. (GÜNDÜZ, 2014, s. 33) “Karamanlı, Karakoyunluları oluşturan kabilelerden biri olup Kuzey Azerbaycan’da Gence ve Berda bölgelerinde Karaman veya Karamanlu şeklinde yer adları bu kabilenin hatıralarıdır.” (ÖGEL, 1992, s. 20)


Karamanlar, eski kayıtlarda Adana, Maraş, Teke, Karaman, Çorum, Hamid, Alanya, Ankara, Haleb, Tarsus, İçel, Samsun, Rumeli, Isparta, Bursa, Sivas, Konya, Gence sancaklarında konar-göçer Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 481) Karamanlu/ Karamanoğlu, 1450’li yıllarda Maraş, Hamid, Adana, Kayseri, Sivas sancaklarında Eymür, Kayı, Döğer, Avşar, Bayındır, Karkın, Kınık Türkmen i cemaati. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1317) Karamanlu, sipahi reayası, zorunlu iskâna tabi tutulan oymaklardan. (ORHONLU, 1963, s. 76)


1466’da Fatih’in Karamanoğlu beyliğini alınca, Konya’dan sürülerek (Karaman oğulları) Trabzon, Rize ve çevrelerine yerleşmiştir. (BİLGİN, 2002, s. 112, s. 116)


“Anadolu beylikleri arasında en uzun ömürlü olanını kuran meşhur bir Türk soyu. Anadolu Selçuklu devletinin çöküşü sırasında 1256 yılında Karamanoğlu Mehmet Bey tarafından kurulmuş ve pek uzun uğraşlardan sonra Osmanlılar tarafından 1487 yılında ortadan kaldırılmıştır.” (SERTOĞLU, 1986, s. 176)


Karamanoğlu Mehmet Bey, Acemleşmeye ve Araplaşmaya tepki olarak 'Bugünden sonra hiç kimse divanda, dergâhta, bergâhta, mecliste ve meydanda Türkçeden başka dilde söz söylemesin' diyerek Türkçeyi ayağa kaldırmak istemişti. 13 Mayıs 1277. Öldürülmesi ile birlikte yine eskinin anlayışına, Farslılaşmaya dönülmüştür.


Karaman, 1049 yılında Peçenek başbuğu. (EROL, 1999) “Karaman, kara sıfatı ile man ekinden yapılmış bir ad ve Karaman Beg, Safevi devletinde kullanılan Türkçe adlardan.” (SÜMER, Şahıs Adları, s. 150, 248) Karaman, tarihi Türk kişi adı. (ATALAY, 1936)


Karamanlar, Rumeli’nin değişik eyaletlerinde çok yaygın yerleşim yeri. (AYHAN, 2013)
Karamanoğlu/ Karamanlıoğlu Akçaabat> Akpınar. Arhavi> Kestanealan. Bayburt> Arpalı, Konursu. Borçka> Güreşen. Çaykara> Çambaşı, Taşkıran. Demirözü> Yakupabdal. Dernekpazarı> Akköse. Hopa> Kuledibi. İkizdere> Çamlık, Çarşı, Zafer. İspir> Petekli. İyidere> Fethiye, Kalecik. Köprübaşı> Arpalı. Kürtün> Araköy, Demirciler, Süme. Maçka> Atasu, Günay. Pazaryolu> Deliktaş, Kozlu. Şalpazarı> Dorukiriş. Şiran> Çamyurdu, Tepedam. Torul> Güzeloluk. Trabzon> Boztepe, Çağlayan, Düzyurt, Gazipaşa, Yalı. Vakfıkebir> Yaylacık. Yusufeli> Öğdem.


KARAMEHMETOĞLU Karamehmed, Çorlu ve Adana sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 482) Karamehmed/ Karamehmedlu, 1450’li yıllarda Maraş, Erzurum, Mardin, Saruhan, Karaman, Aksaray sancaklarında yaygın Varsak, Dodurga, İğdir, Bayad, arsak, Avşar Türkmeni oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1236) Karamehmediler, 1500’lü yıllarda Saruhan livasında Yörük obası. (SAKİN, 2010, s. 203)
Kara Mehmet, Karakoyunlu beylerinden. (İNGENÇ, 2010, s. 235)
Karamehmetoğlu Akçaabat> Ambarcık, Derecik, Mersin, Orta, Salacık. Araklı> Erenler, Kayacık, Kaymaklı, Köprüüstü, Türkeli. Ardanuç> Anaçlı, Aydın, İncilli, Konaklı. Arhavi> Kale, Küçükköy, Musazade, Ulaş. Arsin> Fındıklı, Karaca, Yolüstü. Artvin> A. Maden, Ormanlı, Ortaköy, Vezirköy. Bayburt> A. Kışlak, Çamdere, Erenli, Kitre. Beşikdüzü> Akkese, Bayırköy, Çarıklı, Dolaylı, Kalegüney, Yenicami. Çarşıbaşı> Kadıköy. Çayeli> Buzlupınar, Çataldere, Demirhisar, Yenice. Çaykara> Akdoğan, Ataköy, Şahinkaya, Uzungöl. Demirözü> Beşpınar, Güneşli. Dernekpazarı> Kondu. Fındıklı> Aksu. Gümüşhane> Gözeler, Örenler, Yeşildere. Hayrat> Merkez. Hopa> Esenkıyı, Karaosmaniye, Kuledibi. İkizdere> Çarşı, Meşeköy, Şimşirli. İyidere> Çanakçeşme. Kelkit> Bezendi, Ünlüpınar. Köprübaşı> Akpınar, Beşköy, Çifteköprü, Fidanlı, Gündoğan. Köse> Özbeyli, Subaşı. Kürtün> Cayra, Kızılcatam. Maçka> Altındere, Coşandere, Temelli, Yukarıköy. Of> Keler, Yazlık. Pazaryolu> Çatalbahçe. Rize> Bağdatlı, Çiftekavak, Fener, Topkaya, Uzunköy. Şalpazarı> Çetrik, Düzköy, Karakaya, Sayvançatak, Sütpınar. Şavşat> Demirkapı, Ilıca, Yeniköy. Torul> Alınyayla. Trabzon> Bahçecik, Çarşı, Çukurçayır, Erdoğdu, Hızırbey, İskenderpaşa, Pazarkapı, Toklu, Yeşilbük. Vakfıkebir> Rıdvanlı. Yusufeli> Altıparmak, Cevizlik, Erenköy, Kılıçkaya, Kınalıçam, Kirazalan, Yüncüler.


KARAMIZRAKOĞLU Kara-mızrak. Mızraklu, Ağcalu Türkmeni. (METİN, 2007, s. 129)


Mızrak, Yanya’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 492)


Karamızrakoğlu Şavşat> Yamaçlı.


KARAMİKOĞLU Karamuk, Alayundlu Türkmeni oymağı. (UÇAKCI, Üçoklar, s. 116) Karamık, zorunlu iskânlarda adı geçen Türkmen aşireti. (BAYAR, 1994, s. 93)


Karamik/ Karamuk: Dikenli bir çalı türü. (ÇAĞBAYIR)


Karamık, Bursa ve Afyon’da kaza ve köy. (SEZEN, 2006, s. 281) Karamuk, Ladik’te yerleşim yeri. (ÖZER, 2015, s. 32)


Karamikoğlu Rize> Kömürcüler.


KARAMUSAOĞLU Karamusaoğlu/ Karamusa, eski kayıtlarda Maraş, Diyarbakır, Ankara, Sivas, Teke sancaklarında Türkmen/ Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 482) Karamusa/ Karamusalar, 1450’li yıllarda Maraş, Malatya, Bozok, Tarsus, Antep, Kırşehir Birecik ve Sivas sancaklarında çok yaygın Eymür ve Salur Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1238) Karamusalu, 1500’lü yıllarda Maraş livasında Yörük obası. (SAKİN, 2010, s. 203)
Karamusaoğlu Akçaabat> Cevizli, Kirazlık, Koçlu. Gümüşhane> Süleymaniye. Tonya> Kaleönü. Vakfıkebir> Caferli, Rıdvanlı.
KARAMUSTAFAOĞLU Karamustafa, Adana ve Bolu sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 483) Karamustafalı, 1450’li yıllarda Adana sancağında yaygın Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1241) Karamustafa, Yeni-İl oymağından olup, zorunlu iskânlar sırasında adı geçen Türkmen oymağı. (REFİK, 1930, s. 206)
Karamustafa, Candaroğlu yöresinde Türkçe iskân birimi. (ÇEVİK, 2012, s. 355)
Karamustafaoğlu Akçaabat> Akçaköy, Dörtyol, Kaleönü, Karpınar, Kuruçam. Araklı> Taştepe, Turnalı. Ardanuç> Anaçlı, Gümüşhane. Ardeşen> Gündoğan. Arhavi> Arılı, Gürgencik. Arsin> Yeşilyalı. Aydıntepe> Suludere. Bayburt> Ağören, Kopuz, Taşburun, Zahit. Beşikdüzü> Anbarlı, Beşikdüzü, Denizli. Çamlıhemşin> Şenyuva. Çarşıbaşı> Taşlıtepe. Çayeli> Demirhisar, Yenihisar. Çaykara> Kabataş, Kayran. Derepazarı> Bürücek. Dernekpazarı> Kondu. Düzköy> Büyük, Orta. Fındıklı> Sümer, Tepecik. Gümüşhane> Boyluca. Hayrat> Balaban, Çağlayan, Kılavuz. Hopa> Esenkıyı, Kemalpaşa, Kuledibi, Ortahopa, Subaşı, Sundura. İspir> Özlüce. İyidere> Köşklü. Kelkit> Ünlüpınar. Köprübaşı> Fidanlı, Gündoğan. Kürtün> Beytarla, Elmalı, Söğüteli. Maçka> Atasu, Çeşmeler, Sındıra, Yüzüncüyıl. Of> Bölümlü, Karabudak, Sugeldi, Uğurlu, Uluağaç. Pazaryolu> Kozlu. Rize> Balıkçılar, Camidağı, Dağsu, Dörtyol, Fener, Gölgeli, Kavaklı, Sütlüce, Yiğitler. Sürmene> Dirlik, Muratlı, Petekli, Soğuksu, Yeniay. Şalpazarı> Çarlaklı, Turalıuşağı, Üzümözü. Tonya> Hoşarlı, Kalemli, Kayacan, Sayraç. Torul> Demirkapı, Yücebelen. Trabzon> Beşirli, Çarşı, Çukurçayır, Fatih, Geçit, Gülbaharhatun, İskenderpaşa, Kavala, Ortahisar, Pazarkapı, Yalı. Vakfıkebir> Güneysu.


KARANİOĞLU“Karaniler, diğer adı Ozanlar olan bu cemaat, Bozulus Türkmenlerinden olup, Teke sancağı (Antalya) haricinde başka birçok sancakta da bulunmaktadır.” (KARACA, 1997, s. 161) Karaniler, 1455 yılı Teke Sancağında Yörük cemaati. (ÜNAL, 1996, s. 228)


Kıpçakça karanı: Karanlık. (TOPARLI)


Karani, 1500’lü yıllarda Afyon’da (BULDUK, 2003, s. 129); 1500’lü yıllarda Kırşehir’de (GÖKÇINAR, 2007, s. 24) ve 1450’li yıllarda Saruhan sancağında Karkın Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 757)


Karanioğlu Ardanuç> Ballıköy.
KARANOĞLU Karan, Şor Türklerinde bir boy. (LEZİNA) Karanlı, Döğer Türkmenlerinin cemaati. (UÇAKCI, Bozoklar, s. 205)


Karan, Türklerde unvan. (KAFESOĞLU, 1984, s. 218) Kırgızca karan: Bela, felaket. (YUDAHİN) Altay Türklerinde karan: Cimri. (NASKALİ)


Karan, Türkçe coğrafi ad. (YURTSEVER, 1993, s. 81) Karan, 1450’li yıllarda Kiğı sancağında Türkmen yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2106) Karan, Ohri şehrinin (Makedonya'da) köyü. (URAL, 2013, s. 100)


Karanoğlu Çaykara> Soğanlı. Şavşat> Çoraklı.
Karanisoğlu Vakfıkebir> Düzlük. “-is” eki katip (yazıcı) tarafından eklenmiştir.


KARAOĞLANOĞLU Karaoğlanoğlu, Türkmeni oymağı. (EMREN, 2018, s. 16) Karaoğlan, zorunlu iskânlarda adı geçen Yörük aşireti. (BAYAR, 1994, s. 93)
Karaoğlanoğlu Akçaabat> Doğanköy, Kaleönü, Tütüncüler. Çarşıbaşı> Kovanlı. Demirözü> Gökçedere. Kelkit> Eymür. Kürtün> Elmalı. Şalpazarı> Simenli. Trabzon> İnönü, Pazarkapı.


KARAOĞLU Kara, Kıpçak boyu. (LEZİNA) Kara, Kıpçak kabilesi. (MAŞKOV, 2006, s. 20) Karalar, eski kayıtlarda Sivas, Maraş, Kayseri, Hamid, Malatya, Kütahya, Haleb, Konya, Teke, Kırşehir, Niğde, Urfa, Bursa, Rakka, Alanya, Ordu, Ankara, Amasya, Adana, Aydın, Saruhan, sancaklarında Türkmen Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 479) Karaoğlu/ Karalar/ Karalu, 1450’li yıllarda Adana, Kayseri, Aydın, Tarsus, Ankara, Maraş, Bozok ve Çorum sancaklarında çok yaygın Beğdili Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1318) Karalar, 1700’lü yıllarda eşkıyalık olaylarına karışan Türkmen aşireti. (TATAR, 2005, s. 212) Karalu, 1690’lı yıllarda zorunlu iskâna tabi tutulan Danişmendli oymağı. (ORHONLU, 1963, s. 71)


Çepniler, bazı yörelerde Karalar… adlarındaki obalara ayrılmışlardır. (SÜMER, 1992, s. 245) Kara, Kuman şahıs adı, Kuman asıllı Romen asilzadesi. (RASONYI, 2006, s. 497) Eski Türk Kitabelerinde kara: Büyük, kudretli, saygı değer. (KAFESOĞLU, 1984, s. 229) Kıpçakça kara: Siyah. Kul. DLT’te kara, Hakaniye hanlarına verilen isim.


Türk ve Moğol topluluklarında “Kara” sözü “batıyı” veya “kuzeyi”, gök sözü “doğuyu”, sarı sözü “merkezi, ortayı” ifade etmiştir. (ATANIYAZOV, 2005, s. 177)


Karaoğlu, Selanik’te yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 385)
Karaoğlu Akçaabat> Mersin. Ardanuç> İncilli. Ardeşen> Işıklı, Ortalan. Artvin> Çarşı. Bayburt> Akşar, Arpalı, Camiikebir, Konursu, Zahit. Beşikdüzü> Dolanlı. Borçka> Fındıklı, Güreşen. Çarşıbaşı> Kavaklı. Çayeli> Çataklıhoca, Madenli. Çaykara> Işıklı, Koldere, Taşkıran, Ulucami. Demirözü> Demirözü, Otlukbeli, Y. Dikmetaş. Derepazarı> Çeşmeköy. Dernekpazarı> Ormancık. Güneysu> Kibledağı. Hopa> Subaşı. İspir> Başköy, Özlüce. Kelkit> Büyükcami. Köprübaşı> Beşköy. Kürtün> Elmalı. Maçka> Esiroğlu. Pazar> Irmakköy, Kocaköprü, Sivrikale. Rize> Dörtyol. Şavşat> Çoraklı. Şiran> Evren, Konaklı, Y. Duruçay. Tonya> Sayraç, Turali. Torul> Yalınkavak. Trabzon> Beşirli, Gülbaharhatun, Ortahisar, Pazarkapı. Yusufeli> Cevizlik, Dağeteği, İnanlı.


Kara ile bağlantılı sülaleler:
Karaabdullahoğlu Çayeli> Esendağ.


Karaağaoğlu Artvin> Sarıbudak. Hopa> Esenkıyı, Ortahopa. Kelkit> Küçükcami. Şavşat> Çoraklı. Trabzon> Hızırbey.


Karaağa, 1500 yılı başında Akşehir sancağında yerleşim yeri. (ERTÜRK, 2007, s. 83)
Karabacıoğlu Kürtün> Araköy.


Karabayrakoğlu Arhavi> Y. Şahinler.


Karabayraktaroğlu Artvin> Erenler. Trabzon> Yalı. Yusufeli> Cevizlik, Havuzlu.
Karabektaşoğlu Tonya> Kalemli. Vakfıkebir> Karatepe.


Karabıçakoğlu Artvin> Varlık. Beşikdüzü> Korkuthan. Kelkit> Eskikadı, Kılıççı. Torul> Güzeloluk.
Karabiberoğlu Ardeşen> Işıklı. Dernekpazarı> Gülen, Kondu. Gümüşhane> Hasanbey, Yeşildere. Of> Yemişalan. Şavşat> Meşeli.
Karabörkoğlu Şiran> Seydibaba.
Karabulutoğlu Bayburt> Konursu. Rize> Akarsu, Pekmezli.


Karabulut, Edirne’de eski mahalle. (BOZLAK, 2008, s. 12)
Karaçamoğlu Rize> Hamidiye.


Karacehennemoğlu Gümüşhane> Özcan.
Karacemaloğlu Kelkit> Akdağ.
Karaçavuşoğlu Kelkit> Gültepe, Yeşilpınar. Yusufeli> Küplüce.
Karaçengeloğlu Çarşıbaşı> Fener, Gülbahçe. Kavaklı, Salova. Gümüşhane> İkisu, Mescitli, Özcan. Torul> Cebeli. Trabzon> Cumhuriyet, Çarşı, Pazarkapı.
Karaçıraklıoğlu Köse> Gökçeköy.
Karaçoşoğlu Bayburt> Mutlu.
Karaçuhalıoğlu Gümüşhane> Yeşildere.
Karadelioğlu Bayburt> Petekkaya.
Karademircioğlu Şavşat> Tepeköy.


Karadirekoğlu Akçaabat> Mersin.


Karadüzenoğlu Beşikdüzü> Türkelli.


Karaeminoğlu İkizdere> Çifteköprü. Trabzon> Pazarkapı, Yalıncak.


Karafeyizoğlu Derepazarı> Uzunkaya.


Karahaelioğlu Akçaabat> Darıca.
Karahalikoğlu Şalpazarı> Kalecik.
Karahalitoğlu Trabzon> Boztepe.
Karahançeroğlu Trabzon> Çömlekçi.
Karaharmanoğlu Hayrat> Gülderen.


Karaibooğlu Kelkit> Eskiyol.
Karaibişoğlu Ardanuç> Sakarya. Hayrat> Balaban, Dağönü.


Karaimamoğlu Akçaabat> Kavaklı. Düzköy> Aykut, Büyük, Gökçeler, Orta, Tepecik. Tonya> Karasu, Sağrı.
Karakabakoğlu Kürtün> Taşlıca


Karakahyaoğlu Trabzon> Çarşı.


Karakaoğlu İkizdere> Gölyayla. Rize> Halatçılar.


Kökü Kara olan kelime. (Bk. –ka eki)


Karakavuzoğlu Akçaabat> Sarıtaş.
Karakazanoğlu Trabzon> Erdoğdu.
Karakethüdaoğlu Trabzon> Çarşı.


Karakuraoğlu Demirözü> Damlıca.
Karakürkoğlu Ardeşen> Yamaçdere. Şalpazarı> Sugören.


Karamailoğlu Bayburt> Arpalı.
Karamemişoğlu Çayeli> Sırt. Şalpazarı> Sütpınar. Demirözü> Beşpınar. Kelkit> Yeşilpınar. Şiran> Erenkaya.
Karamertoğlu Hopa> Subaşı.


Karamollaoğlu Akçaabat> Doğanköy, Salacık. Araklı> İyisu, Merkez. Ardeşen> Pirinçlik. Arhavi> Kavak. Arsin> Yolüstü. Çaykara> Baltacılı. Dernekpazarı> Taşçılar. Hayrat> Dağönü. Bayburt> Şingah, Veysel. İspir> Başköy, Merkez, Tepecik. Kürtün> Kızılcatam, Taşlıca. Maçka> Akarsu. Pazaryolu> Alçılı. Şavşat> A. Koyunlu, Ilıca, Pınarlı. Şiran> Şehithakan, Yeniköy. Yusufeli> Kılıçkaya, Ormandibi, Yaylalar.
Karamudaoğlu Çaykara> Eğridere.
Kara-muda. Muda, Batı Türkistan’da yer adı. (AYDIN, 1989, s. 88)


Karamutioğlu Of> Örtülü.


Karanasuhoğlu Kelkit> Öbektaş.
Karapaçaoğlu Yusufeli> Evren.


Karapiloğlu Trabzon> Ortahisar.


Kararecepoğlu Bayburt> Alıçlık.


Karaşahinoğlu Arhavi> Güngören.


Karatosunoğlu Vakfıkebir> İlyaslı.
Karatozluoğlu Trabzon> Yalı.


Karaurganoğlu İspir> Köprüköy.


Urgancıoğlu Mehmet, (Yiğitbaşı) Celalilerden. (AKDAĞ, 1963, s. 223)


Karavaizoğlu Bayburt> Tuzcuzade. Demirözü> Yazıbaşı. İspir> Merkez.
Karaveloğlu Bayburt> Pamuktaş.


Karaveziroğlu Kelkit> Çimenli. İkizdere> Çamlık. Of> Örtülü.


KARAPAŞAOĞLU Karapaşa, Van sancağında yerleşim yeri. (KILIÇ, 1989, s. 296)


Karapaşaoğlu Arsin> Yeşilce.


KARAOSMANOĞLU Karaosman, Avşar Türkmeni kolu. (İLBEY, 2010, s. 252)


“Karaosmanoğulları, Manisa bölgesine hakim olmuş nüfuzlu, güçlü ve çok zengin bir Türkmen ailesiydi. Aynı zamanda ayanlıktı. Gücü, 1740’lı yıllardan Tanzimat dönemine kadar devam etmiştir.” (NAGATA, 1997, s. 191)
Karaosmanoğlu Akçaabat> Adacık, Demirci, Salacık. Ardanuç> Kutlu, Peynirli. Ardeşen> Gündoğan, Pirinçlik. Arhavi> Dereüstü, Kavak. Arsin> Kuzguncuk. Artvin> Sarıbudak. Bayburt> Alapelit. Borçka> Muratlı. Çayeli> Çataldere, Madenli. Derepazarı> Eriklimanı. Dernekpazarı> Akköse. Fındıklı> Beydere, Fındıklı. Gümüşhane> Şephane. Güneysu> İslahiye, Küçükcami, Selamet, Ulucami. Hopa> Karaosmaniye, Kemalpaşa, Koyuncular, Kuledibi, Ortahopa, Sarp, Sugören, Sundura. İkizdere> Güneyce, Gürdere. Maçka> Çeşmeler, Günay, Köprüyanı. Pazar> Hamidiye, Merdivenli. Rize> Bozukkale, Dağınıksu, Derebaşı, Kırklartepe, Kireçhane, Müftü. Şavşat> Çiftlik, Meşeli, Tepeköy, Yavuzköy, Y. Koyunlu. Tonya> İskenderli, Sayraç. Trabzon> Bengisu, Fatih, Gazipaşa, Pelitli, Yalı, Yeşilova. Yomra> Kaşüstü, Kılıçlı, Maden. Yusufeli> Altıparmak, Bademkaya, Çevreli, Darıca, Esenyaka, Narlık.


KARAÖMEROĞLU Karaömer, eski kayıtlarda Maraş, Adana, Musul, Silistre, Biga sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 484) Karaömerli, 1450’li yıllarda Konya ile Adana sancaklarında Kıpçak kabilesi ve Karaömerlü, Alanya, İçel ve Ankara sancaklarında yaygın Varsak ve Eymür Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1242) Karaömerli, 1500’lü yıllarda Dulkadirli Türkmeni kolu. (SARI, 2015, s. 376) Karaömer, 1700’lü yıllarda zorunlu iskâna tutulan Türkmen aşiret. (ÇELİKDEMİR, 2001, s. 109) Karaömerler, Rumeli’de Yörük cemaati. (AYHAN, 2013, s. 503)


Karaömer, Köstence’de yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 284)
Karaömeroğlu Arhavi> Kavak. Bayburt> Zahit. Çayeli> Abdullahoca, Çataklıhoca, Çilingir, Esendağ, Eskipazar. Hopa> Kuledibi, Ortahopa, Sarp, Sundura. Of> Kavakpınar. Rize> Bağdatlı, Küçükköy, Paşakuyu. Sürmene> Yeniay. Yusufeli> Bostancı.


KARASALİHOĞLU Karasalihlü, 1450’li yıllarda Hamid sancağında Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1243)
Kara Salih, Dobruca’da yerleşim yeri. (BÜYÜKBAŞ, 2006, s. 124)


Karasalihoğlu Ardeşen> Merkez. Artvin> A. Maden. Aydıntepe> Gümüşdamla. Bayburt> Kadızade, Sakızlı. Demirözü> Yazıbaşı. Gümüşhane> Yeşildere. Of> Serindere. Trabzon> Gazipaşa.


KARASULOĞLU Kara-sul. Sul, Türk boyu. (TOGAN, 1981, s. 173)


Karas-ul. Karas, Abaza kabilesi. (TAVKUL, 2007, 485) Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar Türklerinde ul: Oğul. (PRÖHLE, 1990) Çok Türk ağzında ul: Oğul. Karasul: Karasoğlu.


Karasuloğlu Borçka> Yeniyol.


KARASÜLEYMANOĞLU Karasüleyman, eski kayıtlarda Maraş, Sivas, Haleb ve Rakka sancaklarında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 486) Karasüleymanlu, 1450’li yıllarda Sivas sancağında çok yaygın Bayındır Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1245) Karasüleyman, 1690’lı yıllarda zorunlu iskâna tabi tutulan Türkmen oymağı. (ORHONLU, 1963, s. 67)
Karasüleymanoğlu Akçaabat> Akçakale. Ardanuç> Cevizli, Yolüstü. Bayburt> Erenli, Zahit. Gümüşhane> Bahçecik. Of> Kiraz, Sugeldi. Rize> Güneştepe, Yeniköy. Torul> Işık. Yusufeli> Altıparmak, Öğdem.


KARATAŞOĞLU Karataş, 1450’li yıllarda Saruhan sancağında İğdir Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1319) Karataş, 1500’lü yıllarda Antalya’da Türkmen/ Yörük aşireti. (AKGÜL, 1989, s. LXXV) Karataşlı, 1693 yılında zorunlu iskânlarda adı geçen İlbeyli Türkmen oymağı. (ORHONLU, 1987, s. 63)


“Tarihte, dağ içinde çiftçilik yaptıkları için bunlara “karataşlı” adı verilmiştir.” (ATANIYAZOV, 2005, s. 182)


Karataş, Aydın, Manisa ve Karaman’da kaza ve nahiye. (SEZEN, 2006, s. 283)


Karataşoğlu Ardanuç> Ekşinar. Pazaryolu> Çaydere. Şiran> Evren.


KARATEKEOĞLU Karateke, Kayı Türkmeni. (UÇAKCI, 2013, s. 63)


Karatekoğlu İspir> Mescitli.


KARAVELİOĞLU Karaveliler, Niğbolu sancağında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 102) Karaveliler, 1450’li yıllarda Karesi (Balıkesir) sancağında Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1248)


Karaveliler, Paşa sancağında (Rumeli) ve Silistre’de yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 114, 483)
Karavelioğlu Akçaabat> Akdamar, Kirazlık. Bayburt> Alçakuzu, Petekkaya. Düzköy> Orta. Gümüşhane> Keçikaya, Süle, Tekke. Kelkit> Babakonağı, Cumhuriyet, Çimenli, Gerdekhisar, Gümüşgöze, Tütenli. Kürtün> A. Karadere, Sapmaz, Söğüteli. Torul> Atalar, Zigana. Trabzon> Ayvalı, Bahçecik, Çağlayan, Gülbaharhatun, İnönü, Pazarkapı, Pelitli.


KARAVEROĞLU Karaver, Kür ve Çoruh boylarındaki tarihi Türkçe adlardan. (KIRZIOĞLU, 1992, s. 175)
Karaver, Bayburt’un eski köyü. (DAŞTAN, 1996, s. 31)


Karaveroğlu Çaykara> Kayran.


KARAVİNOĞLU Karain, Tarsus sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 474)


Kara-vin. Farsça vin: Renk. (DEVELLİOĞLU) Karavin: Kara renkli, esmer.


Karavinoğlu İkizdere> Tozköy. İyidere> Fethiye. Rize> Hamidiye.
KARAYILANOĞLU Kara-Yılganlı, Türkmen oymağı. (İLLİYEV, 2010, s. 16)


Eski Türklerde yılan, 12 hayvanlı takvimin bir yılını temsil ederdi.


Karayılanoğlu Artvin> Sarıbudak. Pazaryolu> Alçılı, Gülçimen. Rize> Balıkçılar. Torul> Güzeloluk. Yusufeli> Morkaya.


KARAYUNUSOĞLU Karayunuslar, Türkmen kolu. (GÜLTEN, 2008, s. 172)


Karayunus, 1500’lü yıllarda Manisa’da yerleşim yeri. (EMECEN, 2013, s. 49)


KARAYUSUFOĞLU Karayusuf, eski kayıtlarda Maraş, Adana, Edirne, Rakka sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 489) Karayusufoğlu/ Karayusuflu, 1450’li yıllarda Maraş ve Adana sancaklarında yaygın Yüreğir ve Beğdili Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1253) Karayusufoğlu, 1500’lü yıllarda Döngelli Türkmeni oymağı. (ATEŞ, 2010, s. 34) Karayusuflar, Rumeli’de Yörük cemaati. (AYHAN, 2013, s. 504)


Kara Yusuf, Karakoyunlu beylerinden. (İNGENÇ, 2010, s. 236)
Kara Yusuf, 1500’lü yıllarda Kırşehir’de (GÖKÇINAR, 2007, s. 23); Rumeli eyaletinde yerleşim yeri. (SELÇUK, 2002, s. 137)


Karayusufoğlu Ardanuç> Çıraklar. Bayburt> Zahit. Çayeli> Yenice. Kelkit> Başpınar, Gerdekhisar, Söğütlü, Yeşilpınar. Pazaryolu> Meşebaşı.


KARAŞOĞLU Karaşlı, Türkmen oymağı. (LEZİNA) Karaşlı, Erzurum sancağında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 101) Karaş, İran’da yaşayan Kazak kabilesi. (KAFKASYALI, 2010, s. 83)


Kırgızca karaş: Yardım etmek. (YUDAHİN) Karaş, Kazak Türklerinde kişi adı. (JANUZAQOV, 2003, s. 41)


Karaşlı, Bulgaristan’da (Hasköy) yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 205)


Karaşoğlu Maçka> Çağlayan. Torul> Güzeloluk. Trabzon> Akoluk. Vakfıkebir> Güneysu.


KARAVELİOĞLU Karaveliler, Niğbolu sancağında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 102) Karaveliler, 1450’li yıllarda Karesi (Balıkesir) sancağında Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1248)


Karaveliler, Paşa sancağında (Rumeli) ve Silistre’de yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 114, 483)
Karavelioğlu Akçaabat> Akdamar, Kirazlık. Bayburt> Alçakuzu, Petekkaya. Düzköy> Orta. Gümüşhane> Keçikaya, Süle, Tekke. Kelkit> Babakonağı, Cumhuriyet, Çimenli, Gerdekhisar, Gümüşgöze, Tütenli. Kürtün> A. Karadere, Sapmaz, Söğüteli. Torul> Atalar, Zigana. Trabzon> Ayvalı, Bahçecik, Çağlayan, Gülbaharhatun, İnönü, Pazarkapı, Pelitli.


KARBETOĞLU Karbet, Makedonya’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 451) Gelinen yer.
Karbetoğlu Akçaabat> Derecik. Tonya> Biçinlik. Trabzon> Yenicuma. Vakfıkebir> İshaklı.


KARÇALOĞLU Karçal, Şavşat’ın Pınarlı köyü civarında dağ. Gelinen yer.
Karçaloğlu Kürtün> Süme.


KARDAŞOĞLU Kardeş, Türkmen oymağı. (UÇAKCI, 2013, s. 443) Kardaş, Adana ve Tarsus sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 489) Kardaş/Kardeş, zorunlu iskânlarda adı geçen Yörük cemaati. (BAYAR, 1994, s. 93)
Kardaşoğlu Akçaabat> Yıldızlı.


KARDİLOĞLU Kardılu Çepni, Avşar Türkmeni. (LEZİNA)
Kardiloğlu Sürmene> Gültepe.


KAREVOĞLU Karev: Çadır. (ÇAĞBAYIR) Karev: Mutfak. (GULİYEV, 2010)


Karevoğlu Çayeli> Çaycılar, Büyükköy, Soğuksu.


KARGAOĞLU Karga, Kıpçak kolu. (LEZİNA) Karga, eski kayıtlarda Maraş, Adana ve Aksaray sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 489) Karga, 1450’li yıllarda İçel sancağında Yörük cemaati. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1321) Kraga, Karaim Türklerinde kabile adı. (KURT, 2016, s. 51)


Kıpçakça karga-: Beddua etmek. (BERBER, 2019)
Karga köy, Bulgaristan’da Türk yerleşim yeri. (ÇAVUŞ, 1990, s. 176)


Kargaoğlu Kürtün> Süme, Y. Uluköy. Pazaryolu> Merkez. Trabzon> Pazarkapı.


KARGIOĞLU Kargı, 1500’lü yıllarda Antalya’da Türkmen/ Yörük aşireti. (AKGÜL, 1989, s. LXXVI) Kargı, Beğdili Türkmeni. (LEZİNA)
Orhun Anıtlarında kargu: Gözetleme kulesi. (TEKİN, 2003, s. 104) Kargı, bir mızrak türü. (ÇAĞBAYIR)


Kargı, Menteşeoğulları yöresinde Türkçe iskân birimi. (ÇEVİK, 2012, s. 356)
Kargıoğlu Bayburt> Konursu.


Kargıdanoğlu Araklı> Araklı, Dul. Gümüşhane> Alçakdere.


Kargı-dan, -dan eki sıfat ve isim yapar. Su-dan, top-tan, uzak-tan…


Kargalakoğlu Maçka> Güzelyayla


Kargalık, D. Türkistan’da (YILDIRIM, 2013, s. 71) ve Dobruca’da Türklerin kurduğu yerleşim yeri. (ORKUN, 2011, s. 107)


KARGINOĞLU Kargin, Başkurt Türklerinden. (KUZEYEV, 2005, s. 52) Kargın, eski kayıtlarda Konya, Maraş, Erzurum, Urfa, Rakka, Malatya, Adana, Kocaeli, Biga, Sivas, Bursa, Teke, Gelibolu, Aydın sancaklarında konar-göçer Türkmen/ Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 491) Karkın, Dulkadırlı Türkmeni. (İLBEY, 2010, s. 199)
Eski Türkçe kargın: Her şeyi çok ve bol olan, zengin kişi. (ÇAĞBAYIR) Kargin: Eriyen karların oluşturduğu akarsu. (EREN, 1999)
Kargınoğlu Araklı> Dul. Sürmene> Oylum, Yazıoba.


KARHANOĞLU Karahan’dan. Karahanlı, tarihte ilk Müslüman Türk devleti.
Karahan, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Eymür Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 929)
Karhanoğlu Şalpazarı> Sayvançatak.


KARIKÇIOĞLU Karıkoğlu, Kacar Türkmeni oymağı. (SAVAŞ, 2017, s. 270)


Çağatayca karık: Hendek, sapan izi. (ERBAY, 2008) Karık: Keçi kılından ayakkabı. (ÇAĞBAYIR) Mesleki ad. Kıpçak Türkçesinde karığ: Kenar, kıyı. (TOPARLI) Kıyıda duran (mecaz).


Karık, Türkçe coğrafi adlardan. (YURTSEVER, 1993, s. 85)


Karıkçıoğlı Hopa> Çimenli. Kariklioğlu, Ordu. (GÜNAYDIN, 2011, s. 114)


KARILIOĞLU Karılı, eski kayıtlarda Adana, Tarsus ve Maraş sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 490) Karıoğlu,1450’li yıllarda Ankara sancağında Beğdili Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1323)


Altay Türklerinde karı: İhtiyar, yaşlı. (NASKALİ) Kıpçakça karı: İhtiyar. (BERBER, 2019)
Karılıoğlu Kelkit> Kızılca.


KARIŞOĞLU Karışlı, Aydın sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 491) Karış, 1450’li yıllarda Erzurum sancağında Dodurga Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1324) Karuşlu, zorunlu iskânlarda adı geçen oymak. (BAYAR, 1994, s. 93)
Karış: Boylamak, karışlamak. (EYUBOĞLU, 1995) Kafkas Kıpçakçasında karış-: Karşı koymak, direnmek. (TOPAL, 2005) Kuman/ Kıpçakça karış-: Karşı koymak, savunmak. (GRÖNBECH) Karış, 1500’lü yıllarda Gagauz Türklerinde soy ad. (CEBECİ, 2008, s. 107)


Karışlu, 1450’li yıllarda Konya’da Alayuntlu Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1968) Karuşlar, Balkanlarda (AYDIN, 1992, s. 154); Karişe, Kosova’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 355)


Karışoğlu Bayburt> Şingah. Of> Bölümlü. Yusufeli> Havuzlu.


KARMİŞOĞLU Karmış, Döğer Türkmen boyunun bir aşireti. (UÇAKCI, Bozoklar, s. 232)
Karmiş, Türkmen beylerinden. (SÜMER, 1999, s. 70)
Karmış, Türkçe coğrafi adlardan. (YURTSEVER, 1993, s. 86)
Karmişoğlu Bayburt> Tuzcuzade.


KARİPOĞLU (Bk. Garipoğlu)


KARİZOĞLU Karizli, Hazar-Ötesi Türkmen oymağı. (SÜMER, Oğuzlar, şema L. III) Karizi, Diyarbakır sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 490)


Karizoğlu Torul> Dedeli.


Karizaoğlu Of> Ağaçbaşı.


KARKAÇOĞLU Kargaç, 1500’lü yıllarda Diyarbakır sancağında Bozulus Türkmeni taifesi. (SAKİN, 2010, s. 210)
Karkaçoğlu Çarşıbaşı> Kadıköy. Vakfıkebir> İshaklı, Sinanlı.


KARKAOĞLU Karka, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar kabilesi. (ADİLOĞLU, 2005, s. 201) Karka, Bozok ve Ankara sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 491)


Karkaoğlu/ Karkalıoğlu Beşikdüzü> Beşikdüzü. Çarşıbaşı> Kadıköy. Vakfıkebir> Yalıköy.


KARKAROĞLU Kargar, Ensari Türkmeni. (LEZİNA) Karkara, Kimek Türklerinde boy. (LEZİNA) Karkarlar eski Alban kabilelerindendirler. Azerbaycan’ın değişik yerlerinde Karkarlara ait yer adları vardır. (HÜSEYNOVA, 2011, s. 18)
Karkar, Türkçe coğrafi ad. (YURTSEVER, 1993, s. 85); Kafkasya’da tarihi bölge. (KIRZIOĞLU, 1992, s. 44); Karkar, Bosna eyaletinde sancak. (AYHAN, 2013, s. 132) Azerbaycan’da (HÜSEYNOVA, 2011, s. 63) ve Van eyaletinde sancak. (SEZEN, 2006, s. 286)
Karkaroğlu Çaykara> Köknar, Ulucami.


KARLIKLIOĞLU Karluk, Üç Oğuz boyu. (LEZİNA, 2009, s. 331) Kıpçakların etnik unsurlarından bir grup da Karluk’lardır. (KARA, 2007, s. 114) Karluklar, Göktürklerin kolu olup Altay dağlarında yaşamakta idiler. (TAŞAĞIL, 2004, s. 62)
Karlıklu, 1450’li yıllarda Kayseri sancağında Bayındır Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1334) Macar Türkoloğu Gy. Nemeth’e göre Karluk sözcüğü, kar yığını anlamındadır. (NECEF, 2005, s. 65) Mesudi, 950’li yıllardaki gözlemlerinde Türklerin en savaşçısı Guzlar’dır. En yakışıklısı, en uzun boylusu ve en tatlı simalısı Kharlukh’lardır der. (Muruc Ez-Zeheb, 2004, s. 40, Selenge) Karlig: Karlı. (ÇAĞBAYIR) Altay Türklerinde karlık: Şaman dua sırasında yardım eden ruh. (NASKALİ)


Trabzon’da Nefsi Karlık adlı üç köy vardı. Karluk, Filibe’de yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 334)
Karlıklıoğlu Çarşıbaşı> Salova. Trabzon> Akyazı, Gülbaharhatun, Pazarkapı, Yalı, Yenicuma.


KARMENİÇOĞLU Karmen-iç. Karmen, Türk boyu. (LEZİNA) Türkçe –iç eki sevgi ifadesidir. (ÇAĞBAYIR) –iç Balkanlarla bağlanılı lakaplarda son ek.


Karman, Niş’te yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 321)
Karmeniçoğlu Akçaabat> Dürbinar, Sarıtaş, Yaylacık.


KARMİLOĞLU Kamil’den bozma kelime. (Bk. Kamiloğlu)
Karmiloğlu Sürmene> Kahraman.


KARMUKOĞLU Karmuk: Büyük kanca. (ÇAĞBAYIR) Kalmuk’tan. (Bk. Kalmukoğlu)


Karmukoğlu Pazar> Yemişli.


KARNABATLIOĞLU Karnobat/ Karnabat, Bulgaristan’da şehir. Bulgar savaşı sırasında kıyımdan kaçıp kurtulabilenlerin bölgedeki acı hatırası.
Karnabaoğlu/Karnabatlıoğlu Bayburt> Söğütlü. Düzköy> Büyük, Düzalan, Orta.


KARNAKOĞLU Eski Türkçe karnak: Koca karınlı. (ÇAĞBAYIR)


DLT’te karnak, Bir Oğuz şehri. Karnak, Moğollar dönemi Türkistan’da yerleşim yeri. (KUSHENOVA, 2006, s. 100) Karnak, Sir Derya havzasında Oğuz şehri. (AYDIN, 1989, s. 71) Karnak, Mısır’da yerleşim yeri. (SEZEN, 2006, s. 287) Gelinen yer.
Karnakoğlu Yomra> Yenice.


KARNAPOĞLU Karnap, Asya’da Türkçe coğrafi ad. (YURTSEVER, 1993, s. 86) Gelinen yer.


Karnapoğlu Bayburt> Söğütlü. Çaykara> Maraşlı. Of> Yeni, Y. Kışlacık.


KAROĞLU/ KARLIOĞLU Karlı, Kıpçak (Göçebe Özbek) boyu. (LEZİNA, 2009, s. 331, 349) Karlı, eski kayıtlarda Maraş, Adana, Tarsus, Haleb, Sivas, Tokat sancaklarında Türkmen/ Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 492) Karlu, 1450’li yıllarda Karaman vilayetinde Alayuntlu Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1335) Karlı, zorunlu iskânlarda adı geçen Türkmen aşireti. (BAYAR, 1994, s. 93)
Karlıoğlu Sinan Bey, Beyşehir beyi olup, Çaldıran savaşında şehit düşmüştür. (GÜNDÜZ, 2013, s. 132)


Karlı, Rumeli eyaleti sancağı. Karlıoğlu, Filibe’de nahiye. (AYHAN, 2013, s. 186)
Karoğlu/Karlıoğlu Bayburt> Soğukgöze, Şingah. Çayeli> Kesmetaş. Çaykara> Işıklı, Koldere. Derepazarı> Çeşmeköy. Güneysu> Kibledağı. Hopa> Ortahopa. İkizdere> Diktaş. Maçka> Alantaş, Atasu. Rize> Dağınıksu, Kasarcılar, Ketenli, Yiğitler. Trabzon> Boztepe.


Karkomutuoğlu Gümüşhane> Çalık.


Karosmanoğlu Dernekpazarı> Taşçılar. Hopa> Ortahopa. “Karaosman”dan.


KARPATOĞLU Karpat, Balkanlarda bölge. Gelinen yer.


Karpatoğlu Aydıntepe> Kavlatan.


KARPUZOĞLU Karpuz, eski kayıtlarda Aydın, Bozok, Maraş, Haleb, Sivas sancaklarında Türkmen/ Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 492) Karpuz, 1450’li yıllarda Maraş, Menteşe, Adana sancaklarında yaygın Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1336) Karpuz, 1500’lü yıllarda Bozok livasında Karamanlı Türkmen oymağı. (SAKİN, 2010, s. 212)


Karpuz, Kuman/ Kıpçak şahıs adı. (RASONYI, 2006, s. 498)


Karpuzlu, 1500’lü yıllarda Menteşe sancağında (YAZICI, 2002, s. 153) ve 1450’li yıllarda Menteşe sancağında Yıva Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2011)
Karpuzoğlu/ Karbuzoğlu Akçaabat> Akçakale, Demirci, Kayalar, Koçlu, Sertkaya. Artvin> A. Madeni. Çamlıhemşin> Y. Şimşirli. Düzköy> Alazlı, Büyük, Çal, Çayırbağı, Taşocağı, Yerlice. Gümüşhane> Yazıcı. Maçka> Yazlık, Yerlice. Trabzon> Esentepe, Gürbulak. Yusufeli> Yaylalar.


KARSANLIOĞLU Karsantıoğlu, 1500’lü yıllarda Varsak Türkmeni oymağı. (SÜMER, 1963, s. 84)


Kıpçakça karsan: Ağaçtan yapılan hamur teknesi. (SAFRAN, 1989, s. 147)
Karsan, Osmanlı dönemi Amasya’da yerleşim yeri. (ÇATAL, 2009, s. 32)
Karsanlıoğlu Demirözü.


KARSLIOĞLU Kars, Adana ve Maraş sancaklarında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 493) Karslu, 1450’li yıllarda Urfa sancağında yaygın Bayındır Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1337) Kars, 1500’lü yıllarda Maraş livasında Yörük obası. (SAKİN, 2010, s. 212)


Kafkas Kıpçakçasında kars: El çırpma, alkış sesi. (TOPAL, 2005)
Kars’ın, “karsak”tan bozma olduğu söylenir. Karsak, Kıpçak boyu. (LEZİNA) Kumanca karsak, “bozkır tilkisi” anlamında olup, sık sık kullanılan kişi adıdır. (RASONYI, 2006, s. 214) Kıpçakça karsak: Deri, post. (TOPARLI)


Karslıoğlu, Kars’tan gelen, Kars muhaciri.
Karslıoğlu Ardanuç> Akarsu, Bulanık, Kızılcık, Konaklı, Y. Irmaklar. Artvin> Şehitlik. Bayburt> Alçakuzu, A. Pınarlı, Başçımağıl, Camiikebir, Gençosman, Güllüce, Helva, Iğdır, Karasakal, Kadızade, Karaçayır, Kitre, Mutlu, Ozansu, Petekkaya, Sancaktepe, Söğütlü, Şeyhhayran, Şingah, Tuzcuzade, Uzungazi, Veysel, Zahit. Demirözü> Akyaka, Beşpınar, Çiftetaş, Devetaşı, Elmalı, Eymür. Gümüşhane> Duymadık. Güneysu> Ulucami. İspir> Merkez. Kelkit> Cumhuriyet, Çamur, Çimenli, Gümüşgöze, Güzyurdu, Y. Özlüce. Köprübaşı> Beşköy. Köse> Salyazı, Yuvacık. Of> Doğançay. Pazaryolu> Göztepe. Şiran> Sadık. Rize> Hamzabey. Şavşat> Ilıca. Trabzon> Boztepe, Çağlayan, Çarşı, Çömlekçi, Gazipaşa, Gülbaharhatun, İnönü, Pazarkapı, Yalı. Yomra> İkisu, Kaşüstü, Maden, Sancak, Şanlı. Yusufeli> Alanbaşı, Demirkent, Kılıçkaya.


Kars muhaciri Bayburt> Gez, Kopuz, Oruçbeyli, Tuzcuzade, Uzungazi, Velişaban. Demirözü> Çiftetaş, Demirözü. Trabzon> Bahçecik, Çarşı, Çömlekçi, Esentepe, Gazipaşa, Gülbaharhatun, Ortahisar.
Karslıbayramoğlu Bayburt> Tuzcuzade.


Karslıçavuşoğlu Çayeli> Merkez/ Madenli.


Karslıkarahasanoğlu Trabzon> İnönü.


Karslımusaoğlu Trabzon> İskenderpaşa.
Karslıyusufoğlu Bayburt> Tuzcuzade.


KARSONOĞLU Karson, Türk kabilesi. (LEZİNA)


Karson, Karay Türklerinde soy ad. (ALTINKAYNAK, 2006, s. 135)
Karsonoğlu Gümüşhane> Örenler.


KARSORLUOĞLU Karsor, İspir’in köyü. (Köylerimiz, 1968, s. 446) Gelinen yer.
Karsorluoğlu Demirözü> Y. Pınarlı.


KARTALOĞLU Kartal, eski kayıtlarda Kayseri, Rakka, Maraş, Bozok, Haleb, Bozok, Adana sancaklarında konar-göçer Türkmen Ekradi taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 493) Kartallı, 1500’lü yıllarda Antalya’da Türkmen/ Yörük aşireti. (AKGÜL, 1989, s. LXXVI) Kartal, zorunlu iskânlarda adı geçen oymak. (BAYAR, 1994, s. 93)


Kartal, Dobruca’da (ORKUN, 2011, s. 107) ve 1450’li yıllarda Anadolu’da farklı Türkmen kollarının yaygın yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2635)
Kartaloğlu Arsin> Özlü. Çaykara> Yaylaönü. İspir> Aksu, Üzümbağı. Kelkit> Çamur. Kürtün> Süme. Rize> Atmeydanı, Güzelköy. Şavşat> Veliköy. Trabzon> Yenicuma, Yeşilbük.


KARTOĞLU/ KARTLIOĞLU Kart, Kazakların Nayman boyu kabilesi. (LEZİNA) Kartlık, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar boyu. (ADİLOĞLU, 2005, s. 144)


Kuman/ Kıpçakça kart: Yaşlı. (GRÖNBECH) Kart, Karay Türklerinde soy ad. (ALTINKAYNAK, 2006, s. 135)
Kartlı, Bulgaristan’da (Hasköy) yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 205) ve Kartı, 1500’lü yıllarda Afyon sancağında yerleşim yeri. (BULDUK, 2003, s. 129)
Kartoğlu/Kartlıoğlu Bayburt> Yaylalar. Çayeli> Yanıkdağ, Yenipazar. İspir> Karahan. Pazar> Elmalık. Pazaryolu> Göztepe. Rize> Pazarköy, Soğukçeşme. Şalpazarı> Tepeağzı. Akçaabat> Dürbinar.


Kartosmanoğlu Kürtün> Cayra.


KARUKLUOĞLU Karuk, 1500’lü yılı başlarında Ergani sancağında (ERPOLAT, 1994, s. 12) ve Karüh, Horasan’da yerleşim yeri. (ORHAN, 2007, s. 87) Gelinen yer.


Karukluoğlu Köse> Altıntaş.


KARULOĞLU Kar-ul. Çok Türk ağzında ul: Oğlu. Karul: Karoğlu. (Bk. Karoğlu)
Karuloğlu Maçka> Akarsu.


KARUNLUOĞLU Karunlu, Şahseven Türkmeni oymağı. (KALAFAT, 2011, s. 182)
Karunluoğlu Trabzon> Ortahisar.


KARVANOĞLU Karvan, Kungrat Türkleri boyu. (LEZİNA)


Karvan, Fergana. (AYDIN, 1989, s. 71)


Karvanoğlu Çaykara> Ulucami. Rize> Hamidiye, Yenikale.


KARYAĞDIOĞLU Karyağdı, Türkmen oymağı. (HÜRMÜZLÜ, 2006, s. 163) Karyağdı, 1500’lü yıllarda Ankara’da Türkmen oymağı. (KAYA, 2000, s. 41) Karyağdılı, zorunlu iskânlarda adı geçen Bayat Türkmeni aşireti. (BAYAR, 1994, s. 93)


Karyağdı, Mostar, Varna ve Silistre’de yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 218, 344, 483) Karyağdı, Candaroğlu yöresinde Türkçe iskân birimi. (ÇEVİK, 2012, s. 355)


Karyağdıoğlu Ardanuç> Gümüşhane. Bor kazasında. (METİNER,2016, s. 110)


KARZOĞLU/ KARZAOĞLU “Karzak, Kıpçak boyu olan Karsak boyundan adını almıştır.” (KIRZIOĞLU, 1992, s. 92) Karzık, Kafkasya’da Abaza taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 102) Karzı Beğlü, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Peçenek kabilesi. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1338)


Arapça karz: Ödünç verilen veya alınan şey. (DEVELLİOĞLU) Hintçe karza: Borç, ödünç. (KIDAMBI, 2013, s. 86)


Karsah, Bosna eyaletinde kale. (AYHAN, 2013, s. 132)


Karzaoğlu/ Karzoğlu Köprübaşı> Beşköy. Pazar> Başköy.


Karziloğlu/ Karzeloğlu Gümüşhane> Yayladere. Of> Uğurlu.


Karz-el/ Karz-il: Ödünç yer.


KASAOĞLU Kasa, Kazakların bir adı. (ARIKLI, 2009, s. 135) Kasia, Türk uruğu. (TOGAN, 1981, s. 41)


“XVII. Asır başlarında Trabzon sahil kesimlerine sık sık Kazak akınlarına maruz kalması ve yapılan tahribat nedeniyle Of nüfusunda azalmaya sebebiyet vermişlerdir.” (TRUS, c. 1 s. 154) Yurdun değişik yerlerinde Kazak yerleşimleri bulunmaktadır.


Kıpçakça kasa: İpekten mamul bir elbise. (AKYOL, 1919, s. 89) Kasalı, 1500’lü yıllarda Gagauz Türklerinde soy ad. (CEBECİ, 2008, s. 73)


Kasalı, Türkistan’da yerleşim yeri. (AYDIN, 1989)
Kasaoğlu Çaykara> Soğanlı. Yusufeli> Tekkale. Boyabat. (YILMAZ, 2018, s. 31)


Kasacımehmetalioğlu Ardeşen> Gündoğan.


KASAPOĞLU Kasaplar, Irak Türkmeni oymağı. (SAATÇI, 1999, s. 297) Kasablar, eski kayıtlarda Sivas, Haleb, Kastamonu, Paşa sancaklarında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 494) Kasab, 1500 yılı başlarında Menteşe sancağında Yörük taifesi. (SARI, 2008, s. 405)
Kırgızca kasap: Gaddar (mecaz). (YUDAHİN) Kassab, eskinin meslek adı. (İNBAŞI, 2014, s. 15)


Kasablı, Varna ve Silistre’de yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 467, 483)
Kasapoğlu Akçaabat> Aydınköy, Dörtyol, Dürbinar, Fıstıklı, Kaleönü, Kavaklı, Ortaalan, Yeşiltepe. Arhavi> Derecik, Kale, Kireçlik, Yolgeçen. Bayburt> Yoncalı, Zahit. Çarşıbaşı> Kadıköy, Salova. Çaykara> Taşören. Dernekpazarı> Yenice. Fındıklı> Sümer. Hayrat> Kurtuluş. İspir> Öztoprak, Yunus. Kelkit> Küçükcami, Söğütlü. Köprübaşı> Beşköy. Pazar> Balıkçı, Derebaşı, Şehitlik. Rize> Azaklıhoca, Güneştepe, İslampaşa, Kaplıca, Kocatepe, Kurtuluş, Taşlık, Yağlıtaş. Sürmene> Orta, Oylum, Soğuksu. Şalpazarı> Güdün. Torul> Dedeli. Trabzon> Cumhuriyet, Çarşı, Gazipaşa, Gülbaharhatun, İnönü, Ortahisar, Pazarkapı, Yeniköy. Yomra> Çınarlı, Şanlı. Yusufeli> Demirkent, Esenyaka, İşhan, Kirazalan, Morkaya, Pamukçular, Yaylalar.


Kasapalioğlu Çarşıbaşı> Salova. Trabzon> Yalı.


KASAROĞLU/ KASARCIOĞLU Kasar, Türk Anıtlarında adı geçen kavimlerden biri. (GÜL, 2013, s. 144) Kasar, Hazar Türklerinin diğer bir adı. (ZEKİYEV, 2007, s. 231) Kasarlar Hazarların atalarıdır. (BROOK, 2005, s. 27) Kasar, Hazar’ın Oğuzca’da aldığı biçim. (GOLDEN, 2005, s. 10) Kasaroğlu, Niğde sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 494) Kasarcılu, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Yörük cemaati. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1339) Kasaroğlu, Harmandalı aşiretinden. (SAVAŞ, 2017, s. 231)


“Kısa bir süre önce bulunan çok önemli bir Uygur yazısında, artık hiç bir şüpheye yer bırakmayacak şekilde Kasar varyantına rastlanır ve Hazarların, Bizans ve Sir kaynaklarında olduğu gibi, burada da Barsillerle birlikte anılmış olduğudur.” (CZEGLEDY, 2009, s. 110)


Kasar, (824-832) ve II. Kasar (839) yıllarında Uygur kağanları. (GÖMEÇ, 1997, s. 83) Cengiz Han’ın bir kardeşinin adı da Kasar’dı. (ROUX, 1998, s. 76) Moğolca kasar: Yırtıcı hayvan. (VLADIMIRCOV, 1950, s. 14) Moğolca ğacarçi: Kılavuz, yol gösterici. (LESSING) Kırgızca kasar: Hırslanmak. (YUDAHİN) Kıpçakça kassar: Leke çıkaran, çırpıcı, yıkayıcı. (AGAR, 1989, s. 1015) Kasar: Ağartma işi, Arapça “kaşr”dan.” (EREN, 1999)


Kasar, 1450’li yıllarda Saruhan sancağında yerleşim yeri. (ÇİÇEK, 2011, s. 321)


Kasarcıoğlu/ Kasaroğlu Çayeli> Çukurluhoca, Kaptanpaşa, Kazancılar, K. Taşhane, Madenli, Ormancık, Sefalı. İkizdere> Güneyce. Rize> Söğütlü.
Kasarkeroğlu Hopa> Köprücü.


KASAVETSİZOĞLU Tasasız, kaygısız, üzüntüsüz. (ÇAĞBAYIR)


Kasavetsizoğlu Yusufeli> Tarakçılar.


KASIKAOĞLU Kası-ka. Bölgede kişi sülale adlarına –ka eki takma genel durumdur. Dayıka, Ahmetika, Mutika…
Arapça kasî: Duygusuz, hissiz. (ÇAĞBAYIR) Kıpçakça kasi: Uzak, uzak olan. (UĞURLU, 1984, s. 174)


Kası Komu, Tekman ilçesinin eski köyü. (Köylerimiz, 1968, s. 695) Kasıklar, Niğbolu’da (AYHAN, 2013, s. 373) ve Kasi, 1500’lü yıllarda Musul’da yerleşim yeri. (GÜNDÜZ, 1993, s. 56) Gelinen yer.


Kasıkaoğlu Trabzon> Gülbaharhatun.


Kasiyanoğlu Of> Dağalan.


Kasi-yan. Farsça -yan eki çoğul edatıdır. Kasiyan: Kasiler.


KASIMOĞLU Kasım, eski kayıtlarda Rakka, Haleb, Sivas ve Saruhan sancaklarında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 494) Kasımoğlu, 1450’li yıllarda Hamid sancağında yaygın Kayı Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1341) Kasım, zorunlu iskânlarda adı geçen Türkmen aşireti. (BAYAR, 1994, s. 93)


Kasım Hanlığı, Altınordu devletini dağılmasıyla 1445-1681 yılları arasında Kazan civarında Kasım Bey tarafından kurulmuştur.
Kasım, 1450’li yıllarda farklı Türkmen kollarının Anadolu’da yaygın yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2635) Kasımoğlu, Silistre’de köy. (AYHAN, 2013, s. 483)
Kasımoğlu Akçaabat> Akçaköy. Araklı> Kaymaklı, Merkez. Ardanuç> Aydın, Gümüşhane, Naldöken, Örtülü. Ardeşen> Işıklı, Sinanköy. Arhavi> Cumhuriyet, Güneşli, Gürgencik, Kemerköprü. Arsin> Yolüstü. Artvin> Hızarlı. Aydıntepe> Aydıntepe. Bayburt> Güllüce, Kaleardı, Kop, Veysel. Borçka> Kale. Çarşıbaşı> Kaleköy. Çayeli> Yaka-Yalı. Çaykara> Eğridere, Işıklı. Demirözü> Gökçedere, Y. Dikmetaş. Dernekpazarı> Akköse, Çalışanlar. Alazlı. Gümüşhane> Boyluca, Çaltılı, Çorak, Gökdere, İncesu, Y. Alıçlı. Hopa> Ortahopa. Kelkit> Beşdeğirmen, Deredolu, Sadak, Yeniköy, Yeşilpınar. Köprübaşı> Beşköy. Köse> Bizgili, Kabaktepe, Merkez. Maçka> Atasu, Ormaniçi. Of> Uğurlu. Pazar> Akmescit. Pazaryolu> Akbulut. Rize> Kokulukaya, Yeniköy. Şavşat> Cevizli, Çayağzı, Eskikale, Karaağaç, Küplüce, Pınarlı, Şalcı, Veliköy. Şiran> Ardıçlı, İnözü, Seydibaba. Torul> Kopuz, Uğurtaşı. Trabzon> Beşirli, Boztepe, Çömlekçi, Gazipaşa, Kutlugün, Pazarkapı, Yenicuma. Vakfıkebir> Fethiye, Hamzalı, Sinanlı, Soğuksu. Yusufeli> Altıparmak, Bıçakçılar, Erenköy, Irmakyanı, Kömürlü, Tekkale.


Kasım ile bağlantılı diğer sülaleler:


Kasımağaoğlu Bayburt> Camiikebir, Kaleardı, Şingah. Pazar> Akmescit.


Kasımalemdaroğlu Arhavi> Kale.


Kasımbayraktaroğlu Çayeli> Güzeltepe, İncesırt.


KASKADIOĞLU Kaskatı: Acımasız, hoşgörüsüz (mecaz). (ÇAĞBAYIR)
Kaskadioğlu Dernekpazarı> Günebakan.


KASKANOĞLU/ KASKANLIOĞLU Kaskan, Hazarlarla bağlantılı ad. (CEVİZOĞLU, 1991, kroki 8) Kaskanlı, eski kayıtlarda Çıldır, Batum, Erzurum… sancaklarında konar-göçer Türkmen Ekradi taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 494) Kaskanlı, zorunlu iskâna tutulan aşiret. (ÇELİKDEMİR, 2001, s. 166)
Kaskan, Buhara’da Türk beyi. (ÖNDER, 2007, s. 375) Kaskan: Mantı pişirme aleti. (YUDAHİN)


Kashan, Bulgar şehri. (BROOK, 2005, s. 43) Kaskan, Urfa’da nahiye ve köy. (SEZEN, 2006, s. 289)


Kaskanoğlu / Kaskanlıoğlu Aydıntepe> Şalcılar. Bayburt> Kadızade.


KASPAROĞLU Kaspar, Kafkasya’da mıntıka. (BUDAYEV, 2009, s. 70) Kaspar Komu, Erzurum’da eski yerleşim yeri. (TMYK,1946, s. 1212) Gelinen yer.


Kasparoğlu Rize> Derebaşı, İslampaşa, Köprülü, Muradiye. Görele. (YÜKSEL, 2015)


KASOOĞLU Kasa veya Kasor’dan bozma olabilecek kelime.
Kasooğlu Bayburt> Kurugüney, Ozansu.


KASTAMALOĞLU Kast-amal. Kast: Eksik, kusur, noksan ve amal: İşler. Sıfat olarak yapılan yakıştırma.


Kastamaloğlu Hayrat> Pazarönü. Yusufeli> Taşkıran.


KASRANOĞLU Kasran, Dernekpazarı’nın Ormancık köyü mahallesi. Gelinen yer.


Kasranoğlu Dernekpazarı> Ormancık.


KASTAMONULUOĞLU Kastamonu, 1450’li yıllarda İçel sancağında yaygın Varsak Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1342)
Kastamonulu mahallesi, İkizdere Tozköy.
Kastamonuluoğlu Trabzon> Çarşı, Gazipaşa, Pazarkapı.


KASTANOĞLU Kastan, eski kayıtlarda Niğde, Haleb, Adana, Sivas sancaklarında Türkmen/ Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 490) Kasden, 1690’lı yıllarda eşkıyalık olaylarına karışan Türkmen aşireti. (TATAR, 2005, s. 142)


Kastan-içe, Bosna eyaletinde yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 133)
Kastanoğlu Köse> Örenşar. Trabzon> Pazarkapı.


Kastanevaoğlu Dernekpazarı> Çayırbaşı.


Eva/ ava: Ağa, efendi. (ÇAĞBAYIR)


KAŞALİOĞLU Kaş-ali. (Bk. Kaşoğlu)


KAŞANOĞLU Kaşan, Türk boyu. (ZEKİYEV, 2007, s. 63)


Kıpçakça kaşan: Kaçan. (TOPARLI)
Kaşan, Bulgarların kurdukları yerleşim yeri. (KAFESOĞLU, 1984, s. 195) Kaşan, diğer adı Kaş olan Selçuklu dönemi şehirlerinden. (ÖZÇAMCA, 2007, s. 103) Kaşan, 1500’lü yıllarda Bitlis’te köy. (YILMAZ, 2010, s. 39) Kaşan, İlhanlı şehirlerinden. (GÜNDÜZ, 2013, s. 17) Kök Kaşan, Türk yerleşim yeri. (KARAYEV, 2008, s. 127)
Kaşanoğlu Çaykara> Eğridere.


KAŞAROĞLU Kaşar, Türk Anıtlarında adı geçen kavim. (GÜL, 2013, s. 142)


Kaşar, Tiran’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 453)
Kaşaroğlu Akçaabat> Pulathane.


KAŞAVEROĞLU Kaşaver, Kosova’da yerleşim yeri. Kıyım sırasında Kosova’dan kaçıp gelenler.
Kaşaveroğlu Çaykara> Kayran.


KAŞIKÇIOĞLU Kaşıkcıoğlu, eski kayıtlarda Aydın, Aksaray, Adana, Kayseri, Alanya, Teke, Bozok, Maraş, Konya, Tarsus, Bursa, Selanik, Silistre, İzmir sancaklarında konar-göçer Türkmen/ Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 495) Kaşıkçı, 1450’li yıllarda Saruhan, Karaman, Bozok ve Aksaray sancaklarında çok yaygın Yıva ve İğdir Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1344) Kaşıkçı, 1690’lı
yıllarda zorunlu iskâna tabi tutulan ve hakkında ferman olunan Danişmendlü Türkmeni oymağı. (ORHONLU, 1963, s. 69, 71)


Kıpçaklarda kaşık yapana “kaşukşı” deniliyordu. (SAFRAN, 1989, s. 17) Kaşık, Hazar Türklerinin günümüzdeki devamı olan Karay (Karaim) Türklerinde soy ad. (ALTINKAYNAK, 2006, s. 135)


Kaşıkçıoğulları, 1500’lü yıllarda Silistre’de (ÖZYURT, 2006, s. 79); Kaşıkçı, 1450’li yıllarda Aydın sancağında (SARIKAYA, 2014, s. 90); 1450’li yıllarda Saruhan sancağında (ÇİÇEK, 2011, s. 339) ve 1450’li yıllarda Anadolu’da farklı Türkmen kollarının yaygın yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2635)
Kaşıkçıoğlu/ Kaşıkoğlu Akçaabat> Fındıklı. Araklı> Çukurçayır. Arsin> Yeni. Çayeli> Yaka-Yalı. İspir> Halilpaşa. Of> Bölümlü. Şiran> Günyüzü. Trabzon> Boztepe. Yomra> Özdil, Taşdelen. Yusufeli> Altıparmak, Çevreli.


Kaşıkosmanoğlu Artvin> Orta.


KAŞIOĞLU Kaşı Karalu, 1450’li yıllarda Maraş sancağında yaygın Beğdili ve Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1343)
Kaşıoğlu Torul> Alınyayla.


KAŞİFOĞLU Akçaabat> Derecik. Hayrat> Balaban.


KAŞKAOĞLU Kaşka, Kırgız boyu. (OMOROV, 2008, s. 28) Kaşka, Moğol uruğu ve Kaşka Tümen beyi. (GÜLENSOY, 2015, s. 237) Kaşga, Türkmen oymağı. (ALTIN, 2008, s. 377)


Kaşka, Başkurt kahramanı. (TOGAN, 2003, s. 21) Kumanca kaşka: Kabak kafalı. (GRÖNBECH) Türkçe kaşka: Bahadır. (ATALAY, 1936)


Kaşkalı, Gagauzyada yer adı. (MANOV, 2001, 217) Keşka, 1640’lı yıllarda Gümüşhane’de köy.


Kaşkaoğlu Rize> Taşlık, Yeniselimiye.


KAŞKAROĞLU Kaşkar, Türk kabilesi (LEZİNA)


Kaşgar, Batı Türkçesi şivelerinden. (ARIKLI, 2009, s. 52) Kaşgar, Ünlü Türk bilgini Kaşgar’lı Mahmut’un doğduğu şehir.
Kaşkaroğlu Akçaabat> Aydınköy, Kaleönü. Of> Yanıktaş. Yusufeli> Yaylalar.


KAŞKAŞOĞLU Kaşkaş: Sincap. (ÇAĞBAYIR) Takma ad.
Kaşkaşoğlu Araklı> Taşgeçit. Aydıntepe> Şalcılar. Köprübaşı> Beşköy.


KAŞMEROĞLU Kaşmer: Komik. (KOP, 1982, s. 52) Türkçeden ve Türklerden Bulgarcaya geçen kaşmer: Ar, utanma. (BELLETEN, sayı 211, 1990, s. 546) Kaşmer: Güldürücü, şakacı. (ÇAĞBAYIR) Çamlıhemşin’de kaşmer: Komik.


Kaşmeroğlu İkizdere> Diktaş.


KAŞOĞLU Kaşlı, Malatya sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 496) Kaş, 1450’li yıllarda Teke sancağında Salur ve Çavundur Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1343) Kaş, Abhaz kabilesi. (LYULYE, 2010, s. 40)


Karahanlı Türklerinde kaş: Yamaç. (ATA, 2004, s. 425) Eski Uygurca kaş: Tepe, yamaç. (CAFEROĞLU, 2011) Çağatayca kaş: Tepe. (ERBAY, 2008, s. 336) Akçaabat’ta kaş: Küçük uçurum. (GEDİKOĞLU, 1996) Tonya’da kaş: Dik yamaç, yüksek kaya, uçurum. (KALYONCU, 2001, s. 83) Beşikdüzü’nde gaş: Yamaç.
Gaş, 12. yy. Da Horasan’da zengin ve hoş bir bölgeye sahip şehir. (ORHAN, 2007, s. 94) Kaş, 1450’li yıllarda farklı Türkmen kollarının yaygın yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2635)


Kaşoğlu Çamlıhemşin> Ortayayla. Çaykara> Ulucami. Hayrat> Pınarca. Hopa> Ortahopa, Osmaniye. Pazar> Derebaşı.
Kaşalioğlu Sürmene> Soğuksu.


KATALIOĞLU Katallı, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Yıva Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1347)


Kata, Harezmşahlar döneminde geçen ad. (KAFESOĞLU, 2000, s. 95)


Katalıoğlu Artvin> Dokuzoğul. Sürmene> Aksu, Koyuncular.


KATANGOĞLU Eski Türkçe katang: Kuru bitki sapı. (RASONYI, 1984, s. 72)


Katangoğlu Trabzon> Gazipaşa.


KATANOĞLU Türk dillerinde katan: Sağlam. (NASKALİ, 1999)


Katana, 1500’lü yıllarda Maraş’ta Türkmen yerleşim yeri. (YİNANÇ, 1988, s. 190) Katani, Paşa sancağında yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 406)


Katanoğlu Çayeli> Demirhisar.


KATAROĞLU Kataroğlu, Tatar aşireti. (UÇAKCI, 2013, s. 380) Katar Beyoğulları, Çorum sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 496)


Katar ağaları, Yeniçeri ocağının büyük zabitlerine denirdi. (PAKALIN, c. II s. 212) Katar, Moğol beyi. (GÜLENSOY, 2015, s. 238)


Katar, Çorum’da kaza. (SEZEN, 2006, s. 290) Katar, Tırhala’da (AYHAN, 2013, s. 443); 1500’lü yıllarda Kırşehir’de (GÖKÇINAR, 2007, s. 23);1500’lü yıllarda Karaman vilayetinde (YILDIZ, 2010, s. 204) ve 1450’li yıllarda Çorum sancağında Çepni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 20)


Kataroğlu Yusufeli> Altıparmak, Esendal, Yaylalar.


Katarcıoğlu Trabzon> Gülbaharhatun.


KATAŞOĞLU Kadaş, Orhun anıtlarında beylerin oğullarına ve diğer akrabalarına deniliyordu. (SÜMER, Şahıs Adları, s. 99)
Kataşoğlu Pazaryolu> Çaydere.


KATIOĞLU Katı, Türk boyu. (LEZİNA) Kati, Göklen Türkmeni oymağı. (İLLİYEV, 2010, s. 112)
Kıpçakça katı: Sağlam, sert. (TOPARLI) Eski Türkçe katı: Sert, pek. (ÇAĞBAYIR)


Katıoğlu Beşikdüzü> Kutluca. Köprübaşı> Gündoğan. Ordu. (GÜNAYDIN, 2011, s. 86)


KATIRCIOĞLU Katırcı, eski kayıtlarda Karesi, Bursa, İçel sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 496) Katırcı, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Beğdili Türkmeni oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1348)
Katırcı, diğer adı harbendeler olan askeri sınıf. (ERCAN, 1989, s. 52)
“Katırcıoğlu olayı: Kara Haydaroğlu'nun yardımcılarındandır. Hamiteli Türkmenlerindendir. Haydaroğlu'nun dağılmış güçlerini topladı. İstanbul yönetimini devirmek isteyen Gürcü Abdünnebi'yle ortak hareket etti (Mayıs 1649). Mehmet Halife'ye göre '10 binden çok adamla Üsküdar'da Bulgurlu' denen yere gelerek kondular Topal Mehmet Paşa birliklerine yenildi. Kaptan Murat Paşa aracılığıyla bağışlandı. Önce Beyşehir mutasarrıflığına, sonra da Karaman Beylerbeyliği'ne getirildi. 1668'de Girit'te Kandiye Kalesi kuşatmasında öldü.” (ÖZ, 1992, s. 107)
Katırcı, Silistre’de (AYHAN, 2013, s. 436); 1500’lü yıllarda Karaman vilayetinde (YILDIZ, 2010, s. 182) ve 1450’li yıllarda Aksaray sancağında Varsak Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2281)
Katırcıoğlu Akçaabat> Derecik. Ardeşen> Seslikaya, Y. Durak. Bayburt> Heybetepe, Karasakal. Beşikdüzü> Akkese. Demirözü> Çakırözü. Düzköy> Alazlı, Küçüktepe. Gümüşhane> Bahçecik, Çalık, Dölek, Pirahmet. Hayrat> Sarmaşık. Kürtün> A. Uluköy. Maçka> Ormanüstü. Pazar> Zafer. Rize> Bıldırcın, Kasarcılar, Ortapazar. Torul> Büyükçit. Trabzon> İskenderpaşa, Kavala, Trabzon> Pazarkapı, Yalı, Yeşilyurt. Yusufeli> Yamaçüstü.


KATIROĞLU Katırlı, 1450’li yıllarda Tarsus sancağında yaygın Bayındır Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1348) Katırlı, 1500’lü yıllarda Dulkadirli Türkmenlerinin kolu. (SARI, 2015, s. 128)


Kadır/ Katır/ Kazır/ Gayır, Eski Türk hükümdar unvanlarından olup “sarp, sağlam, güçlü, şiddetli” anlamlarındadır. (DONUK, 1988, s. 22)


Katır, Kıpçak komutanı. (GÜLENSOY, 2015, s. 238) Katır Buku, Harezmşahlılar döneminde ünlü komutanlardan. (KAFESOĞLU, 2000, s. 129)


Katırlu, 1500’lü yıllarda Yenişehir’de (Bursa) iskân merkezi. (ASLANTÜRK, 2007, s. 43) Katırlı, Bulgaristan’da köy. (ÇAVUŞ, 1990, s. 176)


Katıroğlu İkizdere> Diktaş. Trabzon> Pazarkapı.


KATİKEOĞLU Katıklı, Tortumun köyü.
Katikeoğlu Kelkit> Sadak.
KATİLOĞLU Katil, 1500’lü yıllarda Bitlis’te yerleşim yeri. (YILMAZ, 2010, s. 31)
Katiloğlu İspir> Cankurtaran.


KATİNAOĞLU Katina, Sofya’da (AYHAN, 2013, s. 419) ve Katine, 1500’lü yıllarda Bosna’da yerleşim yeri. (YARDIMCI, 2004, s. 174) Gelinen yer.


Katinaoğlu Gümüşhane> Gökdere.


KATİPOĞLU Katiboğlu, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1348) Katiboğlu, 1500’lü yıllarda Cerid Türkmeni oymağı. (ATEŞ, 2010, s. 31) Katipoğlu, adı eşkıyalık ve iskânlarda geçen Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 1997, s. 82)


Katip, II. Murat zamanında tımar verilen bir sınıf. (ALTUĞ, 2010, s. 223) Katip: Yazıcı, yazan. (EYUBOĞLU, 1995) Kuman/ Kıpçakça katip: Öğretmen. (GRÖNBECH) Katip, Osmanlı Devleti’nde Divan-ı Hümayun’da ve devlet teşkilatının çeşitli yerlerinde yazı ve kayıt işlerini yapmakla görevli kimselerdir. (BEKADZE, 2014, s. 51)


Katip, 1450’li yıllarda Hamid sancağında Avşarların yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 617)
Katipoğlu Ardanuç> Boyalı, Kapı. Ardeşen> Köprüköy, Merkez. Bayburt> Yoncalı. Çaykara> Soğanlı. Dernekpazarı> Çayırbaşı. Güneysu> Gürgen. İkizdere> Gölyayla. Köprübaşı> Fidanlı. Maçka> Ocaklı. Şavşat> Yeniköy. Tonya> Kaleönü, Orta. Torul> Büyükçit. Trabzon> Akoluk, Çarşı, Çömlekçi, Erdoğdu, Esentepe, Gülbaharhatun. Yusufeli> Kömürlü.


KATKANOĞLU Katkan, Bağış Türkleri kolu ve Katkanlı, Kıpçak boyu. (LEZİNA)


Katkan, Kuman/ Kıpçak şahıs adı. (RASONYI, 2006, s. 498)
Katkanoğlu Trabzon> Hızırbey.


KATLANOĞLU Katlan, Türkmen oymağı. (ERENDOR, 2016, s. 211)


Katlanoğlu Köse> Örenşar.


KATMEROĞLU Katmer: Bir şeyin kat kat olmuş hali. (ÇAĞBAYIR) Kambur (mecaz). Katmer, bir tür gözleme. (ÇAĞBAYIR)


Katmer, 1450’li yıllarda Karaman vilayetinde Döğer Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 517) Gelinen yer.
Katmeroğlu Bayburt> Saraycık. Güneysu> Adacami. Hopa> Başoba. Rize> Fatih, Hamidiye, Taşpınar.


KATOĞLU/ KATLIOĞLU Katçi, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar kabilesi. (ADİLOĞLU, 2005, s. 167)


Kıpçakça katlı: Huzur. (AGAR, 1989, s. 1015) Kıpçakça katlı: Huzurlu.


Kat, Türk yerleşim yeri. (TOGAN, 1981, s. 61) Kat, Türkistan’da Harzem’in başkenti. (AYDIN, 1989, s. 72) Katlılar, 1400’li yıllarda Sivas’ta Salur Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2178) Gelinen yer.


Katoğlu/ Katlıoğlu Beşikdüzü> Bozlu. Gümüşhane> İnönü. Yusufeli> Irmakyanı.


KATRANOĞLU Katrancı, eski kayıtlarda Akşehir, Bursa ve Biga sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 496) Katrancı, 1450’li yıllarda Karaman vilayetinde yaygın Eymür Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1348) Katrancı, zorunlu iskânlarda adı geçen aşiret. (BAYAR, 1994, s. 93)


Katran, Peçenek başbuğu. (KURAT, 1937, s. 259) Katran, Selçuklu dönemi şairlerinden. (ALBAYRAK, 2016, s. 50) Katran, Gagauz Türklerinde soy ad. (MANOV, 2001, 208)
Katranlık, 1500’lü yıllarda Dulkadirli Türkmenlerin Bozok’ta (SARI, 2015, s. 144) ve Katrancı, 1450’li yıllarda Aydın sancağında yerleşim yeri. (SARIKAYA, 2014, s. 92)


Katranoğlu Pazaryolu> Çaydere. Of> Yazlık.


KATVANOĞLU Katvan, Semerkant yakınlarında olup, Türklerin savaş yaptığı yerlerdendi. (SÜMER, Oğuzlar, s. 134, 138) Katvan, Selçuklularla Karlukların 1141 yılında savaştığı yer. (İNGENÇ, 2010, s. 107) Gelinen yer.


Katvanoğlu Artvin> Tütüncüler.


KAVAKOĞLU Kavak, 1200’lü yılların sonunda Candaroğulları sahasında Yörük topluluğu. (ÇEVİK, 2012, s. 358) Kavaklı, eski kayıtlarda Kilis, Haleb, Rakka, Maraş, Edirne, Kastamonu sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 497) Kavaklar/ Kavaklu, 1450’li yıllarda Kastamonu ve Menteşe sancaklarında Yıva Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1350) Kavakcı, Rakka’ya sürülen Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 1997, s. 112)


Kavak, Elazığ, Samsun, Sivas… gibi yerlerde nahiye ve kaza. (SEZEN, 2006, s. 292)
Kavakoğlu/ Kavaklıoğlu Ardanuç> Aydın, Güleş. Arhavi> Dikyamaç, Kestanealan, Üçırmak, Üçler, Yemişlik. Demirözü> Yazıbaşı. Hopa> Güvercinli, Yeşilköy. Kelkit> Aşut. Trabzon> Çarşı, Ortahisar.


KAVALOĞLU/ KAVALCIOĞLU Kavallu, Azerbaycan’da Kaçar oymağı. (SARAY, 2010, s. 71) Kavalcı, Maraş ve Bozok sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 497) Kaval, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1350)
Kavaloğlu/ Kavalcıoğlu Akçaabat> Dürbinar, Işıklar. Çarşıbaşı> Samsun. İyidere> Yapraklar, Yaylacılar. Kürtün> Gündoğdu. Maçka> Çeşmeler. Of> İkidere. Pazaryolu> Köşeyolu. Sürmene> Yeniay. Şalpazarı> Kabasakal. Trabzon> Akoluk.
Kavalıoğlu Bayburt> Kadızade, Konursu.


KAVANOZOĞLU Kavan-oz. Kava, Hoca Türkmeni kolu. (LEZİNA)
Kavan, tarihi Türk kişi adı. (ATALAY, 1936)
Kavan, 1500’lü yılı başlarında Ergani Sancağında yerleşim yeri. (ERPOLAT, 1994, s. 8) Eski Türkçe oz: Dere, vadi. Gelinen yer.
Kavanozoğlu Akçaabat> Şinik.


Kavanisoğlu Pazaryolu> Pamukludağ, Hacılar.


Kavan-is. Kökü Kavan’dır, -is eki yazıcının ilavesidir.


KAVARASOĞLU Kavar-as. (-as eki katibin ilavesidir) Kavar, Hazar boyu. (LEZİNA) Kavar, Türk kabilesi. (ZEKİYEV, 2007, s. 16) Kavar, Türkmen oymağı. (İLLİYEV, 2010, s. 103)


Kavar, Trakya’da kurulan Kelt devletinin son hükümdarı. (ACAROĞLU, 1999, s. 135)


Kavar, Dobruca’da Türklerin kurduğu yerleşim yeri. (s. 107) ve Fars’ta şehir. (ORHAN, 2007, s. 48)
Kavarasoğlu Köprübaşı> Beşköy.


KAVASOĞLU/ KAVAZOĞLU Kavazlı, Tarsus sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 497) Kavaslu, 1450’li yıllarda Tarsus sancağında Bayındır Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1350) Kavzazlu, 1500’lü yıllarda Tarsus livasında Türkmen taifesi. (SAKİN, 2010, s. 214) Kavasoğlu, zorunlu iskânlarda adı geçen Türkmen aşireti. (BAYAR, 1994, s. 114)


Kavas: Vezirlerin mahiyetlerinde kullandıkları silahlı adamlar. (PAKALIN, c. II s. 215) Osmanlıda kavvas: Oklu asker. (DEVELLİOĞLU)


Kavas köyü, 1450’li yıllarda İçel sancağında Avşar Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1791)
Kavasoğlu/ Kavazoğlu Akçaabat> Yeniköy. Ardanuç> A. Irmaklar, Avcılar, Bulanık, Çakıllar, Gümüşhane, Hamurlu, Sakarya, Soğanlı, Tütünlü. Ardeşen> Şenyurt. Arhavi> Kale. Artvin> Beşağıl, Hızarlı. Bayburt> Kadızade, Şeyhhayran, Veysel. Borçka> Akpınar. Dernekpazarı> Zincirlitaş. Fındıklı> Çağlayan, Hara, Tatlısu, Tepecik. Gümüşhane> Şephane. Hemşin> Yeniköy. Hopa> Köprücü, Ortahopa. İspir> Avcı, Ulutaş, Y. Özbağ. Kelkit> Eskiyol. Köse> Örenşar. Maçka> Güzelyayla, Ormanüstü. Murgul> A. Küre. Pazar> Kirazlık. Sürmene> Muratlı. Şavşat> Pınarlı. Tonya> İskenderli, Kayacan, Kösecik. Trabzon> Çarşı, Ortahisar. Vakfıkebir> Cumhuriyet. Yusufeli> Balalan, Cevizlik, Çamlıca, Çeltikdüzü, Demirkent, Demirköy, Esenyaka, Kılıçkaya, Kömürlü, Morkaya, Narlık, Özgüven, Pamukçular.


KAVCIOĞLU Türkçe –cı yapım eki almış sözcük. Kav, Türk boyu. (CEVİZOĞLU, 1991, s. 123)
Rize> Düzköy. Vakfıkebir> Hamzalı.


KAVEOĞLU Kave, Fındıklı’nın Derbent köyünün mahallesi. Gelinen yer.


Kaveoğlu Ardanuç> Peynirli.


KAVRAKOĞLU/ KAVLAKOĞLU Kavlak, 1450’li yıllarda Bursa sancağında Yıva Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1353) Kavlaklu, 1500’lü yıllarda Ulu Yörüklerden. (ŞAHBAZ, 2018, s. 103)


Kavrak: Kavruk. (ÇAĞBAYIR) Kavlan: Çınar ağacı. (EREN, 1999)


Kavlaktepe köyü, Maraş’ın Andırın ilçesinin Yeşiltepe köyünün adı.


Kavrakoğlu Kalkandere> Çağlayan. Rize> Atmeydanı, Yeniköy.


Kavlakoğlu Kürtün> Çayırçukur.


KAVOĞLU/ KAVLIOĞLU Kav-lı, Osman-lı gibi Türkçe –li yapım eki almış sözcük. Kav, Türk boyu. (CEVİZOĞLU, 1991, s. 123)


Kavoğlu/ Kavlıoğlu/ Kavcıoğlu Akçaabat> Mersin. Bayburt> Çamdere. Rize> Düzköy. Pazaryolu> Konakyeri. Şalpazarı> Turalıuşağı. Tonya> Karaağaçlı. Vakfıkebir> Hamzalı, Yaylacık.


Kavdiloğlu Akçaabat> Adacık.
Kavikoğlu Tonya> Kaleönü.


Kav-ik. Küçük Kav, az Türkmen.


KAVRANOĞLU Kavran: Yolcu katarı, kafile, kervan. (DEVELLİOĞLU)


Kavran, 1500'lü yıllarda Bingöl’de (AYDIN, 1998, s. 77) ve Moğollar dönemi Türkistan’da yerleşim yeri. (KUSHENOVA, 2006, s. 108) Gelinen yer.
Kavranoğlu Çayeli> Limanköy. Hayrat> Balaban. Rize> Bozukkale.


KAVUKOĞLU/ KAVUKLUOĞLU Kavuk, Kırşehir sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 497) Kavuklu, 1450’li yıllarda Ankara sancağında Beğdili Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1353) Kavukoğlu, zorunlu iskânlarda adı geçen Türkmen aşireti. (BAYAR, 1994, s. 112)


Kıpçakça kavuk: Kavut. (TOPARLI) Kavuk, festen evvelki Osmanlı serpuşu.


Gauk, Türkistan Hive’de yerleşim yeri. (AYDIN, 1989)
Kavukoğlu/ Kavukluoğlu/ Kavukçuoğlu Artvin> Ağıllar. Bayburt> Kırkpınar, Tuzcuzade, Yaylalar. Demirözü> Pınarcık, Yazıbaşı. Maçka> Hamsiköy. Şalpazarı> Kasımağzı. Şavşat> Pınarlı. Trabzon> Dolaylı.


KAVULOĞLU Kavullu, ünlü Kaçar Türklerinin iki kolundan biri. (SÜMER, Oğuzlar, s. 440)


Kaul, Gagauzyada köy. (MANOV, 2001, 217)


Kavuloğlu Yusufeli> Bıçakçılar.


KAVURTOĞLU Kavurt Bey, Selçuklu sultanı Tuğrul Bey’in oğlu. (SÜMER, Oğuzlar, s. 115) Kavurd, Alpaslan'ın kardeşi. (TURAN, 2012, s. 200)


Kavurtoğlu Trabzon> Yalıncak.


KAVUTOĞLU Kavut, Türkmen oymağı. (ERENDOR, 2016, s. 219)


Kavut: Haşmet. (ATALAY, 1936) DLT’te kavut: Bir tür yiyecek. Kıpçakça kavut: Darıdan yapılmış bir yemek. (TOPARLI)
Kavutoğlu Çaykara> Uzungöl. Gümüşhane> Buğalı. İspir> Akgüney. Pazaryolu> Büyükdere. Yusufeli> Çevreli.


KAVUZOĞLU (Bk. Gavuzoğlu)


KAVZAOĞLU Kevzerler, 1455 yılı Teke Sancağında Yörük cemaati. (ÜNAL, 1996, s. 236)


Osmanlıda kavza: Ilıca, kaplıca. (ÇAĞBAYIR)


Kavzaoğlu/ Kavzalıoğlu/Kavzeoğlu/ Kavzoğlu Bayburt> Ballıkaya. Çamlıhemşin> Ülkü.


KAYABEYOĞLU Kayabeğlü, 1450’li yıllarda Maraş’ta Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1355)


Kayabeyoğlu Borçka> Adagül. Çarşıbaşı> Zeytinlik. Şiran> Kırıntı. Trabzon> Yeni.


KAYACIOĞLU Kayacı, eski kayıtlarda Adana, Tarsus, Bolu sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 498)


Kayacıoğlu Kalkandere> Soğuksu. Görele. (YÜKSEL, 2015)


KAYAÇOĞLU Kayaçlu, 1450’li yıllarda Kırşehir’de Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1357)
Kayaçlu, 1450’li yıllarda Aydın sancağında yerleşim yeri. (SARIKAYA, 2014, s. 62)


Kayaçoğlu Beşikdüzü> Dağlıca, Duygulu. Tonya> Büyük, Orta.


KAYANOĞLU Kayan, 1450’li yıllarda Konya’da Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1359)
Kayan, Türk beylerinden. (GÜLENSOY, 2015, s. 239) Eski Türkçe kayan: Kayalar. (ÇAĞBAYIR)


Kayan, 1500’lü yılı başlarında Ergani Sancağında yerleşim yeri. (ERPOLAT, 1994, s. 7)


Kayanoğlu Bayburt> Taşocağı, Tomlacık. Of> Sugeldi.


KAYAOĞLU Kayalar, eski kayıtlarda Bozok, Maraş, Köstendil, Adana, Ankara, Erzurum, Rumeli, Kocaeli, Paşa, Çirmen, Biga sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 499) Kayaoğlu, 1450’li yıllarda Sivas’ta yaygın Avşar Türkmeni ve Kayalar/ Kayalu, Adana, Konya, Diyarbakır, Maraş, Samsun sancaklarında yaygın Beğdili ve Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1355) Kayalı, 1690’lı yıllarda zorunlu iskâna tabi tutulan Türkmen oymağı. (ORHONLU, 1963, s. 64)


Osmanlıda kayacı: Kayalık arazide bulunan şahin ve atmaca yuvalarına çıkıp yavrularını alan kimse. (SERTOĞLU, 1986, s. 181) Kaya, Uygur devlet adamı adı. (GÜL, 2013, s. 290)
Kayaoğlu Ardanuç> Akarsu, Aydın, Beratlı, Bulanık, Cevizli, Çakıllar, Geçitli, Karlı, Kızılcık, Kutlu, Meşeköy, Sakarya, Zekeriya. Artvin> Y. Maden. Bayburt> Akduran, Çalıdere, Çayıryolu, Danişment, Gökpınar, Karaçayır, Konursu, Kopuz, Sakızlı, Saraycık, Şeyhhayran, Şingah, Uğrak, Yanıkçam. Beşikdüzü> Dolanlı, Türkelli. Çaykara> Şekersu, Taşören. Demirözü> Bayrampaşa, Çatalçeşme, Güçlü, Işıkova, Pınarcık, Yazıbaşı. Düzköy> Çayırbağı. Gümüşhane> Aksu, Boyluca, Esenyurt, Hasanbey, Kabaköy, Söğütağıl. İspir> Köprüköy. Kalkandere> Soğuksu. Kelkit> Cumhuriyet, Çimenli, Küçükcami, Oğuz, Sadak, Söğütlü. Köse> Kabaktepe, Salyazı, Subaşı. Maçka> Atasu. Of> Ballıca. Pazaryolu> Büyükdere, Konakyeri. Sürmene> Aksu. Şavşat> Ilıca, Kireçli, Kurudere, Saylıca, Şalcı, Yeniköy. Şiran> Çamyurdu, Seydibaba. Yomra> Gülyurdu. Yusufeli> Alanbaşı, Altıparmak, Bıçakçılar, Dağeteği, Kılıçkaya.


Kaya ile bağlantılı diğer sülaleler:


Kayaballıoğlu Bayburt> Bayraktar.


Kayabaşoğlu Şalpazarı> Düzköy.


Kayabaş, Bulgaristan’da yerleşim yeri. (ÇAVUŞ, 1990, s. 174)
Kayahaliloğlu Aydıntepe.


Kayalıoğlu Arsin> Atayurt.


Kayaibrahimoğlu Yusufeli> Dereiçi.


Kayalıoğlu Arsin> Atayurt.


Kayamehmetoğlu Artvin> Ormanlı.


Kayaömeroğlu Arhavi> Kavak.


KAYAPAOĞLU Kayapa, Peçeneklerden bir bölük. (RASONYI, 2006, s. 215)


Kaya-pa. Farsça pa: Dayanıklılık, kuvvet. (ÇAĞBAYIR)


Kayapa, Balıkesir’de nahiye. (SEZEN, 2006, s. 293) Kayapa, Erzurum’un yerleşim yeri. (ÖZGER, 2006, s. 263)


Kayapaoğlu Yusufeli> Yamaçüstü.


KAYAZOĞLU Kayazoğlu, 1450’li yıllarda Halep sancağında Dodurga Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1361)


Kayaslu, 1500’lü yıllarda Bozok sancağında Türkmen yerleşim yeri. (KOÇ, 1988, s. 139)
Kayazoğlu Tonya> Kaleönü. Trabzon> Pazarkapı.


KAYDIOĞLU Kaydu, Peçeneklerin Karabaylı kolunun başbuğu. (KURAT, 1937, s. 44) Kaydu, Moğolların ilk hanı. (RASONYI, 1993, s. 176) Kaydu, Moğollar öncesi Türkistan’da bey. (BARTHOLD, 2017, s. 505)


Kaydılar, Balkanlarda yerleşim yeri. (AYDIN, 1992, s. 150)


Kaydıoğlu Ardanuç> Beratlı.


KAYGUSUZOĞLU Kaygusuz, Bozok ve Maraş sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 500)


Kaygusuz, 1450’li yıllarda Maraş ve Sivas sancaklarında yaygın Yıva Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1361) Kaygusuz, zorunlu iskânlarda adı geçen Türkmen oymağı. (BAYAR, 1994, s. 93)


Anadolu’da ozan ve inanç yayıcıları arasında Kaygusuz Abdal da vardı.


Kaygısızoğlu Aydıntepe> Y. Kırzı. Trabzon> Gazipaşa.


KAYIKOĞLU/ KAYIKÇIOĞLU Kayığ, Oğuz kabilesi. (ŞEŞEN, 2001, s. 28) Kayık, Göklen Türkmeni oymağı. (LEZİNA) Kayuklar, 1550 yılında Aydın sancağında Türkmen oymağı. (ŞAHİN, 2008, s. 146)
Kıpçakça kayık-: İltifat etmek. (TOPARLI) Kıyıkçı, Karay Türklerinde (ALTINKAYNAK, 2006, s. 136) ve Kayıkçı, 1500’lü yıllarda Gagauz Türklerinde soy ad. (CEBECİ, 2008, s. 65)
Kayıkçıoğlu/ Kayıkoğlu Arsin> Cumhuriyet, Yeni. Bayburt> Çayıryolu. Demirözü> Güvercindere. Düzköy> Gürgendağ. Maçka> Hamsiköy. Pazar> Merdivenli. Rize> Pilavdağı. Trabzon> Yalı.


Kayıkçıalioğlu Hopa> Esenkıyı.


KAYIOĞLU 24 Oğuz boyundan biri. Kayı, Oğuz Türkmenlerinin en eski ve en güçlü boylarından biridir. (ATANIYAZOV, 2005, s. 189) Kayı, 1450’li yıllarda değişik sancaklarda çok yaygın Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1363) Kayı, iskânlarda adı geçen Yörük aşireti. (BAYAR, 1994, s. 93)


Kayı, tarihi Türk kişi adı. (ATALAY, 1936) Türkçe kayı: Sağlam. (GÜLENSOY, 2015, s. 240)


Kayıoğlu Artvin> Okumuşlar. Maçka> Temelli.


Kayıhanoğlu Pazar> Ocak, Sessizdere.


KAYIPALİOĞLU Kayıp-ali. Kayıp, Kıpçak Türklerinden. (LEZİNA)
Kayıpalioğlu Sürmene> Yazıoba.


KAYIŞOĞLU Kayış, 1450’li yıllarda Adana ve Maraş sancaklarında yaygın Peçenek kabilesi. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1381) Kayışoğlu, Bursa sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 500) Kayış, 1500’lü yıllarda Maraş livasında Yörük cemaati. (SAKİN, 2010, s. 216)
Kırgızca kayış: Direnmek. (YUDAHİN) Kıpçaklarda deriden kayış imal edene “kajyşcı” denirdi. (SAFRAN, 1989)
Kayışoğlu Araklı> Taşgeçit, Taşönü. Arsin> Güneyce, Harmanlı. Beşikdüzü> Akkese. Çaykara> Uzungöl. Güneysu> Gürgen. Rize> Hamidiye. Şiran> Sarıca.


KAYITOĞLU Kayıt, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkarların bir boyu. (ADİLOĞLU, 2005, s. 201)


Kayıt, Türkçe ad olup, Memluk beylerinden. (SÜMER, Şahıs Adları, s. 446) Kıpçakça kayıt-: Geri dönmek. (TOPARLI) Kayıt: Sınırlama, belli koşullar altına alma. (EYUBOĞLU, 1995)


Kayıtoğlu Ardanuç> Boyalı.


KAYLIGÖZOĞLU Kaylı-göz. Kaylı, Türkmen oymağı. (CANDAR, 1934, s. 16) Kaylar, Türk kavmi. (ŞEŞEN, 2001, s. 19) Kaylı, Başkurt kabilesi. (TOGAN, 2003, s. 24)


Kıpçakça kay: Yaz yağmuru. (EREN, 1999) Kaylıgöz: Çok ağlayan (mecaz).


Kayli, Moğollar öncesi Türkistan’da savaşın yapıldığı yerlerden biri. (BARTHOLD, 2017, s. 384)
Kaylıgözoğlu Trabzon> Gazipaşa.


KAYMAKOĞLU “Kaymak, Türk kökenli kavim olup, Kıpçaklara karışmışlardır. Kaymak kavmi 6. -8. yy. ’larda Türk Kağanlığı’nda kavimler birliğinin adıdır.” (HÜSEYNOVA, 2011, s. 52) Kaymak, Kimek-Kıpçaklarının bir diğer adı. (KUMEKOV, 2013, s. 34)


Kaymak, büyük Yörük obalarından. (İLBEY, 2010, s. 237) Kaymak, Yörük iskânlarında adı geçen aşiret. (BAYAR, 1994, s. 93)


Kaymakçı, Karay Türklerinde (ALTINKAYNAK, 2006, s. 136) ve Gagauz Türklerinde soy ad. (MANOV, 2001, 208)


Kaymak, 1500’lü yıllarda Bozok sancağında Türkmen yerleşim yeri. (KOÇ, 1988, s. 149)
Kaymakoğlu Bayburt> Rüştü, Söğütlü. Maçka> Atasu.


KAYNAKOĞLU Kaynak, Türk boyu. (LEZİNA)
Kaynak, Siverek’in köyü. (Köylerimiz, 1968, s. 696)
Kaynakoğlu Trabzon> Gazipaşa.


KAYSERİLİOĞLU Bayburt> Tuzcuzade. Trabzon> Gazipaşa, Hızırbey, Pazarkapı.


KAYTANOĞLU Kaytan, 1450’li yıllarda Malatya’da İğdir Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1383)
Kaytanoğlu Çayeli> Çilingir. Sürmene> Ormanseven.


KAYTAROĞLU Kayta, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkarlarda boy. (ADİLOĞLU, 2005, s. 201)


Kaytar, Kuman/ Kıpçak şahıs adı. (RASONYI, 2006, s. 498) Kaytar: Geri çevirme, geri döndüren. (EYUBOĞLU, 1995)


Kaytalu, 1500’lü yıllarda Karahisar’da yerleşim yeri. (BULDUK, 2013, s. 116)


Kaytaroğlu Artvin> A. Maden. Pazaryolu> Kozlu.


KAYTAZOĞLU Kaytas, Haleb ve Rakka sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 501)


Kaytaz, Türkçe ad. (KIRZIOĞLU, 1992, s. 178) Osmanlıda kaytaz: Hotoz yerinde kullanılan bir tabirdir. Kuşların başındaki tepelik, sorguca da denir. (PAKALIN, c. II s. 223) Kaytaz: İhmalci. (ÇAĞBAYIR)
Kaytazoğlu Kaytasoğlu/ Kaytaz’ınoğlu Çamlıhemşin> Köprübaşı. Hemşin> Bahar. Pazar> Ocak. Rize> Kireçhane. Sürmene> Çavuşlu, Soğuksu, Yeniay. Torul> Köprübaşı. Trabzon> Gazipaşa.


KAYUPOĞLU Kayıp, Karakalpak kabilesi. (LEZİNA)
Kayupoğlu Torul> İlecik.
KAYYUMOĞLU Kayyım: Mütevelli yerinde kullanılan bir tabirdi. (PAKALIN, c. II s. 223) Kayyum, Osmanlıda mesleki sınıf. (SELÇUK, 2002, s. 95)
Kayyumoğlu Bayburt> Şingah. Yusufeli> Demirkent, Erenköy, Kirazalan.


KAYTAZOĞLU/ KAYTAZ’INOĞLU/ KAYTASOĞLU Kaytas, Haleb ve Rakka sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 501)


Kaytaz, Türkçe ad. (KIRZIOĞLU, 1992, s. 178) Osmanlıda kaytaz: Hotoz yerinde kullanılan bir tabirdir. Kuşların başındaki tepelik, sorguca da denir. (PAKALIN, c. II s. 223) Kaytaz: İhmalcı. (ÇAĞBAYIR)


Kaytasoğlu/ Kaytazoğlu/ Kaytaz’ınoğlu Çamlıhemşin> Köprübaşı. Hemşin> Bahar. Pazar> Ocak. Rize> Kireçhane. Sürmene> Çavuşlu, Soğuksu, Yeniay. Torul> Köprübaşı. Trabzon> Gazipaşa.


KAZAKOĞLU Kazaklar, Türk halklarının bir boyu.


“Karadeniz kuzeyinde yaşayan Kazaklar, şayka kayıkları ile gelip Doğu Karadeniz kıyılarında yağmalamada bulunmuşlardır.” (SÜMER, 1992, s. 94)


Kazak, tarihi Türk kişi adı. (ATALAY, 1936) Kazak: Gezen, dolaşan. (EYUBOĞLU, 1995)
Kazak Mah. Bulgaristan’da yerleşim yeri. (ÇAVUŞ, 1990, s. 172)


Kazakoğlu Kürtün> Gündoğdu. Trabzon> Düzyurt. Yusufeli> Morkaya.


KAZANCIOĞLU/ KAZANOĞLU Kazancılar ilk kez M. Ö. II. yy. ’da Bulgarlarla birlikte Kafkasya’ya gelmişlerdir. (HÜSEYNOVA, 2011, s. 93) Salır Türk boyu içinde Kazancı aşireti bulunmaktadır ve Kazancı, bir adı da Hazarlıdır. (ATANIYAZOV, 2005, s 194)


Kazancı, Hazar-Ötesi Türkmen oymağı. (SÜMER, Oğuzlar, şema D) Kazancı, 1220’li yıllarda Menteşe yöresinde konar/ göçer Yörük/ Türkmen topluluğu. (ÇEVİK, 2012, s. 358) Kazancı, eski kayıtlarda Adana, Maraş, Kırşehir, Samsun, İçel sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 501) Kazancı, 1450’li yıllarda Adana sancağında yaygın Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1383) Kazancı, iskânlarda adı geçen aşiret. (BAYAR, 1994, s. 94) Kazan, Abaza kabilesi. (TAVKUL, 2007, s. 488)
“Kazancı, Dede Korkut hikâyelerinde boy beyi olarak adı geçen Salur Kazan‘ın adından geldiği düşünülmektedir.” (ÖZKAN, 2012, s. 67)


Kazan bey, Orta çağda Seyhun ırmağı boyundan Mangışlak’a göçen Türkmenlere (genelde Salırlara) liderlik etmiştir. (ATANIYAZOV, 2005, s. 192) Kazan, Kuman/ Kıpçak şahıs adı, Kuman asıllı Romen asilzadesi. (RASONYI, 2006, s. 498) Kazan, tarihi Türk kişi adı. (ATALAY, 1936) Kazan adı, Türkçe “sınır bölgesi” veya “sınır hattı” anlamındadır. (KAFESOĞLU, 1984, s. 196)


Kazanacılar, Kırcaali/ Bulgaristan (AYHAN, 2013, s. 273); Kazancı, 1500’lü yıllarda Ankara’da (EMEN, 2008, s. 118) ve Kazan/ Kazancı, 1450’li yıllarda Anadolu’da Türkmenlerin yaygın yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2639)
Kazanoğlu/ Kazancıoğlu Akçaabat> Dürbinar, Mersin, Orta. Ardeşen> Seslikaya. Arhavi> A. Hacılar, A. Şahinler, Cumhuriyet, Dikyamaç, Gürgencik, Tepeyurt, Yemişlik. Çayeli> Madenli. Çaykara> Şahinkaya. Fındıklı> Fındıklı, Kıyıcık. Gümüşhane> Süleymaniye, Yağlıdere. Güneysu> Kiremit, Ortaköy. Hopa> Sundura. İspir> Çayırbaşı. Kelkit> Gümüşgöze, Karşıyaka. Köse> Bizgili, Merkez. Maçka> Kaynarca. Murgul> Başköy, Damar. Of> Bayırca, Bölümlü. Pazar> Sivritepe. Rize> Çarşı, Düzköy, Gölgeli, Köprülü, Ortapazar, Topkaya. Şavşat> Tepeköy. Şiran> Bahçeli. Torul> Budak, Büyükçit. Trabzon> Çarşı, Geçit, Gülbaharhatun, Gürbulak, Hızırbey, Karlık, Ortahisar, Pazarkapı, Tos. Vakfıkebir> Bozalan. Yomra> Kıratlı. Yusufeli> Bıçakçılar.


Kazan muhaciri Trabzon> Çömlekçi, Gazipaşa.


Kazan, Tataristan’ın başşehri.
Kazanbaşoğlu Çayeli> Beşikçiler, Demirciler.


Kazanosmanoğlu Of> Kireçli.


KAZAOĞLU Kazalı, Osmanlı'da Ereş eyaleti sancağı. (BİLGE, 2015, s. 573) Kaze, Rumeli eyaletinde yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 112) Gelinen yer.
Kazaoğlu Çaykara> Taşören.


KAZAZOĞLU Gazzaz, 1450’li yıllarda Adana sancağında Varsak Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 874) Gazzazlu, 1500’lü yıllarda Maraş livasında Yörük taifesi. (SAKİN, 2010, s. 155)
Kazas, Karay Türklerinde soy ad. (ALTINKAYNAK, 2006, s. 136) Arapça kazaz: İpeği işleyen veya satan kimse. (ÇAĞBAYIR) Kazzaz, Osmanlıda mesleki sınıf. (SELÇUK, 2002, s. 95)
Kazaz, 1450’li yıllarda Sivrihisar (DOĞRU, 1997, s. 29) ve Edirne’de yerleşim yeri. (BOZLAK, 2008, s. 13)
Kazazoğlu Akçaabat> Akçaköy, Fındıklı. Bayburt> Kadızade, Zahit. Trabzon> Çarşı, Çömlekçi, Fatih, Gazipaşa, Ortahisar.


Kazazhacıhasanoğlu Trabzon> Ortahisar.
Kazazhacısüleymanoğlu Trabzon> Cumhuriyet.


KAZDALOĞLU Kazdağlı: Kendini beğenmiş. (ÇAĞBAYIR)
Kaz-dal. Dal: Kol. (ÇAĞBAYIR) (Bk. Kazoğlu) Kaztal, Türkçe coğrafi ad. (YURTSEVER, 1993, s. 91)


Kazdaloğlu Borçka> Güneşli. Güneysu> Kibledağı, Ortaköy. Hayrat> Dağönü. Of> Sugeldi. Rize> Bıldırcın, Kömürcüler, Muradiye. Şavşat> Kayadibi.


KAZIKOĞLU/ KAZIKÇIOĞLU Kazıklı, eski kayıtlarda Rakka, Sivas, Bozok, Maraş, Tarsus, Adana, Diyarbakır, Kocaeli, Kütahya, Bursa sancaklarında Türkmen/ Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 501) Kazıklu, 1450’li yıllarda Bozok sancağında Salur Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1385) Kazıkcılar, 1500’lü yıllarda Kütahya livasında Türkmen taifesi. (SAKİN, 2010, s. 216)


Kazuk, Safeviler döneminde Ustacalu Türkmeni beyi. (SÜMER, 1999, s. 58)


Kazıklı, Bulgaristan (AYHAN, 2013, s. 205); Kanuni döneminde Kerkük Livasında (SARINAY, 2003, s. 20) ve Kazık, Amasya’da eski yerleşim yeri. (ÇATAL, 2009, s. 33)


Kazıkoğlu/ Kazukoğlu/Kazıkçıoğlu Arhavi> Güngören. Bayburt> Nişantaşı. Kalkandere> Ormanlı. Köse> Altıntaş.
Kazıkkoparanoğlu Gümüşhane> Çamlı. Trabzon> Boztepe.


KAZIOĞLU Kazıoğlu, Türkmen taifesi. (HÜRMÜZLÜ, 2006, s. 164) Kazı, Anadolu’da yaygınTeke Türkmen grubu. (İLBEY, 2010, s. 18, 219) Kazili,1500’lü yıllarda Gence-Karabağ Eyaletinde Türkmen oymağı. (NECEFLİ, 2010, s. 10)


Kazılı, Tunceli’de yerleşim yeri. (KOÇ, 2016, s. 77) Kürtleşen Türkmenlerin hatırası.


Kazıoğlu Araklı> Yeşilköy. Çaykara> Şahinkaya. Of> Sıraağaç, Uğurlu. Tonya> Kayacan. Vakfıkebir> Yaylacık.


KAZİMOĞLU Ardanuç> Zekeriya. Bayburt> Kaleardı. Kelkit> Bezendi. Of> Ağaçbaşı. Trabzon> Bengisu, Gazipaşa, Gülbaharhatun.


KAZMAOĞLU Kazmacılar, Osmanlı ordusunda savaş sırasında yardımcı hizmet görenlerden bir sınıf. (AYHAN, 2013, s. 55) Askeri sülale.


Kazma, 1450’li yıllarda Anadolu’nun değişik yerlerinde Türkmen yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2640)


Kazmaoğlu Pazaryolu> Yaylalı. Rize> Gölgeli.


KAZMAZOĞLU Kazmazlı, Türkmenlerin Bıçakçı oymağından. (ORHONLU, 1987, s. 74)


Kazmazlı, zorunlu iskânlarda adı geçen yerleşim yeri. (ORHONLU, 1963, s. 70)
Kazmazoğlu Hayrat> Dağönü, Yarlı.


KAZMİNOĞLU Kazmin, “kazvin”den. Günümüzde Azerilerin çoğunlukta olduğu İran’da bir eyalet. Tarih’te Türklerin önemli yerleşim yerlerindendi. Azerbaycan’da Türklerin yerleştiği ilk bölgelerden biri. (SARAY, 2010, s. 69) Gelinen yer.


Kazminoğlu Yusufeli> Yaylalar.


KAZOĞLU/ KAZ’INOĞLU Kazlıoğlu, eski kayıtlarda Rakka, Adana, Sivas, Diyarbakır sancaklarında konar-göçer Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 502) Kazlu, 1450’li yıllarda Sivas ve Haleb sancaklarında Beğdili Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1386) Kazlı, zorunlu iskâna tabi tutulan Beydili Türkmeni oymağı. (ORHONLU, 1963, s. 58) Kazlu, Beğdili Türkmenlerinden olup 1690’lı yıllarda eşkıyalık olaylarına karışan aşiretlerden biri. (TATAR, 2005, s. 151) Kazlu, Rakka’ya sürgün edilen kabile. (UÇAKCI, Üçoklar, s. 286)


Eski Türklerde kazı: Hakim, yargıç. (ŞEN, 2007, s. 245) DLT’te Kaz, Afrasyab’ın kızının adı. (s. 844) Kazlı, Moğollar öncesi Türkistan’da Nişapur valisi. (BARTHOLD, 2017, s. 374)


Kazlar, Kırım’da yer adı. (DOĞRU, 1987, s. 86) Kaz dağları, Ortaasya’da Tanrı dağlarında ve Urumçi yakınlarında. (DOĞRU, 1985, s. 165) Kazlı, 1450’li yıllarda Malatya’da Yıva Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 982)
Kazoğlu/ Kaz’ınoğlu Ardanuç> Bulanık. Ardeşen> Işıklı. Artvin> Orta. Gümüşhane> Yeşildere. Hayrat> Pazarönü. Kelkit> Güllüce. Of> Ağaçseven. Pazaryolu> Kozlu. Şiran> Y. Kulaca. Trabzon> Boztepe. Trabzon> Gülbaharhatun, Hızırbey.


Kazalioğlu Çarşıbaşı> Samsun.


Kazeroğlu Rize> Paşakuyu.


Kaz-er: Türkmen eri.


Kazviranoğlu Kelkit> Sarışeyh.


Viran: Terk edilmiş.


KEBAPÇIOĞLU Kebabçı, Irak Türkmeni. (SAATÇI, 1999, s. 297) Kebabçı, Türkmen oymağı. (HÜRMÜZLÜ, 2006, s. 164) Kebaplar, Türkmen kabilesi. (BEYOĞLU, 2000, s. 421)
Kebapcı, 1500’lü yıllarda mesleki ad. (EMECEN, 2013, s. 77)


Kebapçı, Kefe livasında yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 105)


Kebapçıoğlu Akçaabat> Mersin. Gümüşhane> Alemdar, Süleymaniye. Demirözü> Çiftetaş. İspir> Yıldıztepe. Rize> Çiftekavak. Trabzon> Kemerkaya.


KEBİROĞLU Kebirli, eski kayıtlarda Maraş, Teke, Hamid ve Paşa sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 502) Kebirli, 1450’li yıllarda Hamid, Şam ve Haleb sancaklarında Karkın Türkmen oymağı ve Akşehir’de Kıpçak kabilesi. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1388)


Arapça kebir: Büyük, ulu. (DEVELLİOĞLU)


Kebirli, Kafkasya’da Karabağ hanlığının yerleşim yeri. (BİLGE, 2015, s. 242)


Kebiroğlu Rize> Erenköy, Karayemiş.


KEBUNLUOĞLU Eski Uygurlarda kebin> kabın: Bir vergi adı. (ÇAĞBAYIR)


Kabun, Mazgirt’te köy.


Kebunluoğlu Yusufeli> İşhan.


KEÇECİOĞLU Keçeçi, 1450’li yıllarda Aydın sancağında Eymür Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1389) Keçeci, 1500’lü yıllarda Aydın livasında Türkmen taifesi. (SAKİN, 2010, s. 217)


Keçeciler, askeri sınıf. (ERCAN, 1989, s. 52) Keçeci, eskinin mesleği. (İNBAŞI, 2014, s. 15) Keçeci, 1500’lü yıllarda Gagauz Türklerinde soy ad. (CEBECİ, 2008, s. 65)


Keçeciler, 1450’li yıllarda Konya’da Kızık Türkmeni köyü (HALAÇOĞLU, 2009, s. 911) ve Keçeci, Tuna’da yerleşim yeri. (DRAGANOVA, 2006, s. 84)
Keçecioğlu Akçaabat> Adacık, Karpınar. Araklı> Aytaş. Ardanuç> Geçitli. Bayburt> Kitre. Gümüşhane> Sarıçiçek. Maçka> Akarsu, Atasu. Trabzon> Boztepe, Çağlayan, Çömlekçi, Gazipaşa, Ortahisar. Yusufeli> Bıçakçılar, Kılıçkaya.


KEÇELİOĞLU Keçelioğlu, Maraş sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 502) Keçelü, 1450’li yıllarda Menteşe sancağında Bayındır Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1389) Keçeli, 1500’lü yıllarda Maraş livasında Türkmen oymağı. (SAKİN, 2010, s. 217)


Keçeli: Yeniçerilerden keçekülah giyenler hakkında kullanılan bir tabirdi. (PAKALIN, c. II s. 236)


Keçelioğlu Rize> Çiftekavak.


KEÇİOĞLU “Keçili, Güney - Kızıl Kışlak, Evoğlu köyleri bilhassa Kengerli taifesinin kolları ile ilişkilidir (s. 29). Oğuz Kayılarının bir kuşağının adı Keçili/ Keçioğlu olmuştur.” (V. Milletlerarası T. H. K. Kongresi, s. 31)
Keçi, 1220’li yıllarda Menteşe yöresinde konar/ göçer Yörük/ Türkmen topluluğu. (ÇEVİK, 2012, s. 358) Keçi, Maraş, Adana, Gelibolu, Haleb, Aydın, Sivas, Vize, Hamid, Amasya, Paşa, Niğbolu sancaklarında konar-göçer Türkmen/ Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 503) Keçiler, 1450’li yıllarda Aydın sancağında Eymür Türkmeni oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1355) Keçilioğlu, zorunlu iskânlarda adı geçen Yörük aşireti. (BAYAR, 1994, s. 113)


Keçilü, 1500’lü yıllarda Ankara’da (AÇIKGÖZ, 2004, s. 140), Keçiler/ Keçili/ Keçililer, Rumeli eyaletinin değişik vilayetlerinde yaygın yerleşim yeri. (AYHAN, 2013)
Keçioğlu Araklı> Aytaş. Arsin> Gölcük. Gümüşhane> Duymadık. İkizdere> Gölyayla. Rize> Boğaz, Fener. Yomra> Kayabaşı.


KEÇİOĞLU “Keçili, Güney - Kızıl Kışlak, Evoğlu köyleri bilhassa Kengerli taifesinin kolları ile ilişkilidir. (s. 29) Oğuz Kayılarının bir kuşağının adı Keçili/ Keçioğlu olmuştur.” (V. Milletlerarası T. H. K. Kongresi, s. 31)


Keçi, Maraş, Adana, Gelibolu, Haleb, Aydın, Sivas, Vize, Hamid, Amasya, Paşa, Niğbolu sancaklarında konar-göçer Türkmen/ Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 503) Keçiler, 1450’li yıllarda Aydın sancağında Eymür Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1355) Keçilioğlu, zorunlu iskânlarda adı geçen Yörük aşireti. (BAYAR, 1994, s. 113)


Keçilü, 1500’lü yıllarda Ankara’da yerleşim yeri. (AÇIKGÖZ, 2004, s. 140) Keçiler, Keçili, Keçililer, Rumeli eyaletinin değişik vilayetlerinde yaygın yerleşim yeri. (AYHAN, 2013)


Keçioğlu Araklı> Aytaş. Arsin> Gölcük. Gümüşhane> Duymadık. İkizdere> Gölyayla. Rize> Boğaz, Fener. Yomra> Kayabaşı.


KEÇOĞLU Keç, Abaza taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 104) Keç: İnatçı anlamında olup, Türkmenlerin Karataşlı ve Teke oymaklarına mensuptur. (ATANİYAZOV, 2005, s 197)


Keç, Yukarı Kür ve Çoruh boylarındaki Türkçe ad. (KIRZIOĞLU, 1992, s. 173) Azerice kec: İnat, aksi. (ALTAYLI, 1994) Türkmence keç: İnatçı. (ÖLMEZ, 1995) Kıpçakça keç-: Güneş batmak, kaybolmak. (AKYOL, 1919, s. 92)


Keçoğlu İkizdere> Gölyayla. Rize> Boğaz, Fener.


KEDAŞOĞLU DLT’te kadaş: Hısım, akraba. Orhun Kitabelerinde kadaş: Beylerin yakınları, akrabaları. (SÜMER, Şahıs Adları, s. 99)


Ked-aş, Lazca etkisiyle alınabilecek –aş eki. Eski Türkçe ked: Güçlü, dayanıklı. (LAYPANOV, 2008, s. 113)


Kedaşoğlu Arhavi> Derecik.


KEDİOĞLU Kedi, Türkmen oymağı. (ATANIYAZOV, 2005, s. 297) Kedi, Yörük cemaati. (SAKİN, 2010, s. 377)


Kediler, Yozgat’ta eski yerleşim yeri. (TMYK, 1946, s. 1212)
Kedioğlu Beşikdüzü> Adacık. Şalpazarı> Doğancı, Dorukiriş, Gölkiriş. Giresun. (EMECEN, 2015)


Kediyeloğlu Artvin> Beşağıl. Şavşat> Çoraklı.


KEFANOĞLU Kaffan, 1450’li yıllarda Saruhan’da Karkın Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1166)


Kefanoğlu Yusufeli> Yamaçüstü.


KEFÇEOĞLU Farsça kefçe: Kepçe. (ÇAĞBAYIR) Mesleki ad.


Kepçeli, Silistre’de yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 483)
Kefçeoğlu Yomra> Namık Kemal, Sancak.


KEFELİOĞLU Kefeli, Bursa sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 504) Kefeoğlu 1600’lü yıllarda adı değişik sebeplerle kayıtlara geçen Türkmen oymağı. (REFİK, 1930, s. 85)


Kefeli, Karay Türklerinde (ALTINKAYNAK, 2006, s. 135) ve 1500’lü yıllarda Gagauz Türklerinde soy ad. (CEBECİ, 2008, s. 121)


Kefe, Altın Ordu şehri. (YAKUBOVSKİY, 1976, s. 44) Kefe, Kırım’da sancak. (SEZEN, 2006, s. 297) Kefelioğlu Araklı> Araklı, Taşgeçit, Yiğitözü. Arsin> Elmaalan, Fındıklı. Bayburt> Uzungazi. Derepazarı> Tershane. İspir> Çakmaklı. Köprübaşı> Gündoğan. Sürmene> Gültepe. Trabzon> Gazipaşa, Yenicuma. Yusufeli> Altıparmak.


Kefalalioğlu Hopa> Bucak. Mesleki takma ad. Kefeli’den


Kefeloğlu Arhavi> Musazade. Hopa> Esenkıyı.


KEFLİOĞLU Kefli, 1450’li yıllarda Karaman vilayetinde Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1393)
Kefli, Beşikdüzü’nün köyü.


Keflioğlu Vakfıkebir> İlyaslı. Ordu’da. (GÜNAYDIN, 2011, s. 290)
Keflihasanoğlu Vakfıkebir> Caferli.


KEFUROĞLU Kefirli, Maraş, Aydın, Kütahya, Karesi sancaklarında konar-göçer Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 504) Kefirli, zorunlu iskânlarda adı geçen Türkmen oymağı. (BAYAR, 1994, s. 94)


Kıpçak ağzında kefur: İnkar eden. (TOPARLI)
Kefuroğlu Çaykara> Akdoğan. Yusufeli> Bıçakçılar.


KEHAOĞLU Keheler, Türkmen oymağı. (HÜRMÜZLÜ, 2006, s. 164)


Farsça keha: Utangaç. (ÇAĞBAYIR)


Kehaoğlu Ardanuç> Bereketli.


KEHKESANOĞLU Keh-kesan. Kehi, Türkmen oymağı. (ERENDOR, 2016, s. 212) Kutatgu Bilik’te keg: Kin, öç, hınç. (ÜŞENMEZ, 2006) Kesan, 1500’lü yıllarda Şam eyaletinde yerleşim yeri. (ÖKSÜZ, 2016, s. 168)


Kehkesanoğlu İyidere> Köşklü.


KEKEÇOĞLU Kekeçlü, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Varsak Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1394) Kekeçler, 1500’lü yıllarda Konya livasında Türkmen taifesi. (SAKİN, 2010, s. 218)
Kekeç Mehmet, Celali liderlerinden. (GRISWOLD, 2002, s. 167)


Kerkeç: Eskiden muhasara olunan kaleleri tazyik etmek, top ve tüfekle dövmek için dışarısına yapılan kule. (PAKALIN, c. II s. 243) Kekeç: Kekeme.


Kekeçler, 1450’li yıllarda Karaman’da Türkmen yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 879)
Kekeçoğlu Ardanuç> Akarsu. Arhavi> Küçükköy. Bayburt> Aksaçlı, Şingah, Uzungazi. Hopa> Balıkköy, Yoldere. İspir> Araköy, Üzümbağı. Pazaryolu> Sergenkaya. Şalpazarı> Ağırtaş, Doğancı, Kalecik, Kireç. Yusufeli> Çevreli, Kınalıçam, Taşkıran.


Kekezoğlu Beşikdüzü> Dağlıca.


KEKELİOĞLU Keke, Yomut Türkmeni oymağı. (İLLİYEV, 2010, s. 63) Kekili, 1700’lü yıllarda zorunlu iskâna tutulan Türkmen aşireti. (ÇELİKDEMİR, 2001, s. 148)


Arapça kekel: Tembel. (ÇAĞBAYIR)


Gegel, Hazar Türklerinin günümüze uzantısı Karaylar’da soy ad. (ALTINKAYNAK, 2006, s. 135)


Kekelioğlu/Kekeleoğlu Gümüşhane> Bağlarbaşı. Yusufeli> Günyayla.


KEKEVAOĞLU Kheva, Türk oymağı. (KIRZIOĞLU, 1992, s. 173) Keke-va. Keke, Maraş ve Adana sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 504) Keke, 1500’lü yıllarda Dulkadirli Türkmeni kolu. (SARI, 2015, s. 397)


Keke-va. Ava: Ağa, efendi. (ÇAĞBAYIR) Kekeva: Türkmen ağası.


Kekevaoğlu/ Kekevoğlu Arhavi> Ortacalar, Sırtoba. Çayeli> Latifli.


KELAHMETOĞLU Kelemet, Kıpçak kökenli Malkar Türklerinde bir boy. (TAVKUL, 2007, s. 507)
Kelahmetoğlu Akçaabat> Pulathane. Artvin> Okumuşlar. Bayburt> Örence. Hopa> Çimenli. Kelkit> Kılıççı. Şalpazarı> Üzümözü. Torul> Işık. Trabzon> Yalı.


KELALİOĞLU Kelali, Dulkadirli Türkmenleriyle bağlantılı sülale. (UÇAKCI, 2013, s. 122) Kelali, Türkmen oymağı. (İLLİYEV, 2010, s. 85)
Kelalioğlu Akçaabat> Akdamar. Ardeşen> Tunca. Arhavi> Balıklı, Y. Hacılar. Arsin> Gölgelik. Bayburt> Balca, Çayıryolu, Şingah. Beşikdüzü> Çarıklı, Dolanlı. Çaykara> Çambaşı, Karaçam. Demirözü> Y. Pınarlı. Gümüşhane> Akçahisar. İspir> Ahlatlı. Kelkit> Örenbel, Sadak. Köse> Kabaktepe, Merkez. Şalpazarı> Dorukiriş, Üzümözü. Şiran> A. Duruçay. Trabzon> Boztepe, Çömlekçi. Vakfıkebir> Çavuşlu.


KELEBEKOĞLU Kelebel, Kafkas kavmi olan Lezgilerin kolu. (BERJE, 1958, s. 17)


Kelebek, Vidin’de yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 328)
Kelebekoğlu Şalpazarı> Kasımağzı. Vakfıkebir> Mısırlı.


KELEKOĞLU Kelek, Ensari Türkmeni oymağı. (ATANIYAZOV,2005, s. 293) Kelekçi, 1520’li yıllarda Menteşe Bölgesinde Yörük taifesi. (KARACA, 2008, s. 418) Kelekçi, iskânlarda adı geçen aşiretlerden. (BAYAR, 1994, s. 94)


Kıpçakça kelek: Bir tür tahtadan yapılmış sal. (AKYOL, 1919, s. 93)
Kelekoğlu İspir> Mülk, Karakarmış. Kelkit> Deredolu.


KELERLİOĞLU Keler, Türkmen oymağı. (LEZİNA) Keler/ Kelerli, iskânlarda adı geçen aşiretlerden. (BAYAR, 1994, s. 94)


Keler, Altaylarda isim. (NASKALİ) DLT’te ve Kıpçakça keler: Kertenkele. (TOPARLI) Çağatayca keler: Kertenkele. (KUNOS, 1902, s. 126) Şalpazarı’nda keler: Kertenkele. (KARACA, 2000, s. 217)


Kelerlü, 1500’lü yıllarda Aydın sancağında Türkmen yerleşim yeri. (YAZICI, 2002, s. 210) Keler, Of’un köyü ve Kalkandere’de mahalle.


Kelerlioğlu Kalkandere> Geçitli. Rize> Düzköy.


KELEŞOĞLU Keleş, Balat kazasında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 505) Keleş, 1450’li yıllarda Karaman, Aydın, Konya sancaklarında yaygın Yıva Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1395) Keleş, iskânlarda adı geçen Türkmen aşireti. (BAYAR, 1994, s. 94)


Keleş, Karay Türklerinde (ALTINKAYNAK, 2006, s. 135) ve Gagauz Türklerinde soy ad. (MANOV, 2001, 208)


Eski Türkçe keleş: Bahadır. (ATALAY, 1936) Keleş: Saçı dökülmüş, kelleşmiş. (EYUBOĞLU, 1995)


Keleşcik, Türkistan’da Şaş şehrinin yakınında bir şehir. (AYDIN, 1989, s. 74) Keleş, Türkistan’da nehir. (BARTHOLD, 2017, s. 193) Keleşcik, Moğollar dönemi Türkistan’da (KUSHENOVA, 2006, s. 109) ve Keleş, Balkanlarda yaygın yerleşim yeri. (AYHAN, 2013)
Keleşoğlu Akçaabat> Dörtyol, Dürbinar, Kirazlık. Araklı> Çukurçayır, Değirmencik, Kalecik, Kayacık, Sularbaşı, Turnalı. Ardanuç> Sakarya. Ardeşen> Işıklı. Arsin> Elmaalan, Gölcük, Gölgelik. Artvin> Ortaköy, Sümbüllü, Varlık. Bayburt> Çakırbağ, Çamlıkoz, Kitre, Mutlu. Beşikdüzü> Denizli, Seyitahmet. Borçka> Anbarlı, Avcılar. Çamlıhemşin> Şenyuva. Çaykara> Kabataş, Ulucami. Dernekpazarı> Akköse, Çalışanlar, Taşçılar. Fındıklı> Çağlayan. Gümüşhane> Çamlı, Gözeler, Hasanbey. Güneysu> İslahiye. Hayrat> Balaban. Hopa> Köprücü. İkizdere> Ballıköy, Tulumpınar. Kelkit> Örenbel. Köprübaşı> Arpalı. Köse> Yuvacık. Maçka> Çatak, Sukenarı. Of> Ballıca, Fındıkoba, Keler. Sürmene> Çamburnu, Yeniay. Şalpazarı> Akçiris, Çetrik, Dorukiriş, Gökçeköy. Şavşat> Meşeli. Şiran> Çal. Torul> Günay, Işık. Trabzon> Bahçecik, Bengisu, Boztepe, Cumhuriyet, Çağlayan, Çarşı, Çömlekçi, Çukurçayır, Fatih, Gazipaşa, Gülbaharhatun, İskenderpaşa, Kavala, Kozluca, Kutlugün, Pazarkapı, Pınaraltı, Sevimli, Yenicuma, Yeniköy. Yomra> Demirciler, Ocak, Oymalıtepe. Yusufeli> Cevizlik, Erenköy, Köprügören, Pamukçular.


Keleşreisoğlu Trabzon> Gazipaşa.


KELHALİLOĞLU Kelhalil, Rakka, Aydın, Ankara, Bursa sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 505)
Kelhaliloğlu Bayburt> Bayraktar, Şingah. Maçka> Yazlık.


KELHASANOĞLU Kelhasanoğlu, iskânlarda adı geçen Türkmen aşireti. (BAYAR, 1994, s. 114)


Kelhasanoğlu Ardeşen> Işıklı. Bayburt> Tuzcuzade. Kelkit> Çimenli. Şalpazarı> Gökçeköy, Gölkiriş.


KELİFOĞLU Kelif, Hazar Ötesi Türkmeni. (CİHAN, 2010, s. 110)


Kalif, Batı Türkistan’da şehir. (AYDIN, 1989, s. 68) Kalif, Moğollar öncesi Türkistan’da yerleşim yeri. (BARTHOLD, 2017, s. 84) Kelif, Şiran’ın eski köyü.
Kelifoğlu Şiran> Arıtaş, Ardıçlı, Çatmalar, Evren.


KELKİTLİOĞLU/ KELKİTOĞLU Kelkit yöresinde ilkçağda bir Kerkit halkının yaşadığını biliyoruz. (UMAR, 1993, s. 416) Adını bu halktan almıştır.


Kelkitoğlu/ Kelkitlioğlu Bayburt> Saraycık, Şingah, Tuzcuzade, Uzungazi. Hayrat> Köyceğiz. Kelkit> Karşıyaka, Söğütlü. Köse> Akbaba, Övünce. Kürtün> Beşir. Şiran> Erenkaya, Karaca, Kırıntı, Söğütalan, Telme. Trabzon> Pazarkapı. Yusufeli> Alanbaşı.


Kelkitliismailoğlu Bayburt> Tuzcuzade.


KELLECİOĞLU Kelle, Göklen Türkmenlerinden. (LEZİNA) Kellecioğlu, Türkmeni oymağı. (EMREN, 2018, s. 16) Kelleci, Salur Türkmeni kolu. (UÇAKCI, Üçoklar, s. 142)


Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar Türklerinde keleçi: Haberci. (PRÖHLE, 1990)


Kellecioğlu Arhavi> Güngören, Kale. Beşikdüzü> Denizli, Kutluca. Borçka> Güreşen. Çarşıbaşı> Şahinli. Yavuz. Of> Yazlık. Şalpazarı> Fidanbaşı. Trabzon> Gazipaşa. Yusufeli> Bıçakçılar.
Kelleveziroğlu Akçaabat> Demirtaş, Derecik, Yıldızlı. Rize> Değirmendere. Trabzon> Soğuksu.


KELMUSTAFAOĞLU Kelmustafa, 1700’lü yıllarda zorunlu iskâna tutulan Türkmen aşiret. (ÇELİKDEMİR, 2001, s. 112)
Kelmustafaoğlu Gümüşhane> Akçahisar.


KELOĞLU Keller, Karkın, Ata, Yomut ve Ensari Türkmeni kolu. (LEZİNA) Keller, Bozok, Kayseri, Sivas, Kilis, Rakka, Van, Maraş, Tire, Aydın, Erzurum sancaklarında Türkmen/ Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 505) Keller, 1450’li yıllardaAydın sancağında Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1395) Keller, 1690’lı yıllarda zorunlu iskânlar sırasında adı geçen Türkmen oymağı. (ORHONLU, 1963, s. 83) Keller, Rakka’ya sürülen aşiretlerden. (UÇAKCI, Üçoklar, s. 286)


Keloğlu, Gagauz Türklerinde soy ad. (MANOV, 2001, 208) Kıpçakça kel: Çorak yer. (TOPARLI)


Keloğulları, Kırcaali’de/ Bulgaristan; Keller, Niğbolu’da (AYHAN, 2013, s. 274, 448) ve 1450’li yıllarda Aydın’da Bayındır Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 213)
Keloğlu Akçaabat> Derecik. Arsin> Fındıklı, Gölcük. Artvin> Hızarlı. Düzköy> Alazlı. Hayrat> Yırca. Kelkit> Kılıççı. Şalpazarı> Dereköy. Torul> Harmancık. Trabzon> Çağlayan, Karakaya, Pazarkapı.
Kel ile bağlantılı sülaleler:
Kalhacıoğlu Of> Darılı, Kumludere, Örtülü.


Kelbekiroğlu Bayburt> Mutlu, Şingah.
Kelgüloğlu Çamlıhemşin> Ülkü.


Kelhüseyinoğlu Bayburt> Saraycık. Kelkit> Yeşilova. Köse> Övünce.
Kelibrahimoğlu Rize> Fener.


Kelibooğlu Şiran> Arıtaş.


Kelismailoğlu Bayburt> Helva. Beşikdüzü> Kalegüney. Gümüşhane> Kazantaş. Kelkit> Sadak. Şalpazarı> Dorukiriş.
Kelmehmetoğlu Bayburt> Helva, Şingah. Gümüşhane> Erdemler. Şiran> Günyüzü. Yomra> Çınarlı.
Kelmusaoğlu Vakfıkebir> Deregözü.


Kelömeroğlu Bayburt> Zahit. Beşikdüzü> Kalegüney, Yenicami. Çarşıbaşı> Kavaklı. Kelkit> Başpınar.


Kelsalihoğlu Torul> Büyükçit.
Keltuğoğlu Vakfıkebir> Yalıköy.


KELOSMANOĞLU Kelosmanoğlu, Harmandalı Türkmeni oymağı. (SAVAŞ, 2017, s. 247)
Kelosmanoğlu Ardeşen> Eskiarmutluk, Tunca. Gümüşhane> Bağlarbaşı.


KELTEOĞLU Kelteler, Ensari Türkmeni. (ATANIYAZOV, 2005, s. 289) Kelte, Hazar-Ötesi Türkmen oymağı. (SÜMER, Oğuzlar, şema L. III) Kelte, Yomut Türkmeni. (İLLİYEV, 2010, s. 21)


Kırgızca kelte: Sıra, nöbet. (YUDAHİN) Kazakça kelte: Kısa. (KENESBAYOĞLU) Kıpçakça kelte: Keler. (TOPARLI)


Kelteoğlu Şalpazarı> Düzköy, Turalıuşağı. Yusufeli> Taşkıran.


KEMAHLIOĞLU Kemah, Kıpçak boyu. (TOGAN 1981, s. 45)


Kemah, Erzincan’ın ilçesi.
Kemahoğlu Kelkit> Gültepe, Kılıççı.


KEMALOĞLU Kemal, Maraş, Bozok, Kırşehir, Siverek, Adana, Edirne, Niğbolu sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 506) Kemaloğlu, 1450’li yıllarda Karaman, Çorum, Aydın, Maraş ve Adana’da çok yaygın Döğer Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1395) Kemalli, 1500’lü yıllarda Maraş sancağında Dulkadirli Türkmeni oymağı. (SARI, 2015, s. 154) Kemal, iskânlarda adı geçen aşiretlerden. (BAYAR, 1994, s. 94)
Kemaller, Bulgaristan (ÇAVUŞ, 1990, s. 172) ve Kemalli, 1500’lü yıllarda Bozok’ta Dulkadirli Türkmenlerin yerleşim yeri. (SARI, 2015, s. 132)
Kemaloğlu Akçaabat> Ağaçlı, Aydınköy. Araklı> Kayaiçi. Ardanuç> Adakale, Bulanık, İncilli, Tepedüzü. Ardeşen> Merkez. Arhavi> Konaklı. Artvin> Çarşı, Dere, Hızarlı, Orta, Şehitlik, Tütüncüler. Bayburt> Sancaktepe, Sığırcı, Tuzcuzade. Çaykara> Uzungöl, Yeşilalan. Demirözü> Çatalçeşme, Demirözü, Konursu. Dernekpazarı> Ormancık. Gümüşhane> Akgedik, Bahçecik, Çamlı, İnönü, Örenler, Tandırlık. Kelkit> Cumhuriyet. Murgul> A. Küre, Başköy. Of> Çataldere, Sugeldi. Pazaryolu> Esenyurt, Kılıççı. Şavşat> Atalar, Düzenli, Meşeli, Ziyaret. Tonya> Karşular. Trabzon> Gülbaharhatun, Pazarkapı. Vakfıkebir> Rıdvanlı. Yusufeli> Bahçeli, Esendal, Öğdem.
Kemalbayraklaroğlu Artvin> Çarşı, Sarıbudak.


Kemalsalihoğlu Gümüşhane> Çamlı.


KEMANCIOĞLU Keman, Türkmen aşireti. (ATANIYAZOV, 2005, s. 197) Kemanlı, Maraş sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 506)


Osmanlı’da keman, silah türü. (ÖZTÜRK, 2000, s. 180)
Kemanlar, Tuna’da (DRAGANOVA, 2006, s. 82) ve Kemane, Dobruca’da yerleşim yeri. (BÜYÜKBAŞ, 2006, s. 121)
Kemancıoğlu Trabzon> Çarşı.
Kemankaoğlu Çamlıhemşin> Dikkaya.


Keman-ka. Bölgede kişi ve akraba lakaplarının sonuna-ka eki getirmek yaygın durumdur. Dayıka, Alika, Mutika…


KEMENCEOĞLU Kemençe, Kuman/ Kıpçak menşeli aile ve şahıs adlarındandır. (RASONYI, 1983, s. 37) Kemaneci, Karay (Karaim) Türklerinde soy ad. (ALTINKAYNAK, 2006, s. 136)


Kemence, Kırımda yaygın yer adı. (DOĞRU, 1987, s. 86) Kemence, Macaristan’da yerleşim yeri. (BİLGE, 2010, s. 323) Gelinen yer ve folklorik ad.
Kemenceoğlu/ Kemençecioğlu Beşikdüzü> Adacık. Dernekpazarı> Çalışanlar.


KEMEOĞLU Kemek, Kıpçak kolundan. (KIRZIOĞLU, 1992, s. IX)


Keme: Sincap. (ÇAĞBAYIR) Kıpçakça keme: Gemi. (TOPARLI) Kırgızca keme: Büyük sandal, gemi. (YUDAHİN)


Kemeoğlu Yusufeli> Esenyaka. Boyabat. (YILMAZ, 2018, s. 41)


KEMEROĞLU Kemer, Sivas, Çıldır, Erzurum, Amasya sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 506) Kemer, 1450’li yıllarda Aydın sancağında Yaparlı Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1397) Kemer, 1500’lü yıllarda Antalya’da Türkmen/ Yörük aşireti. (AKGÜL, 1989, s. LXXVI) Kemerli, 1700’lü yıllarda zorunlu iskâna tutulan oymak. (ÇELİKDEMİR, 2001, s. 148)


Kemeroğlu Köprübaşı> Beşköy. Trabzon> Fatih.


KEMİKLİOĞLU Kemikli, Varsak Türkmeni. (LEZİNA) Kemikli, 1500’lü yıllarda Biga livasında Türkmen taifesi. (SAKİN, 2010, s. 218)


Kemiklioğlu Demirözü> Demirözü. Rize> Fener.
Kemiksizoğlu Şalpazarı> Üzümözü.


KEMOĞLU Kem, Türkmen aşireti ve Eski Türkçe kem: Nehir, ırmak. (ATANIYAZOV, 2005, s. 197)
Bilge Kağan Anıtlarında Kem, Yenisey ırmağının adı. (SİMİÇ, 2005)


Kem, Türkçe coğrafi adlardan. (YURTSEVER, 1993, s. 91)


Kemoğlu Kelkit> Aydoğdu.


Kemhacıoğlu Of> Kumludere. Trabzon> Yalıncak.


Kemkeşoğlu Kelkit> Alacat. Pazaryolu> Büyükdere.


Kemkiloğlu Kürtün> Gündoğdu.


KENANOĞLU Kenen, Kıpçak kabilesi. (MAŞKOV, 2006, s. 20) Kenan, Ankara ve Niğde sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 506) Kenanlu, 1450’li yıllarda Karaman vilayetinde Kınık Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1399)


Kenanlı, 1450’li yıllarda Konya’da Beğdili Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2354)


Kenanoğulları, Ahıska kökenli sülale. (BAYRAKTAROĞLU, 1992, s. 265)
Kenanoğlu Ardanuç> Aydın, Tosunlu. Arsin> Cumhuriyet. Bayburt> Alapelit. Gümüşhane> Çayırardı. Güneysu> Ulucami. Kalkandere> Kayabaşı. Sürmene> Üzümlü. Şiran> Akbulak, Günyüzü, Kadıçayırı. Torul> Zigana. Trabzon> Akoluk, Çağlayan, Çömlekçi, Gazipaşa, İskenderpaşa, Ortahisar, Pazarkapı.


KENDİROĞLU Kendir, 1450’li yıllarda Hamit sancağında Yazır Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1399)
Kendiroğlu Bayburt> Saraycık. İspir> Bahçeli, Çamlıkaya, Elmalı, Güney, Numanpaşa. Kelkit> Ünlüpınar.


KENEOĞLU Kene, 1450’li yıllarda Konya sancağı ile Karaman vilayetinde yaygın Büğdüz Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1399) Kene, Sakar Türkmeni kolu. (LEZİNA) Kenneli, Irak’ta Türkmen oymağı. (BAKIR, 2016, s. 307)
Kıpçakça kene: Karşılıklı ziyaret. (TOPARLI)
Keneoğlu Dernekpazarı> Taşçılar.-


KENPİROĞLU Ken-pir. DLT’te ken: Şehir. Şehrin piri.


Kenpiroğlu Hemşin> Yaltkaya.


KENTEROĞLU Türk kabilesi Kenger’den bozma olabilecek kelime.


Eski Türklerde kender: Askeri unvan. (DONUK, 1988, s. 31)
Kenteroğlu Bayburt> Veysel.


KEPENEKOĞLU Kepenekçi, Kafkasya’da (Borçali) bölge ve oymak. (KIRZIOĞLU, 1992, s. 138) Kepenekoğulları, Karaman eyaletinde Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 507) Kepenekci,1500’lü yıllarda Gence-Karabağ Eyaletinde Türkmen oymağı. (NECEFLİ, 2010, s. 11)


Keçi kılından giyim yapanları halk “kepenek-çi” diye adlandırmaktaydı. (HÜSEYNOVA, 2011, s. 94) Kıpçak ağzında kebenek: Çobanların omuzlarına aldıkları dikişsiz, kolsuz, keçeden üstlük, aba. (KOCAPİNAR, 2014, s. 253)


Kepenek Bükü, 1693 yılı zorunlu iskânlar sırasında İlbeyli oymağının yerleştirildiği yerlerden. (ORHONLU, 1987, s. 64) Kepenekçi, Kafkasya’da eski Kıpçaklardan kalan yer adı. (KIRZIOĞLU, 1992, s. 138) Kepenek, 1500’lü yıllarda Sivas’ın mahallesi. (DEMİR, 2007, s. 86) Kepenekçi, Azerbaycan’da yerleşim yeri. (HÜSEYNOVA, 2011, s. 65)


Kepenekoğlu Çayeli> Zafer. Hemşin> Hilal.


KEPİRLİOĞLU Kepiroğlu, Türkmen oymağı. (EMREN, 2018, s. 16)


Kepir, Ot bitmeye gücü olmayan yerler.


Kepirlioğlu Gümüşhane> Tuzcuzade.


KEPLİOĞLU Kepkinli, Erzurum sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 507)


Kep-li, Türkçe -li yapım eki almış sözcük. Kutagu Bilik’te kep: Vücut. (ÇAĞBAYIR) Kepli: Cüsseli. Kafkas Kumuk Türklerinde kepli: Neşeli, şen. (PEKACAR, 2011) Kepli: Çok zengin. (DS)


Keplioğlu Hemşin> Yaltkaya. Ladik. (ÖZER, 2015)


KERAKOĞLU Garakçı, Türkmen oymağı. (İLLİYEV, 2010, s. 23)


Kerağ: Çorak toprak. (ÇAĞBAYIR) Kıpçakça keraki-: Asmak. (TOPARLI) Kera ve Karak tarihi Türk kişi adı. (ATALAY, 1936)


Kerek, 1500’lü yıllarda Dimetoka’da (Balkanlar) yerleşim yeri. (ÇAM, 2010, s. 80)


Kerakoğlu Yusufeli> Dokumacılar.


KERASOĞLU Keres, Altay Türklerinden. (ORKUN, 2011, s. 24) (Bk. Kirazoğlu)


KERBEKOĞLU Ker-bek. Ker, Ensari Türkmen boyunun kolu. (LEZİNA) Çok Türk ağızlarında bek: Bey. Kerbek: Türkmen beyi.
Kerbekoğlu Kelkit> Deredolu.


KEREMOĞLU Keremli, Revan eyaletinde Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 507) Keremoğlu, 1450’li yıllarda Konya’da yaygın Salur Türkmeni kolu. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1402) Keremoğlu, 1500’lü yıllarda Aksaray’da Türkmen taifesi. (SAKİN, 2010, s. 219)


Uygurlarda kerem: Mağara evleri. (ÖGEL, 2000, c. III, s. 71) Arapça kerem: Soyluluk, asalet. Cömert. (DEVELLİOĞLU)
Kerem, 1450’li yıllarda Niğde sancağında Bayındır Türkmeni köyü. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1950) ve 1500’lü yıllarda Kırşehir’de yerleşim yeri. (GÖKÇINAR, 2007, s. 23)
Keremoğlu Artvin> Ağıllar, Ortaköy. Beşikdüzü> Dağlıca, Duygulu. Hemşin> Yaltkaya. İspir> Aksu. Kelkit> Dereyüzü. Yusufeli> Altıparmak, Balcılı, Bıçakçılar, Çamlıca, Erenköy, Esendal, Esenyaka, Yüncüler.


Kerembayraktaroğlu Yusufeli> Esenyaka, İşhan.


Keremitoğlu Düzköy> Çal.


Kafkasya’da Kumuk Türklerinde keremet: Asilik. (PEKACAR, 2011)


Kerem-it: Keremler, Türkmenler. Eski Türkçe –it eki çoğul edatıdır.


KERENCOĞLU Keren, Batı Türkistan’da yerleşim yeri. (AYDIN, 1989) Kerend, Basra vilayeti sancağı. (BELLETEN, sayı 211, 1990, s. 1238)


Kerencoğlu Ardeşen> Seslikaya.


KEREVİTOĞLU/ KEREVİZOĞLU Kerevetli, Yörük Türkmeni (TATAR, 2005, s. 127) ve 1690’larda zorunlu iskâna tabi tutulan Dulkadirli Türkmeni oymağı. (ORHONLU, 1987, s. 78)


Kerevizoğlu/ Kerevitoğlu Trabzon> Çarşı.


KEREZOĞLU Kiras, Gelibolu, Edirne, Bursa sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 512)
Kiraz’ın halk ağzında söylenişidir. (Bk. Kirazoğlu)


KERİMOĞLU Kerimoğlu, eski kayıtlarda Adana, Maraş, İçel, Kilis, Teke, Hamid, Edirne, Tarsus sancaklarında konar-göçer Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 508) Kerimli, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Beğdili Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1402) Kerimli, Hayta Yörüğü. (ERÖZ, 1991, s. 45)
Kerimli, 1700’lü yıllarda Karaman’da (CEVGER, 2012, s. 246) ve 1450’li yıllarda Birecik’te Çepni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 696)
Kerimoğlu. Akçaabat> Dürbinar, Kemaliye, Sarıca, Sertkaya. Ardanuç> Aydın, Bereket, İncilli, Peynirli, Yolağzı. Arsin> Fındıklı, Işıklı, Yeşilce. Artvin> Okumuşlar. Aydıntepe> Çayırköprü. Bayburt> Danişment, Heybetepe, Karlıca, Masatderesi, Ozansu, Petekkaya. Beşikdüzü> Çeşmeönü, Gürgenli. Çarşıbaşı> Veliköy, Zeytinlik. Çayeli> Abdullahhoca, Erenler. Çaykara> Çayıroba. Demirözü> Devetaşı, Kalecik. Dernekpazarı> Kondu. Düzköy> Çal, Çiğdemli, Gürgendağ, Yeni. Hayrat> Cumhuriyet, Görgülü. İspir> Değirmendere, Köprüköy. Kelkit> Gödül. Köprübaşı> Beşköy. Kürtün> Çayırçukur. Maçka> Alantaş. Murgul> Damar. Sürmene> Muratlı. Şavşat> Ciritdüzü, Söğütlü. Şiran> Gökçeler, Kozağaç. Torul> Kirazlık. Trabzon> Çömlekçi, Fatih, Gazipaşa, Ortahisar. Vakfıkebir> Deregözü, Yıldız. Yomra> Özdil. Yusufeli> Dağeteği, Yamaçüstü.


Kerimağaoğlu Yusufeli> Köprügören.


KERTİCİOĞLU Kertikli, Teke ve Alanya’da Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 508) Kerti, Kafkasya’da Malkar Türklerinde kabile. (ADİLOĞLU, 2005, s. 143) Kertliye, Irak’ta Türkmen oymağı. (BAKIR, 2016, s. 307)


Kıpçakça kertme: Cirit, mızrak (KOCAPİNAR, 2014, s. 311) ve kerti: Doğru, hakiki, gerçek. (TOPARLI) Kertici: Hakikatçı, gerçekçi. İran dilinde kert: Hisar. (UMAR, 1993, s. 378) Nahçıvan Türkçesinde kerdi: Sebze yetiştirilen yer. (GULİYEV, 2010) Kertici: Sebzeci.


Kertik, 1500’lü yıllarda Çemişgezek sancağında nahiye. (GÜNDÜZ, 1993, s. 149)


Kerticioğlu Yusufeli> Taşkıran.


KERİŞOĞLU/ KERUŞOĞLU Geriş, 1450’li yıllarda Teke sancağında İğdir Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 885)
Eski Türklerde keriş: Askeri unvan. (DONUK, 1988, s. 100) Kıpçakça keriş: Tepe. (CAFEROĞLU, 1931) Geriş, Gagauzlar’da kullanılan soyad. (CEBECİ, 2008, s. 149)


Keriş, Yanya’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 491)


Kerişoğlu/ Keruşoğlu İspir> Çamlıkaya. Pazar> Kocaköprü.


KERMİÇOĞLU Kermüc, 1500’lü yıllarda Bitlis’te yerleşim yeri. (YILMAZ, 2010, s. 43) Gelinen yer.


Kermiçoğlu Kürtün> Gündoğdu.


KERTLAZ Kert-Laz. Kıpçakça kerti: Doğru, hakiki, gerçek. (TOPARLI)


Kertlazoğlu Kelkit> Çimenli, Sarışeyh, Söğütlü.


KERVANBAŞIOĞLU Kervanbaşı, Türkmen kabilesi. (İLLİYEV, 2010, s. 23)


Kervanbaşıoğlu Yusufeli> Öğdem.


KERVANOĞLU Kervan, eski kayıtlarda Rakka, Erzurum, Kars, Ahıska sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 500) Kervancı, Türkmen oymağı. (HÜRMÜZLÜ, 2006, s. 164)


Kervan, Moğollar dönemi Türkistan’da yerleşim yeri. (KUSHENOVA, 2006, s. 111) Kervan, Türkistan’da bölge. (BARTHOLD, 2017, s. 183)


Kervanoğlu Kalkandere> Hüseyinhoca. Of> Başköy.
Keyvanoğlu Of> Başköy.


KESENOĞLU Kesenlü, Türkmen oymağı. (BİLGİLİ, 2001, s. 164) Kesen, Maraş sancağında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 508)


Kesen, Azerbaycan'da Şemahi (Şirvan) hanlığının (BİLGE, 2015, s. 240) ve 1450’li yıllarda Malatya’da Yıva Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 628)


Kesenoğlu Yusufeli> Demirdöven.


KESEOĞLU Kese, Türkmen oymağı. (SÜMER, Oğuzlar, L. II.) Keseler, Yomut Türkmeni. (ANNABERDİYE, 2006, s. 131) Kese, Bulgar Türk boyu. (LEZİNA)


Kesse, Buhara civarında yerleşim yeri. (BARTHOLD, 2017, s. 144)


Keseoğlu Gümüşhane> Aktutan.


Keseparaoğlu Çayeli> B. Taşhane, İncesırt, Sabuncular, Şairler.


KESERENOĞLU Keser-en: Keserler. Farsça –an eki çoğul edatıdır. Keseroğlı, Türkmen oymağı. (BİLGİLİ, 2001, s. 164) Keser, Maraş, Bozok, Biga, Van sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 375) Keseroğlu, 1450’li yıllarda Tarsus sancağında Yüreğir Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1403) Keserlü, Rumeli’de Yörük cemaati. (AYHAN, 2013, s. 505)


Keser, 1700’lü yıllarda Karaman’da (CEVGER, 2012, s. 246) ve Keserlü, Tırhala’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 443)


Keserenoğlu Çayeli> Erenler.


KESİCİOĞLU Kesici, Paşa sancağında (Balkanlarda) Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 509)


Kesicioğlu Borçka> Aralık. Çamlıhemşin> Dikkaya. Çayeli> Haremtepe.


KESİKOĞLU Kesik, Türkmen oymağın. (İLBEY, 2010, s. 223) Kesiklü, 1450’li yıllardaSivas sancağında Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1404)


Kesik, 1450’li yıllarda Türkmen boylarının yaygın yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2643)
Kesikoğlu Kelkit> Bindal. Yusufeli> Yağcılar.


KESİKBAŞOĞLU Kesikbaş, Türklerin harpte kullandıkları toplardan biri. (AYHAN, 2013, s. 49) Askeri sülale lakabı.
Kesikbaşoğlu Trabzon> Bahçecik.


KESİMOĞLU Kesim, Kimekler döneminde Türkmen oymağı. (KUMEKOV, 2013, s. 170)


Kesim: Kesmek eylemi. (ÇAĞBAYIR)


Kesim, Adana ve Kahramanmaraş’ta kaza ve köy. (SEZEN, 2006, s. 301)


Kesimoğlu Akçaabat> Acısu. Borçka> Aralık. Çaykara> Köknar, Uzuntarla. Derepazarı> Bürücek. Maçka> Çıralı.


Kesimaloğlu Arhavi> Kavak, Musazade, Tepeyurt, Üçırmak. Kesimali’den.


Kesimbaşoğlu Şalpazarı> Çetrik.


KESİROĞLU Kesirli, eski kayıtlarda Aydın, Kütahya, Hamid sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 509) Kesirler, Türkmen aşireti. (AYHAN, 1999, s. 72)


Kıpçak dilinde kesir: Çok, fazla. (TOPARLI)


Kesirli, Tırhala’da nahiye. (AYHAN, 2013, s. 443) Kesir, 1450’li yıllarda Maraş’ta Varsak Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1504) Kesür, 1500’lü yıllarda Bitlis’te köy. (YILMAZ, 2010, s. 35)


Kesiroğlu Şavşat> Kurudere.


KESKİNOĞLU Keskin, Avşar Türkmen oymağı. (UÇAKCI, 2013, s. 214) Keskinli, eski kayıtlarda Bolu, Aydın, Çorum sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 509)


Keskinler, Osmanlıda süvarilerde üstat sınıfı. (PAKALIN, c. I s. 16) Keskin, Karakoyun ve Akkoyunlular’da kullanılan Türkçe ad. (SÜMER, Şahıs Adları, s. 271)


Keskin, 1700’lü yıllarda Karaman’da (CEVGER, 2012, s. 245) ve 1450’li yıllarda Anadolu’da Türkmenlerin yaygın yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2354)
Keskinoğlu Araklı> Sularbaşı. Ardanuç> Aydın, Yolüstü. Arsin> Özlü. Bayburt> Konursu, Pamuktaş, Yeniköy, Zahit. Beşikdüzü> Vardallı. Borçka> Anbarlı, Aralık. Çaykara> Taşören. Demirözü> Demirözü. Fındıklı> Arılı. Kelkit> Babakonağı, Bezendi, Karşıyaka, Öğütlü. Söğüteli. Pazar> Hamidiye. Şavşat> Çiftlik, Kireçli, Kurudere, Yavuzköy. Trabzon> Boztepe. Yusufeli> Bademkaya, Çamlıca, Öğdem.


Keskinağaoğlu Ardanuç> Hamurlu. Artvin> Hamamlı.


KESTANEOĞLU Kestan-e. (Bk. –e eki) Kestan, 1450’li yıllarda Adana sancağında Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1405) Kestan, zorunlu iskânlarda adı geçen Türkmen aşireti. (BAYAR, 1994, s. 94)


Kestaneoğlu Yusufeli> Taşkıran.


KESOĞLU Kesilü, Türkmen kolu. (GÜLTEN, 2008, s. 172) Kesoğlu, Türk kabilesi. (LEZİNA)
Kesoğlu Aydıntepe> Gümüşdamla.


Kestioğlu Ardeşen> Elmalık. Çamlıhemşin> Topluca. Pazar> Şehitlik. Bayburt> Kop.


KESTOĞLU Keşt, Kafkas kabilesi. (TAVKUL, 2007, s. 501)


Kest, Moğollar öncesi Türkistan’da şehir. (BARTHOLD, 2017, s. 97) Kest, tarihte Horasan’da Türk yerleşim yeri. (İBN HURDAZBİH, 2008, s. 43)


Kestoğlu Ardeşen> Tunca. Borçka> Yeniyol.


KEŞANLIOĞLU Keşanlı, Tırhala sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 509) Keşan-t: Keşanlar, Türkmenler. Eski Türkçe –t çoğul ekidir.


Farsça keşan: Çekenler, çekerek götüren. (DEVELLİOĞLU) Türkçe keşan: Tarlaya atılan tohumu örtmek için kullanılan tırmık. (GÜLENSOY, 2007) Keşan: Başörtüsü. (DS) Dokumacılıkla ilgili ad.


Keşan, Edirne’de kaza. Keşan, Trabzon salnamesinde Pazar köyü.


Keşanlıoğlu Pazaryolu> Çaydere, Süleymanbağı. Trabzon> Çömlekçi, Yalı.
KEŞAPOĞLU/ KEŞAPLIOĞLU Dernekpazarı> Çalışanlar, Yenice. Trabzon> Bahçecik. Yomra> Kaşüstü.


KEŞEFOĞLU Keşefli, Yörük Türkmeni. (ERÖZ, 1991, s. 49) Keşefli, özel çadırları olan Yörük cemaati. (HALAÇOĞLU, 1997, s. 16)


Keşef: Yengeç burcu. (ÇAĞBAYIR)


Keşefoğlu Çaykara> Ulucami.


KEŞİFOĞLU Arapça keşif: Ortaya çıkarma. Kıpçakça kişifçi: Casus. (AKYOL, 1919, s. 100)


Keşifoğlu Artvin> Çarşı, Zeytinlik.


KEŞİŞOĞLU Bilindiği gibi keşişler evlenmezdi, evlenemezdi, dolaysıyla nesli olamazdı.
Keşiş, Keşişoğlu, Ağrı, Bitlis, Urfa’da yerleşim yerleri. Keşiş köyü, Gümüşhane/ Yağmurdere’de. (Köylerimiz, 1968, s. 75, 539) Gelinen yer.
Keşişoğlu Bayburt> Arpalı, Şingah. Gümüşhane> Yağlıdere.


KEŞOĞLU/ KEŞLİOĞLU Keş, Hazar-Ötesi Türkmen oymağı. (SÜMER, Oğuzlar, şema L. III) Keşli, eski kayıtlarda İçel, Tarsus, Adana, Saruhan sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 510) Keş, 1450’li yıllarda Ankara sancağında Kayı Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1406) Keşler, zorunlu iskânlarda adı geçen Türkmen aşireti. (BAYAR, 1994, s. 94)


Kumanca/ Kıpçakçakeş: İçine ok konulan kap, okluk. (GRÖNBECH) (TOPARLI)


Keş, Orta Asya’da eski şehir. (TOGAN, Türkistan, s. 54) Rumeli eyaletinde (İşkodra) yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 247) Keşlü, Karaman eyaletinde kaza. (SEZEN, 2006, s. 42) Keşler, 1450’li yıllarda Kastamonu Sancağında (TOSUNOĞLU, 1993, s. 422) ve Keş, 1450’li yıllarda Kızık Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2427)


Keşoğlu/ Keşlioğlu Ardanuç> Anaçlı. Bayburt> Kop. Hopa> Başoba. Giresun. (EMECEN, 2015)


Keşkeşoğlu Kalkandere> İnci.


KETECİOĞLU Türkçe –ci yapım eki almış sözcük. Ketelü, Kuşne Türkmeni oymağı. (LEZİNA)
Çağatayca kete: Büyük, ulu. (KUNOS, 1902, s. 128) Kıpçakça kete: İçi kızartılmış unla doldurulmuş bir tür yağlı ekmek. (TOPARLI) Türkmence ketev: İşbilir, becerikli. (BEYOĞLU, 2000, s. 175) Kete, Cuci’nin komutanı. (GÜLENSOY, 2015, s. 247)
Kette (Buhara), bu yerleşim yerinden Anadolu’ya göçler olmuştur. (BİLGİLİ, 2001, s. 142) Kete kazası, Çepnilerin (SÜMER, Oğuzlar, s. 417) ve1450’li yıllarda Afyon’da Bayad Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 244)
Ketecioğlu İspir> Merkez. Yusufeli> Yaylalar.


KETELOĞLU Ketelü, Küşne Türkmenlerinden. (LEZİNA)
Keteloğlu İspir> Merkez.


KETENCİOĞLU Ketenci, Aydın sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 510) Ketenci, 1450’li yıllarda Saruhan sancağında yaygın İğdir Türkmeni oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1407)


Ketenlik, 1500’lü yıllarda Dimetoka’da (ÇAM, 2010, s. 75) ve Ketancı, 1600’lü yıllarda Hınıs’ta köy. (İNBAŞI, 2014, s. 43) Ketenci kazası, 1450’li yıllarda İğdir Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2193)


Ketencioğlu Hopa> Cumhuriyet. İspir> Başköy. Yusufeli> Demirkent. Pazaryolu> Çaydere.


KETHÜDAOĞLU Kethüda, 1450’li yıllarda Adana sancağında yaygın Kızık Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1403)
Kethüda: Zenginlerin ve devlet adamlarının işlerini gören kimse. (ÇAĞBAYIR) Kethüda: Bir yeri idareye memur kimse. (SERTOĞLU, 1986, s. 183)
Kethüdaoğlu Akçaabat> Darıca. Araklı> Halilli, Köprüüstü, Taştepe, Turnalı. Ardeşen> Merkez, Ortalan. Bayburt> Kaleardı. Çayeli> Çataklıhoca, Çilingir. Gümüşhane> Aksu, Beşoba, Çamlı. İspir> Pınarlı. Kelkit> Gödül, Gümüşgöze. Kürtün> Sapmaz. Rize> Çamlıbel. Sürmene> Yemişli. Şalpazarı> Karakaya. Şiran> Bolluk. Torul> Cebeli. Trabzon> Çarşı, Kemerkaya.


KETİOĞLU Keti, Döğer Türkmeni kolu. (UÇAKCI, 2013, s. 137) Ketüoğlu, Harmandalı aşiretinden. (SAVAŞ, 2017, s. 248) Ketilli, Irak’ta Türkmen oymağı. (BAKIR, 2016, s. 307)


Keti, Erzurum’da eski yerleşim yeri. (TMYK, 1946, s. 1213)
Ketioğlu Şalpazarı> Gölkiriş.


Ketrioğlu Rize> Boğaz.


KEYİFALİOĞLU Keyif-Ali. Keyiflioğlu, Türkmen oymağı. (EMREN, 2018, s. 18)
Keyifalioğlu Köprübaşı> Beşköy.


KEYKAOĞLU Keykalu, 1450’li yıllarda Çemişkezek sancağında Ekrad taifesi. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1408) Keyku, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar kabilesi. (ADİLOĞLU, 2005, s. 201)


Key-ka. (Bk. –ka eki) Key: Büyük, muhteşem. (ÇAĞBAYIR)


Keykaoğlu Ardanuç> Cevizli.


KEZCİOĞLU Kıpçakça kez: Okun gezi. Kezci: okçu. Askeri sülale.
Kezcioğlu Kürtün> Süme.


KIBIŞOĞLU Kıbışlı, Dokuz Türkmeni oymağı. (LEZİNA) Kıbışlu, 1500’lü yıllarda Maraş livasında Yörük taifesi. (SAKİN, 2010, s. 220)


Kıbış: Saçsız, kel. (ÇAĞBAYIR)
Kıbışoğlu Beşikdüzü> Kalegüney.


KIBLIVIÇOĞLU Balkanlarda bağlantılı sülale.


Kıblıvıçoğlu Trabzon> Erdoğdu.


KIÇIOĞLU Kıçı Borlı, Kıpçaklardan onaltı büyük uruğundan biri. (TOGAN, 1981, s. 163) Kıcılı, Çepni kolu. (UÇAKCI, Üçoklar, s. 81) Kıcı, eski kayıtlarda Sivas, Haleb, Hama, Şam, Kayseri, Bozok, Maraş, Bayburt-Erzurum sancaklarında konar-göçer Türkmen/ Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 514) Kiçiler, 1450’li yıllarda Bolu sancağında Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1474) Kıcıllu, zorunlu iskâna tabi tutulan oymak. (ORHONLU, 1963, s. 67)


Altay Türklerinde kiçi: Az, azcık. (NASKALİ) Kiçir: Ok ucu. (LESSING) Kuman Türklerinde kiçi: Küçük ve kiçi-: Gidişmek. (GRÖNBECH)


Kiçilü, 1450’li yıllarda Ankara’nın mahallesi (ERDOĞAN, 2004, s. 87) ve Kiçi, 1450’li yıllarda Ordu’da yerleşim yeri. (YEDİYILDIZ, 1985, s. 51)
Kıçıoğlu Çaykara> Maraşlı, Şalpazarı> Düzköy, Geyikli, Tepeağzı.
Kıçıkırmanoğlu Çaykara> Şahinkaya.


Kiçi-kırman. Kirmanlar, 1048-1187 tarihleri arasında Selçuklu Türklerinin kurduğu devlet. (İNGENÇ, 2010, s. 167)
Kıçıkırmazoğlu Çaykara> Şahinkaya. Kıçıkırman’dan.


KIDAOĞLU Kidan, Kıpçak boyu. (AHİNCANOV, 2009, s. 262)


Kıdaoğlu Kelkit> Gümüşgöze.


KIDIKOĞLU Kıdık, Türk kabilesi. (OMOROV, 2008, s. 47)
Kıdıkoğlu Pazaryolu> Gülçimen. Şalpazarı> Çarlaklı, Kalecik.


KILABEYOĞLU Kila Beyli, Elvanlı Türkmeni oymağı. (LEZİNA)


Kıla, 1450’li yıllarda Aydın sancağında Yıva Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 39)


Kılabeyoğlu Ardanuç> Zekeriya.


KILANOĞLU Kılanoğlu, eski kayıtlarda Adana, Tarsus, Maraş, Erzurum, Çemişgezek sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 514)


Gilan, Azerbaycan-Hazar arasında bölge. (ORHAN, 2007, s. 131) Gilan, Priştine’de kasaba ve Kosova’da kaza. (AYHAN, 2013, s. 355)


Kılanoğlu İkizdere> Ortaköy.


KILAPOĞLU Kilabi, 1500’lü yıllarda Musul’da aşiret. (GÜNDÜZ, 1993, s. 51)


Kılap, dokumacılıkla ilgili ad. (ÇAĞBAYIR) Kırgızca kılap: Kın. (YUDAHİN) Moğolca Gilab: İhtişamlı. (LESSING)


Kılapoğlu Ardanuç> Zekeriya.


KILAVUZOĞLU KUlağuzlar, 1220’li yıllarda Menteşe yöresinde konar/ göçer Yörük/ Türkmen topluluğu. (ÇEVİK, 2012, s. 358) Kılavuzlar, Filibe’de Yörük cemaati. (AYHAN, 2013, s. 504) Kulağuz, 1450’li yıllarda Saruhan sancağında yaygın Salur Türkmeni oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1532) Kılağuzlar, 1500’lü yıllarda Saruhan livasında yaygın Yörük taifesi. (SAKİN, 2010, s. 236)


Kılavuz, mesleki sınıf. (SELÇUK, 2002, s. 95)


Kulağuzlu, 1500’lü yıllarda Silistre (ÖZYURT, 2006, s. 85) ve Kırcaali (Bulgaristan) ile Niğbolu’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 274, 448)
Kılavuzoğlu Çarşıbaşı> Zeytinlik, Trabzon> Çömlekçi, Gazipaşa. Vakfıkebir> Rıdvanlı.


KILBAŞOĞLU Kılbaş, Türkmen oymağı. (İLBEY, 2010, s. 222)


Kılbaş, Dede Korkut’ta adı geçer kişilerden. (SÜMER, Şahıs Adları, s. 182)


Kılbaşoğlu Artvin> Dokuzoğul.


KILCIOĞLU Kılcı, Türkmen oymağı. (HÜRMÜZLÜ, 2006, s. 164) Kılcı, Kalaç Türklerinden. (RASONYI, 1993, s. 61)
Kılcıoğlu İspir> Kızılhasan.


KILDIOĞLU Kıldı, Türk kabilesi. (LEZİNA)
Kıldıoğlu Bayburt> Zahit. Ordu. (GÜNAYDIN, 2011, s. 238)
KILDIROĞLU Kıldır, Sivas’ın eski köyü. (Köylerimiz, 1968, s. 350)
KıldıroğluŞiran> Söğütalan.


KILIÇOĞLU Kılınclar, geçmişte Azerbaycan’ın çeşitli bölgelerinde yaşamışlardır. (HÜSEYNOVA, 2011, s. 41) Kılıc, eski kayıtlarda Maraş, Bozok, Malatya, Hamid, Diyarbakır, Tarsus, Kilis, Antep, Kocaeli, Karaman, Rakka, Sivas, İçel, Adana, Teke sancaklarında Türkmen Ekradi Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 515) Kılıç/ Kılıçlu, 1450’li yıllarda Ankara, Bozok, Sivas, Haleb, Tarsus ve Kayseri sancaklarında çok yaygın Beğdili ve Bayad Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1409) Kılıçlı, zorunlu iskâna tutulan oymak. (ORHONLU, 1963, s. 64) Kılıçlı, Rakka’ya sürülen aşiretlerden. (UÇAKCI, Üçoklar, s. 286) Kılıçlı, 1690’lı yıllarda isyana kalkışan kabile. (TATAR, 2005, s. 142)
Kılıçlı Aşireti, Celali isyanına katılanlardan. (AKDAĞ, 1963, s. 191)


Osmanlıda kılıç: Bir tımar veya zeametin çekirdeğini teşkil eden kısma verilen isim. (SERTOĞLU, 1986, s. 184)


Kılıçoğlu, 1642 yılında Erzurum şehri mahallesi. (İNBAŞI, 2014, s. 7) Kılıç, 1450’li yıllarda farklı Türkmen kollarının Anadolu’da yaygın yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2644)
Kılıçoğlu Ardanuç> Harmanlı. Arhavi> Küçükköy. Bayburt> Camiikebir, Dağtarla, Karaçayır, Polatlı, Yanıkçam. Beşikdüzü> Çeşmeönü. Çaykara> Taşören, Yeşilalan. Demirözü> Güçlü. Hayrat> Dağönü, Gülderen. Hopa> Kemalpaşa, Kuledibi. İkizdere> Tulumpınar. Kelkit> Aşut, Dölek, Karaçayır. Köprübaşı> Beşköy. Köse> Örenşar. Kürtün> A. Uluköy, Karaçukur. Maçka> Bakımlı, Çağlayan. Of> Bayırca, Y. Kışlacık. Pazaryolu> Büyükdere. Rize> Kendirli, Uzunköy. Şalpazarı> Doğancı, Kasımağzı, Kireç, Pelitçik, Sayvançatak. Şiran> Seydibaba. Trabzon> Bahçecik, Çağlayan, Çarşı. Vakfıkebir> Mısırlı. Yusufeli> Erenköy, Yaylalar, Yüncüler.


Kılıçcıoğlu Trabzon> Pazarkapı, Yalı.


Kılıçlıoğlu Yusufeli> Çıralı.


KILIFOĞLU Kilif, Hazar Ötesi Türkmen oymağı. (CİHAN, 2010, s. 110) Kılıfçı, Irak Türkmeni. (SAATÇI, 1999, s. 298) Kilf, 1500’lü yıllarda Kütahya livasında Yörük taifesi. (SAKİN, 2010, s. 228)
Kılıfoğlu Beşikdüzü> Kutluca. Şalpazarı> Geyikli. Yusufeli> Tekkale.


KILIMALOĞLU Kilima’dan. Kilima, Köprübaşı ilçesinin köyü. Gelinen yer.
Kılımaloğlu Bayburt> Arpalı.


KILLIOĞLU/ KILOĞLU Kıllı, eski kayıtlarda Maraş, Adana, Tarsus, Alanya, Rakka, Diyarbakır, Haleb, Malatya, Sivas, Hamid sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 516) Kıllı, 1450’li yıllarda Tarsus, Malatya, Ankara, Konya ve Haleb sancaklarında çok yaygın İğdir Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1413) Kıllı, zorunlu iskânlarda adı geçen aşiret. (ERDÖNMEZ, 1995, s. 99) Gıllı, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar kabilesi. (ADİLOĞLU, 2005, s. 169)


Kıl, Yomut Türkmeni oymağı. (ANNABERDİYE, 2006, s. 131) Kıl, Kerkük sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 511)


Kıllı Türkmenleri 1750’li yıllarda bazı saldırılara maruz kalmıştır. (REFİK, 1930, s. 214) Kıllu, 1500’lü yıllarda Gagauz Türklerinde soy ad. (CEBECİ, 2008, s. 70)


Kıllı, 1450’li yıllarda Türkmenlerin Anadolu’da yaygın yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2354)


Kıloğlu/ Kıllıoğlu Ardanuç> Adakale. Artvin> Seyitler. Bayburt> Zahit. Borçka> Demirciler. Pazaryolu> Büyükdere.
Kıllıağaoğlu Bayburt> Şingah.


Kıllıalioğlu Bayburt> Şingah.
Kıllıvelioğlu Bayburt> Şingah.


Kılömeroğlu Rize> Çamlıbel.


Kılveçoğlu Artvin> A Maden.


Kıl-veç. Vec: Umut. (ÇAĞBAYIR)


KIMILOĞLU Kımıl: Sürekli hareket. (ÇAĞBAYIR)


Kimil, 1570’lü yıllarda Karaman vilayetinde yerleşim yeri. (YILDIZ, 2010, s. 165)
Kımıloğlu Köse> Kabaktepe. Kürtün> Gündoğdu.


KINALIOĞLU/KINAOĞLU Kınalı, eski kayıtlarda Bursa, Maraş, Niğbolu sancaklarında konar-göçer Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 517) Kınalı, Salur Türkmen oymağı. (UÇAKCI, Üçoklar, s. 142)
Kınalıoğlu olayı: Eski sancak beylerinden. Bin kadar adamıyla 1608'lerde Kalenderoğlu'na katıldı ve eşkıyalığı sürdürdü. (ÖZ, 1992, s. 103)


Kınalıoğlu Araklı> Değirmencik, Merkez, Yoncalı. Artvin> Dere. Bayburt> Kaleardı, Sakızlı, Şeyhhayran. Pazaryolu> Pamukludağ. Şiran> Tepedam.


Kınayıoğlu Yomra> Kayabaşı, Kömürcü.


KINAROĞLU Farsça kinar: Kıyı. (ÇAĞBAYIR) Oturulan yerle bağlantılı ad.


Kınaroğlu Pazar> Akbucak, Kirazlık.


KINDAZEOĞLU Kın-daze. Kınlı, Türkmen sülalesi. (ATANIYAZOV, 2005, s. 293) Kıncı, zorunlu iskâna tabi tutulan oymak. (ORHONLU, 1963, s. 70)


Kıpçakça kın-: Mağlup etmek, yenmek, ıstırap ve kin: Misk kokusu. (TOPARLI)


Gürcüce -dze eki Farsça olup zade anlamında soyadı unvanıdır. (KIRZIOĞLU, 1976, s. 151) Gürcüce ek almış Türkçe ad. Gürcüleşmiş Türkler özellikle Kıpçaklar çok fazladır.


Kındazeoğlu Yusufeli> Boyalı.


KINDIOĞLU Kındız’dan bozma olabilecek sözcük. Kındız, Pazaryolu’nun köyü. (Köylerimiz, 1968, s. 403)
Kındıoğlu Demirözü> Beşpınar.


KINDIROĞLU Kındır: Kısa boylu. (ÇAĞBAYIR)


Kındır-alık, 1500’lü yıllarda Bayburt’ta yerleşim yeri. (MİROĞLU, 1975, s. 79)
Kındıroğlu Akçaabat> Yıldızlı.


KINLIOĞLU Kınlı, Türkmen oymağı. (ATANIYAZOV, 2005, s. 293) Kinler, Cengiz zamanında Çin’i idare eden kabile. (VLADIMIRCOV, 1950, s. 76)


Kınlıoğlu Arsin> Harmanlı.


KINNEOĞLU Farsça kine: Kin. (ÇAĞBAYIR) Çağatayca kinnet: Kışlak, köy. (KUNOS)


Kınneoğlu Ardanuç> Sakarya.


KIRAÇOĞLU Kıraçlar, Türkmen oymağı. (AYHAN, 1999, s. 74)


Kıraç, yaygın yerleşim yeri adı. (Köylerimiz, 1968, s. 352)


Kıraçoğlu Bayburt> Sakızlı. Şiran> Balıkhisar.


KIRALİOĞLU Kırali, Bedir Yörüklerinden. (EGAWA, 2007, s. 60) Kıralı, Rakka sancağında Avşar Türkmenlerinin Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 518)


Kafkas Kıpçakçasında kıral: Devlet, yurt, halk. (TOPAL, 2005)
Kıralioğlu Akçaabat> Mersin. Ardeşen> Şenyurt. Beşikdüzü> Resullü. Çamlıhemşin> Dikkaya. Kelkit> Güllüce, Tütenli. Kürtün> Ekinciler. Sürmene> Çiftesu. Şalpazarı> Düzköy, Geyikli.


KIRANOĞLU Kıran, eski kayıtlarda Sivas, Aydın, Diyarbakır, Bozok, Rakka, Kırşehir, Samsun, Çorum, Maraş, Kilis sancaklarında Ekrad Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 518) Kıran, 1450’li yıllarda Diyarbakır sancağında çok yaygın Döğer Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1431) Kıranlı, 1700’lü yıllarda zorunlu iskâna tutulan aşiret. (ÇELİKDEMİR, 2001, s. 236)
Kıran, Harezmşahlar döneminde Kıpçak reisinin oğlu. (KAFESOĞLU, 2000, s. 93) Kıran, Alp-Kara’nın oğlu. Kıran, Türkçe “kırmak”tan. (EREN, 1999) Kıpçakça kıran: İnsanların kılıçla öldürülmesi. (TOPARLI)
Kıranlu, 1500’lü yıllarda Denizli’de (GÖKÇE, 2000, s. 218) ve Kıran, 1500’lü yıllarda Çemişgezek’te Bayat Türkmeni yerleşim yeri. (GÜL, 2014, s. 135)
Kıranoğlu Araklı> Yeşilköy. Beşikdüzü> Sayvancık. Çamlıhemşin> Topluca. Demirözü> Beşpınar, Damlıca. Trabzon> Çömlekçi, İskenderpaşa.


Krandaoğlu Sürmene> Soğuksu.


Kırandıoğlu Akçaabat> Arpacılı, Sertkaya.


KIRATOĞLU/ KIRATLIOĞLU Kıratlı, Kayı oymağı. (UÇAKCI, 2013, s. 66) Kıratlu, Ağcakoyunlu Türkmen oymağı. (METİN, 2007, s. 130) Kıradlu, 1500’lü yıllarda Bozok sancağında Türkmen taifesi. (METİN, 2007, s. 130)


Kazakça kırat, Küçük tepe. (KENESBAYOĞLU)


Kıratoğlu Çaykara> Köknar. Kalkandere> Taşçılar. Trabzon> Gürbulak, İnönü.


KIRAVOĞLU Kırav, Saray Türklerinin kabilesi. (LEZİNA)


Kumanca kırov: Kırağı. (GRÖNBECH) Kumuk Türklerinde kırav: Don, kırağı. (PEKACAR, 2011) “Kirov, padişahın birinci derecedeki yakınını anlaşma gereği karşı tarafa vermesi.” (USPENSKI, 2003, s. 71)


Kıravoğlu Yusufeli> Altıparmak.


KIRBAŞOĞLU Kırbaşlar, 1450’li yıllarda Hamit sancağında Yörük cemaati. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1432)


Kırbaş, Silistre’de yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 483)


Kırbaşoğlu Bayburt> A. Çımağıl. İkizdere> Diktaş.


KIRCAALİOĞLU Kırcaali’den, Bulgaristan’dan gelen.
Kırcaalioğlu Arsin> Başdurak, Çardaklı.


KIRCALOĞLU Kırcalı, 1450’li yıllarda Bozok sancağında Bayad Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1434)
Kırcal, Kırcaali’den. Koçali> Koçal, Sarıali> Saral… gibi.


Kırçal, Sinop’ta nahiye. (SEZEN, 2006, s. 305)


Kırcaloğlu İkizdere> Sivrikaya. Kürtün> Y. Uluköy.


KIRCAOĞLU Kırca, Bozulus Türkmenlerinden olup, iskânlarda adı geçen aşiretlerden. (BAYAR, 1994, s. 94)
Kırca, Ohri sancağında (Balkanlar) (AYHAN, 2013, s. 147) ve 1700’lü yıllarda Karaman’da yerleşim yeri. (CEVGER, 2012, s. 245)
Kırcaoğlu Kelkit> Doğanca. Torul> Güzeloluk.


KIRCILOĞLU Kırçıl: Kırlaşmış. (ÇAĞBAYIR)


Kırcıloğlu Çamlıhemşin> Konaklar. Giresun. (EMECEN, 2015)


KIRCIOĞLU Kırcı, Kuşçu Türklerinden. (LEZİNA)
Nahçıvan Türkçesinde kırçı: Cimri. (GULİYEV, 2010) Kırcı: Bora. (ÇAĞBAYIR) Kırcı, 1500’lü yıllarda Gagauz Türklerinde soy ad. (CEBECİ, 2008, s. 71)


Kırcılar/ Kırcıoğlu, Balkan eyaletlerinde yaygın yerleşim yeri. (AYHAN, 2013)


Kırcıoğlu Akçaabat> Adacık, Akçakale, Sarıca. Beşikdüzü> Anbarlı. Kürtün> Y. Uluköy.


Kırcıeminoğlu Hemşin> Bahar.


KIRÇOĞLU Kirce, Dulkadirli. Türkmenlerinden. (UÇAKCI, 2013, s. 130)


Kırçoğlu Bayburt> Şingah.


KIRDALOĞLU Kırdalu, Ağcalu Türkmeni oymağı. (METİN, 2007, s. 129)


Gırdallı, Kastamonu’da eski yerleşim yeri. (TMYK, 1946, s. 1203)


Kırdaloğlu Şalpazarı> Çetrik.


KIRDANOĞLU Kırdan: Büyük. (ÇAĞBAYIR)
Kırdanoğlu Bayburt> Şingah.


KIRGİLOĞLU Kırgıl, eski kayıtlarda Rakka, Aksaray, Hama, Adana, Maraş sancaklarında konar-göçer Türkmen/ Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 519) Kırgıl, 1450’li yıllarda Maraş sancağında yaygın Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1435)


Kıpçakça kırgıl: Kır saçlı. (BERBER, 2019) Kır-gil. Kıpçaklar –gili eki kullanır. (MALACILI, 2002, s. 265) (Bk. Kıroğlu)
Kırgiloğlu Şalpazarı> Akçiris.


KIRHASANOĞLU Kırhasan, Türkmen oymağı. (LEZİNA) Kırhasan, Maraş, Adana sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 106)
Kırhasanoğlu Beşikdüzü> Akkese. Şalpazarı> Kabasakal, Üzümözü.


KIRIKOĞLU Kırık, Horasan’a ilk Türkmen oymaklarından biri. (SARAY, 2010, s. 71) Kırıklı, Horasan Türklerini oluşturan boylardan. (JAVANSHIR, 2008, s. 7) Kırıklu, Şah İsmail dönemi Safevi Devleti’nde yönetici kabile. (GÜNDÜZ, 2014, s. 33) Kırıklu, Safevi devleti kuruluşuna katkı veren Türkmen oymağı. (SÜMER, Oğuzlar, 160) Kırık, Karakalpak Türklerinde bir boy. (ÇALIŞKAN, 2001, s. 23) Kırık, eski kayıtlarda Maraş, Rakka, Antep, Kırşehir, Sivas, Aydın, Saruhan sancaklarında konar-göçer Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 106) Kırık/ Kırıklar, 1450’li yıllarda Kayseri ve Konya sancaklarında yaygın Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1437) Kırıklı, zorunlu iskâna tabi tutulan Türkmen oymağı. (ORHONLU, 1987, s. 74) Kırık, Rakka’ya sürülen aşiretlerden. (UÇAKCI, Üçoklar, s. 286)


Kırıkoğlu, Celali isyanına katılanlardan. (AKDAĞ, 1963, s. 125) Kırık: Kahraman. (ATANIYAZOV, 2005, s. 204)


Kırık, değişik illerde kaza ve nahiye. (SEZEN, 2006, s. 306) Kırık, 1450’li yıllarda Kayseri sancağında Avşar Türkmeni yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1436) Edirne’de (BOZLAK, 2008, s. 36); Kırıklı, Azerbaycan’da (HÜSEYNOVA, 2011, s. 65); Kırıklar, 1500’lü yıllarda Menteşe sancağında Türkmen yerleşim yeri. (YAZICI, 2002, s. 153) Kırıklı, Gümüşhane’nin eski köyü. (SAYLAN, 2012, s. 26)
Kırıkoğlu Bayburt> Mutlu, Şeyhhayran. Fındıklı> Yeniköy. Hayrat> Pınarca. Kelkit> Aksöğüt, Sadak. Of> Korucuk. Şiran> Alacahan. Trabzon> Çarşı, İskenderpaşa. Yusufeli> Dokumacılar.


KIRILOĞLU Kırıl, Türkmen kabilesi. (ORKUN, 2011, s. 52)


Kırıloğlu Şalpazarı> Ağırtaş.


KIRIMLIOĞLU Kırımlu, 1450’li yıllarda Haleb sancağında Eymür Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1437)
Kırgızca kırım: Uzak yer. (YUDAHİN, 1994) Kırımlı, Kırım’dan göç etmek zorunda kalıp Türkiye’ye sığınanlar.
Kırımlıoğlu/ Kırımoğlu Akçaabat> Çınarlık, Dürbinar, Kavaklı, Yeni. Artvin> Zeytinlik. Bayburt> Tuzcuzade. Çamlıhemşin> Şenyuva. Demirözü> Merkez. Derepazarı> Sarıyer. Hopa> Kuledibi, Sundura. Of> Gürpınar. Pazar> Yücehisar. Pazaryolu> Büyükdere. Tonya> Melikşah. Trabzon> Çömlekçi, Gazipaşa, Hızırbey, Kemerkaya, Konaklar, Ortahisar, Pazarkapı. Yusufeli> Altıparmak, Dokumacılar, Küplüce, Taşkıran, Yamaçüstü.


Kırım muhaciri Trabzon> İskenderpaşa, Pazarkapı.


KIRKBİROĞLU Yeniçeri ortalarından bir bölük.
Kırkbiroğlu Trabzon> Yalıncak. Yomra> Kömürcü.


KIRKOĞLU Kırk, Karaim Türklerinde kabile. (KURT, 2016, s. 51) Kırklar, 1450’li yıllarda Karaman vilayetinde Eymür Türkmeni oymağ. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1437) Kırıklar, 1500’lü yıllarda Saruhan sancağında Yörük taifesi. (KAYGANA, 2015, s. 47)


Kırklar, bazı Türk inancında şeriat, tarikat, marifet kardeşlikleri yanına da Kırklar, on yedi erkan ve ceset kardeşlikleri de eklenmektedir. (YÖRÜKÂN, 2002, s. 318)
Kırk, Yeniçeri ortalarından bir bölüğün adı. (PAKALIN, c. III s. 621)


Kırkıncık, 1450’li yıllarda Karaman’da Kıpçakların yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 957)
Kırkoğlu Bayburt> Uluçayır. Gümüşhane> Bağlarbaşı.


Kırkıncıoğlu Yusufeli> Alanbaşı.


Kırkkiliselioğlu Gümüşhane> Bağlarbaşı.


Kırkkilise, Maraş (Göksun-Başkaya), Sivas (Zara- Yeşikdere) ve Kırklareli (Merkez-Kırklareli)’de yerleşim yerleri. Gelinen yer.


KIRKÜÇOĞLU Kırküç, yeniçerilerde bir bölük. Askeri sülale.


Kırküçoğlu Trabzon> İskenderpaşa.


KIRLAKOĞLU Kırlak, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1439)


Kırlakoğlu Şalpazarı> Geyikli. Görele’de. (YÜKSEL, 2015)


KIRLIOĞLU Kırlı, Ensari Türkmeni oymağı. (LEZİNA) Kırlı, Ordu kazasında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 520) Kırlu, Küreciyan Türkmeni kolu. (ATEŞ, 2010, s. 38)
Kırlıoğlu Kelkit> Yarbaşı. Şavşat> Söğütlü.


KIRMANOĞLU/ KİRMANOĞLU Kirmanlar, 1048-1187 tarihleri arasında Selçuklu Türklerinin kurduğu devlet. (İNGENÇ, 2010, s. 167) Kirmanlar, Selçuklu Türklerinin kolu. (RASONYI, 1983, s. 61)


Kirman, şehir adı. (KIRZIOĞLU, 1998, s. 504) Kirmancuk, 1542’de Kefe’de yerleşim yeri. (ÖZTÜRK, 2000, s. 240)


Kırmanoğlu Çayeli> Sefalı. Kelkit> Eskiyol. İspir> Başköy, Soğuksu. Pazaryolu> Akbulut.


KIRMAZOĞLU Şiran> Belen. Torul> Yalınkavak.


KIRMIZIOĞLU Kırmızılar, Karesi sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 521) Kırmızılar, Türkmen oymağı. (AYHAN, 1999, s. 74)


Osmanlıda kırmızılı takım: Asakir-i mansurenin kırmızı elbise giyen kısmı. (SERTOĞLU, 1986, s. 185)


Kırmızı, Kastamonu’da (TMYK, 1946, s. 1213) ve 1450’li yıllarda Biga sancağında Kınık Türkmen yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1281)


Kırmızıoğlu Ardanuç> Boyalı, Hamurlu. Bayburt> Dağtarla, Gençosman, Şingah. Rize> Çarşı, Tophane. Yusufeli> Alanbaşı.


Kırmızıalioğlu Trabzon> İskenderpaşa.


Kırmızıbüyükoğlu Rize> İslampaşa.


KIRNAKOĞLU Kırnak: Becerikli, boylu, poslu. (ÇAĞBAYIR) Kıpçakça kırnak: Hizmetçi. (TOPARLI)


Kırnakoğlu Pazar> Yemişli.


KIRNIÇOĞLU Kirniç, Erzurum’un eski yerleşim yeri. (ÖZGER, 2006, s. 263) Gelinen yer.
Kırnıçoğlu Çaykara> Koldere, Ulucami, Uzungöl, Y. Kumlu. Trabzon> Geçit.


KIROĞLU Kir, Hazar-Ötesi Türkmen oymağı. (SÜMER, Oğuzlar, şema L. III) Kıroğlu, Amasya sancağında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 521) Kırlu, 1450’li yıllarda Karaman vilayetinde Karkın Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1439)


Kıroğlu Cabbar Kulu, Celali liderlerinden. (AKDAĞ, 1963, s. 138) Kıpçakça kır: Tepe başı. (TOPARLI)


Kırlar, 1450’li yıllarda Kastamonu sancağında Çepnilerin yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 20)


Kıroğlu Akçaabat> Derecik, Osmanbaba. Araklı> Çamlıtepe, Çukurçayır. Ardeşen> Şenyurt. Aydıntepe> Çatıksu. Bayburt> Çerçi. Çaykara> Koldere, Y. Kumlu. Demirözü> Kalecik. Dernekpazarı> Ormancık. Hayrat> Pınarca, Taflancık. İkizdere> Diktaş, Tozköy. İspir> Irmakköy. İyidere> Hazar. Köprübaşı> Beşköy. Kürtün> Damlı, Süme, Y. Uluköy. Maçka> Yazılıtaş. Of> A. Kışlacık, Gürpınar, İkidere, Y. Kışlacık. Pazar> Irmakköy. Rize> Eminettin. Şalpazarı> Çarlaklı, Dereköy, Düzköy, Sütpınar. Şiran> Sadık. Trabzon> Dolaylı, Gazipaşa, Gülbaharhatun, İnönü. Vakfıkebir> Aydoğdu.


Kır ile bağlantılı sülaleler:


Kırahmetoğlu Beşikdüzü> Akkese. Kelkit> Cemallı, Gürleyik. Şiran> Babuş, Sadık.


Kıralioğlu Akçaabat> Mersin. Ardeşen> Şenyurt. Beşikdüzü> Resullü. Çamlıhemşin> Dikkaya, Kelkit> Güllüce, Tütenli. Kürtün> Ekinciler, Y. Uluköy. Sürmene> Çiftesu. Şalpazarı> Düzköy, Geyikli.


Kırarslanoğlu Beşikdüzü> Dolanlı.


Kırbıyıkoğlu Yusufeli> Çevreli, Taşkıran.


Kırhüseyinoğlu Beşikdüzü> Dolanlı.


Kırismailoğlu Yusufeli> Alanbaşı, Bakırtepe, Köprügören, Yamaçüstü.


Kırosmanoğlu Kelkit> Gürleyik.


Kırömeroğlu Sürmene> Karacakaya. Vakfıkebir> Yaylacık.


Kırşahoğlu Kelkit> Yeşilpınar.


Kırvelioğlu Köprübaşı> Arpalı.


Kıryakupoğlu Şiran> Şehithakan.


KIRTATOĞLU Kırtakoğlu, Harmandalı Türkmeni oymağı. (SAVAŞ, 2017, s. 231)
Kırt-at. DLT’te kırt: Kısa. Kırtat: Kısalar. Eski Türkçe –at eki çoğul edatıdır.
Kırtatoğlu Arsin> Güneyce.


KIRTILOĞLU Kırtıl, 1500’lü yıllarda Ankara livasında Haymana Türkmenlerinden. (SAKİN, 2010, s. 223)


Kırtıloğlu Kelkit> Söğütlü.


Kırtılıkoğlu Çayeli> Aşıklar.


Türkçe –ık küçültme ekidir. Az Türkmen (mecaz).


KIRVATOĞLU Kirvad, 1500’lü yıllarda Karaman vilayetinde yerleşim yeri. (YILDIZ, 2010, s. 154) Gelinen yer.


Kırvatoğlu Hopa> Ortahopa.


KIRZIOĞLU Kirzili, Türkmen oymağı. (UÇAKCI, 2013, s. 443)
Kırzı, 1500’lü yıllarda Bayburt’un köyü. (MİROĞLU, 1975, s. 54)


Kırzıoğlu/ Kirzioğlu Bayburt> Camiikebir. Gümüşhane> Karşıyaka.


KISAOĞLU Kısalar, 1450’li yıllarda Karaman’da Yıva Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1440)


Moğolca kisa: Uçurum, demir ocağı, büyük fırın. (LESSING)


Kısalu, 1450’li yıllarda Aydın sancağında yerleşim yeri. (SARIKAYA, 2014, s. 69)


Kısaoğlu Pazaryolu> Kumaşkaya. Yusufeli> Alanbaşı.


Kısakoloğlu Çarşıbaşı> Yavuz.


KISIOĞLU Kafkas Kıpçakçasındakisi: Erkek, yigit, cesur. (TOPAL, 2005)


Kısıoğlu İspir> Aksu.


KISIROĞLU Kısır, Ersarı (Ensarı) Türkmeni oymağı. (İLLİYEV, 2010, s. 25) Kısır, Bozok ve Maraş sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 521) Kısır, 1500’lü yıllarda Bozok livasında yaygın Türkmen oymağı. (SAKİN, 2010, s. 223)
Kısır Hoca, Eski Türk büyüklerinden. (KARAYEV, 2008, s. 139) Kısır, Karay Türklerinde soy ad. (ALTINKAYNAK, 2006, s. 136) Kafkas Kıpçakçasındakısır: Sarp, yalçın. (TOPAL, 2005)


Kısır, Ortaasya Altaylarında yerleşim yeri. (DOĞRU, 1985, s. 170) Kısıra, 1500’lü yıllarda Dulkadirli Türkmenlerin Bozok’ta köyü. (SARI, 2015, s. 138)


Kısıroğlu Çayeli> Çataklıhoca, Çilingir, Sefalı. Çaykara> Eğridere. Dernekpazarı> Taşçılar.


KIŞMIROĞLU/ KIŞMİROĞLU Keşmir, 1500’lü yıllarda Bozok sancağında Türkmen oymağı. (KOÇ, 1988, s. 161)
Türkçe kişmir: Sevimli, güzel. (ACAROĞLU, 1999)


Kişmiroğlu/ Kışmıroğlu Aydıntepe> A. Kırzı, Başpınar. Dernekpazarı> Çalışanlar, Tüfekçi, Yenice. Rize> Kömürcüler.


KITIROĞLU Kitirler, Türkmen kabilesi. (BEYOĞLU, 2000, s. 441) Kitirler, eski kayıtlarda İçel, Alanya, Teke, Aydın sancaklarında konar-göçer Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 514)
Türkçe kıtır: İntikam. (ATALAY, 1936) Kuman Türklerinde kitira: Kitre ağacı. (GRÖNBECH)
Kıtıroğlu Çamlıhemşin> Kaleköy. Çayeli> Çavuşlu. İkizdere> Çiçekli. İspir> Y. Özbağ. Pazaryolu> Büyükdere.


Kıtıriçoğlu Şalpazarı> Düzköy.


Kıtır-iç, -iç sevgi ve küçültme eki katan son ek. (ÇAĞBAYIR)


KITMIROĞLU Kıtmırlı, Türkmenlerin oymağı. (İLBEY, 2010, s. 226) Kıtmür, 1450’li yıllarda Karaman vilayetinde Eymür Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1440)


Kıtmır: Çevik, işini bilen. (YUDAHİN)


Kıtmir, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Yıva Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 50) Kitmirci, 1500’lü yıllarda Bozok sancağında Türkmen köyü. (KOÇ, 1988, s. 144)


Kıtmıroğlu Hopa> Kazimiye, Kuledibi, Sundura. Of> Uğurlu.


KIVIRİÇOĞLU/ KİVİRÇİOĞLU/ KIVILCIOĞLU Kıvırcık’tan. Kıvırcıklu, 1450’li yıllarda Özer sancağında Döğer Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1441)


Kıvırcık, Urus hanın oğlu. (GÜLENSOY, 2015, s. 249) Kıvırcık, Gagauz Türklerinde soy ad. (MANOV, 2001, 208)


Kıvırcıklı, Balkanlarda (AYDIN, 1992, s. 146) ve Kıvırcık, 1500’lü yıllarda Çerkeş’te yerleşim yeri. (AÇIKGÖZ, 2004, s. 145)


Kıvır-iç, -iç sevgi ve küçültme eki katan son ek. (ÇAĞBAYIR) –iç, Boşnak bağlantılı ek.
Kıvıriçoğlu/ Kıviçoğlu/ Kıvılcıoğlu/ Kivircioğlu Kalkandere> Çağlayan. Ünalan. Of> Korkut. Trabzon> Geçit.


KIVIROĞLU Kıvırlar, 1450’li yıllarda Aydın sancağında Türkmen oymağı. (SARIKAYA, 2014, s. 114)


Kıvıroğlu Demirözü> Yelpınar. Şalpazarı> Düzköy, Turalıuşağı.


KIYAMETOĞLU Kıyamet: Felaket, bela. (ÇAĞBAYIR)
Kıyametoğlu Çarşıbaşı> Zeytinlik. Çaykara> Ulucami.
KIYAPOĞLU Kıyat, Moğol kabilesi. (YAKUBOVSKİY, 1976, s. 82)
Kıyapoğlu Köprübaşı> Beşköy.


KIYNUZOĞLU Kıy-n-uz. Çağatay Türkçesinde kıy: Kıyı. (ERBAY, 2008) Uz, Oğuzların diğer bir adıdır. (BROOK, 2005, s. 265) Kıyuz> Kıynuz: Kenardaki Oğuzlar.


Kıynuzoğlu Pazar> Hamidiye.


KIZALİOĞLU Kızallü, 1500’lü yıllarda Üzeyir livasında Çoğun Türkmeni taifesi. (SAKİN, 2010, s. 223)
Kızalioğlu Şalpazarı> Üzümözü.


KIZIKOĞLU Kızık, Oğuzların 24 boyundan biri. Kızık, eski kayıtlarda Bozok, Adana, Rakka, Sivas, Maraş, Şam, Haleb, Edirne, Gelibolu, Bursa, Vize sancaklarında konar-göçer Türkmen/ Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 522)


Kızık: Öfkeli, sert. (ÇAĞBAYIR) Bahadır Han’a göre kızık: Böke, yani kahraman, yiğit, pehlivan. (ATANİYAZOV, 2005, s. 205)


Kızık, 1450’li yıllarda Türkmen boylarının yaygın yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2354)


Kızıkoğlu Ardanuç> Ovacık.


KIZILGÖZOĞLU Gızılgöz, Teke Türkmeni oymağı. (İLLİYEV, 2010, s. 18)


Kızılgözoğlu Pazar> Örnekköy.


KIZILOĞLU Kızıllu, Safevi devleti kuruluşuna katkı veren Türkmen oymağı. (SÜMER, Oğuzlar, s. 167) Kızıl, İçel ve Bursa’da Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 521) Kızıllar, 1450’li yıllarda Adana sancağında yaygın Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1470) Kızıllu, 1690’lı yıllarda zorunlu iskâna tutulan Dulkadirli Türkmeni. (ORHONLU, 1963, s. 75) Kızıllar, Rumeli’de Yörük cemaati. (AYHAN, 2013, s. 504)


Kızıl, Oğuz beylerinden. (ALBAYRAK, 2016, s. 43)


Kızıloğlu Bayburt> Çayırözü. İspir> Köprüköy, Yeşilyurt. Kelkit> Gödül. Rize> Portakallık, Yeniköy.
Kızılatoğlu Gümüşhane> Canca.


Kızıl-at: Kızıllar, Türkmenler. Eski Türkçe –at eki çoğul edatıdır.
Kızılköylüoğlu Gümüşhane> Canca.


KIZKAPANOĞLU Kızkapan, eski kayıtlarda Diyarbakır, Sivas, Adana, Kırşehir sancaklarında Türkmen Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 108) Kızkapan, 1450’li yıllarda Kırşehir sancağında Bayad Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1441) Kızkapan, 1500’lü yıllarda Karacalu Türkmeni oymağı. (SÜMER, 1963, s. 95)


Kızkapan, Patnos’ta yerleşim yeri. (ÖGEL, 1992, s. 61)


Kızkapanoğlu Fındıklı> Aslandere. Sürmene> Yeniay. Kütahya. (SAVAŞ, 2017)


Kızbakanoğlu Hayrat> Dereyurt. Vakfıkebir> Ortaköy.


KIZOĞLU Kızlı, Hazar Ötesi Türkmen oymağı. (CİHAN, 2010, s. 139) Kızoğlu, 1450’li yıllarda Adana sancağında Döğer Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1470) Kızoğlu, zorunlu iskânlarda adı geçen Türkmen aşireti. (BAYAR, 1994, s. 110)


Kızlı Bey, Anadolu’yu feth eden Selçuklu komutanlarından. (SÜMER, 1963, s. 5) Kıpçakça kız: Pahalı, değerli (AKYOL, 1919, s. 98) ve Kıpçakça kızoğlun: Başak burcu. (KOCAPİNAR, 2014, s. 256)
Kız, Bulgaristan’da (AYHAN, 2013, s. 203); 1500’lü yıllarda Bitlis’te (YILMAZ, 2010, s. 37); Kızoğlu, Ladik’te (ÖZER, 2015, s. 30) ve Amasya’da yerleşim yeri. (ÇATAL, 2009, s. 33) Kızoğlu, Candaroğlu yöresinde Türkçe iskân birimi. (ÇEVİK, 2012, s. 356)
Kızoğlu Fındıklı> Derbent. Trabzon> Fatih.


KİBAROĞLU Kibar: Terbiyeli, görgülü. (DEVELLİOĞLU) Kibar: Büyük, yüksek, ulu, “kebir”den. (EYUBOĞLU, 1995)
Kibaroğlu Ardanuç> Avcılar, Gümüşhane, Yolüstü. Ardeşen> Doğanay, Düz, Köprüköy, Tunca. Arhavi> Cumhuriyet, Musazade. Bayburt> Nişantaşı. Beşikdüzü> Resullü. Çamlıhemşin> Şenyuva. Çayeli> Karaağaç, Yenice. Çaykara> Baltacılı. Fındıklı> Çınarlı, Kıyıcık, Sümer, Tatlısu, Yeniköy. Hopa> Çamlı, Çavuşlu, Esenkıyı, Kayaköy, Kazimiye, Kemalpaşa, Sugören. İkizdere> Merkez. Kalkandere> Hurmalık, Kayabaşı. Of> Ağaçseven. Pazar> Akbucak, Kocaköprü, Ortayol, Örnekköy. Şavşat> Susuz. Şiran> Sarıca, İnözü. Trabzon> Yenicuma. Yusufeli> Altıparmak, Bostancı, Yaylalar, Yüncüler.


Kibarağaoğlu Arhavi> Kale.


KİBİRLİOĞLU Kibirlioğlu, Türkmeni oymağı. (EMREN, 2018, s. 15)


Kibirliahmetoğlu Rize> Topkaya.


KİBRİTÇİOĞLU Kibruzi, 1500’lü yıllarda Dulkadirli Türkmeni. (SARI, 2015, s. 411)


Kiprikçi, Karay Türklerinde soy ad. (ALTINKAYNAK, 2006, s. 136) Kıpçakça kibit: Dükkan, mağaza. (KOCAPİNAR, 2014, s. 328)


Kibritçioğlu Trabzon> Çarşı, Gürbulak, Yeniköy.


KİÇEOĞLU Kiçelü, zorunlu iskânlarda adı geçen Türkmen oymağı. (REFİK, 1930, s. 77)


Kiçeoğlu Pazaryolu> Kumaşkaya.


KİÇİOĞLU Kiçi, Başkurt uruğu. (TOGAN, 2003, s. 164) Kiçi, 1450’li yıllarda Bolu sancağında Avşar Yörüğü. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1474) Kiçili, iskânlarda adı geçen aşiretlerden. (BAYAR, 1994, s. 94)


Kiçi, 1500’lü yıllarda Gagauz Türklerinde soy ad. (CEBECİ, 2008, s. 73)
Kiçi, 1570’lü yıllarda Karaman vilayetinde (YILDIZ, 2010, s. 159) ve Kiçi Bayad, 1500’lü yıllarda Karahisar’da yerleşim yeri. (BULDUK, 2003, s. 112)
Kiçioğlu Pazaryolu> Kumaşkaya.


KİHKİHOĞLU Kih kih: (Gülmek için) kıs kıs. (ÇAĞBAYIR) Takma ad.


Kihkihoğlu Hemşin> Mutlu.


KİKİOĞLU Kiki, Türkmen oymağı. (LEZİNA) Kiki, eski kayıtlarda Adana sancağında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 105)
DLT’te kıkı: Gürültü.
Kikioğlu Bayburt> Şingah, Y. Kışlak.


KİLARCİOĞLU/ KİLERCİOĞLU Kilerlü, 1450’li yıllarda Malatya sancağında İğdir Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1474)


Farsça kilar: Kiler ve kilerci: Saray ve konaklarda kilerden sorumlu kimse veya görevli. (ÇAĞBAYIR) Kilerci, II. Murat zamanında tımar verilen bir sınıf. (ALTUĞ, 2010, s. 223) Moğolca kilar: şaşi. (LESSING)


Kilar, 1450’li yıllarda Aydın sancağında Kınık Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 92) Kilari, 1500’lü yıllarda Karaman vilayetinde yerleşim yeri. (YILDIZ, 2010, s. 158)


Kilarcıoğlu/ Kilercioğlu Artvin> Ahlat. Hopa> Bucak, Dereiçi, Köprücü, Sundura.


KİLENSLİOĞLU Kilens, Pazaryolu’nun köyü. (Köylerimiz, 1968, s. 128) Gelinen yer.
Kilenslioğlu İspir> Avcı.


KİLİMALİOĞLU Kilima, Sürmene köyü. Gelinen yer.
Kilimalioğlu Çaykara> Taşören.


KİLİTOĞLU Kilitçi, Irak Türkmeni. (SAATÇI, 1999, s. 298)


Kilitçi, mesleki sınıf. (SELÇUK, 2002, s. 95)


Kilidi, Macaristan’da yerleşim yeri. (ALTUN, 2007, s. 20)


Kilitoğlu Fındıklı> Aksu, Tatlısu.


Kilitalioğlu Çarşıbaşı> Kovanlı, Yavuz.


KİNASOĞLU Kinas, 1500’lü yıllarda Mardin’de yerleşim yeri. (GÜNDÜZ, 1993, s. 98) Mardin, ilk Türkleşen yerlerden biri idi. Yavuz-Şah İsmail savaşından sonra durum tersine döndü. Gelinen yer.


Kinasoğlu Çayeli> Yaka-Yalı. Bayburt> Alapelit. Pazaryolu> Merkez.


KİNDAZEOĞLU Kin-daze. Kınlı, Türkmen taifesi. (ATANIYAZOV, 2005, s. 293) Kıncı, zorunlu iskâna tabi tutulan oymak. (ORHONLU, 1963, s. 70)


Kıpçakça kın: Sadak, ıstırap, yenmek-mağlup etmek. (TOPARLI) Daze > Dze: Zade’den. Kinoğlu. Gürcüce ek almış Türkçe ad.


Kindazeoğlu Yusufeli> Serinsu.


KİNISLIOĞLU Kınışlı, Dokuz Türkmenlerinin kolu. (LEZİNA)
Hınıslı’dan bozma olabilecek sözcük.
Kinıslıoğlu Bayburt> Zahit.


KİNYASOĞLU Kinyaz, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar boyu. (ADİLOĞLU, 2005, s. 202)


Kinyasoğlu Ardanuç> Gökçe.


KİNZİOĞLU Kıncı, zorunlu iskâna tabi tutulan oymak. (ORHONLU, 1963, s. 70)


Yörede kinzi: Bitki türü. (kişniş)


Kinzioğlu Şavşat> Tepeköy.


KİPOĞLU Kip, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar Türkleri boyu. (ADİLOĞLU, 2005, s. 202)


Kiphasanoğlu Çamlıhemşin> A. Şimşirli.


KİRAOĞLU Kıralı, Bedir Yörüklerinden. (EGAWA, 2007, s. 60)


Kira, Türk prenslerinden biri ve yenmek anlamında. (GÜLENSOY, 2015, s. 252) Eski Türkçe kıra: Ekilmiş yer. (ÖGEL, 2000, c. II, s. 6) Kira, Karay Türklerinde soy ad. (ALTINKAYNAK, 2006, s. 136)


Kiraoğlu/ Kiracıoğlu Çayeli> Karaağaç. Trabzon> Yalı.


KİRAŞUNLUOĞLU Giresun’dan bozma sözcük.
Kiraşunluoğlu/ Kirasulluoğlu Akçaabat> Akçakale, Çamlıdere.


KİRAZOĞLU Keres, Altay Türk boyu. (ORKUN, 2011, s. 24) Kirazoğlu, Kacar Türkmeni oymağı. (SAVAŞ, 2017, s. 270) Kiras, eski kayıtlarda Gelibolu, Edirne, Bursa sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 512)
Kuman Türklerinde kiras: Kiraz. (GRÖNBECH) Kiraz, 1500’lü yıllarda Gagauz Türklerinde ad. (CEBECİ, 2008, s. 70)


Kiraz, Aydın’da kaza. (SEZEN, 2006, s. 313) Kiraz, 1450’li yıllarda Aksaray’da yerleşim yeri. (YÖRÜK, 1996, s. 62)
Kirazoğlu Akçaabat> Dürbinar. Araklı> Değirmencik. Çayeli> Yaka-Yalı. Beşikdüzü> Gürgenli, Hünerli. Gümüşhane> Karamustafa. Şiran> Sarıca. Torul> Zigana. Pazaryolu> Süleymanbağı.


Kirazalioğlu Ardanuç> Kızılcık.


KİREMİTÇİOĞLU Keremud, 1500’lü yıllarda Çorum livasında Türkmen taifesi. (SAKİN, 2010, s. 219)
Kiremitçi, Karay Türklerinde soy ad. (ALTINKAYNAK, 2006, s. 136) Kiremitçi, Osmanlıda mesleki sınıf. (SELÇUK, 2002, s. 95)


Kiremitçioğlu/ Kiremitoğlu Araklı> Yalıboyu, Yiğitözü. Düzköy> Çal. Rize> Tophane.


KİRİŞOĞLU/ KİRİŞÇİOĞLU Kirişçiler, Yörük Türkmeni. (ERÖZ, 1991, s. 48) Kirişli, Ankara sancağında konar-göçerYörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 513) Kirişoğlu, zorunlu iskânlarda adı geçen Türkmen oymağı. (BAYAR, 1994, s. 112)
Kirişçi, 1500’lü yıllarda mesleki ad. (EMECEN, 2013, s. 77)
Kirişçi Baba, 1600’lü yıllarda Karaman’da nahiye. (CENGİZ, 2009, s. 220)
Kirişçioğlu/ Kirişoğlu Çaykara> Çambaşı, Karaçam, Uzuntarla. İyidere> Fıçıtaş. Kelkit> Öbektaş.


KİRLİOĞLU/ KİROĞLU Kir, Hazar-Ötesi Göklen Türkmeni. (SÜMER, Oğuzlar, şema L. III) Kirli, Türkmen kabilesi. (AYHAN, 1999, s. 76) Kırlu, 1500’lü yıllarda Küreciyan Türkmenlerinin oymağı. (ATEŞ, 2010, s. 38)


Kirli, Gümülcine’de nahiye. (SEZEN, 2006, s. 313) Kirlü, 1500’lü yıllarda Karaman’da (YILDIZ, 2010, s. 153); Muş sancağında (KILIÇ, 1989, s. 305) ve 1500’lü yıllarda Mardin’de yerleşim yeri. (GÜNDÜZ, 1993, s. 100)
Kirlioğlu/ Kiroğlu Arsin> Işıklı. Aydıntepe> Çayırköprü. Bayburt> Adabaşı. Çayeli> Kesmetaş. Çaykara> Demirkapı. Gümüşhane> Akhisar. İkizdere> Cevizlik, Diktaş, Eskice. İspir> Gaziler. Kelkit> Küçükcami. Yenice. Pazar> Irmakköy.


Kirgiloğlu Şalpazarı> Akçiris.


Kir-gil. Kıpçaklar –gili eki kullanır. (MALACILI, 2002, s. 265)


KİSELİOĞLU Kiselioğlu, eski kayıtlarda İçel, Teke, Alanya, Kıbrıs sancaklarında konar-göçer Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 513) Kiselioğlu, İç-il Yörüklerinden. (HALAÇOĞLU, 1997, s. 165) Kiseoğlu, zorunlu iskânlar sırasında adı geçen Yörük taifesi. (REFİK, 1930, s. 148)


Osmanlıda kise: Kese. (PAKALIN, c. II s. 234) Kıpçak ağzında kiseg: Kese. (TOPARLI) Farsça kise: Kese, torba. (DEVELLİOĞLU) Kırgızca kise: Meşin kese. (YUDAHİN) Dokumacılıkla ilgili ad. Moğolca kisa: Demirci ocağı. (LESSING) Azerice kise: Un, buğday, pirinç vs. şeylerin konduğu çuval. (ALTAYLI, 1994) Yunanca kissa: Saksağan.


Osmanlı’da kisedar, kisedar efendi, kize düz, kise-i divani, kise-i mısrı, kise-i rumu tabirleri vardı.


Kise, Hopa’nın Sugören köyünün eski adı. Kise, Alaiyye (Antalya) livasında nahiye. (AKGÜL, 1989) Kiseler, 1450’li yıllarda Bursa sancağında Yörük cemaatinin yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1738)


Kiselioğlu Hopa> Köprücü.


KİSOROĞLU Kisor, Van’ın Bahçesaray ilçesinin Cevizlibelen köyünün eski adı. Bu köyden gelenler. Van’dan bölgeye gelen Türkmen boyları hayli fazladır. Bu nedenle Vanlıoğlu, Muşluoğlu… yörede yaygın sülalelerdir.


Kisoroğlu Hopa> Başoba.


KİŞİOĞLU Kişi, tarihi Türk kişi adı. (ATALAY, 1936) Kafkas Kıpçakçasında kişi: 1. Yabancı. 2. Yiğit, cesur. (TOPAL, 2005)


Kişioğlu Şavşat> Kurudere. Görele. (YÜKSEL, 2015)


KİŞMİROĞLU (Bk. Kışmıroğlu)


KİTALOĞLU Kıtal: Vuruşma, savaş.


Kitaloğlu Rize> Muradiye. Kitalalioğlu Hopa> Sarp.


KİTAPÇIOĞLU Kitap, Batı Türkistan’da eski Türk eserlerinin buluntu yerlerinden. (ÖGEL, 2014, Harita IV) Kitab, Moğollar öncesi Türkistan’da şehir. (BARTHOLD, 2017, s. 155)
Kitapçıoğlu Arhavi> Cumhuriyet, Kestanealan, Musazade. Çamlıhemşin> Yolkıyı. Fındıklı> Hara, Meyvalı. Hopa> Çamlı. İyidere> B. Çiftlik. Trabzon> Erdoğdu, Pazarkapı.
Kitaplıoğlu Of> Ovacık. Sürmene> Soğuksu.


KİVİLİOĞLU Kivi-li, Türkçe yapım eki almış sözcük. Eski Türkçe kıvı: Kısa. (ÇAĞBAYIR) Kıvılı: Kısa boylu.


Kivilioğlu Yusufeli> İşhan.


KİZİROĞLU Kiziroğlu, Teke sancağında Yörük taifesi. (KARACA, 1997, s. 157) Kizir, 1450’li yıllarda Urfa sancağında Döğer Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1477)
“Bizans kaynaklarında geçen Kıtzis/ Kızıs sözcüğünün bir Kuman komutanının adı olduğu bildirilir.” (KARAGÖZ, 2006, s. 103) “Kizir-Oğlu Mustafa, Osmanlı devletini bir dönem yaptıkları isyanlarla uğraştıran Celalilerden.” (SÜMER, Oğuzlar, s. 204)


Farsça gizir: Muhtar. (ÇAĞBAYIR)
Kizir, Asya’da Türkçe coğrafi ad. (YURTSEVER, 1993, s. 98) Kizirli, Kiziroğlu, Kiziryurdu… yaygın eski yerleşim yerleri. (Köylerimiz, 1968, s. 365)


Kiziroğlu Bayburt> Mutlu. İspir> Başköy. Kürtün> Y. Uluköy. Şavşat> Tepeköy.


KOBAKLIOĞLU Kobak, Yörük taifesi. (GÖKÇEN, 1946, s. 95) Kara Kobak, Karakalpak boyu. (LEZİNA)


Kobak, Kuman şahıs adı. (ÖNDER, 2007, s. 286) Kobak, Peçenekçe kabak. (RASONYİ, 2006, s. 110) Kobak, Gagauz Türklerinde soy ad. (MANOV, 2001, s. 209) Kobak: Kabarık, şişkin. (EYUBOĞLU, 1995)


Kobak, 1500’lü yıllarda Budin’de yerleşim yeri. (IŞIK, 2013, s. 95) Kobak, Yusufeli’nin köyü.


Kobaklıoğlu Yusufeli> Kınalıçam.


KOBALOĞLU/ KOPALOĞLU Osmanlıcada P/ B sesleri değişkendir.


Kobalu, 1450’li yıllarda Antep sancağında Bayındır Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1477) Kopal, Ensari Türkmeni aşireti. (ATANIYAZOV, 2005, s 295)


Kupal, Türk kişi adlı. (ATALAY, 1936) Kobal: Gürz denen topuzdan, alt yanı kalın sopa. (EYUBOĞLU, 1995) Gobal, halıcılık terimi. (RASONYI, 2006, s. 467)
Kubal, Türkiş hakanının yerleşim yeri. (SÜMER, Oğuzlar, s. 53) Kubal, Türklerle ilgili kalıntıların bulunduğu yer. (KARAYEV, 2008, s. 132) Kopal, Türkistan’da şehir. (AYDIN, 1989) Kopal, 1450’li yıllarda Aksaray sancağında Yıva Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 518)
Kobaloğlo/ Kopaloğlu Araklı> Araklı. Bayburt> Zahit. Beşikdüzü> Dağlıca, Denizli, Duygulu, Korkuthan. Çamlıhemşin> Sıraköy. Çarşıbaşı> Salova. Demirözü> Serenli. Hemşin> Bahar. İspir> Bahçeli, Petekli. Kürtün> Çayırçukur. Köse> Kabaktepe. Pazar> Başköy, Yücehisar. Şalpazarı> Kireç. Trabzon> Gazipaşa. Trabzon> Bahçecik. Vakfıkebir> Ballı, Hamzalı, Karatepe. Yusufeli> Pamukçular. Beşikdüzü> Dağlıca, Denizli, Duygulu, Korkuthan.


Kubal ile bağlantılı sülaleler:


Kupaliçoğlu Akçaabat> Cevizli. Of> Çataldere.


Kobal-iç: Türkçe –iç eki sevgi ifadesidir. (ÇAĞBAYIR) Balkanlar bağlantılı sülale.


Kubalasoğlu Sürmene> Çavuşlu.
Kubal-as,-as takısı katibin ilavesidir.


KOBANOĞLU Koban, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar kabilesi. (ADİLOĞLU, 2005, s. 202) Kobani, Kuman Türk uruğu. (NUR, 1972, s. 89)


Kopan: Yüksek, yüce. (ATALAY, 1936) Koban, Gagauz Türklerinde soy ad. (MANOV, 2001, s. 209)


Kopan, Macaristan'da liva. (BELLETEN, sayı 211, 1990, s. 374) Osmanlıcada B/ P sesleri yer değiştirebilir.
Kobanoğlu Çaykara> Akdoğan. Maçka> Bakımlı.


KOBATOĞLU Kobatlı, Türkmen oymağı. (CANDAR, 1934)


Kobatoğlu Kelkit> Elmelik.


KOBAZOĞLU Gobaz, Abhaz krallarından. (BÜYÜKA, 1993, s. 26) Gubaz, 550’li yıllarda Laz kralı. (ARTAMONOV, 2008, s. 99)
Kobazoğlu Bayburt> Şingah. Trabzon> İnönü, Yenicuma. Yusufeli> Havuzlu, Öğdem.


Gubazalioğlu Yusufeli> Balcılı.


KOBUĞOĞLU Kobuk: Kolsuz, parmaksız. (ÇAĞBAYIR)


Kobuk, Kunak şehrinin diğer adı. (KARAYEV, 2008, s. 215) Kobuk, Moğollar öncesi Türkistan’da yerleşim yeri. (BARTHOLD, 2017, s. 406) Gelinen yer.


Kobuğoğlu Çamlıhemşin> Kaplıca.


KOBUZALİOĞLU Kobuz-ali. (Bk. Kopuzoğlu)


KOBYAOĞLU Kobyak, Kıpçak hanı. (ARTAMONOV, 2008, s. 574)


Kobyaoğlu Çarşıbaşı> Zeytinlik.


KOCAAĞAOĞLU Kocaağaoğlu, Türkmen taifesi. (SAVAŞ, 2017, s. 247)


Kocaağaoğlu Bayburt> A. Çımağıl, Güllüce. Yusufeli> Erenköy, Kirazalan.


KOCAAHMETOĞLU Kocaahmet, 1450’li yıllarda Tarsus’ta Yüreğir Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1477)
Koca Ahmetler, Bulgaristan’da yerleşim yeri. (ÇAVUŞ, 1990, s. 172)


Kocaahmetoğlu Bayburt> Dağtarla. Rize> Eminettin, Pilavdağı.


KOCAALİOĞLU Kocaali, 1450’li yıllarda Karaman’da Yıva Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1478) ve zorunlu iskânlarda adı geçen Yörük aşireti. (BAYAR, 1994, s. 94)


Kocaalioğlu Arhavi> Başköy. Bayburt> Erenli. Şiran> Şehithakan. Tonya> Yakçukur.
KOCABAŞOĞLU Kocabaşoğulları, Türkmen kabilesi. (AYHAN, 1999, s. 74) Kocabaş, Bursa ve Balıkesir sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 530) Kocabaş, Avşar Türkmeni. (UÇAKCI, 2013, s. 233)
Kocabaş, Gagauz Türklerinde soy ad. (MANOV, 2001, s. 209)


Kocabaşoğlu Akçaabat> Darıca, Dürbinar, Sarıca. Bayburt> Alapelit. Pazaryolu> Kozlu.


KOCABEYOĞLU Koca Beyli, Azerbaycan Türklerinin Şahseven kolundan. (LEZİNA) Kocabey, eski kayıtlarda Aydın sancağında Yörük cemaati. (Aysun, S. Haykıran, 2017, Tarih Okulu Dergisi, sayı 32, s. 284)
Kocabey, Menteşeoğulları yöresinde Türkçe iskân birimi. (ÇEVİK, 2012, s. 356)


Kocabeyoğlu Bayburt> Şingah, Uzungazi. Pazaryolu> Büyükdere.


Kocabekoğlu Artvin> Zeytinlik. Bek, Bey’den.


KOCAMANOĞLU Kocaman, eski kayıtlarda Ordu, Erzurum, Diyarbakır, İçel sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 531)
Kocamanoğlu Akçaabat> Ambarcık. Arhavi> Y. Şahinler. Aydıntepe> Çayırköprü. Borçka> Anbarlı, Karşıköy. Çarşıbaşı> Yavuz. Çaykara> Köknar, Ulucami. Derepazarı> Esentepe. Gümüşhane> Süle. Güneysu> Gürgen. Rize> Güzelköy. Trabzon> Erdoğdu, Kavala, Ortahisar, Pelitli, Yalıncak. Vakfıkebir> Mahmutlu, Sekmenli. Yomra> Gülyurdu, Kayabaşı, Taşdelen, Yokuşlu. Yusufeli> Balalan, Bostancı, Cevizlik, Evren, Yaylalar.
Kocamanismailoğlu Bayburt> Kopuz.


KOCAOĞLU Kocaoğlu, Antalya kazasında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 531) Kocalar/ Kocaoğlu, 1450’li yıllarda Konya, Karaman, Dulkadır ve Tarsus sancaklarında yaygın Bayındır Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1479) Koca, zorunlu iskânlarda adı geçen aşiret. (BAYAR, 1994, s. 94)


Koca, Kuman/ Kıpçak şahıs adı. (RASONYI, 2006, s. 499) Koca, tarihi Türk kişi adı ve azim anlamında. (ATALAY, 1936) Kıpçakça koca: Ulu, efendi. (TOPARLI) Kumanca koca: Bey. (GRÖNBECH) Eski Türkçe koca: İhtiyar. (SÜMER, Şahıs Adları, s. 168)


Kocaoğulları, Balkanlarda (AYDIN, 1992, s. 140); Kefe livasında (AYHAN, 2013, s. 105) ve Koca, 1450’li yıllarda Türkmen boylarının Anadolu’da yaygın yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2653)
Kocaoğlu Bayburt> Başçımağıl, Güllüce, Kopuz. Çayeli> Gürgenli, Yıldızeli. Çaykara> Çambaşı, Şahinkaya. Dernekpazarı> Taşçılar. Gümüşhane> Bahçecik. İspir> Yıldıztepe. Kelkit> Balıklı, Kılıççı, Kömür. Kürtün> Taşlıca. Rize> Pilavdağı. Şavşat> Çoraklı. Tonya> Büyük. Şiran> İnözü, Pelitli.
Kocabaloğlu Sürmene> Aşağıovalı.
Kocaismailoğlu Akçaabat> Akçaköy.


Kocamehmetoğlu Bayburt> Şingah.
Kocamustafaoğlu Sürmene> Oylum.


Kocanumanoğlu Bayburt> Ortaçımağıl, Bayburt> Veysel.
Kocaşahoğlu Pazar> Sivrikale.


Kocavelioğlu Pazaryolu> Gölyanı.


KOCUHTURLUOĞLU Kocuhtur, Pazaryolu’nun köyü.
Kocohturluoğlu Derepazarı> Derepazarı, Tershane. İspir> Maden. Pazaryolu> Gülçimen.


KOCUKÇUOĞLU Kocuk, Türkmen oymağı. (SÜMER, Oğuzlar, L. II.) Kocuk, Yomut Türkmeni oymağı. (ANNABERDİYE, 2006, s. 130) Kocuh, İran’da yaşayan Türk boylarından. (KAFKASYALI, 2010, s. 75)


Koçuk, tarihi Türk kişi adı. (ATALAY, 1936)


Kocukcuoğlu Pazar> Sulak.


KOÇAKOĞLU Kocak, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar kabilesi. (ADİLOĞLU, 2005, s. 202) Koçak, Çepni Türkmeni. (UÇAKCI, 2013, s. 296) Koçak, eski kayıtlarda Sivas, Bozok, Niğde, Aydın, Teke, Rumeli, Aydın, Kütahya, Harput, Hamid, Diyarbakır sancaklarında Türkmen/ Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 532) Koçak, 1450’li yıllarda Karaman ve Hamid sancaklarında yaygın Bayad Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1480) Koçak, zorunlu iskânlarda adı geçen aşiret. (BAYAR, 1994, s. 94)


Türkçede koçak: Becerikli, yiğit, cömert. (ACAROĞLU, 1999, s. 150) Eski Türkçe koçak: Cesaret. (ATALAY, 1936) Çağatay Türkçesinde koçak: Koç adam, cesur. (KUNOS, 1902, s. 137) Kafkas Kumuk Türklerinde koççak: Mert, yiğit. (PEKACAR, 2011) Türkçede koçak: Cesur, yiğit, yürekli. (BEYOĞLU, 2000, s. 175)


Kocak, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkarlarda soy ad. (TAVKUL, 2000, s. 500)


Koçak, Türkçe coğrafi ad. (YURTSEVER, 1993, s. 99) Koçak, Türkistan’da (AYDIN, 1989, s. 78); Ohri ile Silistre’de (AYHAN, 2013, s. 325, 435); 1500’lü yıllarda Karaman vilayetinde (YILDIZ, 2010, s. 152); 1450’li yıllarda Aydın sancağında (SARIKAYA, 2014, s. 56); 1450’li yıllarda Saruhan sancağında (ÇİÇEK, 2011, s. 339); Varna’da (AYHAN, 2013, s. 467) ve 1450’li yıllarda Anadolu’da Türkmen boylarının yaygın yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2654) Koçak, Candaroğlu yöresinde Türkçe iskân birimi. (ÇEVİK, 2012, s. 356)
Koçakoğlu Borçka> Akpınar, Ambarlı, Yeniyol. Çaykara> Eğridere, Köknar. İspir> Aksu. Yusufeli> Erenköy, İnanlı, Yamaçüstü.
KOÇALİOĞLU Koçali, Ensari Türkmeni. (LEZİNA)
Koçalı, Kuman şahıs adı. (RASONYI, 2006, s. 219)
Koçalı, Asya’da Türkçe coğrafi ad. (YURTSEVER, 1993, s. 99) Koç Ali, Dobruca’da mahalle. (BÜYÜKBAŞ, 2006, s. 122)
Koçalioğlu Araklı> Çukurçayır, Erenler, Pervane, Yalıboyu. Ardeşen> Armağan, Yayla. Arsin> Özlü. Bayburt> Söğütlü, Yedigöze. Beşikdüzü> Türkelli. Çarşıbaşı> Büyükdere, Yavuz. Çayeli> Arkadere, Çaycılar, Soğuksu. Çaykara> Ulucami. Dernekpazarı> Yenice. Düzköy> Alazlı, Gürgendağ. Güneysu> Adacami, Dumankaya, Yenicami, Yeşilköy, Yüksekköy. Hayrat> Kılavuz, Kurtuluş, Sarmaşık. Hemşin> Yaltkaya. Hopa> Esenkıyı, Subaşı. Kelkit> Güllüce, Sadak. Of> Ballıca, Dumlusu, Gürpınar. Pazar> Elmalık, Yavuzköy. Rize> Ambarlık, Balsu, Çarşı, Ketenli. Sürmene> Çamburnu. Şavşat> Çoraklı, Savaş, Yoncalı. Tonya> Büyük, Çayıriçi, Kalınçam, Orta, Turali. Torul> Atalar, Demirkapı, Kalecik. Trabzon> Çarşı, Pazarkapı, Toklu. Vakfıkebir> Güneysu. Yomra> Çınarlı, Şanlı. Yusufeli> Altıparmak, Bıçakçılar.


KOÇALOĞLU Koçali’den. Bölge ağzının özelliği sonucunda kayıtlara Karaali’den Karal, Sarıali’den Saral, Gençali’den Gençal… olduğu gibi Koçali de Koçal olarak yazıldığı olmuştur.


Kocal, Osmanlı döneminde Arnavutluk’ta yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 234)


Koçaloğlu Arhavi> Soğucak. Borçka> Adagül, Demirciler, Güneşli, Yeniyol. Fındıklı> Yeni. Hopa> Esenkıyı. Maçka> Güzelyayla. Pazar> Soğuksu. Rize> Çamlıbel, Ketenli.


KOÇANOĞLU Kocan, Kıpçak boyu. (LEZİNA) Koçanlı, Türk oymağı. (CANDAR, 1934)


Koçan, Gagauzlarda soy ad. (MANOV, 2001, s. 209) Koçan: Birini kucaklayan. (EYUBOĞLU, 1995)


Koçan, Asya’da Türkçe coğrafi ad. (YURTSEVER, 1993, s. 99) Koçan, Selanik vilayetinde, Makedonya’da, Tuna-Manastır’da; Koçana, Niş ile Kosova’da (AYHAN, 2013, s. 138, 173, 196, 321, 355); Koçanlu, 1450’li yıllarda Sivas sancağında Bayındır Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 74) Kocangul, Kırım’da Tatarların eski yerleşim yeri.
Koçanoğlu Bayburt> Bayraktar. Demirözü> Petekli. Dernekpazarı> Günebakan. Güneysu> Ortaköy. Hopa> Subaşı. İspir> Elmalı, Özlüce, Pazaryolu> Ambaralan, Büyükdere, Kozlu. Tonya> Kalemli. Vakfıkebir> Soğuksu.


KOÇAROĞLU Koçar, 1450’li yıllarda Maraş, Adana, Menteşe ve Özer sancaklarında çok yaygın Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1481) Koçara, 1500’lü yıllarda Yörük taifesi. (KARACA, 2008, s. 432) Koçarlı, zorunlu iskâna tabi tutulan Türkmen oymağı. (ORHONLU, 1987, s. 111)


Koçar, Gagauzlar’da kullanılan soyad. (CEBECİ, 2008, s. 149)


Koçarlı, Aydın’da eski yerleşim yeri. (TMYK, 1946, s. 1214) Koçarlu, Menteşeoğulları yöresinde Türkçe iskân birimi. (ÇEVİK, 2012, s. 356)


Koçaroğlu İspir> Çayırözü, Yeşilyurt. Köse> Yuvacık.


Koçarasoğlu Akçaabat> Akçakale, Dürbinar.


Koçaraşoğlu Trabzon> Fatih.


Kökü “Koçar”dır, -as ve aş ekleri katibin ilaveleridir.


KOÇGİROĞLU Koçgiri, Sis Avşarı Türkmenlerinden. (KAYA, 2004, s. 153)


Koçgiri, 1500’lü yıllarda Erzincan’da köy. (MİROĞLU, 1990, s. 67) Gelinen yer.


Koçgiroğlu Şiran> Sinanlı.


KOÇİOĞLU Koçiler, 1450’li yıllarda Tarsus’ta Beğdili Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1483) Koçi, Abaza kabilesi. (TAVKUL, 2007, s. 488) Koçi, Çepni boyunun kolu. (UÇAKCI, 2013, s. 296)


“Koçi Aşireti, Koçi Baba, Horasan erenlerinden olup Hoca Ahmet Yesevi ocağında yetişti ve 1265 yılında Çankırı’ya yerleşmişti.” (UÇAKCI, 2013, s. 309)


Koçi Bey, Osmanlı tarihçisi ve devlet adamı. Lazca koçi: Adam, koçari: Genç, koç’tan. Gürcüce koçi: Koç. (ARISOY, 2010) EAT koç: Sağlıklı ve iri yarı genç, delikanlı. (ÇAĞBAYIR) Türkçe koç: Sağlıklı, gürbüz, genç erkek. (TDK)


Koçi Baba ve Koçılar Üsküp sancağında (AYHAN, 2013, s. 193, 280); Koçi Bey, 1450’li yıllarda Bozok’ta Salur Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2049)


Koçioğlu/ Koçi’ninoğlu Ardanuç> Aydın. Şavşat> Savaş.
Koçimematoğlu Çaykara> Çayıroba.


1834 yılı kayıtlarında Koçimalioğlu (Koç’um Ali) olarak yazılıdır.


KOÇOĞLU/ KOÇ’UNOĞLU Koçulu, Safevi devleti kuruluşuna katkı veren Türkmen oymağı. (SÜMER, Oğuzlar, s. 166) Koçlar/ Koçlu, 1450’li yıllarda Biga, Tarsus, Diyarbakır ve Maraş sancaklarında yaygın Yüreğir Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1483) Koçoğlu, zorunlu iskânlarda adı geçen Türkmen aşireti. (BAYAR, 1994, s. 112)


Koç, Kuman/ Kıpçak şahıs adı. (RASONYI, 2006, s. 499) Eski Türkçe koç: Kahraman. (ATALAY, 1936) Osmanlıda koçu: Yaylı ve kapalı dört tekerlekli bir cins araba. (SERTOĞLU, 1986, s. 189)


Koçun, tarihi Türk kişi adı. (HACIÖMERLİ, 2005, s. 119) Koçin, Türk prenseslerinden olup güç ve kuvvetini gösteren kişi (GÜLENSOY, 2015, s. 255) anlamındadır.


DLT’te koçu: Uygur şehri. Uygur adı Koçu’da bulunmuş Türkçe bir metinde geçmektedir. (SÜMER, Oğuzlar, s. 42) Koçu: Doğu Türkistan’da Hoço şehri. (ORKUN, 1994, s. 915)


Koçulu, 1500’lü yıllarda Harput’ta (ÜNAL, 1989, s. 81); Koçin, Filibe’de (AYHAN, 2013, s. 334) Kocsi, 1500’lü yıllarda Budin’de (IŞIK, 2013, s. 89) ve Koç, 1450’li yıllarda Türkmen boylarının Anadolu’da yaygın yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 74) Koçin, Güney Hindistan’da bir şehir. (KIDAMBI, 2013, s. 101)
Koçoğlu/ Koç’unoğlu/ Koç’inoğlu Akçaabat> Dürbinar, Şinik, Yaylacık. Araklı> Kayaiçi. Ardanuç> Ferhatlı, Gökçe, Peynirli, Tepedüzü. Ardeşen> Armağan. Arhavi> Konaklı, Soğucak, Tepeyurt, Y. Hacılar. Arsin> Yeşilce. Artvin> Bakırköy, Ortaköy. Bayburt> Şingah, Uzungazi, Veysel, Yanıkçam. Çayeli> Gürgenli. Çaykara> Çambaşı, Demirli, Köknar, Şahinkaya, Ulucami, Uzungöl, Uzuntarla, Yeşilalan. Dernekpazarı> Kondu, Taşçılar. Gümüşhane> Çorak, Hasköy, Kayabaşı, Şephane, Yağlıdere. Hayrat> Pınarca. İkizdere> Demirkapı, Sivrikaya. İspir> Çamlıkaya, Kavaklı. Kelkit> Büyükcami, Dayısı, Güllüce, Gürleyik, Sadak. Köprübaşı> Beşköy. Köse> Merkez. Maçka> Ergin, Esiroğlu. Of> Cumapazarı, Uluağaç. Pazar> Tütüncüler. Pazaryolu> Ambaralan, Büyükdere. Rize> Ketenli, Kurtuluş, Tophane. Şavşat> Şenköy. Şiran> Çevrepınar, Ozanca, Yeşilbük. Torul> Alınyayla, Tokçam. Trabzon> Akoluk, Bahçecik, Çağlayan, Çömlekçi, Erdoğdu, Fatih, Yalıncak. Yusufeli> Altıparmak, Bıçakçılar, Bostancı, Çeltikdüzü, Demirdöven, Erenköy, Esendal, Evren, Öğdem.


Koç ile bağlantılı sülaleler:


Koçağaoğlu Bayburt> Veysel. Gümüşhane> Kayabaşı.


Koçbayoğlu Arhavi> Ulaş.


Koçbayraktaroğlu Artvin> Ahlat, Sakalar.


Koçbıyıkoğlu Of> Y. Kışlacık.
Koçginoğlu Fındıklı> Gürsu.


Koçhamitoğlu Maçka> Kapıköy.
Koçhüseyinoğlu Artvin> Ortaköy.


Koç’inahmetoğlu Çaykara> Şahinkaya.
Koçiloğlu Hayrat> Dağönü. Koç-il: Koç yurdu.
Koçkoçoğlu Yusufeli> Yüncüler.


Koçoğlanoğlu Akçaabat> Dürbinar.


Koçosmanoğlu Trabzon> Bahçecik.


Koçömeroğlu Araklı> Merkez.


Koçpehlevanoğlu Ardanuç> İncilli.


KODALAKOĞLU Kodalak: Kısa boylu, tıknaz. (ÇAĞBAYIR)
Kodalakoğlu Arsin> Gölcük, Işıklı, Özlü. Düzköy> Çayırbağı. Kelkit> Çamur. Kürtün> Süme. Maçka> Gürgenağaç. Torul> Köstere. Vakfıkebir> Bahadırlı, Körez.


KODALOĞLU Kodaloğlu, Reyhanlı Türkmeni oymağı. (ALTIN, 2008, s. 376) Kodallı, Anadolu'da eşkıyalık olayları karışan Reyhanlu aşireti. (BELLETEN, sayı 211, 1990, s. 976)


Kodaloğlu İspir> Maden.


KODAMANOĞLU “Kut’dan> Kodaman/ Kuduman (devleti).” (YAVUZ, 1968, s. 50)
Kudama, Hazarlarla ilgili bilgileri kaleme alan kişi. (DUNLOP, 2008, s. 39) Kodaman: Kocaman, kocamış adam, iri adam. (EYUBOĞLU, 1995) Eski Türkçe koduman: Cebbar, büyüklük, azamet ve kudret sahibi. (ATALAY, 1936)
Kodamanoğlu/ Kudumanoğlu Akçaabat> Cevizli. Araklı> Taşgeçit. Ardanuç> Müezzinler. İkizdere> Çiçekli. İspir> Güllübağ, Merkez, Özlüce, Öztoprak, Yedigöze. Of> Cumapazarı. Rize> Tophane. Tonya> İskenderli, Yeni. Trabzon> Çukurçayır, İnönü.


Kotomanoğlu Ardanuç> İncilli.


KODANALİOĞLU Kodana-li. Kodana, Türkmen oymağı. (SÜMER, Oğuzlar, L. II.) Kodana, Göklen Türkmenlerinden. (ATANIYAZOV, 2005, s. 296)


Kodanalioğlu Bayburt> Ahmetzencani.


KODANOĞLU Kodanlı, Türkmen boyu ve Kotan, Kıpçak kabilesi. (LEZİNA, 2009, s. 364, 370) Kodanlu, 1500’lü yıllarda Mardin livasında Türkmen taifesi. (SAKİN, 2010, s. 229)


Kodanoğlu Çarşıbaşı> Şahinli, Trabzon> Yalıncak.


KODAOĞLU Osmanlıcada ve bölgede D> T sesleri yer değiştirebilir. Kotalu, Türkmen oymağı. (LEZİNA)
Koda: Mısır koçanı ve kota: Şişman. (ÇAĞBAYIR) Moğollarda kuda: Dünür. (VLADIMIRCOV, 1950, s. 15) Çağatayca kuda: Dünür, dünürcü. (ERBAY, 2008) Kafkasya’da Kumuk Türklerinde kuda: Dünür. (PEKACAR, 2011)
Kodaoğlu Çaykara> Eğridere, Maraşlı, Şahinkaya, Y. Kumlu.


KODATOĞLU Kud-at’tan. Kudat: Kutlar. Eski Türkçe -at eki çoğul edatıdır.


“Türkçede kut kökünden kutad veya kut almak: Uğurlu kılmak, devlet idare etmek anlamındadır.” (ÖNDER, 2007, s. 291) Eski Türkçe kutad-: Mutlu olmak, mesut etmek. (GABAİN, 1988)


Kudat, tarihi Türk kişi adı. (ATALAY, 1936)


Kudat, Asya’da Türkçe coğrafi adı. (YURTSEVER, 1993, s. 105) Günümüzde Kudad Kutil dağı, Yusufeli’nin Öğdem köyü civarındadır. “1573 yılının Ardahan sancağı Mufassal defterinde kayıtlarında adları Türkçe-Kıpçakça olan Kutad adlı iki köy yer almaktadır.” (KIRZIOĞLU, 1992, s. 173) Gelinen yer.


Kodatoğlu Yusufeli> Balcılı, Bıçakçılar, Dereiçi, Taşkıran.


KODİLOĞLU Kodil, Gümüşhane’nin eski köyü. (SAYLAN, 2012, s. 26) Gelinen yer.
Kodiloğlu Arsin> Yolaç. Çayeli> Madenli. Hayrat> Cumhuriyet, Göksel.


KOFOĞLU/ KOF’İNOĞLU Kof, Çerkez kabilesi. (LYULYE, 2010, s. 63)


Kofalar, Balkanlarda (AYDIN, 1992, s. 140); Kofça, Kumanova’da (Prizren) ve Kof, Paşa sancağında yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 294, 406) Kofin, Rize’nin köyü.


Kofoğlu/ Kof’inoğlu Akçaabat> Mersin. Beşikdüzü> Şarlı. Çaykara> Işıklı, Kabataş, Taşören, Ulucami.
Kofetoğlu/ Kofonoğlu Çaykara> Derindere. Hayrat> Dereyurt.


Kof-et, Kof-on: Koflar, Çerkezler. Eski Türkçe –et ve Farsça –an eki çoğul edatıdır.


KOĞANLIOĞLU Koğan, Avşar Türkmenlerinin bir kolu. (HALAÇOĞLU, 2009V, s. 1484)
Koğan, Van’ın eski köyü. (Köylerimiz, 1968, s. 183)


Koğanlıoğlu Demirözü> Eymür.


KOĞUŞOĞLU Kouş, Göklen Türkmeni kolu. (LEZİNA)


Koğuş, tarihi Türk kişi adı. (HACIÖMERLİ, 2005, s. 119) Eski Türklerde koguş, Askeri unvan. (DONUK, 1988, s. 101) Kıpçakça kovuş: Boş. (UĞURLU, 1984, s. 199)


Kovuş, Kırım’da yer adı. (DOĞRU, 1987, s. 88)
Koğuşoğlu Araklı> Erenler.


KOHAOĞLU Koğali, Erzurum ve Selanik’te Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 533) Köhalar, Türkmen oymağı. (HÜRMÜZLÜ, 2006, s. 165)


Kohgil, Ahıska kökenli sülale. (BAYRAKTAROĞLU, 1992, s. 244)


Kolh, Laz, Gürcü dâhil, birçok halkı bir araya getiren antik devlet. Kafkasyada Kumuk Türklerinde koga: Kamış, saz. (NEMETH, 1990)


Çok eski bir Türk değişi olan koğa: Bataklıklarda yetişen hasır otu. (ÖGEL, 2000, c. III s. 195)


Koh-a: Baraka.


Koga, 1500’lü yıllarda Denizli’de (GÖKÇE, 2000, s. 191); Koğa, Ladik’te (ÖZER, 2015, s. 30) ve Koğa burnu, 1450’li yıllarda Amasya sancağında Çavuldur Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 824) Koha, Hopa’da mahalle.


Kohaoğlu Ardanuç> İncilli.


Kohazeoğlu Artvin> Ahlat, Dere.


Koh-aze> kohdze> kohzade. Gürcüce ek almış anik veya Türkçe ad. Gürcüleşmiş Türkler özellikle Kıpçaklar çok fazladır.


Kohuloğlu Pazar> Hamidiye.


Koh-ul: Kohoğlu. Çok Türkçe ağızlarda ul: Oğul.


KOHSORLUOĞLU Kohçer, İkizder’nin köyü.


Osmanlı kayıtlarında Kuhser. Farsça küh: Dağ ve ser: Baş. Dağbaşı. Konumuyla uygunluk sağlamaktadır. Köy, İkizdere’nin yüksek kesiminde olup İspir ile huduttur.
Kohsorlioğlu İspir> Akgüney, İyidere, Maden, Merkez. Pazaryolu> Göztepe. Rize> Beştepe, Kırklartepe.


KOKALOĞLU Kokala, Türk kabilesi. (LEZİNA)
Kokaloğlu İspir> Mülk.


KOKANOĞLU Kokona, Göklen Türkmenleri oymağı. (LEZİNA)
Kokan, Batı Türkçesi şivelerinden. (ARIKLI, 2009, s. 52)
Kokanlı, Kırım’da yer adı. (DOĞRU, 1987, s. 88) Kokand, Moğollar döneminde Türkistan’da (KARADAĞ, 2006, s. 110) ve Kokan, Yanya’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 492) Gelinen yer.


Kokanoğlu Akçaabat> Darıca. Sürmene> Çamburnu.


Kokanasoğlu Akçaabat> Dürbinar.


Kökü “Kokan” olan sözcük olup –as eki katip (yazıcı) tarafından ilave edilmiştir.


Kokanalıoğlu Akçaabat> Dürbinar, Uçarsu.


KOKÇALOĞLU Kökcalı, Türkmen kabilesi. (ORKUN, 2011, s. 52)


Kokçaloğlu Rize> Yağlıtaş.


KOKİROĞLU Kokirci, 1450’li yıllarda Aksaray’da Türkmen oymağı. (YÖRÜK, 1996, s. 61)
Kokiroğlu Şalpazarı> Kireç.


KOLAKOĞLU Kolaklar, Anadolu’da Türkmen oymağı. (SAKİN, 2010, s. 389) Golak, Yomut Türkmeni oymağı. (İLLİYEV, 2010, s. 22)
Kolakoğlu Gümüşhane> Çamlı.


KOKİROĞLU Kokirci, 1450’li yıllarda Aksaray’da Türkmen oymağı. (YÖRÜK, 1996, s. 61)


Kokiroğlu Şalpazarı> Kireç.


KOKOÇOĞLU Kökec, 1520’li yıllarda Menteşe Türkmenlerinin Yörük cemaati. (KARACA, 2008, s. 424)


Kokoçu, Türk prenslerinden. (GÜLENSOY, 2015, s. 257) Kokoç: Koç. (ÇAĞBAYIR)


Kokoz, Kırım’da yer adı. (DOĞRU, 1987, s. 88)
Kokoçoğlu Akçaabat> Darıca, Dürbinar, Sertkaya. Çaykara> Köknar. Rize> Zincirliköprü.


KOKOĞLU Kok/ Kokli, Türk kabilesi. (LEZİNA) Kökler, 1570’lü yıllarda Aksaray sancağında Türkmen oymağı. (YILDIZ, 2010, s. 215) Kokluca, Tahtacı Türkmeni. (YÖRÜKÂN, 2002, s. 199)


Eski Uygurca kok: Toz, toprak. (CAFEROĞLU, 2011, s. 180)


Kök, Deşt-i Kıpçak’ta yer adı. (KARAYEV, 2008, s. 228)


Kokoğlu/ Kok’inoğlu/ Kokluoğlu Çaykara> Kabataş. Rize> Taşlık. Sürmene> Çamburnu. Kokluoğlu Şavşat> Eskikale. Yusufeli> Tekkale.


Kokofoğlu Kürtün> Kızılcatam.


Kokoömeroğlu İyidere> Köşklü.


Kokoşoğlu İspir> Y. Fındıklı.


Kokudoğlu Rize> Hamidiye. Görele. (YÜKSEL, 2015)


Kok-ud: Koklar. (Bk. –at eki)


Kokuşoğlu Çayeli> Arkadere. Yusufeli> Kılıçkaya, Yağcılar.


Kok-uş. Kıpçak kökenli dillerde -uş eki mastar görevini görür. Türkçede bul-uş, gör-üş, kon-uş…


Kokuzoğlu İspir> Kaynakbaşı
Kok-uz. Uz, Oğuzların diğer bir adı.
Kıpçakça kokuz: Alçak arazi. (TOPARLI)


KOLANCIOĞLU Kolan-cı, Türkçe yapım eki almış kelime. Kolanlı, Rakka ve Niğde sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 533) Kolan, 1500’lü yıllarda Haleb livasında Harbedenlü Türkmen oymağı. (SAKİN, 2010, s. 229)
Kıpçakça kolan: Yular, eyer kolanı. (TOPARLI) Kolancı, mesleki ad.
Kolanı, Karabağ hanlığının yerleşim yeri. (BİLGE, 2015, s. 242) Kolanlar, Sofya’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 419)


Kolancıoğlu Sürmene> Armutlu. Yalvaç. (SAAT, 2014)


KOLAOĞLU Kolla, Türk kabilesi. (LEZİNA)


Kıpçakça kola: Açık kahverengi (TOPARLI) esmer tenli. Kafkasya’da Kumuk-Balkar Türklerinde kula: Lider, bey. (NEMETH, 1990)


Kola, Bosna’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 481) Kola, Göle’nin adı. (KIRZIOĞLU, 1992, s. 150) Kolaoğlu/ Kolaolığlu Gümüşhane> Çalık. Şavşat> Meşeli. Trabzon> Boztepe.


Kolamanoğlu Rize> Tophane.


Kola-man: Türkmenler, esmerler… Farsça –an eki çoğul edatıdır.


KOLASAOĞLU Pontus kaynaklarında Santa yakınlarında (Gümüşhane) Kolasa adı geçer. (KARAGÖZ, 2006, s. 102) Gelinen yer.
Kolasaoğlu Araklı> Çankaya.


KOLAŞALIOĞLU Araklı’nın Taşgeçit köyünün eski adı.
Kolaşalıoğlu Araklı> Aytaş. Arsin> Dilek.


KOLAYLIOĞLU Kolay: Muvafık, münasip. (ATALAY, 1936)
Kolay, Kırım’da Tatar eski yerleşim yeri. Kolay, Bağdat’ta kaza ve Samsun’da nahiye. (SEZEN, 2006, s. 317)
Kolaylıoğlu/ Kolayoğlu Akçaabat> Darıca, Dürbinar. Çarşıbaşı> Şahinli. İyidere> Çiftlik.


KOLCUOĞLU Kolcu, Türkmen oymağı. (HÜRMÜZLÜ, 2006, s. 165) Kolçu, Irak Türkmenlerinden. (SAATÇI, 1999, s. 298) Kolcılu, 1500’lü yıllarda Bozok sancağında Türkmen oymağı. (METİN, 2007, s. 129)
Kolcuoğulları, 1700’lü yıllarda Sivas’taki Celalilerden. (AKSÜT, 2013, s. 67) “Kolcu: Bir yeri korumakla görevli muhafız, devriye. İmparatorluk döneminde gümrük, tekel ve orman işlerinde denetim işini yapan.” (ÇAĞBAYIR)


Kolcuoğlu Bayburt> Camiikebir. Çayeli> Madenli. İkizdere> Diktaş. İyidere> Hazar. Trabzon> Akyazı.


KOLÇAKOĞLU Kolçak, eski kayıtlarda Haleb, Hamid, Sivas, sancaklarında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 109) Kolçak, 1450’li yıllarda Hamid sancağında Karkın Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1484)


Kolça, Kuman şahıs adı. (RASONYI, 1993, s. 221) Kolçak: Kola geçirilen özel giysi. (EYUBOĞLU, 1995) Tatarca kolçak: Eldiven. (MAKSUTOĞLU, 2009, s. 43)
Kolçakoğlu Akçaabat> Sertkaya. Araklı> Çankaya. Arhavi> Kemerköprü. Borçka> Çayli. İspir> Gaziler. Rize> Piriçelebi. Trabzon> Bengisu, Boztepe, Fatih, İskenderpaşa, Toklu. Yomra> Gürsel.


KOLİÇOĞLU/ KOLİTOĞLU (Bk. Koloğlu)


KOLİKOĞLU Kolik, 5. yy. Kafkasya-Doğu Karadeniz’de yaşamış halk. (BETROZOV, 2009, s 176) Kolik, Dersim’de aşiret. (KAYA, 2002, s. 87)


Kölıg, Eski Türklerde Erkek adı. (YAŞA, 1992, s. 95)


Kölük, Adıyaman’da eski kaza. (SEZEN, 2006, s. 324) Kölik, Yusufeli’nde köy. Koliko, Filibe’de yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 368)


Kolikoğlu Bayburt> Alapelit. Pazaryolu> Köşeyolu. Sürmene> Yeniay.


KOLİOĞLU Kolı, Türkmen oymağı. (ERENDOR, 2016, s. 212) Kolı, Göklen Türkmeni kabilesi. (LEZİNA)
Kolioğlu Gagauz Türklerinde soy ad. (MANOV, 2001, s. 209)


Kolioğlu Araklı> Değirmencik. Köprübaşı> Beşköy.


KOLİVAOĞLU Koliva, Gagauz Türklerinde soy ad. (MANOV, 2001, s. 209)


Kol-iva. Ava: Ağa, efendi. (ÇAĞBAYIR) Koliva: Kol ağası. Güvenlik görevlilerinin başı.


Kolivaoğlu Çayeli> K. Taşhane. Güneysu> Güneli, Gürgen, Yeniköy. İyidere> Denizgören. Rize> Güneştepe, Kendirli.


KOLOĞLU Kol, Peçenek boyu. (GEYBULLAYEV, 2009, s. 147) Kollar, Hamid sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 533) Kolcu, Türkmen oymağı. (HÜRMÜZLÜ, 2006, s. 165)


Kol: Oğuz boylarını meydana getiren ana unsurlar ile farklı aşiretleri barındıran büyük oluşumlar için kullanılmıştır. (UÇAKCI, 2013, s. 28)


Kol, Osmanlılarda idari birimlerden. (TOGAN, 1981, s. 340) Kırgızca kol: Askeri müfreze. (YUDAHİN) Kazakça kol: Asker, ordu. (KENESBAYOĞLU) Kol, Cengiz zamanında merkezdeki ordu. (VLADIMIRCOV, 1950, s. 57) Türkçe kolcu: Kollayan, koruyan, savunan. (EYUBOĞLU, 1995) Kafkas Kıpçakçasında kol: Sarp vadi. (TOPAL, 2005)
Koller, Kafkasya’da yerleşim yeri. (BUTBAY, 2007, s. 13)
Koloğlu Araklı> Değirmencik, Sulakyurt, Taşönü, Yolgören. Ardeşen> A. Durak, Bahar, Işıklı, Ortalan. Bayburt> Arpalı, Ortaçımağıl, Zahit. Demirözü> Y. Dikmetaş. Dernekpazarı> Çayırbaşı. İspir> Çamlıkaya, Üzümbağı. Köprübaşı> Beşköy. Kürtün> Demirciler. Sürmene> Çamburnu, Fındıcak. Trabzon> Kalkınma, Karakaya. Yusufeli> Esenyaka.


Kol ile bağlantılı sülaleler:
Kolağasıoğlu İspir> Çamlıkaya. Pazaryolu> Güneysu. Trabzon> Cumhuriyet.


Kolalioğlu Trabzon> Boztepe.


Koliçoğlu Derepazarı> Çeşmeköy. Rize> Uzunköy.


Kol-iç. Balkanlarla bağlantılı Türkçe ad.


Kolistanoğlu Vakfıkebir> İlyaslı.


Kol-istan. Farsça –istan: Yer, yurt.


Kolitoğlu Artvin> Sümbüllü.


Kol-it: Kollar, Türkmenler, güvenlikçiler. Eski Türkçe -it eki çoğul edatıdır.


Kolkoloğlu Sürmene> Yeniay.


Koltabanoğlu Akçaabat> Karaçayır. Trabzon> Hızırbey. (Bk. Tabanoğlu)


KOLOMOÇOĞLU Kolom-oç. Koloman, Macar kralı. (BUDAYEV, 2009, s. 55) Balkanlarla bağlantılı olabilecek lakap.


Kolomoçoğlu Akçaabat> Adacık, Çilekli.


KOLOOĞLU Kololuoğlu, Türk kabilesi. (LEZİNA)


Türkçe ağızda kolo: Köknar kerestesi. (YUDAHİN)
Koloköy, Van’da. (Köylerimiz, 1968, s. 161)
Bilindiği gibi 1071 yılından sonra ilk Türkleşen yerlerin başında Doğu Anadolu ile Güneydoğu Anadolu bölgeleri gelir. Yavuz-Şah İsmail savaşından sonra çok Türkmen boyu bu bölgeleri terk etmiş, birçoğu İran’a dönmüş ve bir kesimi de Doğu Karadeniz yöresine gelmiştir.


“Şurası bir gerçektir ki, Doğu-Anadolu Safevi idaresinden kalsaydı, bir müddet sonra burada Türkçeden başka hiçbir dil konuşulmayacaktı.” (SÜMER, Oğuzlar, s. 176)
Kolooğlu Gümüşhane> Esenler. Pazaryolu> Gölyanı, Hacılar.


KOLOŞOĞLU Koluşlu, 1450’li yıllarda Karaman eyaletinde Kayı Türkmenlerinden. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1485)
Koloşoğlu Demirözü> Çakırözü.


KOLOTOĞLU Kolotlar, İskitlerin Kuzey Karadeniz bölgesinde yaşayan boyu. (TTS, s. 49)


Kolotlu, eşkıyalık nedeniyle Of'a gelip yerleşen kabile. (BİLGE, 2015, s. 500)
Kolotlar, Ahıska kökenli sülale. (BAYRAKTAROĞLU, 1992, s. 134)


Kolotoğlu Akçaabat> Demirci, Mersin. Çarşıbaşı> Fener. Gümüşhane> Çamlı. Kelkit> Sökmen. Torul> Zigana. Yusufeli> Yüncüler.


KOLSUZOĞLU Kolsuzlu, 1500’lü yıllarda Gence-Karabağ Eyaletinde Kaçar Türkmeni oymağı. (NECEFLİ, 2010, s. 10)


Kolsuzoğlu Trabzon> İskenderpaşa. Yusufeli> Tekkale.


KOLUKISAOĞLU Kolukısa, Türkmen oymağı. (CANDAR, 1934, s. 17)
Kolukısaoğlu Bayburt> Şingah, Yaylalar.


KOLTUKOĞLU Koltuklu, Tatar aşireti. (UÇAKCI, 2013, s. 384) Koltuklu, Türkmen oymağı. (İLLİYEV, 2010, s. 16)


Koltik, 1500’lü yıllarda Bitlis’te yerleşim yeri. (YILMAZ, 2010, s. 44)


Koltukoğlu Sürmene> Petekli.


Koltukçumehmetalioğlu Rize> Kale.


KOLYAOĞLU Kol-ya. Kıpçakça iye: Sahip, malik. (TOPARLI) Kol-iya> kolya: Kol’u olan. Türk-iye gibi. Yer adıyla bağlantılı ad.


Kolyaoğlu Yusufeli> Altıparmak.


KOMANOĞLU (Bk. Kumanoğlu)


KOMAROĞLU Komarlar, Saka/ Türk boyu. (AĞASIOĞLU, 2006, s. 5) Komar, Çoruh, Kafkas ve Kür boylarında bulunan eski Kıpçakların kolu. (KIRZIOĞLU, 1992, s. 92) “Komar, Dağıstan, Yukarı-Kür Çıldır ve Çoruh boylarında adına rastlanan Kuman oymaklarından biri de Kumar veya Komar oymağıdır.” (BİLGİN, 2002, s. 97) Komar Çur, Türk Anıtlarında adı geçen kavim. (GÜL, 2013, s. 141) Komar, Latin ve Yunan kaynaklarında adı geçen Türk uruğu. (TOGAN, 1981, s. 41)


Komaran, Macar şehri. (TAKATS, 1970, s. 337) Kumar, Orta Asya’da nehir. (AGACANOV, 2002, s. 77) Komarlar, Filibe’de (AYHAN, 2013, s. 186); Komari, 1500’lerde Gagauzya’da (CEBECİ, 2008, s. 113) ve Kumari, 1500’lerde Çankırı’da yerleşim yeri. (AÇIKGÖZ, 2004, s. 146)


Akçaabat> Darıca, Demirci.


Komarizeoğlu Trabzon> Yalı.


Komar-ize. İze, Gürcüce –dze> zade. Komarize: Komarzade. Tarihte Gürcüleşmiş Türkler, özellikle Kuman/ Kıpçaklar çok fazladır.


KOMAOĞLU Koma, Koman/ Kuman’dan. Koman, Kıpçak boy birliği. (LEZİNA)


Koma, Karay Türklerinde (ALTINKAYNAK, 2006, s. 136) ve 1500’lü yıllarda Gagauz Türklerinde soy ad. (CEBECİ, 2008, s. 113) Azerice koma: İlkel ev. (ALTAYLI, 1994) Kıpçakça koma: Ortak.


Sülalenin Koman soyadını alması ilginçtir.


Komaoğlu Güneysu> Yenicami. Rize> Engindere.


KOMATOĞLU Komat, Türkmen oymağı. (CANDAR, 1934, s. 17)
Komad, Filibe’de yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 186)
Komatoğlu Bayburt> Mutlu. Kelkit> Öbektaş.


KOMERAOĞLU Komara, Trabzon’un Yalıncak köyünün eski adı. Gelinen yer.
Komeraoğlu Trabzon> Boztepe.


Komaralioğlu Vakfıkebir> Aydoğdu. Komera-li. Gelinen yer.


KOMESOĞLU/ KOMESLİOĞLU Komes, İkizdere köyü. Gelinen yer.


Komesoğlu/ Komeslioğlu İkizdere> Gürdere. Kalkandere> Aksu, Yokuşlu.


KOMOĞLU Türkçede kom: Toplanma, yerleşme, konma. (EYUBOĞLU, 1995) Kom: Küçük toprak, taştan basit ev, bu söz eski Türkçe’dir. (KOP, 1982, s. 52)


Kom, 1500’lü yıllarda Erzincan’da yerleşim yeri. (SAYGI, 2009, s. 54)


Komoğlu Bayburt> Kadızade. Güneysu> Adacami.


Komsaçoğlu Arhavi> Ortacalar. Km-saç.


Komutoğlu/ Komitoğlu Akçaabat> Darıca. Çarşıbaşı> Pınarlı. Şalpazarı> Gökçeköy, Simenli. Tonya> Hoşarlı. Trabzon> Yalı. Vakfıkebir> Caferli, Soğuksu.


Kom-u, Kom-i: Komlar, bir araa gelenler. Eski Türkçe –ut, -it ekleri çoğul edatıdır.


KOMUTANOĞLU Komutanlu, 1450’li yıllarda Urfa sancağında Kara Ulus Türkmenlerinden.


(HALAÇOĞLU, 2009, s. 1485)
Komutanoğlu Pazaryolu> Göztepe.


KONAKOĞLU Rum kaynaklarına göre Kuman Türkleriyle ilgili ad. (KARAGÖZ, 2006, s. 184) Konak, Kafkasya’da Kıpçak/ Kuman kökenli Malkar boyu. (ADİLOĞLU, 2005, s. 202) Konak, 1450’li yıllarda Sivrihisar kazasında Kızık Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1485)


Konak, Gagauz Türklerinde soy ad. (MANOV, 2001, s. 209) Konak Alp, Oğuz beyi. (SÜMER, Şahıs Adları, s. 159) Eski Türkçe konak: Mısır. (NUR, 1972, s. 254) Kıpçakça konak: Konuk. (ÇAĞBAYIR) Kumuk Türklerinde konak: Konuk, misafir. (PEKACAR, 2011) Kıpçakça konakbay: Zengin misafir. (BERBER, 2019)


Konak, Bulgaristan’da yerleşim yeri. (ÇAVUŞ, 1990, s. 170)
Konakoğlu Maçka> Çıralı, Yeşilyurt. Rize> Kireçhane. Trabzon> Gazipaşa.
Konakalıoğlu Akçaabat> Çukurca.


KONANOĞLU Konan, 1450’li yıllarda Haleb sancağında Eymür Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1485)


Türkçe konan: Misafir. (ÇAĞBAYIR)


Konanoğlu Pazar> Güneyköy.


KONÇOĞLU Konci, Moğol boyu. (KARAYEV, 2008, s. 238) Konçu, Kırgız oymağı. (TOGAN, 1981, s. 89) Koncular, Boynuyumru Türkmen oymağı. (HÜSEYNİKLİOĞLU, 2008, s. 428)
Konçi, Altınordu devleti döneminin hanlarından. (BİROL, 1991, s. 17) Kırgızca konç: Çorap, çizme gibi nesnelerin baldıra gelen kısmı. (YUDAHİN, 1994) Altay Türklerinde konıç: Konç. (NASKALİ, 1999) Kıpçakça konç: Konç, bacak. (TOPARLI) Türkçe koncuk: Misafir. (ATALAY, 1936)
Koncu, Karay Türklerinde soy ad. (ALTINKAYNAK, 2006, s. 136)


Konçoğlu Dernekpazarı> Çalışanlar.


Konceloğlu İyidere> Fıçıtaş, Hazar. Rize> Kale. Konç-el: Konç yurdu.


Konculoğlu İkizdere> Diktaş.


Konc-ul, Türkmenoğlu. Türk ağızlarında ul: Oğul anlamındadır.


KONDAKÇIOĞLU Kundakçı, Türkmen oymağı. (ERENDOR, 2016, s. 213) Kundaklı, 1450’li yıllarda Bursa sancağında Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1541)


Kundakçı, Osmanlı ordusunda savaş sırasında yardımcı hizmet görenlerden bir sınıf. (AYHAN, 2013, s. 53) Askeri sülale. Kondak, silah yapımıyla ilgili ad. Kundakçı, eskinin mesleği. (İNBAŞI, 2014, s. 15)
Kundak, Asya’da yaygın Türkçe coğrafi ad (YURTSEVER, 1993, s. 107) ve 1440’lı yıllarda Sofya’da yerleşim yeri. (İNALCIK, 2013, s. 77)


Kondakçıoğlu Artvin> Ortaköy. Of> Fındıkoba. Güneysu> Dumankaya. Rize> Müftü. Sürmene> Muratlı. Trabzon> Akoluk, Gülbaharhatun.


KONDİŞOĞLU Konduş, Türkmen kolu. (GÜLTEN, 2008, s. 174) Konduş, 1450’li yıllarda Aydın sancağında Yaparlı Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1486)
Kondişoğlu Şalpazarı> Gölkiriş.


KONDİLOĞLU/ KONDULOĞLU Arapça kandil> kondil: Fenerlerin gaz konan ve ışık veren bölümü. (ÇAĞBAYIR)
Kondiloğlu/ Konduloğlu İspir> Zeyrek. Of> Çamlı. Rize> Üçkaya.


KONDİOĞLU/ KONDUOĞLU Kondulu, Türkmen oymağı. (HÜSEYNİKLİOĞLU, 2008, s. 437) Kondulu, 1450’li yıllarda Karaman vilayetinde Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1486)


Kondu, Dernekpazarı’nın eski adı.


Kondioğlu/ Konduoğlu Araklı> Erenler. Kalkandere> Hurmalık. Köprübaşı> Beşköy.


KONDOŞOĞLU Konduşlu, Türkmen kolu. (GÜLTEN, 2008, s. 174) Osmanlıcada konduş, kondoş da okunabilir.


Kondoşoğlu Pazaryolu> Büyükdere.


KONGUROĞLU Konguroğlu, Kuman ailesi. (RASONYI, 2006, s. 223) Kongur, Hazar-Ötesi Türkmen oymağı. (SÜMER, Oğuzlar, şema L. III) Kongur, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar Türklerinde bir boy. (ADİLOĞLU, 2005, s. 202)


Kongur, tarihi Türk kişi adı. (ATALAY, 1936) Kongur, Memluk Türkleri komutanı. (SÜMER, Şahıs Adları, s. 388) Kumanca/ Kıpçakça kongur/ konğur: Kızılımtırak. (RASONYI, 2006, s. 223) Kırgızca konğur: Kumral, esmer. (YUDAHİN)


Kongur, Türkçe coğrafi ad. (YURTSEVER, 1993, s. 100) Kongur, Hınıs’ta eski yerleşim yeri. (TMYK, 1946, s. 1214)
Konguroğlu Maçka> Hızarlı.


KONDOLOTLUOĞLU Kondolot, 1500’lü yıllarda Bayburt’ta köy. (MİROĞLU, 1975, s. 55) Kondol, Bosna’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 481) Gelinen yer.
Kondolotluoğlu Bayburt> Tuzcuzade.


Kondolokoğlu Trabzon> İskenderpaşa.


KONKALOĞLU Konkala, Türk kavmi. (LEZİNA)


Türkçe ad olan Kongal, 1500’lü yılların sonunda Posof-Çıldır köylerindendi. (KIRZIOĞLU, 1992, s. 174)


Konkaloğlu Yusufeli> Erenköy.


KONOĞLU/ KON’UNOĞLU Kon, Türk boyu. (LEZİNA)


Çağatayca kon: Mesken, oturak. (KUNOS, 1902, s. 134) Kıpçakça kon-: Bir yere yerleşmek, mola vermek, oturmak, çadır kurmak… (TOPARLI) Göktürk ve Uygur Türklerinde kon: Konak yeri, çadır. (ÖNDER, 2007, s. 214)
Kon, Kıpçaklardan kalma yer adı. (KIRZIOĞLU, 1992, s. 96)
Kon’unoğlu Trabzon> İncesu.


Kondaloğlu Yusufeli> İnanlı.


Kondeloğlu İkizdere> Çiçekli.


Konuloğlu Hopa> Subaşı.


Kon-ul: Konoğlu, Türkoğlu. Türkçe ağızlarda ul: Oğul.


Kontopuloğlu Of> Pınaraltı.


KONTOĞLU Osmanlıca bazen o-u sesleri yer değiştirir. (Bk. Kuntoğlu)


KONUKOĞLU Konuklar, Türkmen oymağı. (GÜLTEN, 2008, s. 172) Konuklar, 1450’li yıllarda Kayseri sancağında yaygın Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 14866)


Konuk, 1500’lü yıllarda Kayseri’de yerleşim yeri. (İNBAŞI, 1992, s. 49) Konuklar, 1500’lü yıllarda Kayseri’nin mahallesi. (YETKİN, 2007, s. 22) Konuh, Kumanova’da (Makedonya) (ASLAN, 2016, s. 28); Konukçu, Filibe’de yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 175)
Konukoğlu Düzköy> Çayırbağı.


KONUROĞLU Konur, 1450’li yıllarda İçel sancağında çok yaygın Peçenek kabilesi. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1487) Konur, 1500’lü yıllarda Bozok livasında yaygın Türkmen oymağı. (SAKİN, 2010, s. 230) Konurlu, Rumeli’de Yörük cemaati. (AYHAN, 2013, s. 503)


Konur Alp, gaza inancıyla Anadolu'yu İslamlaştırma kutsal savaşını veren, Osman gazinin yoldaşı. (İNALCIK, 2009, s. 11) Eski Türkçe konur: Cesur. (ATALAY, 1936) DLT’te konur: Kestane renginde olan, boz renkli. Kıpçakça konur: Kumral. (TOPARLI)


Konur, Osmanlı’da Anakara, Kırşehir ve Kırıkkale’de Kaza ve nahiye. (SEZEN, 2006, s. 319) Konur, 1600’lü yıllarda Hınıs’ta köy. (İNBAŞI, 2014, s. 43) Konurlu, 1450’li yıllarda Saruhan sancağında (ÇİÇEK, 2011, s. 53) ve Konur, 1450’li yıllarda Kırşehir sancağında Varsak Türkmenlerinin yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1136)


Konuroğlu Ardanuç> Soğanlı.


KONURSULUOĞLU Konursu, Bayburt’un eski köyü. (Köylerimiz, 1968, s. 371)
Konursuluoğlu Bayburt> Göldere.


KONUŞOĞLU Konuş, 1450’li yıllarda Ankara sancağında Alayundlu Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1492) Konuş, 1530 yılında Ankara’da Türkmen oymağı. (KAYA, 2000, s. 16)
Konuş: Baba ocağı. (YUDAHİN) Kıpçakça konuş: Konaklama yeri. (BERBER, 2019)


Konuş, Filibe’de (AYHAN, 2013, s. 186); 1500’lü yıllarda Ankara’da (AÇIKGÖZ, 2004, s. 139) ve Konuşlar, 1500’lü yıllarda Çerkeş’te yerleşim yeri. (AÇIKGÖZ, 2004, s. 145)
Konuşoğlu Trabzon> Gazipaşa. Ordu’da. (GÜNAYDIN, 2011)


KONYALIOĞLU/ KONYAOĞLU Konya, Silistre (İskeçe) eyaletinde yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 236)
Konyaoğlu/Konyalıoğlu Çayeli> K. Caferpaşa. Demirözü> Kalecik. Gümüşhane> Hasanbey. Kelkit> Balıklı, Büyükcami, Örenbel. Sürmene> Balıklı. Trabzon> Gazipaşa.


KOPALOĞLU (Bk. Kobaloğlu)


KOPARANOĞLU Koparan/ Koparanlu, 1450’li yıllarda Adana, Aydın, Hamid ve Ankara sancaklarında yaygın Kayı Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1492) Koparan, 1530 yılında Ankara’da Türkmen oymağı. (KAYA, 2000, s. 18)


Koparan, Balkanlarda yerleşim yeri. (AYDIN, 1992, s. 148)


Koparanoğlu Fındıklı> Hara. Kütahya. (SAVAŞ, 2017)


KOPAROĞLU Kopar, Türk boyu. (CEVİZOĞLU, 1991, s. 123)


Koparmaloğlu Arhavi> Balıklı, Ulukent.


KOPEZOĞLU Kop-ez. Kop, Türk boyu. (CEVİZOĞLU, 1991, s. 123) Koplar, Ensari Türkmenleri oymağı. (LEZİNA)


Kop-ez:> Kop-dze’den. Gürcüce -dze eki Farsça olup zade anlamında soyadı unvanıdır. Kopez: Kopzade. Gürcüleşmiş Türk boyları ve özellikle Kıpçaklar çok fazladır.


Kopezoğlu Artvin> Ortaköy.


KOPİKAOĞLU Kopi-ka. Bölgede –ka eki kişilere, akrabalık terimlerine takılması sıradan olaydır. Mehmetika, dayika, Mutika… (Bk. –ka eki)


Kopı: Büyük başarı kazanan yüksek askerlere mükâfat verilen arazi. (TOGAN, 1981, s. 287)


Kop, Osmanlı dönemi Bayburt’ta köy. (DAŞTAN, 1996, s. 31) Gelinen yer.


Kopıkaoğlu Rize> Güneştepe.


KOPRAOĞLU Kopranlu, Türkmen taifesi. (LEZİNA) Kopranlu, 1500’lü yıllarda Hamit sancağında Yörük cemaati. (SARI, 2008, s. 269)


Kobrat, Türk Bulgar kralı olup, toplayıcı anlamındadır. (GOLDEN, 2006, s. 55)


Kopraoğlu Yusufeli> Demirdöven.


KOPUZOĞLU/ KOPUZLUOĞLU Kopuz, 1450’li yıllarda Sivas sancağında Bayındır Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1492)
Kopuz, Eski Türk baksi ozanlarının sagu ve destan okurken dini ayinlerde telli Türk sazı. (ÇAĞBAYIR) “Kopuz, Kıpçaklarda bilinen ve kullanılan bir çalgı aletiydi. Kopuz’un Türk musikisinde ve sosyal hayatta yeri büyüktü.” (SAFRAN, 1989, s. 115) Kafkas Kıpçakçasında kobuz: 1. Kafkas mızıkası. 2. Müzik aletlerinin genel adı. (TOPAL, 2005) Kopuz, 1500’lü yıllarda Gagauz Türklerinde yaygın soy ad. (CEBECİ, 2008, s. 59)
Kopuzcu, 1450’li yıllarda Saruhan sancağında yerleşim yeri. (ÇİÇEK, 2011, s. 315) Kopuzcu, 1500’lü yıllarda Sivas’ın mahallesi. (DEMİR, 2007, s. 84) Kopuz, 1640’lı yıllarda Gümüşhane’de; 1500’lü yıllarda Bayburt’ta (MİROĞLU, 1975, s. 55) ve Torul’un eski köyü. (SAYLAN, 2012, s. 28)
Kopuzoğlu/ Kopuzluoğlu Arhavi> Dikyamaç. Bayburt> Zahit. Derepazarı> Çakmakçılar. Rize> Boğaz, Dağınıksu, Hamidiye, Kaplıca, Pınarbaşı, Taşlıdere, Taşlık, Veliköy. Torul> Aksüt.


Kobuzalioğlu Araklı> Yiğitözü.


KORELİOĞLU/ KORELOĞLU Korelli, Karay Türklerinde soy ad. (ALTINKAYNAK, 2006, s. 136)


Koreloğlu/ Korelioğlu Düzköy> Çal. Trabzon> Hızırbey.


KORÇİLOĞLU Korcik, Eski Türk adı. Oğuz hanın torunlarından. (BAHADIR HAN, 2009, s. 33)


Kor-çil. Sıfat olan lakap.
Korçiloğlu Gümüşhane> Dölek.


KORGOTOĞLU “Rum-Yunan kaynaklarına göre (Arxeion Pontus 24) Korkota, Peçenek boylarından Korkotas ailesinden ait yer adı.” (KARAGÖZ, 2006, s. 221)


Korkot, Hayrat ilçesinin köyü. Gelinen yer.
Korgotoğlu Araklı> Erenler.


KORKMAZOĞLU Korkmazlar, Irak Türkmenlerinden. (SAATÇI, 1999, s. 298) Korkmaz, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar kabilesi. (TAVKUL, 2007, 507) Korkmaz, zorunlu iskânlarda adı geçen Türkmen aşireti. (BAYAR, 1994, s. 95)
Korkmaz, Kefe livasında yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 105)
Korkmazoğlu Gümüşhane> Çalık, Erdemler. Kelkit> Çamur. Trabzon> Akoluk.


KORKOĞLU Bölge ağzında genelde Ö-Ü sesleri, O-U ya ve I sesi de İ ye dönüşür. Kökeni Körk’tür.


Körklü, Dulkadirli boyunun aşireti. (UÇAKCI, 2013, s. 122)


Kuman Türklerinde körk: Güzellik ve kork-: Korkmak. (GRÖNBECH) Kıpçakça körk: Güzellik. (TOPARLI) Çağatayca körk: Güzellik. (ERBAY, 2008)
Korkoğlu Çayeli> Aşıklar, Buzlupınar, Çataldere, Erenler, Kestanelik. Hemşin> Kantarlı. Pazar> Tektaş. Rize> Karasu, Küçükçayır, Sütlüce.


Kork ile bağlantılı sülaleler:


Korkoloğlu Rize> Balsu.


Kork-ol. Kıpçakça ol: Oğul. Korkol> Korkoğlu.


Korkuzoğlu Ardeşen> Elmalık.


Kork-uz. Uz, Oğuzların diğer bir adıdır. (BROOK, 2005, s. 265)


KORDUDANLIOĞLU Korkudan, Beşikdüzü köyü. Gelinen yer.


Korkudanlıoğlu Şalpazarı> Ağırtaş.


KORDUTOĞLU Korkut’tan bozma olabilecek kelime.
Kordukoğlu Bayburt> Arpalı.


KORKMAZOĞLU Korkmazlar, Irak Türkmenlerinden. (SAATÇI, 1999, s. 298) Korkmaz, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar kabilesi. (TAVKUL, 2007, 507) Korkmaz, zorunlu iskânlarda adı geçen Türkmen aşireti. (BAYAR, 1994, s. 95)


Korkmaz, Kefe livasında yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 105)
Korkmazoğlu Gümüşhane> Çalık, Erdemler. Kelkit> Çamur. Trabzon> Akoluk.


KORKUTOĞLU Korkut, Peçeneklerin sekiz kabilesinden birinin adı. (KAFESOĞLU, 1984, s. 170) Korkud, eski kayıtlarda Karaman, Aksaray, Kırşehir, Kayseri, Silistre, sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 109) Korkud, 1450’li yıllarda Bursa ve Saruhan sancaklarında Yörük cemaati. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1493)
Korkut, tarihi Türk kişi adı. (HACIÖMERLİ, 2005, s. 120) Korkut, Peçeneklerin Yula uruğunun reisi. (KURAT, 1972, s. 57) Dede Korkut, Korkut Ata gibi tarihi şahsiyetler. Korkut, Yıldırım Beyazıt hanın oğlu. Türkçe korkut: Sert, heybetli. (GÜLENSOY, 2015, s. 263) DLT’te korkut: Korkutmak. Korkut. Korkut: Korku veren yaratıklar. (ÇAĞBAYIR)
Korkut, Asya’da Türkçe coğrafi ad. (YURTSEVER, 1993, s. 100) Korkud, 1500’lü yıllarda Tokat’ta (DEMİR, 2007, s. 112); Korkut, Varna’da (AYHAN, 2013, s. 467) ve Korkutova, 1440’lı yıllarda Sofya’da yerleşim yeri. (İNALCIK, 2013, s. 74) Korkud, Candaroğlu yöresinde Türkçe iskân birimi. (ÇEVİK, 2012, s. 356)
Korkutoğlu/ Korkutluoğlu Arsin> Yolüstü. Bayburt> Karşıgeçit. Gümüşhane> Yeşildere. Hayrat> Geçitli.


KORMASLIOĞLU Kormas, Bayburt’un köyü. (Köylerimiz, 1968, s. 449) Gelinen yer.
Kormaslıoğlu Bayburt> Uzungazi.


KOROHOĞLU (Bk. Korukoğlu)


KOROŞOĞLU Körüş, Türkmen oymağı. (GÜLTEN, 2008, s. 172)
Eski Türk Anıtlarında körüş: Buluşma, görüşme. (ORKUN, 1994)
Körös, 1500’lü yıllarda Budin’de yerleşim yeri. (IŞIK, 2013, s. 93)
Koroşoğlu Beşikdüzü> Denizli. Kelkit> Sütveren. Vakfıkebir> Yaylacık.


KORSUKOĞLU Kursik, Türkmen oymağı. (CANDAR, 1934, s. 17)


Kırgızca kursık: Bela, felaket. (YUDAHİN)


Korsukoğlu Hopa> Başköy.


KORTOĞLU Kortulu, Boynu İncelü Türkmenlerinin kolu. (GÜNDÜZ, 2006, 89)


Kortoğlu Güneysu> Adacami. Rize> Üçkaya. Trabzon> Erdoğdu.


Kortuzoğlu Yusufeli> Bıçakçılar.


Kort-uz. Uz, Oğuzların diğer bir adıdır. (BROOK, 2005, s. 265) Kurt Oğuz.


KORSANLIOĞLU Korsanlık, 1450’li yıllarda Konya sancağının Bayburt kazasında Bayındır Türkmenlerinin yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1775)
Korsanlıoğlu Kelkit> Akdağ.


KORUCUOĞLU Korucu, Tarsus sancağında Türkmen/ Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 535) Korucular, 1500’lü yıllarda Saruhan sancağında Yörük cemaati. (KAYGANA, 2015, s. 121) Korucuoğulları/ Korucular, 1450’li yıllarda Maraş, Bursa ve Kütahya sancaklarında Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1493)


“Korucu: Kıdemli yeniçeri, sefere iştirak edemeyecek kadar yaşlanmış asker. (SERTOĞLU, 1986, s. 189) Korucu, II. Murat zamanında tımar verilen bir sınıf.” (ALTUĞ, 2010, s. 223) Korucu: Kervanları, tehlikeli yol ve geçitleri koruyanlar. (ORHONLU, 1990, s. 6)


Korucu, Safevi devletinin hassa askerlerine verilen ad. (SÜMER, 1999, s. 82)


Korucu, Rumeli eyaletinde çok yaygın yerleşim yeri. (AYHAN, 2013) Korucu, Balıkesir’de nahiye (SEZEN, 2006) ve 1450’li yıllarda Menteşe sancağında Yıva Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2043)


Korucuoğlu Ardanuç> İncilli. Şalpazarı> Geyikli. Yusufeli> Çıralı, İnanlı, Ormandibi.


KORUKOĞLU Koruk, Göklen Türkmeni oymağı. (LEZİNA) Koruklu, Adana ve Gelibolu sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 535) Korukçulu,1500’lü yıllarda Gence-Karabağ Eyaletinde Türkmen oymağı. (NECEFLİ, 2010, s. 10)


Koruklar Hazarlarla ilgilidir. (V. Milletlerarası T. H. K. Kongresi, s. 34) Eski Türk Anıtlarında körüg: Haberci. (ORKUN, 1994, s. 814) Korukçu: Muhafız. (ATALAY, 1936) Türkçe koru-: Kollama, korumak. (GÜLENSOY, 2015, s. 264)


Koruk, 1450’li yıllarda Mardin’de Yazır Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1677)


Korukoğlu Çaykara> Çayıroba. Yusufeli> Balcılı, Dereiçi, Taşkıran, Tekkale, Yaylalar.


KORUYUCUOĞLU Koruyucu: Koruyan, koruma eylemi yapan, muhafız. (ÇAĞBAYIR)
Koruyucuoğlu Of> Emirgan.


KOSANOĞLU Kosun, 1450’li yıllarda Tarsus sancağında Bayındır Türkmeni taifesi. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 130)


Kosan, Türk beyi. (GÜLENSOY, 2015, s. 256)


Kosanoğlu Ardeşen> Elmalık. Çamlıhemşin> Dikkaya. Dernekpazarı> Çalışanlar. Pazar> Dernek, Tütüncüler.


KOSİFOĞLU Kosıgıler, Çerkezlerin diğer bir adı. (ÖZTÜRK, 2004, s. 141)
DLT’te kosik: Fındık. “Türkler, Orta Asya’da iken fındık için kosik derlerdi. Kosiklik, cevizlik demektir.” (ÖGEL, 2000, c. II, s. 294)


İkizdere’nin Gürdere köyünde eskiden mezra görevi gören çok uzak bir mevki Kosif adını taşır fakat İkizdere’de Kosif sülalesi kayıtlarda yoktur.
Kosifoğlu Akçaabat> Derecik. Arhavi> Arılı, Cumhuriyet, Kestanealan, Musazade, Y. Hacılar. Borçka> Yeniyol. Derepazarı> Fıçıcılar. Hayrat> Balaban. Kalkandere> Kuruköy. Of> Bölümlü. Rize> Beştepe, Eminettin, Kale. Zeytinli. Sürmene> Yemişli, Zeytinli. Trabzon> Esentepe, Fatih.


KOSKORLUOĞLU / KOSKOROĞLU Koskor, 1500’lü yıllarda Bayburt’ta yerleşim yeri. (MİROĞLU, 1975, s. 110) Gelinen yer.


Koskoroğlu/ Koskorluoğlu/ Kosgoroğlu/ Koskaroğlu Akçaabat> Tütüncüler. Çaykara> Şahinkaya, Şekersu. Hayrat> Pınarca. İspir> Mescitli. Maçka> Kiremitli. Tonya> Kaleönü.


KOSOĞLU Kös, Türkmen sülalesi. (ATANIYAZOV, 2005, s. 292)


Kos, Muhteşem. (ATALAY, 1936) Kos: Böbürlenmeyi, çalımlı yürümeyi anlatan kök. (ÇAĞBAYIR)


Kos, Kazak liderlerin oturduğu yer. (ÖZTÜRK, 2004, s. 223) Kos, Filibe, Kırcaali (Bulgaristan) ve Tiran’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 188, 273, 453)
Kosoğlu, Pazar> Zafer.


Kos ile bağlantılı sülaleler:
Kosaloğlu Şalpazarı> Dereköy.
Kosdaloğlu Şalpazarı> Düzköy.


Kos-dal: Kos kolu, Türkmen bölüğü.
Kosganoğlu Dernekpazarı> Çalışanlar.
Kos-gan: Koslar, Türkmenler. Farsça –an eki çoğul edatıdır.
Kosıkaoğlu Rize> Kaplıca.


Kökü “Kos” olan sözcük. (Bk. –ka eki)


KOSOOĞLU/ KOSİOĞLU/ KOSUOĞLU Kosa, Türkmen kabilesi. (CANDAR, 1934, s. 18) Kosunoğlu, 1450’li yıllarda değişik sancaklarda çok yaygın Kayı Türkmeni grubu. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1494)


Kosa, Dobruca’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 161)
Kosioğlu/ Kosooğlu/ Kosuoğlu Kelkit> Bezendi. Bayburt> Y. Kışlak. Gümüşhane> Akpınar.


KOSTANOĞLU Kösten, Yörük cemaati. (SARI, 2008, s. 71) Kösten, 1220’li yıllarda Menteşe yöresinde konar/ göçer Yörük/ Türkmen topluluğu. (ÇEVİK, 2012, s. 358)
Kostan, Peçenek başbuğu. (KURAT, 1937, s. 44)
Koston, Balkanlarda yerleşim yeri. (AYDIN, 1992, s. 148) Kostani mahallesi Pazar’ın Dernek ve Kostanlar mahallesi, Rize’nin Derebaşı köyünde. Gelinen yer.
Kostanoğlu Çamlıhemşin> Ortaklar. İspir> Sırakonak. Köse> Örenşar. Rize> Derebaşı. Trabzon> İnönü, Kurtuluş.


KOSTELOĞLU Kostel, Kırım’da Tatarların eski yerleşim yeri. Köstel, Dobruca’da Türklerin kurduğu köy. (ORKUN, 2011, s. 107) Gelinen yer.


Kosteloğlu Akçaabat> Akçaköy.


KOSTİKOĞLU/ KOSTEKOĞLU Kostek, Nogay Türkleri boyu. (BERJE, 1958, s. 14) Köstek, Yörük cemaati. (SARI, 2008, s. 63)


Köstekler, 1500’lü yıllarda Göynük’te iskân merkezi. (ASLANTÜRK, 2007, s. 73) Kosti, Silistre sancağında (s. 101) ve Kostiç, Filibe’de yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 188)


Kostikoğlu/ Kostekoğlu Bayburt> Arpalı, Nişantaşı. İspir> Akpınar. Köse> Gökçeköy. Köprübaşı> Beşköy. Trabzon> Akyazı.


Kostiritoğlu Akçaabat> Kuruçam.


KOSUNOĞLU Kosunlar/ Kosunlu, 1450’li yıllarda Karaman, Konya, Maraş ve Akşehir sancaklarında çok yaygın Kayı Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1493) Kosunlar, 1500’lü yıllarda Aksaray livasında Türkmen taifesi. (SAKİN, 2010, s. 231)
Kosun, tarihi Türk kişi adı. (ATALAY, 1936) Kosun, Türkmen beyi. (YİNANÇ, 1989, s. 12) Kosun, Mısır atabeylerinden. (GÖDE, 1994, s. 50)
Kosunoğlu Hayrat> Onur.


KOŞAOĞLU Koşa Alili, Teke ve Ensari Türkmenlerinden. (ATANİYAZOV, 2005, s. 210) Goşa, Teke Türkmeni oymağı. (İLLİYEV, 2010, s. 20)


Koşa: Direk, ağaç. (EYUBOĞLU, 1995) Koşa, uzun boylu (mecaz).


Koşaoğlu Ardanuç> Bağlıca.


KOŞK’İNOĞLU Köşk, 1450’li yıllarda Anadolu’nun değişik yerlerinde Türkmen yerleşim yerleri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2660)
Koşkinoğlu Kürtün> Süme.


KOŞOĞLU/ KOŞ’UNOĞLU Koş’tan. Koşler, Sakar Türkmen oymağı. (LEZİNA) Koş, 1500’lü yıllarda Bozok livasında Türkmen taifesi. (SAKİN, 2010, s. 231)


Koş, Kuman şahıs adı. (RASONYİ, 2006, s. 500) Eski Türklerde koş: Göçlerde büyükbaş hayvanların yerleştiği yer. (GEYBULLAYEV, 2009, s. 90)
Koşun, Azerbaycan'da Şemahi (Şirvan hanlığı) hanlığının yerleşim yeri. (BİLGE, 2015, s. 240)
Koş’unoğlu/ Koşoğlu Arsin> Yolaç. Bayburt> Şingah. Çamlıhemşin> Ortayayla. Yusufeli> Morkaya.


Koşalioğlu Araklı> Yalıboyu.
Koşanoğlu Trabzon> Hızırbey.


Koşan, Kefe livasında yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 105) Farsça an eki çoğul edatıdır. Koşan: Koşlar, Türkler.


Koşaroğlu Çayeli> Başköy.


Koştikoğlu İkizdere> Ballıköy.


Koştuoğlu Şiran> Çamyurdu.


KOTANASLIOĞLU Kotanis, Osmanlı döneminde Erzurum’un yerleşim yeri. (ÖZGER, 2006, s. 263) Gelinen yer.


Kotanaslıoğlu Bayburt> Başçimağıl.


KOTANOĞLU Kotan, Kıpçak boyu. (LEZİNA) Kotan, Kıpçak kabilesi. (KUZEYEV, 2005, s. 179) Kotan, Rakka sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 535)


Kotan ve Kutan Türk kişi adı. (ATALAY, 1936) Kotan, Kuman/ Kıpçak prensi. (RASONYI, 2006, s. 348) Kotong, Uygurların bir diğer adı. (YILDIRIM, 2015, s. 35)


Moğolca hotan> kotan: Kasaba, köy. (GÜLENSOY, 2015, s. 264) Gürcüce kotani: Çömlek. Kazakçada kotan: Ağıl. (DOĞRU, 1985, s. 176) Tuva Türklerinde kodan: 1. Çiftlik. 2. Ahır. 3. Sürü. (KUULAR, 2003) Çağatayca kotan: Ağıl, çit. (ERBAY, 2008) Kafkasya’da Kıpçak Malkar Türklerinde kotan: Koyun sürüsünü çevreleyen duvar. (TAVKUL, 2000) Kumuk Türklerinde kotan: Ağıl. (PEKACAR, 2011) Azerice kotan ve Balkar Türklerinde gotan, Ermenice gutan: Saban. Kotan: Kara saban anlamında Türkçe sözcük. (GÜLENSOY, 2007) Türklerde kotan: Etrafı çevrili yer. Aynı ad Orhun kitabelerinde Kordan olarak geçer. (YILDIRIM, 2013, s. 68)
Kotan, Asya’da Türkçe coğrafi ad. (YURTSEVER, 1993, s. 101) Koton dağları, Kırgız Türklerinin en eski yerleşim yerlerinden biri. (ERDEM, 2000, s. 62) Kotan, Marko Polo seyahatnamesinde adı geçen Türk şehri. Kotan, Doğu Türkistan’da çok yoğun yer adı. (DOĞRU, 1985, s. 177) Kotan, Doğu Türkistan’da yer adı ve duvar anlamında. (YILDIRIM, 2015, s. 26)
Kotanoğlu/ Kodanoğlu Ardanuç> Aşıklar, Aydın, Güleş. Arsin> Başdurak. Bayburt> Gökçeli. Borçka> Atanoğlu. Çarşıbaşı> Şahinli. Hayrat> Meydanlı, Topaklı. Köse> Kayadibi. Trabzon> Gülbaharhatun. Yomra> Taşdelen.


Kotanalioğlu Trabzon> Pazarkapı.


Kotancıoğlu Trabzon> Yenicuma.


KOTAOĞLU Kotalu, 1500’lü yıllarda Maraş livasında Yörük taifesi. (SAKİN, 2010, s. 231)
Kotaoğlu Çaykara> Şahinkaya.


KOTELOĞLU Kotel, Kuman şahıs adı. (RASONYI, 2006, s. 500) Köteli, Kıpçak adı. (KIRZIOĞLU, 1992, s. 99) Moğolca kötel: Dağ boğazı. (GÜLENSOY, 2015, s. 274) Çağatayca kötel: Dik yokuş, dağ sırtı. (ERBAY, 2008, s. 476) İbranice kotel: Duvar, sur. (BENYAKAR)


Kötel, Macaristan’da Kuman Türklerinden kalan yer adıdır. (RASONYİ, 1968, s. 46) Kotel, Bulgaristan’da kaza. (SEZEN, 2006, s. 322)
Koteloğlu İspir> Özlüce, Y. Özbağ.


KOTEVOĞLU Ev bırakan, göç eden.


Kotevoğlu İkizdere> Güney, Güneyce.


KOTİLOĞLU Kot-il. Kot, Türk boyu. (CEVİZOĞLU, 1991, s. 123)


DLT’te kot: Bırakma. Kot-il: İl, yer, yurt bırakma anlamında olup Kotil: Göç eden, il, yurt bırakan anlamındadır.


Kotil, Kırım’da yerleşim yeri. (DOĞRU, 1987, s. 88) Gelinen yer.


Kotiloğlu Ardanuç> Bereket. Ardeşen> Pirinçlik. Arhavi> Dikyamaç, Küçükköy, Ulukent. Artvin> Vezirköy. Çayeli> Aşıklar, Büyükköy, Demirhisar, Sabuncular. Fındıklı> Çınarlı. Güneysu> Kiremit. Hopa> Başoba. İkizdere> Demirkapı, Güneyce. Rize> Azaklıhoca, Camidağı, Camiönü, Çaybaşı, Dağınıksu, Engindere, Fener, Halaslar, Hayrat, Kendirli, Paşakuyu.


KOTOĞLU Kot, Türk boyu. (CEVİZOĞLU, 1991, s. 123)
Tatarca kot: Kut. (GANİYEV, 1997) Kazakça kot: Kut. (KENESBAYOĞLU, 1984) Kot: İzzet, büyüklük, yücelik. (ATALAY, 1936)


Kotoğlu Tonya> Kalınçam.
Kotbaşoğlu Çarşıbaşı> Yavuz. Vakfıkebir> Çavuşlu.


Kotesoğlu Yusufeli> Çevreli.


Kot-es. (Bk. –es eki)


Kotmanoğlu Artvin> Ortaköy.


Kot-man: Kotlular, Türkmenler. Farsça –an eki çoğul edatıdır.


Kotooğlu Artvin> Y. Maden.


Ortaasya Türklerinde koto: Sur, hisar, çit. (ÖGEL, 2000, c. IV, s. 245)


KOTOMANOĞLU (Bk. Kodamanoğlu)


Kotomanoğlu Ardanuç> İncilli.


KOTRAOĞLU Kodrak, Yomut Türkmeni. (ANNABERDİYE, 2006, s. 130)


Kotrag, büyük Bulgar hanı Kubat’ın oğullarından biri. (BROOK, 2005, s. 42)


Kotraoğlu İkizdere> Ballıköy.


KOTUROĞLU Kotur, diğer adı Kutri-gur olan Türk boyu. (KA, 2004, s. 20) Koturlar, Teke Türkmeni oymağı. (LEZİNA)


Koturgil, 1595’te Posof sülalelerinden. (BEKADZE, 2015, s. 100) Kıpçaklar –gili eki kullanır. (MALACILI, 2002, s. 265) Koturlar, Ahıska kökenli sülale. (BAYRAKTAROĞLU, 1992, s. 276)


Orhun Anıtlarında kotur: Kel, saçsız. (TEKİN, 1987, s. 66) Kafkasya’da Kumuk-Balkar Türklerinde kotur: Yara. (NEMETH, 1990) Kuman/ Kıpçakça kotur: Yara üzerinde kabuk. (GRÖNBECH) Eski Uygurca kotur: Uyuz. (CAFEROĞLU, 2011) Kafkas Kıpçakçasında gotur: Ağır, şişman. (TOPAL, 2005)


Kotur, Asya’da Türkçe coğrafi ad. (YURTSEVER, 1993, s. 101) Kotur, 16. yy. da Van eyaletinde sancak. (SEZEN, 2006, s. 322) Koturlu, Danişmendli Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 1997, s. 166)


Koturoğlu İyidere> Fıçıtaş.


KOTYANOĞLU Kotyan, Kuman kabilesi. (YAKUBOVSKİY, s. 190) Kotyan, Kıpçak kavmi. (ÖZTÜRK, 2004, s. 115)


Kotyanı, Kuman başbuğu. (ÖZTÜRK, 2004, s. 155)


Kotyanoğlu Bayburt> Zahit.


KOVAOĞLU Kovalı, Kıpçak kabilesi. (LEZİNA)


Kova, 1500’lü yıllarda Denizli’de yerleşim yeri. (GÖKÇE, 2000, s. 191)


Kovaoğlu Rize> Yiğitler,


Kovalazoğlu Çamlıhemşin> Zilkale. Kova-Laz.


KOVAROĞLU Kovar, Hazar Türklerini oluşturan boylardan. (LEZİNA) Kovarlar, Macar boyu. (KUZEYEV, 2005, s. 409)


Kovaroğlu Arhavi> Güngören.


KOVAZOĞLU Kovazlar, 1450’li yıllarda Tarsus sancağında Bayındır Türkmen boyunun kolu. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1495)
Kovazoğlu Bayburt> Söğütlü.


KOVOĞLU Kov, Kıpçak kavmi. (HÜSEYNİKLİOĞLU, 2008, s. 54) Köv: Türkmen oymağı. (ATANIYAZOV, 2005, s. 212)
Kuman/ Kıpçak Türklerinde kov: Kor. (GRÖNBECH) Eski Türkçede köv: Soy, oba. (ATANIYAZOV, 2005, s. 213)


Kovoğlu Hayrat> Yeni.


KOYANOĞLU Koyan, Cetru Türklerinin boyu. (LEZİNA)
Koyan, Kuman adı. (RASONYI, 2006, s. 225) Kuman/ Kıpçak Türkçesinde koyan: Tavşan. (GRÖNBECH) Kafkasya’da Kumuk-Balkar Türklerinde koyan: Tavşan. (NEMETH, 1990) Tatarca koyan: Tavşan. (MAKSUTOĞLU, 2009, s. 43)
Koyanoğlu Hayrat> Yayvanoba.


KOYUNOĞLU/ KOYUNCUOĞLU Koyun/ Koyunlu/ Koyunoğlu/ Koyuncuoğlu, eski kayıtlarda Adana, Saruhan, Karaman, Konya, Diyarbakır, Kırşehir, Kayseri, Haleb, Ankara, Maraş, Aksaray, Sivas, Rakka, Edirne, Aydın, Paşa Vize sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 536) Koyuncular/ Koyunculu,1450’li yıllarda Karaman ve Sivas sancaklarında çok yaygın Kınık ve Bayındır Türkmen oymağı ve aynı yıllarda Koyunlu, Sivas sancağında yaygın Yazır Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1499) Koyuncu cemaatinin 1600’lü yıllarda bazı olaylara karıştıkları ve bu nedenle haklarında hükümler çıkarılmıştır. (REFİK, 1930, s. 76) Koyunoğlu 1700’lü yıllarda eşkıyalık olaylarına karışan Türkmen aşiretlerden biri. (TATAR, 2005, s. 160) Koyunoğulları, Rakka’ya sürülen Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 1997, s. 113)


Koyuncu sözünün Altınordu hanı olan Emir Koyuncu’nun adıyla bir ilişkisi olabileceği iddia edilmektedir. (ATANIYAZOV, 2005, s. 211) Koyunçı, Türk prenslerinden. (GÜLENSOY, 2015, s. 265)


Koyunoğlu, Tuna’da yerleşim yeri. (DRAGANOVA, 2006, s. 84)
Koyunoğlu/ Koyuncuoğlu Ardeşen> Tunca. Borçka> Çifteköprü. Fındıklı> Derbent, Sümer. Gümüşhane> Çamlı. Hopa> Sugören, Yeşilköy. Rize> Camidağı, Sütlüce. Şiran> Karaca. Trabzon> Çarşı. Vakfıkebir> Aydoğdu. Yusufeli> Yüncüler.


KOYUOĞLU Koyu, Altay Türklerinden. (ORKUN, 2011, s. 24) Köyü, Özbek kabilesi. (ORKUN, 1932, s. 50)


Koyu, 1500’lü yıllarda Gagauz Türklerinde soy ad. (CEBECİ, 2008, s. 73)


Koyuoğlu Çaykara> Uzungöl.


KOZALDIOĞLU Koz-aldık. Koz, Türkmen oymağı. (HÜSEYNİKLİOĞLU, 2008, s. 453)


Kuman/ Kıpçakça koz: Ceviz. (GRÖNBECH) Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkarlarda koz: Ceviz. (TAVKUL, 2000) Çağatayca koz: Gölge. (KUNOS, 1902, s. 135) “Türkçe koz/ kuz: Güneşi az gören yer, serin, ıslak yer, kuzey. Ceviz.” (EYUBOĞLU, 1995)
Kozaldıkoğlu Gümüşhane> Alçakdere.


KOZANOĞLU Kozanoğlu, eski kayıtlarda Maraş, Tarsus, Kayseri, Haleb, Niğde, Kütahya, Bursa, Tırhala, Adana sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 538) Kozanoğulları/ Kozanlu, 1450’li yıllarda Maraş, Haleb, Sivas, sancaklarında yaygın Varsak Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1504) Kozanoğulları, 1700’lü yıllarda eşkıyalık olaylarına karışan oymak. (TATAR, 2005, s. 145) Kozanlı, zorunlu iskânlarda adı geçen Yörük aşireti. (BAYAR, 1994, s. 95)


Kozan, eski Kıpçaklar döneminde Kalarcet-Şavşat ulu beyi. (KIRZIOĞLU, 1992, s. 132)
Kozan, Şiran’ın eski köyü (SAYLAN, 2012, s. 32) ve 1500’lü yıllarda Göynük’te iskân merkezi. (ASLANTÜRK, 2007, s. 59) Candaroğlu yöresinde Türkçe iskân birimi. (ÇEVİK, 2012, s. 356)


Kozan, yaygın sancak, vilayet ve kaza adı. (SEZEN, 2006, s. 323) Kozanet: 1. Türkmenler. 2. Tarlalar. Eski Türkçe –et eki çoğul edatıdır. Türkçe.
Kozanoğlu/ Kozanlıoğlu Araklı> Ayvadere. İspir> Gülyurt. Köprübaşı> Güneşli. Köse> Merkez. Pazaryolu> Kılıççı. Trabzon> Yalı, Yenicuma.


KOZEHORLUOĞLU Kozahor, Oltu ilçesinin Ballıca köyünün eski adı.


Kozehorluoğlu Yusufeli> Dağeteği.


KOZİLOĞLU Kozı, Kıpçak/ Kuman boyu. (LEZİNA)
Koz-il. Koz, Türkmen oymağı. (HÜSEYNİKLİOĞLU, 2008, s. 453) Kozil: Yurtlu Türkmen.
Koziloğlu Dernekpazarı> Tüfekçi. Hayrat> Dağönü. Of> Cumapazarı, Korucuk.


KOZMANOĞLU Kozman, Şiran’ın eski köyü. (SAYLAN, 2012, s. 31) Gelinen yer.


Kozmanoğlu Köse> Merkez.


KOZMAOĞLU Koz-ma. “Türkçe koz/ kuz: Güneşi az gören yer, serin, ıslak yer, kuzey. Ceviz.” (EYUBOĞLU, 1995) Arapça ma: Su. Kozma: Islak yerdeki su.


Maçka’nın Mataracı köyünün mahallesi. Gelinen yer.


Kozmaoğlu Beşikdüzü> Dağlıca, Duygulu, Vardallı. Köse> Merkez. Vakfıkebir> Çamlık.
KOZOĞLU/ KOZ’UNOĞLU Kozlu, 1450’li yıllarda Haleb sancağında Beğdili Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1505) Koz, 1500’lü yıllarda Aksaray’da Türkmen taifesi. (SAKİN, 2010, s. 232)


Koz, Kuman/ Kıpçak adı. (RASONYI, 2006, s. 225) Kuman/ Kıpçakça koz: Ceviz. (GRÖNBECH) Kıpçak kökenli Malkar Türklerinde koz: Ceviz. (TAVKUL, 2000) Çağatayca koz: Gölge. (KUNOS, 1902, s. 135) Türkçe koz/ kuz: Güneşi az gören yer, serin, ıslak yer, kuzey, ceviz. (EYUBOĞLU, 1995)


Moğolca kozin: Kımız. (TEMİR, 2010, s. 218)


Eski Türkler dağların rüzgârlara açık kuzey tarafları kuz olarak vasıflandırıyorlardı. (GÜZEL, 2002, c. III, s. 20) Moğolca kozin: Kımız. (TEMİR, 2010, s. 218)


Kozlu, Türkçe coğrafi ad. (YURTSEVER, 1993, s. 102) Koz, Türkistan’da (AYDIN, 1989); Kozoğlu, Göynük’te (ASLANTÜRK, 2007, s. 60); Kozi ve Kozluca, Tuna’da (DRAGANOVA, 2006, s. 85); Kozdere köyü, Niğbolu’da (AYHAN, 2013, s. 448); Kozcu, 1500’lü yıllarda Karaman’da (YILDIZ, 2010, s. 152) Koz, Sivas’ta (DEMİR, 2007, s. 113); Kozlu, 1520’de Kefe’de (ÖZTÜRK, 2000, s. 122) ve Koz, 1450’li yıllarda Türkmen boylarının yaygın yerleşimi. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2657) Kozoğlu, Kelkit’in eski köyü. (SAYLAN, 2012, s. 30)
Kozoğlu/ Kozluoğlu/ Koz’inoğlu/ Koz’unoğlu Araklı> Pervane. Arsin> Gölgelik, Güneyce, Işıklı, Oğuz. Gümüşhane> Dumanlı, Yayladere. Kelkit> Kozoğlu. Kürtün> Gündoğdu. Of> Ağaçseven. Pazaryolu> Şehitlik. Trabzon> Boztepe, Hızırbey, İnönü. Yusufeli> Çeltikdüzü.


Kozalioğlu Köprübaşı> Güneşli. Torul> Büyükçit.


KÖÇEKOĞLU Köçeklu, 1450’li yıllarda Dulkadır sancağında Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1505) Köçeklü, 1500’lü yıllarda Diyarbakır livasında Bozulus Türkmeni taifesi. (SAKİN, 2010, s. 232) Köçeklü, 1700’lü yıllarda eşkıyalık olaylarına karışan aşiret. (TATAR, 2005, s. 155) Köçeklü, zorunlu iskâna tutulan Türkmen oymağı. (ORHONLU, 1987, s. 59)


Köçek, Yukarı Kür ve Çoruh boylarındaki Kıpçaklarla ilgili ad. (KIRZIOĞLU, 1992, s. 168) Kıpçakça köçek: Deve yavrusu. (KOCAPİNAR, 2014, s. 278) Köcek, yaygın Moğol adı. (GÜLENSOY, 2015, s. 266) Köçek, 1500’lü yıllarda Gagauz Türklerinde soy ad. (CEBECİ, 2008, s. 66)


Köçekler, Tuna’da (DRAGANOVA, 2006, s. 84); Makedonya, Rumeli eyaletinde (İslimye); Niğbolu (AYHAN, 2013, s. 173, 239, 373); Köçek, 1500’lü yıllarda Mardin’de (GÜNDÜZ, 1993, s. 101) ve 1450’li yıllarda Bozok sancağında Bayad Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1568)


Köçekoğlu Kelkit> Elmelik. Şalpazarı> Kabasakal. Yusufeli> Erenköy, Günyayla.
Köçekhüseyinoğlu Derepazarı> Çukurlu.


Köçekismailoğlu Kelkit> Cemallı, Gürleyik.
Köçekmahmutoğlu Kelkit> Uzunkol.


KÖÇEOĞLU Köce, Teke Türkmeni oymağı. (İLLİYEV, 2010, s. 20) Köce, Ensari Türkmeni. (ATANIYAZOV, 2005, s. 293)


Koçe, 1500’lü yıllarda Gagauz Türklerinde ad. (CEBECİ, 2008, s. 62)


Köçeşabanoğlu Ardanuç> Bereket.


KÖÇOĞLU Kıpçakça köç: Koç. (BERBER, 2019) (Bk. Koçoğlu)


Köçoğlu Vakfıkebir> Kemaliye, Yıldız.


KÖFTEGÜLOĞLU Kökü Gül’dür. (Bk. Güloğlu)


KÖKOĞLU/ KÖK’ÜNOĞLU Kök, eski kayıtlarda Maraş sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 538) Kökler, 1500’lü yıllarda Aksaray livasında Türkmen oymağı. (SAKİN, 2010, s. 233) Köklü, 1500’lü yıllarda Dokuz Türkmenlerinin oymağı. (ATEŞ, 2010, s. 34)
Kumanca kök: Gök, mavi. (GRÖNBECH) Moğolca köke: Mavi. (GÜLENSOY, 2015, s. 268)


Kök, Deşt-i Kıpçak’ta yer adı. (KARAYEV, 2008, s. 228)


Kökoğlu/Kök’ünoğlu Bayburt> Tuzcuzade. Gümüşhane> Hasanbey. Trabzon> Ortahisar.


Kökioğlu Artvin> Okumuşlar.


KÖKTAŞOĞLU (Bk. Göktaşoğlu)


KÖKTÜNOĞLU Köktın, Türk kabilesi. (LEZİNA)


Kıpçakça kök: Gökyüzü ve tün: Gece. (TOPARLI) Köktün: Karanlık sema.


Köktünoğlu Yusufeli> Bostancı.


KÖLEMENOĞLU Kölemen, Paşa sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 539) Köleman, 1450’li yıllarda Teke sancağında Yazır Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1505)


Kölemenler, Tulunoğulları gibi Mısır’da devlet kurmuş Türk hanedanı. Esir olarak bir ülkeye gidip de devlet kuran, tarihte yalnızca Türklerde görülmüştür.
Kölemen, 1500’lü yıllarda Gagauz Türklerinde soy ad. (CEBECİ, 2008, s. 62)
Kölemenova, Balkanlar’da. Kölemenli, Silistre’de (AYDIN, 1992, s. 150, 483); Kölemen, Tuna’da (DRAGANOVA, 2006, s. 80); 1500’lü yıllarda Silistre’de (ÖZYURT, 2006, s. 85) ve Kölemence, 1500’lü yıllarda Sivas’ta yerleşim yeri. (DEMİR, 2007, s. 114)


Kölemenoğlu Akçaabat> Demirkapı, Orta. Düzköy> Cevizlik. Maçka> Çağlayan, Dikkaya. Trabzon> Erdoğdu, Gülbaharhatun. Yomra> Çınarlı.


KÖLEOĞLU Köle, eski kayıtlarda Maraş, Kütahya, Hamid, Aydın, Teke, Adana, Saruhan, Silistre, Paşa, Diyarbakır, Alanya, Erzurum sancaklarında konar-göçer Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 539) Köleler, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1505) Köle, iskânlarda adı geçen Türkmen aşireti. (BAYAR, 1994, s. 95)


Köleoğlu 1500’lü yıllarda Göynük’te iskân merkezi. (ASLANTÜRK, 2007, s. 63) Köle, Kefe livasında yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 105) Köle, Tekman ilçesinin Yeşilören köyü.
Köleoğlu Akçaabat> Çınarlık, Demirkapı, Doğanköy, Dörtyol, Dürbinar, Şinik. Bayburt> Aksaçlı, Alapelit, Uğurgeldi, Zahit. Demirözü> Beşpınar, Çatalçeşme, Y. Dikmetaş. Gümüşhane> Akgedik. İspir> Çamlıkaya. Kelkit> Balıklı. Köprübaşı> Beşköy. Köse> Özbeyli. Maçka> Üçgedik. Pazaryolu> Kuymaklı. Şiran> Bolluk, Sarıca, Y. Kulaca. Tonya> Kaleönü. Trabzon> Erdoğdu, Gazipaşa, Gülbaharhatun, Karakaya, Ortahisar, Pazarkapı, Pelitli. Yomra> Kaşüstü.
Köleahmetoğlu Vakfıkebir> Caferli.


Kölehasanoğlu Kelkit> Büyükcami.
Kölemehmetoğlu Kelkit> Çimenli.


Köleosmanoğlu Trabzon> Bahçecik.


KÖLİCAZOĞLU Kölica-z> Kölica zade. Koliçka, Kumanova’da (Makedonya) yerleşim yeri. (ASLAN, 2016, s. 28) Gelinen yer.


Kölicazoğlu Tonya> Karşular.


KÖLİKLİOĞLU Kölük, Adıyaman’nın eski kazası. (SEZEN, 2006, s. 324) Kölik, Yusufeli’nde köy. Gelinen yer.


Köliklioğlu Yusufeli> Çeltikdüzü, İşhan.


KÖMÜRCÜOĞLU Kömürcüler, eski kayıtlarda İçel, Adana, Tarsus, Niğde, Aydın sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 540) Kömürcü/ Kömürcüler, 1450’li yıllarda İçel ve Saruhan sancaklarında Varsak ve İğdir Türkmeni Yörükleri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1506) Kömürcü, iskânlarda adı geçen Yörük aşireti. (BAYAR, 1994, s. 95) Kömür, 1705 yılında iskânlarda adı geçen Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 1997, s. 62)
Kömür, Macaristan’da eyalet (SEZEN, 2006, s. 324) ve Kömürcü köy, Bulgaristan’da yerleşim yeri. (ÇAVUŞ, 1990, s. 176)
Kömürcüoğlu/ Kömüroğlu Araklı> Turnalı. Bayburt> Kop, Veysel, Yeniköy. Çayeli> Abdullahoca, Çataklıhoca. Dernekpazarı> Çayırbaşı, Ormancık. Gümüşhane> Eskibağlar, Gökçepınar. Kelkit> Bezendi. Sürmene> Çarşı. Trabzon> Gazipaşa, İskenderpaşa. Yomra> Gürsel, Kayabaşı.


KÖPÜKLÜOĞLU Köpürdü, Bayat Türkmeni oymağı. (UÇAKCI, 2013, s. 117)


Köpüklü, Silistre’de (AYHAN, 2013, s. 262) ve Köpürge, 1500’lü yıllarda Erzincan’da yerleşim yeri. (SAYGI, 2009, s. 54)


Köpüklüoğlu Trabzon> Gazipaşa.


KÖRALİOĞLU Köralioğlu, Yeni İl Türkmeni. (REFİK, 1930, s. 82)


Köralioğlu Artvin> Y. Maden. Bayburt> Çayıryolu, Şingah. Çamlıhemşin> Ülkü. Çayeli> B. Caferpaşa, Çeşmeli. Çaykara> Köknar. Demirözü> Kalecik. Hayrat> Sarmaşık. Hemşin> Mutlu. İkizdere> Ballıköy. İyidere> Kalecik. Köse> Yuvacık. Of> Doğançay. Pazaryolu> Göztepe. Rize> Dağınıksu. Sürmene> Soğuksu. Şalpazarı> Düzköy, Geyikli, Sayvançatak, Sütpınar. Şavşat> Karaköy. Şiran> Alıç, Bilgili.


KÖRBEKİROĞLU Korbekir, Yeni-İl Türkmenine tabi cemaat. (SELÇUK, Y2008, s. 45)


Körbekiroğlu İspir> Demirbilek; Bayburt> Konursu. Sürmene> Çarşı.


KÖRESOĞLU Köreslü, 1450’li yıllarda Urfa sancağında Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1512)


Köresoğlu İyidere> Sarayköy.


KÖRİKOĞLU Körik, Türk boyu. (LEZİNA)


Eski Türklerde korıg: Tabu olan her şey. (ÖGEL, 2000, c. I, s. 304) Körik, Kazak Türklerinde kişi adı. (JANUZAQOV, 2003, s. 39)


Körikoğlu Ardanuç> Ovacık.


KÖPRÜCÜOĞLU Köprücü, Bağdat, Kerkük ve Erbil sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 541) Köprücü, Köprülü, iskânlarda adı geçen aşiretlerden. (BAYAR, 1994, s. 88)
Köprücü, Osmanlıda mesleki sınıf.
Köprücüoğlu Bayburt> Çamlıkoz.


KÖRHANOĞLU Körhanlı, Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 541)


Korhan, tarihi Türk kişi adı. (ATALAY, 1936)
Körhanoğlu Akçaabat> Adacık. Çaykara> Ulucami. Hemşin> Yeniköy. Pazar> Ortayol, Yücehisar.


KÖRHASANOĞLU Körhasanoğlu, iskânlarda adı geçen Yörük aşireti. (BAYAR, 1994, s. 112)
Körhasanoğlu Bayburt> Dağtarla, Danişment, Masat. Demirözü> Eymür. İkizdere> Ballıköy, Ortaköy. İyidere> Sarayköy. Kelkit> Bezendi. Rize> Kendirli, Küçükköy, Pilavdağı. Şalpazarı> Ağırtaş. Trabzon> Hızıbey. Yomra> Tandırlı.


KÖRMAHMUTOĞLU Körmahmudan (Körmahmutlar), 1450’li yıllarda Diyarbakır sancağında Döğer Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1510)
Körmahmutoğlu Çayeli> Buzlupınar, Derecik. Gümüşhane> Esenyurt. Kelkit> Küçükcami. Şiran> Akbulak. Yusufeli> Köprügören.


KÖRMEHMETOĞLU Körmehmed, 1450’li yıllarda Çorum’da Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1510)
Körmehmetoğlu Fındıklı> Fındıklı, Yeni. Hemşin> Ortaköy. Pazaryolu> Konakyeri.


KÖROĞLU Körler, Kırşehir ve Bozok sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 541) Kör, Göklen, Yomut, Teke, Ensari. . . Türkmenlerinin cemaati. (LEZİNA) Köroğlu, Rakka’ya sürülen aşiret. (UÇAKCI, Üçoklar, s. 286)


Köroğlu, Safevi devletinde kullanılan Türkçe adlardan. (SÜMER, Şahıs Adları, s. 249) “Kör sözü, eski dönemlerde Türk ve Moğol dillerinde boylar, aşiretler birliği anlamına gelen kur sözünden türemiştir.” (ATANIYAZOV, 2005, s. 212)
“Köroğlu olayı: Uğranılan haksızlıklar sonucu Celali olan Köroğlu Ruşen 1580- 81'lerde Bolu ve Gerede dolaylarında 200 kişilik bir grupla soygunculuk yapıyorlardı. Köroğlu bir 'lider ozan'dı. Destanlaşmış ve halka malolmuş bir, yaşamı vardı. Bir · 'Osmanlı düşmanı' olarak belgelere ve yazışmalara geçmişti.” (ÖZ, 1992, s. 96)
Köroğlu Akçaabat> Akçakale, Cevizli, Çamlıca, Çilekli, Derecik, Dörtyol, Mersin, Meşeli, Şinik, Uçarsu, Yeşilyurt, Yıldızlı. Ardanuç> İncilli. Ardeşen> Armağan, Işıklı, Ortalan, Seslikaya, Y. Durak. Arhavi> Kavak. Arsin> Atayurt. Artvin> Çarşı, Dikmenli. Aydıntepe> Çatıksu, Çayırköprü, Kavlatan. Bayburt> Akşar, Arpalı, A. Çımağıl, Balkaynak, Konursu. Beşikdüzü> Kalegüney. Çamlıhemşin> Yolkıyı. Çayeli> Buzlupınar, İncesırt, Karaağaç. Çaykara> Derindere. Demirözü> Kalecik. Düzköy> Alazlı, Çayırbağı. Fındıklı> Hara, Kıyıcık. Gümüşhane> Ballıca, Kırıklı. Güneysu> Güneli, Yenicami. Hayrat> Balaban. Hemşin> Bilen. Hopa> Başköy, Kuledibi. İkizdere> Ballıköy, Diktaş, Güneyce. İspir> Sırakonak. İyidere> Kalecik. Kalkandere> Çağlayan. Köse> Gökçeköy, Yuvacık. Kürtün> Karaçukur. Maçka> Dolaylı, Ocaklı. Murgul> A. Küre, Damar. Of> Çataldere, Dumlusu, Söğütlü, Uğurlu. Pazar> Akbucak. Pazaryolu> Konakyeri, Şehitlik. Rize> Asmalık, Dağınıksu, Ekmekçiler, Elmalı, Halaslar, Küçükçayır, Pilavdağı, Tuğlalı, Yağlıtaş, Yeniköy. Şalpazarı> Kabasakal. Şavşat> Arpalı, Çağlayan, Düzenli, Elmalı, Ilıca, Veliköy, Yamaçlı, Yavuzköy, Yeniköy. Tonya> Karşular. Torul> Atalar, Çamlıca, Güzeloluk, Herek. Trabzon> Beştaş, Dolaylı, Erdoğdu, İncesu, Kavala, Ortahisar, Pelitli, Sayvan, Yalı, Yalıncak. Yomra> Kaşüstü, Oymalıtepe. Yusufeli> Balcılı, Bostancı, Çevreli, Demirdöven, Demirköy, Kılıçkaya, Kınalıçam, Küplüce, Taşkıran, Yaylalar.


Kör ile bağlantılı sülaleler:
Körabdullahoğlu Rize> Gülbahar. Şiran> Kozağaç.
Köraçoğlu> Arhavi> Küçükköy.


Körahmetoğlu Ardeşen> Beyazkaya. Çaykara> Şahinkaya. Dernekpazarı> Günebakan. Fındıklı> Fındıklı. Gümüşhane> Akçahisar. Hemşin> Mutlu. İyidere> Denizgören. Köprübaşı> Beşköy, Çifteköprü, Gündoğan. Güneşli. Maçka> Anayurt. Rize> Alipaşa. Sürmene> Yeniay. Yusufeli> Dağeteği.
Körçobanoğlu Bayburt> Karaçayır.
Körhaliloğlu Bayburt> Ağören.
Körhüseyinoğlu Bayburt> A. Çımağıl, Balca. Çayeli> Yaka-Yalı. Demirözü> Elmalı. Gümüşhane> Karşıyaka.
Köribişoğlu Bayburt> Ağören, Şingah.
Köribrahimoğlu Bayburt> Balca. Pazaryolu> Konakyeri.


Körismailoğlu Bayburt> Iğdır. Çaykara> Yeşilalan.
Körkurbanoğlu Bayburt> Taşkesen.
Körkurtoğlu İspir> Merkez.
Körlazoğlu İspir> Merkez.
Körmollaoğlu Bayburt> Şingah. Demirözü> Yakupabdal. Şavşat> Kayadibi, Söğütlü.


Körmelioğlu Bayburt> Tuzcuzade.
Körmollaoğlu Bayburt> Şingah. Demirözü> Yakupabdal. Şavşat> Kayadibi, Söğütlü.
Körmustafaoğlu Kelkit> Güllüce.
Körmutioğlu İspir> İncesu.
Körosmanoğlu Çamlıhemşin> Konaklar, Meydan. Kelkit> Kılıçtaşı, Uzunkol. Pazaryolu> Güneysu, Süleymanbağı. Rize> Gülbahar.
Körsalihoğlu Bayburt> Uzungazi. Hayrat> Merkez. İkizdere> Şimşirli. Yusufeli> Demirdöven.


Körsılaoğlu Bayburt> Masat.
Körsüleymanoğlu Of> Sıraağaç. Şavşat> Çiftlik.


Körşabanoğlu Bayburt> Zahit.


Köryusufoğlu Yusufeli> Darıca.


KÖRÖMEROĞLU Körömeroğlu, iskânlarda adı geçen Türkmen aşireti. (BAYAR, 1994, s. 110)
Körömeroğlu Bayburt> Yoncalı. Çayeli> Çataklıhoca. Çaykara> Köknar. Demirözü> Devetaşı. Dernekpazarı> Çalışanlar, Yenice. Kelkit> Cumhuriyet, Sadak. Maçka> Gayretli, Üçgedik. Of> Sulaklı. Pazaryolu> Gölyanı. Torul> Atalar. Trabzon> Gülbaharhatun.


KÖROŞOĞLU Körüş, Türkmen oymağı. (GÜLTEN, 2008, s. 172) Koraş, Yörük taifesi. (İLBEY, 2010, s. 238)


Koraş, Bulgaristan’da yerleşim yeri. (ÇAVUŞ, 1990, s. 177)


Köroşoğlu Arhavi> Kale.


KÖRÖSOĞLU Körös, 1500’lü yıllarda Budin’de yerleşim yeri. (IŞIK, 2013, s. 93) Gelinen yer.


Körösoğlu İyidere> Sarayköy.


KÖRÜKÇÜOĞLU Körükçü, Sakar Türkmeni. (LEZİNA) Körük, Hazar Ötesi Türkmeni. (CİHAN, 2010, s. 143) Körüklü, 1500 yılı başlarında Hamid’de Yörük taifesi. (SARI, 2008, s. 405) Körükçüler, zorunlu iskâna tabi tutulan Türkmen oymağı. (ORHONLU, 1987, s. 78)


Eski Türklerde körüg: Haberci, casus. (DONUK, 1988, s. 101)


Körükçüoğlu Artvin> Orta.


KÖSAOĞLU Kösa, Türk kabilesi. (LEZİNA) Kosa, Uygur boyu. (DUNLOP, 2008, s. 50)


Kösaoğlu Şavşat> Hanlı.


KÖSATOĞLU Kös-at. Kös, Türkmen sülalesi. (ATANIYAZOV, 2005, s. 292) Kös, 1450’li yıllarda Teke sancağında Yıva Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1513)
Kös: Eskinin savaşta kullanılan işaret davulu. (AKYAY, 2014, s. 42)
Kösat: Kösler, Türkmenler. Eski Türkçe –at eki çoğul edatıdır.


Kösatoğlu Bayburt> Masat.


KÖSEAHMETOĞLU Köseahmedli, Niğbolu sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 542)


Köseahmet, Rumeli eyaletinde yerleşim yeri. (SELÇUK, 2002, s. 137)
Köseahmetoğlu Trabzon> Bahçecik.


KÖSEBEKİROĞLU Kösebekir, Türkmen oymağı. (AYHAN, 1999, s. 72) Kösebekirli, 1500’lü yıllarda Dulkadirli Türkmenlerinden. (SARI, 2015, s. 418)


Kösebekiroğlu Kelkit> Babakonağı.


KÖSECİOĞLU Kösecili, 1500’lü yıllarda Dulkadirli Türkmeni oymağı. (SARI, 2015, s. 420)


Kösecioğlu Arhavi> Tepeyurt.


KÖSEHACIOĞLU Kösehacılu, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1514) Kösehacı, 1700’lü yıllarda zorunlu iskâna tutulan Türkmen oymağı. (ÇELİKDEMİR, 2001, s. 115)


Kösehacıoğlu Rize> Sırt.


KÖSEHALİLOĞLU Kösehalil, 1450’li yıllarda Kastamonu sancağında Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1515)
Kösehaliloğlu Arsin> Gölcük. Yomra> Kayabaşı. Yusufeli> Balalan.


KÖSEHASANOĞLU Kösehasan, Maraş ve Malatya sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 543) Kösehasanlı, 1450’li yıllarda Maraş ve Adana sancaklarında yaygın Kınık Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1515)


Kösehasanlar, Kırcaali’de (Bulgaristan) yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 274)


Kösehasanoğlu Derepazarı> Yanıktaş. Rize> Sırt.


KÖSEHÜSEYİNOĞLU Kösehüseyin, 1700’lü yıllarda zorunlu iskâna tutulan Türkmen aşireti. (ÇELİKDEMİR, 2001, s. 110)


Kösehüseyinoğlu Kelkit> Kozoğlu. Trabzon> Gazipaşa.


KÖSELİOĞLU Köseli, Avşar Türkmeni. (KAYA, 2004, s. 95)


Köselioğlu Bayburt> Sancaktepe.


KÖSEMEHMETOĞLU Kösemehmetoğlu, zorunlu iskânlarda adı geçen Türkmen aşireti. (BAYAR, 1994, s. 111)


Kösemehmetoğlu Kelkit> Öbektaş. Rize> Camidağı, Dörtyol, Gülbahar, Kocatepe.


KÖSEMOĞLU Kösem, Karkın Türkmeni oymağı. (LEZİNA)


Kazakça kösem: Önder, lider. (KENESBAYOĞLU) Türkçe kösem: Rehber. (ATALAY, 1936) Türklerden ve Türkçeden Bulgarcaya geçen kösem: Sürünün önüne giden koç. (BELLETEN, sayı 211, 1990, s. 548) Kösem Sultan'dı ismi 'köse' dışında 'önder' anlamına da gelir. (MANSEL, 2008, s. 129)
Kösem, 1450’li yıllarda Saruhan sancağında Bayad Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 77)


Kösemoğlu Hopa> Yoldere.
Kösematoğlu Trabzon> İskenderpaşa.
Kösem-at: Kösemler, Türkmenler. Eski Türkçe –at eki çoğul edatıdır.


KÖSEMUSTAFAOĞLU Kösemustafalı, Bozok ve Maraş sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 545) Kösemustafalu, 1450’li yıllarda Bozok sancağında yaygın Bayad Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1515)
Kösemustafaoğlu Trabzon> Çarşı.


KÖSENOĞLU Kösen, konar-göçer Türkmen/ Yörük cemaati. (ALTIN, 2008, s. 371)


Kösen, 1500’lü yıllarda Çankırı’da yerleşim yeri. (AÇIKGÖZ, 2004, s. 147)


Kösenoğlu Kalkandere> Ormanlı.


KÖSEOĞLU Köseler, Türk boyu. (KAFKASYALI, 2010, s. 100) Köseler, 1200’lü yılların sonunda Candaroğulları sahasında Yörük topluluğu. (ÇEVİK, 2012, s. 358) Köseoğlu, eski kayıtlarda Alanya, Maraş, Adana, Tarsus, İçel, Bozok, Saruhan, Konya, Karaman, Aydın, Ankara, Bursa, Köstendil, Ordu, Filibe, Kocaeli, Erzurum sancağında konar-göçer Türkmen Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 544) Köseoğlu/ Köseler, 1450’li yıllarda Maraş, Aydın, İçel, Saruhan, Alanya, Adana, Konya, Aksaray, Karaman, Aksaray, Kütahya, Tarsus ve Ankara sancaklarında çok yaygın farklı Türkmen boylarının cemaati. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1516) Köseoğlu 1691-1696 yıllarında zorunlu iskâna tabi tutulan Türkmen oymağı. (ORHONLU, 1963, s. 63)


1576 yılında Karaman Beylerbeyliğine gönderilen yazıda, Köseli/ Köseoğlu cemaatinden kimilerinin eşkıyalık olaylarına karıştıkları ve itaat altına alınmaları istenmektedir. (REFİK, 1930, s. 26)
Köseoğlu Akçaabat> Acısu, Adacık, Akçaköy, Çamlıdere, Derecik, Dürbinar, Kaleönü, Mersin, Tütüncüler, Yıldızlı. Araklı> Araklı, Aytaş, Çamlıtepe, Çankaya, Çukurçayır, Kalecik, Kayaiçi, Köprüüstü, Sularbaşı, Taşgeçit, Yeşilce, Yiğitözü, Yüceyurt. Ardanuç> Anaçlı, Aşıklar, Ballıköy, Cevizli, Ferhatlı, Tosunlu, Tütünlü, Yolüstü. Ardeşen> Düz, Merkez, Yeni. Arhavi> Dikyamaç, Güngören, Tepeyurt. Arsin> Başdurak, Gölcük, Gölgelik, Güneyce, Karaca. Artvin> A. Maden, Dikmenli, Erenler, Hızarlı, Orta, Sakalar, Yanıklı. Aydıntepe> A. Kırzı, Aydıntepe, Pınargözü, Suludere. Bayburt> Alapelit, Bayraktar, Dağtarla, Darıca, Esentepe, Hacıoğlu, Karşıgeçit, Masat, Masatderesi, Ozansu, Salkımsu, Soğukgöze, Şingah, Yanıkçam. Beşikdüzü> Aksaklı, Çarıklı, Dolanlı, Kalegüney, Şahmelik, Vardallı, Yeşilköy. Borçka> Ambarlı, Avcılar, Balcı, Yeniyol. Çamlıhemşin> Boğaziçi, Kaleköy, Konaklar, Ortaklar, Şenyuva, Yolkıyı, Zilkale. Çarşıbaşı> Büyükdere, Merkez. Çayeli> Armutlu, Aşıklar, Çilingir, Demirhisar, Esendağ, Latifli, Limanköy, Yanıkdağ, Yenipazar, Yenitepe. Çaykara> Çambaşı, Demirkapı, Kabataş, Koldere, Şahinkaya, Uzungöl, Yeşilalan. Demirözü> Akyaka, Çağıllı, Gökçedere, Pınarcık, Yelpınar. Derepazarı> Eriklimanı. Dernekpazarı> Kondu, Taşçılar. Düzköy> Çayırbağı. Fındıklı> Arılı, Aslandere, Çınarlı, Fındıklı, Hara, Meyvalı, Saat, Tepecik, Yaylacılar. Gümüşhane> Akocak, A. Yuvalı, Beyçam, Çaltılı, Çamlı, Çorak, Gökçepınar, Kazantaş, Keçikaya, Kılıçören, Tandırlık, Tekke. Güneysu> İslahiye, Kibledağı, Yenicami. Hopa> Çimenli, Eşmekaya, Sugören. İkizdere> Çataltepe, Diktaş, Güneyce, Sivrikaya, Yeşilyurt. İspir> Avcı, Elmalı, Güllübağ, Irmakköy, İncesu, Merkez, Moryayla, Petekli, Sırakonak, Yeşilyurt. İyidere> Hazar. Kalkandere> Ormanlı, Taşçılar, Yenigeçitli. Kelkit> Bulak, Dereyüzü, Eymür, Gödül, Gümüşgöze, Günbatur, Kızılca, Öbektaş, Sadak, Sarışeyh, Ünlüpınar, Y. Özlüce. Köprübaşı> Beşköy. Köse> Kayadibi. Kürtün> A. Karadere, Karaçukur, Süme, Y. Uluköy. Maçka> Çayırlı, Esiroğlu, Gürgenağaç. Murgul> A. Küre. Of> Ağaçseven, Dumlusu, Güresen, Kıyıboyu. Pazar> Akbucak, Alçılı, Bucak, Cumhuriyet, Derebaşı, Hasköy, Subaşı, Tektaş. Pazaryolu> Çiftepınar, Karataş, Laleli, Süleymanbağı. Rize> Alipaşa, Ambarlık, Camidağı, Çarşı, Çiftekavak, Değirmendere, Derebaşı, Dörtyol, Düzköy, Ekmekçiler, Fener, Kale, Karasu, Karayemiş, Kavaklı, Kendirli, Kireçhane, Köprülü, Küçükçayır, Müftü, Reşadiye, Taşlık, Taşpınar, Veliköy, Yenigüzel, Yeniköy, Yolüstü, Zincirliköprü. Sürmene> Çamburnu, Çarşı, Orta, Oylum, Zeytinli. Şalpazarı> Çetrik, Düzköy, Geyikli, Güdün, Simenli. Şavşat> Kurudere, Yamaçlı. Şiran> Örenkale. Tonya> Kaleönü, Karşular, Orta. Torul> Atalar, Güzeloluk, Yurt, Yücebelen. Trabzon> Boztepe, Çağlayan, Çömlekçi, Dolaylı, Erdoğdu, Gazipaşa, Gölçayır, Hızırbey, Kavala, Pazarkapı, Pelitli, Yalı, Yalıncak. Vakfıkebir> Bahadırlı, Köprücek, Sinanlı, Yalıköy. Yomra> Çınarlı, Gürsel, Namık Kemal. Yusufeli> Bademkaya, Balcılı, Çağlayan, Çamlıca, Demirdöven, Demirkent, Demirköy, Esenyaka, Günyayla, Havuzlu, Kılıçkaya, Narlık, Özgüven, Yarbaşı, Yokuşlu, Zeytincik.
Köse ile bağlantılı sülaleler:
Köseabdullahoğlu Bayburt> Oruçbeyli.
Kösealioğlu Demirözü> Güvercindere.
Kösemollaoğlu Ardanuç> Cevizli. Bayburt> Şingah.


Kösemollaosmanoğlu Yusufeli> Zeytincik.
Köseömeroğlu Arhavi> Y. Hacılar. Çayeli> Beyazsu. Çaykara> Ataköy, Şahinkaya. İkizdere> Diktaş.


Rize> Gülbahar, Yağlıtaş.


Kösesüleymanoğlu Gümüşhane> Gümüşkaya.
Kösevelioğlu Demirözü> Çakırözü.
Köseveoğlu Rize> Topkaya.


Köse-va. Ava: Ağa, efendi. (ÇAĞBAYIR) Köseva: Köse ağası. Köseve, Köse Veli’den.


KÖSEOSMANOĞLU Köseosman, 1700’lü yıllarda zorunlu iskâna tutulan Türkmen aşiret. (ÇELİKDEMİR, 2001, s. 109)
Köseosmanoğlu Bayburt> Alçakuzu. Çayeli> Demirhisar, Yenihisar.


KÖSEYUSUFOĞLU Köseyusuflar, 1400’lü yılların sonunda Aksaray’da Türkmen oymağı. (YÖRÜK, 1996, s. 65)


Köseyusufoğlu Bayburt> Sakızlı.


KÖSOĞLU Kös, Türkmen sülalesi. (ATANIYAZOV, 2005, s. 292) Kös, 1450’li yıllarda Teke sancağında Yıva Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1513)


Kös: Eskinin savaşta kullanılan işaret davulu. (AKYAY, 2014, s. 42)


Kös, Köse’den.


Kösoğlu Ardeşen> Köprüköy. Artvin> Varlık. Borçka> Ambarlı, Güreşen. Çamlıhemşin> Şenyuva. Çayeli> Buzlupınar, Çeşmeli, Demirhisar, İncesırt, Latifli, Yamaç. Derepazarı> Eriklimanı. Fındıklı> Fındıklı, Saat. Hopa> Sugören. İkizdere> Güneyce, Sivrikaya, Yerelma, Yeşilyurt. Kalkandere> Yenigeçitli. Pazar> Cumhuriyet. Rize> Boğaz, Fener, Reşadiye, Taşlık, Yeniköy.


KÖSTEKOĞLU Kostek, Nogay Türklerinden. (BERJE, 1958, s. 14) Köstek, Yörük cemaati. (SARI, 2008, s. 63)


Köstekler, 1500’lü yıllarda Göynük’te iskân merkezi (ASLANTÜRK, 2007, s. 73) ve Dobruca’da yerleşim yeri. (BÜYÜKBAŞ, 2006, s. 126) Köstekçiler, Kastamonu’nun köyü. (Köylerimiz, 1968, s. 328)
Köstekoğlu Bayburt> Tepetarla.


KÖSTERELİOĞLU Köstere, 1450’li yıllarda Menteşe sancağında çok yaygın Yıva Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1524) Köstereli, Karakoyunlu Yörüğü. (ERÖZ, 1991, s. 47) Kösterelik, 1580’de Eymür Türkmeni oymağı. (ATEŞ, 2010, s. 34)
Köstere, Torul’un köyü. (SAYLAN, 2012, s. 28) Köstere, 1500’lü yıllarda Göynük’te iskân merkezi. (ASLANTÜRK, 2007, s. 49) Küstere, 1500’lü yıllarda Maraş’ta Türkmen yerleşim yeri. (SAKİN, 2010, s. 586)


Kösterelioğlu Akçaabat> Doğanköy, Işıklar. Düzköy> Aykut. Maçka> Armağan, Atasu.


KÖTENOĞLU Kötenci, Kafkasya’da Kuman/ Kıpçak kökenli Karaçay-Malkar boyu. (ADİLOĞLU, 2005, s. 203)


Köten, Kuman Başbuğu. (KURAT, 1972, s. 101)


Kötenoğlu Gümüşhane> Hasanbey.


KÖTÜALİOĞLU Kötü-Ali. Kötü, Hazar Ötesi Türkmeni kolu. (CİHAN, 2010, s. 143)


Kötüalioğlu Çamlıhemşin> Yazlık.


KÖZOĞLU Köz, Munduz Türkü boyu. (LEZİNA) Kozlu, Alayuntlu Türkmeni oymağı. (UÇAKCI, 2013, s. 334)


Kuman Türklerinde köz: Göz. (GRÖNBECH)
Kozlu, Türkçe coğrafi ad. (YURTSEVER, 1993, s. 102) Kozlar, 1500’lü yıllarda Bosna’da yerleşim yeri. (YARDIMCI, 2004, s. 180)
Közoğlu Kelkit> Güllüce. Trabzon> Çarşı.
Közahmetoğlu Köprübaşı> Çifteköprü.
Közalioğlu Köprübaşı> Güneşli.


Közvelioğlu Kelkit> Sadak.


KRALOĞLU Kıralı, Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 518) Kırallar, Ahıska kökenli sülale. (BAYRAKTAROĞLU, 1992, s. 309)


Eski Türkçe kıral: Halk. (EROL, 1999, s. 48) Kafkas Kıpçakçasında kıral: Devlet, yurt, halk. (TOPAL, 2005)
Kral, 1500’lü yıllarda Bosna’da vilayet. (YARDIMCI, 2004, s. 167) Gelinen yer.


Kraloğlu Torul> Zigana. Yusufeli> Bostancı, Zeytincik.


KUBATOĞLU Kubadoğlu, eski kayıtlarda Niğde, Ankara, Bozok, Diyarbakır, Kütahya, Karaman ve Erzurum sancaklarında Türkmen/ Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 547) Kubad, 1450’li yıllarda Kütahya sancağında Salur Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1525) Kubat, zorunlu iskânlarda adı geçen aşiret. (BAYAR, 1994, s. 95) Kubat, Kafkas kabilesi. (TAVKUL, 2007, s. 501)
Kubatoğlu Çamlıhemşin> Kaleköy. Kelkit> Elmelik. Rize> Gülbahar, Müftü, Yağlıtaş.


KUBEROĞLU Kuber, Bulgar Türkleri boyu. (RASONYI, 1993, s. 90)
Kuber, büyük Bulgar hanı Kubat’ın oğlu. (BROOK, 2005, s. 42)


4. ve 7. yüzyıl arasında bölgeye (Kafkasya) yerleşen çok sayıda kabile (Türk) ve topluluklar içinde Bulgarlar (Türkler) da vardı. (BETROZOV, 2009, s. 185)
Kuberoğlu Çaykara> Eğridere. Hayrat> Görgülü, Taflancık.


KUBİLAYOĞLU Kubilay, Moğol kağanı.


Kubilayoğlu Hemşin> Yaltkaya.


KUBOLOĞLU Kubov, Başkurt Türkü. (KUZEYEV, 2005, s. 51)
Kıpçakça kubh: Çirkinlik ve ol: Oğul. (TOPARLI) Kubhol: Çirkin oğlu.
Kuboloğlu Tonya> Kozluca.


KUBURCUOĞLU Kuburcu, Bursa sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 547)


Türkçede kubur: Silah kılıfı. (BELLETEN, sayı 211, 1990, s. 548) Kumuk Türklerinde kubur: Kılıf. (PEKACAR, 2011) Kıpçakça kübür: Sandık. (CAFEROĞLU, 1931) Kuburcu, kübürcü: Kılıfçı, sandıkçı.
Kuburcuoğlu Çarşıbaşı> Fener.


Kuburaslıoğlu Bayburt> Zahit.


Kökü Kubur olan kelime.


KUBUŞOĞLU Kubuşlar, 1595’te Posof sülalelerinden. (Bukadze, Karadeniz-Black Sea, sayı 27, s. 100)
Kubuş: Kahverengi. (ÇAĞBAYIR)
Kubuşoğlu Kelkit> Günbatur.


KUCUROĞLU Kucuroğlu, eski kayıtlarda Diyarbakır, Rakka, Malatya, Adana, Kütahya sancaklarında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 547) Kuçur, 1450’li yıllarda Hamid sancağında yaygın Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1528) Kucuroğlu, zorunlu iskânlarda adı geçen Türkmen aşireti. (BAYAR, 1994, s. 95) Kucur, 1700’lü yıllarda zorunlu iskâna tutulan Afşar kolu. (ÇELİKDEMİR, 2001, s. 144)


Kucur: Kısa boylu. (ÇAĞBAYIR)


Kucuroğlu Ardanuç> Peynirli. Arsin> Başdurak.


Kucurasoğlu Akçaabat> Akçakale. (-as eki katip-yazıcı-tarafından eklenmiştir)


KUÇANOĞLU Kuçan, Anadolu’da İlhanlı Noyanı. (GÜLENSOY, 2015, s. 277)
Moğolca huçan> kuçan: Koç. (LESSING)
Kuçan, Horasan’da tarihi yerleşim yeri. Horasan’dan gelenler.
Kuçanoğlu Dernekpazarı> Günebakan.


KUÇULOĞLU Kuç-ul. Kuç, Türk boyu. (CEVİZOĞLU, 1991, s. 123) Çok Türk ağzında ul: Oğul. Kuçul: Kuçoğlu.


Kuçuloğlu Fındıklı> Beydere.


KUÇUROĞLU (Bk. Kucuroğlu)


KUDALOĞLU/ KUTALOĞLU Kudaloğlu, Türkmeni oymağı. (EMREN, 2018, s. 15) Kudal> Kutal. D/ T ses değişimi bölgede ve Osmanlıca’da geneldir.
Kutal, Türk boyu. (CEVİZOĞLU, 1991, s. 123) Kutal, Ensari Türkmeni oymağı. (LEZİNA)
Kutal, tarihi Türk kişi adı. (ATALAY, 1936) Kut-al. DLT’te kut: Kut. Kutal: Bahtlı ol.


Kudaloğlu Akçaabat> Acısu, Darıca. Araklı> İyisu. Beşikdüzü> Hünerli. Dernekpazarı> Taşçılar, Yenice. Tonya> İskenderli. Vakfıkebir> Bahadırlı.


KUDAŞOĞLU Kudaş, Kafkas kabilesi. (TAVKUL, 2007, s. 501) Kudaşlı, Bayat Türkmeni oymağı. (UÇAKCI, 2013, s. 80)
Kudaşoğlu Maçka> Çağlayan.


KUDEHASANOĞLU Küdey, Türk kavmi. (TOGAN, 2003, s. 24)


Kudehasanoğlu Şavşat> Çiftlik,


KUDOĞLU/ KUD’UNOĞLU Kud, Çerkez kabilesi. (LYULYE, 2010, s. 63) (Bk. Kutoğlu)
Eski Uygurca kud: Kut, saadet, kutsama. (CAFEROĞLU, 2011)
Kudoğlu/ Kud’unoğlu Akçaabat> Mersin, Sarıtaş. Düzköy> Taşocağı.
Kudoğlu/ Kud’unoğlu, Derepazarı> Bahattinpaşa. İyidere> Fıçıtaş, Yalıköy. Rize> Pekmezli.


Kudatoğlu Dernekpazarı> Çalışanlar.


Kud-at: Kutlular, bahtlılar. Eski Türkçe -at eki çoğul edatıdır. (Bk. Kutoğlu)


KUDULOĞLU Kutullu, Şahseven Türkmeni oymağı. (KALAFAT, 2011, s. 183) Osmanlıcada d/ t sesleri bazı hallerde değişkendir.


Gudulu, Göktürk kağanlarından İlteres-kağan’ın diğer adı. (AHİNCANOV, 2009, s. 58) Azerice kudul: Mukallit. (ALTAYLI, 1994)


Kud-ul. Çok Türk ağzında ul: Oğul anlamındadır. Kutoğlu.


Kudulli, Anzer köyünün mahallesi.


Kuduloğlu Bayburt> Polatlı. Pazar> Başköy, Kocaköprü.


Kudulaoğlu Tonya> Kozluca.


Kutula, Maçka’nın köyü.


KUDRİOĞLU D/ T ses değişimi. (Bk. Kutrioğlu)


KUDUMANOĞLU (Bk. Kodamanoğlu)


KUDUOĞLU D/ T ses değişimi. (BK. Kutuoğlu)


KUDURGANOĞLU Kudur-gan: Kudurlar. Farsça –gan eki çoğul edatıdır. (ÇAĞBAYIR)


Arapça küdur: Derli, üzüntülü. (DEVELLİOĞLU)


Küdürlü, 1500’lü yıllarda Denizli’de yerleşim yeri. (GÖKÇE, 2000, s. 221) (Bk. Kuturoğlu)


Kudurganoğlu Rize> Karayemiş.


KUDUZOĞLU Kuduzlar, eski kayıtlarda Karaman, Afyon ve Amasya sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 548) Kuduzlu, 1450’li yıllarda Adana ve Maraş sancaklarında Varsak Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1529) Kuduzlar, büyük Yörük obası. (İLBEY, 2010, s. 238)


Kuduz, Türk kişi adı. (ATALAY, 1936) Kuduz, 1500’lü yıllarda Gagauz Türklerinde soy ad. (CEBECİ, 2008, s. 60) Kuduz: Kısa boylu. (EYUBOĞLU, 1995)
Kuduz, 1500’lü yıllarda Çankırı’da yerleşim yeri. (AÇIKGÖZ, 2004, s. 144)
Kuduzoğlu Fındıklı> Yeni. Gümüşhane> Buğalı. Maçka> Temelli. Şalpazarı> Çamkiriş. Trabzon> Pazarkapı, Yalıncak. Yomra> Demirciler. Yusufeli> Alanbaşı, Bostancı.


Guduzoğlu Maçka> Temelli.


KUFALIOĞLU Kufa, Irak’ta yerleşim yeri. (ORHAN, 2007, s. 135) Gelinen yer.


Kufalıoğlu Arsin> Dilek. Trabzon> Erdoğdu.


KUĞUOĞLU Kuğu, Altay Türklerinde bir ongun.


Kuğu, Kastamonu’da eski yerleşim yeri. (TMYK,1946, s. 1214)


Kuğuoğlu Güneysu> Adacami. Rize> Pekmezli. Görele. (YÜKSEL, 2015)


KUKAROĞLU Gugar, Kafkas halklarından. (GEYBULLAYEV, 2009, s. 134)


Gogar, Kafkasya’da tarihi bölge. (KIRZIOĞLU, 1992, s. 44)
Kukar: Kambur (mecaz).
Kukaroğlu Aydıntepe> Suludere. Çaykara> Kabataş, Karaçam, Ulucami, Uzungöl. Dernekpazarı> Tüfekçi. Of> Gürpınar.


Kukarhasanoğlu İkizdere> Çifteköprü.


Kukartoğlu Çaykara> Karaçam.


1834 yılı kayıtlarında Kukaroğlu olarak yazılıdır.


KUKOĞLU Kuk, Ensari Türkmeni oymağı. (ATANIYAZOV, 2005, s. 291) Kuk, Göklen Türkmeni taifesi. (İLLİYEV, 2010, s. 112)
Eski Uygurca kük: Mavi, gök mavisi. (CAFEROĞLU, 2011)


Kuk, Orta Asya’da Türk buluntu yerlerinden. (ÖGEL, 2014, s. 392) Kuk, Moğollar öncesi Türkistan’da (BARTHOLD, 2017, s. 122) ve Kukliçe, kelimenin kökü “Kuk” olup, Kumanova’da (Makedonya) yerleşim yeri. (ASLAN, 2016, s. 28)
Kukoğlu Çamlıhemşin> Ortayayla. Çaykara> Demirli, Karaçam. Maçka> Günay. Rize> Çorapçılar.


Kuk ile bağlantılı sülaleler:
Kukazoğlu İspir> Kırık.


Kuk-az.


Kukraoğlu Yusufeli> Çevreli.


Kukuçoğlu Çaykara> Uzungöl. Kalkandere> İnci, Yokuşlu. Rize> Kaplıca. Köprülü, Yeniköy.


Türkçe –iç eki sevgi ifadesidir. (ÇAĞBAYIR)


Kukuşoğlu Rize> Taşlıdere.


Kuku-uş. –uş, Kıpçak kökenli dillerde mastar ekidir.


Kukutoğlu/Kukudoğlu Fındıklı> Gürsu. Rize> Fatih, Gülbahar, Veliköy.


Kuk-ud/ kuk-ut: Kuklar. Eski Türkçe -ut eki çoğul edatıdır.


KUKULAOĞLU Kokala, Türk boyu. (LEZİNA)


Kukulaoğlu İkizdere> Yerelma.


KUKULOĞLU Kukul gibi Anadolu sözleri ise, Farsça kâkül sözünden bozulmuş olmalıdır. (ÖGEL, 2000, c. II s. 407)


Kukul, Yanya’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 490) Gelinen yer.
Kukuloğlu/ Guguloğlu Ardanuç> A. Irmaklar, Aydın. Bayburt> Karasakal, Yanıkçam. Beşikdüzü> Denizli, Zemberek. Çamlıhemşin> Konaklar. Çaykara> Kabataş, Kayran, Soğanlı. Hopa> Cumhuriyet, Kuledibi. İspir> Başköy. Kalkandere> Dağdibi. Kelkit> Küçükcami. Köse> Kayadibi. Of> Çataldere. Tonya> Kalemli. Vakfıkebir> Çamlık, Çavuşlu, Rıdvanlı, Yaylacık. Yusufeli> Öğdem.


KUKUOĞLU Kuki, Türk boyu. (LEZİNA)


Yörede kuku: Ötücü kuş türü.
Kuku, Ardeşen’de Yeniköy’ün mahallesi. Kukuda, Araklı’da yerleşim yeri.
Kukuoğlu/ Kukkuoğlu/ Guguoğlu Araklı> Turnalı, Yalıboyu. Arsin> Yeşilyalı. Beşikdüzü> Beşikdüzü. Demirözü> Damlıca, Yelpınar. İspir> Çatalkaya. Kelkit> Gerdekhisar. Köse> Salyazı. Kürtün> Karaçukur. Sürmene> Kahraman, Küçükdere, Oylum. Tonya> Orta. Torul> Demirkapı. Trabzon> Bahçecik, Çarşı, Gülbaharhatun.


Kukuahmetoğlu Sürmene> Yeniay.


Kukudaroğlu Trabzon> Boztepe.


Kuku-dar. Farsça dar: Eklendiği kelimeye bulunduran, sahip olan anlamını veren son ek.
Kukudasoğlu Trabzon> Kutlugün.


KUKUROĞLU Kükurlu, Karaman ve Konya’da konar-göçer Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 563)
Kukur: Kambur. (ÇAĞBAYIR)
Kukuroğlu Torul> Köstere. Trabzon> Akkaya, Beşirli, Çömlekçi.


KULABEROĞLU Kulab-er. Farsça kulab: Büyük dalga. (DEVELLİOĞLU) Kulaber: Deniz eri.


Kulab, Batı Türkistan’da yerleşim yeri. (AYDIN, 1989, s. 81) Kulab-er> Kulab askeri, Kulablı olan.


Kulaber, Of’un Örtülü köyünde yer adı. Denizcilikle veya gelinen yerle ilgili ad.


Kulaberoğlu Ardeşen> A. Durak, Bahar, Düz, Kahveciler, Manganez, Müftü, Pirinçlik, Seslikaya, Yayla. Borçka> Demirciler.


Özkulaberoğlu Ardeşen> Seslikaya.


KULAÇOĞLU Kulaçi, Türk oymağı. (LEZİNA)
Kulaçlu, 1500’lü yıllarda Denizli’de yerleşim yeri. GÖKÇE, 2000, s. 219)


Kulaçoğlu Bayburt> Iğdır. Çaykara> Çamlıbel. Sürmene> Orta. Şalpazarı> Sugören.


KULAFOĞLU Külaflı, Adana sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 563)
Kuman/ Kıpçakça külaf: Gül. (GRÖNBECH) Bölge ağzında Ü sesi genelde U olur.
Kulafoğlu Araklı> Merkez.


KULAKOĞLU Kulak, Kıpçak Türklerinden. (LEZİNA) Kulak, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar Türklerinin boyu. (ADİLOĞLU, 2005, s. 203) Kulak, eski kayıtlarda Maraş, Tarsus, Adana, Kayseri, Rakka, Sivas, Karaman, Silistre, Çorum, Hamid, Paşa sancaklarında Türkmen/ Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 549) Kulak, 1500’lü yıllarda Maraş sancağında Dulkadirli Türkmeni aşireti. (SARI, 2015, s. 134) Kulak, zorunlu iskâna tutulan Türkmen aşireti. (ÇELİKDEMİR, 2001, s. 176)


Kıpçak kökenli Kafkas Malkar Türklerinde kulak: Sarp vadi. (TAVKUL, 2000, s. 280) Kafkas Kumuk Türklerinde kulak: Ağa, zengin köylü. (PEKACAR, 2011, s. 184) Kulak: Korunan, kollanan. (EYUBOĞLU, 1995)


Kulaklar, Tuna’da (DRAGANOVA, 2006, s. 84);Kulaklı, Rumeli eyaletinde (İslimye); Kulak, Silistre’de (AYHAN, 2013, s. 239, 483);Kulak, 1500’lü yıllarda Dimetoka’da (ÇAM, 2010, s. 77); 1500’lü yıllarda Ankara’da (AÇIKGÖZ, 2004, s. 143) ve 1450’li yıllarda Türkmenlerin Anadolu’da yaygın yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 471)
Kulakoğlu Akçaabat> Yıldızlı. Bayburt> Söğütlü. Demirözü> Damlıca. Hayrat> Gülderen. İyidere> Yapraklar. Kürtün> Çayırçukur, Gürgenli. Of> Ağaçseven. Trabzon> Pazarkapı. Vakfıkebir> Ortaköy. Yusufeli> Evren, Taşkıran.


KULAKSIZOĞLU Kulaksızlar, Türkmen oymağı. (HÜRMÜZLÜ, 2006, s. 165) Kulaksızlar, eski kayıtlarda Rakka, Ankara, Van, Selanik, Malatya, Paşa, Haleb, Teke, Kırşehir sancaklarında Türkmen/ Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 549) Kulaksuzlar/ Kulaksızlu, 1450’li yıllarda Erzurum, Kilis, Haleb ve Aydın sancaklarında çok yaygın Döğer Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1535)


Kulaksızoğlu Mehmet, Celaliler döneminde alay beyi. (AKDAĞ, 1963, s. 107) Kulaksız, Gagauz Türklerinde soy ad. (MANOV, 2001, s. 209)
Kulaksızlar, Tırhala’da (AYHAN, 2013, s. 443); Kulaksız, 1500’lü yıllarda Ankara’da (AÇIKGÖZ, 2004, s. 138) ve 1450’li yıllarda Saruhan sancağında Kızık Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1715)
Kulaksızoğlu Araklı> Halilli, Yoncalı. Arhavi> A. Hacılar, Derecik. Çaykara> Maraşlı. İspir> Merkez, Mülk. Rize> Ekmekçiler, Karasu, Kokulukaya, Küçükköy. Şiran> Karaca, Y. Kulaca. Trabzon> Çarşı, Soğuksu. Vakfıkebir> Ortaköy, Rıdvanlı.


KULAOĞLU Kulalar, Saruhan sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 549) Kula, 1450’li yıllarda Sivas sancağında çok yaygın Eymür Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1531) Gula, Peçeneg boyu. (LEZİNA)
Kula ismi tamamıyla Türkçedir. (RAMSAY, 1960, s. 132) Kula, tarihi Türk kişi adı. (ATALAY, 1936) Kıpçak kökenli Malkar Türklerinde kula: Lider, bey. (TAVKUL, 2000) Kıpçakça kula: Koyu kahverengi, siyahla karışık sarı. (TOPARLI) Kafkasya’da Kumuk-Balkar Türklerinde kula: Kahverengi. (NEMETH, 1990)


Kula, Tuna’da (DRAGANOVA, 2006, s. 287); Silistre’de (AYHAN, 2013, s. 435); 1500’lü yıllarda Göynük’te (ASLANTÜRK, 2007, s. 54);Aydın’da kaza (SEZEN, 2006, s. 328); 1500’lü yıllarda Şam eyaletinde yerleşim yeri (ÖKSÜZ, 2016, s. 74) ve 1850'li yıllarda Bağdat’ın nahiyesi. (BELLETEN, sayı 211, 1990, s. 1251)
Kulaoğlu/ Kula’nınoğlu Aydıntepe> Gümüşdamla. Çaykara> Koldere, Maraşlı. Dernekpazarı> Günebakan, Taşçılar. İkizdere> Yerelma. Köprübaşı> Beşköy. Of> Kavakpınar, Yemişalan. Trabzon> Çukurçayır.
Kulabaşıoğlu Bayburt> Zahit.


KULAŞOĞLU Kulaş, Türkmen kabilesi. (AYHAN, 1999, s. 76) Gulaş, Türkmen oymağı. (İLLİYEV, 2010, s. 25)


Kulaş, Selanik’te (AYHAN, 2013, s. 458) ve Kulas, 1450’li yıllarda Kayı Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1376)


Kulaşoğlu Yusufeli> Bıçakçılar.


KULAZOĞLU Külas, Hazar halkı. (GEYBULLAYEV, 2009, s. 165)
Kulazlar, Makedonya’da ve Kulazlı, Bulgaristan vilayetindeyerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 173, 136) Gelinen yer.
Kulazoğlu İspir> Kırık.


KULBULASLI Kalbulas, Pasinlerin köyü. (Köylerimiz, 1968, s. 782) Gelinen yer.
Kulbulaslıoğlu Bayburt> Zahit.


KULEOĞLU Küleler, Türkmen kabilesi. (BEYOĞLU, 2000, s. 229)
Kule: Yükseltme. (ÇAĞBAYIR) Kule, Gözetleme, fener kulesi ve şehirde yangın kulesi çeşitleri vardır. Bu işlerli meslek edinen kişi.


Kuleoğlu/ Kulelioğlu Arsin> Gölcük. Dernekpazarı> Çalışanlar. Of> Çamlı, Korucuk.
Kuleyinoğlu Vakfıkebir> Aydoğdu, Güneysu.


KULİOĞLU Kulı, Bağış Türkleri boyu. (LEZİNA) Kuli-Ming, Başkurt uruğu. (TOGAN, 2003, s. 164) Kuliy, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar boyu. (ADİLOĞLU, 2005, s. 203)


Kulı Beg, Şah İsmail döneminde önemli kişi. (SÜMER, Şahıs Adları, s. 250) Küli-Çur, Eski Türk Anıtlarında adı geçenlerden. (GÜL, 2013, s. 140)
Küli, Hindistan’da yerleşim yeri. (ORHAN, 2007, s. 35)


Kulioğlu Ardanuç> Güleş. Düzköy> Çayırbağı.


KULKOĞLU Kulki, Karakalpak Türkleri. (LEZİNA) Kulko, Adige boyu. (TAVKUL, 2007, s. 493)


Kulk, 1450’li yıllarda Konya sancağında Peçeneklerin yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1102)


Kulkoğlu Yusufeli> Yaylalar.


KULLUKÇUOĞLU Kulluklu, 1450’li yıllarda Kayseri sancağında Danişmendlü Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1536)


Kullukçu: Kulluklarda (karakol) ikame olunan yeniçerilere verilen ad. (PAKALIN, c. II s. 320) Askeri sülale.
Kullukçuoğlu Ardanuç> Avcılar. Araklı> Taşönü, Yalıboyu. Sürmene> Balıklı.


KULLUOĞLU Kullu, 1450’li yıllarda Mardin sancağında Türkmen/ Yörük cemaati. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1536)
Kulluoğlu, 1500’lü yıllarda Kayseri’nin mahallesi. (YETKİN, 2007, s. 21)


Kulluoğlu Araklı> Değirmencik. Vakfıkebir> Bozalan, Güney.


KULOĞLU Kuloğlu, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1536) Kuloğulları, Danişmendli aşireti. (GÜNDÜZ, 2005, s. 112) Kul, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar Türklerinde kabile. (ADİLOĞLU, 2005, s. 203)
“Araştırmacıların bir kısmı Kul sözünün Bulgar veya Kıpçak kökenli olduğunu belirtirler.” (HÜSEYNOVA, 2011, s. 54)
Kuloğlu Babaları gibi askerlik eden yeniçeri oğullarına verilen addı. (PAKALIN, c. II s. 320) “Eski Türklerde (6. -8. yy. ) kul terimi, boyun eğen halk anlamında kullanılmıştır.” (ATANIYAZOV, 2005, s. 212)
Kul, Batı Türkistan’da eski Türk eserlerinin buluntu yeri. (ÖGEL, 2014, Harita IV) Kul, Deşt-i Kıpçak’ta yer adı. (KARAYEV, 2008, s. 228) Kuloğulları, Kırcaali’de/ Bulgaristan (AYHAN, 2013, s. 274); Erzurum (ÖZGER, 2006, s. 261); Kullar, 1500’lü yıllarda Çankırı’da yerleşim yeri. (AÇIKGÖZ, 2004, s. 144) Kuloğlu, 1600’lü yılında Erzurum şehri mahallesi. (İNBAŞI, 2014, s. 7)
Kuloğlu Akçaabat> Çilekli, Çukurca. Şinik. Araklı> Çamlıtepe, Erenler, Yalıboyu, Yıldızlı. Ardanuç> Güleş. Arsin> Oğuz. Artvin> Fıstıklı, Zeytinlik. Aydıntepe> Kavlatan. Bayburt> Arpalı. Çarşıbaşı> Burunbaşı, Kaleköy, Kavaklı, Kovanlı, Pınarlı, Şahinli, Yeniköy, Zeytinlik. Çayeli> Musadağı, Şirinköy. Demirözü> Beşpınar, Kalecik. Derepazarı> Tershane. Güneysu> Kiremit. İspir> Yeşilyurt. Kelkit> Alacat, Dereyüzü, Gümüşgöze, Karaçayır, Kaş, Mahmatlı, Özen. Kürtün> Karaçukur. Maçka> Çağlayan, Esiroğlu, Esiroğlu. Of> İkidere, Sıraağaç. Pazar> Derebaşı. Pazaryolu> Büyükdere. Sürmene> Zeytinli. Trabzon> Akoluk, Boztepe, Çukurçayır, Hızırbey, Karlık, Pazarkapı, Yalı. Vakfıkebir> Çarşı, Deregözü. Yomra> Çamlıca, Gürsel, Taşdelen, Yokuşlu. Yusufeli> Alanbaşı, Bıçakçılar, Çevreli, Kılıçkaya.
Kul ile bağlantılı sülaleler:


Kulahmetoğlu Fındıklı> Arılı.


Kulalioğlu Kürtün> Y. Uluköy. Pazar> Akbucak.
Kulizeoğlu Köse> Örenşar.
Kulize> Kuldze> Kulzade. Gürcüce ek almış Türkçe ad. Gürcüleşmiş Kıpçak hatırası.
Kulkaloğlu Aydıntepe> Kavlatan.
Kulmehmetoğlu Gümüşhane> İkisu.


KULPOĞLU Kulp, 1520’lü yıllarda Diyarbakır’da sancak. (SEZEN, 2006, s. 328)
“Şurası bir gerçektir ki, Doğu-Anadolu Safevi idaresinden kalsaydı, bir müddet sonra burada Türkçeden başka hiçbir dil konuşulmayacaktı.” (SÜMER, Oğuzlar, s. 176)
Kulpoğlu Arsin> Işıklı.


KULUKOĞLU Kuluk, Kırım Tatarlarından bir kabile. (LEZİNA)


Kuman/ Kıpçaklarda külük: Meşhur. (RASONYI, 1984, s. 9)


Kuluk, 1450’li yıllarda Bozok sancağında Bayındır Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1018) Külük, Eski Türk Anıtlarında adı geçen önemli kişi. (GÜL, 2013, s. 141)


Kulukoğlu Bayburt> Veysel. Vakfıkebir> Şenocak. Yusufeli> Balcılı.


KULUOĞLU Kulı, Kıpçak (Bagış) boyu. (LEZİNA, 2009, s. 385, 349) Kulu, eski kayıtlarda Diyarbakır, İçel, Teke, Alanya sancaklarında Türkmen/ Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 550) Kulu, 1450’li yıllarda Siverek ve Sivas sancaklarında Avşar ve Eymür Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1536)


Kulu, 1450’li yıllarda Türkmen boylarının yaygın yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2661) Kulu, 1500’lü yıllarda Karaman vilayetinde yerleşim yeri. (YILDIZ, 2010, s. 168)


Kuluoğlu Ardanuç> Kutlu, Artvin> Seyitler. Demirözü> Y. Dikmetaş. Yusufeli> Çevreli.


KULUROĞLU Kul-ur. Eski Türkçe urı: Oğul, oğlan. (Bk. ekler) Kulur: Kuloğlu.


Kulura, 1500’lü yıllarda Silistre’de yerleşim yeri. (ÖZYURT, 2006, s. 86)


Kuluroğlu Aydıntepe> Yanoba. Çaykara> Kabataş, Şahinkaya. Of> Kireçli.


KULUŞOĞLU Kuluş, Bağış Türkleri boyu. (LEZİNA)


Kuluşoğlu Yusufeli> Bıçakçılar.


KUMANDANOĞLU Kumandalar, Türk boyu. (ARIKLI, 2009, s. 102)
Kumandanoğlu Of> Çatalsöğüt.


KUMANOĞLU/ KOMANOĞLU Kuman, Kıpçakların Batı dillerindeki adı, ünlü Türk boyu. “Kuman, Koman: 1. Kıpçak boy birliği. 2. Kıpçakların Batı dillerindeki adı.” (LEZİNA) Eski Kumanlı veYeniKumanlı, 1500’lü yıllarda Gence-Karabağ Eyaletinde. (NECEFLİ, 2010, s. 11)


“Kıpçaklara farklı milletler Kuman, Koman, Valani, Valon, İlavets, Khardeş, Hardeş, Paloç, Poloves adlarını da vermişlerdir. Kıpçak adı, sarı, sarışın, sarı saçlı anlamlarını taşır.” (AHİNCANOV, 2009, s. 85, 86) “Bizans kaynaklarında Kuman adı, Komanio, Komanikos, Komanon, Komani, Komanus biçimlerinde geçer.” (KARAGÖZ, 2006, s. 302)


“Kumanos, Kumanoi, Cumanus, Komani, Polovest, Polovtsi, Falben, Falones, Valani, Valwen, Pallidi, Khartes, Kun adları Kuman Türklerinin değişik milletlerin dillerindeki ismidir.” (YÜCEL, 2013, s. 441)


“Macaristan’da Kuman kökenli Kumandur kabilesi (s. 221) ve Kumandur, Kuman şahıs adı ve Kuman asıllı Rumen asilzadesi.” (RASONYİ, 2006, s. 137)


“Kumanlar, halis Türk uruklarından olup Trabzon sahillerine kadar uzanan bir kıtada sakin idiler.” (NUR, 1972, s. 59) “Büyük göçle Kuman-Kıpçak kütleleri (40 bin aile) Çoruh, Kür dolaylarını görülmemiş bir kudret ve genişlikle canlandırdılar.” (KAFESOĞLU, 1984, s. 179)


“Trabzon’ da hanedanlık yapmış Komnenoslar, Helen kökenli olmayıp Anadolu kökenlidirler.” (UMAR, 1993, s. 126)


“Elizabeth A. Zachariadou’nun Trabzon’daki Kuman adları isimli makalesi, Trabzon hanedanına mensup Türkçe isimli şahısların Gürcistan’a yerleşen ve zamanla batıya yayılan Kıpçaklar olduğunu ortaya çıkaran bir çalışmadır.” (TELLİOĞLU, 2004, s. XLIX)


1124 yılında Kıpçak orduları II. Davit döneminde İspir ve Oltu’ya kadar ilerlemişlerdir. (GÖKBEL, 2000, s. 57)


1484 yılı Osmanlı kayıtlarında Arhavi kazasında Kuman Türkleriyle ilgili Komanolet köy adına rastlanmaktadır. (BOSTAN, 2002, s. 344)


Kuman, Hıristiyan Gagauz Türklerinde kullanılan soy ad. (CEBECİ, 2008, s. 149) Göktürklerden sonra kurt başını bayrak yapan ikinci Türk topluluğudur.


Komanlu, Filibe’de yerleşim yeri, Selanik’te Komaniç bağları ve Komaniç, Paşa sancağında Kumanova, Kosova’da kasaba. Goman, Rumeli, Komeniça mahallesi, Selanik. Kuman, Komaniçe ile Kumanitsa Sofya’da, Kumanofça, Sırbistan. (AYHAN, 2013, s. 175, 256, 270, 355, 386, 399, 413, 422) 1500’lü yıllarda Sivas Komanat nahiyesi. (Td 287: 72-73) Koman-at: Komanlar anlamındadır. Bulgaristan’da Kumanı, Kumanavstsi, Komanite, Kumançivo, Kumantsevo yerleşim yerleri bulunmaktadır. (MAŞKOV, 2006, s. 16) Komanat, Komanova, Komarom, Komaniçe gibi Macaristan ve Balkanlarda sancak, kaza ve nahiye adları yer almaktadır. (SEZEN, 2006, s. 318) Kumanice (Kuman yeri anlamında) Balkanlarda yaygın yerleşm yeri. (İNALCIK, 2013, s. 8...) Kuman, Tuna’da (DRAGANOVA, 2006, s. 77); Koman, Tunceli’de yerleşim yeri. (KOÇ, 2016, s. 86) Kürtleşen Türklerin hatırası. Kumaniçe, Kumanava1542’de Üsküp’te köy. (ÇAĞ, 2004, s. 32, 35) Koman/ Kumanlı, Azerbaycan’da yerleşim yeri. (HÜSEYNOVA, 2011, s. 66) Koman, Sivas’ta nahiye. (MUTLU, 2011, s. 46)


Kuman, bölgede de yagın yereşim ve yer adıdır.


Kumanoğlu/ Komanoğlu Akçaabat> Demirci. İspir> Üzümbağı. Trabzon> Pazarkapı.


Kumandaroğlu Dernekpazarı> Kondu.
Kuman-dar. Farsça -dar: Eklendiği kelimeye bulunduran, sahip olan anlamını veren son ek. Kuman-dar: Kuman olan.
Kumandur, Kuman şahıs adı ve Kuman asıllı Rumen asilzadesi. (RASONYI, 1993, s. 489)


Kumandaroğlu Dernekpazarı> Kondu.


KUMAROĞLU Kumarlu, Kıpçak oymağı. (KIRZIOĞLU, 1992, s. 163) Kumarlar, Fergana’nın güneyinde yaşamış Türk uruğu. (TOGAN, 1981, s. 405) Kumarlı, Adana sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 551) Kumarlu, 1450’li yıllarda Maraş ve Sivas sancaklarında yaygın Yıva Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1537) Kumarlu, Rumeli’de Yörük cemaati. (AYHAN, 2013, s. 503)


Kumarlı, Paşa sancağında (Balkanlar); Kumarlar, Üsküp’te (AYHAN, 2013, s. 144, 281) ve 1500’lü yıllarda Kayseri’de yerleşim yeri. (İNBAŞI, 1992, s. 81) Kumar-taş, Candaroğlu yöresinde Türkçe iskân birimi. (ÇEVİK, 2012, s. 356)
Kumaroğlu Akçaabat> Demirci. Çarşıbaşı> Pınarlı.


KUMAŞOĞLU Kumaş, Eski Türklerde kişi adı. (SÜMER, Şahıs Adları, s. 85) Kumaş, Arapça “cumaş”tan. Dokumacılık mesleği.
Kumaşoğlu Çarşıbaşı> Zeytinlik. Dernekpazarı> Kondu. Gümüşhane> Kabaköy. Kürtün> A. Uluköy. Köprübaşı> Beşköy. Maçka> Atasu. Sürmene> Ormanseven. Şiran> Akbulak. Tonya> İskenderli.


KUMBARACIOĞLU Kumbaracı: Humbarayı kullanan er. Humbara: Tunç veya demirden yapılmış havan tipi top. (ÇAĞBAYIR) Askeri sülale lakabı.


Kumbaracıoğlu Kalkandere> Hurmalık.


KUMBAROĞLU Farsça kumbar: Et sucuğu. (ÇAĞBAYIR) Mesleki ad.


Kumbaroğlu Akçaabat> Çilekli. Çarşıbaşı> Samsun, Yeniköy. İspir> Karseydi.


KUMBASAROĞLU “Gürcü kaynaklarına göre Kıpçak ve Türklerin, Hazar denizi ile Karadeniz arasında, Makedonyalı İskender’den çok öncelerinden beri yaşaya geldiğini göstermektedir.” (KIRZIOĞLU, 1992, s. 12)
“İskender, (M. Ö. 336–323 yılları) Kür nehri boyunca yerleşmiş ve bizce iptidai Türkler ve Kıpçak denilen korkunç surette barbar milletler gördü.” (BROSSET, 2003, s. 16)


8 yılında Gürcü kralı II. David, Karadeniz Bozkırlarından gelen çok büyük bir Kuman kabilesini kendi hizmetine aldı. (RASOVSKY, Tarih Dergisi, 40. Sayı, Kumanlar)


Gürcü ordu başkumandanı Kıpçak Türklerinden ünlü başbuğ Kubasar bey ve Kardeşi Sevinç’tir. (KAFESOĞLU, 1984, s. 180) Kubasar, Gürcistan’ın başkumandanı. (BROSSET, 2003, s. 358) Gürcistan’ın parlak çağının büyük başbuğu Kubasar Kıpçaklıdır. (RASONYI, 1983, s. 38)


Kubasar, ordu safı bozar anlamındaki adlı Kubasar beg, Kıpçaklı başkumandan. (KIRZIOĞLU, 1992, s. 128)
“İkizdere’ye bağlı Cimil başta olmak üzere Pazar, Çamlıhemşin, Rize’de ve Sürmene’nin Cimilit köyünde yaşayan ve Osmanlı döneminde de Tımar ve nüfuz sahibi Kumbasaroğullarının Kubasar’ın soyundan geldiği bilinmektedir.” (BİLGİN, 2002, s. 86)
Kumbasaroğlu Bayburt> Şeyhhayran, Veysel. İkizdere> Başköy, Ortaköy. İspir> Bahçeli, Sandıklı, Sırakonak. Köprübaşı> Yağmurlu. Rize> Eminettin, Kurtuluş.
Ayrıca Yusufeli> Demirken, Yüksekoba. Ardeşen> Tunca. Güneysu> Adacami. Pazar> Derebaşı. Sürmene> Çimenli… Kumbasar soyadı almaları tesadüf değildir.


KUMİTOĞLU/ KUMUT/ KUMATOĞLU Kumith, Türk uruk isimlerinden. (TOGAN, 1981, s. 41) Kumiciler, Moğollar öncesi Türkistan’da Türk kavmi. (BARTHOLD, 2017, s. 174)
Kum-it: Kumlar, Türkmenler. Eski Türkçe –it, -ut ve –at ekleri çoğul edatıdır. (Bk. Kumoğlu)


Kumat, Tırhala sancağında yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 107) Gelinen yer.


Kumatoğlu/Kumitoğlu Çaykara> Uzungöl, Uzuntarla. Trabzon> Pazarkapı.


KUMKUMOĞLU Ghumghum (Gumgum), Kafkas kavimlerinden Tabasarnlar tarafından kendilerine verilen isim. (BİLGE, 2015, s. 617)
Kumkum: Şeker. (ÇAĞBAYIR)


Bingöl’de Gumgum köyü. (NOGALES, 1016, s. 56)


Kumkumoğlu Bayburt> Sancaktepe. Çaykara> Yeşilalan.


KUMOĞLU Kum, Kimek-Kıpçakların bir diğer adı. (KUMEKOV, 2013, s. 36) Kum, Edirne kazasında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 550) Kum/ Kumlu, 1450’li yıllarda Konya, Karaman, Aksaray, Ankara ve Bozok sancaklarında çok yaygın Peçenek kabilesi. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1537) Kumlu, Yörük iskânlarında adı geçen aşiret. (BAYAR, 1994, s. 95) Kumoğlu, Osmanlı kayıtlarında Bor kazasında. (METİNER, 2016, s. 110)
DLT’te Kum, Turan’da bir şehir adı. (s. 846) Kıpçakça kum: Dalga, fırtına. (TOPARLI)
Kum ile bağlantılı sülaleler:


Kumoğlu Rize> Gülbahar. Vakfıkebir> Yalıköy.


Kumelekoğlu Çaykara> Ataköy.


Kumbioğlu Rize> Asmalık.


Kumrikoğlu Pazar> Pazar.


KUMRUOĞLU Kumrular, 1450’li yıllarda Karaman vilayetinde Salur Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1540)


Kumru, Ordu’da eski nahiye. (SEZEN, 2006, s. 329) Kumrular, Hasköy ve Kırcaali’de/ Bulgaristan yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 205, 274)
Kumruoğlu Araklı> Bereketli. Gümüşhane> Hacıemin. Hopa> Esenkıyı. Pazar> Soğuksu. Trabzon> Çarşı, İskenderpaşa.


Alkumruoğlu Hopa> Esenkıyı.


KUMUKOĞLU Kafkasya’da Türk kökenli kavim.
Kumukoğlu Demirözü.


KUMULOĞLU Kumullu, 1450’li yıllarda Adana sancağında yaygın Yüreğir Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1541) Kumul, Adana sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 551)
Kumul, Çağatay döneminde Türkistan’da şehir. (YILDIRIM, 2013, s. 360) Kumul, Dokuzoğuz Türklerinin yerleşim yeri. (ORHAN, 2007, s. 74)
Kumuloğlu Çaykara> Y. Kumlu. Maçka> Yeni. Trabzon> Gürbulak, Yeşilova.


KUMUŞOĞLU Kumış, Kafkas kökenli soy. (TAVKUL, 2007, s. 501) Kumuşoy, Kıpçak boyu. (LEZİNA) Kumuş-oy, Kıpçakça oy: Dere, vadi anlamındadır.


Komus, Kuman/ Kıpçak şahıs adı. (RASONYI, 2006, s. 212) Kumuş Baga Tarhan, tarihi kişilerden. (ATALAY, 1936) Kümüş Tigin, Karahanlılar’dan Muhammed Han’ın babası. (SÜMER, Şahıs Adları, s. 129) Kumuş, Karay Türklerinde soy ad. (ALTINKAYNAK, 2006, s. 136) Uygurca kumuş: Kamış. (YILDIRIM, 2015, s. 64)


Kumuş, Asya’da Türkçe coğrafi ad. (YURTSEVER, 1993, s. 106) Kumıs, tarihte Horasan’da Türk yerleşim yeri. (İBN HURDAZBİH, 2008, s. 41)
Kumuşoğlu Arsin> Oğuz. Çaykara> Akdoğan. Dernekpazarı> Kondu. Kalkandere> İnci. Of> Gürpınar. Rize> Boğaz, Kale, Taşlık.


KUMUTOĞLU (Bk. Kumoğlu)


KUNANOĞLU Kunan, Kıpçak beyi. (AHİNCANOV, 2009, s. 207)
Kunan, Kırım’da yer adı. (DOĞRU, 1987, s. 89)
Kunanoğlu Demirözü> Çağıllı.


KUNAOĞLU/ KUNAKOĞLU Kuna, Bayulı Türkleri boyu. (LEZİNA)


Türkçe kuna: Sevinç, neşe. (BASKAKOV, 1997, s. 208)


Kunak, Ögeday Han’ın şehri. (KARAYEV, 2008, s. 215) Kunak, 1450’li yıllarda Aydın sancağında Kınık Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 91)


Kunaoğlu Ardanuç> Aydın. Kunakoğlu Borçka> Demirciler.


KUNDALOĞLU Kundanlı, 1450’li yıllarda Karaman vilayetinde Yıva Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1541)


Farsçadan Hintçeye kundal: Büyük küpe. (KIDAMBI, 2013, s. 98)


Kundaloğlu Derepazarı> Yanıktaş. Trabzon> Çarşı.


KUNDUROĞLU Kundur, Kuman/ Kıpçak kabilesi. (RASONYI, 2006, s. 121) Kundurlar, diğer adı Kara Ağaç olup Nogaylardan ayrılan boy. (ORKUN, 1932, s. 183) Kundur, Bayındır Türkmeni oymağı. (UÇAKCI, Üçoklar, s. 36)


“Kundur Türkleri, Nogaylara çok yakın, muhtemel onlardan kopma bir Türk boyu. Yaşadıkları alanın kara ormanlarla kaplı oluşu yüzünden, kendilerini Karaağaç diye isimlendirmektedirler. Çeşitli tarihi olaylar yüzünden Kafkasya Türk topluluklarından ayrılarak İdil (Volga) deltası ile Astrahan şehrine yerleşmişlerdir. Fakat yazılı kaynaklarda Nogay Karaağaçları olarak sayılmaktadırlar. Türkolog Vambery, bu adı Kondur diye yorumlayarak, bu Türk boyunu Kuma ve Terek ırmakları boyunda vaktiyle yaşamış olan Nogay boyuna dayandırmaktadır. Kundur’lar Kafkasya’da Türk boyu.” (CAFEROĞLU, 1988, s. 45)


Kunduri, Tuğrul beyin İran asıllı veziri. (TURAN, 2012, s. 72)


Kundur, Horasan’da eski yerleşim yeri. (ORHAN, 2007, s. 85)


Kunduruşoğlu Yusufeli> Bıçakçılar.


Kundur-uş. Kıpçak dil grubunda -uş eki, mastar görevi görür.


KUNDUZOĞLU Kunduzlar, Türkmen oymağı. (LEZİNA) Kunduz, Bursa sancağında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 551) Kunduz, 1509 yılında Macaristan’da Kuman ailesinin adı. (RASONYI, 1968, s. 46)


Kıpçakça kunduz: Kunduz. (TOPARLI) Kunduz, Kuman şahıs adı. (RASONYI, 2006, s. 501)


Kunduz, Asya’da yaygın Türkçe coğrafi ad. (YURTSEVER, 1993, s. 107) Kunduz, Moğollar öncesi Türkistan’da yerleşim yeri. (BARTHOLD, 2017, s. 431) Kunduz yerleşim yerinden Anadolu’ya göçler olmuştur. (BİLGİLİ, 2001, s. 142)


Kunduzoğlu Torul> Alınyayla. Trabzon> Pazarkapı.


KUNKOĞLU Kund, 1450’li yıllarda Konya’da Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1541) Kung, Teke Türkmeni oymağı. (LEZİNA)
Eski Türkçe kung: Kuzgun. (ÇAĞBAYIR) Kumanca küng: Esir. (GRÖNBECH) Çağatayca kund: Kuvvetli. (KUNOS, 1902, s. 138)
Kunkoğlu Tonya> Büyük.


KUNTOĞLU/ KONTOĞLU Kund Ulu, 1450’li yıllarda Konya sancağında Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1541)
Çağatay Türkçesinde kund: Kuvvetli. (KUNOS) Dede Korkut’ta kunt: Sağlam, kuvvetli. (KARAALİOĞLU, 1985) Türkçe kunt: Büyük, kavi. (ATALAY, 1936) Kazakça kunt: Dikkatsiz. (KENESBAYOĞLU) Hintçe kund: Dinsel tören için ateş yakılan kutsal yer. (KIDAMBI, 2013, s. 97)


Konta, (s. 499) ve Küntoğdı, Kuman şahıs adı. (RASONYI, 2006, s. 181) Kund, 1500’lü yıllarda Gagauz Türklerinde soy ad. (CEBECİ, 2008, s. 109)


Kunt, Asya’da Türkçe coğrafi ad. (YURTSEVER, 1993, s. 107)


Kuntoğlu/ Kontoğlu Çaykara> Kabataş. Gümüşhane> Akçahisar. Hayrat> Dereyurt. Kelkit> Köycük, Özen. Of> Sıraağaç. Trabzon> Akoluk, Çimenli, Soğuksu.


KUNUNOĞLU Kunun, Kıpçak kabilesi. (AHİNCANOV, 2009, s. 263) Kunun, Kıpçak boyu. (LEZİNA) Kunun, Kuman kabilesi. (YAKUBOVSKİY, 1976, s. 190)


Kuman Türklerinde kun: Güç, kuvvet, kudret. (GRÖNBECH)


Kununoğlu Arhavi> Balıklı. Yusufeli> Dokumacılar.


KUPLUOĞLU Küplü, Türkmen aşireti. (AYHAN, 1999, s. 75)
Kup-li. Türkçe -li yapım eki almış kelime. Kup, Kafkas kabilesi. (TAVKUL, 2007, s. 501)


Küplü, 1500’lü yıllarda Eskişehir’de yerleşim yeri. (AÇIKGÖZ, 2004, s. 148)


Kupluoğlu Hayrat> Pınarca.


KURAKOĞLU Kurak, Türk boyu. (LEZİNA)


Kurak, Bolu’da eski yerleşim yeri. (TMYK, 1946, s. 1215)
Kurakoğlu Düzköy> Aykut, Orta. Trabzon> Pazarkapı.


KURALOĞLU Kurallı, Bayat Türkmeni. (LEZİNA) Kurallı, Haleb sancağında konar-göçer Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 554) Kurallı, Rakka’ya sürülen aşiret. (UÇAKCI, Üçoklar, s. 285)


Kural: Silah. (ÇAĞBAYIR)


Kuraloğlu Ardanuç> Bereket, Ovacık. Kürtün> Süme.


KURAOĞLU Kura, Peçenek Türklerinin boyu. (LEZİNA)


Kura nehri, Kafkasya’da. Kuralar, Silistre’de yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 412)


Kuraoğlu Ardanuç> İncilli. Aydıntepe> Gümüşdamla. İspir> Çamlıkaya.


Kurakiroğlu Trabzon> Pazarkapı.


KURAŞOĞLU Kuraş, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar boyu. (ADİLOĞLU, 2005, s. 203)
Kuraşa, 1450’li yıllarda Simav’da yerleşim. (DALGALI, 2008, s. 148)
Kuraşoğlu Köprübaşı> Beşköy.


KURBANOĞLU Kurbanoğulları, Azerbaycan'da Şeki hanlığını kuran aile. (BİLGE, 2015, s. 239) Kurban, Türkmen oymağı. (SÜMER, Oğuzlar, L. I.) Kurban, Karakalpak ve Yomut Türkmeni oymağı. (LEZİNA)


Kurban, Kuman/ Kıpçak şahıs adı. (RASONYI, 2006, s. 501) Kurban, bazı tasavvufi inançlarda o topluluğa ilk katılan kişi. (YÖRÜKÂN, 2002, s. 72) Kurban: Hak yolunda kendi nefsinden geçen insandır. (AKSÜT, 2013, s. 160)


Kurban, 1450’li yıllarda Urfa sancağında Salur Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1890)
Kurbanoğlu Ardanuç> Kapı, Tosunlu. Artvin> Y. Maden. Bayburt> Adabaşı, Çorak, Kaleardı, Masat, Sakızlı, Şingah, Tuzcuzade, Zahit. Çaykara> Karaçam. İspir> Üzümbağı. Pazaryolu> Köşeyolu. Sürmene> Çamburnu. Yusufeli> Çevreli, Dağeteği, Kılıçkaya, Sebzeciler.


Kurban ile bağlantılı sülaleler:


Kurbanefendioğlu Yusufeli> Evren, Taşkıran.


Kurbanhelidioğlu İspir> Merkez.
Kurbanhocaoğlu Bayburt> Kitre. Trabzon> Çömlekçi.


Kurbanustaoğlu Yusufeli> Kılıçkaya.


KURBETOĞLU (Bk. Gurbetoğlu)


KURCULOĞLU Kurc-ul. DLT’te kurç: Katı, som. Kutatgu Bilik’te kurç: Çelik gibi sert, kuvvetli. (ÜŞENMEZ, 2006) Çok Türk ağzında ul: Oğul. Kurcul> Kurcoğlu.
Kurculoğlu Demirözü> Petekli.


KURÇENLİOĞLU Kurç-enli. Kıpçakça kurç: Çelik ve enlik: Renkli. (TOPARLI)


Kurçenlioğlu Çayeli> Şairler.


KURÇİOĞLU Kurci, Türk boyu. (LEZİNA)


Korçi, Moğol komutanı Camuka’nin üvey kardeşi. (ROUX, 2001, s. 95) Kurçi, Moğol prensi. (GÜLENSOY, 2015, s. 283) Korçu, Şah İsmail’in komutanlarına verdiği unvanlardan biri. (GÜNDÜZ, 2013, s. 92)


Kurçi, Gagauz Türklerinde yerleşim yeri. (BASKAKOV, 1991) Kurçı, Gagauz Türklerinin yaşadığı yerlerden. (ORKUN, 2011, s. 109)


Kurçioğlu Düzköy> Çal.


KURDALOĞLU Kurt Ali’den. Genç-ali> Gençal, Sarı-ali> Saral, Karaali> Karal, Koç-ali> Koçal… gibi.
Kurdaloğlu Bayburt> Aslandede, Polatlı, Tuzcuzade.


KURDOĞLU (Bk. Kurtoğlu)


KURDULOĞLU Kurd-ul. Çok Türk ağzında –ul “oğlu” anlamındadır. Kurdul: Kurtoğlu.
Kurduloğlu Demirözü> Güçlü


KUREYŞOĞLU Kureyş, Teke sancağında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 111) 1450’li yıllarda Akşehir, Karaman ve Konya sancaklarında yaygın Beğ-dili Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1547)


Kureyş, bu aşiretin büyük bir bölümü Afganistan’da ve Türkmenistan’ın da değişik yerlerinde bulunmaktalar. (ATANIYAZOV, 2005, s. 215)


Kureyş, Buhara’da şehir (AYDIN, 1989, s. 82) ve 1450’li yıllarda Maraş sancağında Bayındır Türkmeni yerleşimi. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 269)


Kureyşoğlu Ardanuç> Harmanlı. Yalvaç. (SAAT, 2014)


KURİKOĞLU Kurık, Hazar-Ötesi Türkmen oymağı. (SÜMER, Oğuzlar, şema L. III) Kuruk, Göklen Türkmeni taifesi. (İLLİYEV, 2010, s. 64)


Kurık, Moğol prenslerinden. (GÜLENSOY, 2015, s. 284) Kuruk, Karay Türklerinde soy ad. (ALTINKAYNAK, 2006, s. 136) Eski Türklerde kurukluk: Sadak, okluk. (DONUK, 1988, s. 102)


Kürik, Afyon’da eski yerleşim yeri. (TMYK, 1946, s. 1215)


Kurikoğlu Ardanuç> Ballıköy. Şavşat> Tepeköy.


KURİOĞLU Küri, Lezgi kolu. (BERJE, 1958, s. 19) Kuri, Moğol boyu. (SÜMER, Oğuzlar, s. 27) Küri, Rakka ve Diyarbakır sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 566)
Kuri, tarihi Türk kişi adı. (GÜLENSOY, 2015, s. 283) Kurı: Bayram toplantısı. (EYUBOĞLU, 1995) Kuri, Türklerde bir çeşit şehir tanzimi, yerleşim merkezi. (AGACANOV, 2002, s. 107)


Kuri, Horasan’da yerleşim yeri. (ORHAN, 2007, s. 85)


Kurioğlu Yusufeli> Dokumacılar, Kılıçkaya.


Kurihüseyinoğlu Akçaabat> Dürbinar. Yusufeli> Dokumacılar, Kılıçkaya.


Kurimustafaoğlu Ardanuç> Gümüşhane. Yusufeli> Morkaya.


KURKUTOĞLU Kurkut, Peçeneklerin Yula boyunun başbuğu. (KURAT, 1937, s. 44)
Kurkut: Cimri. (ÇAĞBAYIR)
Kurkut, Korkut’tan. (Bk. Korkutoğlu)
Kurkutoğlu Arsin> Oğuz. Çamlıhemşin> Dikkaya.


KURKUZOĞLU Kurk-uz. Kurk, “Kurt”tan bozma olabilecek sözcük. Uz, Oğuzların bir diğer adı. Kurk-Uz> Kurt-Uz> Oğuz kurdu.


Kurkaz, 1450’li yıllarda Aydın sancağında yerleşim yeri. (SARIKAYA, 2014, s. 94)


Kurkuzoğlu Çamlıhemşin> Dikkaya.


KURNAZOĞLU Kurnaz, Türkmen aşireti. (UÇAKCI, Üçoklar, s. 215)
Kurnazoğlu Çaykara> Uzuntarla. Rize> Taşlık. Şiran> Çambaşı. Trabzon> Gülbaharhatun.


KUROĞLU Kur, Kıpçak boyu. (LEZİNA, 2009, s. 388, 349)


“Kurlu bey, Suriye Selçuklu devletinin kuruluşunda en önemli rolü oynayan Türkmen beyi.” (TURAN, 2012, s. 215)


Kuroğlu, Gagauz Türklerinde soy ad. (MANOV, 2001, s. 209) Eski Türkçe kur: Cesur. (LAYPANOV, 2008, s. 114) Kıpçakça kur: Kuşak, kemer. (SAFRAN, 1989, s. 125) Orhun Anıtlarında kur: Silah. (DONUK, 1988, s. 101) Kafkasya’da Kumuk-Balkar Türklerinde kur: Hür. (NEMETH, 1990)


Kur, 1500’lü yıllarda Bitlis’te yerleşim yeri. (YILMAZ, 2010, s. 35)


Kuroğlu Bayburt> Çayıryolu. Çayeli> Yeşiltepe. Rize> Taşköprü. Trabzon> Hızırbey.
Kurhasanoğlu Şiran> Örenkale.
Kurhatoğlu Trabzon> Çarşı.
Kur-at> Kur-hat: Kurlar, Kıpçaklar. Eski Türkçe –at eki çoğul edatıdır.


Kurizeoğlu Ardanuç> Cevizli. Şavşat> Şalcı.


Kur-ize> -dze’den. “Gürcüce -dze eki Farsça olup zade anlamında soyadı unvanıdır.” (KIRZIOĞLU, 1976, s. 151) Gürcüleşmiş Kıpçakların hatırası.


Kurkoroğlu Trabzon> Yenicuma.
Kur-kor. Kıpçakça kor: Kemer. (TOPARLI)


KURSLUOĞLU Kursulu, Türkmen oymağı. (GÜNDÜZ, 2006, s. 81)


Kursoğlu> Bayburt> Şeyhhayran.


KURŞUNOĞLU Kurşunoğulları, Türkmen kabilesi. (İLBEY, 2010, s. 234) Kurşunlu, Alanya ve Niş sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 553) Kurşunlu, Harbedenlü Türkmeni oymağı. (BOSTANCI, 1998, s. 71) Kurşunlu, Yörük iskânlarda adı geçen cemaat. (BAYAR, 1994, s. 95)
Kurşunoğlu Bayburt> Aydıncık. Çaykara> Eğridere, Taşkıran, Soğanlı. Hayrat> Cumhuriyet. Sürmene> Muratlı.
Kurşunanasoğlu Çarşıbaşı> Kadıköy.


-as eki katibin ilavesidir.


KURTAMİŞOĞLU Kurtulmuşlu, 1500’lü yıllarda Haleb livasında Harbedenlü Türkmeni taifesi. (SAKİN, 2010, s. 238)


Kurta-miş. Kurta, Göklen Türkmeni oymağı. (İLLİYEV, 2010, s. 112)


Kutalmış Süleyman Şah’ı çağrıştıran ad.


Kurtamışoğlu İyidere> Kalecik.


KURTHASANOĞLU Kurt Hasanlı, 1500’lü yıllarda Dulkadirli Türkmeni kolu. (SARI, 2015, s. 425)
Kurt Hasan Bey, Aydınoğlu, Cüneyt Bey’in oğlu. (UZUNÇARŞILI, 1969, s. 112)
Kurthasanoğlu Bayburt> Çayırözü. Fındıklı> Aslandere. İyidere> Yaylacılar. Rize> Tuğlalı.


KURTOĞLU/ KURDOĞLU Kurdlar/ Kurdoğlu, eski kayıtlarda Maraş, Adana, Konya, Kütahya, İzmir, Aydın, Haleb, Aksaray, Paşa, Bolu, Niğde, Balıkesir sancaklarında konar-göçer Türkmen/ Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 552) Kurd/ Kurdlu, 1450’li yıllarda İçel, Sivas ve Maraş sancaklarında çok yaygın Avşar, Yıva ve Çepni Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1544) Kurtlı, 1750’li yıllarda büyük eşkıyalık olaylarına karışmışlardır. (REFİK, 1930, s. 219)


Kurt, Kafkasya’dan Anadolu-Suriye’ye inen Hun komutanı. (GÖMEÇ, 2011, s. 25) “Kurdoğlu da Danişmend-Eli Türkmenleri boyundan olduğu 1516 yılındaki tapu tahrir defterinde görülmektedir. 1700’lü yıllarda Of ve civarında eşkıyalık olaylarına karışmışlardır.” (UMUR, 1949, s. 71)
Aleviler, kurdu uğurlu sayarlar. (YÖRÜKÂN, 1998, s. 214)
Kurtoğlu/ Kurdoğlu Akçaabat> Acısu, Akçakale, Akçaköy, Demirkapı, Dörtyol, Kuruçam, Uçarsu, Yıldızlı. Araklı> Kayaiçi, Ortaköy, Yalıboyu, Yeşilköy, Yolgören. Ardanuç> Bereket, İncilli, Kapı, Örtülü. Ardeşen> Düz, Pirinçlik, Seslikaya, Tunca, Yayla. Arhavi> A. Hacılar, Balıklı, Musazade, Ulukent, Y. Hacılar. Arsin> Yeni. Artvin> Erenler. Aydıntepe> A. Kırzı, Aydıntepe. Bayburt> Alçakuzu, Aslandede, Çamdere, Çerçi, Dağtarla, Güneydere, Güzelce, Karlıca, Kırkpınar, Sancaktepe, Söğütlü, Şingah, Tuzcuzade, Yanıkçam, Yaylalar, Zahit. Beşikdüzü> Denizli, Seyitahmet, Gürgenli. Borçka> Demirciler, Güreşen, Kale. Çamlıhemşin> Şenyuva. Çarşıbaşı> Kadıköy, Kavaklı, Pınarlı, Şahinli. Çayeli> Eskipazar, Kaptanpaşa, Kesmetaş, Ormancık. Çaykara> Soğanlı, Şahinkaya, Şekersu, Taşkıran, Uzuntarla. Demirözü> Demirözü, Otlukbeli, Pınarcık, Yakupabdal, Y. Pınarlı. Derepazarı> Çukurlu. Düzköy> Alazlı, Çal. Fındıklı> Fındıklı, Meyvalı, Sulak. Gümüşhane> Akgedik, Çamlı, Dölek, Süleymaniye. Güneysu> Küçükcami, Ortaköy. Hayrat> Göksel. Hopa> Çamlı, Köprücü. İkizdere> Ballıköy, Meşeköy. İspir> Aktaş, Başpınar, Demirbilek, Merkez, Ortaören, Sandıklı, Yeşilyurt, Zeyrek. Kelkit> Ağıl, Ağlık, Alacat, Belenli, Cumhuriyet, Günbatur, Kozoğlu, Öbektaş. Köprübaşı> Beşköy. Köse> Merkez. Kürtün> Araköy, Kuşluk, Süme. Maçka> Akmescit, Hamsiköy. Murgul> A. Küre. Of> Ballıca, Gündoğdu, Güresen, Gürpınar, Yıldız. Pazar> Alçılı, Elmalık, Hasköy, Kirazlık. Pazaryolu> Akbulut, Çaydere, Merkez, Çatalbahçe. Rize> Elmalı, Hayrat, Kaplıca, Köprülü, Kurtuluş, Piriçelebi, Topkaya, Üçkaya. Sürmene> Çimenli. Şalpazarı> Çamkiriş. Şavşat> Ilıca. Şiran> Belen, Paşapınar. Tonya> Karaağaçlı, Yeni. Torul> Harmancık, Yalınkavak, Zigana. Trabzon> Akoluk, Boztepe, Çağlayan, Çarşı, Çömlekçi, Gazipaşa, Gölçayır, Gülbaharhatun, İskenderpaşa, Karakaya, Kavala, Ortahisar, Pazarkapı, Pelitli, Uğurlu, Yalı, Yalıncak, Yeşilyurt. Vakfıkebir> Bozalan, İlyaslı, Ortaköy, Rıdvanlı, Şenocak. Yomra> Çamlıca, Demirciler, Oymalıtepe, Özdil. Yusufeli> Bakırtepe, Bıçakçılar, Demirkent, İşhan, Kılıçkaya, Köprügören, Özgüven. Taşkıran.


Kurdağaoğlu Bayburt> Tuzcuzade.
Kurtahmetoğlu Bayburt> Kop, Şingah. Çayeli> Yenicami. Rize> Hamidiye.


Kurtalioğlu Arhavi> Y. Hacılar. Çamlıhemşin> Kaleköy. Çayeli> Çilingir. Gümüşhane> Özcan. Güneysu> Tepebaşı. Hayrat> Pınarca. Hemşin> Bilen. Kelkit> Özen. Rize> Dağınıksu, Güneştepe, Kale. Şiran> Yeniköy, Yeşilbük. Tonya> Yeni.
Kurtbakıroğlu Demirözü> Gökçedere.
Kurtbaloğlu İspir> A. Özbağ.
Kurtbaşoğlu Kelkit> Çimenli.
Kurtderesioğlu Bayburt> Tuzcuzade.
Kurthüseyinoğlu Demirözü> Gökçedere. İyidere> Denizgören. Trabzon> Erdoğdu.
Kurtibrahimoğlu Demirözü> Çiftetaş, Gökçedere. Hopa> Sugören.
Kurtismailoğlu Bayburt> Salkımsu. Demirözü> Gökçedere.
Kurtizoğlu Arsin> Çiçekli.


Kurt-iz, Kurtzade’den.


Kurtkayaoğlu Ardanuç> Aydın.


Kurtmahmutoğlu Şiran> Babuş.
Kurtmemişoğlu Rize> Balsu, Güneştepe.


Kurtmollaoğlu İyidere> Kalecik.


Kurtmusaoğlu Bayburt> Tuzcuzade.
Kurtmustafaoğlu Pazaryolu> Demirgöze.
Kurtosmanoğlu Çayeli> Uzundere. Of> Pınaraltı.


Kurtresuloğlu Bayburt> Güllüce.
Kurtşerifoğlu Demirözü> Çiftetaş.
Kurttemeloğlu Derepazarı> Eriklimanı.


Kurtyusufoğlu Bayburt> Şingah.
Kurtziyaoğlu Bayburt> Şingah.
Kurtosmanoğlu Çayeli> Uzundere. Of> Pınaraltı.
KURUMOĞLU/ KURUMLUOĞLU Kurum, Hazar-Ötesi Türkmen oymağı. (SÜMER, Oğuzlar, şema L. III)
Kurum Han, tarihte Türk büyüklerinden. (RASONYI, 2006, s. 134) “9. yüzyılın başlarında bir yasa çıkarıcı ve deneyimli hükümdar olarak ün yapan Krum Han devleti (Bulgar) yönetiyordu.” (TODOROV, 1979, s. 16) Kurum, Gagauz Türklerinde lakap. (MANOV, 2001, 208)
Kurum: Belli bir aşamaya getirmek, yapmak. (EYUBOĞLU, 1995) Kurum: Asır. (ATALAY, 1936) Moğolca kurum: Ordugâh, otağ yeri. (ÇAĞBAYIR) Kıpçakça kurum: İs, kurum.


Kurum, Türkçe coğrafi ad. (YURTSEVER, 1993, s. 109) Kurum, 1640’lı yıllarda Gümüşhane’de ve 1450’li yıllarda Sivas’ta Salur Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2210)
Kurumluoğlu/ Kurumoğlu Gümüşhane> Ballıca. Köse> Altıntaş. Yusufeli> Özgüven.


KURUPOĞLU Hintçe kurup: Çirkin. (KIDAMBI, 2013, s. 99)
Kurupoğlu Araklı> Dul, Kaymaklı.


KURUBAŞOĞLU Kurubaşoğlu, Türkmeni oymağı. (EMREN, 2018, s. 18)


Kurubaşoğlu Artvin> Dere. Şebinkarahisar. (KIVRIM, 2015)


KURUHALİLOĞLU Kuruhalil, 1500’lü yıllarda Saruhan sancağında Yörük taifesi. (KAYGANA, 2015, s. 129)
Kuruhaliloğlu Artvin> Zeytinlik.
KURUOĞLU Kuru, Kıpçak boyu. (LEZİNA) Kuru, Göktürkler döneminde Türk kabilesi. (SÜMER, Oğuzlar, s. 46) Kurulu, Kırşehir sancağında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 554) Kurular, 1450’li yıllarda Aydın sancağında çok yaygın Eymür Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1552)


Kuru, Gagauz Türklerinde soy ad. (MANOV, 2001, s. 209) Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar Türklerinde kuru: Yalnız. (TAVKUL, 2000, s. 282) Kıpçakça kuruğı: Bir cins doğan kuşu. (TOPARLI)


Kuru, 1542’de Kefe’de yerleşim yeri. (ÖZTÜRK, 2000, s. 118) Bu bölgeden Doğu Karadeniz’e göçler çok olmuştur. Kuruköy, 1450’li yıllarda Saruhan sancağında Kızık Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 897)
Kuruoğlu Akçaabat> Dörtyol. Arhavi> Dikyamaç, Güneşli, Sırtoba, Ulukent, Üçırmak, Üçler. Arsin> Başdurak. Beşikdüzü> Korkuthan. Borçka> Çaylı. Çamlıhemşin> Konaklar, Ülkü, Zilkale. Düzköy> Gürgendağ. Hopa> Çamlı. Pazar> Balıkçı. Pazaryolu> Çatalbahçe. Rize> Karasu. Şalpazarı> Dereköy, Geyikli. Tonya> Çayıriçi. Yusufeli> Kılıçkaya, Serinsu.
Kuru ile bağlantılı sülaleler:
Kuruahmetoğlu Arhavi> Derecik, Ulukent. Artvin> Ortaköy. Hopa> Balıkköy, Kuledibi, Ortahopa, Üçkardeş, Yoldere. Of> Sugeldi.


Kurualioğlu Akçaabat> Demirci.


Kurubaloğlu İspir> Gaziler.
Kurubekiroğlu Yusufeli> Tarakçılar, Yaylalar.


Kuruhasanoğlu Araklı> Bereketli. Ardanuç> Anaçlı. Sürmene> Kahraman, Ormanseven, Petekli.


Kuruhüseyinoğlu Akçaabat> Dürbinar, Kirazlık, Tütüncüler. Hopa> Bucak. Sürmene> Petekli.


Kuruibişoğlu Kelkit> Uzunkol.
Kurukızoğlu Beşikdüzü> Kalegüney. Şalpazarı> Kasımağzı.


Kurukuzoğlu Tonya> Çamlı.


Kurumahmutoğlu Araklı> Turnalı. Arhavi> Ortacalar. Çaykara> Karaçam, Yeşilalan. Demirözü> Çakırözü. Dernekpazarı> Kondu. Fındıklı> Meyvalı. Gümüşhane> Akçahisar. Kalkandere> Yeni. Köprübaşı> Beşköy. Of> Çataldere, Sugeldi, Uğurlu. Rize> Ekmekçiler. Sürmene> Balıklı. Trabzon> Boztepe, Yeniköy. Vakfıkebir> Fevziye, Şenocak.
Kurumaksutoğlu Bayburt> Sakızlı.
Kurumehmetoğlu Araklı> Değirmencik, Halilli, Türkeli, Yolgören. Ardanuç> İncilli. Köprübaşı> Beşköy. Of> Kireçli, Saraçlı, Sulaklı. Sürmene> Yeniay. Trabzon> Bengisu, Beşirli, Çukurçayır, Gündoğdu, Kavala.


Kurumustafaoğlu Kürtün> Beşir, Kızılcatam. Maçka> Atasu. Of> Büyükcami, Yıldız. Sürmene> Ormanseven.
Kuruosmanoğlu Murgul> Başköy. Of> Sarıkaya.
Kuruömeroğlu Çayeli> Güzeltepe, Sarısu, Yenitepe. Çaykara> Maraşlı. Hayrat> Kılavuz. Of> Ağaçseven.
KURUTOĞLU/ KURUTÇUOĞLU Kurutlar, eski kayıtlarda Aksaray, Kırşehir, Karaman, Konya, Sivas, Niğde, Bayburt, Aydın sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 554) Kurutlu, 1450’li yıllarda Karaman vilayetinde çok yaygın Yıva Türkmeni oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1554) Kurutlar, zorunlu iskânlarda adı geçen Türkmen aşireti. (BAYAR, 1994, s. 95)


DLT’te kurut: Çökelek, yağı alınmış yoğurttan yapılan lor peyniri. Çağatayca kurut: Bir çeşit peynir. (KUNOS, 1902, s. 139) Kurutçu: Peynirci.


Kıpçakça kurut: Kurt, börü. (TOPARLI)


Kurutoğlu/ Kurutçuoğlu Arsin> Başdurak. Bayburt> Uzungazi. Trabzon> Cumhuriyet, Yenicuma.


KURZALOĞLU Kurza, Osmanlı dönemi Amasya’da yerleşim yeri. (ÇATAL, 2009, s. 32) Gelinen yer.


Kurzaloğlu Gümüşhane> Arzular.


KUSAOĞLU Kusa, İğdır Türkmeni oymağı. (LEZİNA) Kusag, Kafkas kavmi. (TAVKUL, 2007, s. 478)
Kusa, tarihte Bebekan vilayetinin kasabası (s. 23) ve Küsa, Horasan’da Türk yerleşim yeri. (İBN HURDAZBİH, 2008, s. 37)
Kusaoğlu Çaykara> Koldere. İkizdere> Diktaş.


KUSENOĞLU Kusan, Türk boyu. (ZEKİYEV, 2007, s. 17)


Uygurca küsen: Arzulama. (YILDIRIM, 2015, s. 136) Kuman Türklerinde küsen-: Arzulamak. (GRÖNBECH)


Küsen, tarihte Uygur devletinin yerleşim yerleri, şehirleri. (ESİN, 1978, s. 118) DLT’te küsen, Küçen şehrinin diğer adı. (s. 847)


Kusenoğlu Pazar> Kuzayca.


KUSOĞLU Kuslu, Zülkadiriyye Türkmeni oymağı. (TATAR, 2005, s. 128)
Kus: Kısa, küçük. (ACAROĞLU, 1999, s. 166) Kıpçak dilinde kus: Büyük davul. (TOPARLI)


Kus, Bulgaristan’da Türk yerleşim yeri. (ÇAVUŞ, 1990, s. 177)
Kusoğlu Çamlıhemşin> Dikkaya.


Kusisoğlu Arhavi> Dülgerli.


Kuspatoğlu Köprübaşı> Akpınar.


Kus-p-at: Kuslar, Türkmenler. Eski Türkçe –at eki çoğul edatıdır.
Kustaşoğlu Dernekpazarı> Çayırbaşı.
Kusuloğlu Vakfıkebir> Karatepe, Köprücek, Yaylacık.


Kus-ul. Çok Türk ağzında ul: Oğul anlamındadır. Kus-ul: Kusoğlu, Türkmenoğlu.
Kusutoğlu Köprübaşı> Beşköy.


Kus-ut: Kuslar, Türkmenler. Eski Türkçe –ut eki çoğul edatıdır.


KUSTOĞLU K-ust. Lazcada bazı adların önüne anlama etkisi olmayan ses veya heceler gelebilmektedir. Ust> Üst’ten.


Kustoğlu Ardeşen> Y. Durak. Pazar> Aktaş, Alçılı, Dağdibi, Kocaköprü.


KUSUROĞLU Kusurlu, Türkmen kabilesi. (UÇAKCI, 2013, s. 444) Kusurlu, zorunlu iskâna tutulan Türkmen oymağı. (ORHONLU, 1987, s. 78)
Kusurlu, Silistre’te (AYHAN, 2013, s. 262) ve Kusura, 1500’lü yıllarda Afyon’da yerleşim yeri. (BULDUK, 2003, s. 130) Kusur, 1500’lü yıllarda Mardin’de köy. (GÜNDÜZ, 1993, s. 98) İlk Türkleşen yerle Doğu ve Güneydoğu Anadolu bölgeleri idi.


Kusuroğlu Çaykara> Karaçam. Maçka> Üçgedik. Vakfıkebir> Köprücek.


KUSUNLUOĞLU Kusun, Varsak Türkmeni oymağı. (LEZİNA) Kusun, eski kayıtlarda Adana ve Tarsus sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 555)
Kusun, tarihi Türk kişi adlarından. (ATALAY, 1936)
Kusunluoğlu Bayburt> Veysel.


KUŞAKOĞLU Kuşak, Yomut Türkmeni oymağı. (LEZİNA)


Kuşakoğlu/ Kuşaksızoğlu Çamlıhemşin> Konaklar. Of> Çatalsöğüt, Serince. Yusufeli> Evren, Irmakyanı.


KUŞDİLOĞLU/ KUŞTULOĞLU “Pontus Ansiklopedisinde, konuştukları dilin Türkçe hecelerle acayip bir karışıklık gösterdiği yazılıdır. Bu acayip Türkçeye lakap olarak Kuşdili dendiği anlaşılıyor.” (KARAGÖZ, 2006, s. 147)


Kuş-tul. Kuş, Türkmen boyunun Ensari kolundan. (LEZİNA) Çok Türk ağzında ul: Oğul. Kuştul: Kuş oğlu.


Kuşdilli, Osmanlı döneminde Kırşehir mahallesi. (GÜNDÜZ, 2006, s. 28) Kuştel, Macarlarla bağlantı yer adı. (DOĞRU, 1985, s. 64) Kuştul, Maçka’nın Şimşirli köyünün eski adı. Gelinen yer.
Kuşdiloğlu/ Kuştiloğlu/Kuştuloğlu Akçaabat> Adacık, Ambarcık, Ortaalan. Aydıntepe> Çayırköprü. Bayburt> Alıçlık, A. Pınarlı, Ballıkaya, Yedigöze. Çaykara> Ataköy, Çambaşı, Ulucami. Demirözü> Karayaşmak. Düzköy> Orta. Of> Taşhan. Tonya> Kalınçam. Trabzon> Erdoğdu.
KUŞOĞLU/ KUŞÇUOĞLU Kuşcu, Altay Türklerinde bir boy. (KARAYEV, 2008, s. 41) Kuşçular, 1200’lü yılların sonunda Candaroğulları sahasında Yörük topluluğu. (ÇEVİK, 2012, s. 358) Kuş, eski kayıtlarda Kayseri, Konya, Maraş, İçel sancaklarında konar-göçer Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 556) Kuş, 1450’li yıllarda Karaman ve Saruhan sancaklarında çok yaygın Karkın Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1555) Kuşlu, zorunlu iskâna tabi tutulan Türkmen oymağı. (ORHONLU, 1963, s. 75) Kuşçular, adı değişik eşkıyalık olaylarına karışan Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 1997, s. 49)


Kuşçular, büyük boyların bir araya gelmesiyle meydana gelmiştir. Bu boy Batı Göktürk Devletinin halklarından olmuş 6. ve 7. yy. larda Türklerin Orta Asya’yı ele geçirmesinde bu boyun büyük katkısı olmuştur. (ATANIYAZOV, 2005, s. 216)
Osmanlıda kuşçu: Derbent muhafızlarının bir bölümünün adı. (ORHONLU, 1990, s. 16)


Kuş, 1450’li yıllarda Türkmen boylarının yaygın yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2663) Kuşoğlu, 1500’lü yıllarda Çermik sancağında köy. (GÜNDÜZ, 1993, s. 115) Kuşçu, Azerbaycan’da yerleşim yeri. (HÜSEYNOVA, 2011, s. 61)
Kuşoğlu/ Kuşçuoğlu Bayburt> Bayraktar, Örence. Düzköy> Çal. Gümüşhane> Ballıca. Hayrat> Dereyurt. İspir> Yaylacık. Kürtün> Süme. Maçka> Çağlayan, Yaylabaşı. Şavşat> Şenköy. Y Trabzon> Çömlekçi. Yusufeli> Çevreli, Kınalıçam.


Kuş ile bağlantılı sülaleler:


Kuş’ininoğlu Çayeli> Beyazsu.


Kuşgözoğlu Ardanuç> Gümüşhane.


Kuşikaoğlu Çayeli> Maltepe. İkizdere> Gölyayla.


Kuşkapanoğlu Demirözü> Güvercindere.


Kuş’onunoğlu Artvin> Sarıbudak.


Kuşsaitoğlu Artvin> A. Maden.


KUTALİOĞLU Kutalı, Türk boyu. (LEZİNA)
Kutal-i. (Bk. –i eki) Kutal, Türk boyu. (CEVİZOĞLU, 1991, s. 123) Kutal, Türkmen sülalesi. (ATANIYAZOV, 2005, s. 291)
Kutal, tarihi Türk kişi adı. (ATALAY, 1936)


Kutalı, 1500’lü yılı başlarında Siverek Sancağında yerleşim yeri. (ERPOLAT, 1994, s. 19)
Kutalioğlu Dernekpazarı> Çalışanlar.


KUTANİSOĞLU Kökü Kutan olan sözcük. (Bk. Kutanoğlu)


Kütanis, yeni adı Taşpınar olan Erzurum’un köyü. (İNBAŞI, 2014, s. 59)


Kutanisoğlu Ardeşen> Tunca.


KUTANOĞLU Kutan, Kıpçak boyu. (LEZİNA) Kutan, 1500’lü yıllarda Haleb livasında Beğdili Türkmeni taifesi. (SAKİN, 2010, s. 238)


Kutan Han, önemli Türk büyüklerinden. (GÖMEÇ, 2011, s. 83) Kutan, Ögeday’ın oğlu. (KARADAĞ, 2006, s. 41) Bilge Kağan Anıtlarında kutan, Kıtay’ların adı. Kıpçakça kutan: Bir cins kuş. (TOPARLI) Türkçe kutan: Kutlu olmak. (GÜLENSOY, 2015, s. 287) Kutan: Dua, niyaz. (ATALAY, 1936)


Kutan, Asya’da Türkçe coğrafi ad. (YURTSEVER, 1993, s. 110)


Kutanoğlu Ardeşen> A. Durak, Manganez.


KUTMANOĞLU Kuntman, Erzurum, Çıldır, Kars sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 551)


Kutman: Kutlar. Farsça –an eki çoğul edatıdır. (Bk. ekler)


Kutmanoğlu Artvin> Ortaköy.


KUTNİOĞLU İbranice kutna: Pamuk. (BENYAKAR) Arapça kutni: Pamukla ilgili. (DEVELLİOĞLU) Dokumacılıkla bağlantılı mesleki lakap.
Kutnioğlu Sürmene> Balıklı.


KUTOĞLU/ KUTLUOĞLU Kut, değişik Türk boylarının kolu. (LEZİNA) Kutlular, Varsak Yörüklerinden. (BEŞİRLİ, 2008, s. 91) Kutlu, eski kayıtlarda Tarsus, Maraş, Aksaray, Niğde sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 557) Kutlu, 1450’li yıllarda Özer sancağında Salur Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1560)


Kut, Türk hakanı. (GUMİLEV, 2007, s. 438) DLT’te Konuk gelirse kut (uğur) gelir. Eski Uygurca kud: Kut, saadet. (CAFEROĞLU, 2011) Kıpçakça kut: Bereket. (TOPARLI) DLT’te kut: Kut, uğur, devlet, baht. Kutlu, Türkmen beylerinden. (İNGENÇ, 2010, s. 169)
Kut, Hazar şehri. (ARTAMONOV, 2008, s. 495) Kut, 1450’li yıllarda Kastamonu Sancağında yerleşim yeri. (TOSUNOĞLU, 1993, s. 422) Kutlubeğ, Kumanova’da (Makedonya) yerleşim yeri. (ASLAN, 2016, s. 28)
Kutoğlu/ Kutluoğlu Ardeşen> Pirinçlik. Aydıntepe> Kavlatan. Bayburt> Alçakuzu. Şiran> Akbulak, Akyayla. Derepazarı> Bahattinpaşa. Dernekpazarı> Taşçılar. Fındıklı> Meyvalı. Of> Güresen. Rize> Aktaş, Çaybaşı, Pekmezli. Trabzon> Çarşı. Vakfıkebir> Caferli, İshaklı, Yıldız.
Kutbaşoğlu Bayburt> Gökçeli. Çaykara> Ulucami.


Kuteloğlu Rize> Reşadiye.


Kutel, Kazak Türklerinde kişi adı. (JANUZAQOV, 2003, s. 44) Kut-el: Kutlu yurt.


KUTRİOĞLU/ KUDRİOĞLU Kutri-gur, Türk boyu. (KA, 2004, s. 20) Kutri-gur, Türkmen oymağı. (İLLİYEV, 2010, s. 103)


Arapça kutri: Çapraz. (ÇAĞBAYIR)


Kutrioğlu/ Kudrioğlu Çaykara> Karaçam, Taşören, Şekersu, Ulucami. Dernekpazarı> Çalışanlar. Of> Aksaray, Büyükcami, Emirgan.
Kutrioğlu/ Kudrioğlu, Derepazarı> Eriklimanı. Güneysu> Adacami, Küçükcami. İkizdere> Çiçekli.


Kutri ile bağlantılı sülaleler:
Kudribicoğlu Çaykara> Köknar.
-iç sevgi ve küçültme eki katan son ek. (ÇAĞBAYIR)
Kutrialioğlu Of> Çaltılı.


Kudrimetoğlu İkizdere> Tulumpınar.


Kutra’nınoğlu İkizdere> Diktaş.


Kutripoğlu Kalkandere> Ormanlı.


KUTRUPOĞLU Kut ile bağlantılı ad. (Bk. Kutupoğlu)
Kutrupoğlu Akçaabat> Akçakale, Çamlıdere, Darıca.


KUTULOĞLU Kutullu, Şahseven Türkmeni taifesi. (KALAFAT, 2011, s. 183)


Kutuloğlu Beşikdüzü> Korkuthan.


KUTUOĞLU/ KUDUOĞLU Kutı, Göklen Türkmeni. (LEZİNA) Kutulu, Avşar oymağı. (SÜMER, Oğuzlar, s. 298) Kutuculu, Bozok ve Maraş sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 557)


Kuti, Akadları itaat altına alan Türk dilli kavim. Kut’tan. (ZEKİYEV, 2007, s. 393)
Kuti, Türk kişi adı. (ATALAY, 1936) Kutu, Moğol prensi. (GÜLENSOY, 2015, s. 292) Kuti Bige, Hülagu Han’ın annesi. (BARTHOLD, 2017, s. 517) Moğolca ğutu: Üzüntülü ve umutsuz olmak. (LESSING)


Kuti, Bulgaristan’da ve Kutu, Varna’da (AYHAN, 2013, s. 211, 344); Kutu, Amasya’da yerleşim yeri. (ÇATAL, 2009, s. 32)
Kutuoğlu/Kuduoğlu Ardanuç> Aydın. Beşikdüzü> Dağlıca, Duygulu. İkizdere> Ballıköy. Kürtün> Süme. Torul> Kirazlık. Trabzon> Çömlekçi. Vakfıkebir> Caferli, Çarşı, Ortaköy, Sinanlı, Soğuksu. Yusufeli> Çevreli.


KUTUPOĞLU Kutup: Bir tarikatın en büyüğü. (ÇAĞBAYIR)


Kutubi, Doğu Türkistan’da Urumçi vilayetinin ilçesi. (YIKEMU, 2015, s. 250)
Kutupoğlu Arsin> Gölcük.


KUTUROĞLU Kutur-gur, ünlü Türk boyu. (LEZİNA) Karadeniz kuzeyinde zuhur eden Ogur kavimleri içinde Kuturgurlar’da bulunmaktadır. (RASONYI, 1993, s. 89) Kuturlu Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 34)
Kutur, tarihi Türk kişi adlarından olup sevda anlamındadır. (ATALAY, 1936) Kutur, Cengiz hanın komutanlarından. (GÜLENSOY, 2015, s. 294) Kuman Türklerinde kutur-: Hiddetlenmek. (GRÖNBECH) Kutur: Cihet, bölge. (ÇAĞBAYIR) Kafkasya’da Kumuk Türklerinde kütür: Küçük çiftlik. (PEKACAR, 2011)
Kutur, Bosna eyaletinde kale (s. 132) ve Kuturi, Manastır livasında (Balkanlar) yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 189) Kutur Han, 1450’li yıllarda Adana sancağında Yüreğir Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1955)
Kuturoğlu Akçaabat> Akdamar, Fındıklı, Yeşiltepe. Bayburt> Cami, Şeyhhayran, Velişaban. Çaykara> Şekersu. Maçka> Başar, Üçgedik, Yazılıtaş.


KUTUŞOĞLU Kutluş, Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 557)


Kökü Kut olan sözcük. Kıpçak dil grubunda -uş eki, mek-mak anlamındadır. Kıpçakça kut: Saadet. (TOPARLI) Kutuş: Kutlu olmak, mutlu olmak.


Kutiuş, Hun prensi. (GÜLENSOY, 2015, s. 288)


Kutuşoğlu Hopa> Yeşilköy.


KUTUZOĞLU Kutuzlu, Bıçakçı Türkmeni oymağı (s. 147) ve zorunlu iskâna tabi tutulan Türkmen obası. (ORHONLU, 1963, s. 70)


Kutuz, Orhun Kitabelerinde geçen has isimlerden. (ORKUN, 1994, s. 916) Kutuz, Türk asıllı Memluk emiri. (YİĞİT, 2008, s. 27) Eski Uygurlarda Kutuz, adı vesikalarda geçen önemli kişilerden biri. (SÜMER, Şahıs Adları, s. 86)


Kıpçakça kutuz-: Hiddetlenmek. (TOPARLI)


Kutuz, Asya’da yaygın Türkçe coğrafi ad. (YURTSEVER, 1993, s. 110)


Kutuzoğlu Fındıklı> Hara, Tepecik. Yusufeli> Dokumacılar.


KUVANSLIOĞLU Kovans Gümüşhane’nin eski köyü. (SAYLAN, 2012, s. 33)
Kuvanslıoğlu Aydıntepe> A. Kırzı. Bayburt> Mutlu.


KUVAROĞLU Kuvar, Bulgar Türkleri boyu. (LEZİNA) Kuvardiyal, Avar kabilesi. (EREL, 1961, s. 35)


Kuar, Kafkas Hunlarında ve Hazarlarda unvan ve ayrıca Hun ilahı. (MOSES, 2006, s. 7, 238) Kıpçakça kuvar-: Sararmak, solmak. Rize’nin ve Trabzon’un bazı yerlerinde kuvar: Yumak. (Yunanca) Rize’de kuvari: Ham incir. (DS)


Kuvaroğlu Rize> Kömürcüler.


KUVELOĞLU Yörede kuvel: Kendir çiçeği. Çuvaş Türklerinde küvel: Güneş. (DİKER, 2000, s. 28)


Kuv-el. DLT’te kuv: Kut, saadet. Kuman/ Kıpçakça kuv: Uçuk sarı. (GRÖNBECH) Kuvel: Kutlu yurt.


Posof’ta adı sonradan Kol olan Kuvel kalesi ve Kuvel meydan savaşının yapıldığı yer. (BAYRAKTAROĞLU, 1992, s. 244) Gelinen yer.


Kuveloğlu İkizdere> Cevizlik. Rize> Çarşı, Eminettin, Hayrat, Kambursırt, Piriçelebi.


KUYOĞLU Kuy, Kıpçak kabilesi. (LEZİNA)


Moğolca küy: Aile, boy, soy. (LESSING) Kafkasya’da Kumuk-Balkar Türklerinde kuy: Huzur, refah. (NEMETH, 1990)


Kuyoğlu İkizdere> Zafer.


KUYUMCUOĞLU Kuyumcu, eski kayıtlarda Ordu, Maraş, Tarsus sancaklarında konar-göçer Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 550) Kuyumcuoğlu, 1450’li yıllarda Karaman vilayetinde Varsak Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1562)
Kuyumcu, eskinin mesleği. (İNBAŞI, 2014, s. 15) Kuyumcu, 1500’lü yıllarda Gagauz Türklerinde soy ad. (CEBECİ, 2008, s. 75)


Kuyumcu, 1500’lü yıllarda Silistre’de yerleşim yeri. (ÖZYURT, 2006, s. 90) Kuyumcuoğlu, Üsküp’te mahalle. (AYHAN, 2013, s. 459)
Kuyumcuoğlu Akçaabat> Dürbinar. Ardeşen> Merkez. Arsin> Işıklı. Bayburt> Camiikebir. Çamlıhemşin> Yaylaköy, Yolkıyı. Güneysu> Güneli. Hemşin> Bilen. Rize> Müftü. Trabzon> Çimenli, Gölçayır, Gülbaharhatun. Vakfıkebir> Körez.


KUZGUNCUOĞLU Kuzgun, Kıpçak kabilesi. (LEZİNA) Kuzgunlar, eski kayıtlarda Diyarbakır, Selanik, Erzurum, Silistre sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 558) Kuzgunlu, 1450’li yıllarda Kastamonu sancağında Çepni Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1563)


Kıpçakça kuzgun: Ekin kargası.


Kuzgun, Erzurum’un yerleşim yeri. (ÖZGER, 2006, s. 263)


Kuzguncuoğlu Trabzon> Boztepe. Boyabat. (YILMAZ, 2018, s. 41)


KUZİKOĞLU “Kuzik/ Görgü (yeni adı), Bingöl’ün köyü ve bu köyde Akkoyunlu veya Karakoyunlulara ait koç heykeli bulunmaktadır.” (ÖGEL, 1992, s. 157) Gelinen yer.
“Şurası bir gerçektir ki, Doğu-Anadolu Safevi idaresinden kalsaydı, bir müddet sonra burada Türkçeden başka hiçbir dil konuşulmayacaktı.” (SÜMER, Oğuzlar, s. 176)


Türkçe’de kozik: Kutup yıldızı. (GEYBULLAYEV, 2009, s. 39)


Kuz-ik. Kuz, Türk boyu. (CEVİZOĞLU, 1991, s. 123) Kuz, Alayuntlu Türkmeni oymağı. (UÇAKCI, 2013, s. 335) Türkçe –ik, küçültme ekidir. Kuz-ik: Az Türkmen.


Kuzikoğlu Aydıntepe> Alaca. Bayburt> Kırkpınar, Salkımsu, Tuzcuzade. Çaykara> Arpaözü. Gümüşhane> Çalık. Pazaryolu> Yaylalı.
Kuzikhasanoğlu Demirözü> Akyaka.


KUZOĞLU Kuz, Kafkasya’daki Hunlara tabi olup Oğuzlar’ın diğer bir adıdır. (KIRZIOĞLU, 1992, s. 47) Kuz, 1450’li yıllarda Konya sancağında yaygın Yazır Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1541)


Küz Han, Oğuz Han’ın amcası. (AKMAN, 1997, s. 33)
Kıpçakça kuz: Güneş görmeyen yer. (TOPARLI) Eski Türkler dağların rüzgârlara açık kuzey taraflarını kuz olarak vasıflandırıyorlardı. (TÜRKLER, c. III s. 20) Orhun Yazıtlarında kuz: Dağın kuzey yamacı. (TEKİN, 2003, s. 106) DLT’te kuz: Güneş görmeyen yer, gölgeli yer. Kutatgu’da kuz: Kuzey. Türkçe koz> kuz: Güneşi az gören yer, serin, ıslak yer, kuzey. (EYUBOĞLU, 1995)
Kuz, Karahanlı Türklerinin yerleşim yeri. (KARAYEV, 2008, s. 155) Kuzordu (Balasagun); Karahanlı devletinin merkezi. (İNGENÇ, 2010, s. 137) Kuz Viran, 1500’lü yıllarda Karaman’da (YILDIZ, 2010, s. 152); Kuz-belen, Kuzköy, 1450’li yıllarda Ordu’da (YEDİYILDIZ, 1985, s. 51) ve Kuz Dere, Varna’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 429)


Kuzoğlu/ Kuz’unoğlu Of> Ballıca. Tonya> Yeni. Trabzon> Hızırbey.


Kuziçoğlu Çaykara> Eğridere.


Kuz-iç. Türkçe –iç eki sevgi ifadesidir. (ÇAĞBAYIR)
KUZUOĞLU Kuzulu, İran’da Safevi devletini oluşturan en büyük oymağı olan Ustacaluların kolu. (SÜMER, Safevi Devleti, s. 162) Kuzular, İçel sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 558) Kuzucular, 1450’li yıllarda Tarsus sancağında yaygın Beğdili Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1565)


Eski Türkçede kuzı: Kuzey. (SÜMER, Oğuzlar, s. 32) Kuzu, Memluklular’da şahıs adı. (SÜMER, Şahıs Adları, s. 447) Kuzu: Ufak. (EYUBOĞLU, 1995)
Kuzular, Bulgaristan’da yerleşim yeri. (ÇAVUŞ, 1990, s. 176)
Kuzuoğlu Artvin> Y. Maden. Bayburt> Güneydere. Çarşıbaşı> Samsun. Çaykara> Şahinkaya. Fındıklı> Sümer. İspir> Çamlıkaya. Maçka> Yazlık. Şalpazarı> Doğancı. Tonya> Kalemli, Melikşah. Yusufeli> Çeltikdüzü, Pamukçular.
Kuzucanoğlu Demirözü> Damlıca.


Kuzucak olabilir. Kuzucaklı, Beğdili Türkmeni boyu. (GÜNDÜZ, 2006, s. 81)


Kuzuhasanoğlu Trabzon> İnönü.


KUZUROĞLU Uzur, Kıpçak beyi. (GÜLENSOY, 2015, s. 515)


Kuz-ur. Kuz, Alayuntlu Türkmeni. (UÇAKCI, 2013, s. 335) DLT’te uri: Erkek evlat. Kuzur: Kuzoğlu, Türkmen oğlu. (Bk. Kuzoğlu)


Küzir, 1500’lü yıllarda Şam eyaletinde (ÖKSÜZ, 2016, s. 92) ve Kuzur-ora, Yanya’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 491)
Kuzuroğlu Akçaabat> Derecik. Bayburt> Saraycık. Yusufeli> Bostancı.


KÜBEROĞLU Kuber, Bulgar Türklerinden. (RASONYI, 1993, s. 90)


Kuber, Türk Bulgar beyi. (ARTAMONOV, 2008, s. 151) Kuber, Bulgar Türkü hanı Kubrat’ın IV. Oğlu. (ACAROĞLU, 1999, s. 167)
“7. yüzyılın ikinci yansında Tuna deltasının kuzeyine doğru ilk Bulgarlara ait bir boy gelip yerleşti. Bu Bulgarlar, Hazar Denizinin kuzeyinde, Dinyeper nehri ile Azak Denizinin arasında kalan bölgede yerleşmiş olan Türk boylarındandılar. Bu boyların başında Kubrat Han bulunuyordu.” (TODOROV, 1979, s. 12)
Arapça kübera: Büyükler, ulular. (DEVELLİOĞLU) Kuman Türklerinde kübe: Örme zırh. (GRÖNBECH)


Küberoğlu Beşikdüzü> Resullü. Of> Bölümlü.


KÜBÜÇOĞLU Kübüç: Kısa boylu ve şişman. (ÇAĞBAYIR)


Kübüçoğlu Şalpazarı> Düzköy. Görele’de. (YÜKSEL, 2015)


KÜÇHUNOĞLU Küç-hun. Kıpçakça küç: Güç, kuvvet. (TOPARLI)


Küçhunoğlu Şavşat> Cevizli.


KÜÇÜKAĞAOĞLU Küçükağa, Türkmen oymağı. (İLLİYEV, 2010, s. 16)
Küçükağaoğlu Artvin> Ahlat, Ormanlı, Şehitlik, Tütüncüler. İkizdere> Demirkapı. Şiran> Sarıca.


KÜÇÜKAHMETOĞLU Küçükahmetli, Tırhala sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 559) Küçükahmetli, 1450’li yıllarda Karaman ve Niğde sancaklarında Kınık Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1565)
Küçükahmetoğlu Akçaabat> Akçakale. Araklı> Turnalı. Ardanuç> Avcılar, Bağlıca. Artvin> Fıstıklı, Ortaköy. Bayburt> Camiikebir, Veysel. Çayeli> Büyükköy, Çataldere, Erenler, Kesmetaş, Ormancık, Yanıkdağ. Fındıklı> Aksu, Çağlayan. Hayrat> Dağönü. İkizdere> Ortaköy. Kalkandere> Ormanlı. Maçka> Hızarlı, Kapıköy. Pazar> Cumhuriyet. Rize> Piriçelebi, Taşlık. Sürmene> Çavuşlu, Balıklı, Üzümlü. Şiran> Sarıca. Trabzon> Hızırbey, İnönü, Yalı. Yomra> Çınarlı.


KÜÇÜKALİOĞLU Küçükalioğlu, Maraş sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 559) Küçükalioğlu, 1450’li yıllarda Aydın ve Maraş sancaklarında Eymür, Yıva ve Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1565) Küçükalioğlu Yavuz zamanında Trabzon-Rize’ye gönderilen Türkmen ailelerinden biri. (BİLGİN, 2002, s. 198) Küçük Alioğulları, adı eşkıyalık olaylarına karışan ve sancak beyliğine getirilen önemli hanedan. (BELLETEN, sayı 211, 1990, s. 978) Küçükali, Rakka’ya sürülen aşiretlerden. (UÇAKCI, Üçoklar, s. 286)


“Küçük Alioğlu, bir kısmı ise tıpkı Fettahoğulları gibi Doğu Karadeniz’in güvenliğinin sağlanması amacıyla yörenin stratejik bölgelerine yerleştirilmişlerdir. Tıpkı Fettahoğulları gibi Ceritlerin alt kolu olarak Osmanlı arşiv belgelerinde kayıtlıdırlar.” (YALÇIN, 2014, s. 44)
Küçükalioğlu Akçaabat> Arpacılı, Kayalar, Tütüncüler, Zaferli. Araklı> İyisu. Ardeşen> Gündoğan, Kahveciler, Müftü. Arhavi> Güngören, Üçırmak, Yolgeçen. Arsin> Gölcük. Aydıntepe> Gümüşdamla, Kavlatan. Bayburt> Camiikebir, Çamlıkoz, Güllüce, Kadızade, Karşıgeçit, Kurugüney, Şingah, Tuzcuzade, Uğurgeldi. Beşikdüzü> Anbarlı. Çamlıhemşin> Y. Şimşirli. Çayeli> Beşikçiler, Buzlupınar, B. Taşhane, Büyükköy, Kaptanpaşa, Yenipazar, Yeşiltepe, Zafer. Çaykara> Ulucami. Derepazarı> Çakmakçılar, Sarıyer, Yanıktaş. Dernekpazarı> Akköse. Gümüşhane> Buğalı. Hemşin> Hilal. Hopa> Başköy, Subaşı. İkizdere> Çiçekli, Güneyce. İspir> Çayırözü, Zeyrek. Maçka> Temelli. Of> Yazlık. Pazar> Soğuksu. Pazaryolu> Deliktaş, Yiğitbaşı. Rize> Balıkçılar, Kasarcılar, Müftü, Piriçelebi. Sürmene> Çamlıca, Karacakaya, Muratlı. Trabzon> Akyazı, Bengisu, Dolaylı, Erdoğdu, Gazipaşa, Gölçayır, Gülbaharhatun, İskenderpaşa, Pazarkapı, Sayvan, Uğurlu, Yalı, Yenicuma, Yeniköy, Yeşilbük, Yeşilyurt. Vakfıkebir> Soğuksu. Yusufeli> Altıparmak, Balcılı, Çeltikdüzü, Demirdöven, Demirkent.
KÜÇÜKHACIOĞLU Küçükhacı, 1450’li yıllarda Karaman, Maraş, Adana, Aksaray sancaklarında yaygın Yıva Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1568) Küçükhacılar, iskânlarda adı geçen Türkmen aşireti. (BAYAR, 1994, s. 95)
Küçükhacıoğlu Trabzon> Fatih.
KÜÇÜKHALİLOĞLU Küçükhalil, zorunlu iskânlarda adı geçen yerleşim yeri. (ORHONLU, 1987, s. 64)
Küçükhaliloğlu Beşikdüzü> Çarıklı.


KÜÇÜKHASANOĞLU Küçükhasan, 1450’li yıllarda Aydın sancağında Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1569)
Küçükhasanoğlu Araklı> Taşönü. Arhavi> Musazade, Ulukent. Arsin> Çiçekli, Işıklı. Aydıntepe> Alaca. Bayburt> Kopuz. Çayeli> Demirhisar, Hassadık, Limanköy. Çaykara> Kabataş. Düzköy> Çayırbağı. Gümüşhane> Beyçam. Hopa> Başköy, Yeşilköy. Of> Gürpınar. Pazaryolu> Gülçimen. Rize> Hamidiye. Trabzon> Yeşilbük. Vakfıkebir> Caferli.


KÜÇÜKHÜSEYİNOĞLU Küçükhüseyin, zorunlu iskâna tutulan Türkmen aşiret. (ÇELİKDEMİR, 2001, s. 111)
Küçükhüseyinoğlu Araklı> Değirmencik. Arhavi> Tepeyurt, Yolgeçen. Aydıntepe> Günbuldu. Çarşıbaşı> Kavaklı, Kerem. Derepazarı> Çukurlu. Hemşin> Bilen. Hopa> Sundura. Pazar> Tektaş. Rize> Hamidiye. Sürmene> Yeniay. Trabzon> Çömlekçi, Gölçayır.


KÜÇÜKİSMAİLOĞLU Küçükismailoğulları, 1450’li yıllarda Karaman vilayetinde Karkın Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1570)
Küçükismailoğlu Çarşıbaşı> Kadıköy. Kelkit> Cemallı, Çimenli. Maçka> Oğulağaç. Of> Ağaçbaşı. Torul> Atalar.


KÜÇÜKOĞLU Küçük, 1200’lü yılların sonunda Candaroğulları sahasında Yörük topluluğu. (ÇEVİK, 2012, s. 358) Küçüklü, eski kayıtlarda Rakka, Niğde, Nevşehir, Malatya, Aydın, Adana, Diyarbakır, Maraş, Erzurum, Ahıska, Çıldır, Kars, Sivas, Karaman, Kilis, Kayseri, Teke, Menteşe, Bozok, Alanya, Ankara, Tarsus, Kocaeli, Konya sancaklarında konar-göçer Türkmen/ Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 559) Küçük, 1450’li yıllarda Adana, İçel, Kırşehir, Konya, Bursa, Saruhan ve Maraş sancaklarında yaygın Yıva ve Büğdüz Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1566)


“Küçükoğlu Dulkadir Türkmenlerine mensup aşiret olup, değişik eşkıyalık olaylarına karışmışlardır. Bu yüzden Rakka (Suriye) iskânına tabi tutulmuş, bazı aşiret mensupları eşkıyalık faaliyetlerine devam etmişlerdir.” (GÜNDÜZ, 1997, s. 86)


Küçük, tarihi Türk kişi adı. (GÜLENSOY, 2015, s. 297) Küçük, 1500’lü yıllarda Tarsus sancağında Varsak Türkmeni beyi. (BİLGİLİ, 2001, s. 181)
Küçükoğlanları, 1500’lü yıllarda Ankara’da yerleşim yeri. (EMEN, 2008, s. 100)
Küçükoğlu Akçaabat> Dürbinar. Araklı> Çamlıtepe, Çukurçayır, Kayacık, Yüceyurt. Ardanuç> Güleş. Arhavi> Arılı. Arsin> Yeşilce. Artvin> Ahlat, Sümbüllü. Bayburt> Ağören, Çayıryolu, Çerçi, Karaçayır, Kitre. Çamlıhemşin> Yolkıyı. Çarşıbaşı> Şahinli. Çayeli> Kesmetaş. Çaykara> Karaçam. Demirözü> Beşpınar, Damlıca, Kalecik, Serenli. Dernekpazarı> Günebakan, Ormancık. Gümüşhane> Akpınar, Kaletaş, Kılıçören, Örenler. Hemşin> Akyamaç. Hopa> Çimenli, Eşmekaya, Pınarlı, Sugören. İspir> Geçitağzı, Kaynakbaşı, Maden, Soğuksu, Yeşilyurt. Köse> Akbaba, Bizgili, Gökçeköy, Salyazı. Kürtün> Beşir, Sapmaz, Y. Uluköy. Of> Çamlı, Gökçeoba, Kaban, Örtülü. Pazaryolu> Ambaralan, Gülçimen, Kılıççı, Sergenkaya, Yiğitbaşı. Rize> Hamidiye, İslampaşa, Kaplıca, Kasarcılar. Sürmene> Fındıcak, Çamburnu, Karacakaya. Şalpazarı> Dereköy, Üzümözü. Şavşat> Çayağzı, Kocabey, Küplüce, Tepeköy. Şiran> Sarıca. Torul> Büyükçit. Trabzon> İskenderpaşa, Ortahisar. Yomra> Taşdelen. Yusufeli> Çıralı, Darıca, Irmakyanı, İşhan, Yamaçüstü.
Küçük ile bağlantılı diğer sülaleler:
Küçükabdullahoğlu Çayeli> Sefalı. Demirözü> Serenli. Hopa> Sugören, Bucak.
Küçükalemdaroğlu Yomra> Özdil.
Küçükalireisoğlu Fındıklı> Aksu.


Küçükamcaoğlu Dernekpazarı> Akköse.
Küçükbekiroğlu Bayburt> Uzungazi, Zahit.


Küçükdurmuşoğlu Arsin> Gölcük.
Küçükeyüpoğlu Hopa> Sugören.


Küçükhacımehmetoğlu Trabzon> Fatih.


Küçükhamitoğlu Artvin> Ortaköy.


Küçükhocaoğlu Ardanuç> Güleş.


Küçükibrahimoğlu Ardeşen> A. Durak, Pirinçlik. Arhavi> Yolgeçen. Arsin> Başdurak, Yeşilce. Çarşıbaşı> Serpil. Demirözü> Gökçedere. Dernekpazarı> Tüfekçi. Of> Çaltılı. Rize> Kaplıca. Trabzon> Cumhuriyet, Gülbaharhatun, Hızırbey, Kemerkaya, Yeniköy.


Küçükislamoğlu Çayeli> Beşikçiler, Büyükköy, Erenler. Güneysu> Gürgen. Rize> Aktaş, Bıldırcın, Dağınıksu, İslampaşa, Küçükköy.


Küçükköroğlu Yusufeli> Bostancı.


Küçükmahmutoğlu Pazaryolu> Sergenkaya. Sürmene> Üzümlü.


Küçükmehmetoğlu Akçaabat> Yıldızlı. Ardanuç> Avcılar, Bağlıca, Hamurlu. Arhavi> Derecik. Arsin> Atayurt, Dilek. Artvin> Ahlat, Okumuşlar. Çayeli> Kemer, Kesmetaş, K. Taşhane, Ormancık. Çaykara> Köknar. Fındıklı> Sümer. Gümüşhane> Dörtkonak. Hayrat> Kılavuz. Hopa> Çamlı, Esenkıyı. İkizdere> Şimşirli. Of> Dumlusu, Erenköy, Gökçeoba. Pazar> Kirazlık. Rize> Taşlık. Sürmene> Soğuksu, Yeniay. Tonya> Karşular. Trabzon> Çağlayan, Gazipaşa, Hızırbey, Ortahisar. Yusufeli> Altıparmak, Erenköy.


Küçükmertoğlu Trabzon> Gazipaşa.


Küçükmollaoğlu Ardanuç> Bulanık, Güleş.


Küçükmustafaoğlu Araklı> Yeşilköy. Ardeşen> Işıklı. Bayburt> Çayıryolu. Hemşin> Ortaköy. Hopa> Başoba, Kazimiye. Rize> Muradiye. Yusufeli> İşhan, Yokuşlu.


Küçükmutioğlu Yusufeli> Darıca, Demirkent, Taşkıran.


Küçükoğlanoğlu İkizdere> Çamlık.


Küçükosmanoğlu Akçaabat> Derecik, Dürbinar, Helvacı, Kirazlık, Koçlu, Söğütlü. Araklı> Erenler, Hasköy, Pervane. Ardeşen> Yeni. Borçka> Düzköy. Çamlıhemşin> Şenyuva. Derepazarı> Bahattinpaşa. Düzköy> Yeni. Gümüşhane> Yeşildere. Hopa> Subaşı. İkizdere> Başköy. İspir> Avcı. Pazar> Bucak. Pazaryolu> Kılıççı. Torul> Demirkapı. Trabzon> Akoluk, Düzyurt, Erdoğdu, İnönü, Kavala, Kutlugün, Ortahisar. Yusufeli> Esenyaka, Günyayla.


Küçükömeroğlu Ardeşen> Doğanay. Arhavi> Cumhuriyet, Yolgeçen. Arsin> Atayurt. Çayeli> Yeşiltepe. Çaykara> Akdoğan, Ulucami. Derepazarı> Eriklimanı. Dernekpazarı> Akköse. Hayrat> Gülderen. Of> Kiraz. Rize> Bıldırcın, Hamidiye, Taşlık. Torul> Demirkapı. Trabzon> Pazarkapı.


Küçükreisoğlu Fındıklı> Sümer.


Küçüksalihoğlu İkizdere> Başköy.


Küçükşerifoğlu Yusufeli> Bostancı.


KÜÇÜKSÜLEYMANOĞLU Küçüksüleymanlı, zorunlu iskânlarda adı geçen Danişmendli oymağı. (ORHONLU, 1987, s. 73)
Küçüksüleymanoğlu Akçaabat> Sarıca. Artvin> Şehitlik. Çarşıbaşı> Fener, Salova. Şiran> Çakırkaya. Trabzon> Gülbaharhatun.


KÜFEOĞLU/ KÜFELİOĞLU Küfeci, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Kınık Türkmen boyunun kolu. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1515)
Küfeciler, Osmanlı ordusunda savaş sırasında yardımcı hizmet gören bir sınıf. (AYHAN, 2013, s. 55)
Küfeoğlu/ Küfelioğlu Bayburt> Balca, Tuzcuzade.


KÜFLÜOĞLU Küfçü, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Bayındır Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1573) Kûfçu, 1500’lü yıllarda Maraş livasında Yörük taifesi. (SAKİN, 2010, s. 236)


Küf: Gevşemek, yayılmak anlamını içeren kök. (EYUBOĞLU, 1995)


Küf, 1450’li yıllarda Tarsus sancağında Dodurga Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 421)


Küflüoğlu Ardanuç> Tepedüzü. Çayeli> Esendağ


KÜHÇANOĞLU Küh-çan. Küh: Dağ ve çan: Çanak. (ÇAĞBAYIR) Gelinen yer.


Kühçanoğlu İkizdere> Ballıköy.


KÜKÜNÜVEOĞLU Kükün-üve. Kıpçakça kükün: Yaban arısı. (ALAGÖZ, 2011, s. 32) –üve> ava: Ağa, efendi. (ÇAĞBAYIR)


Kukun, Türklerde kişi adı. (GÜL, 2013, s. 292)


Kükünüveoğlu Pazar> Dernek.


KÜKZİZEOĞLU Kük-zize, zize> dze’den. Kuklı, Türkmen sülalesi. (ATANIYAZOV, 2005, s. 291)


Eski Uygurlarda kük: Gök. (CAFEROĞLU, 2011) Kükdze> küksize: Gök oğlu. Gürcüce ek almış Türkçe ad. Gürcüleşmiş Türklerin hatırası. Bölgede ki diller adasında Ö-Ü sesleri yalnızca Türkçede vardır.


Kükzizeoğlu Artvin> Zeytinlik.


KÜLAHOĞLU/ KÜLAHÇIOĞLU Külahlı, Adana ve Bursa sancaklarında Yörük taifesi. Külahcı, aynı yıllarda Konya sancağında Yörük cemaati. (TÜRKAY, 1979, s. 563)
Külahlı, Gagauz Türklerinde soy ad. (MANOV, 2001, s. 209)


Külahçılar, Kırcaali’de/ Bulgaristan (AYHAN, 2013, s. 274) ve Külahlar, Seyhan’da yerleşim yeri. (TMYK, 1946, s. 1215)
Külahoğlu/ Külahlıoğlu/ Külahçıoğlu Bayburt> Alıçlık. Beşikdüzü> Dağlıca, Duygulu. Çarşıbaşı> Pınarlı. Çaykara> Kabataş. Of> A. Kışlacık. Torul> Demirkapı. Trabzon> Konaklar, Yenicuma.


KÜLCÜOĞLU Türkçe –cü yapım eki almış kelime. Küllüler, Türkmen oymağı. (LEZİNA)
Külcü, Gagauz Türklerinde soy ad. (MANOV, 2001, s. 209)
Külcüoğlu Şiran> Akçalı.


KÜLEKÇİOĞLU/ KÜLEKOĞLU Külekler, Türkmen oymağı. (ATANIYAZOV, 2005, s. 301) Külekler/ Kürekçiler, 1500’lü yıllarda Saruhan sancağında Yörük taifesi. (KAYGANA, 2015, s. 47, 84)


Eski Türkçe külek: Fırtına. (ATALAY, 1936)


Külek, 1450’li yıllarda Urfa sancağında Salur Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1247)
Külekçioğlu/ Külekoğlu Araklı> Erenler. Gümüşhane> Akgedik, Bahçecik. Of> Eskipazar. Yusufeli> Alanbaşı, Bostancı, Köprügören, Yamaçüstü.


KÜLEOĞLU Küleler, Türkmen oymağı. (ATANIYAZOV, 2005, s. 301) Küleler, Türkmen kabilesi. (BEYOĞLU, 2000, s. 229)


Küleoğlu Trabzon> Gülbaharhatun.


KÜLHANCIOĞLU Külhancı, eski mesleki ad. (İNBAŞI, 2014, s. 15)


Külhan, 1500’lü yıllarda Karaman vilayetinde yerleşim yeri. (GÜMÜŞÇÜ, 2001, s. 91) Külhan, 1600’lü yıllarda Karaman’da nahiye. (CENGİZ, 2009, s. 220)


Külhancıoğlu Bayburt> Kadızade, Kaleardı, Tuzcuzade. Şavşat> Çayağzı.


KÜLLÜOĞLU Küllüler, Türkmen kabilesi. (LEZİNA)
Kül, Bilge Kağan Anıtlarında geçen has isimlerden. (ORKUN, 1994, s. 911)


Küllüoğlu Vakfıkebir> Caferli.


Küllemeoğlu Şalpazarı> Tepeağzı.


Külsıkıoğlu Hopa> Kuledibi.


KÜLÜROĞLU Kül-ür. DLT’te ve Eski Türkçe uri: Oğul, evlat. Külür: Küloğlu, Türkmenoğlu.


Külüroğlu Hayrat> Dağönü. Köse> Altıntaş.


Külürbaşıoğlu Bayburt> Uzungazi.


KÜLÜNKOĞLU/ KÜLÜNGOĞLU Külünk, 1700’lü yıllarda zorunlu iskâna tutulan Türkmen aşireti. (ÇELİKDEMİR, 2001, s. 109)


Külüg, Uygur boyu olup, Komutan anlamındadır. (GÜLENSOY, 2015, s. 299) Kırgızca külünk: Sivri kazma. (YUDAHİN) Kıpçakça külünük: Kazma. (TOPARLI) Azerbaycan’da külüng ve Türkmenlerde külün: Kazma. (KTLS) Eski Uygurca külüngü: Taşıt, nakliye vasıtası. (CAFEROĞLU, 2011) Bilge Kağan Anıtlarında külüg: Ünlü, meşhur. (SİMİÇ, 2005) Kuman Türklerinde külük: Meşhur. (RASONYI, 1984, s. 9)


Sözcüğün aslı külüg/ külük olmalı. Külüng denilerek kelimeye güncel anlam kazandırılmış.


Külünkoğlu Borçka> Alaca, Güreşen. Çayeli> Büyükköy, Derecik. Dernekpazarı> Tüfekçi. Güneysu> Tepebaşı. Of> Başköy. Rize> Hamidiye.


KÜLÜKOĞLU Külüklü, Alanya ve İçel sancaklarında konar-göçer Türkmen/ Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 380)


Külük, Eski Türk Anıtlarında adı geçen önemli kişilerden. (GÜL, 2013, s. 141)


Külük Borçka> Güreşen, Yeniyol.


KÜMBETOĞLU Kümbet, Türkmen aşireti. (UÇAKCI, 2013, s. 425) Kümbetli, Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 563)


Eski Türkçe kümbet: Tepe. (ÇAĞBAYIR)


Kumbet, Kırım’da yer adı. (DOĞRU, 1987, s. 89)


Kümbetoğlu Dernekpazarı> Taşçılar.


KÜPÇÜOĞLU Küpçüoğlu, Türkmeni oymağı. (EMREN, 2018, s. 15) Küplü, eski kayıtlarda Ünye, Paşa, Aksaray, Erzurum sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 564) Kup, Kafkasya’da Kabardeylerin kabilesi. (TAVKUL, 2007, s. 501)


Küp, Kür ve Çoruh boylarındaki Kıpçaklarla ilgili ad. (KIRZIOĞLU, 1992, s. 170) Küp, 1450’li yıllarda Adana sancağında Varsak Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1301) Küpçüoğlu, Üsküp’te mahalle. (AYHAN, 2013, s. 459)


Küpçüoğlu Köse> Kayadibi. Of> Keler. Şavşat> Küplüce.


KÜPELİOĞLU Küpeli, eski kayıtlarda Bozok, Maraş, Haleb, Kayseri, Antep, Kilis, Ünye, Paşa sancaklarında Türkmen/ Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 564) Küpeli, isyan eden Yörük taifesi. (REFİK, 1930, s. 121) Küpelioğlu, zorunlu iskâna tabi olan Yörük aşireti. (KALKAN, 1982, s. 99)


Küpeli, Silistre’de yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 435)


Küpelioğlu Bayburt> Konursu. Rize> Hayrat, Pilavdağı.


KÜROĞLU Kür adının Ermenice, Rumca ve Gürcüce ile ilgisi yoktur çünkü Türkçe dışında bölgede konuşulan veya konuşulmuş dillerin hiçbirinde Ö-Ü sesleri yoktur.


“İskender, (M. Ö. 336–323 yılları) Kür nehri boyunca yerleşmiş ve bizce iptidai Türkler ve Kıpçak denilen korkunç surette barbar milletler gördü.” (BROSSET, 2003, s. 16)


Kur, Kıpçak boyu. (LEZİNA, 2009, s. 388–349) Kıpçak isminin kaynaklarda ilk ortaya çıkışı (Kafkasya’da) M. Ö. III-II. asırlardır. (KUMEKOV, 2013, s. 44)


Kür Buga, Memluklu devletinde Türk generali. (BUDAYEV, 2009, s. 100) Kürboğa, Antakya’ya ve Urfa’da Haçlılarla savaşan Büyük Selçuklu Devletinin beylerinden biri. (DEMİRKENT, 2013, s. 41) Kür han, Büyük Selçuklu döneminde Hıtay kağanı. (SÜMER, Oğuzlar, s. 134)


Göktürk Anıtlarından sonraki Türk belgelerinde kür: Yiğit, cesur, yürekli. (DONUK, 1988, s. 80) Kür Şad gibi. Eski Türk Anıtlarında kür: Müthiş, sarsılmaz. (ORKUN, 1994, s. 817) DLT’te kür: Yiğit. Moğolca kür: Büyük insanlar. (LESSING) Kafkas Kumuk Türklerinde kür: Sevinçli, çevik, atak. (PEKACAR, 2011, s. 165) Türkçe kür: Toplanma, direnme. (EYUBOĞLU, 1995) Azerice kür: Temiz, pak su. (ALTAYLI, 1994) Dağıstan Grız dilinde kür, nehir demektir. (GEYBULLAYEV, 2009, s. 70)


Kür-Tag (dağ), Oğuz hanın kendi öz yaylalarından. (ÖGEL, 1971, s. 285) Narin Kür nehri, Doğu Türkistan’da ve Kür Tağ (dağ) Kazakistan’da. (DOĞRU, 1985, s. 180) Kûr, 1500’lü yıllarda Şam eyaletinde yerleşim yeri. (ÖKSÜZ, 2016, s. 100)


Küralioğlu Arhavi> Y. Hacılar.


Kürdaloğlu Rize> Çarşı.


Kür-dal. Dal: Bölüm. Kürdal: Kıpçak kolu.


Küreloğlu Yusufeli> Çamlıca.


Kürel: Kür yurdu, Kıpçak yurdu.


Kürşanoğlu Çaykara> Ataköy.


Namlı Kıpçaklar…


KÜREKÇİOĞLU Kürekçi/ Kürekçiler, 1450’li yıllarda Kırşehir, Sivas, Adana, Ankara, Kütahya, Bursa ve Konya sancaklarında çok yaygın Salur Türkmeni oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1586)


Kürekci, 1500’lü yıllarda Maraş livasında Demircilü Türkmeni taifesi. (SAKİN, 2010, s. 241)


Kürekçi, Osmanlı ordusunda savaş sırasında yardımcı hizmet görenlerden bir sınıf. (AYHAN, 2013, s. 55) Askeri sülale. Osmanlı donanmasında, yelkenle yürüyen kalyon devrinden evvel kürek çekmekle mükellef bulunan kimseler. (SERTOĞLU, 1986, s. 196) Orhun Anıtlarında küreğ: Kaçak. (TEKİN, 2003, s. 107) Kürekçi, 1500’lü yıllarda Gagauzlarda soy ad. (CEBECİ, 2008, s. 59)


Kürekci, 1500’lü yıllarda Denizli’de (GÖKÇE, 2000, s. 196) ve Kürekçiler, Niğbolu’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 448)


Kürekçioğlu Çamlıhemşin> Yaylaköy. Rize> Kambursırt.


KÜREOĞLU Küre, Uygur devletini oluşturan dokuz birlikten bir urug olup “korumak” anlamındadır. (KAFESOĞLU, 1984, s. 123) Küre, eski kayıtlarda Maraş, Tarsus, Adana, Karaman, Sivas, İçel, Erzurum sancaklarında Türkmen/ Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 566) Küre, 1450’li yıllarda Kastamonu sancağında yaygın Çepni cemaati. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 21) Küre, Kafkas halklarından. (TAVKUL, 2007, s. 181) Küreler,1500’lü yıllarda Gence-Karabağ Eyaletinde Türkmen oymağı. (NECEFLİ, 2010, s. 10)


“Küre, Uygur devletini oluşturan dokuz birlikten biri olup korumak anlamındadır.” (KAFESOĞLU, 1984, s. 123) Küre, Peçenek reisi ve Kuman şahıs adı. (RASONYI, 2006, s. 232) Küre, Kuman Başbuğu. (YÜCEL, 2001, s. 65)


Kumanca/ Kıpçakça küre: Maden eritme fırını, döküm ocağı. (GRÖNBECH) Moğolca ve Altayca küre: Ocak. (NASKALİ, 1999) Türkmence küre: Ocak. (EREN, 1999) Azerice küre: Demirci ocağı. (ALTAYLI, 1994) Artvin’de küre: Ağaç tekne. (İLKER, 1990, s. 243) Çağatay Türkçesinde küre: Kale ve Küre, Doğu Türkistan ile Ortaasya’da yer adı. (DOĞRU, 1985, s. 181)


Küre, Doğu Türkistan’da ilçe. (YIKEMU, 2015, s. 250) Küre, Dağıstan’da yerleşim yeri. (EREL, 1961, s. 20) 1573 Ardahan sancağında adı Kıpçakça olan Küre köyü kayıtlıdır. (KIRZIOĞLU, 1992, s. 173) Küre, Kafkasya’da Derbent eyaleti sancağı. (BİLGE, 2015, s. 573) Küre, 1450’li yıllarda Türkmen boylarının yaygın yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 3668) Küre, 1450’li yıllarda Ankara (ERDOĞAN, 2004, s. 191); 1450’li yıllarda Ordu (YEDİYILDIZ, 1985, s. 51) ve aynı yıllarda Aydın sancağında (SARIKAYA, 2014, s. 78) ve ve Çankırı’da eski yerleşim yeri. (AÇIKGÖZ, 2004, s. 146) Küre, Murgul’un köyü.
Küreoğlu Ardanuç> Konaklı, Meşeköy. Çaykara> Koldere.


KÜRKÇÜOĞLU/ KÜRKOĞLU Kürk/ Kürkcü, eski kayıtlarda Menteşe, İçel, Adana, Maraş, Tarsus, Teke, Haleb, Kilis, Aydın, Saruhan, Konya, Erzurum sancaklarında Türkmen/ Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 567) Kürkcüler, 1450’li yıllarda Sivas sancağında İğdir Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1587) Kürkcilü, zorunlu iskânlar sırasında adı geçen Yörük taifesi. (REFİK, 1930, s. 149)
Kürkçü, Gagauzlarda soy ad. (MANOV, 2001, s. 209) Kürkçü, mesleki ad. (İNBAŞI, 2014, s. 15)
Kürk, Tuna ve Kırcaali (Bulgaristan) (AYHAN, 2013, s. 227, 274); 1600’lü yıllarda Hınıs’ta (İNBAŞI, 2014, s. 44); 1500’lü yıllarda Harput’ta (AKYEL, 2013, s. 12) ve Tunceli’de eski yerleşim yeri. (KOÇ, 2016, s. 95) Kürtleşen Türklerin hatırası. Kürkçü, İçel’de nahiye (SEZEN, 2006, s. 335); Kürkbasan, Gence/ Karabağ eyaletinde yerleşim yeri. (BİLGE, 2015, s. 585)
Kürkçüoğlu/ Kürkoğlu Akçaabat> Dürbinar. Çaykara> Uzuntarla. İkizdere> Tozköy. Kelkit> Aziz. Of> Karabudak. Pazaryolu> Şehitlik. Rize> Fener, Kambursırt, Taşlıdere, Yeniköy. Trabzon> Gülbaharhatun.


KÜRTHASANOĞLU Kürdhasanlu, Niğde sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 565) Kürthasanoğulları, Bozulus Türkmeni. (HALAÇOĞLU, 1997, s. 167)


Kürthasanoğlu Fındıklı> Aksu, Çağlayan, Tatlısu. Gümüşhane> Çalık. Kelkit> Gümüşgöze. İspir> Merkez. Rize> Uzunköy.


KÜRTHÜSEYİNOĞLU Kürdhüseyin, Kütahya sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 565)
Kürthüseyinoğlu Rize> Dağsu. Trabzon> Boztepe.


KÜRTMAHMUTOĞLU Kürdmahmut, Maraş, Aksaray, Balıkesir, Haleb, Sivas sancaklarında konar-göçer Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 565)


Kürtmahmutoğlu İyidere> Kalecik. Şiran> Pelitli.


KÜRTMEHMETOĞLU Kürdmehmedli, eski kayıtlarda Aksaray, Kırşehir, Teke, Hamid, Diyarbakır, Bozok sancaklarında konar-göçer Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 565) Kürtmehmetli, Avşar Türkmen boyunun aşireti. (UÇAKCI, Bozoklar, s. 372)


Kürtmehmetoğlu Fındıklı> Arılı, Çağlayan. Pazaryolu> Konakyeri. Rize> Pilavdağı.


KÜRTOĞLU/ KÜRDOĞLU Arapoğlu, Gürcüoğulları gibi Kürtoğlu da bölgede yaygın sülaledir.
“Kürd, Kürdler, eski kayıtlarda Çankırı, Musul, Teke, Siverek, Adana, Amasya, Diyarbakır, Maraş, Rakka, Edirne, Van, Amasya, Ordu, Bursa, İzmir, Beyşehir, Nevşehir, Canik sancaklarında Türkmen Ekradi Yörük taifesi.” (TÜRKAY, 1979, s. 564) “Kürtler, Kürdoğulları, 1450’li yıllarda Maraş, Birecik, Çorum, Halep, Sivas… sancaklarında yaygın Beğdili, Kınık, Yıva, Bayındır Türkmen boylarının cemaati. Çepni boyunda da çokça Kürdi grup bulunmaktadır.” (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1583, 1579) “Kürd/ Kürt, Türkmenlerin Teke koluna mensup kabile.” (LEZİNA) Kürt, Yomut Türkmeni oymağı. (İLLİYEV, 2010, s. 22)


Ameş, Sağır, Burnaz… gibi bölge genelinde Kürt, esmerlere ve inatçı kişilere yapılan yakıştırmadır. Aynı zamanda Doğu’dan gelenlerin bir kısmı Kürt zannedilirdi. Hatta eskiden Rize’de İspirliler bile Kürt sanılırdı.


Bunların sonucudur ki Rize’de İspirliler büyük bir çoğunluk oluştururken, İspirlioğlu yalnızca Kaplıca’da ve İspirlihalilağaoğlu Balsu’da yazılıdır. Çünkü o zamanın anlayışına göre hemen hepsi Kürtoğlu olarak kayıtlara geçmişlerdir.


Kürt olanların da bölgeye geldikleri muhakkak olmuştur ama sayıları çok çok azdır. Çünkü çok yaygın lakap olmasına rağmen ve titizlikle araştırmamıza rağmen doğal koruma alanı olan Kaçkar eteklerinde Kürtçe bilen, bölge ağzında Kürtçe bir sözcük, Kürçe bir yer adı, Kürtlere ait folklorik emare, kısaca Kürtlere ait kültürel bir iz tespit edemedik.


Örnek olara Rize’nin Dağsu mahallesinde kayıtlarında Kürtahmetoğlu, Kürtalioğlu, Kürtdeliömeroğlu, Kürtdervişoğlu, Kürthasanoğlu, Kürtmemişoğlu, Kürtosmanoğlu sülaleleri vardı. Bu mahallede yoğun Kürt adına rağmen Kürtlere ait en ufak iz tespit edemedik.


Rize’de eski-yeni kayıtlarda Kürt ve Kürt adı ile başlayan 118 sülale vardı. Etnisitenin bilinmediği 1930’lu yıllarda bunlar arasında yalnızca bir tek Kürtahmet soyadı alınmıştır.
Kısaca buradaki Kürt sülale adı Türkmenlerle bağlantılı ve Erzurum’dan; Bayburt’tan gelenler olup bildiğimiz Kürtlerle ilişkileri kesinlikle yoktur.
1930’lu yılların Türkiye’sinde bile Kürt lakaplı aileler Kurt veya Türk lakap veya soyadını almaları ilginçtir.
Kürtoğlu/Kürdoğlu Akçaabat> Adacık, Ağaçlı, Dörtyol, Dürbinar, Söğütlü, Şinik, Tütüncüler, Yeniköy. Araklı> Aytaş, Kayacık, Yoncalı. Ardanuç> Boyalı. Ardeşen> Elmalık, Merkez, Şentepe. Arsin> Atayurt, Yolüstü. Artvin> A. Maden. Hamamlı, Şehitlik, Taşlıca. Bayburt> Arpalı, Çalıdere, Çayırözü, Çerçi, Göldere, Hacıoğlu, Karaçayır, Mutlu, Oruçbeyli, Petekkaya, Saruhan, Şingah, Tuzcuzade, Uğurgeldi, Uluçayır, Y. Kışlak, Zahit. Çamlıhemşin> Sıraköy, Şenköy, Ülkü, Yaylaköy. Çarşıbaşı> Serpil. Çayeli> Aşıklar, Kesmetaş, K. Taşhane. Çaykara> Uzuntarla. Dernekpazarı> Tüfekçi. Fındıklı> Gürsu. Gümüşhane> Bağlarbaşı, Beyçam, Boyluca, Çalık, Dölek, Duymadık, Esenyurt, Kaleköy, Karamustafa, Kocayokuş, Sarıçiçek, Tekke. Hayrat> Sarmaşık. Hopa> Ortahopa, Sugören, Sundura. İkizdere> Güneyce. İspir> Çakmaklı, Çamlıkaya, Demirbilek, Devedağı, Elmalı, Güney, İncesu, Maden, Merkez, Mescitli, Mülk, Şenköy, Yunus. Kelkit> Aksöğüt, Deredolu, Eskiyol, Gerdekhisar, Gümüşgöze, Kaş, Özen, Söğütlü, Ünlüpınar. Köse> Bizgili, Gökçeköy, Kabaktepe, Merkez, Örenşar, Salyazı, Yuvacık. Kürtün> Gündoğdu, Kuşluk, Y. Uluköy. Maçka> Hızarlı. Of> Bölümlü, Gürpınar. Pazar> Kocaköprü. Pazaryolu> Akbulut, Burçaklı, Büyükdere, Çatalbahçe, Deliktaş, Kılıççı, Konakyeri, Yiğitbaşı. Sürmene> Balıklı, Çavuşlu, Ovalı. Şalpazarı> Çamkiriş, Kasımağzı. Şavşat> Kayadibi. Şiran> Babacan, Evren. Tonya> Biçinlik, Karaağaçlı. Torul> Zigana. Trabzon> Akoluk, Boztepe, Çömlekçi, Erdoğdu, Fatih, Gölçayır, Gülbaharhatun, Hızırbey, İskenderpaşa, Kutlugün, Ortahisar, Pazarkapı, Yalı. Vakfıkebir> Güney. Yusufeli> Alanbaşı, Bostancı, Çevreli, Darıca, Havuzlu, İşhan, Kılıçkaya, Kömürlü, Küplüce, Ormandibi, Özgüven, Taşkıran.


Kürt ile bağlantılı sülaleler:


Kürtahmetoğlu Bayburt> Arpalı. Fındıklı> Çağlayan. İyidere> Kalecik, Yaylacılar. Pazaryolu> Demirgöze. Rize> Dağınıksu, Dağsu. Sürmene> Üzümlü. Şiran> Söğütalan.


Kürtalioğlu Akçaabat> Adacık. Ardeşen> Düz. Arhavi> Gürgencik. Arsin> Harmanlı. Gümüşhane> Bağlarbaşı, Canca. Köse> Yuvacık. Of> Sugeldi. Pazar> Kirazlık. Rize> Dağsu, Topkaya. Şiran> Bilgili. Trabzon> Pazarkapı. Vakfıkebir> Kemaliye, Tarlacık, Yıldız.


Kürtbekiroğlu İspir> Soğuksu.
Kürtdervişoğlu Bayburt> Saraycık. Rize> Dağsu.
Kürthaliloğlu Hopa> Ortahopa. Kelkit> Deredolu. Yusufeli> Çevreli.
Kürtinaoğlu Fındıklı> Ihlamur.


Kürtkafaoğlu Rize> Bıldırcın.


Kürtmemişoğlu Hopa> Cumhuriyet. Rize> Dağsu.


Kürtmollaoğlu İspir> Merkez.
Kürttemüroğlu Bayburt> Ağören.
KÜRTOSMANOĞLU Kürtosman, Saruhan sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 568)
Kürtosmanoğlu Köse> Övünce. Kürtün> Sarıbaba. Rize> Balsu, Dağsu, Topkaya.


KÜRTÜNOĞLU Körtün, eski kayıtlarda Sivas, Haleb, Giresun ve Görele, Trabzon sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 542) Kürtünoğlu, 1450’li yıllarda Ankara sancağında Bayındır Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1593)


Türkçe kürtün: Tipinin yığdığı kar. (RASONYI, 1984, s. 9) Çağatayca kürtün: Eğer. (KUNOS, 1902) Kıpçakça kürtün: Palan. (CAFEROĞLU, 1931)
Kürtün, Gümüşhane’nin kazası.
Kürtünoğlu Of> Ballıca.


KÜRTÜOĞLU Kürdülü, Beğ Dili Türkmen oymağı. (DEMİR, 2000) Kürtülü, Yıva Türkmeni taifesi. (UÇAKCI, Üçoklar, s. 185) Kürte, Teke Türkmeni oymağı. (İLLİYEV, 2010, s. 20)


Kıpçakça kürtü: Eğer keçesi. (TOPARLI) Mesleki ad.


Kürtüoğlu Ardanuç> Ovacık.


KÜSELOĞLU Küseler, Şahseven Türkmeni taifesi. (KALAFAT, 2011, s. 182)
Küseloğlu Tonya> Kozluca.


KÜSTİOĞLU Küsti, eski kayıtlarda Edirne kazasında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 568)


Küsti> Küstü, dokumacılık ve giyimle ilgili ad. (ÇAĞBAYIR)


Küstü, Bulgaristan (Hasköy) ve Paşa sancağında (Balkanlarda) yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 144, 205)


Küstioğlu Çamlıhemşin> Köprübaşı.


KÜTOĞLU Eski Türkçe küt: Saygınlık, azamet. (ÇAĞBAYIR) Kıpçakça küt: Topal. (TOPARLI)
Kütoğlu Şiran> Akbulak.
Kütömeroğlu Şiran> Babacan.


KÜTÜKOĞLU Kütük, Türkmen oymağı. (İLBEY, 2010, s. 223) Kütük, Yomut Türkmeni kolu. (ANNABERDİYE, 2006, s. 131)


Kütükbay, Çağatay döneminde Türkistan’da yerleşim yeri. (YILDIRIM, 2013, s. 369)
Kütükoğlu Bayburt> Örence. Gümüşhane> Şephane.
KÜTÜROĞLU Kafkasya’da Kumuk Türklerinde kütür: Küçük çiftlik. (PEKACAR, 2011)


Kuturi, Manastır livasında (Balkanlar) yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 189)
Kütüroğlu Bayburt> Camiikebir, Şeyhhayran.


LAATOĞLU İbranice laad: ebedi, ilelebet ve laat: Tutku, ihtiras, heyecan. (BENYAKAR) Hazar Türkleriyle bağlantılı olabilecek ad.
Laad> lal: Değerli bir taş. (ÇAĞBAYIR)


Laatoğlu Artvin> Hızarlı.


LABOTOĞLU Macarca laboda: Çok yıllık otsu bitki. (EREN, 1999)
Labod, Macaristan’da yerleşim yeri. (BİLGE, 2010, s. 180) Macaristan’dan bölgeye gelenler çok olmuştur. Gelinen yer.
Labotoğlu Akçaabat> Akçaköy.


LAÇİNOĞLU Laçin, Türkmen kabilesi. (LEZİNA) Laçin, Avşar Türkmeni. (UÇAKCI, 2013, s. 214)
Laçin, Memluk sultanı. (YİNANÇ, 1989, s. 4) Laçin, Karluk Beyi. (BARTHOLD, 2017, s. 349) Kıpçakça laçin: Şahin, doğan. (TOPARLI) DLT’te laçin: Yiğit adam.
Laçinoğlu Bayburt> Veysel. Trabzon> Cumhuriyet.
Larçinoğlu Şiran> Karaca.
Larçın, Laçin’den bozma kelime.


LAÇOĞLU Laçalu, 1450’li yıllarda Adana sancağında Kınık Türkmen boyunun kolu. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1599)
Laç: Aldatma, oyun etme. (DEVELLİOĞLU)
Laç, Kosova’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 355) Gelinen yer.
Laçoğlu Bayburt> Kırkpınar. Demirözü> Damlıca.


LAFAZANOĞLU Farsça lafazan: Çok konuşan. (ÇAĞBAYIR)
Lafazanoğlu Ardanuç> Gümüşhane. İspir> Merkez. Rize> Kömürcüler. Yusufeli> Demirdöven, Taşkıran.


LAFÇIOĞLU Lafçı: Ağzı laf yapan, güzel konuşan. (ÇAĞBAYIR)


Lafacı, Balkanlarda yerleşim yeri. (AYDIN, 1992, s. 146)
Lafçıoğlu Araklı> Çukurçayır. Rize> Akpınar. Sürmene> Koyuncular.


LAHDAROĞLU Lah-dar. Lah, Kafkasya kabilesi. (TAVKUL, 2007, s. 494) Lahdar: Lah’a sahip, Farsça –dar eki, kelimeye “bulunduran, sahip olan” anlamını katar.


Lahdaroğlu Yusufeli> Balcılı.


LAH’İNOĞLU Lah, Kafkas kavmiAdigelerin bir kolu. (TAVKUL, 2007, 494)
Lahin: Bilhassa Kuran okurken telaffuzda yanlışlık yapan kimse. (DEVELLİOĞLU)
Lah’inoğlu Şiran> Sellidere.


LAKOĞLU Laklar, Kafkas Türklerinden Gazi Kumukların diğer adı. (BERKOK, 1958, s. 146) Lak, Leklerin kolu. (AKSÜT, 2012, s. 446) Dağıstan’dan Lak (Lek) kavmini İran’a göç ettirmiştir. (HÜSEYNOVA, 2011, s. 101)


Çağatay Türkçesinde lak: Zarafet. (KUNOS, 1902, s. 142)
Lak, Macaristan’da (BİLGE, 2010, s. 193); Makedonya ve Laklı, Yanya’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 338, 438)
Lakoğlu Çaykara> Akdoğan. Vakfıkebir> Sinanlı.
Lakotoğlu Pazar> Kocaköprü. Trabzon> Hızırbey, Soğuksu.


Lak-ot: Laklar. Eski Türkçe –ot eki çoğul edatıdır.


LALAOĞLU Lala, Oğuz grubuna dahil boylardan. (CEVİZOĞLU, 1991, s. 159) Lala, eski kayıtlarda Maraş, Ordu, Bozok, Erzurum sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 569) Lalaoğlu, 1450’li yıllarda Karaman vilayetinde Varsak Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1600)


Lala, Eski Türk adı. Oğuz hanın torunu. (BAHADIR HAN, 2009, s. 33) “Osmanlıda lala: Sadrazamlar hakkında (atabek) karşılığı olarak kullanılan bir tabir olduğu gibi şehzadelerin mürebbilerine de bu ad verilirdi.” (PAKALIN, c. II s. 354)
Lalaoğlu, 1500’lü yıllarda Eskişehir’de yerleşim yeri. (AÇIKGÖZ, 2004, s. 149)


Lalaoğlu Çaykara> Şahinkaya.


Lalaşaroğlu Çayeli> Yenicami. Pazar> Sulak.


LALEOĞLU Laleli, eski kayıtlarda Maraş eyaletinde, Ordu kazasında, Erzurum sancağında Türkmen/ Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 569) Lale,1500’lü yıllarda Gence-Karabağ Eyaletinde Türkmen oymağı. (NECEFLİ, 2010, s. 11)
Laleoğlu Kelkit> Aksöğüt.


LALOĞLU Lallar, Yomut Türkmeni oymağı. (ANNABERDİYE, 2006, s. 131)


Lal: Sessiz, sakin. (ÇAĞBAYIR)


Lal Uşağı, Tunceli’de yerleşim yeri. (KOÇ, 2016, s. 73) Kürtleşen Türkmenlerin hatırası.


Laloğlu Artvin> Zeytinlik. Bayburt> Soğukgöze. Gümüşhane> Süleymaniye. Kelkit> Çamur. Köse> Kabaktepe. Trabzon> Kavala, Yalıncak.


LALUKOĞLU Arapça laluk: İyi konuşamayan. (ÇAĞBAYIR)


Lalukoğlu Bayburt> Kırkpınar, Polatlı. Çaykara> Çambaşı. Demirözü> Güneşli.


LAMAŞOĞLU Yörede lamaş: Hareketleri ağır olan.


Lamiş, Türkistan’da (AYDIN, 1989) ve Lamas, 1450’li yıllarda Ermenek ve İçel’de İğdir ve Yıva Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 881, 941)


Lamaşoğlu İkizdere> Sivrikaya.


Lamazoğlu Ardeşen> Müftü.


LAMOĞLU Lama, Ensari Türkmeni oymağı. (ATANIYAZOV, 2005, s. 293)


Lam: Sessiz. (GULİYEV, 2010)


Lamoğlu Hopa> Esenkıyı.


LAPAOĞLU/ LAPOOĞLU Labalar, Yomut Türkmeni oymağı. (İLLİYEV, 2010, s. 23) B/ P ses değişimi.


Çağatay Türkçesinde lapa: Bulamaç. (ERBAY, 2008)


Laba, Kafkasya'da akarsu. (BİLGE, 2015, s. 3) Lapa, 1450’li yıllarda İçel sancağında Beğdili Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 304) Gelinen yer.


Lapaoğlu/ Lapooğlu Artvin> Sakalar, Zeytinlik. Çayeli> Gürgenli.


LARÇİNOĞLU (Bk. Laçinoğlu)


LAŞIROĞLU Laşid, Girit eyaletinde sancak. (SEZEN, 2006, s. 338)


Laşıroğlu Vakfıkebir> Yıldız.


LATİFOĞLU Latifler, Silistre sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 114) Latif, 1500’lü yıllarda Canik livasında Türkmen taifesi. (SAKİN, 2010, s. 244)


Latifoğlu Beşikdüzü> Adacık, Vardallı. Çayeli> Adalar, İncesırt, Latifli, Şirinköy. Düzköy> Çal, Çayırbağı. Fındıklı> Yeni. Pazar> Yavuzköy. Tonya> Kalemli, Kaleönü, Kalınçam, Karaağaçlı, Karşular, Orta. Trabzon> Akkaya, Esentepe, İskenderpaşa, Karakaya, Yalı. Vakfıkebir> Sekmenli.


LAVAŞOĞLU Lavaş, Kıpçak oymak adı olup aslı Ilavaş’tır. (KIRZIOĞLU, 1992, s. 175)


Lavaşoğlu İyidere> Denizgören. Rize> Dörtyol.


LAYİZOĞLU Lay-iz, Lay zade’den. Lay, Çerkezlerde bir sınıfı. (GRİGORİANTZ, 1888, s. 172)
Arapça lahiz: Benzer. (ÇAĞBAYIR)
Layizoğlu Vakfıkebir> Hamzalı, Deregözü, Mahmutlu.
Loyizoğlu Düzköy> Aykut, Çayırbağı, Düzalan. Vakfıkebir> Ballı.


LAZOĞLU/ LAZ’UNOĞLU İstanbul’dan bakılınca Samsun ve sahil şehirlileri Laz sanılır. Samsun’dan bakılınca Trabzon ve ötesi. Trabzon’dan bakılınca Rize ve Hopa sahil boyu Laz bilinir. Rize’den bakınca Pazar ve doğusu ve doğrusu budur.


Lazoğlu, genelde Lazca konuşanları değil, Rize ve Trabzonlu olup başka yerlere gidenlere de Laz denilmesiyle yaygınlaşmıştır. Lazca bilmeyen ve Laz olmayan Trabzon ve Rize insanı da kendilerini Laz sanırken, Lazlara mohti ve komohti diyerek aralarındaki farkı belirtmek istemişlerdir.


İyiderel, İkizdereli… olup otomobiline Lazoğlu yazdıranlar vardır ve bu durum bölgede geneldir. Lazoğlu Pazaryolu, İspir, Bayburt ve Gümüşhane’de çok yaygın sülaledir. Bu yerlere Rize’den ve Trabzon’dan çok göçler almasına rağmen sülale adları arasında Rizelioğlu bir yerde yazılı. Trabzonluoğlu olan sülaleye rastlanılmamıştır.


Atatürk’ün muhafızı, Giresunlu ve Çepni Türklerinden Topal Osman Ağa ve çevresindekiler Anadolu’da Lazlar diye isim yapmışlardı.


Güneyden her gelen sülaleye Kürt denildiği gibi, Trabzonun değişik ilçelerinden ve Rize’den gelenlerin çoğu Lazoğlu olarak kayıtlara geçmiştir.


Bu nedenledir ki Gümüşhane’de, Bayburt’ta… Lazoğlu lakabını alanların arasında Lazca bilene rastlanılmamıştır.


Lazoğlu Ardanuç> Adakale, A. Irmaklar, Bereket, Çakıllar. Artvin> Çarşı, Oruçlu. Aydıntepe> Çayırköprü, Y. Kırzı. Bayburt> Alapelit, Arpalı, A. Çımağıl, A. Pınarlı, Balca, Buğdaylı, Çamdere, Çamlıkoz, Çayıryolu, Dağtarla, Erenli, Güllüce, Helva, Kadızade, Kaleardı, Karaçayır, Kop, Mutlu, Ozansu, Sancaktepe, Saraycık, Şeyhhayran, Şingah, Taşburun, Taşçılar, Uzungazi, Veysel, Y. Kışlak, Yedigöze. Çamlıhemşin> Şenyuva. Çarşıbaşı> Burunbaşı, Büyükdere. Çayeli> Yenipazar. Demirözü> Çakırözü, Demirözü, Güneşli, Güvercindere, Kalecik, Karayaşmak, Yazıbaşı. Derepazarı> Derepazarı. Gümüşhane> Akgedik, Akpınar, Çalık, Duymadık, Eskibağlar, Hasanbey, Kırıklı, Kocayokuş, Kurtoğlu, Özcan, Süle. Hopa> Koyuncular, Köprücü. İspir> Ahlatlı, Bahçeli, Başköy, Mescitli, Mülk, Numanpaşa, Şenköy, Tepecik, Üzümbağı, Yeşilyurt. İyidere> Sarayköy. Kelkit> Aydoğdu, Bezendi, Çamur, Ünlüpınar. Köse> Akbaba, Gökçeköy, Kabaktepe, Kayadibi, Salyazı. Murgul> Erenköy. Of> Çaltılı, Kıyıboyu. Pazar> Hamidiye. Pazaryolu> Alçılı, Burçaklı, Göztepe, Gülçimen, Hacılar, Kümbettepe, Pamukludağ, Sergenkaya, Yiğitbaşı. Rize> Çiftekavak, Dağınıksu, Değirmendere, Fener, Küçükköy, Pekmezli, Piriçelebi, Taşpınar, Tophane, Yenigüzel, Yenikale, Yeniköy. Sürmene> Petekli. Şavşat> Savaş. Trabzon> Çiçekli, İnönü, Ortahisar. Yusufeli> Altıparmak, Bostancı, Boyalı, İnanlı, Yüksekoba.
Laz ile bağlantılı sülaleler:
Lazalioğlu Çaykara> Köseli.


Lazberberoğlu Ardeşen> Işıklı.


Lazeminoğlu Bayburt> Ağören.
Lazhacıoğlu İspir> Çayırbaşı.
Lazhasanoğlu Bayburt> Konursu. Yusufeli> Boyalı.
Lazmahmutoğlu Bayburt> Arpalı. İkizdere> Meşeköy. Pazaryolu> Akbulut. Rize> Boğaz, Fener, Hayrat, Pilavdağı.
Lazmehmetoğlu Gümüşhane> Çalık.
Lazmemişoğlu Bayburt> Ağören. Tonya> Karşular. Yusufeli> Avcılar.
Lazosmanoğlu Aydıntepe> Yazlık. Derepazarı> Subaşı.
LEBECANOĞLU Lebe canoğlu. Lebedler, Türk boyu. (ARIKLI, 2009, s. 102)


Lebecanoğlu Yusufeli> Altıparmak


LEÇEROĞLU Leçere, Pazar’ın Kuzeyce köyünün mahallesi.
Farsça leçer: Reçel. (ÇAĞBAYIR)
Leçeroğlu Yusufeli> Altıparmak.


LEÇOĞLU Arapça lec: Düşmanlıkta inat etme ve Farsça leç: Yanak, yüz. (ÇAĞBAYIR)
Leçoğlu Aydıntepe> Çatıksu, Y. Kırzı.


LEDİROĞLU Ledigilü, 1450’li yıllarda Adana’da Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1601)


Ledi, 1500’lü yıllarda Harput’ta (AKYEL, 2013, s. 12) ve Lediği, 1450’li yıllarda Adana sancağında Avşar Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1405)


Lediroğlu Yusufeli> Balcılı.


LEFKOROĞLU Lefke, Edirne kazasında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 569)


Lefke, Bulgaristan’da (Hasköy) (AYHAN, 2013, s. 205) ve Lefkere, 1400’lü yılların sonunda Aksaray’da yerleşim yeri. (YÖRÜK, 1996, s. 32) Kıpçakça or: Oğul. (AKYOL, 1919, s. 121) Gelinen yer.
Lefkoroğlu Akçaabat> Darıca.
Lefkutoğlu Arsin> Yeşilyalı.


LEKOĞLU Lek, Kıpçak boyu. (LEZİNA) Lek, eski kayıtlarda Çorum, Bozok, Rakka, Adana, İçel, Tarsus, Saruhan, Aydın, Menteşe, İspir, Çorum, İçel, Bosna, Diyarbakır, Kırşehir sancaklarında konar-göçer Türkmen Ekradi taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 568) Lek, zorunlu iskâna tabi tutulan Türkmen oymağı. (ORHONLU, 1987, s. 79) Lek/ Lak, Kafkas kavmi. (TAVKUL, 2007, s. 181)


Dağıstan’da Gazi Kumuklar kendilerine Lek derler. (KIRZIOĞLU, 1998, s. 314)


Lek, Macarlarla bağlantı yer adı. (DOĞRU, 1985, s. 64) Lek, Tunus’ta kasaba (SEZEN, 2006) ve Azerbaycan’da yerleşim yeri. (HÜSEYNOVA, 2011, s. 71)
Lekoğlu Of> Kavakpınar.


LELİKOĞLU/ LELİHOĞLU Lelüka, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar boyu. (ADİLOĞLU, 2005, s. 168)


Lelik: Çok ağlayan kimse. (ÇAĞBAYIR)


Lelikoğlu/ Lelihoğlu Artvin> Salkımlı. Yusufeli> Taşkıran.


LEMAOĞLU Lama, Ensari Türkmeni oymağı. (ATANIYAZOV, 2005, s. 293)


Arapça lema: Parıltı, parlayış. (DEVELLİOĞLU)


Lama, Budizm ile bağlantılı ad. Budizm izleri bölgede oldukça fazladır.


Lemaoğlu Çaykara> Ataköy.


LEMOĞLU/ LEMLİOĞLU Arapça lem: Parlama, parıldama. (DEVELLİOĞLU)


Lemin, Selanik’te yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 385)


Lemoğlu / Lemlioğlu/Lem’inoğlu Beşikdüzü> Bayırköy. Çaykara> Uzuntarla. Demirözü> Demirözü.


LERMİOĞLU Dermioğulları, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Bayad Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 627)


Bu sülaleden Kurtuluş Savaşı’nda önemli başarılar sağlayan simalar çıkarmıştır.


Lermioğulları, “İlçede (Akçaabat), devlet hizmetinde en çok çalışan ve her savaşta en fazla şehit veren yurtsever kimselerdi.” (Muzaffer Lermioğlu, 2011, Akçaabat Tarihi, sayfa 110, Has Mat. -İsta.)
Lermioğlu Akçaabat> Dürbinar. Düzköy> Gökçeler. Tonya> Büyük, Kaleönü. Trabzon> Beştaş, Ortahisar.


LEROĞLU Leri, Gümüşhane’nin eski köyü. (Köylerimiz, 1968, s. 714) Gelinen yer.
Leroğlu Çaykara> Köknar.


LEROZLUOĞLU Leroz, Çayeli’nin köyü. Gelinen yer.


Lerozoğlu/ Lerozluoğlu Çayeli> Yaka-Yalı. Pazar> Yavuzköy. Rize> İslampaşa, Karayemiş, Kocatepe, Yenigüzel.


LESMUOĞLU Arapça lesme: Başörtüsü. Dokumacılık ile bağlantılı lakap.


Lesmuoğlu Yusufeli> Yaylalar.


LEVENTOĞLU Osmanlıda levent: Bahriyede kullanılan askerlerin bir nev’ine verilen addı. (PAKALIN, c. II s. 358)


Levend, 1450’li yıllarda Afyon’da Alayuntlu Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1614)
Leventoğlu/ Levendoğlu Akçaabat> Akçaköy. Arsin> Gölcük. Artvin> Beşağıl, Çarşı, Dere, Fıstıklı, Zeytinlik. Borçka> Kayadibi, Muratlı. Çayeli> Beşikçiler, Çeşmeli, Gürgenli, Haremtepe, Yıldızeli. Gümüşhane> Akçahisar, Bağlarbaşı, Çamlı, Yaydemir. İspir> Devedağı. Kelkit> Örenbel. Rize> Ekmekçiler. Şavşat> Eskikale, Pınarlı, Yoncalı. Şiran> Günyüzü, Kozağaç. Trabzon> Çukurçayır, Doğançay, Gülbaharhatun, Hızırbey, Pazarkapı, Toklu. Vakfıkebir> Yalıköy. Yusufeli> Kılıçkaya, Serinsu.


LEYLİOĞLU Leyler, iskânlarda adı geçen İnallu Türkmeni aşireti. (BAYAR, 1994, s. 95)
Arapça leyli: Geceye ait. (ÇAĞBAYIR)
Leylioğlu Ergin.


LEZGİOĞLU “Dağıstan’ın güneydoğusunda yaşayan Lezgiler, Samur ırmağının orta ve yukarı mecralarında ve Şamah yöresine kadar uzanan alanda yayılmışlardır. Dargi, Lak ve Avarlarla komşu olan Lezgiler Rutul, Agul, Çakur, Tabasaran gibi alt kollara ayrılmışlardır.” (TAVKUL, 2007, s. 178)
Lezgiler, Kars ve Erzurum sancaklarında ikamet etmişlerdi. (TÜRKAY, 1979, s. 114)


Lezgi, 1500’lü yıllarda Ankara’da yerleşim yeri. (AÇIKGÖZ, 2004, s. 142) Lezgiler mahallesi, İkizdere’nin Ballıköy’ünde.
Lezgioğlu Akçaabat> Sertkaya, Kemaliye. Araklı> Taşgeçit. Ardanuç> Aşıklar, Tütünlü. Artvin> Ballıüzüm. Aydıntepe> Çayırköprü. Bayburt> Güllüce. Dernekpazarı> Günebakan. Gümüşhane> Akpınar. Hopa> Kuledibi. İkizdere> Ballıköy. Kelkit> Çamur. Şiran> Kozağaç. Yusufeli> Dereiçi, Kılıçkaya.


LİDAROĞLU Lidar, Urfa’nın Bozova ilçesine bağlı Dikili köyünün eski adı. Gelinen yer.
Yavuz-Şah İsmail savaşından sonra çok Türkmen boyu bu bölgeleri terk etmiş, birçoğu İran’a dönmüş ve bir kesimi de Doğu Karadeniz yöresine gelmiştir.
Lidaroğlu Of> Sugeldi.


LİFİROĞLU Arapça nefir> boynuz boru > lifir: Zurna. (ÇAĞBAYIR) Folklorik ad.
Lifiroğlu Çaykara> Soğanlı. Maçka> Gürgenağaç.


LİGANALIOĞLU Lagana, Maçka’da yerleşim yeri. Gelinen yer.


Liganalıoğlu Trabzon> Gazipaşa.


LİKOĞLU Lik, Yörük Taifesi. (REFİK, 1989, s. 64)


“Lik, Osmanlının Kanuni döneminde Kerkük Sancağında bulunan bir cemaat ve ismini, Farsça “lek” denilen kuş isminden almıştır. Anadolu’nun birçok yerinde bulunan bu cemaat Türk’tür. Aralarında Allahverdi, Şahverdi, Kayıtmaz, Kara, Pirkulu, İmamkulu, Dönmez, Göçeri, Satılmış, Ocag, Karaca gibi Türkçe isimlerin çokluğu dikkati çekmektedir. 28 haneden müteşekkildir. Üzerine hane ve koyun vergisi olarak 1550 akçe yüklenmiştir.” (Kanuni Dönemi, mah. numaralı Kerkük Livası Mufassal Tahrir defteri)
Ahıska’nın doğusundaki Likh dağları. (KIRZIOĞLU, 1992, s. 16-17) Lik, Tuna’da yerleşim yeri. (DRAGANOVA, 2006, s. 78)
Likoğlu Akçaabat> Derecik, Doğanköy. Araklı> Özgen. Çayeli> Demirhisar, Erenler, Gürgenli, Kestanelik, Yenihisar, Yıldızeli. Aydıntepe> Kavlatan. Çaykara> Ataköy, Eğridere. Derepazarı> Esentepe, Kirazdağı, Tershane. Düzköy> Cevizlik. Hayrat> Taflancık. Hemşin> Nurluca. Köprübaşı> Beşköy. Of> Korkut. Rize> Değirmendere, Kale, Portakallık, Taşpınar. Tonya> Kaleönü. Vakfıkebir> Aydoğdu.


Lik ile bağlantılı sülaleler:


Likevoğlu İkizdere> Güneyce.


Likitoğlu Hayrat> Yarlı.


Lik-it: Likler, Türkmenler. Eski Türkçe –it eki çoğul edatıdır.
Likoçoğlu Of> Barış. Balkan kökenli olabilecek sülale.
Likotoğlu Köprübaşı> Beşköy.
Likodoğlu Maçka> Atasu.
Lik-ot: Likler. Eski Türkçe –ot, -od ekleri çoğul edatıdır.
Likozoğlu Trabzon> Erdoğdu.


Lik-oz. Likoz, Rize’nin Kokulukaya köyünün eski adı.
Likevaoğlu Kalkandere> A. Tatlısu.


Lik-va> Lik> ava. Ava: Ağa, efendi. (ÇAĞBAYIR) Lik ağası.


LİKOOĞLU/ LİKOSOĞLU Liko (yiğit oğlu), Abzah boyu. (KANBOLAT, 1989, s. 23)


Likos, Börü (ilig/ kurt anlamında) anlamında olup Saka Türklerinde ilbeyi. (AĞASIOĞLU, 2006, s. 30)


Mitolojide Likos, Gürcü ve Lezgilerin ataları kabul edilen Togoruna’nın oğlu. (Bİ, 2007, s. 314)
Arsin’ın Başdurak köyünde Likoslu (Rumca likos: Kurt ve katip tarafından Likos olarak yöre ağzına uydurulmuş olabilir) ve Ardeşen’in Tunca beldesinin Liko mahallesi vardır.
Likooğlu/ Likosoğlu Akçaabat> Aydınköy, Tütüncüler. Araklı> Pervane. Arsin> Başdurak. İspir> Çamlıkaya. Pazaryolu> Güneysu.
Likasoğlu Çarşıbaşı> Yavuz, Yeniköy.


LİLEPOĞLU Lil-ep. -ep, -epe eki, Gürcücede, Lazcada, Türkçede çoğul ekidir. Lilep: Liller.


Lilepoğlu Artvin> Oruçlu.


LİMANOĞLU Büyükliman, Vakfıkebir’in eski adı. Gelinen yer.
Limanoğlu Çamlıhemşin> Yazlıkköy. Gümüşhane> Kazantaş. Köprübaşı> Beşköy.


Limandaloğlu Vakfıkebir> Kemaliye, Yıldız.


LİMONCUOĞLU Limoncular, 1450’li yıllarda Menteşe sancağında Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1604) Limoncular, 1520’li yıllarda Menteşe sancağında Yörük taifesi. (KARACA, 2008, s. 440)


Limon, ön isim olarak Bulgar Türklerinde ad. (ACAROĞLU, 1999, s. 172)


Limon, 1500’lü yıllarda Aydın sancağında (YAZICI, 2002, s. 187) ve Limona, 1500’lü yıllarda Kefe’de yerleşim yeri. (ÖZTÜRK, 2000, s. 120) Bu bölgeden Doğu Karadeniz’e çok göçler olmuştur.


Limoncuoğlu Hopa> Sugören.


LİNOĞLU Lin, 1500’lü yıllarda Şam eyaletinde yerleşim yeri. (ÖKSÜZ, 2016, s. 41) Gelinen yer.


Linoğlu Düzköy> Çayırbağı.


LİTVAZEOĞLU Litv-aze, -aze, dze’den. “Gürcüce -dze eki Farsça olup zade anlamında soyadı unvanıdır.” Lit, Lik’ten. (Bk. Likoğlu)


Litvazeoğlu Şavşat> Yoncalı.


LİVANELİOĞLU Livane, Artvin’in Osmanlı devrindeki adı. Gelinen yer.


Livanelioğlu Aydıntepe> Sorkunlu. Yusufeli> Çeltikdüzü, Çevreli.


LİVAOĞLU Liva, 1450’li yıllarda Birecik sancağında Çepni Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1604)


Selçuklular döneminde liva: Sancak. (TURAN, 2012, s. 44) Liva, Osmanlı’da il-ilçe arası yönetim birimi, sancak.


Livaoğlu Yusufeli> Kılıçkaya.


LİVİROĞLU Lıvır: Çok konuşan. (ÇAĞBAYIR)
Liviroğlu Kelkit> Bezendi.


LİVOĞLU Eski Uygurca liv: Kurban yemeği. (CAFEROĞLU, 2011) Kutat Kubilig’de liv: Tepsi, sofra. Türkçe lıv: Devlet. (ATALAY, 1936)


Livoğlu Rize> Kale. Livroğlu İkizdere> Tozköy.


LOBUTOĞLU Arapça lobut: Hallaç (yün, pamuk kabartan kimse) tokmağı. Mesleki ad.


Lobat, Kumanova’da (Makedonya) yerleşim yeri. (ASLAN, 2016, s. 28)
Lobutoğlu Tonya> Kozluca.


LODA’NINOĞLU Loda: Küme, yığın. (ÇAĞBAYIR) Kıpçakça loda: Zahire yığını. (AKYOL, 1919, s. 110) Çiftçilikle bağlantılı lakap.


Lodanınoğlu Fındıklı> Gürsu.


LOKAOĞLU Loka, Saray Türklerinden. (LEZİNA)
Loka, 1500’lü yıllarda Bosna’da (YARDIMCI, 2004, s. 175) ve Yanya’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 489)
Lokaoğlu Kürtün> Cayra.


LOKCIOĞLU Türkçe –cı yapım eki almış sözcük. Lök, Avşar oymağı. (UÇAKCI, 2013, s. 222) Löklü, Reyhanlı Türkmeni kolu. (EFE, 2012, s. 132)
Kıpçakça lök: Deve. (TOPARLI) Lökçi: Deveci.
Lokcıoğlu Gümüşhane> Mescitli.


LOKENDEROĞLU Lok-ender. Lök, Avşar oymağı. (UÇAKCI, 2013, s. 222) Löklü, Reyhanlı Türkmeni. (EFE, 2012, s. 132)


Lokenderoğlu Çarşıbaşı> Pınarlı.


LOKMACIOĞLU Lokmacıoğlu, eski kayıtlarda Nazilli (TOPCU, 2014, s. 46) ve Denizli’de. (ÇEVİK, 2007, s. 44)


Lokmacı, cem törenlerinde bir hizmet birimi. (Karadeniz Black Sea, sayı 6, s. 58)
Lokmacıoğlu Şiran> Kavakpınar.


LOKMANOĞLU Lokman, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar kabilesi. (ADİLOĞLU, 2005, s. 162) Lukman, Yomut Türkmeni oymağı. (İLLİYEV, 2010, s. 22) Lokmanoğlu, iskânlarda adı geçen Türkmen aşireti. (BAYAR, 1994, s. 113)
Lokmanoğlu İspir> Aksu. Şiran> Dumanoluğu.


LOLOĞLU Loli, Türk oymağı. (LEZİNA)
Loloğlu Ardeşen> Merkez, Ortalan. Düzköy> Çal, Çayırbağı. Ordu. (GÜNAYDIN, 2011)


LOMOĞLU Lom, Olom Türkmen oymağının bozulmuş hali. “Loma, Ahıska kökenli sülale.” (BAYRAKTAROĞLU, 1992, s. 90)


Lom: Abartma, dokunaklı söz, boş söz. (EYUBOĞLU, 1995)


Lom, Bulgaristan’da sancak ve kaza. (SEZEN, 2006, s. 342) Lom, Bulgaristan’da Türklerin yaşadığı yerlerden. (ACAROĞLU, 1999, s. 172) Lom, Niğbolu ile Vidin’de (AYHAN, 2013, s. 280, 373, 475) ve Lome, Arhavi’nin Yolgeçen köyünün eski adı.


Lomoğlu Artvin> Yanıklı.


LOPYEOĞLU Lobiyalar, Çıldır kökenli sülale. (BAYRAKTAROĞLU, 1992, s. 87)
Lüpye, 1450’li yıllarda Adana’da Yüreğir Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1391) Gelinen yer.


Lopyeoğlu/ Lubvaoğlu Araklı> Kayaiçi. Of> Kıyıcık.


LOROĞLU/ LORCİOĞLU Lor, İran’da Türkmen kabilesi. (AKSÜT, 2012, s. 435) Lor, 1500’lü yıllarda Musul’da cemaat. (GÜNDÜZ, 1993, s. 25) Lor, zorunlu iskânlarda adı geçen Türkmen aşireti. (BAYAR, 1994, s. 95)


Eski Çin kaynaklarına göre “lo” yalnızca Türklerde görülen yoğurt cinsi (peynir) dir. (ÖGEL, 1992, s. 80) Kıpçakça lor: Peynir çeşidi. (SAFRAN, 1989)


Lor, Preveze’de yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 346)


Loroğlu/ Lorcioğlu Çayeli> Yıldızeli. Pazar> Hisarlı.


LOROZLUOĞLU/ LOROZOĞLU Loros, Yanya’da (Balkanlarda) kaza. (SEZEN, 2006, s. 342) Leroz, Çayeli’nin köyü. Gelinen yer.


Lorozluoğlu Pazar> Güneyköy, Hisarlı.


LORİLİOĞLU Lori, Bayburt’un eski köyü. (DAŞTAN, 1996, s. 31) Gelinen yer.


Lorilioğlu Demirözü> Gökçedere.


Loriağasıoğlu Demirözü> Beşpınar.


LOSTAROĞLU Losdar: Büyük yaba. (ÇAĞBAYIR) Çiftçilikle ilgili ad.


Lostaroğlu Hopa> Kuledibi, Sundura. Trabzon> Erdoğdu. Görele. (YÜKSEL, 2015)


LOYİZOĞLU (Bk. Layizoğlu)


LÖKOĞLU Lökoğlu, Musluca Türkmeni. (EMREN, 2018, s. 14) Löklü, Avşar boyunun Reyhanlı kolu. (UÇAKCI, 2013, s. 222) Löklü, Anadolu'da eşkıyalık olaylarına karışan Reyhanlu oymağı. (BELLETEN, sayı 211, 1990, s. 976)


Kıpçakça lök: İyi cins deve. (TOPARLI) DLT’te lök, bir ağaç çeşidi. Çağatayca lök: Kavı. İri. Tembel. (KUNOS, 1902, s. 142)


Lök, Yusufeli’nin Morkaya köyünün adı.


Lökoğlu Yusufeli> Darıca.


Lökgesoğlu Yusufeli> Darıca.


LÖZOLOĞLU Bölge dillerinde yalnızca Türkçede Ö-Ü sesleri vardır. Grekçede, Lazcada, Gürcücede, Ermenicede bu harfler yoktur. Löz-ol. Kıpçakça ol: Oğlu Lözol: Lözoğlu.


Lözoloğlu Yusufeli> Kılıçkaya.


LUBVAOĞLU (Bk. Lopyeoğlu)
LUGATOĞLU Arapça lügat: Kelimeler, sözler. (ÇAĞBAYIR) Güzel konuşan (mecaz).
Lugatoğlu Dernekpazarı> Gülen.


LUKO’NUNOĞLU Liko’dan bozma sözcük. (Bk. Likooğlu)


Luko’nunoğlu İkizdere> Diktaş.


LUKUMCIOĞLU Lukum, Lokum’dan. Osmanlıca’da O ve U sesleri bazen yer değiştirebilir.


Lokum: Maden ocaklarında bir deliğe yerleştirilmiş patlayıcı maddeler içinde ateşlemeyi başlatan fitilli kapsül ve dinamit kütlesi. (ÇAĞBAYIR) Lokumcu, bu düzeneği yapan.


Lokumiye, 1440’lı yıllarda Balkanlar’da yerleşim yeri. (İNALCIK, 2013, s. 135)


Lukumcioğlu Hopa> Dereiçi.


LULİOĞLU/ LULUOĞLU Luli, Türk boyu. (LEZİNA) Lulu, Maraş sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 327)


Lulu, 1200’lü yıllarda Büyük Selçuklu ve Zengiler devrinde Musul’da yönetici. (TURAN, 2012, s. 231)


Lulu, Dimetoka’da (Balkanlar) yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 159)


Luluoğlu/ Lulioğlu İkizdere> Diktaş. Şavşat> Pınarlı. Şebinkarahisar. (KIVRIM, 2015)


LUNKAROĞLU Lugar, Türkmen boyu. (İLLİYEV, 2010, s. 103)


Lugar, Hazar şehri. (ŞEŞEN, 2001, s. 71)


Lunkaroğlu Çaykara> Işıklı.


LUROĞLU Lur, Azerbaycan Türklerinden. (LEZİNA)
Luroğlu Şiran> Arıtaş.


LURSOĞLU Çağatay Türkçesinde lurs: Ağır, kaba. (ERBAY, 2008)
Lurçoğlu/ Lursoğlu Çayeli> Gürgenli. Çaykara> Baltacılı, Taşkıran, Ulucami.


LURZOĞLU Eski Uygur Türkçesinde lurzi: Topuz. (CAFEROĞLU, 2011) Lurz, Gürz’den.
Lurzoğlu Sürmene> Muratlı.


LUTOĞLU Kafkas Malkar Türklerinde lüt: Fakir. (PEKACAR, 2011)


Lutoğlu Pazar> Güneyköy.


LÜKOĞLU Lükçe, 1500’lü yıllarda Ulu Yörüklerden. (ŞAHBAZ, 2018, s. 100)


(Bk. Lökoğlu) Osmanlıca’da O/ U sesleri yer değiştirebilir.
Lükoğlu Hayrat> Balaban.


LÜLEOĞLU/ LÜLECİOĞLU Lule, Türk kabilesi. (LEZİNA) Lülüoğlu, zorunlu iskânlarda adı geçen Türkmen aşireti. (BAYAR, 1994, s. 109)
Farsça lule: Nazik. (ÇAĞBAYIR)
Lüle, 1500’lü yıllarda Eskişehir’de yerleşim yeri. (AÇIKGÖZ, 2004, s. 149) Lüle, Nahcivan’da mahalle. (ÖZKAN, 2012, s. 125)


Lülecioğlu/ Lüleoğlu Akçaabat> Kuruçam. Ardanuç> Tepedüzü. Aydıntepe> Y. Kırzı. Bayburt> Arpalı, Tuzcuzade. Dernekpazarı> Kondu. Gümüşhane> Tuzcuzade. İspir> Yedigöze. Trabzon> Gazipaşa, Gülbaharhatun. Rize> Ortapazar.


LÜLÜOĞLU Lulular, Türk boyu. (ZEKİYEV, 2007, s. 101) Lulu, Yörük taifesinde. (TÜRKAY, 1979, s. 570)
Lülü, Selçuklu beyi. (TURAN, 2012, s. 231)
Lulu, 1500’lü yıllarda Yenişehir’de (Bursa) iskân merkezi. (ASLANTÜRK, 2007, s. 37)
Lülüoğlu Trabzon> Pazarkapı.


LÜROĞLU Lur, Azerbaycan Türklerinin İnallu kolu kabilesi. (LEZİNA)
Lüroğlu Çaykara> Yeşilalan, Ulucami.


Lürcoğlu Çaykara> Baltacılı.


LÜSÜNKLÜOĞLU Lüsunk, Bayburt’un eski köyü. (ÖZGER, 2007, s. 354) Gelinen yer.


Lüsünklüoğlu Bayburt> Uluçayır.


LÜTFÜOĞLU Lütfi, eski kayıtlarda Niğbolu sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 571)
Lütfi, Tuna’da (DRAGANOVA, 2006, s. 83) ve Lütfüköy, Kefe livasında yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 105)
Lütfüoğlu Ardanuç> Sakarya. Çamlıhemşin> A. Şimşirli. Fındıklı> Saat. Gümüşhane> Eskibağlar. Trabzon> Ağıllı, Gazipaşa. Yusufeli> Yaylalar.


MACAROĞLU Kostantin, Macarlara hep Türk diyordu. (KURAT, 1937, s. 3) Mazaroi adı ile verilen Macar adı çeşitlemelerinde Mazarous, Bazarous, Matzaroi ve Mazoulis adları sıralanır ve Mazera adı Macarlara dayanır. (KARAGÖZ, 2006, s. 158)


“Osmanlı döneminde pek çok Macar bazen bütün köy halkı Anadolu’ya sevk edilirdi. Orada 15-20 yıl hizmetten sonra azat edilirler veya Müslümanlığı kabul ederek Türkleşirdi. Sivas Yörükleri arasında bugün de Macar adlı bir oymak, Giresun yanında Macarlı köy adı, Balıkesir’de ise Macarlar köyü vardır.” (RASONYI, 1993, s. 213)
Altınordu döneminde Kafkasya çevresinde bağ ve bahçeleri ile meşhur Macar şehri yer almıştır. (RASONYI, 1993, s. 224) Macarların, Karadeniz kuzeyinde Bulgarlarla, Hunlarla yakın ilişkileri ve Alanlarla komşulukları olmuştur. (KAFESOĞLU, 1984, s. 164)


İçel sancağına iskân edilenler arasında Macaroğulları da bulunmaktadır. (TÜRKAY, 1979, s. 114)
Nusaybin’de Beyt Macar (Macarzade) sülalesi vardır.
Macarlar, Balıkesir ve Bulgaristan’da yerleşim yeri. (ÇAVUŞ, 1990, s. 168) Macar, Antalya’da eski nahiye. (SEZEN, 2006, s. 243) Macara, Torul’un köyü. (SAYLAN, 2012, s. 28)
Macaroğlu Artvin> Varlık. Gümüşhane> Esenyurt. İkizdere> Rüzgârlı. Sürmene> Çarşı (1835). Trabzon> Hızırbey. Ünye (BACACI, 2011); Görele (YÜKSEL, 2015); Şebinkarahisar (KIVRIM, 2015); Giresun (EMECEN, 2015); Boyabat’ta. (YILMAZ, 2018, s. 33)


Macaryüzbaşıoğlu Trabzon> Ortahisar.


MACELOĞLU/ MAÇELOĞLU Arapça macel: Menzile ulaştıran yol. (DEVELLİOĞLU)
Maceloğlu Hayrat> Sarmaşık. Of> Çaltılı.


MACUNOĞLU Macunlu, Türkmen oymağı. (TÜRKAY, 1979, s. 571)
Macuncu, 1500’lü yıllarda mesleki ad. (EMECEN, 2013, s. 77)
Macun, 1400’lü yıllarda Ankara’da yerleşim yeri. (ERDOĞAN, 2004, s. 190)
Macunoğlu İspir> Yeşilyurt.


MAÇAHELOĞLU Borçka’da yerleşim yeri. Gelinen yer.


Maçaheloğlu Hopa> Bucak.


MAÇANOĞLU Macan, Kütahya, Saruhan… sancaklarında konar/ göçer Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 571)
Maçanoğlu, Denizli’nin eski sülalelerinden. (ÇEVİK, 2007, s. 142)
Maçanoğlu Gümüşhane> Pirahmet.


MAÇHETOĞLU Maçhetler, Yusufeli’nin Altıparmak köyünün mahallesi.


Maçhetoğlu Yusufeli> Altıparmak.


MAÇİOĞLU Maçi, 1450’li yıllarda Karaman vilayetinde Yörük yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 910) Gelinen yer.


Maçioğlu Kalkandere> Yokuşlu. Şavşat> Cevizli.


MAÇKALIOĞLU Trabzon> Çarşı, Gazipaşa, Kemerkaya. Gelinen yer.


MAÇOĞLU Türkçe maç: Mutlu. (ZEKİYEV, 2007, s. 173)


Maçu, Macarlara işaret eden yer adı. (BİLGİN, 2002, s. 75) Maçiko, Drama’da (s. 167) ve Macular, Balkanlarda yerleşim yeri. (AYDIN, 1992, s. 147) Gelinen yer.


Maçoğlu Bayburt> Çayıryolu, Ozansu. Demirözü> Bayrampaşa. Maçka> Hamsiköy.


Maçoloğlu Hopa> Çavuşlu.


Maç-ol: Mutluoğlu, Macaroğlu. Kıpçakça ol: Oğul.


Maçuçoğlu Çamlıhemşin> Topluca.


Maçuk, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar kabilesi. (ADİLOĞLU, 2005, s. 145)


MADANOĞLU Madan, Türkmen oymağı. (LEZİNA) Madanlı, Ankara ve Kastamonu sancaklarında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 114) Madanlı, zorunlu iskânlarda adı geçen Türkmen aşireti. (BAYAR, 1994, s. 96)
İbranice madan: Bilim adamı, alim, bilgin. (BENYAKAR) Hazar Türklerinin hatırası.
Madan, Tuna’da (DRAGANOVA, 2006, s. 79);Vidin sancağında (AYHAN, 2013, s. 122) ve Madanlar, Kütahya’da eski yerleşim yeri. (TMYK, 1946, s. 1217)
Madanoğlu Şalpazarı> Pelitçik.


MADENCİOĞLU Madenci, Türkmen oymağı. (HÜRMÜZLÜ, 2006, s. 165) Madençi, Irak Türkmenlerinden. (SAATÇI, 1999, s. 298)


Madencioğlu Torul> Harmancık.


MADUROĞLU/ MADURLUOĞLU Madır, eski Türk boylarından. (ZEKİYEV, 2007, s. 314) Madır, Altay Türklerinden. (ORKUN, 2011, s. 26)
“Mador, Madır, Mader… bu adların tamamı, Türk Hakanlığı döneminde oldukça geniş bir alana yayılan tek ve aynı Türkçe etnonimin varyantlarıdır. (s. 84) Madır, eski Türk boyu.” (ZEKİYEV, 2007, s. 314)
Madura, Hindistan’da kurulan Türk sultanlığı. (İNGENÇ, 2010, s. 382)


Madr, Horasan’da eski yerleşim yeri. (ORHAN, 2007, s. 92) Madur, 1600’lü yıllarda İspir’de (İNBAŞI, 2014, s. 35) Madır, 1450’li yıllarda Simav’da (DALGALI, 2008, s. 148); Madur, 1500’lü yıllarda Bayburt’ta yerleşim yeri (MİROĞLU, 1975, s. 111) ve Sürmene’de mahalle.


Madurluoğlu/ Maduroğlu Çaykara> Ataköy. İspir> Düzköy.


MAFOĞLU Maf, Çiçekli Türkmenlerinin oymağı. (LEZİNA)
Arapça maf: Duygusuz. (ÇAĞBAYIR)
Mafoğlu Maçka> Dikkaya, Güzelyayla.


MAFRATOĞLU/ MAFRALIOĞLU Mafatlı, eski kayıtlarda Erzincan kazası ile Erzurum sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 571)


Arapça mafat: Kaybolan. (ÇAĞBAYIR)
Mafratoğlu/ Mafralıoğlu Çamlıhemşin> Çat, Ortaklar. Demirözü> Merkez. Rize> Karasu.


MAĞUNACIOĞLU / MAGUNACIOĞLU Mağuna-cı. Türkçe –cı yapım eki almış sözcük. Mağun, Rakka ve Sivas sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 572)


Mağunacı Çayeli> Sırt, Yamaç.


MAĞALOĞLU Magal, 1450’li yıllarda Kütahya sancağında Salur Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1605) Mağallar, Yörük cemaati. (SAKİN, 2010, s. 371)


Arapça mağal: Koyunların kırda dinlendiği yer. (ÇAĞBAYIR)


Mağaloz, Rize’nin Camidağı köyünün adı.


Mağaloğlu Yusufeli> Demirkent.


MAĞOĞLU Mağalı, Türkmen kolu. (LEZİNA) Mağ, Azerbaycan’da yaşamış Fars veya Türk kökenli halk. (TRUS, C. I s. 169)
“Herodotos’un verdiği bilgilere göre, Kafkas dağlarının arasındaki düzlüklerde Mağa, Muki, Muga adlı kavimler yaşamıştır. Maglar ruhban sınıfını teşkil ediyordu. Büyücü rahip yani kam/ şaman idiler.” (HÜSEYNOVA, 2011, s. 19)


Bilge Kağan Anıtlarında mag: Alkış, övgü. (SİMİÇ, 2005)
Mağoğlu Of> Çataldere.


MAĞRİPLİOĞLU Cezayirli, Mısırlı, Arabistanlı, Tibetli, Hindistanlı… gibi sülaleler bölgede vardır. Osmanlılarda mağrib: Cezayir, Fas, Tunus bölgesine verilen umumi isim. (SERTOĞLU, 1986, s. 206)


Mağriblioğlu Rize> Alipaşa.


MAHALOĞLU/ MAHALESOĞLU Mahal, 1500’lü yıllarda Bozok livasında Demircilü Türkmeni taifesi. (SAKİN, 2010, s. 245) Mahal, 1500’lü yıllarda Bozok sancağında Dulkadirli Türkmeni Demircili kolu aşireti. (SARI, 2015, s. 141)
Mahal: Dik kafalı. (ÇAĞBAYIR)


Mahaloğlu Rize> Hayrat.
Mahalesoğlu Sürmene> Orta.


–es eki katip tarafından ilave edilmiştir.


MAHANOĞLU Mahan, Kayı Türkmeni oymağı. (UÇAKCI, 2013, s. 53) Mahanlı, Diyarbakır, Rakka, Erzurum, Çıldır, Göle sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 578)
“Maanoğlu olayı: Lübnan Dürzilerinden Kızıllar (Maanoğlu) aşireti Yavuz döneminden beri sürekli ayaklanıyordu. Sürekli affedilerek Osmanlı yönetiminde tutulmaya çalışılıyordu. 1633'1erde bu bölge alınarak, Osmanlı ülkesine katıldıysa da. Maanoğlu Fahrettin Bey'in ayaklanma eylemleri durdurulamadı.” (ÖZ, 1992, s. 94);


Mahan, Fergana (AYDIN, 1989, s. 84); Malatya (ERDÖNMEZ, 1995, s. 96) ve Erguvan kazasında yerleşim yeri. (ERDÖNMEZ, 1995, s. 96) Mahan’da, 1600’lü yılında Erzurum’un köyü. (İNBAŞI, 2014, s. 22)
Mahanoğlu Arsin> Oğuz. Derepazarı> Sandıktaş.


MAHAROĞLU Mahara, Kıpçak kökenli Kafkas Malkar Türklerinde bir boy. (ADİLOĞLU, 2005, s. 205)


Kafkasya’da mahar: Bir dağ adı. (PRÖHLE, 1990) Eski Türkçe mağar: Çeşme, pınar. (ÇAĞBAYIR)


Maharoğlu Yusufeli> Yağcılar.


MAHÇUPOĞLU Mahcup: Utangaç, sıkılgan.
Mahçupoğlu Maçka> Anayurt, Bağışlı, Başar. Tonya> İskenderli, Sayraç.


MAHİOĞLU Mahi, İran’da Safevi devletini oluşturan en büyük oymağı olan Ustacaluların kolu. (SÜMER, Safevi Devleti, s. 162) Mahioğlu, Şehidli Türkmeni aşireti. (SAVAŞ, 2017, s. 278)


Arapça mahi: Yok eden, mahveden, perişan eden. (DEVELLİOĞLU) Mahiy, Kıpçak kökenli Malkarlarda sülale adı. (TAVKUL, 2000, s. 500)
Mahi, 1500’lü yıllarda Afyon’da yerleşim yeri. (BULDUK, 2003, s. 130)
Mahioğlu/Mayioğlu Artvin> Orta. Derepazarı> Bürücek, Uzunkaya. Çaykara> Köseli. İkizdere> Çifteköprü, Diktaş, Gürdere. Kelkit> Gödül, Gürleyik. Rize> Alipaşa, Değirmendere, Düzköy, Engindere, Fener, Üçkaya. Trabzon> Hızırbey.


MAHİROĞLU Mahiy, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar boyu. (ADİLOĞLU, 2005, s. 205)


Mayır, Yanya sancağında yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 198)


Mahiroğlu Ardanuç> Harmanlı. Artvin> Taşlıca. Gümüşhane> Akgedik.


Mahirelioğlu Bayburt> Çayırözü.


MAHMATLIOĞLU Mahmatlar, Türkmen oymağı. (LEZİNA)
Mahmat, Trabzon’un Geçit köyünün eski adı. Mahmadlar, Amasya’da yerleşim yeri. (ÇATAL, 2009, s. 36)


Mahmatlıoğlu Trabzon> Yeşilova.


MAHMULOĞLU Mahmul: Ağır ve oturaklı üslubu olan. (ÇAĞBAYIR)


Mahmuloğlu Çayeli> Yaka-Yalı.


MAHMURCUOĞLU Arapça mahmur: Dalgın bakışlı. (DEVELLİOĞLU)


Mahmurcuoğlu Hemşin> Mutlu.


MAHMUTOĞLU Mahmud, 1200’lü yılların sonunda Candaroğulları sahasında Yörük topluluğu. (ÇEVİK, 2012, s. 358) Mahmudoğlu, eski kayıtlarda Rakka, Karaman, Kırşehir, Kayseri, Maraş, Adana sancaklarında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 573) Mahmutlar, 1450’li yıllarda Konya sancağında ve Karaman vilayetinde çok yaygın Eymür ve Alayuntlu Türkmenleri cemaati. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1611) Mahmutlu, zorunlu iskâna tabi tutulan Türkmen oymağı. (ORHONLU, 1963, s. 70) Mahmudlu, Rumeli’de Yörük cemaati. (AYHAN, 2013, s. 504)


Mamudlu, Şah İsmail dönemi Safevi Devleti’nde yönetici kabile. (GÜNDÜZ, 2014, s. 33) Mahmutoğlu, Hacı Bektaş’a bağlı ocak. (AKSÜT, 2012, s. 95)


Mahmudoğulları, Kırcaali’de (Bulgaristan) yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 274)
Mahmutoğlu Akçaabat> Akdamar, Akören, Cevizli, Kaleönü, Kavaklı, Pulathane, Sertkaya. Araklı> Dul, Sularbaşı, Yiğitözü. Ardanuç> Anaçlı, Bulanık, Gümüşhane, Kutlu. Ardeşen> Beyazkaya, Pirinçlik, Yeniyol. Arhavi> Konaklı, Üçırmak, Üçler. Arsin> Işıklı, Oğuz, Yeniköy. Artvin> A. Maden, Bağcılar, Çimenli, Orta, Ortaköy, Pırnallı. Bayburt> Arpalı, A. Çımağıl, Camiikebir, Iğdır, Masatderesi, Uzungazi, Yeşilyurt, Zahit. Beşikdüzü> Anbarlı, Dağlıca, Korkuthan, Sayvan, Şarlı, Takazlı, Türkelli. Çamlıhemşin> A. Şimşirli, Kaleköy, Konaklar, Yolkıyı. Çarşıbaşı> Fener, Kaleköy. Çayeli> Buzlupınar, Demirhisar, Limanköy, Ormancık, Yenihisar. Çaykara> Ataköy, Köknar, Şahinkaya, Uzuntarla, Yaylaönü. Demirözü> Çiftetaş, Güneşli, Yazıbaşı, Y. Dikmetaş. Dernekpazarı> Taşçılar. Düzköy> Büyük, Çal, Çiğdemli, Gürgendağ. Fındıklı> Gürsu. Gümüşhane> Boyluca, Dölek, Kazantaş, Süle, Y. Alıçlı. Hayrat> Balaban, Kurtuluş. Hemşin> Bilen, Hilal, Mutlu. Hopa> Balıkköy, Çamlı, Esenkıyı, Kuledibi, Sugören, Yeşilköy, Yoldere. İkizdere> Çağrankaya, Rüzgarlı, Zafer. İspir> Karakarmış, Yeşiltepe. İyidere> Yalıköy. Kalkandere> Aksu, Fındıklı. Kelkit> A. Özlüce, Aydoğdu, Babakonağı, Balıklı, Bezendi, Devekorusu, Kızılca, Kozoğlu, Kömür, Küçükcami, Özen, Sarışeyh, Sökmen, Uzunkol, Yarbaşı. Köse> Bizgili, Kabaktepe, Merkez, Özbeyli. Maçka> Çağlayan, Ortaköy. Murgul> Akantaş, A. Küre. Of> Eskipazar, Örtülü. Pazar> Irmakköy, Kesikköprü, Kocaköprü. Pazaryolu> Akbulut, Büyükdere, Çatalbahçe, Konakyeri. Rize> Bıldırcın, Dağınıksu, Gölgeli, Kale, Köprülü, Pehlivantaşı. Sürmene> Çavuşlu, Balıklı, Çiftesu. Şalpazarı> Doğancı, Düzköy, Kabasakal, Karakaya, Sugören. Şavşat> Armutlu, Cevizli, Çayağzı, Çiftlik, Hanlı, Ilıca, Küplüce, Meşeli, Pınarlı, Şalcı, Yavuzköy. Şiran> Akçalı, Balıkhisar, Çamyurdu, Evren, Kavaklıdere, Örenkale, Yeniköy. Tonya> Çayıriçi, Kaleönü, Kalınçam, Karşular, Orta. Torul> Kirazlık, Kopuz. Trabzon> Ağıllı, Akoluk, Bengisu, Beşirli, Çağlayan, Çimenli, Çukurçayır, Düzyurt, Gazipaşa, Gölçayır, Gülbaharhatun, İnönü, Karlık, Ortahisar, Pazarkapı, Pınaraltı, Tos, Yalı, Yenicuma, Yeşilyurt. Vakfıkebir> Karatepe, Köprücek, Mahmutlu, Rıdvanlı. Yomra> Özdil, Sancak. Yusufeli> Alanbaşı, Cevizlik, Çeltikdüzü, Çıralı, Dokumacılar, Esenyaka, Havuzlu, Kirazalan, Köprügören, Yamaçüstü, Yarbaşı.


Mahmut ile bağlantılı diğer sülaleler:
Lemahmutoğlu Çaykara> Yeşilalan.


Mahmutağaoğlu Artvin> Ahlat, Hamamlı. Çayeli> B. Taşhane, Yaka-Yalı. Gümüşhane> Bağlarbaşı. Hopa> Ortahopa, Sugören. Kelkit> Çömlekçi.
Mahmutbayraktaroğlu Yusufeli> Havuzlu.


Mahmutceboğlu (Bk. Çepnioğlu)
Mahmutcepoğlu (Bk. Çepnioğlu)
Mahmutçepoğlu (Bk. Çepnioğlu)
Mahmutçebioğlu (Bk. Çepnioğlu)
Mahmutdayıoğlu Arsin> Gölgelik.


Mahmutefendioğlu Ardanuç> A. Irmaklar. Kelkit> Büyükcami. Rize> Tophane.
Mahmutkethudaoğlu Kürtün> Ekinciler.
Mahmutpaşaoğlu Trabzon> Karlık.


Mahmutreisoğlu Fındıklı> Fındıklı.


Mahmutyazıcıoğlu Fındıklı> Fındıklı, Yeni. Hopa> Kuledibi, Sundura.


MAHNALIOĞLU Arapça mahna: Kusur, eksiklik. (ÇAĞBAYIR) Macarca magna: Büyük. (KAFESOĞLU, 1984, s. 164)
Mahnalıoğlu Çaykara> Şahinkaya. Derepazarı> Tershane. Sürmene> Çarşı, Küçükdere.


MAHOOĞLU Maho, 1450’li yıllarda Erzurum sancağında Dodurga Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1616) Maho, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar Türklerinde kabile. (ADİLOĞLU, 2005, s. 150)


Maho, Batum’da köy ve 1500’lü yıllarda Çermik sancağında köy. (GÜNDÜZ, 1993, s. 115)


Mahooğlu Derepazarı> Sandıktaş. Yusufeli> Yamaçüstü.


MAHRABELOĞLU Mahra-Bel. Arapça mahra: Değerli kimse. (DEVELLİOĞLU)


Mahrabeloğlu Rize> Ekmekçiler, Küçükçayır, Küçükköy, Tuğlalı.


MAHURALIOĞLU Mahura, Araklı, İkizdere ve Maçka’da köy. Gelinen yer.
Mahuralıoğlu Arsin> Işıklı. Derepazarı> Bürücek, Yanıktaş. Hayrat> Yırca. Rize> Fener.


MAHZENLİOĞLU Mahzen, Derepazarı’nın Sarıyer mahallesinin eski adı. Gelinen yer.


Mahzenlioğlu Ardanuç> Ovacık.


MAİKOĞLU Mahik, Yusufeli’nin Çeltikdüzü köyünde yerleşim yeri. Gelinen yer.
Maikoğlu İyidere> Köşklü. Of> Gürpınar.


MAİLOĞLU Mayıl, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar Türklerinde kabile. (ADİLOĞLU, 2005, s. 150)


Mail, Gagauz Türklerinde soy ad. (MANOV, 2001, s. 209)
Mailoğlu Çaykara> Ulucami. Köprübaşı> Beşköy.


MAKACAOĞLU Maka-ca. Maka, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar boyu. (ADİLOĞLU, 2005, s. 205) Farsça ca: Yer, mekân, mevki. (DEVELLİOĞLU) Yer adı ile bağlantılı lakap.
Makacaoğlu Çaykara> Şahinkaya.


MAKARACIOĞLU Makara, Osmanlı ordusunda savaş sırasında yardımcı hizmet görenlerden bir sınıf. (AYHAN, 2013, s. 53) Askeri sülale.


Makaracıoğlu Trabzon> İnönü.


MAKAROĞLU/ MARKAROĞLU Markaroğlu,1834 yılı nüfus yazımında Makar olarak kayıtlıdır ve doğrusu budur.
Makar, Kıpçak boyu. (LEZİNA) Makar, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar Türklerinin bir kolu. (TAVKUL, 2007, s. 240) Makar, Başkurt oymağı. (RUDENKO, 2001, s. 67) Makarlar, eski kayıtlarda Bozok, Maraş, Karaman, Adana, Edirne ve Paşa sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 574) Makarlu, 1450’li yıllarda Tarsus sancağında Kınık Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1617)


Makar-aç, Bilge Kağan Anıtlarında has isim. (TEKİN, 2003) Makar, Kafkasya’da şehir. (BERKOK, 1958, s. 142)


Türkçe makar: Kısa boylu, genç adam. (GÖKTÜRK, 1974, s. 15) Kazakça makar: Kısa boylu. (KENESBAYOĞLU) Çağatay Türkçesinde makar: Civan, genç, yiğit. (KUNOS, 1902, s. 143) Arapça makar: İkamet edilen yer. (ÇAĞBAYIR) Kafkasya’da Kumuk-Balkar Türklerinde makar: Ladin ağacı. (NEMETH, 1990) İbranice makar: Tanıdık, akraba. (BENYAKAR) Hazar Türkleri hatırası. Yörede (Hopa) düğün alayı anlamındaki makar sözcüğü, akraba adı olamayacağı açıktır.


Makar, 1100’lü yıllarda Bitlis’in Mutki ilçesinin köyü. (YAŞA, 1992, s. 95) Makar, yaygın yer adı.


Makaroğlu/ Markaroğlu Araklı> Çamlıtepe, Özgen (kör hane), Pervane. Borçka> Çayli. Hopa> Balıkköy, Yoldere.


MAKASOĞLU Makas, Türklerin harpte kullandıkları toplardan biri. (AYHAN, 2013, s. 49) Askeri sülale.


Makas, “kesmek”ten. (EYUBOĞLU, 1995)


Mağas, Alanların başkenti. (GOLDEN, 2006, s. 111) Mekas, Filibe’de (AYHAN, 2013, s. 289) ve Makası, Amasya’da yerleşim yeri. (ÇATAL, 2009, s. 33)


Makasoğlu Çayeli> Yanıkdağ. Yusufeli> Bıçakçılar.


MAKİLOĞLU Arapça makıl: Sığınacak yer. (DEVELLİOĞLU)
Makil, 1500’lü yıllarda Bitlis’te yerleşim yeri. (YILMAZ, 2010, s. 40)
Makiloğlu Of> Çaltılı, Karabudak.


MAKİOĞLU/ MAKİLİOĞLU Makı, Kazak boyu. (İSMAİL, 2002, s. 152) “XVII. Asır başlarında Trabzon sahil kesimlerine sık sık Kazak akınlarına maruz kalması ve yapılan tahribat nedeniyle Of nüfusunda azalmaya sebebiyet vermişlerdir.” (TRUS, c. 1 s. 154)
Mekilü, 1450’li yıllarda Diyarbakır sancağında Bozulus Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1638)


İtalyanca maki: Akdeniz bölgesinin bodur ağaç kümesi. Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar Türklerinde makı: Toklu, kuzu. (TAVKUL, 2000) Ermenice maki: Dişi koyun.


Maku, Revan eyaletinde (BİLGE, 2015, s. 580) ve Mako, Macaristan’da köy. (BİLGE, 2010, s. 108)


Maki, Azerbaycan’da kurulan hanlık. (İNGENÇ, 2010, s. 366) Maku, Azerbaycan’da Türklerin yerleştiği ilk bölgelerden biri. (SARAY, 2010, s. 69)


Maki, Of’un Yığa köyünün mahallesi.


Maku, Revan eyaletinde (BİLGE, 2015, s. 580) ve Mako, Macaristan’da köy. (BİLGE, 2010, s. 108)


Makilioğlu/ Makioğlu Bayburt> Konursu. Hayrat> Balaban. Of> Çaltılı.


MAKİROĞLU Arapça makir: Mekr eden, hileci. (DEVELLİOĞLU)
Makiroğlu. Kalkandere> Yokuşlu. Of> Bayırca Rize> Kaplıca.


MAKOĞLU Mak, Peçenek oymağı. (RASONYI, 1984, s. 73) Mag, Azerbaycan halklardan. (TRUS, c I s. 169)


Mag, Macar sarayında ileri gelen Peçeneklerden biri. (KURAT, 1937, s. 253) Gazi-Kumuk Türklerinde mak: Geri kalan. (EREL, 1961, s. 36) Bulgarca mag: Büyücü. (KARAAĞAÇ, 2008) Altay Türklerinde mak: Şan, ün. (NASKALİ, 1999) Çağatayca mak: Övgü, takdir. (ERBAY, 2008) Bilge Kağan Anıtlarında mag: Alkış, övgü. (SİMİÇ, 2005, s. 87)


Mak, Dokuzoğuzların şehri. (ORHAN, 2007, s. 182) Maklar, Ohri sancağında (Balkanlar) yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 147) ve Mak, Kırım’da yer adı. (DOĞRU, 1987, s. 90)


Mak, Dokuzoğuzların eski yerleşim yerlerinden biri. (ORHAN, 2007, s. 182)


Makoğlu Fındıklı> Yeni, Yeniköy. Hopa> Çamlı. Maklıoğlu Rize> Yiğitler (kör hane).


Makuloğlu Arsin> Gölgelik, Işıklı. Maçka> Dolaylı. Trabzon> Dolaylı.


Mak-ul. Çok Türkçe ağızlarda ul: Oğul. Makul: Makoğlu.


MAKOOĞLU Mak, Peçenek oymağı. (RASONYI, 1984, s. 73)


Mako, Osmanlı döneminde Türklerin Macaristan’da yoğun olarak yerleştiği şehir. (TAKATS, 1970, s. 6) Mahko, 1500’lü yıllarda Harput sancağında köy. (GÜNDÜZ, 1993, s. 142) Gelinen yer.


Makooğlu Bayburt> Balca.


MAKSUTOĞLU Maksudlu, Irak Türkmenlerinden. (SAATÇI, 1999, s. 298) Maksud, Bayad Türkmeni kolu. (BOSTANCI, 1998, s. 71) Maksudlu, 1500’lü yıllarda Gence-Karabağ Eyaletinde Türkmen oymağı. (NECEFLİ, 2010, s. 11)


Maksutoğlu Bayburt> Alapelit, Söğütlü, Tuzcuzade. Kelkit> Dayısı, Köycük. Kavaklıdere.


MALAMANOĞLU Malamanlu, 1500’lü yıllarda Kayseri sancağında Türkmen oymağı. (İNBAŞI, 1992, s. 112)


Melemen, Odunpazarı’nın (Eskişehir) köyü.
Malamanoğlu İspir> Yeşilyurt.


MALBASTIOĞLU Çiftçilikle ilgili terim.


Malbastıoğlu Çayeli> Çataldere.


MALCANOĞLU Malcan, Kazak Türklerinde kabile. (LEZİNA)
Moğolca malcan: Saçsız. (LESSING)


Malcan, Manastır livasında (Balkanlar) yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 196)
Malcanoğlu Yomra> Şanlı.


MALEZOĞLU Malez: Mısır unundan yapılan bir çeşit yemek. Sülale adı olması zordur.


Males, Kırım’da yer adı. (DOĞRU, 1987, s. 91) Kırımdan bölgeye çok göçler olmuştur.


Malezoğlu Of> Bölümlü. Malizoğlu Rize> Hamidiye.


MALGEBEZOĞLU Mal-gebez. Gebez: Zayıf ve cılız kişi. (ÇAĞBAYIR)
Malgebezoğlu Akçaabat> Akdamar, Fıstıklı, Yenşiltepe.


MALHASOĞLU Malhas, Çiftçilikle ilgili terim.


Malhas, Ağrı’nın köyü. (Köylerimiz, 1968, s. 717) Gelinen yer.


Malhasoğlu Fındıklı> Aslandere.


MALKOÇOĞLU Malkoç, 1450’li yıllarda Bolu sancağında Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1618) Malkoçlu, Silivri kazasında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 574)


“Kanuni’nin Arnavutluk Beylerbeyi Malkoçoğlu Ali Bey’e gönderdiği bir fermanda iki önemli noktaya dikkat çekmektedir. Bunlardan birincisi mutlak manada adaletin sağlanması, ikincisi halk yoksullaşmaya başladığı anda vergi alınmaması ve İstanbul’dan maddi destek istenmesi yolundadır.


Malkoçoğlu Ali Bey Hacı Bektaş Dergahının bir bölümünü yaptıran ünlü devlet adamlarından biridir.” (YALÇIN, 2014, s. 47)


Malkoç, İmparatorluk döneminde Akıncı ocağının komutanı. (ÇAĞBAYIR) Malkoçoğlu Alibey, Yavuz döneminde Sofya’da sancak beyi ve Malkoçoğlu Tur Ali Bey, Silistre sancak beyi. (GÜNDÜZ, 2013, s. 132) Meşhur akıncı beylerinden Malkoçoğlu Bali bey. (PAKALIN, c. I s. 40) Malkoç, tarihi Türk kişi adı. (ATALAY, 1936) Malkoç, 1500’lü yıllarda Gagauz Türklerinde soy ad. (CEBECİ, 2008, s. 59) Mısır beylerbeyi olan ve sert mizacı yüzünden Yavuz diye anılan Malkoçoğlu Ali Paşa sadrazam oldu. (LAMARİNE, 2008, s. 580)


Malkoç: Bir yerin, kalenin koruyucusu, savunucusu. (ACAROĞLU, 1999, s. 175)


Malkoçoğlu mahallesi, Arsin’in Işıklı köyünde. Malkoc, Tuna’da (DRAGANOVA, 2006, s. 84); Malkoçoğlu Bali Bey vakfı Bulgaristan’da; Malkoç, Dimetoka, Selanik, Kırcaali, Varna, Silistre’de (AYHAN, 2013, s. 203, 159, 274, 307, 344, 456); Malkoçgöl, Romanya’da (PENİŞOARA, 1998, s. 165); Malkoçlu, 1450’li yıllarda Aydın sancağında (SARIKAYA, 2014, s. 76); Malkoç, 1500’lü yıllarda Eskişehir’de (AÇIKGÖZ, 2004, s. 149); Edirne’de (BOZLAK, 2008, s. 36) ve Malkoç, 1575 yılında İzmir’in köyü. (GOFFMAN, 1995, s. 22)
Malkoçoğlu Akçaabat> Eskiköy, Pulathane, Salacık. Araklı> Bereketli, Taşönü. Arsin> Işıklı. Bayburt> Güllüce. Beşikdüzü> Bayırköy. Çaykara> Uzuntarla. Gümüşhane> Akhisar. Hopa> Koyuncular. Köprübaşı> Akpınar, Çifteköprü, Gündoğan, Güneşli. Köse> Merkez. Maçka> Çeşmeler, Yukarıköy. Sürmene> Aksu, Koyuncular. Tonya> Büyük, Kaleönü, Orta. Trabzon> Bahçecik, Gazipaşa, İskenderpaşa, Yalı.


MALKUOĞLU Malkı, Kusun Türkmeni oymağı. (BİLGİLİ, 2001, s. 205)


Malkur, Ilgın’da yerleşim yeri. (SARIYAR, 2015, s. 59)
Malkuoğlu Trabzon> Gözalan.


MALTAOĞLU Malta’dan gelen.


Maltaoğlu İkizdere> Tozköy. Of> Eskipazar.


MALOĞLU/ MALLIOĞLU Mal, Türk boyu. (CEVİZOĞLU, 1991, s. 123) Malılar, Türkmen oymağı. (HÜRMÜZLÜ, 2006, s. 165) Mal, Yörük cemaati. (KÜPELİ, 2000, s. 71)


Maloğlu/ Mallıoğlu Bayburt> Sakızlı. Şiran> Aksaray.


Malyusufoğlu Şiran> Başköy.


MAMACOĞLU Mamac, Kırşehir sancağında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 116) Mamac, Uluyörük cemaati. (BEŞİRLİ, 2008, s. 92) Mamaç, 1500’de Teke sancağında Yörük taifesi. (SARI, 2008, s. 406) Memaç, 1455 yılı Teke Sancağında Yörük cemaati. (ÜNAL, 1996, s. 225)


Mamacoğlu Şalpazarı> Doğancı, Dorukiriş. Tonya> Çayıriçi. Mamaçoğlu, Kürtün> Süme (kör hane).


MAMAKOĞLU “Mamakoğlu, Bayındır boyunun aşireti. Adını, Doğu Türkistan Kaşgar bölgesinden getiren Mamık adlı bir Türk şehzadesinden almıştır.” (UÇAKCI, Üçoklar, s. 20) Mamak, 1450’li yıllarda Saruhan sancağında İğdir Türkmeni oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1619)
Mamak, tarihi Türk kişi adı. (ATALAY, 1936) Mamak, Kırım’da önemli Tatar boyunun reisi. (FISHER, 2009, s. 23) Mamak: Altın Ordu hükümdarı (SÜMER, Oğuzlar, s. 360) Mamak, Türk prenslerinden. (GÜLENSOY, 2015, s. 309) Mamak, Türkçe ad olup, Memluklu beyi. (SÜMER, Şahıs Adları, s. 390)


Mamak, Candaroğlu yöresinde Türkçe iskân birimi. (ÇEVİK, 2012, s. 356)
Mamakoğlu Çaykara> Karaçam, Ulucami.


MAMALOĞLU Mamal, Türkmen aşireti. (YAVUZ, 1968, s. 76)


Mamaloğlu Ardeşen> Pirinçlik.


MAMAOĞLU Mama, Kıpçak boyu. (LEZİNA) Mamalı, eski kayıtlarda Haleb, Karaman, Aydın, Bozok, Sivas, Diyarbakır, Çorum, Rakka, Kütahya, Konya, Çorum sancaklarında konar-göçer Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 574) Mamalu, 1450’li yıllarda Diyarbakır, Birecik, Bursa, Mardin ve Maraş sancaklarında yaygın Kayı Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1619) Mamalu, zorunlu iskâna tabi tutulan Türkmen oymağı. (ORHONLU, 1987, s. 84)


Mamalu, eşkıyaları takibe memur edilen oymak. (ORHONLU, 1987, s. 42)


Mama, Türk kişi adı. (ATALAY, 1936) Mama Hatun, Erzurum’u yöneten Saltuk Bey’in kızı. (TURAN, 1980, s. 17) DLT’te mama: Harman öküzü. Kıpçakça mama: Yaşlı kadın çağrıldığında söylenen kelime. (CAFEROĞLU, 1931) Çağatayca mama: Nine. (GÜZELDİR, 2002) Gürcüce mama: Baba. Hintçe mama: Dayı. (KIDAMBI, 2013, s. 257)


Mama, Tırhala’da mahalle (AYHAN, 2013, s. 442) ve 1450’li yıllarda Konya’da Bayındır Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 713)


Mamaoğlu Ardanuç> Cevizli. Demirözü> Eymür. Maçka> Hamsiköy. Torul> Kocadal.


MAMATİOĞLU Kökü Mamat olan kelime. (Bk. –i eki) Mamat, Kıpçak Türkü kabilesi. (LEZİNA) Mamat, Van eyaletinde göçer Ulus Ekrat taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 116)


Mamat, Kazak Türklerinde kişi adı. (JANUZAQOV, 2003, s. 45) Eski Uygurca Mamat-çin: Özel ad. (CAFEROĞLU, 2011) Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar Türklerinde mammat: Yardımlaşma. (TAVKUL, 2000)


Mamat, Kırım’da yerleşim yeri.


Mamatgil, Posof’ta sülale. (BAYRAKTAROĞLU, 1992, s. 90)


Mamatioğlu Borçka> Yeniyol. Güneysu> Ulucami. İkizdere> Zafer.


MAMİKOĞLU Mamık, Argın Türklerinin kabilesi. (LEZİNA) Mamiki, 1450’li yıllarda Diyarbakır sancağında Yörük cemaati. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1620)


Mamık, Kazan hanlarından. (GÜLENSOY, 2015, s. 310) Kıpçakça mamık: Pamuk. (TOPARLI)


Mamikoğlu/ Mamikooğlu İkizdere> Diktaş. Rize> Dörtyol.


MAMİNOĞLU Mamın, Adige kabilesi. (LEZİNA)


Mam’inoğlu. Mam, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar boyu. (ADİLOĞLU, 2005, s. 206)


Mam’inoğlu Pazar> Derebaşı, Hamidiye, Irmakköy, Pazar, Zafer.


MAMOOĞLU Mamo, Türkmen oymağı. (ERENDOR, 2016, s. 206) Mamo, Diyarbakır eyaletinde Türkmen Ekradi taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 575)


Mamo, İlhanlılarda kullanılan Türkçe şahıs adı. (SÜMER, Şahıs Adları, s. 326) Kıpçak kökenli Malkar Türklerinde mamu: Kurdun tabu adı. (TAVKUL, 2000)


Mamon, Türkçe kökenli sözcük olup sakin, tutumlu, cömert, misafirperver, şen anlamlarını taşır. (BASKAKOV, 1997, s. 25)


Mamooğlu Aydıntepe> Çayırköprü. Demirözü> Akyaka, Serenli, Y. Dikmetaş. Hopa> Esenkıyı. Kelkit> Günbatur. Şavşat> Pınarlı.


MAMOYOĞLU Mamoy, 1450’li yıllarda Diyarbakır sancağında yaygın Bozulus Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1621)


Orta Mamay, Kırım’da eski Türk yerleşim yeri. (KARAÖRS, 1993, s. 692) Mamay, Dobruca’da Türk köyü. (ORKUN, 2011, s. 107)


Mamoyoğlu Hopa> Cumhuriyet, Kuledibi.


MAMUKOĞLU Mamuk-Uli, Türk boyu. (LEZİNA) Mamuka/ Mamuko, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar kabilesi. (ADİLOĞLU, 2005, s. 206)


Mamuk, tarihi Türk kişi adı. (ATALAY, 1936) Mamuk, Moğollar zamanında Kırgız ordu kumandanı. (ERDEM, 2000, s. 65) Türk dillerinde mamuk: Kurt. (BUDAYEV, 2009, s. 147)


Mamukoğlu İkizdere> Diktaş. Şavşat> Çiftlik, Kayadibi.


MAMULOĞLU Mamulu, Türkmen oymağı. (LEZİNA) Mamulu, 1500’lü yıllarda Mardin livasında Türkmen taifesi. (SAKİN, 2010, s. 246)


Tokat’taki Mamuluoğulları Pir Sultan Dede ocağına tabidirler. (AKSÜT, 2013, s. 111)


Arapça mamul: Ürün. (ÇAĞBAYIR) Bulgar diyalektiğinde mamuli: Mısır. (ACAROĞLU, 1999, s. 176) Lazca mamuli: Horoz. Gürcüce mamuli: Anayurt.


Mamul, Türkçe yer adı. (KIRZIOĞLU, 1992, s. 179) Mamul, Çayeli’nin Kesmetaş köyünün adı.


Mamuloğlu Çayeli> Yaka-Yalı. İyidere> Yalıköy. Rize> Kömürcüler.


MAMUROĞLU Mamur, 1450’li yıllarda Tarsus sancağında yaygın Yüreğir Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1604)


Mamur: Bayındır, şenlik. (ÇAĞBAYIR)


Mamur, 1450’li yıllarda Tarsus’ta Dodurga Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 900)


Mamuroğlu/ Mamurcuoğlu Artvin> Seyitler. Pazar> Başköy.


MAMUŞOĞLU Mamuş, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar Türklerinde bir kabile. (ADİLOĞLU, 2005, s. 143) Mamış, Ensari Türkmeni. (LEZİNA)
Mamış, Çerkez Memluk devletinde emirlerinden. (SÜMER, Şahıs Adları, s. 447) Mamış, Türk beylerinden. (GÜLENSOY, 2015, s. 310)


Mamuşa, Kosova’nın Prizre kazasında yerleşim yeri. (SYLEJMANİ, 2013, s. 29)
Mamuşoğlu Bayburt> Kopuz. Çayeli> Yaka-Yalı, Yenicami. Rize> Karasu, Tophane.


MANAPOĞLU Manap, Türk boyu. (OMOROV, 2008, s. 49)


Çok Türkçe ağızlarda manap: Ağa, bey, soylu, asil. (KENESBAYOĞLU) (YUDAHİN) (ERBAY, 2008)
Manapoğlu Çaykara> Uzungöl.


MANASOĞLU Manas, Türk kavmi. (LEZİNA) Manasoğlu, Erzurum sancağında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 575)


Manas, Eski Türk halklarında yaygın şahıs adı. (GEYBULLAYEV, 2009, s. 43) Manas, Kırgızların ünlü destanı ve bu destanın kahramanı. Manas, Kazak Türklerinde kişi adı. (JANUZAQOV, 2003, s. 46)


Manas, Asya’da Türkçe coğrafi ad. (YURTSEVER, 1993, s. 112) Manas, Kırgızlarda şehir, nehir ve yaygın göl adı. (KARAYEV, 2008, s. 140) Manas, Dağıstan’da ve Batı Türkistan’da dağ. Manas, Doğu Türkistan’da şehir ve ırmak. (DOĞRU, 1985, s. 184) Manas, Doğu Türkistan’da göl. (YILDIRIM, 2013, s. 27) Manas, Himalayalar’da uğurlu bir göl. (KIDAMBI, 2013, s. 256)


Manas, 1450’li yıllarda Teke sancağında (HALAÇOĞLU, 2009, s. 655); Bayburt’ta köy. (KÖKSAL, 2011, s. 22) Manasgil, Şavşat’ın Ilıca köyünde mahalle ve Manas, Posof’un Kol köyünde harabe yeri. (BAYRAKTAROĞLU, 1992, s. 243)
Manasoğlu Çayeli> Kaptanpaşa. Gümüşhane> Kayabaşı. Yusufeli> Demirköy, Dokumacılar.


MANASTIROĞLU Manastır, 1450’li yıllarda Aydın sancağında çok yaygın Yıva Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1622) Manastır, 1500’lü yıllarda Aydın ve Menteşe livasında Türkmen taifesi. (SAKİN, 2010, s. 247)
Manastır, Makedonya’da vilayet. (SEZEN, 2006) Manastır, II. Bayezid döneminde Rumeli’nde 29 sancaktan biri. (AYHAN, 2013, s. 31) Manastır, 1500’lü yıllarda Afyon’da (BULDUK, 2003, s. 112) ve 1520’de Kefe’de yerleşim yeri. (ÖZTÜRK, 2000, s. 122) Balkanlardan ve Kefe’den Doğu Karadeniz’e çok göçler olmuştur.
Manastırlıoğlu/ Manastıroğlu Akçaabat> Işıklar. Düzköy> Cevizlik, Düzalan. Fındıklı> Yeni. Trabzon> Yenicuma.


MANATOĞLU Manat, Türklerde bir boy. (LEZİNA)
Manat, Kazak Türklerinde kişi adı. (JANUZAQOV, 2003, s. 46) Manat: Kumaş türü. (KENESBAYOĞLU)
Manatoğlu Akçaabat> Akdamar, Dürbinar, Osmanbaba. Maçka> Üçgedik. Tonya> Hoşarlı.


MANAVOĞLU Manavlar, eski kayıtlarda İçel, Saruhan ve Alanya sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 576) Manavlar, 1450’li yıllarda İçel sancağında Yörük cemaati. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1622) Manav, büyük Türkmen oymağı. (İLBEY, 2010, s. 206)


Manav, Kazak Türklerinde kişi adı. (JANUZAQOV, 2003, s. 46) Manav: Anadolu’da yerleşik hayata geçen Türkmenlere verilen ad. (ÇAĞBAYIR)
Manavoğlu Arhavi> Derecik. Arsin> Dilek. Beşikdüzü> Türkelli. Çaykara> Uzungöl. Demirözü> Beşpınar. Fındıklı> Fındıklı. Gümüşhane> Akgedik. Hopa> Ortahopa. Of> Çamlı, Uğurlu. Rize> Bağdatlı, Güzelköy, Kasarcılar. Trabzon> Çömlekçi, Gülbaharhatun, Ortahisar, Pazarkapı. Yusufeli> Çevreli, Tekkale, Yaylalar.


MANCAKOĞLU Mancak, Türk boyu. (LEZİNA)
Mancak, tarihi Türk kişi adı. (ATALAY, 1936)
Mancakoğlu Akçaabat> Fındıklı, Yeni. Beşikdüzü> Hünerli. Tonya> İskenderli.


Mancaloğlu Arsin> Madenli.


Mancıkoğlu Sürmene> Ovalı, Yeniay.
Mancık: Tatlı türü. (DS)


MANCAOĞLU/ MANCEOĞLU Manca: Sevimli. (ÇAĞBAYIR)Lazca mance: Mal sahibi.


Manca, Burdur’un köyü. (Köylerimiz, 1968)


Manceoğlu/Mancaoğlu Ardeşen> Merkez. Pazar> Kesikköprü.


MANÇUOĞLU Mançu, Türk uruğu. (NUR, 1972, s. 59) Mancılu, 1450’li yıllarda Karaman ve Konya sancaklarında yaygın Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1622)


Mançu, Türk erkek adı. (ACAROĞLU, 1999, s. 176) Mançu, Gagauzlarda soy ad. DLT’te mançu: Sanat sahibine verilen ücret.


Mançuoğlu Yusufeli> Demirköy.


MANDALCIOĞLU/ MANDALOĞLU Mandal/ Mandallı, eski kayıtlarda Selanik, Kilis, Birecik, Antep, Arapgir, Maraş, Rakka, Karaman, Adana, Haleb, Diyarbakır, Malatya sancaklarında Yörük/ Türkmen ekradi taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 576)


Urduca mandal: Abluka. (EŞREF, 2012, s. 295)
Mandal, Türkçe coğrafi ad. (YURTSEVER, 1993, s. 112) Mandal, Selanik’te yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 477)
Mandaloğlu/ Mandalcıoğlu Rize> Dağınıksu. Vakfıkebir> Aydoğdu.
MANDANOĞLU Mandanlı, Diyarbakır sancağında Ekrad taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 577) Mendan, 1450’li yıllarda Mardin sancağında Bayad Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1643)
Mandan: Toptan. (ÇAĞBAYIR) Mandan, “kumandan”dan.
Mandanoğlu Dernekpazarı> Akköse, Çalışanlar. Of> Yeni.


MANDELEROĞLU Mande-ler. Mandeli Avşarı, 1690’lı yıllarda eşkıyalık olaylarına karışan aşiretlerden biri. (TATAR, 2005, s. 142)


Mande: Kapıkulu askerlerinden olup ihtiyarlık, hastalık veya sakatlık gibi sebepler dolayısıyla sefere gitmeyip İstanbul’da kalan kimseler. (SERTOĞLU, 1986, s. 208)
Mandelü, Silistre’de ve Mandeli, Gümülcine’de yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 435, 202)


Mandeleroğlu Torul> Zigana.


MANDEROĞLU Mander, 1450’li yıllarda Halep vilayetinde Bayındır Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1623)


Mande, 1400’lü yıllarda Aydın sancağında köy. (SARIKAYA, 2014, s. 56)


Manderoğlu Çayeli> Yamaç.


MANDEVOĞLU Türkçe ağızda mandev: Halsız, güçsüz. (KENESBAYOĞLU, 1984, s. 100)


Man-dev. Türkçede man sözleri halk, boy, aşiret, yurt anlamlarına gelmektedir. (ATANIYAZOV, 2005, s. 71) Mandev: Kalabalık sülale (mecaz).


Mandevoğlu Güneysu> Kibledağı, Ortaköy, Ulucami. Rize> Hamidiye, Hamzabey, İslampaşa, Müftü, Pazarköy.


MANDOĞLU Mandollu, Türkmen ekradi. (TÜRKAY, 1979, s. 35)


Osmanlıda mande: Kapıkulu askerlerinden olup ihtiyarlık, hastalık veya sakatlık gibi sebepler dolayısıyla sefere gitmeyenler. (SERTOĞLU, 1986, s. 208) Kıpçak kökenli Kafkas Malkar Türklerinde mant: Bir bitki türü. (TAVKUL, 2000, s. 293)


Mandoğlu Borçka> Güreşen (1846). Hopa> Kemalpaşa.


MANDULOĞLU Mandollu, Maraş ve Hama sancaklarında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 31) Osmanlıcada O-U sesleri yer değişebilir.


Manduloğlu Rize> Bozukkale, Hamidiye.


MANGANOĞLU Mankanlı, Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979)


Mankan: Moğol şehzadesi. (TOGAN, 1981, s. 313) Moğolca manghan: Kaşka at. (LESSING) Çağatayca mangan: Üç yaşında koyun. (ERBAY, 2008)


Mangan, Türkistan’ın Fergana şehrinde kasaba. (AYDIN, 1989, s. 85) Mangana, Tonya’da köy. Mangan, Araklı’nın Pervane köyünün mahallesi. Gelinen yer.
Manganoğlu Dernekpazarı> Akköse.


Mangenoğlu Çamlıhemşin> Muratköy. (Bk. Mengenoğlu)
MANGIROĞLU Mangır: Sermayedar. (ATALAY, 1936) Kıpçak ağzında mangır: Akçanın dörtte biri. (KOCAPİNAR, 2014, s. 327)
Mangır-Kala, Batı Türkistan’da eski Türk eserlerinin buluntu yerlerinden. (ÖGEL, 2014, Harita IV) Gelinen yerle bağlantılı olabilecek sülale.
Mangıroğlu/ Mangırcıoğlu Hayrat> Dağönü. Of> Başköy. Trabzon> İnönü.


MANGUTOĞLU Mangut, Moğol kabilesi. (YAKUBOVSKİY, 1976, s. 24) Mangut, Kırım Tatarlarından. (LEZİNA)


Mangut, Kırım’da yerleşim yeri. (SEZEN, 2006) Mengüt, Kelkit’in eski köy. (SAYLAN, 2012, s. 29)
Mangutoğlu Trabzon> Kurtuluş.


MANİOĞLU Manı, 1450’li yıllarda Haleb sancağında Yüreğir Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1623) Manilü, 1500’lü yıllarda Maraş livasında Demircilü Türkmeni taifesi. (SAKİN, 2010, s. 247) Manilü, 1691 yılında zorunlu iskânlarda adı geçen Türkmen oymağı. (ORHONLU, 1987, s. 59)


Mani, Gagauzlarda soy ad. (MANOV, 2001, s. 209) Moğolca mani: Değerli ve güzel. (LESSING)


Manioğlu Derepazarı> Bürücek, Sandıktaş, Uzunkaya. Rize> Piriçelebi. Trabzon> Beşirli, Erdoğdu, Toklu.
Manicakoğlu Trabzon> Boztepe.


Manilioğlu Derepazarı> Sandıktaş.


Manikaoğlu Güneysu> Kiremit, Tepebaşı.


MANKEROĞLU Mangar, Ensari Türkmeni oymağı. (LEZİNA)


Mankeroğlu İkizdere> Güneyce.


MANKUROĞLU Mankuroğlı, Kıpçak kabilesi. (AHİNCANOV, 2009, s. 264)


Mankur, Kimek ülkesinde dağ. (KUMEKOV, 2013, s. 63)
Mankuroğlu Kürtün> Süme.


MANKUŞOĞLU Man-kuş. Man: Halk, boy, aşiret, yurt anlamlarına gelmektedir. (ATANIYAZOV, 2005, s. 71) Mankur’dan.
Mankuşoğlu Bayburt> Yaylalar.


MANLELİOĞLU Manle, İkizdere köyü. Gelinen yer.


Manlelioğlu Rize> Çarşı, Fener.


MANOSOĞLU/ MANOŞOĞLU Manos, Rumeli’de (AYHAN, 2013, s. 386) ve Manohoş, 1500’lü yıllarda Karaman vilayetinde yerleşim yeri. (YILDIZ, 2010, s. 159) Gelinen yer.


Manosoğlu/ Manoşoğlu Çayeli> Şairler. Çaykara> Şahinkaya.


MANSİOĞLU Mans,1500’lü yıllarda Bayburt’ta yerleşim yeri. (MİROĞLU, 1975, s. 102) Gelinen yer.
Mansioğlu Bayburt> Çayıryolu.


MANZAKOĞLU Manzak: Köse. (ÇAĞBAYIR)
Manzakoğlu Beşikdüzü> Sayvancık, Seyitahmet. Tonya> Büyük. Trabzon> Toklu.


MAPAVRİLİOĞLU Mapavri, Çayeli’nin eski adı. Gelinen yer.


Mapavrelioğlu Hopa> Cumhuriyet, Kuledibi.


MANSUROĞLU Mansur, Kıpçak boyu. (LEZİNA) Mansuroğlı/ Mansur, eski kayıtlarda Kilis, Maraş, Malatya, Adana, Tarsus, Niğbolu sancaklarında konar-göçer Ekrad Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 577) Mansuroğlu, Kırım’da ileri gelen sülale. (ÖZTÜRK, 2004, s. 401) Mansurlar, 1700’lü yıllarda eşkıyalık olaylarına karışan Türkmen aşireti. (TATAR, 2005, s. 237)


Mansur, Avşar beyi. (SÜMER, 1999, s. 188)
Mansur, Tuna’da (AYHAN, 2013, s. 227) ve 1450’li yıllarda Anadolu’da yaygın Türkmen yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2673) Mansuriye, 1850'li yıllarda Bağdat nahiyesi. (BELLETEN, sayı 211, 1990, s. 1251)
Mansuroğlu Bayburt> Çayıryolu, Velişaban, Yaylalar. Beşikdüzü> Kalegüney. Gümüşhane> Çamlı, Süleymaniye. Kelkit> Öbektaş, Tütenli. Şiran> A. Duruçay, Seydibaba, Susuz. Trabzon> Gazipaşa. Vakfıkebir> Soğuksu. Yomra> Yokuşlu.


MARABAOĞLU Maraba, Türkmen oymağı. (İLLİYEV, 2010, s. 22) Marabaoğlu, Eymür Türkmeni taifesi. (ATEŞ, 2010, s. 36)


Farsça maraba: Çiftçi.
Maraba, Maraş’ta yerleşim yeri. (GÖK, 2013, s. 21)
Marabaoğlu Marabaoğlu, Akçaabat> Işıklar. Arsin> Dilek, Fındıklı, Gölcük, Işıklı, Özlü. Bayburt> Güllüce, Oruçbeyli, Sakızlı, Şeyhhayran, Zahit. Gümüşhane> Özcan. İkizdere> Çamlık. Maçka> Oğulağaç. Pazaryolu> Göztepe. Rize> Kavaklı. Trabzon> Boztepe, Erdoğdu. Yusufeli> Avcılar, Çevreli, İşhan, Morkaya, Yaylalar.


Marabaosmanoğlu Yusufeli> Altıparmak.


Maraberoğlu Rize> Pilavdağı.


MARALİOĞLU Morali’den. Giritli, Midilli, Sakızlı gibi Mora’dan gelenler.


Maralioğlu İkizdere> Gölyayla.


MARALOĞLU Maral, 1500’lü yıllarda Kütahya livasında Türkmen taifesi. (SAKİN, 2010, s. 247) Maral-koç, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1626)


Meral: Ceylan. (ÇAĞBAYIR) Moğolca maral: Güzel. (LESSING)


Maral-Başı, tarihi Türk yerleşim yerlerinden. (KUMEKOV, 2013, s. 68) Maral, Borçka’nın köyü.
Maraloğlu Gümüşhane> Buğalı. Trabzon> Hızırbey.


MARANGOZOĞLU Marangozlar, Eskiyörük Türkmeni aşireti. (ERÖZ, 1991, s. 48)


Marangozoğlu Çayeli> Maltepe.


MARAPOĞLU Mar-ap. Marlı, Ata Türkmeni oymağı. (LEZİNA)
Eski Türk Yazıtlarında mar: Ustat ve Mar, Türk kağanı. (ORKUN, 1994, 818, 86) Marap: Türkmen suyu. Gelinen yer.
Marapoğlu Araklı> Ayvadere, Erikli. Sürmene> Fındıcak, Küçükdere, Ovalı.


Mariloğlu Çayeli> Gürpınar.


Mar-il: Türkmen yurdu.


MARAŞOĞLU/ MARAŞLIOĞLU Maraş, Edirne ve Maraş sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 577) Maraş/ Maraşlu, 1450’li yıllarda Maraş ve Sivas sancaklarında yaygın Beğdili Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1626)


Türkçeden Bulgarcaya geçen maraş: İşlenmemiş bağ, bir çeşit üzüm. (BELLETEN, sayı 211, 1990, s. 550)
Maraş, Tuna’da (DRAGANOVA, 2006, s. 83); Varna’da (AYHAN, 2013, s. 429) ve 1500’lü yıllarda Silistre’de yerleşim yeri. (ÖZYURT, 2006, s. 90)
Maraşlıoğlu/ Maraşoğlu Araklı> Sulakyurt. Arsin> Harmanlı. Çaykara> Şahinkaya. Demirözü> Beşpınar. Of> Ağaçseven. Rize> Dağınıksu, Kokulukaya. Sürmene> Ovalı.


MARAZOĞLU Maraz, Bedir Yörüğü taifesi. (EGAWA, 2007, s. 60)


Marazoğlu Ardeşen> Doğanay. Ünye. (BACACI, 2011) Ordu. (GÜNAYDIN, 2011)


MARIKOĞLU Marik, 1500’lü yıllarda Erzincan’da yerleşim yeri. (MİROĞLU, 1990, s. 56) Gelinen yer.
Marıkoğlu Pazaryolu> Yaylaözü.


MARKALOĞLU Marka, Türk boyu. (LEZİNA)
Margal, Kırım’da Tatarların eski yerleşim yeri. Gelinen yer.
Markaloğlu Akçaabat> Kavaklı.


MARKEZOĞLU Margeş, 1500’lü yıllarda Çemişgezek’te yerleşim yeri. (ÜNAL, 1999, s. 278)
Markezoğlu Akçaabat> Pulathane.


MARNAOĞLU Marna, Vakfıkebir’in köyü, Cumhuriyet mahallesinin eski adı. Gelinen yer.
Marnaoğlu Çaykara> Kayran.


MARSOĞLU Marsi, Tekke Türkmeni oymağı. (LEZİNA) Marsi, Hazar Ötesi Türkmeni aşireti. (CİHAN, 2010, s. 141)
Mars, Van’ın eski köyü. (KÖYLERİMİZ, 1968, s. 719) Van’dan bölgeye çok Türkmen oymakları gelmiştir ve Vanlıoğlu bölgede yaygın sülaledir. Marsa, 1500’lü yıllarda Çemişgezek’te Bayat Türkmeni yerleşim yeri. (GÜL, 2014, s. 129)
Marsoğlu Trabzon> İncesu, Yeşilbük.


MARŞANOĞLU Marşan, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkarlarda bir boy. (ADİLOĞLU, 2005, s. 206)
Marşanoğlu Akçaabat> Kaleönü. Trabzon> Ortahisar.


MARTAVALOĞLU Martaval: Palavracı. (ÇAĞBAYIR)


Martavalcıoğlu/ Martavaloğlu Çayeli> Erenler. Torul> Tokçam.


MARUFOĞLU Maruflu, Maraş sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 578) Maruflu, 1450’li yıllarda Erzurum ve Maraş sancaklarında Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1605) Maruf, zorunlu iskânlarda adı geçen Türkmen aşireti. (BAYAR, 1994, s. 89)
Maruf: Ünlü, meşhur. (DEVELLİOĞLU)
Maruf, Kırcaali’de/ Bulgaristan (AYHAN, 2013, s. 274); 1500’lü yıllarda Karaman vilayetinde yerleşim yeri. (YILDIZ, 2010, s. 193) Maruf, 1600’lü yıllarda Hınıs’ta köy (İNBAŞI, 2014, s. 43) ve 1450’li yıllarda Kastamonu Sancağında mahalle. (TOSUNOĞLU, 1993, s. 383)
Marufoğlu Akçaabat> Acısu, Çiçeklidüz, Meşeli, Şinik. Torul> Zigana.


MARULOĞLU Mar-ul. Eski Türkçe mar: Ustat, hoca. (ORKUN, 1994, 818) Çok Türk ağzında ul: Oğul. Marul: Ustatoğlu.


Marol, Makedonya’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 338) Osmanlıcada O/ U sesleri değişkendir. Gelinen yer.
Maruloğlu Gümüşhane> Akocak.


MARYOLOĞLU Maryol: Vardiyanların (tershane zindancısı) emrinde çalışan muhafızlar. (SERTOĞLU, 1986, s. 211)
Maryoloğlu Çaykara> Akdoğan.


MARZİOĞLU Marzi Bali, Beydili Türkmeni. (İLBEY, 2010, s. 169) Marzi Balı, Türkmen/ Yörük oymağı. (YALMAN, 1977, s. 7)


Marzioğlu Trabzon> Boztepe, Dolaylı. Ladik. (ÖZER, 2015)


MASHAROĞLU Osmanlıda masar: Kapıkulu askerine ilk üç ayda verilen ulufe. (SERTOĞLU, 1986, s. 211)


Kafkas Kıpçakçasında mashara-: Eğlenmek. (TOPAL, 2005) Mashar, Karay Türklerinde kullanılan ad. (ALTINKAYNAK, 2006, s. 133)


Masar, 1450’li yıllarda Yazır Türkmenlerinin Mardin sancağında yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 57)


Masharoğlu Şavşat> Köprükaya.


MASİOĞLU Ması, 1450’li yıllarda Adana sancağında Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, 1627)


Masi, Türk Bey adlarından. (GÜLENSOY, 2015, s. 312) Farsça masi: Korkusuz, pervasız. (DEVELLİOĞLU) Masi, tam temizlik anlamında Budizm terimi. (LESSING) Masi, Ararat’ın tekiline Gürcülerin verdiği ad. (BROSSET, 2003, s. 2) Masi, Ağrı dağının İran dilindeki adı. (GÜNDÜZ, 2014, s. 112) Acaryan, “Masis Hald’lara ait sözcüktür.” (URAS, 1987, s. 95)


Masise, Selanik’te yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 258) Masi, Rize’nin İkidere köyünün eski adı.
Masioğlu Vakfıkebir> Tarlacık.


MASTİKOĞLU Mastıra’dan bozma kelime. Mastıra, Gümüşhane’nin köyü. (Köylerimiz, 1968, s. 174) Gelinen yer.
Mastıkoğlu Bayburt> Aksaçlı, Göldere.


MAS’UNOĞLU Mas, Türk kabilesi. (CEVİZOĞLU, 1991, s. 123)
Arapça masun: Sağlam.


Maslar, 1440’lı yıllarda Sofya’da yerleşim yeri. (İNALCIK, 2013, s. 76)
Masunoğlu Gümüşhane> Alemdar.


MAŞALIKOĞLU Maşa, Türk boyu. (LEZİNA) Maşalu, 1450’li yıllarda Aydın sancağında Karkın Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1628)


Maşa, 1500’lü yıllarda Çankırı’da yerleşim yeri. (AÇIKGÖZ, 2004, s. 144)
Maşalıkoğlu Sürmene> Yeniay.


MAŞEROĞLU Maşer, Kalkandere’nin köyü. Gelinen yer.


Maşeroğlu Tonya> Orta.


Maşeraoğlu Maçka> Anayurt, Dikkaya.


MAŞKALOZOĞLU Maşkal-oz. Maşkallı, Gümülcine sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 578) Türkçe oz: Dere, vadi. Türkmen vadisi.


Maşkalozoğlu Rize> Bıldırcın.


MAŞRALIOĞLU Maşalu, 1450’li yıllarda Adana sancağında Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2181)
Maşralıoğlu Kelkit> Gümüşgöze.


MAŞUKOĞLU Maşukoğlu, Türkmen oymağı. (EMREN, 2018, s. 15)


Maşukoğlu Şiran> Babacan.


MATARACIOĞLU/ MATARAOĞLU Matarı, 1450’li yıllarda Niğde sancağında Beğdili Türkmen ve Mattarlu Urfa ile Maraş sancaklarında Yıva Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, 1628)


Moğolca matara: Kamburlaşmak. (LESSING)


Osmanlıda matracı: Padişahların veya devlet ricalinin sefer ve merasim zamanlarında mataralarını taşıyan kimse. (SERTOĞLU, 1986, s. 212) Matara: Askerin beraberinde taşıdıkları su kabı.
Mataracı, Makedonya’da (AYHAN, 2013, s. 170); Matara, Kanuni döneminde Kerkük Livasında yerleşim yeri. (SARINAY, 2003, s. 20) Matara, Kerkük’te Türk köyü. (GÖKTÜRK, 1974, s. 49) Gelinen yer.


Mataracıoğlu/ Mataraoğlu Hemşin> Yaltkaya. Maçka> Ocaklı. Rize> Atmeydanı, Çarşı, Tophane, Yeniköy. Trabzon> Erdoğdu, Gazipaşa, Gülbaharhatun. Yusufeli> Çıralı, Esenyaka.


MATİLOĞLU Matılı, Türkmen kolu. (LEZİNA)
Matiloğlu Çamlıhemşin> Kaplıca. Of> Kumludere.


MATRABASOĞLU Madrabaz, eskinin bir meslek sınıfı. (BİLGE, 2010, s. 185) Farsça matrabaz: Malın yüksek fiyata satmak için saklayan kimse. (ÇAĞBAYIR)


Matrabasoğlu Artvin> Sarıbudak.


MAVİOĞLU Mavi, 1450’li yıllarda Halep vilayetinde Türkmen taifesi. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1628) Mavili, Irak’ta Türkmen oymağı. (SAATÇI, 1999, s. 298)
Mavioğlu Bayburt> Balca. Gümüşhane> Arslanca, Örenler. Nazilli (TOPCU, 2014, s. 37);Ilgın (SARIYAR, 2015, s. 34) ve Yalvaç’ta. (SAAT, 2014, s. 122)


MAVRİOĞLU Mavri, bir kuş türü. (ÇAĞBAYIR)
Mavrioğlu Şalpazarı> Güdün.


MAYİOĞLU (Bk. Mahioğlu)


MAYOĞLU May, Türk boyu. (CEVİZOĞLU, 1991, s. 123)


Kırgız Türkçesinde may: Yağ. (YUDAHİN)


May, Dobruca’da yerleşim yeri. (BÜYÜKBAŞ, 2006, s. 122)


Mayoğlu Sürmene> Yeniay.


MAZATOĞLU Mazudoğlu, 1700’lü yıllarda eşkıyalık olaylarına karışan Türkmen aşireti. (TATAR, 2005, s. 213) Osmanlıcada o-u sesleri yer değiştirebilir.
Matzot, Yahudi bayramı, Musevi inançlı Hazar Türklerinde kişi adı. (Trabzon Sempozyumu, 2006, s. 79)


Maz-at. Mazlar, Türkmenler. Eski Türçe –at eki çoğul edatıdır. (Bk. Mazoğlu)


Mazad, Rumeli eyaletinde yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 112) Mahmud> Mahmut gibi D/ T ses değişimi.


Mazatoğlu Çamlıhemşin> Ortaklar, Ortayayla. Sürmene> Oylum. Trabzon> Gülbaharhatun.


MAVİŞOĞLU Mavi’den. (Bk. Mavioğlu)
Mavişoğlu İspir> Akpınar.


MAZLUMOĞLU Mazlum, Bozok ve Maraş sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 579) Mazlumlu, 1500’lü yıllarda Bozok livasında Türkmen taifesi. (SAKİN, 2010, s. 247) Mazlum, zorunlu iskânlarda adı geçen Türkmen aşireti. (BAYAR, 1994, s. 96)
Mazlumca, Dobruca’da (BÜYÜKBAŞ, 2006, s. 126);Mazlum, Rumeli’de (Pazarcık) (AYHAN, 2013, s. 208); Mazlumoğlu, Ladik (ÖZER, 2015, s. 31) ve Mazlumi, 1450’li yıllarda Tarsus sancağında Varsak Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 349)
Mazlumoğlu Ardanuç> Aşıklar, Boyalı, Karlı, Soğanlı. Arhavi> Derecik. Arsin> Harmanlı. Artvin> Beşağıl, Çarşı, Hamamlı. Demirözü> Çakırözü. Fındıklı> Sümer, Tatlısu. Gümüşhane> Özcan. Hopa> Kuledibi, Yeşilköy. İspir> Merkez. Kelkit> Sökmen. Köse> Yuvacık. Pazar> Soğuksu. Sürmene> Çamburnu. Trabzon> Beşirli, Çağlayan, Pazarkapı, Yeşilova.


MAZMALOĞLU Maz-mal. Farsça maz: Keçi. (DEVELLİOĞLU) Mazmal: Keçi sahibi.


Mazmal, Mazman’dan. (Bk Mazmanoğlu)


Mazmaloğlu Artvin> A Maden.


MAZMANOĞLU Farsça maz: Keçi. (DEVELLİOĞLU) Ermeniceye de farklı anlamda geçmiştir. Mazman: Kıl dokuyan, keçe yapan. Mesleki ad.


Mazmanlar, Şavşat’ın Kireçli ve Ardanuç’un Konaklı köyü mahallesi. Gelinen yer.
Mazmanoğlu Ardanuç> Cevizli, Konaklı, Sakarya, Torbalı, Tütünlü. Artvin> Oruçlu. Köse> Yuvacık. Şavşat> Tepeköy. Torul> Işık.
MAZOĞLU (BİLGİLİ, 2001, s. 164) Maz-at: Mazlar, Türkmenler. Eski Türkçe –at eki çoğul edatıdır.


Arapça maz: Karaca. (DEVELLİOĞLU)


Mazoğlu Torul> Yücebelen.


Mazkaloğlu Aydıntepe> Kavlatan.


MECAZOĞLU Mecazoğlu, Ordu’da eski sülale. (GÜNAYDIN, 2011, s. 205)
Mecazoğlu Şiran> Kavaklıdere.
MECELEOĞLU Mecelle’den. Mecelle, kitap, dergi. (DEVELLİOĞLU) Tanzimat’tan sonra uygulanan hukuk. Mesleki ad.
Meceleoğlu Kelkit> Kızılca.


MECİTOĞLU Mecid/ Mecidli, eski kayıtlarda Sivas, Tarsus ve Bozok sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 579) Mecid, 1450’li yıllarda Erzurum sancağında Eymür Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1629) Mecid, iskânlarda adı geçen Yörük aşireti. (BAYAR, 1994, s. 96)
Mecid, 1450’li yıllarda Türkmen boylarının yaygın yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2676)
Mecitoğlu Ardanuç> A. Irmaklar. Bayburt> Güllüce. Şavşat> Atalar. Yusufeli> Yamaçüstü.


Mecitbayraktaroğlu Artvin> Salkımlı.


MEÇİOĞLU Meçi, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkarlarda sülale adı. (TAVKUL, 2000, s. 500)


Meçü, tarihi Türk kişi adı. (ATALAY, 1936)


Mecikler, Filibe. Mecikli, Selanik’te yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 174, 477)


Meçioğlu Şavşat> Çiftlik.


MEDEOĞLU Arapça mede: Başka, özge. (ÇAĞBAYIR) Medet’ten.


Medeoğlu Şavşat> Yavuzköy.


MEDETOĞLU Medet, Türk boyu. (LEZİNA) Medet, İran’da yaşayan Kazak Türklerinden. (KAFKASYALI, 2010, s. 83) Medetgil, 1595’te Posof sülalelerinden. (BEKADZE, 2015, s. 100) Kıpçaklar –gili eki kullanır. (MALACILI, 2002, s. 265)


Medetler, Ahıska kökenli sülale. (BAYRAKTAROĞLU, 1992, s. 289)


Medetoğlu/ Mededoğlu Ardanuç> Bereket, Tepedüzü. Artvin> Fıstıklı, Taşlıca. Şavşat> A. Koyunlu, Çiftlik, Eskikale, Savaş, Yavuzköy, Yeniköy.


Medetbayraktaroğlu Yusufeli> Demirköy.


MEDİKOĞLU Mediklü, Şahseven Türkmeni oymağı. (KALAFAT, 2011, s. 182)


Medikoğlu Yusufeli> Çevreli. Ladik. (ÖZER, 2015)


MEDİOĞLU Metili, Türkmen kolu. (ATANIYAZOV, 2005, s. 297)


Medi, İmedi’den. İmedi, Türkçe “umut”tan.


Medioğlu Ardanuç> Cevizli (kör hane). Yusufeli> Pamukçular.


MEĞRELOĞLU/ MEĞRELİCEOĞLU Megrel, kadim Kafkas halklarından. Kartvelistler her ne kadar Megrelleri kendilerinin alt grubu gösterseler bile tarihi gerçekle bağdaşmaz. Çünkü Megrel halkı Kartveliler kadar eski tarihi halktır. Gelinen yer.


Meğreliceoğlu/ Meğreloğlu Akçaabat> Yaylacık. Artvin> Şehitlik.


MEHANOĞLU Mahan, Kayı aşireti. (UÇAKCI, 2013, s. 53) Mahan, 1500’lü yıllarda Kayseri’de Türkmen oymağı. (İNBAŞI, 1992, s. 127)


Arapça mehan: Küçümsenmiş, küçük görülmüş. (DEVELLİOĞLU)


Mehan, 1500’lü yıllarda Adana sancağında Bayındır Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 172)


Mehanoğlu Ardeşen> Işıklı.


MEHDİOĞLU (Bk. Mehtioğlu)


MEHİLOĞLU Mehilli, 1450’li yıllarda Adana sancağında Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1633)


Mehiloğlu Ardanuç> Gümüşhane.


MEHİOĞLU Mehilli, eski kayıtlarda Adana sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 579)
Mehioğlu İspir> Duruköy, Güllübağ, Yeşilyurt.


MEHMETAĞAOĞLU Mehmetağa, Saruhan sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 579)
Mehmetağaoğlu Ardanuç> Akarsu, Çıraklar, Hamurlu. Artvin> Ağıllar. Çaykara> Şahinkaya. Köse> Yuvacık. Pazar> Suçatı. Trabzon> İskenderpaşa, Ortahisar. Yusufeli> Altıparmak, Havuzlu.


MEHMETBEYOĞLU Mehmetbey, Ankara sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 579) Mehmetbey, 1450’li yıllarda Tarsus sancağında Salur Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1633)
Mehmetbeyoğlu Ardanuç> Naldöken. Pazaryolu> Gölyanı. Trabzon> Çömlekçi, Ortahisar.


MEHMETEFENDİOĞLU Mehmetefendioğlu, iskânlarda adı geçen Türkmen aşireti. (BAYAR, 1994, s. 111)
Mehmetefendioğlu Ardanuç> Y. Irmaklar. Çaykara> Eğridere. Of> Uğurlu. Şavşat> Şalcı.


MEHMETOĞLU Mehmed, Ankara ve Paşa sancaklarında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 117) Mehmetoğlu, 1450’li yıllarda Karaman ve Adana’da Kınık Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1636) Mehmetli, Beğ Dili Türkmen oymağı. (DEMİR, 2000) Mehmetoğlu, iskânlarda adı geçen Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 1997, s. 66)
Mehmet Çelebi mahallesi, 1700’lü yıllarda Karaman’da yerleşim yeri. (CEVGER, 2012, s. 246)
Mehmetoğlu Akçaabat> Akpınar, Çamlıca, Darıca, Dürbinar, Kavaklı. Araklı> Bereketli, Sulakyurt, Sularbaşı, Turnalı. Ardanuç> Bereket, Boyalı, Bulanık, Çıraklar, Gümüşhane, Kızılcık, Meşeköy, Peynirli, Soğanlı, Yolağzı, Zekeriya. Ardeşen> Elmalık, Işıklı, Seslikaya, Yeniyol, Y. Durak. Arsin> Yolüstü. Artvin> Ortaköy, Oruçlu, Vezirköy. Aydıntepe> Suludere. Bayburt> A. Çımağıl, Çayıryolu, Heybetepe, Kaleardı, Kırkpınar, Kopuz, Pamuktaş, Petekkaya, Sakızlı, Veysel, Yaylalar, Zahit. Beşikdüzü> Bozlu. Çayeli> Çukurluhoca, Yenice. Çaykara> Ataköy. Demirözü> Çiftetaş, Demirözü. Dernekpazarı> Çalışanlar, Kondu, Ormancık, Tüfekçi, Yenice. Fındıklı> Derbent, Meyvalı, Sulak. Hemşin> Yaltkaya. Gümüşhane> A. Alıçlı, Akçahisar, Hasanbey. İyidere> Sarayköy. Kelkit> Akdağ, Babakonağı, Belenli, Dayısı, Eskiyol, Günbatur, Gürleyik, Karaçayır, Kılıççı, Kozoğlu, Kömür, Köycük, Kuşluk, Küçükcami, Öğütlü, Özen, Salördek, Uzunkol, Yarbaşı, Yeniköy. Köse> Subaşı, Yuvacık. Maçka> Şimşirli. Of> Kaban. Pazar> Uğrak. Pazaryolu> Gölyanı. Rize> Camidağı, Eminettin, Kambursırt, Kırklartepe, Kireçhane. Sürmene> Yeniay. Şalpazarı> Ağırtaş, Fidanbaşı, Geyikli, Kalecik. Şavşat> Akdamla, Arpalı, A. Koyunlu, Cevizli, Ciritdüzü, Çavdarlı, Çiftlik, Dalkırmaz, Demirkapı, Düzenli, Hanlı, Ilıca, Karaköy, Kayabaşı, Kirazlı, Kireçli, Kocabey, Köprükaya, Küplüce, Meşeli, Otluca, Pınarlı, Savaş, Şenocak, Veliköy, Yaşar, Yoncalı. Şiran> Çatmalar, Ericek, İncedere, Karaca, Ozanca. Tonya> Kalınçam, Turali. Torul> Kirazlık. Trabzon> Boztepe, Çömlekçi, Esentepe, Fatih, Gazipaşa, Gölçayır, Hızırbey, İskenderpaşa, Kemerkaya, Kurtuluş, Ortahisar, Pazarkapı, Yenicuma. Vakfıkebir> Güney. Yomra> Demirciler, Gülyurdu, Kömürcü, Taşdelen. Yusufeli> Altıparmak, Çevreli.


Mehmet ile bağlantılı sülaleler:
Mehmetalemdaroğlu Hopa> Ortahopa. Yusufeli> Esenyaka.


Mehmetalioğlu Ardanuç> Aydın, Bağlıca. Artvin> Dere. Çamlıhemşin> Şenyuva. Çayeli> Kesmetaş. Çaykara> Derindere, Uzungöl. Fındıklı> Arılı, Çınarlı, Fındıklı. Of> Ballıca, Kumludere, Tavşanlı. Rize> Çaycılar, Çiftekavak, Güneştepe, Yeniselimiye. Şavşat> Yavuzköy. Şiran> Sellidere. Tonya> Hoşarlı, Karaağaçlı. Torul> Dedeli. Trabzon> Gazipaşa, Gülbaharhatun.


Mehmetbaşoğlu Derepazarı> Kirazdağı, Maltepe, Sarıyer. İyidere> Yapraklar. Kürtün> Söğüteli. Rize> Fener.
Mehmetbayraktaroğlu Trabzon> Çömlekçi.


Mehmetçavuşoğlu Ardanuç> Akarsu, Harmanlı. Artvin> Okumuşlar. Trabzon> Ortahisar, Yalı.


Mehmetcepoğlu (Bk. Çepnioğlu)
Mehmetçepoğlu (Bk. Çepnioğlu)
Mehmetçebioğlu (Bk. Çepnioğlu)


Mehmetdayıoğlu Araklı> Merkez.
Mehmetdedeoğlu Ardanuç> Naldöken.


Mehmetdikoğlu Köprübaşı> Beşköy.


Mehmetefeoğlu Ardanuç> A. Irmaklar.


Mehmeteminoğlu Çayeli> Gürpınar.


Mehmetfehmioğlu Gümüşhane> Hasanbey.
Mehmethafızoğlu Ardanuç> A. Irmaklar.


Mehmethocaoğlu Şavşat> Veliköy.


Mehmethulusioğlu Trabzon> Gülbaharhatun.


Mehmethüsrevoğlu Gümüşhane> Süleymaniye.


Mehmetkahyaoğlu Ardanuç> A. Irmaklar, Peynirli.


Mehmetkovaksoğlu Trabzon> Erdoğdu.


Mehmetmollaoğlu Ardeşen> Yayla.


Mehmetmülazimoğlu Bayburt> Salkımsu.
Mehmetonbaşıoğlu Bayburt> Uzungazi.
Mehmetpaşaoğlu Sürmene> Yeniay.


Mehmetreisoğlu Arhavi> Kireçlik. Artvin> Fıstıklı. Çayeli> Kemer. Trabzon> Gazipaşa Vakfıkebir> Aydoğdu.


Mehmetpehlevanoğlu Ardanuç> İncilli, Ovacık.


Mehmetsanioğlu Gümüşhane> Çamlı, Süleymaniye.
Mehmetşükrüoğlu Trabzon> Boztepe.
Mehmetvelioğlu Trabzon> Gazipaşa.
Mehmetyazıcıoğlu Trabzon> Erdoğdu, İskenderpaşa


MAHTANALIOĞLU Mahtala, Araklı’nın köyü. Gelinen yer.
Mahtanalıoğlu Arsin> Yeşilyalı.


MEHRENKOĞLU Meh-renk. Farsça meh: Ay, ay gibi güzel. (ÇAĞBAYIR)
Mehrenkoğlu Şiran> Seydibaba.


MEHTEROĞLU Mehterci, II. Murat zamanında tımar verilen bir sınıf. (ALTUĞ, 2010, s. 223) Mehter: Babıali çavuşu. (DEVELLİOĞLU)
Mehterli, 1450’li yıllarda Konya sancağında Bayındır yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1775)


Mehteroğlu İspir> Yedigöze. Kürtün> Gündoğdu. Trabzon> Toklu, Yalı.
MEHTİOĞLU/ MEHDİOĞLU Mehdi, Azerbaycan’ın Şahseven Türklerinin oymağı. (LEZİNA) Mehdi, 1450’li yıllarda Kastamonu, Haleb, Kilis ve Maraş sancaklarında yaygın Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1632) Mehdilu, İran’da yaşayan Afşar Türkmenlerinden. (KAFKASYALI, 2010, s. 85)


Mehdi Baba, 1600’lü yılında Erzurum şehri mahallesi. (İNBAŞI, 2014, s. 7)
Mehdioğlu/ Mehtioğlu Akçaabat> Adacık, Akçakale, Eskiköy, Işıklar, Karpınar, Kirazlık, Koçlu, Meşeli, Orta, Yeşilyurt. Beşikdüzü> Korkuthan. Çarşıbaşı> Samsun, Serpil, Taşlıtepe. Düzköy> Taşocağı. Kürtün> A. Uluköy, Süme. Şalpazarı> Doğancı, Düzköy, Geyikli, Gökçeköy, Kireç, Tepeağzı, Üzümözü. Trabzon> Çömlekçi, Esentepe.
Mehtiağaoğlu Artvin> Zeytinlik.


Mehdinalbantoğlu Bayburt> Şingah.


MEHVAOĞLU Arapça mehva: Yar, uçurum. (DEVELLİOĞLU) Gelinen yer.
Mehvaoğlu Trabzon> Boztepe.


MEKANOĞLU Mekanlu, Türk boyu. (LEZİNA)
Mekanoğlu Çaykara> Uzungöl. Of> Ağaçbaşı.


Mekânsızoğlu Pazar> Dernek.


MEKEOĞLU Mekeler, 1450’li yıllarda Bozok sancağında Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1638)
Mekeoğlu İspir> Cibali.


MEKESOĞLU Mekes, Kayseri sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 580) Mekes, 1500’lü yıllarda Kayseri sancağında Türkmen oymağı ve Mekes, 1500’lü yıllarda Karaman vilayetinde Türkmen yerleşim yeri. (YILDIZ, 2010, s. 212, 198)
Farsça mekes: Sinek. (ÇAĞBAYIR)


Mekesoğlu Vakfıkebir> Fevziye.


MEKİYEOĞLU Kökü mek> meki olan kelime. Mekilü, 1450’li yıllarda Diyarbakır sancağında Bozulus Türkmen oymağı. Türkçe –iye eki, Türk-iye gibi sahip anlamı verir.
Mekiyeoğlu Bayburt> Şingah.


MEKKELİOĞLU Mekeli, Türkmen oymağı. (LEZİNA) Mekeli, eski kayıtlarda Balıkesir, Bursa ve Saruhan sancaklarında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 117) Mekeler, 1450’li yıllarda Bozok sancağında Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1638)


Mekkelioğlu Trabzon> Ortahisar.


Medinelioğlu Bayburt> Gökçedere.


MEKRİMUTLUOĞLU Mekri-mutlu. Mekri, 1450’li yıllarda Menteşe sancağında Türkmen oymağı ve Mekriye, 1450’li yıllarda Menteşe sancağında farklı Türkmen oymaklarının çok yaygın yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1638, 2676) Mekri, Yörük taifesi. (SARI, 2008, s. 53)


Menteşe yöresinde Oğuz boy ismi taşıyan Bayat köyü Mekri ve yine Bayındır köyü Mekri köyleri. (YAKUPOĞLU, 2012, s. 353)


Mekrimutluoğlu Trabzon> Pazarkapı.


MEKSOĞLU Arapça meks: Bir yerde kalma, vergi, öşür. (DEVELLİOĞLU) Vergi görevlisi.
Meksioğlu Trabzon> Esentepe.


MELDUNOĞLU Meldonlu Türkmen oymağı. (İLLİYEV, 2010, s. 20) Osmanlıcada Meldon, Meldun okunabilir.


Meldunoğlu Çamlıhemşin> Zilkale.


MELEKOĞLU Melek, 1450’li yıllarda Maraş sancağında yaygın Avşar Türkmeni. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1640) Melek, 1500’lü yıllarda Aksaray sancağında Türkmen oymağı. (YILDIZ, 2010, s. 214)
Melek, Macaristan’da (ALTUN, 2007, s. 17);Kırım’da, (KARAÖRS,1993, s. 692);Meleklü, 1450’li yıllarda Karkın Türkmenlerinin Saruhan sancağında (HALAÇOĞLU, 2009, s. 280) ve Melek, 1500’lü yıllarda Harput’ta yerleşim yeri. (ÜNAL, 1989, s. 82)
Melekoğlu Akçaabat> Adacık, Akören, Mersin, Yeşilyurt. Ardeşen> Yeni. Artvin> Taşlıca, Tütüncüler. Aydıntepe> Y. Kırzı. Bayburt> Tuzcuzade. Borçka> Şerefiye. Beşikdüzü> Akkese. Çamlıhemşin> A. Çamlıca, Dikkaya, Güroluk, Y. Çamlıca. Çayeli> Aşıklar, Kaptanpaşa, Limanköy. Hayrat> Balaban. Hopa> Köprücü. Gümüşhane> Y. Alıçlı. Kelkit> Gerdekhisar, Günbatur, Yeşilova. Köse> Salyazı. Kürtün> Eğrigüney. Rize> Hamzabey. Şavşat> Atalar, Çayağzı, Yaşar, Yavuzköy, Yeniköy. Şiran> Çatmalar, Mertekli, Telme. Tonya> Kayacan. Trabzon> Çömlekçi, Gülbaharhatun, Pazarkapı, Soğuksu. Yusufeli> Altıparmak, Bostancı, Dokumacılar, Kınalıçam.


Melekisoğlu Düzköy> Çayırbağı. (-is eki, katip tarafından ilave edilmiştir)


MELEMEZOĞLU Melemez: Ağırcanlı. (ÇAĞBAYIR)
Melemezoğlu Şiran> Çevrepınar.
MELETLİ Melet, Türk boyu. (GÖMEÇ, 2011, s. 84)
Meletderesi, Malatya’nın köyü. (Köylerimiz, 1968, s. 721)
Meletlioğlu Torul> Gülaçar.


MELİKOĞLU Melikli, eski kayıtlarda Diyarbakır, Adana, Teke, Hamid, Rakka, Bursa, Tarsus, İçel, Alanya, Gümülcine sancaklarında konar-göçer Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 581) Melik,1450’li yıllarda Karaman ve Mardin sancaklarında Bayındır Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1641)
Arapça melik: Hükümdar, mal sahibi.
Melik, Muş sancağında yerleşim yeri. (KILIÇ, 1989, s. 333)
Melikoğlu Çamlıhemşin> Konaklar, Y. Çamlıca. Çarşıbaşı> Büyükdere. Gümüşhane> Y. Alıçlı. Kürtün> Demirciler, Gürgenli, Süme, Y. Uluköy. Maçka> Yerlice. Of> Fındıkoba. Şiran> Şehithakan. Torul> Demirkapı. Trabzon> Gazipaşa. Yusufeli> Kılıçkaya.


MEMDİKOĞLU Memdiklü, 1450’li yıllarda Adana sancağında Yüreğir Türkmen boyunun kolu. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1643)
Mendik, Kastamonu’nun köyü. (Köylerimiz, 1968, s. 378) Mendik, Candaroğlu yöresinde Türkçe iskân birimi. (ÇEVİK, 2012, s. 356)
Mendikoğlu İspir> Yeşilyurt.


MEMANOĞLU Maman, Kazak boyu. (LEZİNA) Maman, 1450’li yıllarda Diyarbakır sancağında Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1620)


Kazak Türkçesinden menmen: Kendini beğenmiş, mağrur ve maman: Bilgili. (KENESBAYOĞLU, 1984, s. 198)


Memanoğlu Hemşin> Yeniköy


Memenoğlu Pazar> Başköy.


Arapça memen: Emin, güvenilir. (DEVELLİOĞLU)


MEMARNEOĞLU Mimer, Akçaabat’ın köyü.


Memarneoğlu Pazar> Hamidiye.


MEMİLOĞLU Arapça memil: Meyletme. (DEVELLİOĞLU)


Memiloğlu Aydıntepe> Kılıçkaya. Hayrat> Pınarca. Şiran> Balıkhisar.


MEMİOĞLU/ MEMOĞLU Memiler, Kayseri sancağında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 118) Mem, Karakoyunlu Türkmeni. (KARAKOYUNLU, Sadrı, Em. general, 1997, İstanbul, s. 37)
Memi Bey, Anadolu’yu Türkleştiren Karamanoğulları Emirlerden. (Karamanoğulları Beyliği, Konya Halkevi Tarihi, 1946) Memi İsa, 1584 kayıtlarına adı geçen kişi. (GÖKBİLGİN, 2008, s. 95) Memi Bey, Osmanlı tarafından İran'a gönderilen elçi. (AYDIN, 1998, s. 79)


Kale-i Memiyye, 1578’de Adana’nın Nusaybin boğazında derbentçi yerleşim yeri. (ORHONLU, 1990, s. 78) “1554 yılı kayıtlarında Hıristiyan olup Yomra, Sürmene ve Atina’da Türkçe ad taşıyan Mamı adlı kişiler de görülmektedir.” (BOSTAN, 2002, s. 340) Kanuni döneminde Of kazasında orduya yardım edenler arasında Memi Kethüda da vardır. (TRUS, 2001, s. 121)


Memi Obası, Paşa sancağında (Rumeli) (AYHAN, 2013, s. 114);Memi Paşa mahallesi, Macaristan’da ve Memi Ağa, Macar fethine katılan komutan. (BİLGE, 2010, s. 229, 299) Memi Paşa ve Memi Şah, 1500’lü yıllarda Gagauz’da yer adı. (CEBECİ, 2008, s. 64) Memili, Halep Türkmenlerinin (DAĞ, 2010, s. 124); Memilihan, 1450’li yıllarda Saruhan sancağında (ÇİÇEK, 2011, s. 340) ve Memiler, 1450’li yıllarda Menteşe sancağında Yıva Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2194)
Memler/ Memiler kökenleri Bayburt’a uzanır.
Memigil, Posof’ta sülale. (BAYRAKTAROĞLU, 1992, s. 222)
Memoğlu/ Memioğlu Akçaabat> Adacık. Araklı> Kayaiçi. Ardanuç> Adakale, Aydın, Naldöken. Ardeşen> Seslikaya, Tunca. Artvin> Oruçlu, Tütüncüler. Bayburt> Darıca, Polatlı, Taşburun, Yoncalı, Yazyurdu. Çamlıhemşin> Şenköy. Çayeli> Çataldere. Fındıklı> Yeni. Gümüşhane> Kabaköy. Güneysu> Küçükcami. Hemşin> Yeniköy. İspir> Çakmaklı. Of> Ağaçseven. Pazar> Derebaşı, Soğuksu. Rize> Aktaş, Ekmekçiler, Elmalı, Hamidiye, Kurtuluş, Muradiye, Taşlık, Veliköy. Şalpazarı> Turalıuşağı. Yusufeli> Bostancı, Çıralı, Demirdöven, İşhan.


Memiağaoğlu Yusufeli> Kılıçkaya.


Memibeyoğlu Ardanuç> Naldöken. Trabzon> Erdoğdu.


Memihocaoğlu Bayburt> Tuzcuzade.
Memikaoğlu Çaykara> Kabataş. Derepazarı> Tershane, Yanıktaş. Dernekpazarı> Akköse, Ormancık. İyidere> Fıçıtaş.


Memi-ka. Bölgede sevgi-yakınlık ifadesi olarak adların, akrabalık terimlerinin ve sülalelerin sonuna –ka takısı takmak genel durumdur. Dayıka, Ahmedika, Mutika gibi.


Tokat’taki Memikoğulları Pir Sultan Dede ocağını talibidirler. (AKSÜT, 2013, s. 111)


Memikâhyaoğlu Ardanuç> Anaçlı.


Memoluoğlu Yusufeli> Çevreli. Memoğlu’ndan.


MEMİŞOĞLU Memişoğlu, 1450’li yıllarda Tarsus Sancağında İğdir Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1643) Memişli, Köstendil sancağında Yörük Taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 582) Memişoğlu, iskânlarda adı geçen Türkmen aşireti. (BAYAR, 1994, s. 109)
Memişoğlu Akçaabat> Akçaköy, Ambarcık, Çiçeklidüz, Demirkapı, Doğanköy, Dürbinar, Eskiköy, Kavaklı, Mersin, Meşeli, Salacık, Yıldızlı. Araklı> Ayvadere, Çukurçayır, Halilli, Yüceyurt. Ardanuç> Gümüşhane, Hamurlu, Karlı. Ardeşen> A. Durak, Işıklı, Yeniyol. Arhavi> Cumhuriyet. Arsin> Başdurak, Madenli, Yeşilce. Artvin> Beşağıl, Dokuzoğul, Kalburlu, Orta, Ortaköy, Zeytinlik. Aydıntepe. Bayburt> Balca, Çiçekli, Dağtarla, Gökpınar, Hacıoğlu, Kaleardı, Ozansu, Sakızlı, Taşburun, Veysel, Yaylalar, Zahit. Çamlıhemşin> A. Şimşirli, Şenyuva. Çarşıbaşı> Kerem, Kovanlı, Salova. Çayeli> Karaağaç. Çaykara> Çambaşı, Çamlıbel, Işıklı. Demirözü> Beşpınar, Eymür. Derepazarı> Yanıktaş. Dernekpazarı> Akköse, Ormancık. Fındıklı> Beydere, Fındıklı, Kıyıcık, Sulak. Gümüşhane> Beyçam, Hasköy. Güneysu> Ortaköy, Yenicami. Hemşin> Hilal, Nurluca, Yeniköy. Hopa> Esenkıyı, Eşmekaya, Köprücü, Kuledibi. İkizdere> Ballıköy, Gölyayla. İspir> Karakarmış, Tepecik. Kalkandere> Geçitli, Hurmalık. Kelkit> Belenli, Karacaören, Yarbaşı, Yeniköy. Köprübaşı> Beşköy. Kürtün> Arpacık, Karaçukur. Maçka> Akmescit, Yazlık. Of> Cumapazarı, Çataldere, Dumlusu, Yazlık. Pazar> Akmescit, Başköy, Cumhuriyet, Kesikköprü, Zafer. Rize> Beştepe, Dağsu, Kambursırt, Kaplıca, Karasu, Kömürcüler, Küçükçayır, Pilavdağı, Tophane. Sürmene> Çimenli, Oylum, Zeytinli. Şalpazarı> Çamkiriş, Çarlaklı. Şavşat> A. Koyunlu, Çamlıca, Çiftlik, Dalkırmaz, Düzenli, Karaağaç, Kocabey, Köprükaya, Kurudere, Savaş, Yavuzköy, Yeniköy. Şiran> Ozanca. Tonya> Kayacan. Torul> Gülaçar, İlecik. Trabzon> Akoluk, Bahçecik, Boztepe, Fatih, Gazipaşa, İnönü, Pazarkapı, Sevimli, Toklu, Yalıncak. Vakfıkebir> Bozalan, Fethiye, İshaklı, Ortaköy, Rıdvanlı, Sekmenli, Soğuksu. Yusufeli> Altıparmak, Balalan, Cevizlik, Demirköy, Esendal, İşhan, Taşkıran, Tekkale, Yüncüler.


MEMOOĞLU Memo, 1450’li yıllarda Urfa sancağında Kınık Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1090)


Memooğlu Ardanuç> Cevizli. Kelkit> Sadak, Söğütlü, Uzunkol. Şiran> Karaca. Bayburt> Çamlıdere, Çayırözü, Salkımsu, Veysel, Yanıkçam, Demirözü, Devetaşı, Yelpınar.


Memişağaoğlu Çayeli> Çataklıhoca.


Memişalemdaroğlu Of> Kumludere.


Memişefendioğlu Fındıklı> Aksu.


Memişhocaoğlu Ardanuç> Geçitli.
Memişdayıoğlu Sürmene> Petekli, Üzümlü.
Memişreisoğlu Akçaabat> Akçaköy. Arhavi> Güngören. Trabzon> Çömlekçi. Yomra> Namık Kemal.
Memişyazıcıoğlu Trabzon> Erdoğdu, Ortahisar.


MEMİTOĞLU Memet, Çerkez kabilesi. (LYULYE, 2010, s. 63)


Mem-it: Memler, Türkmenler. Eski Türkçe –it eki çoğul edatıdır. (Bk. Memoğlu)


Memitoğlu Rize> Kömürcüler.


MENAROĞLU Menar, 1450’li yıllarda Menteşe sancağında Yıva Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1643)
Menar, Kırım’da yer adı. (DOĞRU, 1987, s. 91) Menar, bu yerleşim yerinden Anadolu’ya göçler olmuştur. (BİLGİLİ, 2001, s. 142)


Menaroğlu Trabzon> Pazarkapı.


MENEKŞEOĞLU Menevşe, Türkmen oymağı. (İLBEY, 2010, s. 222)


Rize ağzında melemşe: Menekşe. (GÜNAY, 1978, s. 326)


Menekşeoğlu/ Melemşeoğlu/ Meneveşoğlu Çayeli> Yenicami. Güneysu> Selamet. Rize> Hamidiye.


MENEKOĞLU Menek: İplik çilesi. (ÇAĞBAYIR) Mesleki ad.
Menek, Ankara’nın köyü. (Köylerimiz, 1968, s. 721)
Menekoğlu İspir> Çamlıkaya.


MENGENOĞLU Mengeneci, Eymür Türkmen boyunun oymağı. (UÇAKCI, 2013, s. 329)


Mengen, 1450’li yıllarda Avşarların Bozok sancağında (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2269) ve Amasya’da yerleşim yeri. (ÇATAL, 2009, s. 32)


Mengenoğlu İyidere> Yapraklar. Rize> Piriçelebi.


MENGİROĞLU Menger, 1450’li yıllarda Niğde sancağında Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1644) (Bk. Mangıroğlu)


Mengiroğlu Kalkandere> Cevizlik, A. Tatlısu, Yeni, Yolbaşı.


MENLAOĞLU Molla’dan bozma sözcük.
Menlaoğlu Trabzon> Pazarkapı, Yenicuma.


MENŞUROĞLU Menşur: Padişahın verdiği vezirlik ve müşirlik rütbelerinin tevcihini havi ferman. (DEVELLİOĞLU)


Menşuroğlu Ardanuç> Meşeköy. Artvin> Ahlat, Bakırköy, Çimenli, Dere, Oruçlu, Tütüncüler. Şavşat> Şalcı.


MENTEŞEOĞLU/ MENTEŞOĞLU Menteş/ Menteşeli, eski kayıtlarda Arapgir, Adana, Tarsus, Bozok, Maraş, Haleb, Ankara, Sivas, İçel sancaklarında Türkmen/ Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 583) Menteş, 1450’li yıllarda Tarsus sancağında yaygın Yüreğir Türkmen oymağı ve Menteşe, aynı yıllarda Menteşe sancağında yaygın Kayı Türkmeni. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1644)


“Ege bölgesinde kurulmuş olup, Menteşeoğulları, XIII. yüzyıl sonlarında bir Türk ailesi Menteş Bey tarafından kurulan beylik olup 1425’de Osmanlılarca ilhak edildi.” (SERTOĞLU, 1986, s. 221)
Menteşe, 12 Beylikten biri. Aydın, Karaman, Pervane, Hamit, Saruhan, Çobanoğlu, İzmir beyliklerinin… bölgede izleri çoktur.
Menteş/ Menteşe, Safevi devletinde kullanılan Türkçe adlardan. (SÜMER, Şahıs Adları, s. 250) Menteş, tarihi Türk kişi adı. (ATALAY, 1936)


Menteşeoğlu/ Menteşoğlu Arsin> İşhan, Oğuz. Beşikdüzü> Akkese. Pazar> Cumhuriyet, Soğuksu. Şalpazarı> Dereköy, Dorukiriş, Pelitçik. Tonya> İskenderli, Kozluca. Vakfıkebir> Deregözü, Yalıköy. Yusufeli> Alanbaşı, Kılıçkaya.


MENTUROĞLU Ment-ur. Farsça ment: Bent. Mentur: Bentoğlu. DLT’te ve Eski Türkçe uri: Oğul, evlat.


Menturoğlu Arhavi> Kavak.


MENZİLCİOĞLU Menzilci, Osmanlıda posta tatarı ve imparatorluk döneminde, ordunun ihtiyaçlarını karşılamakla görevli kuruluşların işlemesinde, düzenli çalışmasında sorumlu kimse. (ÇAĞBAYIR)
Menzilcioğlu Bayburt> Şingah, Tuzcuzade.


MERAKELEŞOĞLU Keleş ile bağlantılı ad.


Merakeleşoğlu İkizdere> Dereköy. Rize> Yiğitler


MERALOĞLU Maral, Anadolu’da Türkmen oymağı. (SAKİN, 2010, s. 382)


Meral: Ceylan. Borçka’nın Maral köyü.


Meraloğlu Borçka> Yeniyol. Rize> Güneştepe, Müderrisler, Veliköy.


MERCANOĞLU Mercan, eski kayıtlarda Adana, Kütahya, Aydın, Konya, İzmir, Haleb, Gelibolu, Bursa sancaklarında konar-göçer Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 583) Mercan, 1450’li yıllarda Ankara sancağında Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1648) Mercan, zorunlu iskânlarda adı geçen Yörük aşireti. (BAYAR, 1994, s. 96)


Mercan, Gagauz Türklerinde soy ad. (MANOV, 2001, s. 209)
Mercanlı, Yanya’da (AYHAN, 2013, s. 438) ve Mercan, 1450’li yıllarda Karaman vilayetinde İğdir Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 720)
Mercanoğlu Araklı> Ayvadere. Ardanuç> Aydın, Bereket, Bulanık, Kızılcık. Arsin> Yolüstü. Bayburt> Sakızlı. Çarşıbaşı> Şahinli. Çaykara> Ulucami. Demirözü> Serenli. Güneysu> Adacami, Güneli. İspir> Yaylacık. Rize> İslampaşa, Sütlüce, Topkaya. Şiran> Ericek, Kırıntı.


MERCİLOĞLU Merçil, Macaristan’da yerleşim yeri. (BİLGE, 2010, s. 193) Macar izleri bölgede çoktur. Gelinen yer.


Merciloğlu Rize> Küçükçayır.


MERCİMEKOĞLU Mercimeklioğlu, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Türkmen cemaat. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1649)
Mercimek sultan, Şah İsmail’in komutanı. (GÜNDÜZ, 2013, s. 149)


Mercimek, Tunceli’de yerleşim yeri. (KOÇ, 2016, s. 76) Kürtleşen Türkmenlerin hatırası.
Mercimekoğlu Hayrat> Balaban. Kelkit> Sadak.


MERDANOĞLU Merdanlı, eski kayıtlarda Diyarbakır, Edirne, Rakka, Gelibolu sancaklarında Ekrad Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 119) Merdan, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1649) Merdanlar, 1500 yılı başlarında Teke sancağında Yörük aşireti. (SARI, 2008, s. 407)


Kale Merdani, Osmanlıda mesleki sınıf. (SELÇUK, 2002, s. 95)


Merdan, 1500’lü yıllarda Gagauzya’da yerleşim yeri. (CEBECİ, 2008, s. 118) Merdan, 1500’lü yıllarda Mardin’de köy. (GÜNDÜZ, 1993, s. 101) Merdani, 1700’lü yıllarda Karaman’da yerleşim yeri. (CEVGER, 2012, s. 245)


Merdanoğlu Beşikdüzü> Bozlu.


MERETOĞLU Meret, Kıpçak boyu. (LEZİNA, 2009, s. 414, 349) Meret, Horasan’ın ilk Türkmenlerinden. (SARAY, 2010, s. 71)
Meret: İnatçı, ters. (ÇAĞBAYIR) İbranice mered: İsyan, ayaklanma, başkaldırma. (BENYAKAR) Hazar Türklerinden.
Meretoğlu Torul> Günay.


MEREVOĞLU Maravi, 1450’li yıllarda Çorum’da Varsak Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1626) Meremlu, Türkmen taifesi. (HÜSEYNİKLİOĞLU, 2008, s. 452)


Merevoğlu Rize> Gülbahar, Halatçılar.


MERİÇOĞLU Meric, Türkmen taifesi. (SAKİN, 2010, s. 250)


Meriç, Edirne’nin diğer bir adı. (YÖRÜKÂN, 1998, s. 436)


Meriçoğlu Of> Sivrice. Ilgın. (SARIYAR, 2015, s. 34)


MERİTOĞLU Arapça merid: İnatçı. (DEVELLİOĞLU)
Meritoğlu Kürtün> Gündoğdu.


MERKABİLOĞLU Arapça mer: Adam, erkek kişi. (DEVELLİOĞLU) (Bk. Kabiloğlu)


Merkabiloğlu Rize> Kocatepe, Köprülü.


MERKEPÇİOĞLU Merkepçı, 1500’lü yıllarda Kayseri’nin mahallesi. (YETKİN, 2007, s. 22)
Merkepçioğlu Aydıntepe> Aydıntepe.


MERMEROĞLU Mermercik, 1500’lü yıllarda Saruhan sancağında Yörük taifesi. (KAYGANA, 2015, s. 47)


Mermer, 1450’li yıllarda Anadolu’da yaygın Türkmen yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2678)
Mermeroğlu Şiran> Erenkaya.


MERSİNLİOĞLU Mersin, 1450’li yıllarda Menteşe sancağında Yıva Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1652) Mersin, eski kayıtlarda Trabzon sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 584)


Osmanlıda halkı derbentçi olan Trabzon sancağına tabi Mersin köyü. (ORHONLU, 1990, s. 71) Azerice mersin: Güzel kokulu bir ağaç bitki. (ALTAYLI, 1994) Bölgedeki genel adı likapadır…
Mersinli,1450’li yıllarda Aydın sancağında yerleşim yeri. (SARIKAYA, 2014, s. 90) Mersin, Akçaabat’ın köyü.


Mersinlioğlu Akçaabat> Dörtyol, Şinik.


MERSİYELİOĞLU Mersiye: Ölü için duyulan üzüntü nedeniyle yazılan şiiri, yakılan ağıt. (ÇAĞBAYIR)
Mersiye, 1450’li yıllarda Mardin’de yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2075) Gelinen yer.
Mersiyelioğlu İspir> Yağlı.


MERTOĞLU Mert, Kayı boyunun oymağı. (UÇAKCI, 2013, s. 64)


Merd, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Yörük yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1651)
Mertoğlu Akçaabat> Uçarsu. Ardeşen> Sinanköy, Yayla. Artvin> Kalburlu. Borçka> Akpınar. Çayeli> Madenli. Hopa> Kemalpaşa. Kelkit> Yenice. Rize> Muradiye. Trabzon> Dolaylı. Yusufeli> Demirdöven.


Mertömeroğlu Çarşıbaşı> Kaleköy.


MERYEMOĞLU Meyremoğlu, iskânlarda adı geçen Malatya’da yerleşim yeri. (ERDÖNMEZ, 1995, s. 97) Meyram, Moğollar döneminde Türkistan’da yerleşim yeri. (KARADAĞ, 2006, s. 98)
Meryemoğlu Bayburt> Danişment, Uzungazi. Kürtün> Tilkicek.


MESCİOĞLU Mesci, eskinin mesleği.


Mescioğlu Trabzon> Çömlekçi, Fatih, Hızırbey, Yeni. Vakfıkebir> Aydoğdu.
Meslioğlu Arsin> Atayurt. Boyabat. (YILMAZ, 2018, s. 41)


MESOHORLUOĞLU Mesohor, bölgede birkaç köyün eski adı. Gelinen yer.
Mesohorluoğlu Araklı> Pervane. Arsin> Dilek, Işıklı. Trabzon> Pelitli. Yomra> Yokuşlu.


MESUTOĞLU Mesudlar/ Mesudoğlu, eski kayıtlarda Gelibolu, Adana, Tarsus, Maraş, Beyşehir, Kastamonu, Kırşehir sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 584) Mesudoğlu, 1450’li yıllarda Maraş sancağında yaygın Eymür Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1653) Mesut, 1700’lü yıllarda zorunlu iskâna tutulan Türkmen aşireti. (ÇELİKDEMİR, 2001, s. 111)


Mesutoğlu Çayeli> Çukurluhoca. Çaykara> A. Kumlu.


MEŞALECİOĞLU Meşaleci, Osmanlıda aydınlatma vazifesiyle mükellef olanlar hakkında kullanılan tabirdi. (PAKALIN, c. III s. 491)


Meşalecioğlu Rize> Paşakuyu.


MEŞECİOĞLU Mişecik, 1500’lü yıllarda Ankara livasında Türkmen oymağı. (SAKİN, 2010, s. 252) Meşeli, Bozok ve Maraş’ta Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 585)


Meşecioğlu Çamlıhemşin> Ülkü.


MEŞGULOĞLU Meşgul, 1450’li yıllarda Konya sancağında yaygın Varsak Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1657)
Meşkullu, Bulgaristan’da yerleşim yeri. (SEZEN, 2006, s. 365)
Meşkuloğlu Çayeli> Çilingir. Trabzon> Fatih, Gazipaşa.


METEOĞLU/ METOOĞLU/ METO’NUNOĞLU Mete, Türk boyu. (LEZİNA) Metecik, Ersarı (Ensarı) Türkmeni oymağı. (İLLİYEV, 2010, s. 25)
Metooğlu/Meteoğlu Derepazarı> Derepazarı, Sarıyer. Hayrat> Yeni. İkizdere> Meşeköy. İyidere> Fıçıtaş, Köşklü, Taşhane, Yapraklar. Of> Sulaklı, Yazlık. Rize> Çarşı, Fener, Gülbahar, Müderrisler.


METEROĞLU Meter, 1450’li yıllarda Mardin sancağında Döğer Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 291) Gelinen yer.


Meteroğlu Ardanuç> Bulanık.


METİNOĞLU Metinli, Yomut Türkmeni oymağı. (ANNABERDİYE, 2006, s. 131) Metinlü, 1450’li yıllarda Mardin ve Haleb sancaklarında yaygın Yazır Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1658)


Metinoğlu Akçaabat> Kirazlık. Çayeli> Büyükköy. Derepazarı> Sandıktaş. Güneysu> Yenicami.


METOĞLU Met, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar boyu. (ADİLOĞLU, 2005, s. 207) Metili, Türkmen oymağı. (ATANIYAZOV, 2005, s. 297)


Arapça medd> met: Uzatma, yayma. (DEVELLİOĞLU)


Metoğlu Akçaabat> Uçarsu. Rize> Müderrisler.


Metuloğlu Fındıklı> Tatlısu. Hopa> Cumhuriyet.


Met-ul. Çok Türk ağzında ve Kıpçakça ul: Oğul. Metul: Metoğlu.


MEVCUTOĞLU Mevcut: Her türlü rütbeye sahip askerlerin sayısı. (ÇAĞBAYIR) Askeri sülale.


Mevcutoğlu Trabzon> İskenderpaşa. Yusufeli> Bostancı.


MEVLÜTOĞLU Mevlüdlü, Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 585) Mevlidli, Irak’ta Türkmen oymağı. (SAATÇI, 1999, s. 298)
Mevlütoğlu Ardanuç> A. Irmaklar, Aşıklar, Bulanık, Güleş. Artvin> Orta, Vezirköy. Bayburt> Kopuz, Soğukgöze, Zahit. Kelkit> Bindal, Sadak, Tütenli. Şavşat> Ciritdüzü, Elmalı, Ilıca, Savaş, Yavuzköy. Şiran> Çatmalar. Trabzon> Çömlekçi. Yomra> Namık Kemal.


Mevlütustaoğlu Bayburt> Tuzcuzade.


MEVZİLAOĞLU Mevzi ile ilgili. Askeri sülale.


Mevzilaoğlu Bayburt> Tuzcuzade.


MEYANOĞLU Meyan, Türkmen oymağı. (TÜRKAY, 1979, s. 585)


Farsça meyan: Orta. (ÇAĞBAYIR)


Meyan, Kosova’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 249)


Meyanoğlu Çamlıhemşin> Y. Çamlıca.


MEYDANOĞLU Meydan, Cem ayininde mekan. (YÖRÜKÂN, 1998, s. 55)


Meydan, yaygın yerleşim yeri adı. Müslüman Türkler bölgeye gelmeden önce bölgede Meydan köy ve mahalleler vardı. Gelinen yer.
Meydanoğlu/ Meydanlıoğlu Çayeli> Kemer. Çaykara> Karaçam.


MEZGİTLİOĞLU Türkçe –li yapım eki almış sözcük. Mezitler/ Mezitlü, 1450’li yıllarda Maraş ve Kütahya sancaklarında yaygın Varsak Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1660)
Karahanlı döneminde mezgit: Mescit, cami. (ATA, 2004, s. 521) Mazgirt, “mescit” anlamında olup Arnavutluk’ta yerleşim yeri. (MULAKU, 1985, s. 146)
'Fetret Döneminin bunalımından yararlanan Mezid Sivas'ı bastı ve Sultan Camii'ni üs olarak kullandı. Çelebi Mehmet Mezid'in üzerine Bayezid Paşa'yı gönderdi. Mezid yenildi. Osmanlı hizmetine alınarak Sivas'ın onarımıyla görevlendirildi.” (ÖZ, 1992, s. 91)
Mezgirtli, Adıyaman’da ve Mezgit Ankara’da eski yerleşim yeri. (Köylerimiz, 1968, 724) Gelinen yer.


Mezgitlioğlu/ Mezgitçioğlu Akçaabat> Dürbinar. Trabzon> Gazipaşa.


MEZİNALİOĞLU Mezin-ali. Mezi: Ezan okuyan. (ÇAĞBAYIR) Müezzin Ali. Dini içerikli ad.
Mezinalioğlu Arsin> Elmaalan.


MEZİRELİOĞLU Mezire, Köprübaşı ilçesinin Yılmazlar mahallesinin eski adı. Mezdra, Osmanlı döneminde Tuna’da yerleşim yeri. (DRAGANOVA, 2006, s. 82) Gelinen yer.


Mezreoğlu/ Mezralıoğlu/ Mezirelioğlu Bayburt> Taşocağı. İspir> Demirbilek. Kelkit> Akdağ.


MICIKOĞLU Miçikler, Çeçenlerin bir kolu. (BERJE, 1958, s. 15) Mıcıkoğlu, Kütahya’da. (SAVAŞ, 2017, s. 53)


Mıcıkoğlu Bayburt> Tuzcuzade, Veysel. Demirözü> Damlıca.


MIHÇIOĞLU/ MIHOĞLU Mıhlıoğlu, Kacar Türkmeni oymağı. (SAVAŞ, 2017, s. 270)
Farsça mih: Büyük, ulu ve miğ: Duman, sis, kara bulut. (DEVELLİOĞLU) Çağatayca muğ: Bulut. (KUNOS, 1902, s. 146)


Mıh, 1500’lü yıllarda Çemişgezek sancağında köy. (GÜNDÜZ, 1993, s. 160) Mıhlu, 1450’li yıllarda Adana’da Yüreğir Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 969)
Mıhçıoğlu/ Muhçuoğlu Akçaabat> Akçaköy, Salacık, Yeniköy. İspir> Aksu. Maçka> Ardıçlıyayla. Şalpazarı> Dereköy, Dorukiriş, Sütpınar. Torul> Köstere. Trabzon> Fatih, Yenicuma. Yusufeli> Kılıçkaya.


Mıhlayisoğlu Çayeli> Sabuncular.


Mıhmıtoğlu Yusufeli> Altıparmak.


Mıh-mıt: Mıhlar. Eski Türkçe –it eki çoğul edatıdır.


MINDIKOĞLU Mındık, Gagauz Türklerinde soy ad (s. 209) ve yer adı. (MANOV, 2001, 217)


Mındıkoğlu İspir> Moryayla.


MIRIKOĞLU/ MIRIZOĞLU Mırıkoğlu, eski kayıtlarda Yalvaç’ta sülale. (SAAT, 2014, s. 136) Miriş, Hazar-Ötesi Türkmen oymaklarından. (SÜMER, Oğuzlar, şema L. III)


Mırık: Zayıf, cılız. (ÇAĞBAYIR)
Mırıkoğlu/ Mırızoğlu Bayburt> Velişaban. Gümüşhane> Özcan. Şalpazarı> Dorukiriş, Sayvançatak, Simenli. Yalvaç. (SAAT, 2014, s. 136) Giresun. (EMECEN, 2015) Ünye. (BACACI, 2011)


MIRMIROĞLU Mırmır: Çok konuşan. (ÇAĞBAYIR)
Mirmir, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Beğdili Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1348) Gelinen yer.
Mırmıroğlu/ Mırmıllıoğlu Akçaabat> Derecik, Yıldızlı. Bayburt> Tuzcuzade. Kürtün> Beytarla.


MISIKOĞLU (Bk. Mışıkoğlu)


MISIRLIOĞLU/ MISIROĞLU Mısırlı, eski kayıtlarda Alanya, Adana, Tarsus, İçel, Ankara, Bozok, Haleb, Sivas, Aydın sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 589) Mısırlu, 1450’li yıllarda Sivas ve Maraş’ta Eymür Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1661) Misir, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar boyu. (ADİLOĞLU, 2005, s. 207) Mısırlıoğlu, zorunlu iskânlarda adı geçen Türkmen aşireti. (BAYAR, 1994, s. 113)


Mısır memleketine yalnız Türkler Mısır derler. (DOĞRU, 1987, s. 91) Mısırlıoğlu bölgede yaygın akrabadır. Bilinen mısır bitkisiyle ilgisi yoktur.


Mısırlı, 1450’li yıllarda Sivas sancağında Avşar Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1119)
Mısırlıoğlu/ Mısıroğlu Akçaabat> Çınarlık, Dürbinar, Fıstıklı, Kaleönü, Ortaköy. Araklı> Bereketli. Ardeşen> Doğanay, Düz, Pirinçlik, Yayla. Arhavi> Cumhuriyet, Dereüstü, Musazade. Artvin> Çarşı, Erenler, Ortaköy, Sarıbudak. Bayburt> Helva, Sakızlı. Beşikdüzü> Akkese. Borçka> Muratlı, Yeniyol. Demirözü> Güneşli. Gümüşhane> Süleymaniye. Hopa> Ortahopa. Maçka> Yazılıtaş. Of> Ağaçseven. Pazar> Soğuksu. Rize> Köprülü. Sürmene> Soğuksu, Yazıoba. Şavşat> Taşbaşı. Şiran> Sellidere. Trabzon> Boztepe, Cumhuriyet, Çarşı, Uğurlu, Yenicuma. Vakfıkebir> Mahmutlu, Mısırlı. Yusufeli> Demirköy, Esenyaka, İşhan, Yağcılar.


MIŞIKLIOĞLU Mışık, Türk boyu. (LEZİNA)


Mışık, Hazarların devamı Karay Türklerinde kullanılan soy ad. (ALTINKAYNAK, 2006, s. 136)


Mışklu, 1450’li yıllarda Kilis sancağında Bayad Türkmen yerleşimi. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1011)


Mışıklıoğlu Yusufeli> Yarbaşı.


Mısıkoğlu Çamlıhemşin> Ülkü. Mışık’tan bozma sözcük.


MIZIOĞLU Mızı, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Karaçay-Malkar boyu. (ADİLOĞLU, 2005, s. 207)
Mızıoğlu Kelkit> Bezendi.


MIZMIZOĞLU Mızmızoğlu, Türkmeni oymağı. (EMREN, 2018, s. 17)


Mızmız: Güç beğenen. (ÇAĞBAYIR)
Mızmızoğlu Şalpazarı> Geyikli.


MİCATOĞLU Micac’dan bozma olabilecek kelime. Micac, Niş’te (s. 360) ve Miçaç, Kosova’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 249)
Micatoğlu İspir> Kızılhasan.


MİCİNİNOĞLU Takma addır. Sülale, Memioğlu lakabını aldığına göre doğrusu Memioğlu’dur.


Mici’ninoğlu Of> Ağaçseven.


MİDRİCOĞLU Medric, zorunlu iskânlar sırasında adı geçen Yeni-İl Türkmen oymağı. (REFİK, 1930, s. 206)
Midricoğlu Araklı> Ayvadere.


MİDİLLİOĞLU Giritli, Moralı, Sakız gibi Midilli adasından gelenler.


Midilli, II. Bayezid döneminde Rumeli’nde 29 sancaktan biri. (AYHAN, 2013, s. 31)
Midillioğlu Bayburt> Şingah. Hopa> Bucak. Rize> Çamlıbel. Trabzon> Çarşı. Vakfıkebir> Yaylacık.


MİDİOĞLU Midi, Gümüşhane’nin köyü. (SAYLAN, 2012, s. 26) Gelinen yer.
Midioğlu Çamlıhemşin> Meydan. Arsin> Çiçekli. Beşikdüzü> Takazlı. Köprübaşı> Beşköy. Of> Yazlık. Trabzon> Çömlekçi.


MİHAİLOĞLU Mihailli, Afyon sancağında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 120) Mihailli, zorunlu iskânlarda adı geçen Türkmen aşireti. (BAYAR, 1994, s. 88)


Mihailoğlu, Malkoçoğlu gibi ünlü akıncı komutanlarının bulunduğu sülale.


Mihail, 1500’lü yıllarda Afyon’da (BULDUK, 2003, s. 112); Mihal, 1500’lü yıllarda Budin’de (IŞIK, 2013, s. 89); Mihail, Silistre’de yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 448, 483) Yörük Mihal Bey, Bosna eyaletinde kale. (AYHAN, 2013, s. 132)
Mihailoğlu Trabzon> Ortahisar. Giresun. (EMECEN, 2015)


MİHLAÇOĞLU Mihaliç, 1450’li yıllarda Aydın sancağında yerleşim yeri. (SARIKAYA, 2014, s. 94)


Mihlaçoğlu Çayeli> Kesmeteş.


MİHRABOĞLU Miraplar, Türkmen kabilesi. (BEYOĞLU, 2000, s. 159)


Mirab, Türkistan’da yerleşim yeri. (AYDIN, 1989)


Mihraboğlu Çayeli> Güzeltepe.


MİHRANOĞLU Mihranlı, eski kayıtlarda Rakka, Kars, Erzurum, Çıldır, Göle sancaklarında konar-göçer Türkmen Ekradi taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 586)


Mihran, Partların reislerinden biri. (GUMİLEV, 2002, s. 79)


Mihrani, Diyarbakır’da sancak ve kaza. (SEZEN, 2006, s. 368)


Mihranoğlu Rize> Karayemiş.


MİHRİBEYOĞLU Mihri-bey. Farsça mihr: Güneş. (DEVELLİOĞLU)


Mihrioğlu Yalvaç. (SAAT, 2014) Şebinkarahisar. (KIVRIM, 2015)


Mihribeyoğlu Ardanuç> Naldöken.


MİKAİLOĞLU Mikail, 1200’lü yılların sonunda Candaroğulları sahasında Yörük topluluğu. (ÇEVİK, 2012, s. 358) Mikail, 1530 yılında Ankara’da Türkmen oymağı. (KAYA, 2000, s. 38) Mikaillü, Kusun Türkmeni oymağı. (BİLGİLİ, 2001, s. 218)
Mikail, 1500’lü yıllarda Karaman vilayetinde (GÜMÜŞÇÜ, 2001, s. 64) ve aynı yıllarda Ankara’da yerleşim yeri. (EMEN, 2008, s. 92)
Mikailoğlu Kelkit> Kozoğlu.


MİKRESOĞLU Arapça mikras: Makas. Mesleki ad.
Mikre, Tuna’da yerleşim yeri. (DRAGANOVA, 2006, s. 77)
Mikresoğlu Çaykara> Şahinkaya.


MİKTAŞLIOĞLU Miktarlu, 1500’lü yıllarda Ankara’da Türkmen oymağı. (KAYA, 2000, s. 16)
Miktaşlıoğlu Trabzon> Esentepe.


MİKTATOĞLU Gümüşhane> Kılıçören. Kelkit> Dereyüzü.
Miktatbeyoğlu Bayburt> Aksaçlı. Kelkit> Büyükcami. Trabzon> Çarşı, Ortahisar, Yenicuma.


MİLLİOĞLU Milli, Azerbaycan Türklerinin Şahseven kolunun oymağı. (LEZİNA) Milli, Peçenek boyu. (UÇAKCI, 2013, s. 288) Millioğlu, eski kayıtlarda Rakka, Mardin, Kırşehir, Çorum, Amasya, Maraş, Tokat, Bozok, Erzurum… sancaklarında göçer Ekrad Ulus taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 122) Milli, 1450’li yıllarda Çemişgezek’te Yazır Türkmen oymağı. (GÜL, 2014, s. 129)


Milli, 1500’lü yıllarda Harput’ta (ÜNAL, 1989, s. 82) ve Mili, 1570’lü yıllarda Karaman vilayetinde yerleşim yeri. (YILDIZ, 2010, s. 161)


Millioğlu/ Miloğlu Arsin> Fındıklı, Gölcük, Oğuz. Demirözü> Damlıca, Y. Dikmetaş. Kelkit> Büyükcami. Köse> Övünce. Pazaryolu> Gülçimen, Süleymanbağı. Yomra> Şanlı.


MİNCANALİOĞLU Mincana, Sürmene yaylası.


Min-can. Kıpçakça min: Bin. (AGAR, 1989) Mincan: Kalabalık topluluk. Yer adıyla bağlantılı sülale.
Mincanalioğlu Yomra> Kayabaşı.


MİNDEVOĞLU Mandev’den. (Bk. Mandevoğlu)


MİNEOĞLU Mine, 1500’lü yıllarda Gagauz Türklerinde soy ad. (CEBECİ, 2008, s. 65)


Mine, Kırım’da yer adı. (DOĞRU, 1987, s. 91) Gelinen yer.


Mineoğlu Artvin> Hızarlı.


MİNNETOĞLU Minnetler, Bursa sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 587) Minnetler/ Minnetli, zorunlu Yörük iskânlarında adı geçen aşiret. (BAYAR, 1994, s. 96)
Minnetoğlu Kelkit> Sadak. Pazar> Bucak.


MİNTOĞLU Ming, Türk boyu. (OMOROV, 2008, s. 83)
Mintoğlu Çaykara> Çayıroba.


MİNYELİOĞLU Minye, Mısır’da sancak ve kaza. (SEZEN, 2006, s. 369) Minye, 1500’lü yıllarda Şam eyaletinde yerleşim yeri. (ÖKSÜZ, 2016, s. 156) Gelinen yer.


Mısırlıoğlu, Kölemenler, Tolun/ Tulun sülaleleri bölgeye Mısır’dan gelmişlerdir.
Minyelioğlu Of> Çaltılı.


MİNZANOĞLU Mizan’dan. Mizanoğlu, Türkmeni oymağı. (EMREN, 2018, s. 15)


Mizan: Adalet, eşitlik duygusu (mecaz). (ÇAĞBAYIR)
Minzanoğlu Maçka> Yeşilbük.


MİRAÇOĞLU Mirhac, Saruhan sancağında Türkmen/ Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 588) Miracle, Türkmen oymağı. (HÜRMÜZLÜ, 2006, s. 165)


Miraçoğlu Trabzon> Gülbaharhatun.
Miraçefendioğlu Trabzon> Gülbaharhatun.


MİRALAYBEYOĞLU Miralay, günümüzde albay rütbesine denk gelen rütbe. Askeri sülale.
Miralaybeyoğlu Şiran> Örenkale.


MİRAOĞLU Miralı, Türkmen boyu. (İLLİYEV, 2010, s. 20)


Mirali, Bulgaristan vilayetinde yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 136)
Miraoğlu Kelkit> Deredolu.


MİRASOĞLU Mirasoğlu, Türkmeni oymağı. (EMREN, 2018, s. 16)


Miras, Tuna’da yerleşim yeri. (DRAGANOVA, 2006, s. 77)


Mirasoğlu Sürmene> Soğuksu.


Mirasyedioğlu Köse> Kabaktepe. Gümüşhane> Esenyurt.


Mirasyedi, Hazarların devamı olan Karaylarda soy ad. (ALTINKAYNAK, 2006, s. 136)


MİROĞLU Mir, Türkmen aşireti. (AYHAN, 1999, s. 76) Mirli, eski kayıtlarda İçel, Adana ve Tarsus sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 588)


Çağatayca mir: Amir, bey. (ERBAY, 2008) Farsça mir: Amir, kumandan, bey. (DEVELLİOĞLU)


Mir, 1500’lü yıllarda Bosna’da yerleşim yeri. (YARDIMCI, 2004, s. 176)
Miroğlu Çaykara> Ataköy. Demirözü> Kalecik. Sürmene> Çarşı. Trabzon> Ortahisar. Vakfıkebir> Caferli, Cumhuriyet, Körez, Yalıköy.


Miralioğlu Köse> Salyazı.


Mireğoğlu Pazar> Bucak.


Mir-eğ> Miroğlu.


Mirhasanoğlu Bayburt> Yeniköy.


Mirkasoğlu Bayburt> Çayırözü.


Mirreisoğlu Çarşıbaşı> Kaleköy.


MİRZAOĞLU Mirza, Peçeneklerin kolu. (ATEŞ, 2010, s. 39) Mırza, Kazak boyu. (İSMAİL, 2002, s. 151) Mirza/ Mirzaoğlu, eski kayıtlarda Bozok, Rakka ve Haleb sancaklarında Türkmen/ Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 588) Mirzaoğulları, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Peçenek cemaati. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1633) Mirzaoğlu,1700’lü yıllarda eşkıyalık olaylarına karışan Türkmen aşireti. (TATAR, 2005, s. 212)


Farsça mirza: Asalet unvanı, beyzade. (DEVELLİOĞLU) Mırza, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkarlarda sülale adı. (TAVKUL, 2000, s. 501) Kazakça mırza: Cömert, beğ. (KENESBAYOĞLU)
Mirzaoğlu Ardanuç> Ballıköy. Bayburt> Sancaktepe, Veysel. Çayeli> Yenicami. Çaykara> Çambaşı, Şahinkaya. Derepazarı> Sandıktaş. İspir> Maden. Rize> Bıldırcın. Şiran> Seydibaba.


Mirzaalioğlu Güneysu> Dumankaya, Yeniköy, Yüksekköy. Rize> Tuğlalı.


MİSELLİOĞLU Miseloğlu, 1872 yılı tapu kayıtlarında İkizdere’nin Başköy’ünde (Cimil) geçmektedir. (COŞKUN, 2005, s. 29) Halk arasında bu ad hala yaşatılmaktadır. 1905 kayıtlarında Mürsel olarak yazılıdır. Doğrusu budur.


Misellioğlu Hopa> Eşmekaya.


Bu sülale diğer birçok sülale gibi bir bölümü İkizdere’den göç ederek Eşmekaya’ya gelmiş fakat bilinmeyen nedenle günümüze gelememişlerdir.


MİSOĞLU Mis, Türk boyu. (CEVİZOĞLU, 1991, s. 123)


Mis, Rumeli eyaletinde (İşkodra; Rodos’ta (AYHAN, 2013, s. 247, 540) ve 1500’lü yıllarda Şam eyaletinde yerleşim yeri. (ÖKSÜZ, 2016, s. 161) Misi, Mutki ilçesinin köyü. (Köylerimiz, 1968, s. 8)


Misalioğlu Trabzon> Gazipaşa. Mis-ali.


MİSTOĞLU Mistolar, Sivas’ın köyü. (Köylerimiz, 1968, s. 726)
Mistoğlu Kelkit> Dölek.


MİSVAKOĞLU Mısak, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar kolu. (TAVKUL, 2007, 507)


Misvak, Çanakkale’nin köyü.
Misvakoğlu Of> Korkut.


MİTRİKOĞLU Mırtık, Başkurt uruğu. (TOGAN, 2003, s. 165)


Sülalenin sıra dışı Midilli soyadını alması tesadüf değildir. Gelinen yer.


Mitrikoğlu Rize> Kambursırt, Müftü.


MİYASENOĞLU Miyasan, 1450’li yıllarda Tarsus sancağında Bayındır Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1479)
Miyasenoğlu Vakfıkebir> Ballı.


MİNZANOĞLU Mizan’dan. Mizan: Adalet, eşitlik duygusu (mecaz). ( ÇAĞBAYIR)


Mizan, Bitlis’te sancağında (KILIÇ, 1989, s. 316) ve Mirzen, Balkanlarda yerleşim yeri. (AYDIN, 1992, s. 139)
Minzanoğlu/ Mizanoğlu Maçka> Yeşilbük. Trabzon> Yeşilbük.


MOÇOĞLU Moç, 1500’lü yıllarda Bayburt’ta yerleşim yeri. (MİROĞLU, 1975, s. 90) Gelinen yer.
Moçoğlu Bayburt> Güllüce.


MOĞOLOĞLU Moğol izleri bölgede çok yoğundur.
Moğoloğlu Gümüşhane> Beşoba.


MOHÇAOĞLU Mohaç’tan bozma olabilecek sözcük. Gelinen yer.


Mohçaoğlu Yusufeli> Altıparmak.


MOLHAROĞLU Kafkas Kıpçakçasında mulhar: Kuru ot yığını. (TOPAL, 2005) Çiftçilikle ilgili ad.


Molharoğlu Hopa> Köprücü.


MOKEROĞLU Mokaroğlu, 1450’li yıllarda Tarsus sancağında Bayındır Türkmenlerinden Yörük cemaati. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1686)
Mokeroğlu Torul> Yalınkavak.


MOLLAABDİOĞLU Mollaabdi, Irak’ta Türkmen oymağı. (SAATÇI, 1999, s. 298)
Mollaabdioğlu Gümüşhane> Özcan. İkizdere> Cevizlik. Rize> Eminettin, Kale.


MOLLAALİOĞLU Mollaalili,1500’lü yıllarda Gence-Karabağ Eyaletinde Türkmen oymağı. (NECEFLİ, 2010, s. 11)


Mollaalioğlu Akçaabat> Akçakale, Darıca, Salacık. Araklı> Dul. Ardanuç> Anaçlı, Avcılar, Örtülü. Arhavi> Ulukent. Arsin> Fındıklı, Işıklı, Yeşilce. Aydıntepe> Kavlatan. Bayburt> Kavacık. Beşikdüzü> Akkese, Sayvancık. Çamlıhemşin> Ortayayla. Çarşıbaşı> Kerem. Çaykara> Eğridere. Demirözü> Gökçedere. Fındıklı> Çağlayan, Ihlamur. Gümüşhane> Karşıyaka, Yağlıdere. Güneysu> Küçükcami. Hopa> Kemalpaşa. İspir> Çayırözü, İncesu, Pınarlı, Yağlı. Kalkandere> Taşçılar. Köprübaşı> Beşköy, Gündoğan, Güneşli. Köse> Örenşar. Kürtün> Beşir, Elmalı. Of> Gürpınar, Keler, Sugeldi, Uğurlu. Pazar> Akbucak, Örnekköy. Rize> Camiönü, Elmalı, Fener, İslampaşa, Taşlıdere, Tophane. Sürmene> Çiftesu, Orta, Yeniay. Şalpazarı> Sugören. Şavşat> Pınarlı. Tonya> Karşular, Kozluca. Trabzon> Gözalan. Yomra> Çınarlı, Yokuşlu. Yusufeli > Alanbaşı, Bıçakçılar, Evren, Kirazalan.


MOLLAHÜSEYİNOĞLU Mollahüseyin, 1450’li yıllarda Mardin sancağında Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1686)
Mollahüseyinoğlu Akçaabat> Akçaköy, Mersin. Araklı> Erikli. Arhavi> Musazade. Arsin> Dilek. Bayburt> Çayırözü, Salkımsu. Beşikdüzü> Akkese, Anbarlı, Beşikdüzü. Çamlıhemşin> Konaklar. Çarşıbaşı> Kavaklı, Kerem. Çayeli> Buzlupınar, Yeşiltepe. Çaykara> Ataköy, Çamlıbel. Demirözü> Beşpınar. Fındıklı> Yeni. Gümüşhane> Akgedik, Tekke, Yayladere. Hayrat> Balaban. Hemşin> Bahar. Hopa> Koyuncular. İkizdere> Güneyce, Gürdere. İyidere> Fethiye, Kalecik. Kalkandere> Dülgerli, Hurmalık. Kelkit> Aşut, Eskiyol. Kürtün> Ekinciler, Göndere, Gündoğdu. Of> Çataldere, Erenköy, Korucuk, Sugeldi, Uğurlu. Sürmene> Kahraman, Koyuncular, Soğuksu, Yeniay. Trabzon> Çömlekçi, Erdoğdu, Gazipaşa, Yalı.


MOLLAKASIMOĞLU Mollakasım, Van eyaletinde Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 123)


Mollakasımoğlu Pazar> Sivrikale.


MOLLAMAHMUTOĞLU Mollamahmut, 1450’li yıllarda Çapakçur (Bingöl) sancağında Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1686)
Mollamahmutoğlu Akçaabat> Akçakale, Akçaköy. Ardeşen> A. Durak. Arhavi> Cumhuriyet. Arsin> Gölgelik, Güneyce, Harmanlı. Bayburt> Yerlice. Çarşıbaşı> Kaleköy. Çaykara> Kabataş, Koldere, Uzungöl, Y. Kumlu. İkizdere> Güneyce, Şimşirli, Yerelma, Zafer. Köse> Yuvacık. Rize> Kendirli, Mermerdelen. Trabzon> Gülbaharhatun, Pazarkapı, Yalı. Torul> Büyükçit.


MOLLAOĞLU Mollalar, Göklen ve Sakar Türkmen boylarının oymağı. (LEZİNA)
Molla: Büyük hoca. Medrese öğrencisi.
Mollaoğlu/ Molla’nınoğlu Akçaabat> Akçaköy, Darıca, Dürbinar, Işıklar, Koçlu, Ortaalan, Orta, Sertkaya, Şinik, Tütüncüler. Araklı> Araklı, Bereketli, Değirmencik, Kaymaklı, Özgen, Pervane, Sulakyurt, Taştepe, Türkeli, Yalıboyu, Yeşilköy, Yiğitözü, Yoncalı. Ardanuç> Anaçlı, A. Irmaklar, Aşıklar, Avcılar, Ballıköy, Cevizli, Çakıllar, Harmanlı, İncilli, Kapı, Kızılcık, Soğanlı, Tepedüzü, Tütünlü. Arhavi> Yolgeçen, Y. Şahinler. Arsin> Başdurak, Çiçekli, Fındıklı, Işıklı, Kuzguncuk. Artvin> Ağıllar, A. Maden, Bakırköy, Çimenli, Dikmenli, Erenler, Kalburlu, Ortaköy, Sakalar, Salkımlı, Sarıbudak, Y. Maden, Zeytinlik. Aydıntepe> A. Kırzı, Çatıksu, Çayırköprü, Gümüşdamla, Pınargözü, Y. Kırzı. Bayburt> Ahmedizencani, Akşar, A. Kışlak, Kaleardı, Çayıryolu, Çerçi, Çorak, Danişment, Helva, Karşıgeçit, Kırkpınar, Kitre, Kop, Sığırcı, Şingah, Veysel, Zahit. Beşikdüzü> Beşikdüzü, Sayvancık. Çamlıhemşin> Ülkü, Y. Şimşirli. Çayeli> K. Caferpaşa. Çaykara> Kabataş, Karaçam. Demirözü> Bayrampaşa, Çatalçeşme, Damlıca, Demirözü, Esentepe, Eymür, Serenli. Derepazarı> Eriklimanı, Maltepe. Dernekpazarı> Çayırbaşı, Zincirlitaş. Fındıklı> Fındıklı, Gürsu, Yaylacılar, Yeniköy. Gümüşhane> A. Alıçlı, Akçahisar, Boyluca, Buğalı, Çaltılı, Çamlı, Dölek, Duymadık, Hasanbey, Hasköy, Kılıçören, Kızılca, Örenler, Pirahmet, Söğütağıl, Tekke, Üçkol, Y. Alıçlı, Yayladere, Yeşildere. Hayrat> Balaban, Çaycılar, Pınarca, Sarmaşık. Hemşin> Akyamaç. Hopa> Başoba, Çimenli, Kazimiye, Limanköy, Ortahopa, Sugören. İkizdere> Çamlık, Gölyayla, Şimşirli, Tozköy, Yerelma. İspir> Akpınar, Aksu, Başköy, Bahçeli, Bostancı, Göç, Güllübağ, Karahan, Merkez, Sandıklı, Soğuksu, Yağlı, Yeşilyurt. İyidere> Denizgören, Fethiye, Yalıköy. Kalkandere> Fındıklı. Kelkit> Babakonağı, Belenli, Bezendi, Büyükcami, Çamur, Dereyüzü, Doğankavak, Gültepe, Gümüşgöze, Kaş, Kılıççı, Kılıçtaşı, Küçükcami, Öbektaş, Örenbel, Özen, Sadak, Salördek, Sarışeyh, Sütveren, Tütenli, Ünlüpınar, Yeşilpınar. Köprübaşı> Beşköy, Fidanlı. Köse> Akbaba, Gökçeköy, Kabaktepe, Kayadibi, Merkez, Örenşar, Övünce, Salyazı, Subaşı. Kürtün> A. Karadere, Akçal, Beytarla, Elmalı, Karaçukur, Kızılcatam, Süme, Taşlıca. Maçka> Başar, Çeşmeler, Dikkaya, Esiroğlu, Gayretli, Hızarlı, Üçgedik, Yeni, Yerlice. Of> Doğançay, Gürpınar. Pazar> Başköy. Pazaryolu> Bayındır, Göztepe, Kılıççı, Meşebaşı, Pamukludağ, Sadaka, Yaylalı. Rize> Akpınar. Sürmene> Çimenli, Küçükdere, Ormanseven, Zeytinli. Şalpazarı> Sayvançatak, Üzümözü. Şavşat> Cevizli, Çayağzı, Eskikale, Küplüce, Meşeli, Şenocak, Yaşar, Ziyaret. Şiran> Akçalı, Aksaray, Akyayla, Belen, Çambaşı, Dilekyolu, İncedere, Karaköy, Kavakpınar, Kozağaç, Mertekli, Ozanca, Örenkale, Sarıca. Tonya> Büyük, Karaağaçlı, Kayacan, Kozluca. Torul> Günay, İnkılap, Köstere, Yalınkavak, Zigana. Trabzon> Ağıllı, Akoluk, Bahçecik, Beşirli, Boztepe, Çağlayan, Çarşı, Çömlekçi, Dolaylı, Erdoğdu, Gazipaşa, Geçit, Gülbaharhatun, Hızırbey, İskenderpaşa, Kutlugün, Ortahisar, Pazarkapı, Yalı. Vakfıkebir> Kemaliye, Sinanlı. Yomra> Gürsel, Kılıçlı, Kömürcü, Tepeköy. Yusufeli> Alanbaşı, Bıçakçılar, Cevizlik, Çamlıca, Çeltikdüzü, Çevreli, Darıca, Demirkent, Dokumacılar, Esendal, Günyayla, Kılıçkaya, Kirazalan, Küplüce, Öğdem, Taşkıran, Yarbaşı, Yüncüler.


Molla ile bağlantılı diğer sülaleler:


Mollaabdullahoğlu Artvin> Beşağıl. Çaykara> Uzuntarla. Dernekpazarı> Kondu, Taşçılar, Tüfekçi. Gümüşhane> A. Alıçlı, Çaltılı. Rize> Muradiye. Trabzon> İncesu.


Mollaabdurrahmanoğlu İkizdere> Gölyayla. Rize> Alipaşa.


Mollaağaoğlu Bayburt> A. Çımağıl, Tuzcuzade.


Mollaahmetoğlu Akçaabat> Derecik, Doğanköy, Dörtyol, Mersin, Osmanbaba, Sarıtaş. Araklı> Yalıboyu, Yeşilköy. Ardanuç> Tepedüzü. Ardeşen> Seslikaya. Arhavi> Başköy, Soğucak, Ulukent. Arsin> Oğuz. Artvin> Ballıüzüm, Dere. Bayburt> Çayırözü, Kurugüney, Petekkaya, Saraycık. Çamlıhemşin> Şenyuva. Çayeli> Aşıklar, Buzlupınar, İncesırt. Çaykara> Taşlıgedik. Demirözü> Yakupabdal. Derepazarı> Bürücek, Çukurlu, Uzunkaya. Dernekpazarı> Kondu. Düzköy> Çal, Gökçeler. Fındıklı> Arılı. Güneysu> Ulucami. Hayrat> Balaban, Geçitli. Hopa> Başköy, Sugören. İyidere> Köşklü, Sarayköy, Taşhane. Kalkandere> Hurmalık, Taşçılar. Kelkit> Balkaya, Kılıççı. Köprübaşı> Fidanlı, Güneşli, Yağmurlu. Maçka> Altındere, Anayurt. Murgul> Petek. Of> Ballıca, Bayırca, Bölümlü, Cumapazarı. Pazar> Alçılı. Pazaryolu> Sadaka. Rize> Akpınar, Aktaş, Alipaşa, Bıldırcın, Gülbahar, Halatçılar, Hamidiye, Kale, Kendirli, Pekmezli, Piriçelebi, Taşlık, Taşpınar, Veliköy, Yağlıtaş. Sürmene> Kahraman, Ovalı, Oylum, Petekli, Yeniay. Şavşat> Şalcı. Torul> İlecik, Uğurtaşı. Trabzon> İnönü, Pazarkapı, Yalı. Vakfıkebir> Aydoğdu, Düzlük, Körez. Yusufeli> Altıparmak, Morkaya, Taşkıran, Yarbaşı.
Mollaarifoğlu Torul> Alınyayla. Yusufeli> Çamlıca.


Mollaaydınoğlu Yomra> Özdil.


Mollabayraktaroğlu Aydıntepe> A. Kırzı.
Mollabayramoğlu Bayburt> Kırkpınar. Gümüşhane> Nazlıçayır.
Mollabekiroğlu Akçaabat> Dürbinar, Mersin. Çayeli> Aşıklar. Demirözü> Gökçedere. Dernekpazarı> Akköse. İkizdere> Dereköy. Kelkit> Y. Özlüce. Torul> Büyükçit. Trabzon> Pazarkapı. Yusufeli> Balcılı, Ormandibi, Öğdem, Yarbaşı.


Mollabektaşoğlu Tonya> Orta. Trabzon> Çamoba.


Mollabeşiroğlu Hayrat> Balaban. Şavşat> Yoncalı.


Mollabeyazoğlu Of> Uğurlu.


Mollabilaloğlu Çayeli> Erenler.


Mollacaferoğlu Çayeli> Aşıklar. Maçka> Bağışlı.


Mollacelaloğlu Şiran> Çavlan.
Mollacemaloğlu Şiran> Çavlan.
Molladedeoğlu Şavşat> Ciritdüzü, Yeniköy.


Molladervişoğlu Çayeli> Demirhisar.


Molladurakoğlu Şavşat> Kurudere.
Molladurmuşoğlu Akçaabat> Meydankaya, Söğütlü. Araklı> Araklı. Düzköy> Tepecik. Rize> Gölgeli.


Mollaeminoğlu Artvin> Zeytinlik. Şavşat> Şalcı.


Mollaeyüpoğlu Arhavi> Arılı. Aydıntepe> Aydıntepe. Derepazarı> Maltepe. Fındıklı> Aksu. Pazaryolu> Gülçimen. Kelkit> Sadak.
Mollafazlıoğlu Çaykara> Çayıroba. Of> Uğurlu.


Mollafettahoğlu Of> Uğurlu.


Mollafevzioğlu Aydıntepe> Gümüşdamla. Yusufeli> Kılıçkaya.
Mollafeyizoğlu Çayeli> Uzundere.


Mollafeyzullahoğlu Torul> Aksüt.


Mollagazioğlu Of> Bölümlü.


Mollagümüşoğlu Fındıklı> Derbent. Pazar> Ortayol.


Mollahabipoğlu Yusufeli> Yağcılar.


Mollahalikoğlu Trabzon> Boztepe.


Mollahaliloğlu Artvin> A. Maden, Beşağıl. Aydıntepe> A. Kırzı, Aydıntepe, Başpınar. Bayburt> A. Kışlak, Kaleardı, Sakızlı, Tuzcuzade. Çarşıbaşı> Kadıköy, Merkez. Demirözü> Eymür, Yakupabdal. Gümüşhane> Tekke. İkizdere> Eskice. İspir> Elmalı, Halilpaşa. Şiran> Çavlan. Trabzon> Boztepe, Çömlekçi, Ortahisar. Yusufeli> Çağlayan, Çamlıca, Demirdöven, Esendal, Zeytincik.
Mollahalitoğlu Akçaabat> Dürbinar.


Mollahamitoğlu Bayburt> Zahit. Rize> Tuğlalı.
Mollahamzaoğlu Araklı> Değirmencik. Arsin> Özlü, Yeşilyalı. Çayeli> Eskipazar. İkizdere> Çiçekli. Maçka> Esiroğlu. Of> Cumapazarı. Sürmene> Çamburnu, Ovalı. Yomra> Gürsel.


Mollahasanoğlu Akçaabat> Akçaköy, Darıca, Pulathane. Araklı> Özgen, Taşönü. Ardanuç> A. Irmaklar. Ardeşen> Pirinçlik, Yamaçdere, Yayla. Arhavi> Arılı, A. Şahinler, Güngören. Arsin> Dilek, Özlü. Bayburt> Nişantaşı, Sancaktepe, Uzungazi, Uzungazi, Veysel. Beşikdüzü> Akkese. Çarşıbaşı> Burunbaşı, Gülbahçe. Çayeli> Buzlupınar, İncesırt. Çaykara> Kabataş, Uzungöl. Demirözü> Kalecik. Dernekpazarı> Kondu, Zincirlitaş. Gümüşhane> Akçahisar, Geçit. Hayrat> Balaban, Gülderen. İkizdere> Ilıca. İspir> Cibali, Devedağı. Kalkandere> Çağlayan, Çayırlı. Kelkit> Gümüşgöze. Köprübaşı> Beşköy. Köse> Salyazı. Kürtün> Beşir. Maçka> Akmescit, Alantaş, Ardıçlıyayla, Yazlık. Of> Cumapazarı, Çamlı, Karabudak, Yazlık, Yeni. Pazar> Dernek, Gazi, Yemişli. Rize> Alipaşa, Gülbahar, Güneştepe, Piriçelebi, Zincirliköprü. Sürmene> Gültepe, Kahraman, Koyuncular, Muratlı, Ovalı, Oylum, Yeniay. Şalpazarı> Kabasakal, Karakaya. Torul> Alınyayla, Soğuksu, Tokçam. Trabzon> Çarşı, Gazipaşa, Ortahisar, Yenicuma. Vakfıkebir> Yıldız. Yomra> Ocak, Özdil, Yenice. Yusufeli> Bademkaya, Cevizlik, Demirdöven, Kirazalan, Pamukçular.


Mollahavaoğlu Kürtün> Çayırçukur.
Mollahüsrevoğlu Trabzon> Çarşı.


Mollaibrahimağaoğlu Fındıklı> Beydere.


Mollaibrahimoğlu Akçaabat> Çiçeklidüz, Kirazlık, Meydankaya. Araklı> Aytaş. Ardeşen> Ortalan. Arsin> Atayurt. Artvin> Varlık. Bayburt> Arpalı, Göldere, Karasakal. Çayeli> Kazancılar, Madenli. Çaykara> Maraşlı, Taşören. Dernekpazarı> Kondu, Yenice. Fındıklı> Sümer. Hayrat> Balaban, Pazarönü, Taflancık. İkizdere> Çamlık. İyidere> Denizgören. Kalkandere> Hüseyinhoca. Pazar> Akbucak, Bucak. Pazaryolu> Pamukludağ. Rize> Bağdatlı, Güzelköy, Portakallık. Sürmene> Gültepe. Şavşat> Arpalı, Kocabey. Torul> İlecik. Trabzon> Bahçecik, Erdoğdu, Gülbaharhatun, Pazarkapı, Toklu, Yenicuma. Vakfıkebir> Caferli, Fethiye. Yusufeli> Altıparmak, Bıçakçılar, Kılıçkaya.


Mollaismailoğlu Akçaabat> Akpınar, Darıca. Araklı> Dul. Arhavi> Musazade. Arsin> Gölgelik, Yeşilyalı. Bayburt> Başçımağıl. Beşikdüzü> Anbarlı. Çaykara> Şahinkaya, Taşören. İkizdere> Yeşilyurt. İspir> Soğuksu. Kalkandere> Hurmalık. Kürtün> Beytarla. Maçka> Atasu, Yukarıköy, Yüzüncüyıl. Of> Ağaçseven, Gürpınar, Yanıktaş. Pazar> Uğrak. Torul> Dağdibi. Trabzon> Pazarkapı. Yusufeli> Bıçakçılar.


Mollakahramanoğlu Ardanuç> Aşıklar.


Mollakamiloğlu Artvin> Ahlat. Hayrat> Pınarca.
Mollakeleşoğlu Şalpazarı> Geyikli.
Mollakerimoğlu Of> Ağaçseven, Başköy. Trabzon> Çarşı.
Mollakocaağaoğlu Bayburt> Zahit.
Mollakoçoğlu Şiran> Kavaklıdere.


Mollamehmetoğlu Akçaabat> Akçaköy, Demirkapı, Derecik, Işıklar. Araklı> Yeşilköy. Ardanuç> Adakale, Çıraklar. Ardeşen> Seslikaya. Bayburt> Erenli, Kop, Uzungazi, Velişaban. Beşikdüzü> Beşikdüzü. Çarşıbaşı> Kerem. Demirözü> Beşpınar. Düzköy> Çayırbağı. Fındıklı> Çağlayan. Gümüşhane> Hasköy. Güneysu> Kibledağı, Ortaköy. Hopa> Sundura. İkizdere> Diktaş, Güneyce, Şimşirli, Yerelma. İspir> Cibali, Devedağı. Kalkandere> Hurmalık. Kürtün> Süme. Of> Tekoba. Pazar> Güneyköy. Rize> Kale, Kireçhane. Sürmene> Oylum. Tonya> Orta. Torul> Soğuksu. Trabzon> Çağlayan, Çömlekçi, Esentepe, Gazipaşa, İnönü, İskenderpaşa, Toklu. Vakfıkebir> Güney, Yıldız. Yomra> Demirciler, Tepeköy. Yusufeli> Boyalı.


Mollamemişoğlu Arsin> Harmanlı, Yolüstü. Bayburt> Velişaban. Çamlıhemşin> Konaklar. Dernekpazarı> Yenice. Fındıklı> Derbent, Kıyıcık. Torul> Alınyayla. Yomra> Özdil.


Mollamertoğlu Ardeşen> Sinanköy.


Mollamuhammetoğlu Araklı> Ortaköy.


Mollamurtazaoğlu Hayrat> Göksel. Trabzon> Ortahisar.


Mollamusaoğlu Araklı> Çukurçayır. İspir> Avcı, Güney. Kalkandere> Aksu. Kelkit> Başpınar, Gerdekhisar. Trabzon> Ortahisar. Vakfıkebir> Sekmenli. Yomra> Gürsel, Kaşüstü. Yusufeli> Altıparmak, İşhan.


Mollamustafaoğlu Akçaabat> Çamlıdere, Darıca. Araklı> Pervane, Yeşilköy. Ardeşen> Şenyurt. Artvin> Oruçlu. Aydıntepe> Kavlatan. Bayburt> Ahmedizencani, Kaleardı, Oruçbeyli, Sakızlı, Tuzcuzade. Beşikdüzü> Beşikdüzü. Çayeli> Abdullahoca, Yamaç. Çaykara> Işıklı. Gümüşhane> Keçikaya. Dernekpazarı> Çalışanlar, Gülen, Kondu. Fındıklı> Aksu, Saat. İkizdere> Güneyce. Kelkit> Dereyüzü. Kürtün> Y. Uluköy. Maçka> Gürgenağaç. Of> Çataldere, Ovacık. Pazaryolu> Güneysu, Sadaka. Rize> Akpınar, Kambursırt, Selimiye, Üçkaya. Sürmene> Orta. Torul> Alınyayla, Yücebelen. Trabzon> Çömlekçi, Ortahisar, Pazarkapı. Vakfıkebir> Karatepe.


Mollanasrullahoğlu Ardanuç> Ustalar.


Mollamutioğlu Artvin> A. Maden. Demirözü> Gökçedere. Yusufeli> İşhan.
Mollanumanoğlu Of> Fındıkoba, Tavşanlı.


Mollanasuhoğlu Kelkit> Gödül.
Mollaosmanoğlu Akçaabat> Ambarcık, Doğanköy, Dürbinar, Mersin, Orta, Sertkaya. Araklı> Çamlıtepe, Halilli, Ortaköy, Türkeli, Yalıboyu, Yiğitözü. Ardanuç> Aydın, Cevizli, Soğanlı. Ardeşen> Seslikaya. Arhavi> A. Hacılar, A. Şahinler, Dikyamaç, Güneşli, Üçırmak, Üçler. Arsin> Özlü, Yeşilyalı. Artvin> Dikmenli, Oruçlu, Sarıbudak. Bayburt> Adabaşı, Karaçayır, Kavacık, Kırkpınar, Kop, Tuzcuzade, Veysel. Çamlıhemşin> Ülkü. Çarşıbaşı> Kaleköy. Çayeli> B. Taşhane, Güzeltepe, Kemer, Maltepe, Yaka-Yalı. Çaykara> Köknar, Uzuntarla. Demirözü> Karayaşmak. Derepazarı> Çeşmeköy. Dernekpazarı> Çayırbaşı. Düzköy> Taşocağı. Fındıklı> Meyvalı. Gümüşhane> A. Alıçlı, Y. Alıçlı. Hayrat> Dağönü. Hopa> Esenkıyı, Sugören. İkizdere> Çamlık, Çiçekli, Sivrikaya, Tozköy, Yerelma. İyidere> Fethiye, Fıçıtaş. Kalkandere> Çağlayan, Dilsizdağı. Kelkit> A. Özlüce, Aşut, Çamur, Güzyurdu. Kürtün> Beytarla, Sarıbaba. Maçka> Yukarıköy. Of> Ağaçbaşı. Pazaryolu> Gülçimen, Karakoç. Rize> Bozukkale, Elmalı, Kırklartepe, Taşlıdere. Sürmene> Balıklı, Orta, Yemişli. Şavşat> Ilıca, Meşeli. Şiran> Belen. Torul> Harmancık, Işık, Köprübaşı, Yalınkavak. Trabzon> Boztepe, Çiçekli, Çömlekçi, Çukurçayır, İnönü, Pazarkapı, Toklu, Yenicuma, Yeşilbük. Vakfıkebir> İlyaslı, Yalıköy. Yomra> Kömürcü. Yusufeli> Altıparmak, Bostancı, Çeltikdüzü, Dereiçi, Esendal, İşhan, Özgüven, Yaylalar, Yüncüler.


Mollaömeroğlu Akçaabat> Yeni. Araklı> Çamlıtepe, Değirmencik, Yalıboyu. Arhavi> Derecik, Musazade. Arsin> Çubuklu, Dilek, Harmanlı, Yeni. Artvin> Oruçlu. Çayeli> Kesmetaş, Şairler. Bayburt> Güllüce, Helva, Mutlu, Sakızlı, Tuzcuzade. Demirözü> Gökçedere. Derepazarı> Fıçıcılar. Dernekpazarı> Gülen. Fındıklı> Tepecik, Yeni. Gümüşhane> Özcan. Güneysu> İslahiye, Kibledağı. İspir> Çamlıkaya, Yunus. İyidere> Köşklü. Köse> Salyazı. Of> Ballıca, Çataldere, Erenköy, Gündoğdu, Uğurlu, Uluağaç. Pazar> Ortayol. Rize> Atmeydanı, Çarşı, Kavaklı, Pehlivan. Sürmene> Çavuşlu, Karacakaya. Şiran> Belen. Tonya> Kayacan, Kösecik. Torul> Günay, Yalınkavak. Trabzon> Fatih. Vakfıkebir> Çarşı, Ortaköy, Yalıköy. Yusufeli> Altıparmak, Balcılı, Bostancı, Esenyaka, Tekkale.
Mollapaşaoğlu Bayburt> Camiikebir, Şeyhhayran, Uzungazi. Şavşat> Cevizli.
Mollapiroğlu Trabzon> Yenicuma.


Mollarecepgil Artvin> Erenler.


Mollarecepgil, Ahıska kökenli sülale. (BAYRAKTAROĞLU, 1992, s. 270)


Mollarecepoğlu Bayburt> Kadızade, Veysel.


Mollareisoğlu Trabzon> Pazarkapı.


Mollaresuloğlu Kelkit> Kızılca. Yomra> Sancak.


Mollareşitoğlu Ardanuç> Bereket.


Mollasadıkoğlu Of> Gürpınar.


Mollasamioğlu Çaykara> Ataköy.


Mollasaitoğlu Gümüşhane> Süleymaniye.
Mollasalihoğlu Akçaabat> Çiçeklidüz, Dürbinar. Araklı> Sularbaşı, Turnalı. Ardeşen> Bahar, Seslikaya, Tunca. Arsin> Fındıklı. Bayburt> Velişaban, Veysel. Çarşıbaşı> Merkez, Yavuz. Çayeli> Çataldere. Çaykara> Ulucami. Demirözü> Elmalı. Dernekpazarı> Kondu. Gümüşhane> Pirahmet. İspir> Merkez. Of> Ballıca, Gündoğdu, Sulaklı, Uğurlu. Rize> Söğütlü. Tonya> Orta. Torul> Demirkapı. Trabzon> Boztepe, Erdoğdu, Pazarkapı. Yusufeli> Alanbaşı, Bademkaya.


Mollasanioğlu Arsin> Başdurak.


Mollaselimoğlu Çaykara> Şahinkaya. Fındıklı> Kıyıcık. Köse> Örenşar.


Mollaseyifefendioğlu Trabzon> Çömlekçi.


Mollasüleymanoğlu Akçaabat> Ağaçlı, Çilekli, Dürbinar, Mersin. Araklı> Kestanelik. Bayburt> Güder. Beşikdüzü> Beşikdüzü. Çayeli> Demirhisar. Çaykara> Ulucami. Demirözü> Beşpınar. Gümüşhane> Demirkaynak, Hacıemin, Tekke. Hayrat> Göksel, Sarmaşık. Hopa> Ortahopa. İkizdere> Diktaş. Köprübaşı> Beşköy. Of> Dumlusu, Fındıkoba. Şavşat> Ilıca. Torul> Yurt. Trabzon> Yenicuma. Yusufeli> Altıparmak, Demirdöven, Evren, Havuzlu.


Mollaşabanoğlu Ardanuç> Boyalı. Çarşıbaşı> Veliköy. Torul> Tokçam.
Mollaşakiroğlu Çaykara> Uzungöl. Trabzon> Erdoğdu.


Mollaşamiloğlu Ardanuç> Bulanık.


Mollaşerifoğlu Bayburt> A. Pınarlı.
Mollatahiroğlu Ardanuç> Y. Irmaklar. Şavşat> Şalcı.


Mollataşoğlu Kürtün> Çayırçukur.
Mollatemeloğlu Şiran> Çavlan.
Mollatemuroğlu Ardanuç> Anaçlı.


Mollatorunoğlu Şavşat> Meşeli.


Mollaturnaoğlu Fındıklı> Derbent.


Mollatürkeroğlu Bayburt> Şingah.


Mollavelioğlu Akçaabat> Cevizli. Bayburt> Şingah. Beşikdüzü> Kutluca. Derepazarı> Fıçıcılar. Hayrat> Meydanlı. İyidere> Fethiye. Kürtün> Söğüteli. Şalpazarı> Üzümözü. Şiran> Günyüzü. Torul> Büyükçit, Günay, Güzeloluk. Trabzon> Bahçecik, Ortahisar, Pazarkapı.


Mollaveyisoğlu Arsin> Yeni. Kelkit> Örenbel. Trabzon> İskenderpaşa, Pazarkapı.
Mollaveyseloğlu Trabzon> İskenderpaşa.


Mollayahyaoğlu Araklı> Yeşilköy. Artvin> Ahlat. Dernekpazarı> Kondu. Of> Bölümlü. Trabzon> Erdoğdu.


Mollayakupoğlu Demirözü> Beşpınar, Gökçedere. Torul> Günay.


Mollayusufoğlu Ardanuç> Bulanık, Kutlu, Tütünlü. Bayburt> Kadızade, Oruçbeyli. Çamlıhemşin> Y. Şimşirli. Çayeli> Yeşiltepe. Çaykara> Ataköy. Demirözü> Güneşli. Derepazarı> Fıçıcılar. Of> Ağaçbaşı. Pazar> Bucak. Pazaryolu> Konakyeri, Pamukludağ. Trabzon> Yalı. Yusufeli> Alanbaşı, Yamaçüstü.


MOLLAŞAHİNOĞLU Mollaşahin, 1700’lü yıllarda zorunlu iskâna tutulan Türkmen aşiret. (ÇELİKDEMİR, 2001, s. 111)


Mollaşahinoğlu İspir> Çamlıkaya.


MOMOÇOĞLU Momoç: Kurt, canavar. (ÇAĞBAYIR)


Momoçoğlu Yomra> Çınarlı, Şanlı.


MONDOĞLU Mondu, 1500’lü yıllarda Aksaray livasında Türkmen oymağı. (SAKİN, 2010, s. 252) Mondu, Bektaşlı Türkmen oymağı. (HÜSEYNİKLİOĞLU, 2008, s. 447)
Mondoğlu Çaykara> Taşören.


MONLAOĞLU Osmanlıca’da “molla”nın monla da yazıldığı olurdu. (Bk. Mollaoğlu)


Monlaoğlu Trabzon> Boztepe, Çarşı.
Monlaömeroğlu Trabzon> Bahçecik.


MONOLOĞLU Monol, Türk boyu. (OMOROV, 2008, s. 42)


Monoloğlu Derepazarı> Sandıktaş. Momaloğlu Maçka> Temelli.
MORALIOĞLU/ MORAOĞLU Mora’dan gelenlerin hatırası. 1820 yılı Mora isyanında 25 bin Türk’ün içinden kaçabileni kaçtı, kaçamayan kadın-çocuk öldürüldü ve üç gün içinde hiçbir izleri kalmadı.


Mora, II. Bayezid döneminde Rumeli’nde 29 sancaktan biri. (AYHAN, 2013, s. 26)


Moraoğlu/ Moralıoğlu Ardeşen> Müftü. Çarşıbaşı> Kadıköy. Rize> Halatçılar. Trabzon> Akoluk, Erdoğdu, Gülbaharhatun. Yusufeli> Yaylalar.


Mora’nunoğlu Pazaryolu> Yiğitbaşı,


MORALOĞLU Morol, Kaşkay Türklerinde boy. (LEZİNA)


Moral: Gelenek, töre. (EYUBOĞLU, 1995)


Moraller, Paşa sancağında (Rumeli) yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 406)


Moraloğlu Ardeşen> Seslikaya. Artvin> Çarşı, Orta, Sümbüllü, Taşlıca. Yusufeli> Dokumacılar.


MOROĞLU Moroğlu, Türkmen aşireti. (UÇAKCI, 2013, s. 444)


Arapça mor: Mühür. (ÇAĞBAYIR) Volga Bulgar Türklerinde mor: At. (BOZKURT, 1999, s. 47)


Mor, Bati Türkistan ve Tanrı Dağları civarında eski Türk eserlerinin buluntu yerlerinden. (ÖGEL, 2014, Harita IV) Mor, Varna’da (AYHAN, 2013, s. 429) ve 1450’li yıllarda Kosun Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1455)


Moroğlu Ardeşen> Müftü. İyidere> Yalıköy.


Mor ile bağlantılı sülaleler:
Mordiloğlu Rize> Müftü.


Mor-dil.


Morduloğlu İspir> Maden.


Mord-ul. Çok Türk ağzında ul: Oğlu. Mordoğlu> Moroğlu.


Morgiloğlu Rize> Hamidiye, Kurtuluş.


Mor-gil. Moroğlu. Kıpçaklarda –gili eki kullanılmaktadır. (MALACILI, 2002, s. 265)


Morgila, 1500’lü yıllarda Bosna’da yerleşim yeri. (YARDIMCI, 2004, s. 167)


Morguzoğlu Bayburt> Yedigöze.


Mor-guz. Moroğlu, Türkmen aşireti. (UÇAKCI, 2013, s. 444) Guz/ Uz, Oğuzların bir diğer adı. (RASONYI, 1993, s. 130)


Morgüloğlu Borçka> Güreşen, Yeniyol. Çayeli> Beşikçiler, Büyükköy, Şirinköy. Pazar> Kocaköprü, Örnekköy. Rize> Taşlık.


Mörgül, Budizm terimlerinden olup şükür ilahisi anlamındadır. (LESSING) Budist yer adları bölgede çoktur.
Mor’unuzoğlu İspir> Çamlıkaya.


Mor’un-uz. Uz, Oğuzların diğer bir adıdır.


Morzeloğlu Maçka> Kırantaş.


MORTOĞLU Kıpçakça mort: Temel. (TOPARLI)


Morh, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar yerleşimi. (TAVKUL, 2000, s. 488)


Mortoğlu Yusufeli> Altıparmak.


MOSİOĞLU Mossinoikler, bölgenin antik kavimlerinden. (NAKRACAS, 2003, s. 207)


Mosi, Silistre’de yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 436) Gelinen yer.


Mosioğlu Yusufeli> Yüncüler.


MOSTOPLIOĞLU Mostop, Mostar’dan bozma olabilecek kelime.


Mostoplıoğlu Trabzon> Ortahisar.


MUAFOĞLU Muaf, Osmanlıda mesleki sınıf. (SELÇUK, 2002, s. 95)
Muafoğlu Tonya> Sayraç, Yakçukur.


MUALLİMOĞLU Mualliman, 1450’li yıllarda Sivas sancağında Bayındır Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1754)


Muallimoğlu Ardanuç> Tosunlu.


MUBAŞİROĞLU Arapça mübaşir: Bir işe başlayan, mahkemede evrakı taşıyan. (DEVELLİOĞLU)


Mubaşiroğlu Ardanuç> Adakale. İkizdere> Güvenköy. Pazar> Kuzayca.


Mubaşirreşitoğlu Trabzon> Boztepe.


MUBAYACIOĞLU “Mubayaacı, İmparatorluk döneminde devlet adına tahıl satın almak veya darphane adına tedavülden kalkan paraları toplamakla görevli memur.” (ÇAĞBAYIR)


Mubayacıoğlu Fındıklı> Saat.


MUCİKOĞLU Mucukoğulları, Avşarların Reyhanlı kolundan. (UÇAKCI, 2013, s. 222) Miçikler, Çeçen kavmi. (BERJE, 1958, s. 15)


Mucuk, tarihi Türk kişi adı. (ATALAY, 1936) Muncuk, Attila’nın babası. (KAFESOĞLU, 1984, s. 72) Mucuk: Kısa kişi. (ÇAĞBAYIR) Kıpçak kökenli dillerde muncug: Takı. (BASKAKOV, 1997, s. 11)
Mucikoğlu Muçuk’inoğlu/ Muçuk’unoğlu Arhavi> Başköy, Dülgerli, Soğucak. Bayburt> Kop, Tuzcuzade, Veysel. Çaykara> Ulucami. Demirözü> Damlıca. Trabzon> Pazarkapı. Hopa> Çavuşlu.


MUCİROĞLU Mucur, Türkmen aşireti. (UÇAKCI, 2013, s. 427) Mucur, Niğde sancağında Ekrad taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 591)


Arapça mucir: Kâr eden. (DEVELLİOĞLU)


Mucur, Kırşehir’in eski kazası (GÖKÇINAR, 2007, s. 17); Karaman eyaleti kazası (SEZEN, 2006, s. 172) ve 1500’lü yıllarda Bitlis’te (YILMAZ, 2010, s. 33); 1700’lü yıllarda Karaman’da (CEVGER, 2012, s. 246) ve Mucurlu, Varna’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 429)


Muciroğlu Ardanuç> Bereket. Araklı> Kalecik. Yusufeli> Darıca.


MUÇOĞLU Muço: Gemilerde tayfa yamağı, miço. (ÇAĞBAYIR)
Muçoğlu Çamlıhemşin> Güroluk. İkizdere> Güneyce, Ilıca, Zafer. Torul> Zigana.


MUDANOĞLU Mudan, Abazaların bir kolu. (TAVKUL, 2007, 489) Mudanlu, zorunlu iskânlarda adı geçen Türkmen oymağı. (ORHONLU, 1987, s. 59)


Muda, Batı Türkistan’da Kiş civarında coğrafi ad. (AYDIN, 1989, s. 88)


Mudanoğlu/ Mudanlıoğlu/ Mudan’ınoğlu Bayburt> Kop. Kelkit> Güzyurdu. Of> Ağaçbaşı.


MUDİOĞLU Müdü, Bayındır boyunun aşireti. (UÇAKCI, 2013, s. 280)
Arapça mudi: Parlayan, parlak. (DEVELLİOĞLU)


Mudioğlu Kürtün> Elmalı.


MUDULOĞLU Mududlu, Gurbet Türkmeni kolu. (ATEŞ, 2010, s. 33)
Muduloğlu Maçka> Atasu.


MUĞİLOĞLU Mugul, Türkmen aşireti. (ATANIYAZOV, 2005, s. 181)


Muğiloğlu Pazar> Akbucak.


MUHACİROĞLU/ MUHACİRİNDENOĞLU Muhacirin, Türkmen taifesi. (LEZİNA)


Muhacir: İstedi dışında göçmen, göçmüş olan.


Bayburt’ta çok yaygın sülaledir. Revan Türk hanlığı yıkılarak yerine Ermeni devleti kuruldu.
“Erivan bölgesi, 1827’ye kadar, nüfusunun çoğunluğu Müslüman (özellikle Türk) olan bir İran vilayetiydi. (s. 34) Rus istatistikleri ve nüfus sayımına göre 1914’te Erivan ilinde Türkler 270 bin, 1926 yılında sayıları 89 bindi. Kayıp % 67 yani 181.000 kişi.” (MCCARTHY, 2012, s. 250) “Sonrası yıllarda da kalan çocuklar, kadınlar, kocalar, adamlar katle geçilip evler, köyler küle döndürüldü.” (ELEEKBERLİ, 2009, s. 63)
“Nüfusunun büyük çoğunluğu Müslüman olan Erivan’da” (LEE, 1998, s. 17) günümüzde tek cami ve Müslüman bırakılmamıştır.
Muhaciroğlu/ Revan muhaciri/ Muhacirindenoğlu Arsin> Yeni. Aydıntepe. Bayburt> A. Pınarlı, Başçımağıl, Çayıryolu, Kopuz, Sakızlı, Şeyhhayran, Tuzcuzade. Demirözü> Akyaka, Bayrampaşa, Çatalçeşme, Demirözü, Devetaşı, Esentepe, Gökçedere, Güvercindere, Karayaşmak, Yazıbaşı, Yelpınar. Gümüşhane> Eskibağlar, Gözeler, Yeşildere. Hopa> Sugören. İspir> Maden. Kelkit> Balıklı, Büyükcami, Küçükcami, Yenice. Pazaryolu> Ambaralan. Rize> Bağdatlı. Trabzon> Bengisu, Boztepe, İnönü, Ortahisar, Pazarkapı. Yusufeli> İşhan, Kılıçkaya, Kınalıçam, Morkaya, Ormandibi, Tekkale, Yağcılar.


Muhacirsüleymanoğlu Rize> Camidağı, Portakallık.


MUHAMMETOĞLU Muhammet, Türkmen oymağı. (ERENDOR, 2016, s. 219) Mahamet, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar Türklerinde kabile. (ADİLOĞLU, 2005, s. 145) Muhammet adının Malkar ağzında söylenişi “Mahamet’tir.


Muhammetoğlu Çaykara> Ataköy, Demirli. Şavşat> Veliköy.


MUHARREMOĞLU Muharrem, eski kayıtlarda Niğde sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 592)


Muharremoğulları, Kırcaali’de (Bulgaristan) yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 274)
Muharremoğlu Ardanuç> Tepedüzü. Bayburt> Arpalı. Gümüşhane> Tekke. Kalkandere> Çayırlı. Şavşat> A. Koyunlu, Çavdarlı, Demirkapı, Meşeli. Şiran> Örenkale. Yusufeli> Erenköy, Kılıçkaya.


MUHÇIOĞLU/ MUHÇUOĞLU (Bk. Mıhçıoğlu)


MUHİTTİNOĞLU Muhiddinli, Maraş sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 592)


Muhittinoğlu Demirözü> Yazıbaşı. Trabzon> Çömlekçi.


MUHLİSOĞLU Muhlis, Şiran’ın köyü. (SAYLAN, 2012, s. 31) Muhlis, Mostar’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 218) Gelinen yer.


Muhlisoğlu Ardanuç> Harmanlı. Bayburt> Karşıgeçit.


MUHSİNOĞLU Muhsinlü, Eymür Türkmeni kolu. (ATEŞ, 2010, s. 34) Muhsinli, eski kayıtlarda Adana, Tarsus, Bozok, Maraş sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 592) Muhsinoğlu, 1500’lü yıllarda Niğde livasında Türkmen oymağı. (SAKİN, 2010, s. 252)


Muhsine, 1500’lü yıllarda Karaman vilayetinde (YILDIZ, 2010, s. 186) ve Muhsin, 1500’lü yıllarda Bozok sancağında Türkmen yerleşim yeri. (KOÇ, 1988, s. 141)
Muhsinoğlu Fındıklı> Aksu. Gümüşhane> Akgedik, Yeşildere. Hopa> Pınarlı. Kelkit> Karşıyaka. Köse> Subaşı. Trabzon> Akyazı, Gülbaharhatun, İnönü, Soğuksu.


MUHTAÇOĞLU Muhtaç, 1500’lü yıllarda Ankara livasında Türkmen oymağı. (SAKİN, 2010, s. 253)


Muhtaçoğlu Bayburt> Mutlu. İkizdere> Çataltepe.


MUHTAROĞLU Muhtar, Türkmen oymağı. (HÜRMÜZLÜ, 2006, s. 165)


Muhtaroğlu Artvin> Beşağıl. Demirözü> Eymür. Şavşat> Çavdarlı. Yusufeli> Yokuşlu.


MUHUTOĞLU Arapça mühud: Beşikler. (DEVELLİOĞLU) Mesleki ad.
Muhutoğlu Demirözü> Y. Dikmetaş.
MUHZIROĞLU Arapça muhzır: Şeriat mahkemelerinde mübaşir hizmeti gören kimse. (DEVELLİOĞLU) Mesleki ad.
Muhziroğlu Bayburt> Uzungazi. Çarşıbaşı> Kaleköy, Düzköy> Çayırbağı, Vakfıkebir> Sinanlı.


MUKAYITOĞLU Arapça mukayyid: Kaydedici, kaydeden. Mesleki ad.
Mukayyitoğlu Artvin> Sarıbudak. Gümüşhane> Eskibağlar, Süleymaniye.


MUKELOĞLU “Türkçe söz olan Mugel, Avar Başbuğu adlarındandır.” (RASONYI, 1993, s. 84)


(Bk. Mukel-gil. Yer Adları)


Mukeloğlu Şavşat> Atalar.


MUKULOĞLU Mugul, Türkmen aşireti. (ATANIYAZOV, 2005, s. 181)
Mukuli, Cengiz Han’ın üç büyük tümen komutanından biri. (BARTHOLD, 2017, s. 400) Mukul, çiftçilikle bağlantılı ad. (ÇAĞBAYIR)
Mukuloğlu Araklı> Ayvadere, Dul, Pervane, Yiğitözü.


MUKUŞOĞLU Mukuş, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Karaçay-Malkar Türklerinde kabile. (ADİLOĞLU, 2005, s. 167)


Mukuşoğlu Yusufeli> Yaylalar.


MULAKALIOĞLU Mulaka, Maçka’nın köyü. Gelinen yer.


Mulakalıoğlu Trabzon> Akoluk, Kutlugün.


MULALIOĞLU Mula, Akçaabat’ın Alazlı köyünün eski adı. Gelinen yer.
Mulalioğlu Akçaabat> Çınarlık.


MULEPÇİOĞLU Mülep: Yorgan ya da minder yüzü. Mesleki ad.
Mulepçıoğlu Bayburt> Nişantaşı.


MULKİSOĞLU Mulkıs, Türk boyu. (LEZİNA)
Mulkisoğlu Trabzon> Gülbaharhatun.


MULOĞLU Mul, Başkurt uruğu. (TOGAN, 2003, s. 166) Müllü, Peçenek Türklerinin kolu. (UÇAKCI, 2013, s. 291)
Muloğlu Bayburt> Tuzcuzade.


MUMCUOĞLU/ MUMOĞLU Mum, Yomut Türkmeni oymağı. (ANNABERDİYE, 2006, s. 131) Mumcu, Türkmen aşireti. (UÇAKCI, 2013, s. 426) Mumcular, Niğbolu sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 593)
Mumcu: Yeniçeri ocağında çavuşlardan sonra gelen küçük zabitlerin bir kısmı hakkında kullanılan bir tabirdi. (PAKALIN, c. II s. 580) Mumcu, Gagauz Türklerinde soy ad. (MANOV, 2001, s. 209)
Mumcu, 1600’lü yılında Erzurum şehri mahallesi. (İNBAŞI, 2014, s. 7);Mumcular, Tuna (DRAGANOVA, 2006, s. 82) ve Niğbolu’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 448)
Mumcuoğlu/Mumoğlu Akçaabat> Çiçeklidüz, Helvacı, Kayalar, Meydankaya. Bayburt> Şingah. Çaykara> Maraşlı. İspir> Karakarmış. Of> Eskipazar. Şalpazarı> Güdün. Trabzon> Bahçecik, Ortahisar.


Mumuçoğlu Tonya> Kozluca.
Mum-uç. “-iç sevgi ve küçültme eki katan son ek.” (ÇAĞBAYIR)


Mumsiloğlu Trabzon> İskenderpaşa.


Mum-sil.


MUMULAOĞLU Mumula: Yavaş çalışan, ağır davranan. (ÇAĞBAYIR)


Mamula, Türkçe yer adı. (KIRZIOĞLU, 1992, s. 179)
Mumulaoğlu Beşikdüzü> Dağlıca, Duygulu. İkizdere> Tozköy.


MUNCUOĞLU Munçu, Tatarların bir diğer adı. (ABEŞİ, 2001, s. 168)


Munci, Karay Türklerinde soy ad. (ALTINKAYNAK, 2006, s. 136)


Münci, 1500’lü yıllarda Çemişgezek’te yerleşim yeri. (ÜNAL, 1999, s. 289)


Muncuoğlu/ Munçuoğlu Beşikdüzü> Korkuthan, Kutluca.


Muncu ile bağlantılı sülaleler:


Muncubiloğlu Trabzon> Yalıncak.
Munculoğlu Arsin> Dilek, Gölcük. Yomra> Özdil.


Munc-ul. Çok Türk ağzında ul: Oğul. Munçul: Tataroğlu. Bölgede Tataroğlu yaygın sülaledir.


MUNDURUŞOĞLU Mun-duruş. Kıpçakça mun: Sıkıntı, bun. Munduruş: Sıkıntılı hal.
Munduruşoğlu Trabzon> Çarşı, Yeşilova.


MUNDUZOĞLU Munduz, Altay Türklerinin bir kolu. (KARAYEV, 2008, s. 41) Munduz, Türkmen aşireti. (ATANIYAZOV, 2005, s. 222)
Kıpçakça munduz: Saf, temiz.
Munduzoğlu Kürtün> Karaçukur.
MUNZUROĞLU Munzur: Asık surat. (ÇAĞBAYIR)
Munzuroğlu, Elaziğ’da yerleşim yeri. (Köylerimiz, 1968, s. 414)
Munzuroğlu Kelkit> Kömür, Yenice. Şiran> Tepedam.


MURATHANOĞLU Murathan, 1450’li yıllarda Saruhan sancağında İğdir Türkmeni oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1730) Muradhanlılar, Sivas sancağında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 593) Muradhan, 1500’lü yıllarda Saruhan sancağında Yörük taifesi. (KAYGANA, 2015, s. 81)


“Karakaş olayı: 1 603’1erde Kemah, Erzincan, Bayburt dolaylarında etkendi. Bölgede terör estirmişlerdi. Erzurum valisi Ahmet Paşa 'eşkıya tenkiline' çıktıysa da Karakaşlar'la Murathanlılar kurtuldular. Devlet bunları denetimine alabilmek için Karakaş'ı Malatya, Murathan'a da Trabzon paşalığını verdi. Kötülükler oralarda da sürdürüldü.” (ÖZ, 1992, s. 101)


Murat Han, Akkoyunlu Hükümdarı. (GÜNDÜZ, 1996, s. 98)
Muradhan, Dobruca’da ve Varna’da; Murathanlı, Silistre’de yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 161, 467, 483)
Murathanoğlu Akçaabat> Salacık. Bayburt> Kopuz. Gümüşhane> A. Alıçlı. Hopa> Çamlı. Kelkit> Büyükcami. Trabzon> Ortahisar, Yenicuma.


MURATOĞLU/ MURATLIOĞLU Murat, 1200’lü yılların sonunda Candaroğulları sahasında Yörük topluluğu. (ÇEVİK, 2012, s. 358) Murad, eski kayıtlarda Aydın, Saruhan, Menteşe, Sivas, Çorlu, Niğde, Paşa sancaklarında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 593) Murad/ Muratlu, 1450’li yıllarda Hamid, Ankara, Karaman, Bozok, Kastamonu ve İçel sancaklarında yaygın Kayı Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1730) Muradoğlu, 1690’lı yıllarda eşkıyalık olaylarına karışan aşiret. (TATAR, 2005, s. 143) Murat, zorunlu iskânlarda adı geçen Türkmen oymağı. (BAYAR, 1994, s. 96) Muradlı, zorunlu iskâna tabi tutulan Türkmen oymağı. (ORHONLU, 1963, s. 66)
Muradoğlu Hasan Bey, Celalilerden, Altı-Bölük sipahisi. (AKDAĞ, 1963, s. 209)
Muradoğulları, 1500’lü yıllarda Silistre’de yerleşim yeri. (ÖZYURT, 2006, s. 94)
Muratoğlu/ Muratlıoğlu Akçaabat> Akören, Darıca, Kuruçam, Orta, Salacık, Şinik, Tütüncüler. Ardanuç> Bulanık, Çakıllar, Kızılcık, Tosunlu. Arsin> Gölcük, Harmanlı, Işıklı. Artvin> Erenler, Kalburlu, Orta, Ortaköy, Y. Maden. Beşikdüzü> Aksaklı, Beşikdüzü. Çamlıhemşin> Zilkale. Çarşıbaşı> Kaleköy. Çaykara> Çayıroba, Şahinkaya, Ulucami. Dernekpazarı> Akköse. Düzköy> Gökçeler, Yeni. Gümüşhane> Üçkol. Hayrat> Göksel, Yayvanoba. Hemşin> Ortaköy. Hopa> Ortahopa. İkizdere> Gürdere, Rüzgarlı. İspir> Özlüce. Köse> Gökçeköy. Maçka> Çatak, Ocaklı, Yeşilyurt. Of> Çamlı. Pazar> Aktaş, Irmakköy, Uğrak. Rize> Değirmendere, Mermerdelen, Müderrisler, Reşadiye. Şavşat> Atalar, Cevizli, Ciritdüzü, Çoraklı, Demirkapı, Kocabey, Köprükaya, Şalcı, Tepeköy, Üzümlü, Yavuzköy, Yeniköy, Y. Koyunlu. Şiran> Ozanca. Tonya> Turali. Trabzon> Çömlekçi, Dolaylı, Erdoğdu, Pazarkapı. Vakfıkebir> Ballı, Güneysu. Yomra> Çamlıca, Kayabaşı, Yenice, Yokuşlu. Yusufeli> Altıparmak.


Muratefendioğlu Trabzon> İnönü.


MURÇOĞLU Murç-eli, Türkmen oymağı. (İLLİYEV, 2010, s. 16)


DLT’te ve Eski Uygurca murç: Biber. (CAFEROĞLU, 2011) Biberoğlu bölgede yaygındır. Sıfat olan lakap.
Murçoğlu Maçka> Güzelyayla. Tonya> İskenderli.


MURGULLUOĞLU/ MURGULOĞLU Ardanuç> Peynirli. Artvin> Ortaköy. Çayeli> Kesmetaş.


MURİOĞLU Mürikler, eski kayıtlarda Aksaray, Kırşehir ve Saruhan sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 599)
Muri, 1500’lü yıllarda Harput’ta yerleşim yeri. (ÜNAL, 1989, s. 232) Gelinen yer.


Murioğlu Şalpazarı> Simenli. Trabzon> Boztepe.


MURTAZAOĞLU/ MURTEZAOĞLU Murtaza, Türkmen oymağı. (TÜRKAY, 1979, s. 594) Murtaz, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkarların kabilesi. (ADİLOĞLU, 2005, s. 208)


Murtaza, Hz. Ali’nin takma adlarından biri.
Murtezaoğlu Murtazaoğlu/ Mürtezaoğlu Akçaabat> Işıklar. Ardeşen> Işıklı. Arsin> Çubuklu, Yeşilyalı. Bayburt> Ballıkaya, Bayırtepe, Bayraktar, Kaleardı, Kırkpınar, Polatlı, Taşburun, Yanıkçam. Beşikdüzü> Vardallı. Çamlıhemşin> Kaleköy, Yolkıyı. Çaykara> Ataköy, Şahinkaya. Demirözü> Çatalçeşme. Gümüşhane> Güvercinlik, Yağlıdere. Hayrat> Dağönü, Görgülü, Yeniköy. Hemşin> Yeniköy. Hopa> Çamlı. İkizdere> Ballıköy, Başköy, Güneyce, Güvenköy. İspir> Aksu, Çamlıkaya, Sırakonak. İyidere> Denizgören. Kelkit> Balıklı, Bezendi, Çimenli, Dereyüzü, Kömür, Sütveren, Yeniköy, Yeşilpınar. Köprübaşı> Beşköy. Köse> Gökçeköy, Yuvacık. Kürtün> A. Karadere, Gündoğdu, Sapmaz, Tilkicek. Maçka> Çamlıdüz, Köprüyanı. Of> Gürpınar. Pazar> Kirazlık, Merdivenli. Pazaryolu> Kozlu, Sadaka. Rize> Balıkçılar, Kırklartepe. Sürmene> Çamburnu. Şalpazarı> Fidanbaşı, Ağırtaş. Şiran> Alacahan, Paşapınar. Tonya> Sağrı. Torul> Gülaçar, Kocadal. Trabzon> Boztepe, Gürbulak. Vakfıkebir> Açıkalan, Ballı, Deregözü, Körez, Ortaköy. Yusufeli> Erenköy, Yağcılar.


Murtazabaşoğlu Çaykara> Uzungöl.


MURUZOĞLU Muruz: Asık suratlı. (ÇAĞBAYIR)
Muruzoğlu Akçaabat> Dürbinar. Trabzon> Ortahisar. Vakfıkebir> Yalıköy.


MURZOĞLU Murza, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar Türklerinin kabilesi. (ADİLOĞLU, 2005, s. 145)


Murza, Karay Türklerinde soy ad. (ALTINKAYNAK, 2006, s. 136)


Murzoğlu Rize> Müderrisler.


MUSAFYANOĞLU Musaf-yan: Musaflar. Farsça -yan eki çoğul edatıdır. Neferyan, leventyan, sibyan... Musafyan: Kuran-ı Kerimler. Dini içerikli ad.


Musafyanoğlu Arhavi> Cumhuriyet.


MUSALLAOĞLU Arapça musalla: Namaz kılınan yer, mescit. (ÇAĞBAYIR) Dini içerikli ad.


Musallaoğlu Hopa> Başoba.


MUSABEYOĞLU Musabey, eski kayıtlarda Aydın, Ankara, Maraş… sancaklarında Ekrat Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 125) Musabey, 1500’lü yıllarda Dulkadirli Türkmeni kolu. (SARI, 2015, s. 447)


Musabey, Rumeli eyaletinde yerleşim yeri. (SELÇUK, 2002, s. 137)


Musabeyoğlu Bayburt> Masatderesi. Yusufeli> Çevreli.


MUSAİTOĞLU Arapça müsaid/ müsait: Yardım eden. (DEVELLİOĞLU)
Musaitoğlu Bayburt> Mutlu.


MUSAOĞLU Musalar, eski kayıtlarda Ordu, Saruhan, Rakka, Şam, sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 596) Musaoğlu, 1450’li yıllarda Maraş, Karaman, Bursa, Saruhan, Konya ve İçel sancaklarında yaygın Bayındır ve Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1738) Musalu, 1690’lı yıllarda eşkıyalık olaylarına karışan aşiret. (TATAR, 2005, s. 151) Musa, zorunlu iskânlarda adı geçen Türkmen oymağı. (REFİK, 1930, s. 181)
Musaoğlu Akçaabat> Akçaköy, Çamlıdere, Demirci, Fındıklı, Orta, Pulathane. Araklı> Erenler, Kaymaklı, Köprüüstü, Sularbaşı, Yeşilköy. Ardanuç> Akarsu, Ballıköy, Boyalı, Çakıllar, Güleş, Sakarya, Tepedüzü, Y. Irmaklar. Ardeşen> Kahveciler, Köprüköy, Yeniköy. Arhavi> Yolgeçen. Arsin> Başdurak, Gölcük, Yeşilyalı. Artvin> Sarıbudak, Y. Maden. Aydıntepe> Günbuldu. Bayburt> Adabaşı, Masatderesi, Şeyhhayran, Şingah, Uzungazi, Zahit. Beşikdüzü> Beşikdüzü, Şahmelik, Takazlı. Çarşıbaşı> Gülbahçe. Çaykara> Arpaözü, Çambaşı, Taşkıran, Ulucami. Demirözü> Bayrampaşa, Damlıca, Devetaşı, Eymür, Güneşli. Dernekpazarı> Kondu, Taşçılar. Düzköy> Alazlı, Gökçeler. Fındıklı> Ihlamur. Gümüşhane> Akpınar, Arzular, Bahçecik, Bağlarbaşı, Kaleköy, Kılıçören, Tekke, Yayladere. Hayrat> Balaban. Hopa> Eşmekaya. İkizdere> Ballıköy, Rüzgarlı, Tozköy. İspir> Göç, Karakale. Kelkit> Deredolu, Karaçayır, Yeniköy. Kürtün> Beşir, Beytarla. Maçka> Atasu, Esiroğlu, Gayretli, Kaynarca, Köprüyanı. Of> Cumapazarı. Pazar> Akbucak, Hasköy, Yavuzköy. Pazaryolu> Büyükdere, Karataş, Konakyeri, Sergenkaya, Süleymanbağı. Rize> Camidağı. Çarşı, Kale, Kömürcüler, Köprülü, Piriçelebi, Taşköprü, Yeniköy. Sürmene> Balıklı, Yeniay. Şalpazarı> Kireç, Sayvançatak, Tepeağzı. Şavşat> Cevizli, Eskikale, Hanlı, Ilıca, Savaş, Veliköy, Yavuzköy. Şiran> Arıtaş, Çal, Evren, Örenkale, Söğütalan. Tonya> Çamlı, Orta. Torul> İnkılap, Kirazlık. Trabzon> Bahçecik, Beşirli, Cumhuriyet, Çağlayan, Çarşı, Çukurçayır, Dolaylı, Erdoğdu, Fatih, Yalı. Vakfıkebir> Aydoğdu, Güneysu, Tarlacık, Yalıköy. Yomra> Kaşüstü, Taşdelen, Yokuşlu. Yusufeli> Bıçakçılar, Çevreli, Kınalıçam.


Musa ile bağlantılı sülaleler:


Musaalemdaroğlu Trabzon> Erdoğdu.
Musaefendioğlu Çaykara> Çambaşı.


Musareisoğlu Rize> İslampaşa.


Musayazıcıoğlu Akçaabat> Darıca


MUSİKAOĞLU Musa’dan bozma sözcük.


Musikaoğlu Rize> Pehlivantaşı.


MUSKURLUOĞLU Müskür, Azerbaycan'da Kuba hanlığının yerleşim yeri (s. 239), Müskür, Kafkasya’da Derbent eyaleti sancağı. (BİLGE, 2015, s. 573) Gelinen yer.
Muskurluoğlu Maçka> Üçgedik.


MUSLİMOĞLU Muslum, Türkmen oymağı. (ATANIYAZOV, 2005, s. 295)


Muslimoğlu Ardanuç> Tosunlu.


MUSLUOĞLU/ MUSLİOĞLU Muslu, Adana ve Diyarbakır sancaklarında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 594) Muslu, 1450’li yıllarda Adana ve Urfa’da Avşar cemaati. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1744) Musluhan, iskânlarda adı geçen aşiretlerden. (BAYAR, 1994, s. 88) Muslu, Rumeli’de (Çirmen) Yörük cemaati. (AYHAN, 2013, s. 504) Musluoğlu, Osmanlı kayıtlarında Bor kazasında. (METİNER,2016, s. 110)


Muslu, İlhanlı hükümdarlarından Argun han (1284–1291) zamanında Karakoyunlular ile birlikte Türkistan’dan Azerbaycan’a gelmişler ve sonra Diyarbakır bölgesinde yerleşmişlerdir. (TKD, sayı 324, s. 297) Muslular, 1500 yılı başlarında Teke sancağının ikamet etmişlerdir. (SARI, 2008, s. 411) Muslu Çavuş, Celali hareketinin liderlerinden. (ATABAY, 2008, s. 52)
“Muslu Çavuş olayı: 1608'lerde Muslu Çavuş Osmanlı ordularının ulaşamayacakları Silifke’nin sarp dağlarında eşkıyalık yapmaktaydı. İçel sancakbeyliği verilerek tuzağa düşürülmeye çalışıldı.” (ÖZ, 1992, s. 103)


Bektaş Muslu Bey, Uzun Hasan’ın komutanı. (UZUNÇARŞILI, 1969, s. 267)


Muslu, 1455-1530 yıllarında Teke sancağında (Antalya) nahiye (KARACA, 1997, s. 181); Muslubey, Dobruca’da Türklerin kurduğu yerleşim yeri (ORKUN, 2011, s. 107); Musli, 1500’lü yıllarda Gagauzya’da (CEBECİ, 2008, s. 80) Muslu, Kavala (Selanik)(AYDIN, 1992, s. 266); Musli, Edirne’de (BOZLAK, 2008, s. 10); Muslu mahallesi, 1500’lü yıllarda Saruhan sancağında (KAYGANA, 2015, s. 69); Muslu, Amasya’da (ÇATAL, 2009, s. 32) ve 1450’li yıllarda Sivas sancağında Bayındır Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2683)
Musluoğlu/ Muslioğlu Akçaabat> Akçakale, Sertkaya. Ardanuç> Çakıllar. Artvin> Beşağıl, Şehitlik. Aydıntepe> Günbuldu. Borçka> Çaylı. Çamlıhemşin> Güroluk, Şenyuva. Çarşıbaşı> Kovanlı. Çayeli> Ortaköy, Yenihisar, Yenipazar. Demirözü> Işıkova, Kalecik. Gümüşhane> Dölek, Gümüşkaya, Güngören. Hemşin> Akyamaç. Hopa> Başoba, Çamurlu, Çavuşlu, Karaosmaniye. İkizdere> Diktaş. İspir> Yeşilyurt. İyidere> Hazar. Kalkandere> Fındıklı, Yeşilköy. Kelkit> Eskikadı, Gödül, Söğütlü, Yeşilpınar. Köse> Kayadibi. Of> Tavşanlı. Rize> Eminettin, Düzköy, Piriçelebi. Şiran> Şehithakan. Torul> Atalar.


MUSMANOĞLU Musman, 1500’lü yıllarda Denizli’de yerleşim yeri. (GÖKÇE, 2000, s. 235) Gelinen yer.


Musmanoğlu Artvin> Ağıllar, Orta. Yusufeli> Taşkıran.


MUSOĞLU 1842 kayıtlarında Musaoğlu’dur.


Musoğlu Pazar> Kuzayca.


MUSTAFABEYOĞLU Mustafabeğ, Rakka ve Afyon sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 126) Mustafabey, 1450’li yıllarda Karaman vilayetinde Varsak Türkmeni oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1745)
Mustafabeyoğlu Fındıklı> Sümer. Trabzon> Ortahisar.


MUSTAFAOĞLU Mustafalar, 1200’lü yılların sonunda Candaroğulları sahasında Yörük topluluğu. (ÇEVİK, 2012, s. 358) Mustafalar, eski kayıtlarda Adana, Tarsus, İçel, Diyarbakır, Gelibolu, Konya, Kocaeli sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 597) Mustafa/ Mustafalu, 1450’li yıllarda Menteşe, Adana ve Tarsus sancaklarında çok yaygın Kayı Türkmeni oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1745)


Mustafaoğulları, Selanik’te yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 266)
Mustafaoğlu Akçaabat> Orta, Yıldızlı. Araklı> Ayvadere, Çamlıtepe, Halilli, Pervane, Türkeli. Ardanuç> Anaçlı, Boyalı, Bulanık, Hamurlu, Karlı, Soğanlı. Arhavi> Ulaş. Arsin> Gölcük. Artvin> Ahlat, Bağcılar, Hızarlı, Orta, Salkımlı, Sümbüllü, Tütüncüler, Varlık, Zeytinlik. Bayburt> A. Pınarlı, Balca, Karasakal, Kaleardı, Kırkpınar, Kopuz, Veysel, Yanıkçam, Zahit. Çarşıbaşı> Salova. Çayeli> Yenice, Yenihisar. Çaykara> Soğanlı, Şahinkaya. Demirözü> Beşpınar, Çiftetaş. Dernekpazarı> Akköse, Çalışanlar, Taşçılar, Yenice. Gümüşhane> Akçahisar, Bahçecik, Gökçepınar, Harmancık, Hasköy, Kabaköy, Kırıklı, Kızılca, Tandırlık. Hayrat> Göksel. Hopa> Sugören. Kelkit> Akdağ, Alacat, Büyükcami, Cumhuriyet, Deredolu, Devekorusu, Karaçayır, Sadak, Salördek, Sökmen, Yeşilyurt. Köprübaşı> Beşköy, Yağmurlu. Köse> Akbaba, Merkez, Örenşar, Subaşı, Yuvacık. Kürtün> A. Karadere, Araköy, Elceğiz, Karaçukur. Maçka> Ormanüstü. Murgul> Damar. Of> Örtülü. Pazar> Akmescit. Pazaryolu> Büyükdere, Cevizlidere. Rize> Bıldırcın, Dağınıksu, Paşakuyu, Pilavdağı, Tophane. Sürmene> Küçükdere. Şalpazarı> Çamkiriş, Geyikli, Kalecik, Karakaya, Sayvançatak. Şavşat> Çoraklı, Demirkapı, Ilıca, Kocabey, Küplüce, Meşeli, Şalcı, Tepeköy, Üzümlü, Veliköy, Yavuzköy, Yoncalı. Şiran> Çal, Kozağaç, Örenkale, Sellidere, Sinanlı, Susuz, Tepedam. Tonya> Kalınçam. Trabzon> Ağıllı, Akyazı, Bahçecik, Beşirli, Boztepe, Çarşı, Çömlekçi, Erdoğdu, Gazipaşa, İskenderpaşa, Kutlugün, Ortahisar, Yalı, Yenicuma, Yeşilova. Vakfıkebir> Yalıköy. Yusufeli> Cevizlik, Çevreli, Kömürlü, Yüksekoba.
Mustafa ile bağlantılı sülaleler:


Mustafaağaoğlu Arhavi> Kale. Artvin> Seyitler.


Mustafabaşoğlu Güneysu> Ballıdere, Dumankaya, Yeşilköy, Yüksekköy.


Mustafaçebioğlu (Bk. Çepnioğlu)
Mustafadayıoğlu Çamlıhemşin> Meydan.


Mustafaefendioğlu Akçaabat> Akçakale. Artvin> Çarşı. Çaykara> Maraşlı, Soğanlı, Taşkıran, Uzuntarla. Of> Cumapazarı.


Mustafahacıoğlu Demirözü> Çiftetaş.
Mustafakavazoğlu Hopa> Ortahopa.


Mustafamahmutoğlu Köse> Yuvacık.
Mustafapaşaoğlu Demirözü> Çiftetaş. Gümüşhane> Karaer.


Mustafapehlivanoğlu Ardanuç> Tütünlü.


Mustafareisoğlu Akçaabat> Akçaköy. Arhavi> Güngören. Fındıklı> Kıyıcık. Hopa> Esenkıyı, Sarp. Trabzon> Yalıncak.


Mustafayazıcıoğlu Trabzon> Boztepe.
Mustafikonunoğlu İkizdere> Tozköy.


Mustaoğlu Araklı> Erenler. Sürmene> Yeniay. İkizdere> Tozköy. Trabzon> Çömlekçi.


Mustikaoğlu İkizdere> Ballıköy.


Mustioğlu Araklı> Hasköy. Sürmene> Küçükdere.


MUSTAROĞLU Mostar’dan. Mostar, Bosna-Hersek’te. Muskar, Antalya’da eski yerleşim yeri. (Köylerimiz, 1968, s. 729) Gelinen yer.
Mustaroğlu Araklı > Yassıkaya.


MUSULOĞLU/ MUSULLUOĞLU Musullu, 1450’li yıllarda Adana ve Diyarbakır sancaklarında Bayındır Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1749) Musulluoğlu/ Musullu, Akkoyunlu ulusunun en ünlü iki boyundan biri. (SÜMER, Oğuzlar, s. 55)
Musul, Irak’ta Türkmen şehri. Musul, Tuna’da yerleşim yeri. (DRAGANOVA, 2006, s. 77)
Musulluoğlu/ Musuloğlu Demirözü> Kalecik. Yusufeli> Bıçakçılar.


MUŞMULOĞLU Arapça musmul: Giyimi konuşması düzgün. (ÇAĞBAYIR)
Muşmuloğlu Akçaabat> Yenşiltepe. Çarşıbaşı> Zeytinlik. Vakfıkebir> Çavuşlu, Mahmutlu, Tarlacık.


MUŞOĞLU/ MUŞLUOĞLU Muş’tan gelen.


Bilindiği gibi 1071 yılından sonra ilk Türkleşen yerlerin başında Doğu Anadolu ile Güneydoğu Anadolu bölgeleri gelir. Yavuz-Şah İsmail savaşından sonra çok Türkmen boyu bu bölgeleri terk etmiş, birçoğu İran’a dönmüş ve bir kesimi de Doğu Karadeniz yöresine gelmiştir.


“Şurası bir gerçektir ki, Doğu-Anadolu Safevi idaresinden kalsaydı, bir müddet sonra burada Türkçeden başka hiçbir dil konuşulmayacaktı.” (SÜMER, Oğuzlar, s. 176)
Muşluoğlu/ Muşoğlu Akçaabat> Demirci, Yıldızlı. Köprübaşı> Beşköy. Of> Ağaçseven, Ballıca. Sürmene> Orta. Şiran> Susuz. Trabzon> Gülbaharhatun, Hızırbey, Pazarkapı. Yusufeli> Bostancı.


Muşlumehmetoğlu Trabzon> Pazarkapı.


Muşmuşoğlu Gümüşhane> Yeşildere. Bahçecik, Tekke. Torul> Budak.


MUŞTALIOĞLU Arapça muşta: Saç tarağı, dövüş aracı. (DEVELLİOĞLU) (ÇAĞBAYIR)
Muştalıoğlu Bayburt> Sakızlı.


MUTAFOĞLU Mutaf, 1450’li yıllarda Tarsus sancağında çok yaygın Bayındır Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1751) Mutafçı, Irak’ta Türkmen oymağı. (SAATÇI, 1999, s. 298)


Mutaf, Gagauz Türklerinde soy ad. (MANOV, 2001, s. 209) Mutaf, eskinin meslek adı. (İNBAŞI, 2014, s. 15) Türklerden, Türkçeden Bulgarcaya geçen mutaf: Keçi kılından örülme minder. (BELLETEN, sayı 211, 1990, s. 552) Farsça mutaf: Kıldan çul yapan, dokuyan ve satan. (ÇAĞBAYIR) Arapça müdafi: Savunan, koruyan. Bulgarca mutaf: Keçi kılından dokuma. Yunanca mutafis: Keçi kılından yün, ip, heybe, çıkın dokuyup satan. (AKSOY, 2003) “Sırpça mutap ve Makedonya’da ve Arnavutça mutaf: Keçi kılından dokunan at örtüsü.” (KARAAĞAÇ, 2008)
Mutafi, Ardeşen’in köyü. Mutaflar, Makedonya’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 173)
Mutafoğlu Arhavi> Dülgerli. Gümüşhane> Bahçecik, Tekke. Of> Erenköy. Torul> Budak. Trabzon> Esentepe. Yusufeli> Altıparmak, Bıçakçılar, Çevreli, Esenyaka, Kömürlü, Öğdem, Serinsu, Tarakçılar, Yağcılar.


MUTAKOĞLU Arapça mutak: Hür olan. (DEVELLİOĞLU)


Mutakoğlu Köprübaşı> Beşköy. Of> Cumhuriyet, Yazlık. Sürmene> Yeniay.


MUTANOĞLU Mutan, Türk kabilesi. (CEVİZOĞLU, 1991, s. 123)


Mutana, Kastamonu’da eski yerleşim yeri. (TMYK, 1946, s. 1218)


Mutanoğlu Hayrat> Taflancık.


MUTAOĞLU Arapça muta: Sözü dinlenen, kendisine itaat olunan. (ÇAĞBAYIR)
Mutaoğlu/Muta’nınoğlu Çaykara> Şahinkaya. Fındıklı> Yeni. Güneysu> Küçükcami. Rize> Üçkaya.


MUTİOĞLU Arapça muti: İtaat eden. (DEVELLİOĞLU) Bilge Kağan Anıtlarında matı: Sadık, itaatkâr. (SİMİÇ, 2005)
Mutioğlu Araklı> Kayacık, Kayaiçi. Ardanuç> Anaçlı, Ballıköy, Beratlı, Yolağzı. Ardeşen> Armağan. Arhavi> Derecik. Artvin> Ahlat, Beşağıl, Hamamlı, Sarıbudak, Y. Maden, Zeytinlik. Aydıntepe> Y. Kırzı. Bayburt> Y. Kışlak. Beşikdüzü> Adacık, Çeşmeönü. Çayeli> Sırt, Yamaç. Çaykara> Köseli. Demirözü> Çiftetaş. Dernekpazarı> Çayırbaşı, Taşçılar. Fındıklı> Aslandere, Ihlamur. Gümüşhane> Akçahisar, Buğalı, Çamlı, Karşıyaka, Yenice, Yeniköy. Güneysu> Ulucami. Hopa> Güneşli, Koyuncular, Osmaniye. İspir> A. Fındıklı, Değirmenli. Kelkit> Dereyüzü, Kaş, Öbektaş. Köse> Özbeyli. Murgul> Korucular. Of> Yazlık. Pazaryolu> Esenyurt, Sadaka. Rize> Bağdatlı, Kendirli, Müderrisler. Sürmene> Aksu, Çavuşlu, Karacakaya, Petekli, Yemişli, Zeytinli. Şavşat> Akdamla, Armutlu, Kirazlı, Kireçli, Tepeköy. Torul> Cebeli, Gülaçar. Trabzon> Çimenli, Ortahisar. Yomra> Oymalıtepe. Yusufeli> Alanbaşı, Cevizlik, Çevreli, Çıralı, Kılıçkaya, Köprügören, Küplüce, Serinsu, Taşkıran, Yamaçüstü, Yüncüler.


Muti ile bağlantılı sülaleler:


Mutiağaoğlu Gümüşhane> Bağlarbaşı, Özcan.


Mutibayraktaroğlu Borçka> Düzköy.


Mutibeşeoğlu Trabzon> Cumhuriyet.


Mutibeyoğlu Ardanuç> Kızılcık. Artvin> Y. Maden. Borçka> Düzköy.


Mutikaoğlu Rize> Pehlivan. (Bk. –ka eki)


MUTLUOĞLU Mudlucaoğlu, Bozok sancağında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 591) Mutulu, Şahseven Türkmeni oymağı. (KALAFAT, 2011, s. 182)
Mutluoğlu Arsin> Elmaalan. Çaykara> Taşören. Kalkandere> Dilsizdağı. Kelkit> Mahmatlı. Köse> Yuvacık. Of> Çataldere. Şavşat> Tepeköy. Şiran> Şehithakan. Trabzon> Çömlekçi.


MUTOĞLU Mut, 1500’lü yıllarda Karaman eyaletinde kaza. (SEZEN, 2006, s. 376) Gelinen yer.


Mutoğlu Akçaabat> Dörtyol. Bayburt> Tuzcuzade. Çarşıbaşı> Gülbahçe. Demirözü> Eymür. Köprübaşı> Beşköy. Trabzon> Çömlekçi.


Mutuloğlu Çayeli> Çeşmeli.


Mut-ul. Mutoğlu. Kıpçakça ul: Oğul.


Mututoğlu Arhavi> Küçükköy.


Mut-ut: Mutlar. Eski Türkçe –ut eki çoğul edatıdır.


MUTRUPOĞLU Mutri-ban, 1450’li yıllarda Diyarbakır sancağında yaygın Karkın Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1752) Mutri-b-an: Mutriler, Türkmenler. Farsça –an eki çoğul edatıdır.


Kıpça ağzında mutrib: Çalgı çalan, şarkı söyleyen. (AKYOL, 1919, s. 119) Arapçadan Urducaya mutrab: Şarkıcı. (EŞREF, 2012, s. 287)


Mudrip, 1450’li yıllarda Ankara’nın kazası. (ERDOĞAN, 2004, s. 187)
Mutrupoğlu/ Mutripoğlu Çaykara> A. Kumlu, Çambaşı, Demirli. Dernekpazarı> Günebakan. Gümüşhane> İnönü, Karşıyaka. Hayrat> Yarlı. Of> Eskipazar, Fındıkoba.


MUYTAPOĞLU Muytab, 1500’lü yıllarda Tarsus livasında Bayındır Türkmeni. (SAKİN, 2010, s. 253)
Muytap, 1500’lü yıllarda mesleki ad. (EMECEN, 2013, s. 77) Farsça maytap: Parlak, parıldayan. (EYUBOĞLU, 1995) Türkçeden Bulgarcaya geçen maytap: Şaka. (BELLETEN, sayı 211, 1990, s. 550)
Muytapoğlu/ Maytapoğlu Trabzon> Erdoğdu, Pazarkapı.


Muytaboğlu Nazilli. (TOPCU, 2014) Yalvaç. (SAAT, 2014) Şebinkarahisar. (KIVRIM, 2015)


MUZAROĞLU İbranice muzar: Tuhaf, garip. (BENYAKAR) Hazar Türklerinden.
Muzart, Asya’da yaygın Türkçe coğrafi ad. (YURTSEVER, 1993, s. 114) Muzar, Batı Türkistan’da Kiş’e bağlı kaza. (AYDIN, 1989, s. 89) Muzart, Doğu Türkistan’da nehir. (DOĞRU, 1985, s. 188) Gelinen yer.


Muzaroğlu Pazar> Şentepe.


MUZENİTOĞLU Arapça müzennid: Çakmak ile ateş çakan. (ÇAĞBAYIR)
Muzenitoğlu Yomra> Çamlıyurt.


MUZOĞLU Muz, Batı ve Doğu Türkistan’ın en büyük dağı. (AYDIN, 1989, s. 89) Çağatay Türkçesinde muz: Buz. (KUNOS, 1902, s. 147)


Muzoğlu Hayrat> Pazarönü. Kelkit> Yeniköy.


Muzmuzoğlu Çaykara> Karaçam.


MÜACCELEOĞLU Muaccele: Beylik ve vakıf kiralarından peşin alınan kısım. (DEVELLİOĞLU) Mesleki ad.


Müacceleoğlu Bayburt> Kırkpınar.
MÜCELLİTOĞLU Mücellid: Kitap ciltleyen, ciltçi. (DEVELLİOĞLU)
Mücellitoğlu Bayburt> Gez. Nazilli. (TOPCU, 2014, s. 58)


MÜDERRİSOĞLU Müderris, Türkmen oymağı. (ERENDOR, 2016, s. 206) Müderrisli, Adana sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 598) Müderris, Irak’ta Türkmen kabilesi. (SAATÇI, 1999, s. 298)


Müderris: Medreselerde ders vermekle yetkili kimse. (SERTOĞLU, 1986, s. 231)
Müderris, 1450’li yıllarda Kastamonu sancağında yerleşim yeri. (TOSUNOĞLU, 1993, s. 381)


Müderrisoğlu Çayeli> Çukurluhoca. Şavşat> Cevizli. Trabzon> Ortahisar, Yenicuma.


MÜEZZİNOĞLU Dini içerikli mesleki ad.
Müezzinoğlu Mustafa, Celali liderlerinden. (AKDAĞ, 1963, s. 216)
Müezzinoğlu Akçaabat> Akdamar. Ardanuç> Sakarya, Yolüstü. Artvin> Beşağıl, Çarşı, Y. Maden, Zeytinlik. Bayburt> Camiikebir, Şingah, Uzungazi. Beşikdüzü> Türkelli. Gümüşhane> İncesu, Kaleköy, Özcan, Süleymaniye. Hopa> Çamlı. İspir> Merkez, Yeşilyurt. Kelkit> Sadak. Köse> Bizgili. Şalpazarı> Dereköy, Kabasakal. Şavşat> Ilıca. Torul> İnkılap. Trabzon> Akyazı, Çarşı, İskenderpaşa, Pazarkapı, Yeşilyurt. Yomra> Çınarlı, İkisu. Yusufeli> Bahçeli.


MÜFTÜOĞLU/ MÜFTİOĞLU Müftü, Türkmen oymağı. (HÜRMÜZLÜ, 2006, s. 165) Müftiler, Tarsus sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 598)
Müftüoğlu, Erzurum Salnamelerinde Kars’ın mahallesi. (SAĞLAM, 2011, s. 67)
Müftüoğlu Ardanuç> Kızılcık. Ardeşen> Müftü, Seslikaya. Arhavi> Şenköy. Arsin> Elmaalan. Artvin> Dikmenli, Vezirköy. Bayburt> Kaleardı, Şingah, Velişaban, Veysel, Yeşilyurt, Zahit. Çamlıhemşin> Konaklar, Köprübaşı, Şenköy, Şenyuva, Yaylaköy. Çayeli> Madenli. Çaykara> Eğridere, Işıklı, Şahinkaya, Y. Kumlu. Demirözü> Demirözü. Gümüşhane> A. Alıçlı, Hasanbey, Karaer, Süleymaniye. Hopa> Çamlı. Kelkit> Büyükcami, Cumhuriyet, Güzyurdu, Karaçayır, Kaş, Küçükcami. Of> A. Kışlacık, Büyükcami, Emirgan, Taksi, Uğurlu. Pazar> Hasköy, Ocak, Uğrak. Rize> Eminettin. Şavşat> Şalcı, Tepeköy. Trabzon> Gazipaşa, Gülbaharhatun, Hızırbey, İnönü, Ortahisar. Yusufeli> Bostancı, Öğdem.


Mühürkudluoğlu Yusufeli> Çevreli, Köprügören, Yokuşlu.


MÜHÜRCÜOĞLU Mühürcü: Mühür kazıyan kimse. (ÇAĞBAYIR)


Mühürlü, Dobruca’da (BÜYÜKBAŞ, 2006, s. 129) ve Muhur, 1500’lü yıllarda Bitlis’te yerleşim yeri. (YILMAZ, 2010, s. 41)


Mühürcüoğlu Arhavi> Kale.


MÜHÜRDAROĞLU “Mühürdar, eskiden devlet erkanının mühürlerini muhafazaya ve onun emriyle icabeden evrakı mühürlemeye memur olan kimseye verilen isim.” (SERTOĞLU, 1986, s. 232)


Mühürdaroğlu Ardanuç> Beratlı. Fındıklı> Fındıklı. Yusufeli> Demirköy.


MÜKAYANOĞLU Mükay-an. Mukay, Türk kabilesi. (LEZİNA) Mukayan: Mukaylar, Türkler. Farsça –an eki çoğul edatıdır.
Mükayanoğlu Bayburt> Arpalı.


MÜLAYİMOĞLU Mülayim: Yumuşak huylu, halim selim. (ÇAĞBAYIR)
Mülayim, Çankırı’da yerleşim yeri. (Köylerimiz, 1968, 729)
Mülayimoğlu Düzköy> Çayırbağı. Köprübaşı> Beşköy.


MÜLAZİMOĞLU Osmanlı ordusunda yüzbaşıdan küçük subayların rütbesi. (ÇAĞBAYIR)


Mülazimoğlu Ardanuç> Bereket. Artvin> Derinköy, Kalburlu. Bayburt> Camiikebir, Şingah, Zahit. Çamlıhemşin> Köprübaşı. Demirözü> Çiftetaş. Kelkit> Çağlar. Köse> Yuvacık. Murgul> Damar, Erenköy. Trabzon> Çömlekçi. Yusufeli> Kılıçkaya.


Mülazimosmanağaoğlu Trabzon> Erdoğdu.


MÜLKOĞLU Mülk, 1500’lü yıllarda Maraş livasında Yörük taifesi. (SAKİN, 2010, s. 255) Mülk Horan, Peçeneklerin kolu. (ATEŞ, 2010, s. 39)


Mülk, Bozulus Türkmenlerinin 1450’li yıllarda Urfa’da (HALAÇOĞLU, 2009, s. 395);1450’li yıllarda Sivrihisar’da (DOĞRU, 1997, s. 75);1500’lü yıllarda Ankara’da (AÇIKGÖZ, 2004, s. 142) ve 1600’lü yıllarda Erzurum’da yerleşim yeri. (İNBAŞI, 2014, s. 58)


Mülkoğlu Yusufeli> Yüksekoba.


MÜMİNOĞLU Müminlü, 1530 yılında Bozok sancağında Türkmen oymağı. (METİN, 2007, s. 130) Müminli, Beğdili boyunun aşireti. (UÇAKCI, 2013, s. 183) Müminler, Rumeli’de Yörük cemaati. (AYHAN, 2013, s. 506)
Mümin, 1500’lü yıllarda Eskişehir’de (AÇIKGÖZ, 2004, s. 150) ve aynı yıllarda Silistre’de yerleşim yeri. (ÖZYURT, 2006, s. 94)
Müminoğlu Demirözü> Damlıca, Merkez.


MÜNİROĞLU Münir, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Bayındır Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1756)
Müniroğlu Trabzon> Yenicuma.


MÜRDESENCİOĞLU Mür-desenci. Kıpçakça mur: Duvar. (ARIKAN, 2006, s. 363) Mesleki ad.


Mürdesencioğlu Trabzon> Cumhuriyet


MÜRSELOĞLU Mürseller, eski kayıtlarda Kırşehir, Bozok, Haleb, İçel, Sivas, Paşa, Bursa sancaklarında Türkmen/ Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 599) Mürseller, 1450’li yıllarda Konya sancağında Salur Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1757) Mürselli, Rakka’ya sürülen aşiret. (UÇAKCI, Üçoklar, s. 286)


Mürsel: Gönderilmiş olan.


Mürsel, Dobruca’da (BÜYÜKBAŞ, 2006, s. 126);Mürselli, Varna’da (AYHAN, 2013, s. 429);Mürsellü, 1450’li yıllarda Aydın sancağında yerleşim yeri. (SARIKAYA, 2014, s. 50)


Mürseloğlu İkizdere> Başköy. Rize> Eminettin.


MÜSELLİMOĞLU Müsellem/ Müsellemlü, 1450’li yıllarda Maraş ve Urfa sancaklarında yaygın Eymür Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1758)
Müsellem: Yeniçeri teşkilatı kurulmadan önce muvazzaf süvari askerlerinin adı. (SERTOĞLU, 1986, s. 234) Müsellim: İmparatorluk döneminde, görevlerinin başına gitmeyen vali, beylerbeyi ve sancak beylerinin yerlerine vekil olarak atadıkları kaymakam ve bucak müdürlerine verilen ad. (ÇAĞBAYIR)


Müsellimoğlu Akçaabat> Sarıca. Çamlıhemşin> Ülkü. Çarşıbaşı> Küçükköy. Demirözü> Beşpınar. Hemşin> Levent. Of> Çamlı. Pazar> Ortayol, Zafer. Sürmene> Çamburnu, Yeniay. Vakfıkebir> Aydoğdu.


MÜSLİMOĞLU/ MÜSLÜMOĞLU Müslimlü, 1450’li yıllarda Sivas sancağında Bayındır Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1758)
Müslimler, Bulgaristan (ÇAVUŞ, 1990, s. 171) ve Müslim, Çankırı’da yerleşim yeri. (BİNGÖL, 1997, s. 19)
Müslimoğlu/ Müslümoğlu Bayburt> Veysel. Çamlıhemşin> Ülkü. İspir> Cibali. Köse> Gökçeköy. Of> Çamlı.


MÜSTEHAPOĞLU Müstehab: Sevilen, beğenilen. (DEVELLİOĞLU)
Müstehapoğlu Bayburt> Zahit.


MÜTEVELLİOĞLU Mütevelli: Bir vakfın yönetiminde görev alan kimse. (ÇAĞBAYIR) Çoğunlukla camiler içindi. Camilere bağışlanan araziler kiraya ve verilen paralar faize verilerek gelirlerinden caminin ihtiyaçları giderilirdi.
Mütevellioğlu Akçaabat> Ağaçlı, Arpacılı, Aydınköy. Araklı> Köprüüstü. Arhavi> A. Hacılar. Bayburt> Aksaçlı, Çayıryolu. Beşikdüzü> Şarlı. İkizdere> Çarşı, Gündoğdu. Of> Kavakpınar. Pazaryolu> Büyükdere. Trabzon> Ortahisar.


MÜZENNETOĞLU Arapça müzenned: Cimri, eli sıkı. (DEVELLİOĞLU)
Müzennetoğlu Araklı> Taşgeçit.


Müzeyyetoğlu Akçaabat> Sertkaya.
MÜZİKOĞLU Arapça müzik: Sıkıştıran. (DEVELLİOĞLU)
Müzikoğlu Kelkit> Çamur.


NACAROĞLU Nacarlu, 1500’lerde Dokuz Türkmeni oymağı. (ATEŞ, 2010, s. 34) Nacarlı, Yörükan taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 127)
Farsça neccar, Marangoz’dan. (AKSÜT, 2012, s. 359)
Nacaroğlu Gümüşhane> Akçahisar.


NADİROĞLU Nadır, Türk kavim adı. (LEZİNA) Nadir, eski kayıtlarda Bozok, Maraş ve Silistre sancaklarında Göçebe Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 600) Nadirlü, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Kınık Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1760) Nadirli, iskâna tabi tutulan Türkmen aşireti. (ORHONLU, 1987, s. 117)


Nadir Şah, Safevi devletinin varlığına son veren ve Kaçar hanedanlığını İran’da kuran Avşar beyi. Bu hanedanlık varlığını 1925’e kadar devam ettiren son Türk sülalesidir. (SÜMER, Oğuzlar, s. 176)


Nadirli, Maraş’ta kaza ve nahiye (SEZEN, 2006, s. 43); Nadır, Makedonya’da (AYHAN, 2013, s. 173); Nadir, 1450’li yıllarda Akşehir sancağında Kayı Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 707)


Nadiroğlu Bayburt> Kırkpınar. Gümüşhane> Güvercinlik. Şavşat> Cevizli, Ciritdüzü.


NAFEOĞLU Nafe: Güzel kokulu. (DEVELLİOĞLU)


Nafeoğlu Güneysu> Ortaköy.


NAFIZOĞLU Çamlıhemşin> Kaplıca. Şavşat> Söğütlü.


NAĞMANOĞLU/ NAĞMALOĞLU Narman’dan. Gelinen yer.
Nağmaloğlu/ Nağmanoğlu Hemşin> Mutlu. Maçka> Gürgenağaç.


NAHIRCIOĞLU Nahurcu, Türkmen oymağı. (HÜRMÜZLÜ, 2006, s. 165) Nahurcu, Irak Türkmeni oymağı. (SAATÇI, 1999, s. 298)


Nahırcıoğlu Yusufeli> Pamukçular.


NAİBOĞLU Naib, eski kayıtlarda Bursa, Balıkesir, Gümülcine, Selanik ve Gelibolu sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 600) Naiblu, 1450’li yıllarda Sivas sancağında Beğdili Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1760)


Naib: Şer’i mahkemelerin hakimlerine verilen unvandır. (PAKALIN, c. II s. 644)


Naibli, Selanik’te (AYHAN, 2013, s. 266) ve Naiblü, 1450’li yıllarda Balıkesir’de Karkın Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1294)
Naiboğlu Gümüşhane> Karamustafa. Pazar> Cumhuriyet. Trabzon> İnönü. Vakfıkebir> Çavuşlu. Yusufeli> Çevreli.


NAİLİOĞLU Arapça nail: Başarmış. (ÇAĞBAYIR) Sarp-i, Tiflis-i gibi–i takısını almıştır. (Bk. –i eki)


Nailioğlu Hopa> Ortahopa.


NAİMOĞLU Naimoğlu, İskanlarda adı geçen Türkmen oymağı. (ORHONLU, 1987, 64)
Arapça naim: Uyuyan. İbranice naim: Hoş, şirin, mülayim. (BENYAKAR) Hazar Türklerinden.


Naimoğlu Trabzon> Boztepe.


Naimivanlıoğlu Aydıntepe> Gümüşdamla.


NAKERAVULOĞLU Nikoravul’dan. Artvin’in Beşağıl köyünün mahallesi. Gelinen yer.


Nakeravuloğlu Artvin> Çarşı.


NAKİOĞLU Naki, İran’da Karakalpak Türklerinin kolu. (KAFKASYALI, 2011, s. 91)


Naki, Siroz’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 404)


Nakıefendioğlu Trabzon> Gülbaharhatun.


NAKKAŞOĞLU Nakkaş, Türkmen oymağı. (HÜRMÜZLÜ, 2006, s. 165) Nakışlu, Mamalu Türkmeni kolu. (LEZİNA) Nakkaş, Irak Türkmenlerinden. (SAATÇI, 1999, s. 298)


Nakkaş: Resim yapanlara verilen isim. (SERTOĞLU, 1986, s. 236)
Nakkaş, 1500’lü yıllarda Silistre’de yerleşim yeri. (ÖZYURT, 2006, s. 118)
Nakkaşoğlu Arhavi> Arılı, Ortacalar. Vakfıkebir> Aydoğdu.


NAKOĞLU Nak, Türk oymağı. (LEZİNA)


Arapça nak: Islanma. (DEVELLİOĞLU)


Nakoğlu Kalkandere> Çayırlı.


NALBANTOĞLU Nalbantlı, Türkmen oymağı. (HÜRMÜZLÜ, 2006, s. 165) Nalbantlar, Edirne sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 601) Nalbant, zorunlu iskânlarda adı geçen Yörük aşireti. (BAYAR, 1994, s. 96)
Trabzon’da Nalbantoğlu Ali Bey, Celali asilerinden. (AKDAĞ, 1963, s. 238)
Nalbant, askeri sınıf. (ERCAN, 1989, s. 52) Nalband, II. Murat zamanında tımar verilen bir sınıf. (ALTUĞ, 2010, s. 223)


Nalbant, Dobruca’da yerleşim yeri. (ORKUN, 2011, s. 107)


Nalbantoğlu Bayburt> Şeyhhayran. Demirözü> Beşpınar. Derepazarı> Uzunkaya. Gümüşhane> Bağlarbaşı, Tekke. İspir> Merkez. Rize> Fener, Küçükköy. Trabzon> Bahçecik, Çarşı, Pazarkapı, Yenicuma. Yomra> Namık Kemal.


NALÇACIOĞLU Farsça nalça: Al, katır gibi hayvanların tırnakları altına çakılan demir parçacı. (ÇAĞBAYIR) Nalçacı: Bu işi yapan. Mesleki ad.
Nalçalar, Varna’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 467)


Nalçacıoğlu Bayburt> Gez. Çarşıbaşı> Büyükdere, Salova. Gümüşhane> İnönü. Şiran> Söğütalan. Trabzon> Beşirli, Ortahisar, Pelitli, Ortahisar, Yalı.


NALOĞLU Nallı, eski kayıtlarda Ankara, Kastamonu ve Sivas sancaklarında Türkmen/ Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 127) Nallı, zorunlu iskânlar sırasında adı geçen Türkmen oymağı. (REFİK, 1930, s. 181) Nalcı, 1450’li yıllarda Tarsus sancağında Varsak Türkmeni Yörükleri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1761)


Nallu, Bozok (Yozgat) eyaletinde kaza. (SEZEN, 2006, s. 43)


Nalbaşoğlu İyidere> Yalıköy.


Nalıloğlu Ardeşen> A Durak.


Nalkıranoğlu Rize> Güneştepe.


NAMEOĞLU Name: Mektup. Nama, tarihi Türk kişi adı. (ATALAY, 1936)


Nameoğlu Ardanuç> Kutlu.


NAMETOĞLU Arapça namet: Nimet. (ÇAĞBAYIR)


Nametoğlu Arhavi> Y. Hacılar. Düzköy> Gökçeler.


NAMIKOĞLU Namık, 1450’li yıllarda Tarsus sancağında Dodurga Türkmen boyu taifesi. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1761)
Namıkoğlu İspir> Çamlıkaya.


NAMİOĞLU Namiler, Kastamonu sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 601)


Farsça nami: Namlı, ünlü. (ÇAĞBAYIR)


Namioğlu Şavşat> Yamaçlı.


NAMOĞLU Nam, Türk oymağı. (LEZİNA) Namoğlu, Türkmeni aşireti. (EMREN, 2018, s. 16)
Namoğlu Çayeli> Kemer. Çaykara> Şahinkaya. Pazar> Balıkçı.


NANOĞLU Nan, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar Türklerinin kabilesi. (ADİLOĞLU, 2005, s. 157)
Nanoğlu Çarşıbaşı> Küçükköy. Çaykara> Köknar.


Nanatoğlu Hayrat> Şişli.


Nan-at: Nanlar, Kıpçaklar. Eski Türkçe –at eki çoğul edatıdır.


NARİNOĞLU Narın, Kıpçak boyu. (LEZİNA)
Narın, Eski Türk yerleşim yeri. (GÖMEÇ, 2011, s. 69) Narin, Tuva’da şehir. (ARIKLI, 2009, s. 77)
Narinoğlu Aydıntepe> Pınargözü.


NARMANLIOĞLU/ NARMANOĞLU Aydıntepe> Pınargözü. Bayburt> Aslandede, Çayırözü, A. Çımağıl, Masat, Şingah, Taşocağı, Tuzcuzade. Derepazarı> Bürücek. İspir> Numanpaşa. Köse> Salyazı. Rize> Halatçılar. Trabzon> Gazipaşa.


NAROĞLU Narlı, eski kayıtlarda Bursa, İçel ve Biga sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 602) Narlu, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Yörük cemaati. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1762)


Farsça nar: Erkek. (ZEKİYEV, 2007, s. 178)


Naroğlu Çayeli> Esendağ


Narkiritoğlu Hemşin> Bilen.


Kirit: Taç. (CAFEROĞLU, 2011) Narkirit: Taçlı Türkmenler.


NARTOĞLU “Nart: Kafkas mitolojisinde Kafkaslıların ataları kabul edilen efsanevi insanlar.” (TAVKUL, 2000)


Nartoğlu Yusufeli> Tekkale.


Nart ile bağlantılı sülale:


Nartamazoğlu Trabzon> Çarşı.


Nart-amaz. Amaz-onya, Kafkas Alban tarihinde adı geçen Yasef’in soyundan 15 halktan biri. (MOSES, 2006, s. 29) Kafkasya ile bağlantılı ad.


NASIROĞLU Nasırlı, eski kayıtlarda Malatya, Rakka, Bozok, Erzurum, Tarsus, Adana, Maraş ve Kastamonu sancaklarında Ekrad Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 602) Nasır, 1450’li yıllarda Malatya sancağında Beğdili Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1637) Nasırlı, Zorunlu iskânlarda adı geçen aşiret. (ERDÖNMEZ, 1995, s. 86)


Nasır: Yardım eden. (DEVELLİOĞLU)


Nasırlı, Tuna’da (DRAGANOVA, 2006, s. 80); Varna’da (AYHAN, 2013, s. 429); Kırım’da (KARAÖRS, 1993, s. 692); Maraş’ta (GÖK, 2013, s. 21) ve 1500’lü yıllarda Manisa’da yerleşim yeri. (EMECEN, 2013, s. 49)


Nasıroğlu İkizdere> Güvenköy. Murgul> Damar.


NASİFOĞLU Nefisli, 1690’lı yıllarda zorunlu iskânlar sırasında adı geçen Türkmen oymağı. (ORHONLU, 1987, s. 86)


Nasıf: Ekmek. (ÇAĞBAYIR)


Nasıf, Makedonya’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 173) Gelinen yer.
Nasıfoğlu Arsin> Yeni. Çaykara> Arpaözü. Kelkit> Alacat. Köprübaşı> Yağmurlu. Maçka> Ormanüstü, Yeşilyurt. Trabzon> Kutlugün. Yusufeli> Günyayla.


NASİPOĞLU Nasıplı, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar Türklerinin bir boyu. (ADİLOĞLU, 2005, s. 208) Nasip, Varsak Türkmeni. (UÇAKCI, Bozoklar, s. 375)
Nasip, Kırım’da yer adı. (DOĞRU, 1987, s. 92)
Nasipoğlu Çaykara> Çayıroba. Trabzon> Pınaraltı. Vakfıkebir> Kemaliye. Yomra> Kıratlı.
Nasipbeyoğlu Kelkit> Cumhuriyet. Trabzon> Çarşı.


NASOĞLU Naslar, Yomut Türkmeni oymağı. (İLLİYEV, 2010, s. 24)
Nasoğlu, 1025'li yıllarda Türkmen reisi. (TURAN, 2012, s. 40) Kıpçakça nas: Altın sırmalı kumaş. (SAFRAN, 1989, s. 120)
Nasoğlu Kelkit> Sadak.


NASUHOĞLU Nasuh, 1220’li yıllarda Menteşe yöresinde konar/ göçer Yörük/ Türkmen topluluğu. (ÇEVİK, 2012, s. 358) Nasuh, 1450’li yıllarda Menteşe sancağında yaygın Yıva Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1764) Nasuhoğlu, iskânlarda adı geçen Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 1997, s. 66)
“Nasuh Paşaoğlu olayı: Nasuh Paşaoğlu Hüseyin Paşa'yla Sadrazam çekişmeliydi. Sadrazam, Hüseyin Paşa'yı Sivas Beylerbeyi İbrahim Paşa'ya öldürtmek istedi. İbrahim Paşa başaramaz. Hüseyin Paşa biraz 'sanca-sekban' toplayarak İstanbul üzerine yürüdü. Üzerine gönderilen Osman Paşa güçlerini yendi. Sonra aldatılarak öldürüldü ve olay bastırıldı.” (ÖZ, 1992, s. 106)


Nasuh, Filibe vilayetinde, Kırcaali’de/ Bulgaristan; Varna’da (AYHAN, 2013, s. 139, 274, 429);1450’li yıllarda Menteşe sancağında Yıva Türkmenlerinin yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1144);Nasuh Reis, Kefe’de mahalle. (ÖZTÜRK, 2000, s. 206)


Nasuhoğlu Arsin> Çubuklu. Aydıntepe> Çatıksu. Bayburt> Alçakuzu, Ozansu, Şingah, Demirözü> Beşpınar, Çiftetaş. Gümüşhane> Çayırardı, Kırıklı, Kızılca, Yayladere. Kelkit> Balıklı, Başpınar, Büyükcami, Eskikadı, Gümüşgöze, Güneyçevirme, Kaş, Söğütlü, Ünlüpınar. Köse> Övünce. İspir> Düzköy. Of> Çamlı. Pazaryolu> Bayındır. Tonya> Kalınçam. Trabzon> Erdoğdu. Yusufeli> Demirkent, Dokumacılar, Yüncüler.


NATIROĞLU Natırlı, 1702 yılında değişik olay ve iskânlarda adı geçen Yörük cemaati. (HALAÇOĞLU, 1997, s. 48)
Arapça natır: Bağ, bahçe bekçisi. (DEVELLİOĞLU)
Natıroğlu Akçaabat> Pulathane, Şinik. Bayburt> Veysel.


NAVDAROĞLU Nav-dar. Farsça dar: Eklendiği kelimeye bulunduran, sahip olan anlamını veren son ek. Navdar: Navı olan. Folklorik ad.


Navdaroğlu Artvin> Ormanlı. Borçka> Demirciler.


NAVROZOĞLU (Bk. Nevruzoğlu)


NAVSUOĞLU Nav-su. Farsça nav: Su kanalı… (ÇAĞBAYIR) Sulama işine bakan, mesleki ad.
Navsuoğlu İspir> Yeşilyurt.


NAYİNOĞLU Farsça nayin: Kamıştan yapılmış. (DEVELLİOĞLU) Neyle ilgili.
Nayin, Farsta yerleşim yeri. (ORHAN, 2007, s. 121) Bölgede Cezayirli, Mısırlı, Tunuslu, Tulunoğulları. . . vardır.
Nayinoğlu Trabzon> Bahçecik.


Nayizoğlu Kürtün> Söğüteli.


NAZIKOĞLU/ NAZİKOĞLU Nazik: Saygılı, ölçülü davranan. (EYUBOĞLU, 1995)


Nazikoğlu Ardeşen> Merkez. Arhavi> Kestanealan. Of> Sarayköy.


NAZIROĞLU Nazır, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar kabilesi. (ADİLOĞLU, 2005, s. 144) Nazırlu, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Yıva Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1764)
Kafkasya’da nazır: İdare, maliye, vakıf kurumlarında yönetici veya denetleyici. (BİLGE, 2015, s. 624) Nazır, mesleki sınıf. (SELÇUK, 2002, s. 96)
Nazıroğlu Gümüşhane> Aktutan, Olucak. Köse> Oylumdere. Rize> Küçükçayır. Şiran> Akbulak.


Nazırağaoğlu Gümüşhane> Süleymaniye.


NAZLIOĞLU Nazlu, 1450’li yıllarda Adana sancağında Eymür Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1765)


Nazlı Dede, Anadolu’yu Türkleştiren Türkmen kocalarından. (KÖSOĞLU, 2013, s. 157)
Nazlı, 1500’lü yıllarda Mardin’de köy. (GÜNDÜZ, 1993, s. 101) Nazlı, Mostar’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 218)
Nazlıoğlu Sürmene> Çarşı, Yemişli. Trabzon> Bostancı. Yomra> İkisu.


NAZİOĞLU Naziller, Türkmen oymağı. (LEZİNA) Nazılı, eski kayıtlarda Kayseri, Adana, Aydın ve Arapgir sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 603)
Arapça nazi: Söküp çıkaran. (ÇAĞBAYIR)
Nazi, Muş’un eski köyü. (Köylerimiz, 1968, s. 731) Muş’tan Van’dan bölgeye gelen Türkmen oymağı çoktur.
Nazioğlu Düzköy> Aykut, Gökçeler. Trabzon> Çağlayan, Gazipaşa.


NAZMANOĞLU Nazmenli Türkmen boyu. (İLLİYEV, 2010, s. 24) Nazmenli, Yomut Türkmenlerinin bir kolu. (ANNABERDİYE, 2006, s. 131)


Nazman, Mazman’dan bozma olabilecek sözcük.


Nazmanoğlu Bayburt> Çalıdere.


NEBİOĞLU Nebi, Kınık ve Varsak Türkmen boylarının yaygın oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1765) Semerci Nebioğlu, zorunlu iskânlarda adı geçen Türkmen aşireti. (BAYAR, 1994, s. 113)


Nebi köy, Bulgaristan (ÇAVUŞ, 1990, s. 173) ve Nebi, 1500’lü yıllarda Karahisar’da yerleşim yeri. (BULDUK, 2003, s. 120) Nebi, Menteşeoğulları yöresinde Türkçe iskân birimi. (ÇEVİK, 2012, s. 356)


Nebioğlu Akçaabat> Akçaköy. Araklı> Ayvadere. Ardeşen> Bahar, Düz, Müftüler. Arsin> Cumhuriyet. Artvin> A. Maden, Çarşı. Aydıntepe> Merkez. Bayburt> Karşıgeçit, Kitre, Masat, Salkımsu, Zahit. Gümüşhane> Dörtkonak, Hasanbey, Hasköy, Yeşildere. İspir> Başköy, Devedağı. Kelkit> Yeşilyurt. Köse> Subaşı. Kürtün> Karaçukur. Pazar> Boğazlı, Darılı, Kocaköprü, Ocak, Örnekköy, Sessizdere, Sivritepe. Şiran> Bolluk, Evren. Torul> Işık, İnkılap. Trabzon> Boztepe, Ortahisar. Vakfıkebir> Karatepe. Yusufeli> Bahçeli, Demirdöven, Küplüce, Yüksekoba.


NECEOĞLU Nece, 1450’li yıllarda Kırşehir sancağında Dodurga Türkmeni taifesi. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1766)
Neceoğlu Şiran> A. Duruçay. Necooğlu Pazaryolu> Büyükdere.


NECİBOĞLU Neciblü, Avşar Türkmenlerinin yaygın kolu. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1766)


Necip, Tokat’ta nahiye. (SEZEN, 2006, s. 381)


Necipoğlu Fındıklı> Aksu. Rize> Bağdatlı.


NECİMOĞLU Necimler, 1455 yılı Teke Sancağında Yörük cemaati. (ÜNAL, 1996, s. 236)


Necimoğlu Hemşin> Bahar.


NEFEROĞLU Nefer, Kaşkay Türklerini meydana getiren boydan biri. (KAFKASYALI, 2011, s. 75)


Neferoğlu Bayburt> Saruhan.


NEFESOĞLU Nefesoğulları, Dulkadirli Türkmeni. (UÇAKCI, 2013, s. 122) Nefesli, zorunlu iskânlar sırasında adı geçen oymak. (ORHONLU, 1963, s. 83)


Nefesoğlu Mehmet Altı-Boluk Sipahisi, Celalilerden. (AKDAĞ, 1963, s. 232)


Nefesoğlu Demirözü> Demirözü.


NEHİRCİOĞLU Nehir, 1450’li yıllarda Adana sancağında Yüreğir Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 505)


Nehircioğlu Ardanuç> Bulanık.


NEMÇEKAVASOĞLU Nemçe-kavas. Nemçe Türklerin Avusturya halkına verdiği ad. Avusturya’dan gelen Kavas ailesi.


Nemcekavasoğlu Rize> Bağdatlı.


NEMLİOĞLU Nemli: Gözü yaşlı. (ÇAĞBAYIR)


Nemti, 1500’lü yıllarda Budin’de yerleşim yeri. (IŞIK, 2013, s. 93)
Nemlioğlu Arsin> Elmaalan. Trabzon> Gazipaşa, İskenderpaşa, Kemerkaya.


NENEYOĞLU Nenye, 1500’lü yıllarda Budin’de yerleşim yeri. (IŞIK, 2013, s. 95) Gelinen yer.
Neneyoğlu Tonya> Büyük.


NERKİSOĞLU Nergis, Hazar Ötesi Türkmeni oymağı. (CİHAN, 2010, s. 109) Nerkis, eski kayıtlarda Şam, Hama ve Maraş sancaklarında Ekrad Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 605)
Nerkis/ Nergis, 1450’li yıllarda Anadolu’nun değişik yerlerinde Türkmen yerleşimi. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2685)


Nerkisoğlu Akçaabat> Koçlu.


NESİMİOĞLU Nesimi, Türkmen oymağı. (ERENDOR, 2016, s. 206)
Nesimler, Tuna’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 227)
Nesimioğlu Kelkit> Kuşluk.


NESRULLAHOĞLU Nasrullah, Bozok ve Maraş sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 603) Nasrullah, 1450’li yıllarda Bozok sancağında Salur Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1763)


Nesrullahoğlu Ardanuç> Aydın, Bereket, Ferhatlı. Artvin> Bağcılar.


NEVRUZOĞLU Nevruzoğulları, Nogay Türklerinden. (LEZİNA) Nevruzoğlu, Kuban nehri boyu Tatar taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 605) Nevruz, 1450’li yıllarda Erzurum sancağında Dodurga Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1768)


Nevruz, Orta Asya’dan Mezopotamya’ya göç ettiği söylenen Sümerliler ile Proto Sümerlilerden beri kullanılmaktadır. (AKSÜT, 2013, s. 164)
Nevruz: Yılın ilk günü, baharın başlangıcı 22 Mart günü. (ÇAĞBAYIR) Farsça nev-ruz: Yeni gün.


“Türk dünyasında Nevruz, Navroz, Navruz, Novruz, Sultan-ı Nevruz, Sultan-ı Navrız, Navrez, Nevris, Navris, Novroz, Norus gibi bazı ağız farklılıklarıyla ifade edilmektedir.” (GÜZEL, 2002, c. III, s. 611)


Nevruzoğlu Gümüşhane> İncesu. İspir> Avcı. Köprübaşı> Beşköy. Pazaryolu> Köşeyolu. Rize> Alipaşa, Çarşı, Gülbahar.


NEZİROĞLU Nezirli, Bozok sancağında Türkmen/ Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 605) Nezirlü, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Karkın Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1768)


Neziroğlu Akçaabat> Işıklar, Orta, Pulathane, Salacık. Arsin> Dilek, Işıklı. Artvin> Salkımlı. Beşikdüzü> Hünerli. Kelkit> Yeşilpınar. Maçka> Kapıköy, Sevinç. Şavşat> Eskikale. Trabzon> Bahçecik, Boztepe, Pazarkapı.


NİĞDELİOĞLU Bayburt> Tuzcuzade. Demirözü> Yelpınar.


NİKOĞLU Farsça nik: İyi, güzel. (DEVELLİOĞLU) Kutadgu Bilig’de nık: Sağlam, berk. (BAYRAKTAR, 1991) Tatarca nık: Berk, sağlam. (GANİYEV, 1997)


Nik, Çağrı beyle Bizanslıların savaştığı bölge. (SEVİM, 1988, s. 21) Nih, Horasan’da zengin bir şehir. (ORHAN, 2007, s. 94) Nık, 1542 yılında Bosna’da Paşa sancağının köyü. (ÇAĞ, 2004, s. 49) Nik, 1450’li yıllarda Tarsus sancağında Karkın Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1634)


Artvin’in Beşağıl köyünde Nikoğlu mahallesi bulunmaktadır.


Nikoğlu Rize> Çarşı.


NİKOŞOĞLU Nikoş, Karadağ’da (Balkanlar) kaza. (SEZEN, 2006, s. 384) Gelinen yer.
Nikoşoğlu Akçaabat> Ağaçlı.


NİLDOĞMUŞOĞLU Nil-doğmuş. Nil, Bağdat nahiyesi. (BELLETEN, sayı 211, 1990, s. 1251)


Nildoğmuşoğlu Pazaryolu> Çaydere,


NİMETOĞLU Nimetli, Şahseven Türkmeni oymağı. (KALAFAT, 2011, s. 182)
Nimetoğlu Bayburt> Arpalı. Güneysu> Ulucami.


NİSLİİSMAİLOĞLU Nis, Sırbistan’ın şehri.
Nisliismailoğlu Trabzon> Boztepe.


Nisgavlıoğlu Yusufeli> Alanbaşı.


Gavlı> avli.


NİSAROĞLU Niksar’dan bozma olabilecek kelime.
Nisaroğlu Pazaryolu> Köşeyolu.


NİŞANCIOĞLU Nişancı, Türkmen oymağı. (ATEŞ, 2010, s. 31) Nişancılar, 1450’li yıllarda Kastamonu sancağında Yıva Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1768)


Nişancı: Osmanlılar zamanında yüksek vazifelerden birinin adıdır. (PAKALIN, c. II s. 697)


Nişancı, 1500’lü yıllarda Manisa’da (EMECEN, 2013, s. 49) ve 1450’li yıllarda Saruhan sancağında Karkın Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 750)


Nişancıoğlu Beşikdüzü> Dağlıca. Borçka> Demirciler. İspir> Yıldıztepe. Yusufeli> Demirköy.


NİŞANUTLUOĞLU Nişan-ut: Nişanlar. Eski Türkçe –ut eki çoğul edatıdır.


Nişanut, İspir’in köyü. Gelinen yer.


Nişanutluoğlu: İspir> Güllübağ.


NİŞLİOĞLU Niş, Balkanlarda Osmanlının eyaletlerinden biri. Gelinen yer.
Nişlioğlu Torul> Kirazlık.


Nişonotluoğlu İspir> Güllübağ.


NİVLİOĞLU Eski Türkçe niv: Kahraman. (GABAİN, 1988)
Niv, 1500’lü yıllarda Bayburt’un köyü. (MİROĞLU, 1975, s. 59) Gelinen yer.
Nivlioğlu Bayburt> Kavacık.
Nivlihüseyinoğlu Bayburt> Şingah.


NİYAZİOĞLU/ NİYAZOĞLU Niyaz, Kıpçak kavmi. (LEZİNA) Niyaz, Türkmen oymağı. (SÜMER, Oğuzlar, L. II.)


Niyaz, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Yazır Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 136)


Niyazoğlu/ Niyazioğlu Akçaabat> Demirci. Ardanuç> Aydın. Arsin> Işıklı, Yeni. Çaykara> Ataköy, Eğridere, Şahinkaya. Düzköy> Aykut. Gümüşhane> Akhisar, Güvercinlik, Kayabaşı. Sürmene> Fındıcak, Konak. Trabzon> Yalıncak.


NİZAMOĞLU Nizamlar, Ahıska kökenli sülale. (BAYRAKTAROĞLU, 1992, s. 46)


Nizamoğlu Ardeşen> A. Durak, Köprüköy. Bayburt> Sakızlı, Şingah. Trabzon> Yeşilbük. Yusufeli> Kılıçkaya.


NOHUTOĞLU Nohudlar, Gümülçine sancağında Yörük cemaati. (AYHAN, 2013, s. 505) Nohudlar, Malatya ve Erzurum sancaklarında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 129) Nohutçu, Irak Türkmenlerinden. (SAATÇI, 1999, s. 298)


Nohut Bey, Şah İsmail’in komutanı. (GÜNDÜZ, 2013, s. 149)


Nohut, Tırhala’da (Gümülcine) yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 443)


Nohutoğlu Akçaabat> Dürbinar, Helvacı. Trabzon> İskenderpaşa. Vakfıkebir> Güney.


NONOOĞLU Nono, Solto Türkleri kolu. (LEZİNA)


Nonooğlu Artvin> Yanıklı. Nonoğlu Ardeşen> Seslikaya.


NORGAHLIOĞLU Norgah, Pazaryolu’nun eski köyü. Gelinen yer.


Norgahlıoğlu İspir> Karseydi.


NORŞONOĞLU Norşin’den bozma sözcük. Norşin, Bitlis, Van, Diyarbakır, Muş gibi yerlerde eski yerleşim yeri. Gelinen yer.
Norşonoğlu Şiran> Karaca.


NOTULOĞLU Not-ul. Çok Türkçe ağızlarda ul: Oğul. Notoğlu.


Notuloğlu Yusufeli> Yamaçüstü.


NUHOĞLU Nuh, 1450’li yıllarda Aydın sancağında Eymür Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1769)


Nuha, Azerbaycan’da Türklerin yerleştiği ilk bölgelerden biri. (SARAY, 2010, s. 69) Nuhi, 1500’lü yıllarda Erzincan’da (MİROĞLU, 1990, s. 83); Nuh, Varna’da (AYHAN, 2013, s. 429) ve 1450’li yıllarda Bolu sancağında Bayındır Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 260)


Nuhoğlu Akçaabat> Akçakale, Darıca, Dürbinar, Mersin, Orta. Artvin> Sarıbudak. Bayburt> Alapelit, Veysel. Çarşıbaşı> Büyükdere, Samsun. Çaykara> Çamlıbel, Işıklı. Demirözü> Bayrampaşa, Çiftetaş. Düzköy> Düzalan. Hayrat> Çamlıtepe, Hürriyet. İspir> Numanpaşa. Kelkit> Kılıççı, Sadak. Kürtün> Sapmaz. Maçka> Çağlayan, Bulak. Of> İkidere. Pazar> Cumhuriyet. Pazaryolu> Merkez. Şavşat> Saylıca. Şiran> Arıtaş, Babuş, Erenkaya, Örenkale. Trabzon> Bahçecik, Çarşı, Gazipaşa, Hızırbey, Yalı, Yeşilbük.


Nuhefendioğlu Trabzon> Ortahisar.


NUKUTUPOĞLU Lazcada ismin başına zaman zaman anlama etkisi olmayan ses veya heceler gelebilmektedir. Nu-kutup. Aslı kutup olan sözcük.


Kutubi, Doğu Türkistan’da Urumçi vilayetinin ilçesi. (YIKEMU, 2015, s. 250)


Nukutupoğlu Pazar> Akmescit, Cumhuriyet.


NUMANOĞLU Numan, Adana sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 606) Numan/ Numanlu, 1450’li yıllarda Adana, Karaman ve Niğde sancaklarında yaygın Kınık Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1769)


Numan, İmamı Azam’ın adı.


Numan köyü, 1450’li yıllarda Birecik sancağında Döğer Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 288)


Numanoğlu Ardanuç> A. Irmaklar, Bulanık, Tosunlu. Arhavi> Kale, Musazade. Artvin> Erenler, Şehitlik. Aydıntepe> Şalcılar. Bayburt> Uzungazi, Yanıkçam, Yoncalı. Çamlıhemşin> Yolkıyı, Zilkale. Çaykara> Işıklı, Maraşlı. Gümüşhane> Dölek, Nazlıçayır. Hemşin> Ortaköy. Hopa> Ortahopa. İkizdere> Diktaş, Tozköy. İspir> Akgüney, Karakarmış. Kelkit> Köycük, Sadak, Ünlüpınar. Köse> Kayadibi. Of> Mithatpaşa, Taksim, Tavşanlı. Pazar> Bucak. Pazaryolu> Alçılı, Güneysu, Karataş, Merkez, Meşebaşı, Süleymanbağı. Şavşat> Arpalı, Cevizli, Çiftlik, Demirkapı, Ilıca, Kirazlı, Savaş, Üzümlü, Yoncalı. Şiran> Alıç, Çamyurdu, Karaca. Trabzon> Erdoğdu, Gazipaşa, Kutlugün, Pazarkapı. Vakfıkebir> Kıran. Yusufeli> Altıparmak, Balalan, Bostancı, Demirkent, Yamaçüstü.


Numanbayraktaroğlu Artvin> Vezirköy.


Numanefendioğlu Pazar> Akbucak.


NURANOĞLU Nurani, Amasya’nın eski köyü. (Köylerimiz, 1968, s. 733)


Nuranoğlu Pazar> Ortayol.


NURHATOĞLU Nurat, Türkmen oymağı. (CAFEROĞLU, 1988, s. 39) Nuradoğ, Kuban nehri boyu Çerkes taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 606)


Nur-hat. Arapça nur: Aydınlık, ışık. Arapça had: Yanak. Nurhad/ nurhat: Aydınlık yüz.


Nurhat dağı, Toroslarda. Nurhak, 1500’lü yıllarda Maraş’ta Türkmen yerleşim yeri. (SAKİN, 2010, s. 588)


Nurhatoğlu İkizdere> Başköy, Ortaköy. İspir> Yeşilyurt. Rize> Çarşı.


NURİOĞLU Nuri, Ata Türkmeni kolu. (LEZİNA) Nuri, Edirne kazasında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 606)


Nuri, Karay Türklerinde soy ad. (ALTINKAYNAK, 2006, s. 136)


Nuri, 1450’li yıllarda Malatya sancağında Salur Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1933)


Nurioğlu Ardanuç> Aydın, Ballıköy, Gümüşhane, Hisarlı, Kapı, Kutlu, Soğanlı. Arsin> Kuzguncuk. Artvin> Ormanlı, Sarıbudak. Bayburt> Tuzcuzade. Demirözü> Devetaşı. Gümüşhane> Esenyurt, İkisu. İspir> Tekpınar. Kelkit> Aksöğüt, Bindal, Sütveren. Pazaryolu> Laleli. Şalpazarı> Dereköy, Simenli. Şavşat> Kocabey. Trabzon> İskenderpaşa, Yalı.


NUROĞLU Nurlu, Cerit Türkmeni oymağı. (LEZİNA) Nurlu, zorunlu iskânlar sırasında adı geçen Türkmen oymağı. (REFİK, 1930, s. 107)


Nur, Moğollar öncesi Türkistan’da yerleşim yeri. (BARTHOLD, 2017, s. 125)


Nuroğlu Akçaabat> Söğütlü. Araklı> Buzluca. Arsin> Dilek, Kuzguncuk, Oğuz.
Nuroğlu, Artvin> Orta. Kelkit> Aksöğüt. Rize> Camidağı, Dörtyol, Taşköprü. Yusufeli> Bostancı.
Nur ile bağlantılı sülaleler:


Nuratişoğlu Tonya> Melikşah.
Nurevoğlu Çamlıhemşin> Şenyuva.


Nurikoğlu Rize> Atmeydanı.


Nurmehmetoğlu Artvin> Tütüncüler.


Nurkemaloğlu Trabzon> Fatih.
Nuruzoğlu Trabzon> Çarşı.


Uz, Oğuzların diğer bir adıdır. (BROOK, 2005, s. 265)


NURULLAHOĞLU Nurullah, Ahıska kökenli sülale. (BAYRAKTAROĞLU, 1992, s. 289)


Nurullahoğlu Artvin> Ortaköy. Pazaryolu> Demirgöze, Karataş, Laleli. Yusufeli> Bahçeli, Çeltikdüzü, Tekkale.


OBİLOĞLU Obıl, Türkçe kişi adı. (KIRZIOĞLU, 1992, s. 179)


Obiloğlu Şavşat> Tepeköy.


OCAKOĞLU/ OCAKLIOĞLU Ocak/ Ocaklı, eski kayıtlarda Kütahya, Afyon, Hamid, Edirne, Haleb ve Erzurum sancaklarında Danışmentlü boyunun konar-göçer Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 607) ve 1690’lı yıllarda zorunlu iskâna tabi tutulan Türkmen oymağı. (ORHONLU, 1987, s. 75)


Ocak: Yeniçeri teşkilatı hakkında kullanılan bir tabirdi. (PAKALIN, c. II s. 712) Yürüklerin otuz neferi bir ocak itibar olunurdu. (REFİK, 1930, s. VI) Tasavvufi düşüncede ocak: Devamın, sürekliliğin sembolüdür, kutsaldır. (AKSÜT, 2013, s. 164)


Ocak, 1450’li yıllarda Aksaray sancağında Kayı Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 793)


Ocakoğlu/ Ocaklıoğlu Arhavi> Tepeyurt. Artvin> A. Maden. Şavşat> Kayadibi, Kirazalan.


OCOOĞLU Oço, Türk boyu. (ORKUN, 1932, s. 50)Öceli, Ordu kazasında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 744)


Oce Ardeşe’in köyü.
Ocooğlu Bayburt> Zahit.
Ocomahmutoğlu/ Ocomehmetoğlu Demirözü> Devetaşı.


ODABAŞOĞLU Odabaşoğlu, Teke Yörüklerinin kolu. (AK, 2015, s. 439)


Odabaşı: Yeniçeri ocağının önemli zabitlerinden. (SERTOĞLU, 1986, s. 239)


Odabaşı, 1450’li yıllarda Ankara sancağında Bayındır Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 494)


Odabaşoğlu/ Odabaşıoğlu Akçaabat> Işıklar. Araklı> Değirmencik, Sularbaşı. Ardanuç> Cevizli, Kutlu, Ovacık. Arhavi> Balıklı, Musazade, Ulukent. Artvin> Bakırköy, Seyitler, Vezirköy. Bayburt> Alıçlık, Kitre, Şingah, Uzungazi. Borçka> Demirciler. Çamlıhemşin> Şenköy, Y. Şimşirli. Demirözü> Beşpınar. Derepazarı> Tershane. Dernekpazarı> Kondu. Düzköy> Taşocağı. Fındıklı> Saat. Gümüşhane> Hacıemin, Mescitli, Süleymaniye, Yeşildere. Hopa> Başköy, Sugören. İspir> Akgüney, Aksu, İyidere, Kırık, Köprüköy, Y. Özbağ. Kalkandere> Yolbaşı. Kelkit> Eskiyol, Günbatur, Kozoğlu, Küçükcami. Köprübaşı> Beşköy. Maçka> Yaylabaşı. Pazar> Hasköy. Rize> Kaplıca. Sürmene> Çamburnu, Orta, Yeniay. Şavşat> Pınarlı. Torul> İlecik, Köstere. Trabzon> Akoluk, Gazipaşa, Ortahisar, Yalı, Yenicuma. Vakfıkebir> Güneysu. Yusufeli> Erenköy, Tarakçılar.


Odabaşımehmetağaoğlu Trabzon> Çarşı.


ODLUOĞLU Türkçe –lu yapım eki almış kelime. Od, 1450’li yıllarda Adana sancağında birçok Türkmen oymağı yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2686) Gelinen yer.
Odluoğlu Sürmene> Konak.


ODUNOĞLU Odunçılar, Türkmen kabilesi. (BEYOĞLU, 2000, s. 445) Odun, Gagauz Türklerinde lakap. (MANOV, 2001, s. 205)


Odunçi, Hülagü’nün emiri Noyan’ın oğlu Odunçı, İlhanlılarda Türkçe şahıs adı. (SÜMER, Şahıs Adları, s. 327) Moğolca odun: Şeref madalyası, yıldız, rütbe. (LESSING) Eski Türk Anıtlarında odun: Suçlu. (DİKER, 2000, s. 22)


Odunlu, 1450’li yıllarda Sivas sancağında Eymür Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1336)


Odunoğlu Yusufeli> Altıparmak.


OFLUOĞLU Değişik nedenlerle bulunduğu yerden göç edenlerin başında Oflular gelmektedir.
Ofluoğlu/ Oflioğlu Ardeşen> A. Durak, Gündoğan, Işıklı, Manganez, Seslikaya. Arhavi> Balıklı, Kavak, Ulukent, Yemişlik, Kavak. Arsin> Işıklı, Yeni. Bayburt> Arpalı, Balca, Şingah, Tuzcuzade. Çamlıhemşin> Y. Çamlıca. Çarşıbaşı> Kadıköy. Çayeli> Altıntaş, Derecik, İncesırt. Derepazarı> Sandıktaş, Uzunkaya. Düzköy> Aykut, Yeni, Yerlice. Fındıklı> Çağlayan, Yeni. Hopa> Bucak, Çamlı. İyidere> Sarayköy. Kalkandere> Adalar. Maçka> Yerlice. Pazar> Dernek, Kirazlık, Kocaköprü. Rize> Akarsu, Atmeydanı, Azaklıhoca, Engindere, Fatih, Kale, Kaplıca, Müderrisler, Müftü, Pekmezli, Sütlüce, Taşlıdere, Yeniköy. Sürmene> Balıklı, Gültepe, Petekli. Trabzon> Beşirli, Boztepe, Cumhuriyet, Çarşı, Çömlekçi, Gazipaşa, Gülbaharhatun, Gündoğdu, İskenderpaşa, Kavala, Pazarkapı, Yalı, Yenicuma. Vakfıkebir> Düzlük, Güneysu. Yusufeli> Altıparmak.


Oflualioğlu Rize> Gülbahar.


OĞULOĞLU Oğul, Türk boyu. (ŞEŞEN, 2001, s. 154) Oğul, 1450’li yıllarda Kayseri sancağında Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1778) Oğulbeylü, iskânlarda adı geçen Bozulus aşireti. (BAYAR, 1994, s. 96)


Oğul, tarihi Türk kişi adı. (ATALAY, 1936) Oğul, Göktürkler döneminde unvanlı kişi adı. (SÜMER, Şahıs Adları, s. 50) Oğul: Bir unvan niteleyicisi ve Türk beyleri arasında yaygın ad. (GÜLENSOY, 2015, s. 352) Oğul Bey, Moğol yöneticilerinden. (MERÇİL, 1991, s. 104) Oğul Bey, Süleyman Şah’ın Atabey’i. (KAFESOĞLU, 2000, s. 73) Oğul: Kutluluk. (EYUBOĞLU, 1995) Ogul, Karay Türklerinde soy ad. (ALTINKAYNAK, 2006, s. 136)


Oğul Beylü, 1450’li yıllarda Birecik sancağında Bayad Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 976) Oğul, Candaroğlu yöresinde Türkçe iskân birimi. (ÇEVİK, 2012, s. 356)


Oğuloğlu Aydıntepe> Çatıksu. İspir> Moryayla. Şiran> Günyüzü. Yusufeli> Bıçakçılar.


OĞUZOĞLU Anadolu’yu Türkleştiren ünlü Türk boyu. Oğuzlar, eski kayıtlarda Bozok, Maraş, Arapgir, Afyon, Aydın ve Aksaray sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 609) Oğuzlar, 1450’li yıllarda Karaman vilayetinde ve Konya sancağında yaygın Çepni cemaati. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1791)


Anadolu’da yaygın yerleşim yeri. Oğuz, Kelkit’in eski köyü. (SAYLAN, 2012, s. 30)
Oğuzoğlu Akçaabat> Çolaklı. Çamlıhemşin> Köprübaşı. Gümüşhane> Demirören, Kılıçören. Rize> Kaplıca. Trabzon> Çarşı, Ortahisar, Pazarkapı.


OHSORLUOĞLU Bayburt’un köyü. Gelinen yer.
Ohsorluoğlu Bayburt> Alçakuzu, Balca, Kadızade, Zahit. İspir> Kızılhasan. Pazaryolu> Çiftepınar.


OKANOĞLU Okan, Türk kabilesi. (CANDAR, 1934, s. 20) Okaniş, Türkmen oymağı. (İLLİYEV, 2010, s. 16)
Çağatay Türkçesinde okan: İlah. (ERBAY, 2008) Eski Uygurca oğan: Tanrı. (CAFEROĞLU, 2011) Türkçe okan, kişi adı olup anlayışlı anlamındadır. (ATALAY, 1936) Okan, Kazak Türklerinde kişi adı. (JANUZAQOV, 2003, s. 53)


Okan, Göle ilçesinin köy. Okan, Doğu Türkistan’da ırmak. (DOĞRU, 1985, s. 189)
Okanoğlu İspir> Yaylacık.


OKÇUOĞLU Okcu/ Okcuoğlu, eski kayıtlarda Maraş, Tarsus, Adana, Antep, Kilis, Filibe, Ordu, Aydın, Niğde ve Niğbolu sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 610) Okcular, 1450’li yıllarda Adana sancağında Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1795) Okçular, zorunlu iskâna tabi tutulan oymak. (ORHONLU, 1963, s. 70) Okçular, Rakka’ya sürülen aşiret. (UÇAKCI, Üçoklar, s. 286)


Kıpçaklarda ok yapan kişiye oghçi (okçu) denilirdi. (SAFRAN, 1989)


Okçular, Bulgaristan’da yerleşim yeri. (ÇAVUŞ, 1990, s. 176)


Okçuoğlu, Kars/ Arpaçay’da ve Okçu, Kars/ Göle’de eski yerleşim yeri. (ÖGEL, 1992, s. 61) Okçular, Niğbolu ve Silistre’de yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 448, 483)


Okçuoğlu Ardanuç> Ovacık. Trabzon> Ortahisar.


OKKAOĞLU Okkaoğlu, Osmanlı dönemi Nazilli’de (TOPCU, 2014, s. 31) ve Okkalıoğlu, Denizli’de. (ÇEVİK, 2007, s. 22)


Okkaoğlu Şiran> Mertekli.


OKUMUŞOĞLU Okur, Diyarbakır sancağında Bozulus Türkmeni taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 611) Okur, iskânlarda adı geçen Yörük aşireti. (BAYAR, 1994, s. 97)


Oktulmuş, tarihi Türk kişi adı. (ATALAY, 1936)


Okumiç, Türklerin Macaristan’da kurduğu yerleşim yeri. (URAL, 2006, s. 25)


Okumuşoğlu Arhavi> Ulukent. Bayburt> Pamuktaş. Çamlıhemşin> A. Şimşirli, Konaklar, Ortan. Trabzon> Ortahisar. Yusufeli> Yaylalar.


OLİKAOĞLU Oli-ka. Bölgede şahıs, akraba lakapları ve sülale adlarına –ka takısı zaman zaman getirilir. Anaka, Fadika, Ömerika. Kökü oğlu> oğul olan sözcük. (Bk. Oğuloğlu)


Olı: Büyük, “ulu”dan. (KTLS)


Olikaoğlu Rize> Pehlivantaşı.


OLOZOĞLU (Bk. Golozoğlu)


Olozoğlu Çamlıhemşin> Sıraköy.


OLTULUOĞLU Ardanuç> Örtülü. Artvin> A. Maden. Bayburt> Başçımağıl, Camiikebir, Kadızade, Veysel, Zahit. Demirözü> Gökçedere. İspir> Merkez. Şavşat> Ciritdüzü. Trabzon> Pazarkapı. Yusufeli> İşhan, Pamukçular.


Oltuluhocaoğlu Bayburt> Şingah, Uzungazi.


OLUMOĞLU Olam, Salur boyunun oymağı. (SÜMER, Oğuzlar, şema IV) Olunlu, Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 612)


Olum: Yerindelik, uygunluk. (ÇAĞBAYIR)


Olumoğlu Şavşat> Kayadibi.


OMGÜLÜOĞLU Om-gülü. Türkçe om: Erk, güç. (EYUBOĞLU, 1995) (Bk. Güloğlu)


Omgülüoğlu Ardanuç> Kızılcık.


OMSUMAROĞLU Lazcada bazı adların önüne anlama etkisi olmayan ses veya heceler gelebilmektedir. Om-sumar. Sumara, Türk boyu. (OMOROV, 2008, s. 12) Suma, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar boyu. (ADİLOĞLU, 2005, s. 212) Yörede sumar: Büyümde geç kalmış.


Omsumaroğlu Pazar> Akmescit.


ONBAŞIOĞLU Askeri sülale lakabı.


Onbaşıoğlu Ardanuç> Bulanık, Güleş, Karlı. Artvin> Kalburlu, Köseler. Bayburt> Ozansu, Tuzcuzade. İkizdere> Güneyce. Pazaryolu> Gülçimen. Şalpazarı> Ağırtaş. Şavşat> Çavdarlı, Eskikale, Hanlı, Pınarlı, Yeniköy.


ORCELİOĞLU Orci-eli, Borçka’nın Avcılar köyünün mahallesi. Gelinen yer.


Yüksekte yaşayan Arhavililere Lazların verdiği yerel ad.


Orcelioğlu Arhavi> Dereüstü.


ORÇAROĞLU 1840 yılı kayıtlarında Orçioğlu.


Orçaroğlu Arhavi> Konaklı.


ORÇUKLUOĞLU Orçuk, Kür ve Çoruh boylarındaki Kıpçaklarla ilgili ad. (KIRZIOĞLU, 1992, s. 169)


Orçuk, Artvin’in Oruçlu köyünün eski adı.


Orçukluoğlu Artvin> Dere, Taşlıca.


ORDALOĞLU/ ORDOLOĞLU Ardal’dan bozma olabilecek kelimeler.
Ordaloğlu/ Ordoloğlu Dernekpazarı> Taşçılar. Sürmene> Kahraman.


ORDUBOZANOĞLU Ordubozanoğlu, 1846 yılında Batum’un Agara köyünde kayıtlıdır. Gelinen yer.


Ordubozanoğlu Ardanuç> İncilli. Boyabat. (YILMAZ, 2018, s. 41)


ORDULUOĞLU/ ORDUOĞLU Ordulu, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1803) Ordu, iskânlarda adı geçen aşiret. (BAYAR, 1994, s. 97)
Ordu, Çuçi’nin oğlu. (KARADAĞ, 2006, s. 58) Türklerde hükümdarın oturduğu merkezi şehre (Başkent) Ordu denilirdi. (İNGENÇ, 2010, s. 12)


Ordu, eski Kırgız şehri. (KARAYEV, 2008, s. 21) Ordu, Altınordu şehirlerinden. (KURAT, 1972, s. 133)


Orduoğlu/ Orduluoğlu Hayrat> Yayvanoba. Şiran> Kırıntı.
Ordukuluoğlu Bayburt> Alçakuzu.


ORHANOĞLU Orhan/ Orhanoğulları, eski kayıtlarda Alanya, Bozok, Kayseri, Karaman, Şam ve Vize sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 613) Orhan, 1450’li yıllarda Sivas sancağında Bayındır Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1804) Orhanoğulları, değişik olay ve iskânlarda adı geçen Türkmen aşireti. (HALAÇOĞLU, 1997, s. 59)
Orhanlar, 1500’lü yıllarda Silistre’de (ÖZYURT, 2006, s. 95) ve Orhanoğlu, 1500’lü yıllarda Ankara’da yerleşim yeri. (EMEN, 2008, s. 98)
Orhanoğlu Bayburt> Kitre. Trabzon> Cumhuriyet, Çarşı, Boztepe.


ORMANOĞLU Orman, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar Türklerinde kabile. (ADİLOĞLU, 2005, s. 145) Ormanlı, eski kayıtlarda Rakka, Kars, Çıldır ve Erzurum sancaklarında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 131) Ormanlu, iskânlarda adı geçen Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 1997, s. 88)


Orman, Kazak Türklerinde kişi adı. (JANUZAQOV, 2003, s. 54)


Orman, Pelengan vilayeti sancağı (BELLETEN, sayı 211, 1990, s. 1244);Tuna’da (DRAGANOVA, 2006, s. 81) ve 1450’li yıllarda Saruhan sancağında Kızık Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1721) Orman, Candaroğlu yöresinde Türkçe iskân birimi. (ÇEVİK, 2012, s. 356)


Ormanoğlu/ Ormanalioğlu Çayeli> K. Taşhane, Taşhane. Hopa> Sugören. Yusufeli> Öğdem.


OROZOĞLU Kuman/ Kıpçak Türklerinde oroz: Talih, baht. (GRÖNBECH)


Oroz, 1450’li yıllarda Konya’da Eymür Türklerinin yerleşim yeri. Gelinen yer.
Orozoğlu Şalpazarı> Kabasakal.


ORSAOĞLU Orsa, gemicilik ile ilgili tabir. (ÇAĞBAYIR)


Orsaoğlu Ardeşen> Pirinçlik, Şentepe.


ORTULOĞLU Lazca’da Ö> O’ya ve I> İ sesine dönüşümü geneldir. Örtülü, Danişmendlü Türkmeni oymağı. (LEZİNA)


Örtülmek, çevirmek, kapamak, sarmak, örtmek anlamlarını sağlayan ör kökünden. (EYUBOĞLU, 1995)


Örtülü, 1450’li yıllarda Türkmen boylarının yaygın yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2691) Ortu, Kırım’da yer adı. (DOĞRU, 1987, s. 93)


Ortuloğlu/ Örtüloğlu Hopa> Cumhuriyet, Sundura.


ORUÇOĞLU Oruçoğlu, Türkmen oymağı. (EMREN, 2018, s. 14) Oruç, Irak Türkmenlerinden. (SAATÇI, 1999, s. 299) Oruç Gaziler, 1500’lü yıllarda Saruhan sancağında Yörük taifesi. (KAYGANA, 2015, s. 112)
Oruç, Yanlışa ve kötüye karşı nefsin terbiyesidir. (AKSÜT, 2013, s. 164)
Oruçoğlu Bayburt> Çalıdere, Dağtarla, Gez, Mutlu, Şingah, Tuzcuzade, Uzungazi. Gümüşhane> Y. Alıçlı, Yeniköy. Kelkit> Kılıççı, Özen. Şiran> Boğazyayla, Kozağaç.


ORUNLUOĞLU Orun, Döngelelü Türkmenlerinden. (LEZİNA)


Kıpçakça orun: Yer. (ARIKAN, 2006)


Orunluoğlu Bayburt> Akçakuzu.


ORUŞLUOĞLU Kıpçak ağzında oruş: Oruç. (Bk. Oruçoğlu) Kuzey Kafkasya Oğuzlarında oruş: Mera, otlak. (KÜRENOV, 1997, s. 52)
Oruşluoğlu Bayburt> Adabaşı.


OSİTOĞLU Os-it: Oslar. Eski Türkçe –it eki çoğul edatıdır. Os, Kafkas kavmi Osetler’den. (Bk. Osoğlu)


Osit, 1600’lü yıllarda yeni adı Erikli olan Tortum’un köyü. (İNBAŞI, 2014, s. 30) Osite, Kosova’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 255)


Ositoğlu Arsin> Harmanlı. Of> Bölümlü.


OSLUOĞLU (Bk. Osoğlu)


OSMANEFENDİOĞLU Osmanefendizade, iskânlarda adı geçen Türkmen aşireti. (BAYAR, 1994, s. 109)


Osmanefendioğlu Akçaabat> Uçarsu. Ardanuç> Y. Irmaklar. Arsin> Çubuklu, Dilek. Trabzon> Pazarkapı. Yusufeli> Köprügören.


OSMANOĞLU Osmanoğlu/ Osmanlı, eski kayıtlarda İçel, Karaman, Malatya, Maraş, Bozok, Biga, Haleb, Ordu, Vize ve Paşa sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 616) Osmanoğlu/ Osman/ Osmanlar/ Osmanlu, 1450’li yıllarda Çorum, Birecik, Saruhan, Malatya, Çorum, Haleb, Niğde, Sivas, Bozok ve Maraş sancaklarında yaygın Avşar ve Kayı Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1812) Osmanoğlu zorunlu iskâna tabi tutulan Türkmen oymağı. (ORHONLU, 1963, s. 57)


Osmanlı beyliği, kurucuları Oğuz Türklerinin Bozok koluna bağlı Kayı boyudur.


Osmanoğlu Akçaabat> Ağaçlı, Akçakale, Aydınköy, Darıca, Derecik, Karaçayır, Kavaklı, Orta. Araklı> Değirmencik, Erenler, Köprüüstü, Merkez, Sularbaşı, Turnalı. Ardanuç> Akarsu, A. Irmaklar, Aydın, Ballıköy, Beratlı, Boyalı, Ekşinar, Güleş, İncilli, Kapı, Karlı, Kaşıkçı, Kızılcık, Sakarya. Ardeşen> Bayırcık, Beyazkaya, Yeniyol, Y. Durak. Arhavi> Balıklı, Ulukent. Arsin> Başdurak, Çardaklı. Artvin> Bakırköy, Çarşı, Dokuzoğul, Salkımlı, Tütüncüler, Vezirköy. Bayburt> A. Çımağıl, Çayırözü, Esentepe, Heybetepe, Iğdır, Kemertaş, Kopuz, Masat, Mutlu, Oruçbeyli, Sancaktepe, Sığırcı, Şeyhhayran, Uzungazi, Yedigöze, Zahit. Beşikdüzü> Adacık, Beşikdüzü, Denizli, Dolanlı, Kalegüney. Borçka> Avcılar, Yeniyol. Çamlıhemşin> Konaklar. Çarşıbaşı> Kovanlı, Yavuz. Çayeli> Güzeltepe, K. Taşhane, Yeşiltepe. Çaykara> Işıklı, Şahinkaya, Y. Kumlu. Demirözü> Çiftetaş, Devetaşı, Eymür, Y. Pınarlı. Dernekpazarı> Çalışanlar, Yenice. Düzköy> Alazlı. Fındıklı> Çınarlı, Ihlamur, Tatlısu, Yaylacılar, Yeniköy. Gümüşhane> Çamlı, Hasköy, Geçit, Kazantaş, Süleymaniye. Hayrat> Kılavuz, Sarmaşık, Topaklı. Hopa> Çimenli, Güneşli, Kemalpaşa. İkizdere> Diktaş. İspir> Yunus. Kelkit> Ağıl, Cemallı, Çimenli, Gerdekhisar, Güneyçevirme, Karaçayır, Kaş, Söğütlü. Köprübaşı> Beşköy. Köse> Akbaba, Kabaktepe, Merkez, Oylumdere, Övünce, Subaşı, Yuvacık. Kürtün> Karaçukur. Maçka> Çamlıdüz, Gürgenağaç, Kutlugün, Ocaklı, Yazlık. Of> Başköy, Fındıkoba, Kireçli, Saraçlı, Tekoba, Yazlık. Pazar> Akbucak, Balıkçı. Pazaryolu> Deliktaş, Sergenkaya. Rize> Çaycılar. Sürmene> Balıklı, Fındıcak, Küçükdere, Oylum, Petekli, Soğuksu, Yeniay. Şalpazarı> Kasımağzı, Sayvançatak. Şavşat> Akdamla, Ciritdüzü, Çoraklı, Demirkapı, Ilıca, Karaağaç, Karaköy, Kirazlı, Kocabey, Küplüce, Meşeli, Pınarlı, Veliköy, Yağlı. Şiran> Çevrepınar, Gökçeler, Sarıca. Tonya> Biçinlik. Torul> Köstere, Tokçam. Trabzon> Boztepe, Çarşı, Erdoğdu, Gülbaharhatun, İnönü, Kutlugün, Yalı, Yeşilyurt. Vakfıkebir> Aydoğdu, Güneysu, İlyaslı, Tarlacık, Yaylacık. Yomra> İkisu, Tepeköy. Yusufeli> Altıparmak, Balcılı, Çamlıca, Demirdöven, Küplüce, Yamaçüstü, Yaylalar, Yüksekoba.


Osman ile bağlantılı sülaleler:
Osmanağaoğlu Ardanuç> Sakarya. Artvin> Dikmenli. Bayburt> Şeyhhayran. Borçka> Avcılar. Gümüşhane> Akçahisar, Yaydemir. Hopa> Bucak, Ortahopa. Kalkandere> Çayırlı. Kelkit> Gödül. Şavşat> Susuz, Veliköy. Yusufeli> Kirazalan, Tekkale.


Osmanbaşoğlu Dernekpazarı> Akköse. Kürtün> Akçal. Of> Ballıca. Trabzon> Çağlayan. Vakfıkebir> Deregözü.
Osmanbayraktaroğlu Artvin> Ahlat, Dikmenli, Kalburlu, Salkımlı. Ardanuç> Sakarya. Osmanbeşeoğlu Arsin> Atayurt.


Osmanbeşeoğlu Arsin> Atayurt.


Osmanbeyoğlu Ardanuç> Sakarya. Bayburt> Çamdere. İ spir> Yunus. Kelkit> Sarışeyh. Trabzon> Kurtuluş.


Osmancaferoğlu Yusufeli> Demirkent.


Osmançavuşoğlu Bayburt> Sakızlı. Çaykara> Şahinkaya. Murgul> Damar, Özmal. Sürmene> Yeniay.


Osmancıkoğlu Köprübaşı> Beşköy. Rize> Kendirli.


Osmançelebioğlu Çaykara> Maraşlı.
Osmançepoğlu (Bk. Çepnioğlu)


Osmandayıoğlu Çamlıhemşin> Zilkale.


Osmanhocaoğlu Ardanuç> A. Irmaklar.


Osmankahyaoğlu Gümüşhane> Mescitli.
Osmankayaoğlu Ardanuç> Cevizli.


Osmankoçoğlu Şiran> Yeşilbük.
Osmanpaşaoğlu Kelkit> Yeşilpınar. Maçka> Coşandere. Trabzon> Cumhuriyet, Çağlayan. Yusufeli> Cevizlik.


Osmanpehlüloğlu Ardanuç> Yolüstü.


Osmanreisoğlu Akçaabat> Salacık. Arhavi> Kale. Hopa> Ortahopa.
Osmanşeyhoğlu Trabzon> Gazipaşa.


Osmanyazıcıoğlu Arhavi> A. Şahinler.


OSOĞLU/ OSLUOĞLU Os, Osset’ten. (ÖZTÜRK, 2004, s. 136) Kafkas kabilesi. Osetlioğlu, Tarsus ve Maraş sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 615) Öselü, Gökçeli Türkmeni kolu. (SAKİN, 2010, s. 559)


Oso, Ortaasya’da dağ. (ÖGEL, 2000, c. I, s. 105) Os, Araklı’nın Turnalı ve bir ara Özdil’in (Yomra) adı.


Osluoğlu/ Osoğlu Bayburt> Şingah. Çayeli> Çukurluhoca, Gürpınar.


Os ile bağlantılı sülaleler:


Oskeroğlu Hemşin> Bilen.


Ösker, 1500’lü yıllarda Çemişgezek sancağında köy. (GÜNDÜZ, 1993, s. 159)


Oskuroğlu Rize> Yağlıtaş.


Oskurtoğlu Rize> Gölgeli.


Öseroğlu İkizdere> Ortaköy.


OTANOĞLU Ortan, Kafkas kabilesi. (TAVKUL, 2007, s. 502)


Otan, Kazak Türklerinde kişi adı. (JANUZAQOV, 2003, s. 54) Uygur Türklerinde otan: Odun. (GÜNDÜZ, 1995)


Otanlu, 1450’li yıllarda Bursa’da Kınık Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1279) Hotan (Türkistan) yerleşim yerinden Anadolu’ya göçler olmuştur. (BİLGİLİ, 2001, s. 142)


Otanoğlu Şavşat> Çoraklı.


OTÇUKOĞLU Ot-çuk, Türkçe –çuk yapım eki almış kelime. Otlu, eski kayıtlarda Gelibolu sancağında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s, 616) Otçu, Türkmen oymağı. (SÜMER, Oğuzlar, L. II.)
Otçukoğlu Demirözü> Demirözü.


OTHALİOĞLU Otalu, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Yörük cemaati. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1814)


Othalioğlu Yusufeli> Darıca.


OTRİDİOĞLU Oturak’tan bozma olabilecek sözcük. Oturak, 1440’lü yıllarda Haleb sancağında Karkın Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1817)
Otridioğlu Of> Bölümlü.


OTUZPİROĞLU/ OTUZBİROĞLU/ Otuz tatar, Türk Anıtlarında adı geçen kavim. (GÜL, 2013, s. 143) Otuzikili, 1500’lü yıllarda Gence-Karabağ Eyaletinde Türkmen oymağı. (NECEFLİ, 2010, s. 9)
Otuzpir, dini içerikli ad. Otuzbir, Yeniçeri ocağında bir bölük. Askeri sülale.
Otuzpiroğlu/ Otuzbiroğlu Fındıklı> Yeni. Kürtün> Gündoğdu.


OVACIKLIOĞLU Ovacık, Menteşe yöresinde konar-göçer, Yörük Türkmeni. (YAKUPOĞLU, 2012, s. 358) Ovacık, 1450’li yıllarda Sivas sancağında Yazır Türkmeni oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1817) Ovacık, 1455 yılı Teke Sancağında Yörük taifesi. (ÜNAL, 1996, s. 228)


Ovacıklıoğlu Akçaabat> Dürbinar. Yusufeli> Köprügören.


OVAKOĞLU Ovak, Ensari Türkmeni oymağı. (LEZİNA)


Ovak, Nogay beyi. (ÖZTÜRK, 2004, s. 397)


Ovakoğlu Çamlıhemşin> A. Çamlıca.


OYUNLUOĞLU Oyunlu, 1450’li yıllarda Sivas sancağında Varsak Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1821)


Oyunluoğlu Şavşat> Ziyaret.


OZANOĞLU Ozanlar, Türkmen taifesi. (BİLGİLİ, 2001, s. 163) Ozanlar, Varsak Yörüklerinden. (BEŞİRLİ, 2008, s. 90) Ozan, 1500’lü yıllarda Gence-Karabağ Eyaletinde Türkmen oymağı. (NECEFLİ, 2010, s. 11)
Ozanlar, Osmanlı'da Gence/ Karabağ eyaletinde (BİLGE, 2015, s. 587) ve 1500’lü yıllarda Ankara’da yerleşim yeri. (EMEN, 2008, s. 98)
Ozanoğlu Köse> Kayadibi. Şiran> Alacahan, Bolluk.


OZAZOĞLU Azaz’dan. Azazlu, Karaca Türkmeni. (ATEŞ, 2010, s. 28) Azazlu, zorunlu iskâna tabi tutulan Türkmen oymağı. (ORHONLU, 1963, s. 76)
Azaz, Halep’te nahiye. (SEZEN, 2006, s. 53); Azaz, 1500’lü yıllarda Karaman’da (YILDIZ, 2010, s. 156) ve Ozaz ova, Balkanlarda yerleşim yeri. (AYDIN, 1992, s. 145)
Ozazoğlu Of> Kıyıboyu.


OZULUOĞLU Özü, 1450’li yıllarda Kütahya sancağında Bayad Türkmenlerinin kolu. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1845)
Ozuluoğlu Bayburt> Velişaban, Zahit.


ÖĞEÇOĞLU Ögeç: Üç yaşındaki koç. (GÜLENSOY, 2007)


Öğeçoğlu Rize> Karayemiş.


ÖĞÜTOĞLU Öğüd-ecek, Eymür Türkmeni kolu. Oğutl, Çerkez kabilesi. (LYULYE, 2010, s. 63)Öğütsüz, Musluca Türkmeni kolu. (EMREN, 2018, s. 15)


Öğüt: Us, anlayış gücünden. (EYUBOĞLU, 1995)


Öğütoğlu Yusufeli> Bostancı.


ÖKÇESİZOĞLU Ökçesüz, 1450’li yıllarda Karaman vilayetinde Yüzdeciyan Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1824)


Ökçösüz, 1450’li yıllarda Aksaray sancağında Türkmen yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2456)


Ökçesizoğlu Ardanuç> Tütünlü.


ÖKSÜZOĞLU Öksüz, eski kayıtlarda Kilis, Maraş, Tarsus, Edirne, Kütahya, Çorlu, Saruhan sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 619) Öksüz/ Öksüzler/ Öksüzlü, 1450’li yıllarda Maraş, Bozok, Aydın, Kütahya, Saruhan, Tarsus, Ankara ve Çankırı sancaklarında Bayındır, Avşar, Eymür Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1825)


Orhun Anıtlarında oksuz: Boy örgütü olmayan, örgütsüz. (TEKİN, 2003, s. 107)
Öksüz, Göktürkler döneminde Oğuz şehri. (ÖGEL, 2014, s. 360) Öksüz, Ceyhun nehrinin diğer bir adı. (AYDIN, 1989, s. 94) Öksüz, 1450’li yıllarda Türkmen boylarının Anadolu’da yaygın yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2690)


Öksüzoğlu Akçaabat> Akdamar, Çilekli. Araklı> Pervane. Arhavi> Derecik, Güngören. Arsin> Atayurt, Dilek, Işıklı, Yeni, Yeşilce. Aydıntepe> Günbuldu. Çayeli> Büyükköy, Karaağaç. Çaykara> Kabataş. Derepazarı> Bürücek. Düzköy> Çayırbağı. Güneysu> Adacami, Güneli, İslahiye, Kiremit, Küçükcami, Ortaköy. Hayrat> Balaban. Hopa> Kuledibi, Yeşilköy. İkizdere> Çataltepe, Yeşilyurt. İspir> Başçeşme, Başköy. İyidere> B. Çiftlik, Çiftlik, Fıçıtaş. Kalkandere> Hurmalık. Kelkit> Gümüşgöze, Öğütlü. Kürtün> Beşir, Karaçukur. Of> Ağaçbaşı, Başköy, Sulaklı. Pazar> Subaşı. Rize> Ambarlık, Dağınıksu, Fatih, Fener, Kambursırt, Kendirli, Portakallık, Sütlüce, Taşlık. Sürmene> Kahraman, Orta, Petekli. Şiran> Mertekli. Tonya> Çayıriçi, Kaleönü. Trabzon> Akyazı, Boztepe, Çimenli, Doğançay, Dolaylı, Gazipaşa, Gölçayır, Ortahisar, Yeni, Yenicuma. Vakfıkebir> Bahadırlı, Güney, Güneysu. Yomra> Çamlıyurt, Kılıçlı. Yusufeli> Demirkent.


Öksüz ile bağlantılı sülaleler:


Öksüzalioğlu Araklı> Sularbaşı.


Öksüzmehmetoğlu İkizdere> Çataltepe.


Öksüzömeroğlu Güneysu> İslahiye, Ortaköy.


ÖKTELİOĞLU Ökte: Öfke. (ÇAĞBAYIR)
Öktelioğlu Bayburt> Karşıgeçit.


ÖKÜZCÜOĞLU/ ÖKÜZOĞLU Öküz, 1200’lü yılların sonunda Candaroğulları sahasında Yörük topluluğu. (ÇEVİK, 2012, s. 358)Öküzler, eski kayıtlarda Erzurum, Çıldır, Kars, Amasya, Kastamonu ve Tarsus sancaklarında Ekradi Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 619) Öküzcü, 1450’li yıllarda Adana sancağında Yüreğir Türkmeni ve Öküzoğlu, aynı yıllarda Mardin sancağında Yazır Türkmeni oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1827) Öküz, Danişmendli aşireti. (GÜNDÜZ, 2005, s. 117)


Öküz sözünün, aşiretin toteminden geldiğine inanılmaktadır. (ATANIYAZOV, 2005, s. 231) DLT’te öküz: Irmak, dere.


Öküz, 1500’lü yıllarda Tokat’ta (DEMİR, 2007, s. 112);1500’lü yıllarda Denizli’de (GÖKÇE, 2000, s. 222) ve 1450’li yıllarda Türkmen boylarının yaygın yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2690)


Öküzoğlu/ Öküzcüoğlu Kelkit> Dereyüzü. Pazaryolu> Kümbettepe. Şalpazarı> Geyikli. Şavşat> Tepeköy. Yusufeli> Yaylalar.


Öküz ile bağlantılı sülaleler:


Öküzalioğlu Şalpazarı> Kasımağzı.


Öküzmehmetoğlu Bayburt> Şingah.


Öküzvuranoğlu Pazar> Dernek, Şehitlik.


ÖLKEBAŞOĞLU Ölke-baş. Ölke: Soy, kabile. (ÇAĞBAYIR) Ölkebaş, Baş sülalesi.


Ölkebaş Hopa> Esenkıyı.


ÖLÇEKLİOĞLU Ölçekçiler, 1450’li yıllarda Kütahya sancağında Salur Türkmeni. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1827)
Ölçeklioğlu Köse> Özbeyli.


ÖLÜMOĞLU Eski Türk inancına göre ölüm: Uçmak. (RASONYI, 2006, s. 44)


Ölüm: Yaşlanma, güçten kesilme, direnci tükenme, yaşamın bitişi. (EYUBOĞLU, 1995)


Ölümoğlu Şavşat> Tepeköy.


ÖMERBEYOĞLU Ömerbey, 1200’lü yılların sonunda Candaroğulları sahasında Yörük topluluğu. (ÇEVİK, 2012, s. 358)Ömerbeğ, Balıkesir sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 620) Ömerbeyli, iskânlarda adı geçen Yörük aşireti. (BAYAR, 1994, s. 97)


Ömerbeyoğlu Yusufeli> Esenyaka.


ÖMEROĞLU Ömer,1200’lü yılların sonunda Candaroğulları sahasında Yörük topluluğu. (ÇEVİK, 2012, s. 358)Ömeroğlu/ Ömerler/ Ömerlü, 1450’li yıllarda Aksaray, Eskişehir, Maraş, Urfa, Diyarbakır, Kayseri, Siverek ve Tarsus sancaklarında yaygın Yıva, İğdir, Avşar Türkmeni oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1831) Ömeroğlu, 1600’lü yıllarda Anadolu’ya dağılan Türkmen oymağı. (REFİK, 1930, s. 100) Ömerlü, iskâna tabi tutulan Bozulus Türkmeni oymağı. (ORHONLU, 1987, s. 59)


Ömeroğulları, Kırcaali’de/ Bulgaristan yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 274)


Ömeroğlu Akçaabat> Adacık, Akçakale, Akdamar, Çolaklı, Darıca, Demirci, Derecik, Dörtyol, Dürbinar, Kaleönü, Kavaklı, Mersin, Ortaköy, Tütüncüler. Araklı> Ayvadere, Çamlıtepe, Hasköy, Kaymaklı, Özgen, Pervane, Turnalı, Yassıkaya, Yolgören. Ardanuç> Anaçlı, Ballıköy, Gümüşhane, Hisarlı, Meşeköy. Ardeşen> Doğanay, Işıklı, Kavaklıdere, Şenyurt. Arhavi> Dereüstü, Kireçlik, Küçükköy. Arsin> Özlü. Artvin> Sarıbudak, Y. Maden. Aydıntepe> Şalcılar. Bayburt> Çayırözü, Heybetepe, Masat, Saraycık, Zahit. Beşikdüzü> Şarlı, Türkelli. Çamlıhemşin> A. Çamlıca, Y. Çamlıca. Çarşıbaşı> Fener. Çayeli> Eskipazar, Yenice. Çaykara> A. Kumlu, Ataköy, Çambaşı, Çayıroba, Kabataş, Taşören, Uzuntarla, Yaylaönü. Demirözü> Devetaşı, Eymür, Yakupabdal, Y. Dikmetaş. Derepazarı> Esentepe, Tershane. Dernekpazarı> Çalışanlar, Yenice, Zincirlitaş. Fındıklı> Çınarlı, Hara, Meyvalı, Sulak. Güneysu> Ulucami. Gümüşhane> Akçahisar, Arzular, Çaltılı, Demirkaynak, Gökdere, Harmancık, Yenice. Hayrat> Balaban, Dereyurt, Geçitli, Yarlı. Hemşin> Akyamaç. Hopa> Çamlı, Kuledibi. İkizdere> Cevizlik, Demirkapı, Meşeköy, Yağcılar. İspir> Çamlıkaya, Geçitağzı, Karakale, Karakarmış. Kalkandere> Dağdibi, Medrese, Soğuksu. Kelkit> Başpınar, Gerdekhisar, Günbatur, Karaçayır, Küçükcami, Sökmen, Tütenli, Ünlüpınar, Yenice. Köse> Merkez, Salyazı. Maçka> Alantaş, Atasu, Şimşirli. Murgul> Petek. Of> Çamlı, Çataldere, Tavşanlı. Pazar> Ortayol, Tütüncüler. Pazaryolu> Esenyurt. Rize> Atmeydanı, Güneştepe, Kırklartepe, Kurtuluş, Muradiye, Taşlık, Yenigüzel. Sürmene> Çavuşlu, Gültepe, Kahraman, Küçükdere, Petekli, Soğuksu, Üzümlü. Şavşat> Ilıca, Tepeköy. Şiran> Evren, Gökçeler, Kavaklıdere, Sarıca, Şehithakan. Torul> Yalınkavak. Trabzon> Akoluk, Ayvalı, Bahçecik, Çarşı, Çömlekçi, İncesu, İskenderpaşa, Kavala, Kurtuluş, Ortahisar, Pazarkapı, Tos, Yalı. Vakfıkebir> Ballı, Deregözü, Güney, Yalıköy. Yomra> Gülyurdu, Kömürcü, Namık Kemal, Ocak, Taşdelen. Yusufeli> Altıparmak, Bıçakçılar, Bostancı, Erenköy, İşhan, Kılıçkaya, Tekkale.
Ömer ile bağlantılı diğer sülaleler:
Ahömeroğlu Ardeşen> Işıklı, Merkez.


Ömerağaoğlu Artvin> Erenler, Hızarlı. Bayburt> Tuzcuzade. Demirözü> Kalecik. Gümüşhane> Akgedik. İspir> Cibali. Kelkit> Yenice. Köprübaşı> Beşköy. Of> Keler. Trabzon> Pazarkapı.


Ömeralemdaroğlu Of> Sıraağaç. Yusufeli> Altıparmak.


Ömerbaşoğlu Arsin> Harmanlı. Artvin> Dikmenli. Beşikdüzü> Çeşmeönü. Dernekpazarı> Akköse. Of> Uğurlu. Trabzon> Pazarkapı. Yusufeli> Narlık.


Ömerbayraktaroğlu Arsin> Özlü.
Ömerbekiroğlu Trabzon> Çömlekçi.
Ömercepoğlu (Bk. Çepnioğlu)
Ömerçebioğlu (Bk. Çepnioğlu)
Ömerçepoğlu (Bk. Çepnioğlu)
Ömerdayıoğlu Araklı> Bereketli. Çayeli> Şairler, Yaka-Yalı. Derepazarı> Çukurlu.


Ömerefendioğlu Artvin> Seyitler. Bayburt> Ahmedizencani. Çaykara> Akdoğan, Karaçam, Köknar, Taşören, Uzungöl, Uzuntarla. Derepazarı> Tershane. Hayrat> Yarlı. Trabzon> Gülbaharhatun. Yusufeli> Kılıçkaya, Kömürlü.


Ömerkadıoğlu Dernekpazarı> Çayırbaşı.


Ömerikaoğlu İkizdere> Sivrikaya. İyidere> Yaylacılar. (Bk. –ka eki)


Ömerpaşaoğlu Arsin> Karaca, Oğuz, Yeşilce. Of> Uğurlu. Trabzon> Gülbaharhatun.
Ömerreisoğlu Arhavi> A. Hacılar. Beşikdüzü> Adacık, Bozlu, Vardallı. Hopa> Esenkıyı. Trabzon> Gazipaşa.


Ömeryazıcıoğlu Hopa> Kuledibi. Rize> Gülbahar.


Ömerinyeğenioğlu İkizdere> Sivrikaya.


ÖMÜROĞLU Ömir, Türk boyu. (İSMAİL, 2002, s. 151)Ömürler, 1500’lü yıllarda Saruhan sancağında Yörük taifesi. (KAYGANA, 2015, s. 89)
Ömür, Osmanlı döneminde Tuna’da yerleşim yeri. (DRAGANOVA, 2006, s. 81)


Ömüroğlu Gümüşhane> Esenyurt. İspir> Sırakonak.


ÖNEROĞLU Önerlü, Türk kabilesi. (CANDAR, 1934, s. 21)
Öneroğlu Şiran> Şehithakan.


ÖRDEKOĞLU Ördekoğlu, Türkmeni oymağı. (EMREN, 2018, s. 17) Ördeklü, Bozulus Türkmeni kolu. (LEZİNA) Ördek, zorunlu iskâna tabi tutulan Türkmen aşireti. (ORHONLU, 1963, s. 67)


Bunların en ünlü ismi Ördekli Hasan sultan olmuştur, Tebriz çevresinde de bulunmuşlardı. (JAVANSIHIR, 2007, s. 498)Ördek Ana, Kul Himmet’in annesi. (AKSÜT, 2013, s. 88)


Ördek, ör kökünde “örtmek, gizlemek, saklamak” anlamları vardır. (EYUBOĞLU, 1995)


Ördekler, Balkanlarda (AYDIN, 1992, s. 153);Ördek, 1500’lü yıllarda Maraş’ta (YİNANÇ, 1988, s. 59) Ördeklü, 1500’lü yıllarda Aydın sancağında (YAZICI, 2002, s. 210); Ördek, 1500’lü yılı başlarında Ruha Sancağında (ERPOLAT, 1994, s. 31) ve 1450’li yıllarda Türkmen boylarının yaygın yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2691)


Ördekoğlu/ Ördekçioğlu Demirözü> Beşpınar, Demirözü. Kelkit> Günbatur. Yusufeli> Çamlıca.
Ördekhacılıoğlu Bayburt> Yaylalar.


ÖRSOĞLU Örs, Türkmen aşireti. (UÇAKCI, Üçoklar, s. 216)


Örs, Türk bey adı. (GÜLENSOY, 2015, s. 369)


Örs, 1500’lü yıllarda Budin’de (IŞIK, 2013, s. 88); Örsköy, Tunceli’de yerleşim yeri. (KOÇ, 2016, s. 85) Kürtleşen Türklerin hatırasını yaşatan ad.


Örsoğlu Ardeşen> Bahar, Köprüköy, Yayla, Yeniköy. Hopa> Ortahopa.


Örseloğlu Akçaabat> Akören.


ÖRÜKOĞLU/ ÖRÜKLÜOĞLU Eski Türklerde örük: Konak yeri, menzil. (DONUK, 1988, s. 102) DLT’te örük: Bir yerde bir müddet kalma. Moğolca örük: Rahat, huzur. (LESSING) İlhanlılarda örük: Sakin, rahat. (SÜMER, Şahıs Adları, s. 327) Kıpçakça örük: Eğirilmiş yün. (TOPARLI)


1590-1595 kayıtlı defterde Ardanuç sancağında ve İş-Khan nahiyesinde Türkçe-Kıpçakça Örük adlı iki köy yer almaktadır. (KIRZIOĞLU, 1992, s. 172) Orhun Anıtlarında yer adı Oruk geçmektedir. (TEKİN, 2003, s. 108) Örük, mesleki ve de gelinen yerle ilgili ad.


Örükoğlu/ Örüklüoğlu Yusufeli> Gümüşözü, Darıca.


ÖSEROĞLU (Bk. Oseroğlu)


ÖSKEROĞLU Ösker, 1500’lü yıllarda Çemişgezek sancağında yerleşim yeri. (GÜNDÜZ, 1993, s. 159) Bu bölgeden yöreye göçler çok olmuştur. (Bk. Osoğlu)


Öskeroğlu Pazar> Aktaş.


ÖŞKÜOĞLU 1595 yılının Çıldır sancağı Mufassal defterin kayıtlarında adı Türkçe-Kıpçakça olan Öske köyü yer almaktadır. (KIRZIOĞLU, 1992, s. 174) Ermenice, Gürcüce, Lazca ve Rumca dillerinde ö ile ü harfleri yoktur. Bu sesler yalnızca Türkçede vardır.


Öşküoğlu Yusufeli> Morkaya.


ÖTÜKOĞLU Ötüklü, 1450’li yıllarda Sivas sancağında Çepnilerin kolu. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1839)


Kıpçakça ötük: Hikaye. (BERBER, 2019)
Ötükoğlu Şiran> Yeşilbük.


ÖVEYOĞLU Üveyc, Halep Türkmeni oymağı. (DAĞ, 2010, s. 63)


Öveyoğlu Fındıklı> Aksu. Ordu. (GÜNAYDIN, 2011)


ÖZBEKOĞLU Özbek, Kıpçak/ Kuman kabilesi. (LEZİNA) Özbekler, eski kayıtlarda Bursa, Balıkesir, Denizli ve Saruhan sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 622)
Özbek, Kuman şahıs adı. (RASONYI, 2006, s. 226) Özbek: Cesur. (ATALAY, 1936)


Özbek, 1600’lü yıllarda Erzurum sancağında (İNBAŞI, 2014, s. 21); Özbeklü, 1500’lü yıllarda Karaman vilayetinde yerleşim yeri. (YILDIZ, 2010, s. 179)


Özbekoğlu Bayburt> Mutlu. Çaykara> Yeşilalan.


ÖZCANOĞLU Özcanlu, 1500’lü yıllarda Maraş’ta Türkmen oymağı. (YİNANÇ, 1988, s. 97)


Özcanoğlu Derepazarı> Sandıktaş.


ÖZDEMİROĞLU Özdemirli, Horasan Türklerini oluşturan boylardan. (JAVANSHIR, 2008, s. 9) Özdemiroğlu, 1450’li yıllarda Sivas sancağında Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1840)
Özdemiroğlu Osman, Celali dönemi paşalarından. (AKDAĞ, 1963, s. 179) Özdemür, 1500’lü yıllarda Karaman vilayetinde yerleşim yeri. (GÜMÜŞÇÜ, 2001, s. 64)


Özdemiroğlu Gümüşhane> Yağlıdere. Trabzon> Ortahisar. Yusufeli> Taşkıran.


ÖZKANOĞLU Özkanlar, 1450’li yıllarda Saruhan sancağında Kızık Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1320)


Özkanoğlu Ardanuç> Örtülü. Bayburt> Polatlı.


ÖZOĞLU/ ÖZLÜOĞLU Özler, 1450’li yıllarda Adana sancağında Kınık Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1840) Özlü, 1500’lü yıllarda Ankara’da Türkmen sülale. (KAYA, 2000, s. 20) Özlü, konar-göçer Türkmen taifesi. (METİN, 2007, s. 138)


Özler, 1500’lü yıllarda Ankara’da yerleşim yeri. (AÇIKGÖZ, 2004, s. 140)


Özoğlu/ Özlüoğlu Bayburt> Akşar, Uzungazi. Derepazarı> Yanıktaş. Gümüşhane> Alçakdere, Boyluca, Hasköy, Yeşildere.


PACARİŞOĞLU Türkçe paçariz: Çetin, engel. (ACAROĞLU, 1999)


Pacarişoğlu Rize> Fener.


PAÇACIOĞLU/ PAÇAOĞLU Paçalu, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Kınık Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1845)


Paçalı, Gagauz Türklerinde soy ad. (MANOV, 2001, s. 210) Osmanlıda paça: Ok yapımıyla ilgili ad. (PAKALIN, c. II, s. 749) Kafkas Kumuk Türklerinde paça: Kral, sultan. (PEKACAR, 2011)


Paça, 1450’li yıllarda Tarsus sancağında Salur Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 259)


Paçaoğlu/ Paçacıoğlu Akçaabat> Derecik. Artvin> Çarşı, Taşlıca. Gümüşhane> Bağlarbaşı, Eskibağlar. Şiran> Konaklı. Trabzon> Gazipaşa, İskenderpaşa, Uğurlu.


PAÇANOĞLU/ PAÇANLIOĞLU Peçan: Peçeneklerle ilgili ad. (KIRZIOĞLU, 1953, s. 238) Paçan: Peçeneklere aidiyeti kuşkusuzdur. (KARAGÖZ, 2006, s. 257) Paçan, Peçenekleri hatırlatan köy ismi. (BİLGİN, 2002, s. 77)


Eski Uygur Türklerinde baçan, erkek adı. (CAFEROĞLU, 2011) Farsça paçan: Saçıcı, saçan.


Bacan, Osmanlı döneminde Tuna’da yerleşim yeri. (DRAGANOVA, 2006, s. 85) Paçan, Çaykara’nın köyü.


Paçanoğlu/ Paçanlıoğlu Demirözü> Yazıbaşı. Of> A. Kışlacık, Eskipazar, Fındıkoba.


PAÇULOĞLU Paçul: Düzensiz. (ÇAĞBAYIR)


Paçuloğlu Rize> Balıkçılar, Hamidiye.


PAÇUVAOĞLU Paçva/Baçva, Fındıklı ilçesinde Yenimahalle’nin eski adı. Paçvarad, Macaristan’da yerleşim yeri. (BİLGE, 2010, s. 196) Gelinen yer.


Paçuvaoğlu Yusufeli> Dokumacılar.


PAFULOĞLU Paf-ul. Baf, Maraş ve Hamid sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 219) Osmanlıcada B-P sesleri değişkendir. Çok Türkçe ağızda ul: Oğul. Baful> Paful: Yörük oğlu.


Pafuloğlu Rize> Balıkçılar.


PAHNİSLİOĞLU Pahnis, Pazaryolu’nun eski köyü. (Köylerimiz, 1968, s. 115) Gelinen yer.


Pahnisli İspir> Araköy.


PAKİOĞLU Paku, Abzah boyu. (KANBOLAT, 1989, s. 23)


Farsça paki: Temizlik, arılık. (DEVELLİOĞLU) Bakioğlu’ndan.


Pakioğlu Ardanuç> Aydın.


PAKİSORLUOĞLU Bargisor, Erzincan’ın Kemah ilçesinin köyü. Osmanlıcada B/ P sesleri yer değiştirebilir. Gelinen yer.
Pakisorluoğlu Pazaryolu> Çiftepınar.


PAKOĞLU Pah, Şehrizor (Irak) eyaletinin sancağı. (SEZEN, 2006, 398) Pah, 1500’lü yıllarda Çemişgezek’te yerleşim yeri. (ÜNAL, 1999, s. 283) Pak, Bak’tan. (Bk. Bakoğlu)


Pakoğlu Çaykara> Yeşilalan. Derepazarı> Uzunkaya. Of> Uğurlu. Rize> Fener.


PALAÇOĞLU Palaclu, 1500’lü yıllarda Kayseri’de Türkmen oymağı. (İNBAŞI, 1992, s. 106)


Palaçoğlu Rize> Bağdatlı.


PALANCIOĞLU Palancı, Irak’ta Türkmen oymağı. (SAATÇI, 1999, s. 299) Palancılar, 1500’lü yıllarda Kayseri’de Türkmen oymağı. (İNBAŞI, 1992, s. 112) Palancıklu, 1450’li yıllarda Sivas sancağında Avşar Türkmeni taifesi. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1845)


Kıpçak ağzında palan: Pars. (TOPARLI) Eski Türkçe palancı: Palan yapan, satan kimse. (ÇAĞBAYIR) Palancılar, Osmanlıda askeri sülale. (ERCAN, 1989, s. 52)


Palanca, Makedonya’da; Palanka, Selanik’te; Palan, Yanya’da (AYHAN, 2013, s. 292, 385, 491) ve Palanca, 1450’li yıllarda Kırşehir sancağında Çunkar Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 724)
Palancıoğlu Torul> Yurt. Yusufeli> Dereiçi.


PALAOĞLU Palalı, Cerit Türkmeni kolu. (LEZİNA) Palalı, Tecirli Türkmenlerinden. (SANSAR, 2013, s. 3)


Pala: Kesici savaş aracı. (EYUBOĞLU, 1995) Pala, halıcılık terimi. (RASONYI, 2006, s. 475) Palalı, Hazar Türkü Karaylarda kullanılan soy ad. (ALTINKAYNAK, 2006, s. 136)


1595 yılının Çıldır sancağı Mufassal defterin kayıtlarında adı Türkçe-Kıpçakça olan iki Pala adlı köyler yer almaktadır. (KIRZIOĞLU, 1992, s. 174)


Palaoğlu Bayburt> Ozansu. Derepazarı> Uzunkaya. Yusufeli> Çevreli, Yüncüler.
Palabıyıkoğlu Ardanuç> Aydın. Bayburt> Bayraktar.


Palabıyık, Osmanlı dönemi Amasya’da yerleşim yeri. (ÇATAL, 2009, s. 33)


Palayusufoğlu Bayburt> Sığırcı.


PALASKAOĞLU Palas-ka. Bölgede kişi ve sülale lakaplarına –ka eki takmak genel durumdur. Dayıka, Mutika, Ahmedika…


Palas, 1500’lü yıllarda Dulkadirli Türkmeni kolu. (SARI, 2015, s. 470) Palas, 1500’lü yıllarda Maraş livasında Yörük taifesi. (SAKİN, 2010, s. 269)


Palaska, Bulgaristan’da (ÇAVUŞ, 1990, s. 177) ve Palaşka, 1500’lü yıllarda Bosna’da yerleşim yeri. (YARDIMCI, 2004, s. 169)


Palaskaoğlu Hemşin> Mutlu.


PALAŞOĞLU Palaş/ Balaş, Oğuznağmelerdeki Olaş, şimdi erkek adı Ulaş. (KIRZIOĞLU, 1953, s. 150)


Uygurca palaş: Sürgüne gönderme. (NECİP, 1995) (Bk. Balaşoğlu, P/ B değişimi)
İbranice palaş: İstila etmek, sınırı ihlal etmek. (BENYAKAR) Hazar Türklerinden.
Palaş, 1500’lü yıllarda Sivas’ın mahallesi (DEMİR, 2007, s. 86) ve Adıyaman’ın merkez köyü Gümüşkaya’nın adı.


Palaşoğlu/ Paloşoğlu Çayeli> K. Taşhane, Taşhane. Hopa> Çimenli, Pınarlı. İspir> Çamlıkaya. Trabzon> Gülbaharhatun.


PALAVAROĞLU Palavar, Maraş’ta eski yerleşim yeri. (GÖK, 2013, s. 26) Gelinen yer.


Palavaroğlu Bayburt> Kaleardı, Konursu. Şalpazarı> Geyikli. Giresun. (EMECEN, 2015)


PALAZOĞLU Palaz, Konya sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 623) Palaz, zorunlu iskânlarda adı geçen Yörük aşireti. (BAYAR, 1994, s. 97)
Palaz, Gagauz Türklerinde soy ad. (MANOV, 2001, s. 210)
Palazlar, Balkanlarda (AYDIN, 1992, s. 148) ve Palaz, Dobruca’da Türklerin kurduğu yerleşim yeri. (ORKUN, 2011, s. 107)
Palazoğlu Borçka> Arkaköy. Şalpazarı> Turalıuşağı.


PALIKOĞLU Palıklar, 1450’li yıllarda Biga sancağında yaygın Kınık Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1845) Pallidi, Kıpçakların diğer bir adı. (GÖKBEL, 2000, s. 29)


Palıkoğlu Yusufeli> Özgüven, Taşkıran.


PALİÇOĞLU Kafkas Kumuk Türklerinde palic: Felç. (PEKACAR, 2011)


Pal-iç. Balkanlarla bağlantılı lakap.


Paliçoğlu Rize> Camidağı, Dörtyol.


PAMİÇOĞLU Pamaç-gil, 1595’te Posof sülalelerinden. (BEKADZE, 2014, s. 100) Balkanlarla bağlantılı olabilecek lakap.
Pamiçoğlu Şalpazarı> Kabasakal.


PALOŞOĞLU (Bk. Palaşoğlu)


PAMUKÇUOĞLU/ PAMUKOĞLU Pamukçu, Türkmen oymağı. (HÜRMÜZLÜ, 2006, s. 167) Pamukçu, Irak Türkmeni taifesi. (SAATÇI, 1999, s. 299)


Pamuk adı, pamuk gibi yumuşak huylu insanlar anlamındadır. (ATANIYAZOV, 2005, s. 234)


Pamukçu, Varna’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 429)


Pamukoğlu/ Pamukçuoğlu Bayburt> Şingah. Gümüşhane> Şephane. Hayrat> Pınarca. Hemşin> Bilen, Yaltkaya. Köse> Övünce. Şiran> Akbulak, Dumanoluğu. Trabzon> Gülbaharhatun, Yalı. Yusufeli> Erenköy.


PANCAROĞLU Pancarlı, Çorum sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 623)


Pancar, Kosova ve Köstendil’de yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 254, 288)


Pancaroğlu Maçka> Kuşçu. Trabzon> Çukurçayır.


PANÇİZEOĞLU/ PANÇOĞLU (Bk. Pankoğlu)


PANDIROĞLU Pandır: Pancar. (ÇAĞBAYIR)


Pandıroğlu İyidere> Çanakçeşme.


PANDULOĞLU Pandul, Hazar Türklerinin günümüzdeki uzantısı olan Karay (Karaim) Türklerinde soy ad. (ALTINKAYNAK, 2006, s. 136)


Panduğı, Yukarı Kür ve Çoruh boylarındaki tarihi Türkçe adlardan. (KIRZIOĞLU, 1992, s. 174)


Panduloğlu Arhavi> Arılı, Cumhuriyet, Kale. Hopa> Çamlı.


PANGALOĞLU Pangal, Çaykara’nın Köknar köyü ile Maçka’nın Coşandere köyünün mahallesi. Gelinen yer.


Pangaloğlu Artvin> Vezirköy. Kalkandere> Hüseyinhoca. Of> Başköy.


PANKOĞLU/ BANKOĞLU/ PANÇOĞLU Panglı ve Pankoğlu, Türkmen oymağı. (İLLİYEV, 2010, s. 16, 20) Pank, Yomut Türkmeni kolu. (ANNABERDİYE, 2006, s. 130) Pang, Hazar-Ötesi Göklen Türkmeni. (SÜMER, Oğuzlar, L. III)


Pang Töre Bey, Uygurlar döneminde komutan, Pang Kül-tegin, Türk hakanı. (GUMİLEV, 2007, s. 511, 559) Pang Tegin, Uygurlardan ayrılıp batıya yönelen Uygur beyi. (KAFESOĞLU, 1984, s. 126)


Panklı Filibe’de, Pand 1500’lü yıllarda Budin’de (IŞIK, 2013, s. 91) ve Banko Üsküp’te yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 363, 368, 419, 458)


Banka, 1440’lı yıllarda Sofya’da yerleşim yeri. (İNALCIK, 2013, s. 16) Banket, Moğollar dönemi Türkistan’da yerleşim yeri. (KUSHENOVA, 2006, s. 110) Bank-et: Banklar. Eski Türkçe –et eki çoğul edatıdır.


Pankoğlu/ Bankoğlu Ardeşen> Işıklı, Sinanköy, Y. Durak. Bayburt> Şingah. Beşikdüzü> Hünerli. Pazar> Dernek, Hisarlı, İkiztepe, Kesikköprü. Vakfıkebir> Bozalan, Caferli, Çamlık, Kemaliye, Tarlacık.


Pank ile bağlantılı sülaleler:


Pangimahmutoğlu İkizdere> Başköy.


Pançizeoğlu Şavşat> Saylıca.


Panç-ize, Panç-dze’den. “Gürcüce -dze eki Farsça olup -zade anlamında soyadı unvanıdır.” (KIRZIOĞLU, 1976, s. 151) Gürcüce ek almış Türkçe ad.


Pançoğlu Rize> İslampaşa.


Eski Uygurlarda Panç iki: Olağanüstü yaratık.


Penc, Semerkant civarında köy ve Pencakent ile Pencikent, Türkistan’da şehir. (AYDIN, 1989, s. 95) Gelinen yer.


PANTAOĞLU Türkçeden Bulgarcaya geçen panta: Menteşe. (BELLETEN, sayı 211, 1990, s. 553) Mesleki ad.


Pantaoğlu Sürmene> Armutlu.


Pendaoğlu Derepazarı> Kirazdağı.


PANTAŞOĞLU Pan-taş. Pan, Ensari Türkmenlerinden. (ATANIYAZOV, 2005, s. 294)


Pan, Türklerde unvan. (GÜL, 2013, s. 292) Pan: Gururlu, mağrur. (KENESBAYOĞLU)


Pantaşoğlu Bayburt> Şingah.


PAPAKEROĞLU/ PAPAGEROĞLU Papager, Hemşin’in Yaltkaya köyünün mahallesi. Gelinen yer.


Papakeroğlu/ Papageroğlu İspir> Çamlıkaya. Rize> Çorapçılar.


PAPANUKOĞLU Kökü papan olabilecek sözcük. Papan Türkmen oymağı. (İLLİYEV, 2010, s. 20)


Papanukoğlu Pazar> Kirazlık.


PAPAROĞLU Panparoğlu, Adana ve Tarsus sancaklarında Yörük cemaati. (TÜRKAY, 1979, s. 623)
Paparoğlu Çaykara> Ataköy.


PAPARZALIOĞLU Paparaza, Maçka’nın Çamlıdüz köyünün eski adı. Gelinen yer.
Paparzalıoğlu Trabzon> Bengisu, Soğuksu, Yeniköy.


PAPİLAOĞLU Papilat, Arhavi ve Pazar’da köy ve Sugören’de mahalle adı. Gelinen yer.


Papilaoğlu Hopa> Esenkıyı.


PAPOĞLU Pap, Moğollar öncesinde Fergana’da yerleşim yeri. (BARTHOLD, 2017, s. 183) Doğu ve Batı Türkistan’ın farklı şehirlerinden Anadolu’ya göçler olduğunu belgeler göstermektedir. Gelinen yerle bağlantılı ad.
Papoğlu Demirözü> Y. Dikmetaş. İkizdere> Demirkapı.


Papikoğlu İkizdere> Cevizlik.


Pap-ik. Türkçede –ik, küçültme ekidir. Küçük Pap, az kişi (mecaz).


Papuloğlu Şavşat> Arpalı. Yusufeli> Ormandibi.


Pap-ul: Papoğlu. Çok Türk ağzında ul: Oğlu anlamındadır. Papul, Türkçe ad. (KIRZIOĞLU, 1992, s. 179)


PAPUÇCUOĞLU/ PAPUÇOĞLU Papucu Yeni, Avşar Türkmeni oymağı. (LEZİNA)
Papuçcu, meslek sınıfı. (BİLGE, 2010, s. 185) Papuççular, Türklerde mesleki bir kol. (YÜCEL, 1988, s. 139) Papuçcı, 1500’lü yıllarda Gagauz Türklerinde soy ad. (CEBECİ, 2008, s. 59)
Papuçoğlu/Papuççuoğlu Borçka> Atanoğlu. Çaykara> Koldere. Gümüşhane> Yeniköy. Of> Gürpınar. Pazar> Handağı, Sessizdere. Sürmene> Balıklı, Çamburnu, Yemişli. Trabzon> Pazarkapı.


Papuçalioğlu Şalpazarı> Sütpınar.


PAPUŞOĞLU B/ P ses değişimi. Babuş, Şiran’ın eski köyü. (SAYLAN, 2012, s. 31) Gelinen yer.
Papuşoğlu Bayburt> Kitre.


PARİSOĞLU Parisi, 1500’lü yıllarda Bitlis’te mahalle. (ÖGEL, 1992, s. 53) Gelinen yer.


Parisoğlu Pazar> Güneyköy.


PARLIOĞLU Parlı, 1500’lü yıllarda Dulkadirli Türkmeni oymağı. (SARI, 2015, s. 470) Parlı, 1500’lü yıllarda Bozok livasında Türkmen taifesi. (SAKİN, 2010, s. 269)


Par-lı. Orta Asya’da par: Var, yeterli, zengin. (ZEKİYEV, 2007, s. 16) Parlı: Varlıklı.


Parlıoğlu Beşikdüzü> Beşikdüzü. Ladik’te. (ÖZER, 2015)


PARMAKSIZOĞLU Parmaksız, eski kayıtlarda Hayrabolu kazasında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 624) Parmaklı, 1500’lü yıllarda Dulkadirli Türkmeni oymağı. (SARI, 2015, s. 471)
Parmaksız, Edirne’de yerleşim yeri. (BOZLAK, 2008, s. 37)


Parmaksızoğlu Akçaabat> Sertkaya. Bayburt> Arpalı, Balca. Gümüşhane> Özcan. İyidere> Kalecik. Köse> Salyazı, Yuvacık.


PARPALOĞLU Parparoğulları, Adana ve Tarsus sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 623)


Parpaloğlu Fındıklı> Meyvalı.


Parpoloğlu Pazar> Yavuzköy.


PARSACIKOĞLU Parsa-cık. Parsa, 1450’li yıllarda Saruhan sancağında yerleşim yeri. (ÇİÇEK, 2011, s. 42) Gelinen yer.
Parsakoğlu/ Parsacıkoğlu Trabzon> Bahçecik.


PARŞIHOĞLU Par-şıh. Par, Ensari Türkmeni kolu. (ATANIYAZOV, 2005, s. 293)
Parşıhoğlu Bayburt> Örence.


PARTALOĞLU Pardal, Diyarbakır, Rakka, Haleb sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 623) Osmanlıcada D/ T ses değişimi olağandır.


Partallı, Gagauz Türklerinde lakap. (MANOV, 2001, s. 205)
Partal: Düzensiz, büyük. (ÇAĞBAYIR) Kıpçakça partal: Yırtık pırtık elbise. (KOCAPİNAR, 2014, s. 307)


Partaloğlu Beşikdüzü> Kalegüney, Yenicami. Çamlıhemşin> Güroluk. Çayeli> Çukurluhoca. Hemşin> Çamlıtepe. Pazar> Elmalık. Torul> Zigana.


PARTOĞLU Part, Horasan’da müstakil sülalelerinden. (TOGAN, 1981, s. 39)


Part, Doğu Türkistan’da imparatorluk. (YILDIRIM, 2013, s. 92)
Partoğlu Torul> Köprübaşı.


PASAKOĞLU Pasiak, Türk kabilesi. (TOGAN, 1981, s. 41) Basak, Ensari Türkmeni. (ATANIYAZOV, 2005, s. 291) P/ B değişimi.
Pasakoğlu Demirözü> Petekli.


PASANOĞLU Paçan veya Pasin’den. Gelinen yer.
Pasanoğlu Of> Eskipazar.


PASEOĞLU Basa’dan.


Paseoğlu Pazar> Kirazlık.


PASİNLİOĞLU Bayburt> Sakızlı, Veysel. Kelkit> Gümüşgöze. Yusufeli> Kılıçkaya, Yüncüler.


Pasenlikürtoğlu Yusufeli> Çevreli.


PASKACIOĞLU Paska: Bostan kulübesi. Passha: Abazalarda ev. (BİLGE, 2015, s. 625) Mesleki ad. Paskacıoğlu Rize> Gülbahar.


PASKALOĞLU Fransızcadan Türkçeye geçen paskal: İnsanı eğlendiren. (ÇAĞBAYIR)


Paskal: Üstü başına bakmayan. (DS)


Paskaloğlu İspir> Sırakonak. Trabzon> Beşirli.


PASOĞLU/PASLIOĞLU Türkçe –lı yapım eki almış sözcük. Farsça pas: Koruma, gözetleme. (DEVELLİOĞLU) Urduca pas: Koruma, gözetme. (EŞREF, 2012, s. 70)
Pas, 1500’lü yıllarda Bitlis’te yerleşim yeri. (YILMAZ, 2010, s. 33) Gelinen yer.


Paslıoğlu Çamlıhemşin> Ülkü. Hemşin> Ortaköy. Pazar> Başköy, Elmalık, Hamidiye. Yomra>


Paskapoğlu Güneysu> Kiremit. Rize> Balsu, İslampaşa.


Pastuloğlu Pazar> Akbucak.


Pas-t-ul: Pasoğlu. Çok Türk ağzında ul: Oğul.


PASTIRMACIOĞLU/ PASTIRMAOĞLU Arsin> Başdurak. Hemşin> Ortaköy.


PAŞALIOĞLU/ PAŞAOĞLU Paşalar, 1200’lü yılların sonunda Candaroğulları sahasında Yörük topluluğu. (ÇEVİK, 2012, s. 358) Paşa/ Paşalar/ Paşaoğlu, Niğbolu, Tırhala, Adana, Kayseri, Kırşehir, Selanik, Alanya, İçel, Kütahya, Hamid, Saruhan, Kastamonu sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 624) Paşaoğlu/ Paşa/ Paşalu, 1450’li yıllarda Adana, Aydın, Menteşe, Sivas ve Kayseri sancaklarında çok yaygın Beğdili, Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1851, 1852)


“Paşalı: Paşa unvanı alan ve beylerbeyi gibi büyük devlet adamlarının hizmetinde bulunan gedikli ağalar hakkında kullanılan bir tabirdi ve paşa: Sivillerle askerlerin ileri gelenlerinin bir kısmına verilen resmi unvandır.” (PAKALIN, c. II s. 758, 755)
Paşaoğlu/ Paşalıoğlu Akçaabat> Darıca, Derecik, Dürbinar. Araklı> Değirmencik. Ardanuç> Müezzinler, Peynirli, Tosunlu, Y. Irmaklar. Artvin> Hızarlı, Orta. Aydıntepe> Alaca, Şalcılar, Y. Kırzı. Bayburt> Kavacık, Masat, Şingah, Tuzcuzade, Zahit. Çamlıhemşin> Konaklar, Ortayayla. Çaykara> Ulucami. Dernekpazarı> Çayırbaşı, Zincirlitaş. Düzköy> Çayırbağı. Demirözü> Gökçedere. Gümüşhane> Bahçecik. Hemşin> Yeniköy. Hopa> Bucak. İkizdere> Gölyayla, Ortaköy. İspir> Aktaş, Çamlıkaya. Kelkit> Belenli, Çamur, Elmelik, Sökmen, Ünlüpınar. Köse> Gökçeköy. Maçka> Anayurt, Bağışlı, Başar, Esiroğlu, Hamsiköy. Of> Başköy. Pazar> Başköy, Dernek, Hisarlı. Rize> Akpınar, Köprülü, Pekmezli, Taşlıdere. Sürmene> Yeniay. Şavşat> Meşeli, Veliköy. Tonya> Çayıriçi, Hoşarlı, Kalemli, Karşular, Sayraç, Turali, Yakçukur. Torul> Alınyayla. Trabzon> Çarşı, Gazipaşa, Gülbaharhatun, Subaşı. Vakfıkebir> Aydoğdu, Ballı, Güneysu, Kıran, Körez, Tarlacık. Yomra> Çamlıyurt. Yusufeli> Bademkaya, Cevizlik, Erenköy, Kılıçkaya, Kirazalan, Yaylalar.
Paşa ile bağlantılı sülaleler:
Başalioğlu/ Paşalioğlu (B/P ses değişimi) Ardanuç> Tosunlu. Beşikdüzü> Türkelli. Dernekpazarı> Günebakan. Of> Dumlusu. Tonya> Karşular.


Paşaalioğlu Akçaabat> Kirazlık. Artvin> Köseler. Beşikdüzü> Ardıçatak. Çamlıhemşin> Ortayayla. İkizdere> Başköy.


Başalı, Paşa sancağında (Rumeli) yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 113)


Paşabeyoğlu Kelkit> Büyükcami, Karaçayır.


Paşahefidioğlu İspir> Çamlıkaya.
Paşakınoğlu Pazar> Ortayol.


Paşaklioğlu Bayburt> Karasakal.
Paşaloğlu Dernekpazarı> Zincirlitaş.
Paşaali’den. Sarı-ali> Saral, Koç-ali> Koçal, Genç-ali> Gençal… gibi.


Paşanaoğlu Çayeli> Beyazsu.


Paşa-na: Paşa yeri.


Paşanebekoğlu Hopa> Kuledibi.


Paşa-na-bek: Paşa-bey yeri.
Paşayusufoğlu Bayburt> Kitre.


PATIROĞLU Patır, Türk boyu. (RASONYI, 2006, s. 507)
Patır: Kahraman. (ATALAY, 1936)
Patır, Sivas’ın merkez köyü. (Köylerimiz, 1968, s. 554)
Patıroğlu Kürtün> Karaçukur.


PATOĞLU Pat, Abaza boyu. (TAVKUL, 2007, s. 489)


DLT’te pat: Nesnenin çöküntüsü. Türkçede bat: Boy, sülale. (ATANIYAZOV, 2005, s. 95)


Pat, Erzincan’ın Kemaliye ilçesinin Adak köyünün eski adı. (Köylerimiz, 1968, s. 9)


Patoğlu Arhavi> Derecik, Konaklı. Ladik. (ÖZER, 2015, s. 36) Ordu. (GÜNAYDIN, 2011, s. 299)


Pat ile bağlantılı sülaleler:


Patlırizaoğlu Şavşat> Pınarlı.


Patuloğlu Çaykara> Köknar.


Pat-ul: Patoğlu. Türkçe ul: Oğul.


PATRAMANOĞLU Patra-man: Patralar. Farsça -an eki çoğul edatıdır. Patralu, Türkmen taifesi. (LEZİNA) Patralu, zorunlu iskânlar sırasında adı geçen Yörük taifesi. (REFİK, 1930, s. 151) Patraman> Türkmenler.
Patramanoğlu Çarşıbaşı> Kaleköy, Pınarlı, Serpil. Yusufeli> Demirdöven, Irmakyanı, Sebzeciler.
Patramsızoğlu Vakfıkebir> Yalıköy.


PAYANOĞLU Payamler, Paşa sancağında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 625)


Payan, Sofinin ulaşacağı birlik alemi. (DEVELLİOĞLU) Kıpçakça payan: Badem. (AGAR, 1989)


Payanç, Asya’da yaygın Türkçe coğrafi ad. (YURTSEVER, 1993, s. 119)


Payanoğlu Rize> Balıkçılar.


PAYDAOĞLU Baydalı, Türk boyu. (LEZİNA) Osmanlıca b/ p sesleri yer değiştirebilir.


Baydaoğlu, Üsküp’te mahalle. (AYHAN, 2013, s. 459)


Paydaoğlu Ardanuç> Tosunlu.


PAYLOŞOĞLU Payalaşlu, 1450’li yıllarda Bozok sancağında Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1853)


Payloşoğlu Arhavi> Y. Hacılar.


PAZAROĞLU Pazar, 1500’lü yıllarda Bozok sancağında Dulkadirli Türkmeni aşireti. (SARI, 2015, s. 471) Bazarlu, 1500’lü yıllarda Ankara livasında Türkmen oymağı. (SAKİN, 2010, s. 95)


Kıpçaklarda bazar: Piyasa. (SAFRAN, 1989)
Pazaroğlu Kelkit> Cumhuriyet. Bazaroğlu Beşikdüzü> Çeşmeönü. B/ P değişimi.


Pazarbaşıoğlu Bayburt> Camiikebir.


Pazarbaşıoğlu Ali sipahi zorbası, Celalilerden. (AKDAĞ, 1963, s. 238)


PAZVANTOĞLU“Pazvantoğlu Osman, 1800’lü yılların başında Batı Bulgaristan’da ve Doğu Sırbistan’da yapılan başkaldırışlara karşı Osmanlı hâkimiyetinin sağlayanlardan.” (MANTRAN, 1995, s. 19) Pazvantoğlu, Balkanlarda eşkıyalara karşı eşkıyalık yapan Osmanlı kumandanı. (MAŞKOV, 2006, s. 35)


Celali Pazvandoğlu (1599), Osmanlıya karşı isyan etmişti.


Farsça pazvant: Bekçi. (SERTOĞLU, 1986, s. 279) Pazvantioğlu, Gagauz Türklerinde lakap. (MANOV, 2001, s. 205)


Pazvantoğlu Artvin> Dere.


PEÇEKOĞLU Peçenek’ten.
Peçekoğlu Tonya> Büyük.


PEÇEOĞLU Peçeli, 1500’lü yıllarda Dulkadirli Türkmeni taifesi. (SARI, 2015, s. 471) Peçeli, iskânlarda adı geçen Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 1997, s. 111) Peçeli, Rakka’ya sürülen aşiretlerden. (UÇAKCI, Üçoklar, s. 286)


Peçeli, Varna’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 429)


Peçeoğlu Güneysu> Güneli, Gürgen, Yeniköy. Rize> Müftü.


PEDİOĞLU Bedi, Türk Anıtlarında adı geçen kavim. (GÜL, 2013, s. 142) Osmanlıcada B/ P ses değişimi sık rastlanılan durumdur.


Pedi: Açıkgöz, çıkarcı. (ÇAĞBAYIR)


Pedioğlu Rize> Pehlivan, Pilavdağı. Giresun. (EMECEN, 2015)


PEHLİVANOĞLU/ PEHLEVANOĞLU Pehlivanlı, Horasan Türklerini oluşturan boylardan. (JAVANSHIR, 2008, s. 7) Pehlivanoğlu, eski kayıtlarda Sivas, Karaman, Kırşehir, Maraş, Rakka, Adana, Bozok ve Kayseri sancaklarında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 135) Pehlivanoğulları/ Pehlivan, 1450’li yıllarda Maraş ve Haleb sancaklarında çok yaygın Bayad Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1855) Pehlivanoğlu 1600’lü yıllarda adı değişik sebeplerle zorunlu iskâna tabi tutulan taife. (REFİK, 1930, s. 83, 177) Pehlivanlu, Rakka’ya sürülen aşiret. (UÇAKCI, Üçoklar, s. 286)


“Pehlivanlı, adını Hoca Ahmet Yesevi sinsilesinden olan Zengi Ata’nın torunu olan Şeyh Pehlivan’dan aldığı sanılır.” (UÇAKCI, 2013, s. 108) Pehlivanlı, Osmanlı döneminde madenleri nakletmekle görevli oymak. (ORHONLU, 1987, s. 27) Pehlivan: Ok atmakta maharet sahibi olan tanınmış okçular hakkında kullanılan bir tabirdi. (PAKALIN, c. II s. 766)


Pehlivan, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Avşarların yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1355)


Pehlivanoğlu/ Pehlevanoğlu Akçaabat> Kirazlık, Mersin, Sarıca. Araklı> Aytaş, Turnalı. Ardanuç> Kaşıkçı, Zekeriya. Arsin> Elmaalan. Artvin> A. Maden, Bakırköy, Orta, Oruçlu. Bayburt> Bayraktar, Çayıryolu. Borçka> Efeler. Çayeli> Demirhisar, Musadağı, Limanköy, Yenihisar. Çaykara> Şahinkaya. Demirözü> Gökçedere. Fındıklı> Fındıklı, Yeni. Gümüşhane> Bağlarbaşı, Mescitli. Güneysu> Dumankaya, Gürgen. Hayrat> Topaklı. Hopa> Sundura. İspir> Çamlıkaya, Elmalı. Kürtün> Karaçukur. Murgul> Akantaş. Of> Uğurlu. Pazar> Kocaköprü. Pazaryolu> Demirgöze, Korkut. Rize> Akpınar, Azaklıhoca, Düzköy, İslampaşa, Ortapazar. Şavşat> Çavdarlı, Savaş. Trabzon> Beştaş, Gazipaşa, Yalı. Yomra> Çamlıca. Yusufeli> Bostancı, Çevreli, Havuzlu, Kılıçkaya.


Pehlivanpehlüloğlu Pazaryolu> Korkut.


Pehlivanşamoğlu Artvin> A. Maden.


PEHLÜLOĞLU Behlüller, Türkmen oymağı. (HÜRMÜZLÜ, 2006, s. 159) Behlüller, Irak Türkmeni. (SAATÇI, 1999, s. 295) Pehlülgil, 1595’te Posof’ta sülale. (BEKADZE, 2014, s. 100) Kıpçaklar –gili eki kullanır. (MALACILI, 2002, s. 265)
Behlûl, 1500'lü yıllarda Kâhta alaybeyi. (AYDIN, 1998, s. 131)


Behlu, Batı Türkistan’da eski Türk eserlerinin buluntu yerlerinden. (ÖGEL, 2014, Harita IV) Behlül, 1500’lü yıllarda Ankara’da Türkmen oymağı yerleşim yeri. (KAYA, 2000, s. 29) Behlül, 1450’li yıllarda Ankara’nın mahallesi (ERDOĞAN, 2004, s. 85); Behlül Bey, Ilgın’ın mahallesi (SARIYAR, 2015, s. 58) ve Behlül, 1450’li yıllarda Konya sancağında Döğer Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2359)


Pehlüloğlu Ardanuç> Cevizli. Arhavi> Kireçlik. Kelkit> Gümüşgöze. Köse> Bizgili, Örenşar. Pazar> Başköy, Boğazlı, Kocaköprü, Papatya. Pazaryolu> Korkut. Şavşat> Ziyaret. Trabzon> Hızırbey. Yusufeli> Çevreli.


PEKİNOĞLU Pekün, 1500’lü yıllarda Bayburt’ta yerleşim yeri. (MİROĞLU, 1975, s. 81) Gelinen yer.
Pekinoğlu Şiran> Gökçeler.


PEKMEZCİOĞLU Pekmezci, Kızık Türkmeni. (UÇAKCI, 2013, s. 180)


Pekmezci, 1500’lü yıllarda mesleki ad. (EMECEN, 2013, s. 77)


Pekmezcioğlu Bayburt> Kavacık, Şingah.


PELATİKOĞLU Pek-atik’ten.


Pelatikoğlu Ardanuç> Zekeriya,


PELEŞOĞLU Peleş: Zayıf, çelimsiz insan. (ÇAĞBAYIR)


Peleşoğlu İkizdere> Tozköy.


PELİTOĞLU Pelid, 1450’li yıllarda Kırşehir sancağında Dodurga Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1857)
Pelidoğlu oymağı, Samsun’da (YOLALICI, 1998, s. 18) ve Pelitli, Dobruca’da Türklerin kurduğu yerleşim yeri. (ORKUN, 2011, s. 107)


Pelitoğlu Çamlıhemşin> Konaklar.


Pelitalioğlu Tonya> Melikşah.


PELTEKOĞLU Peltekli, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1857)
Peltek, 1500’lü yıllarda Gagauz Türklerinde soy ad. (CEBECİ, 2008, s. 59)
Pelte, 1500’lü yıllarda Harput’ta (ÜNAL, 1989, s. 82) ve Niğbolu’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 502)
Peltekoğlu Artvin> Çarşı. Beşikdüzü> Dağlıca. Gümüşhane> Kayabaşı. Kelkit> Sökmen. Şalpazarı> Gökçeköy, Tepeağzı. Tonya> Kozluca. Yusufeli> Kılıçkaya, Narlık.


PEMBEOĞLU Pembeli, Türkmen oymağı. (UÇAKCI, Üçoklar, s. 205) Penbeli, eski kayıtlarda Aydın ve Karaman sancaklarında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 136)


Pembelik, 1500’lü yıllarda Manisa’da yerleşim yeri. (EMECEN, 2013, s. 183)
Pembeoğlu Trabzon> Yalı


PENÇEOĞLU Pence, 1500’lü yıllarda Gagauz Türklerinde soy ad. (CEBECİ, 2008, s. 65)


Penc, Orta Asya’da (GUMİLEV, 2007, s. 208); 12. yüzyılda Semerkant civarında (BARTHOLD, 2013, s. 166) ve 1500’lü yıllarda Budin’de yerleşim yeri. (IŞIK, 2013, s. 94) Gelinen yer.


Pençe, Yanya, Kumanova (Prizren) ve Yanya’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 169, 294, 438)


Penceoğlu/ Pençelioğlu Derepazarı> Çakmakçılar. Rize> Camiönü.


Pençanoğlu Derepazarı> Eriklimanı. Pençeoğlu, Şebinkarahisar. (KIVRIM, 2015)


Penç-an: Pençler. Farsça –an eki çoğul edatıdır.


PENDAZOĞLU Perdazı, Türkmen oymağı. (ATANIYAZOV, 2005, s. 298) Benbaz, 1450’li yıllarda Diyarbakır sancağında Kayı Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 325)
Pendazlı, İkizdere’nin Diktaş köyünün mahallesi.
Pendazoğlu Bayburt> A. Çımağıl. Derepazarı> Kirazdağı, Tershane. İkizdere> Diktaş, Tozköy. Of> Eskipazar. Rize> Kaplıca.


Pindazoğlu Çayeli> Yaka-Yalı.


PENDAOĞLU (Bk. Pandaoğlu)


PENEKLİOĞLU Penek: Bağ karıklarının dışında kalan geniş toprak parçası. (ÇAĞBAYIR)


Penek, 1600’lü yıllarda Çıldır eyaletinde sancak. (SEZEN, 2006) Penek, Erzurum’un Şenkaya ilçesinin köyü. Gelinen yer.
Peneklioğlu Hopa> Cumhuriyet. İspir> Karseydi. Kelkit> Öbektaş. Köse> Yuvacık.


PEPEOĞLU Pepeoğlu, Türkmeni oymağı. (EMREN, 2018, s. 17)


Farsça pepe: Beğenmeme edatı. (DEVELLİOĞLU)


Pepeli, Yanya’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 491)


Pepeoğlu Akçaabat> Orta, Pulathane.


PEPOĞLU/ PEP’UNOĞLU Pep: Kekelemeyi anlatan kök. (ÇAĞBAYIR)


Pepoğlu Arhavi> Güngören, Sümbüllü.


Pepiçoğlu Murgul> Korucular. Balkanlarla bağlantılı sülale.


PERÇİLOĞLU Bercili, Mamalu Türkmeni oymağı. (LEZİNA) B/P ses değişimi bölgede ve Osmanlıcada olağandır.
Perçiloğlu Of> Yazlık.


PERÇOĞLU Perçe, Türk kabilesi. (LEZİNA)


Perce, Bosna eyaletinde yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 133) Güney Azerbaycan’da Perç’in adı ile iki yerleşim yeri vardır. (ÇETİNKAYA, 1996, s. 247)


Perçoğlu Yusufeli> Yüksekoba.


PERDAHÇIOĞLU Osmanlı ordusunda perdahi: Barutçu. (SERTOĞLU, 1986, s. 279)


Perde, Türkistan’da şehir (AYDIN, 1989, s. 96) ve Kumanova’da (Prizren) yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 294)


Perdahçıoğlu Yusufeli> Yaylalar.


PERENDECİOĞLU Türkçe –ci yapım eki almış kelime. Perende: Mevlevi dervişi. (DEVELLİOĞLU)
Perendecioğlu Gümüşhane> Canca, Özcan.


PERGELOĞLU (Bk. Bergeloğlu)


Pergeloğlu Dernekpazarı> Çalışanlar.


PERİKLİOĞLU Osman-lı gibi Türkçe –li yapım eki almış kelime. Osmanlıca yazımda ve bölge ağzında B-P ses değişimi sık yaşanır.


Kıpçakça berik: Berk, kuvvetli, sağlam. (AGAR, 1989) Berikli> Perikli: Güçlü.


Perikli, Midilli’de yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 522) Gelinen yer.


Periklioğlu Trabzon> Gülbaharhatun.


PERİLOĞLU Perili Türkmen kabilesi. (İLLİYEV, 2010, s. 19) Berilli, Türkmen oymağı. (ERENDOR, 2016, s. 236) Berili, Halep Türkmeni taifesi. (DAĞ, 2010, s. 52)


Periloğlu Çamlıhemşin> Meydan.


PERİŞANOĞLU Perisan, Özi ile Turla nehirleri arası konar-göçer Nogay Tatarı taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 136) Perişanoğlu, 1450’li yıllarda Ankara sancağında Kayı Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1881)
Perişanoğlu Vakfıkebir> Yalıköy.


PERNEKOĞLU Pürnek’ten. Pörnek/ Pörnik/ Pörnük/ Börnek/ Börnük, Kütahya, Ankara, Bozok, Sivas, Diyarbakır sancağında konar-göçer Türkmen-Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 630) Pürnek Akkoyunlu devletini meydana getiren büyük aşiretlerden biri. (GÜNDÜZ, 1997, s. 93) Pürnek, 1450’li yıllarda Sivas sancağında yaygın Bayındır Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1894) Pörnik, konar-göçer Yörükâni taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 137)


Çayeli’nde purnik: Büyükdere’nin yukarılarında (Hemşin bölgesi) oturanlara takılan ad. (KESİCİ, 1999, s. 68)


Pernek, Türkçe yer adı. (KIRZIOĞLU, 1992, s. 169) Burnak, 1542 yılında Bosna’da Paşa sancağının köyü. (ÇAĞ, 2004, s. 65) Burnak, Kırım’da eski Türk yerleşim yeri. (KARAÖRS,1993, s. 689)


Pernik, Sofya’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 419) ve Kelkit’in köyü. (SAYLAN, 2012, s. 30)
Pernekoğlu Akçaabat> Dürbinar, Yaylacık.


PERSETOĞLU/ PERSETLİOĞLU Perseklü, 1450’li yıllarda Konya sancağında Kayı Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1881)


Pers-et: Persler. Eski Türkçe –et eki çoğul edatıdır.


Perset, Yusufeli’nin Altıparmak köyünün mahallesi.


Persetoğlu Hopa> Yoldere. Yusufeli> Altıparmak, Bıçakçılar.


PERTATOĞLU Farsa perdâht: Parlaklık, parlama. (DEVELLİOĞLU)


Pertatoğlu Aydıntepe> Aydıntepe.


PERTEKOĞLU Pertek, 1450’li yıllarda Tarsus sancağında Dodurga Türkmeni. Pertek, Avşar Türkmeni. (KAYA, 2004, s. 176)


Pertek, 1500’lü yıllarda Çemişgezek’te yerleşim yeri. (ÜNAL, 1999, s. 28) Pertek, Gümüşhane’nin eski köyü. (SAYLAN, 2012, s. 26)


Pertekoğlu Ardeşen> Tunca.


PERTEVOĞLU Farsça Pertev: Parlaklık, erkek adı. (DEVELLİOĞLU)
Pertevoğlu Kelkit> Sökmen. Şiran> Bolluk.


PERTİVANOĞLU Perti-van> pert-avan: Kaleli kasaba. Gelinen yer.


Pertivanoğlu Ardanuç> Aydın.


PERVANELİOĞLU/ PERVANEOĞLU “Pervaneoğulları 1277-1300 yılları arasında Sinop şehrinde hüküm sürmüş bir Türkmen beyliği.” (SERTOĞLU, 1986, s. 279)
Pervane, bir dönem Selçuklu devletinde iktidarı elinde tutan kişi. (SÜMER, Oğuzlar, s. 180) Pervane, Selçuklularda nezaret ve vekâletlere tekabül eden daire amiri. (YİNANÇ, 1944, s. 157) Pervane, Selçuklularda toprak hukuku için asker kökenli görevli. (TURAN, 2012, s. 464) 1523 kayıtlarında Maçka’da Pervane Bey adı geçmektedir. (GÖKBİLGİN, T. Belleten, sayı 102, s. 317)


Pervane, bazı tasavvufi inanışlarda bir makam. (YÖRÜKÂN, 2002, s. 31) Pervane, cemde sema yaparlar. (Karadeniz Black Sea, sayı 6, s. 60) Pervane,1500’lü yıllarda Gagauz Türklerinde soy ad. (CEBECİ, 2008, s. 75)


Pervane, Silistre’de yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 483) Pervane köyü, Araklı’da. Pervane Mescidi, 1500’lü yıllarda Kayseri’de mahalle. (İNBAŞI, 1992, s. 49) Pervane, Amasya’da mahalle. (ÇATAL, 2009, s. 26)


Pervanelioğlu Araklı> Pervane. Maçka> Hamsiköy. Trabzon> Akoluk, Boztepe. Yusufeli> Demirkent.


PERVANOĞLU Pervan, eski kayıtlarda Erzurum, Mardin ve Rakka sancaklarında konar-göçer Ekrad taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 136)


Pervan şehri, Moğollar öncesi Türkistan’da. (BARTHOLD, 2017, s. 71)


Pervanoğlu Akçaabat> Çilekli. Maçka> Kiremitli. Trabzon> Gülbaharhatun, Yeşilyurt.


PERVAZOĞLU Pervazlı, eski kayıtlarda Bozok ve Maraş sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 627) Pervazlu, 1500’lü yıllarda Bozok livasında Türkmen taifesi. (SAKİN, 2010, s. 270)


Eski Türkçe pervaz: Uçma, uçuş. (ÇAĞBAYIR) Sema ayininde pervaz, uçma demektir. (YÖRÜKÂN, 2002, s. 56)


Pervazlu, 1450’li yıllarda Salur Türkmenlerinin Sivas sancağında (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2166) ve Pervazlık, 1500’lü yıllarda Dulkadirli Türkmenlerin Bozok sancağındaki yerleşim yeri. (SARI, 2015, s. 126)


Pervazoğlu Arhavi> Konaklı. Arsin> Arsin> Başdurak.


PERVERDEOĞLU Pervende, 1450’li yıllarda Sivas vilayetinde Salur Türkmen boyunun Ulu Yörük taifesi. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1881)


Perverdeoğlu Yusufeli> İnanlı.


PERVEROĞLU Gerçek lapaları Musluoğlu’dur.


Perveroğlu Şiran> Bolluk.


PESTİLOĞLU Pestili, Karkın Türkmeni. (ATANIYAZOV, 2005, s. 297)


Pestil: Yorgun, güçsüz.


Pestiloğlu Araklı> Çankaya, Erenler, Kayacık, Yüceyurt. Yusufeli> Yüksekoba.


PETEKÇİOĞLU Petek, Bedir Yörükleri cemaati. (EGAWA, 2007, s. 60)


Peteklik, Gence/ Karabağ eyaletinde (BİLGE, 2015, s. 585) ve Peteki, Kanuni döneminde Kerkük Livasında yerleşim yeri. (SARINAY, 2003, s. 20)


Petekçioğlu Çayeli> Karaağaç.


PETRANOĞLU/ PETRANLIOĞLU Petran, İkizdere’nin köyü. Gelinen yer.


Petranlıoğlu Ardanuç> Aydın. Rize> Gölgeli, Kocatepe.


PETREOĞLU Petreli, eski kayıtlarda İçel, Alanya ve Teke sancaklarında Türkmen/ Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 627) Patralu, zorunlu iskânlar sırasında adı geçen Yörük cemaati. (REFİK, 1930, s. 151)


Petra, 550’li yıllarda Lazika’da şehir. (ARTAMONOV, 2008, s. 99) Pertelü, 1450’li yıllarda Yıva Türkmen yerleşim. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 606)


Petreoğlu Şavşat> Tepeköy.


PEYDAHOĞLU Farsça peyda> paydah: Hazır, mevcut. (ÇAĞBAYIR)
Peydahoğlu İspir> Ahlatlı, Araköy, Ardıçlı,


PEZİKOĞLU Farsça pezik: Pazı, pancar. (ÇAĞBAYIR) Sıfat olarak takılan ad.
Pezikoğlu Gümüşhane> İnönü, Mescitli, Yeniköy.


PINALOĞLU Pırnal, Türkmen oymağı. (LEZİNA)


Pingal, 1500’lü yıllarda Bayburt’ta yerleşim yeri. (MİROĞLU, 1975, s. 95)


Pınaloğlu Pazar> Yücehisar.


PINAROĞLU Pınar, 1450’li yıllarda Menteşe sancağında Yıva Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1882) Pınar, 1450’li yıllarda Aydın sancağında Türkmen oymağı. (SARIKAYA, 2014, s. 41)


Pınaroğlu Pazar> Akbucak.


PIRASOĞLU Kökü Pir olan kelime. (BK. Piroğlu)


PIRIKOĞLU Piriki, Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 628) Piriki, Yörük iskânlarda adı geçen aşiret. (BAYAR, 1994, s. 97)


Pırık, Karay Türklerinde soy ad. (ALTINKAYNAK, 2006, s. 136) Pırık: Hoca. (ÇAĞBAYIR)


Pirihi, 1500’lü yıllarda Çemişgezek’te yerleşim yeri. (ÜNAL, 1999, s. 290)


Pırıkoğlu Çamlıhemşin> Güroluk. Şalpazarı> Tepeağzı.


PIRPIROĞLU Pipir-Tala, Türkmen oymağı. (İLLİYEV, 2010, s. 18)


Pırpır: Cılız, ufak tefek. (ÇAĞBAYIR)


Pırpıroğlu Yusufeli> Bostancı.


PITIROĞLU Pıtırlı, Türkmen oymağı. (İLLİYEV, 2010, s. 16)


Pıtır: Çopur. (ACAROĞLU, 1999, s. 206)


Pıtıroğlu İkizdere> Diktaş.


PITRAKOĞLU Pıtrak: Bir yıllık otsu bitki. (ÇAĞBAYIR) Sıfat olarak verilen ad.
Pıtrakoğlu İspir> Aksu.


PİLAKOĞLU (Bk. Bilakoğlu)


PİLAKORUMOĞLU Pilakorum, İkizdere’nin köyüdür. Gelinen yer.


Pilakorumoğlu/ Pilakorumluoğlu İkizdere> Yağcılar. Rize> Pilavdağı.


PİLİÇOĞLU Biliç, 1450’li yıllarda Mardin sancağında Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1633) Osmanlıcada B> P ses değişimi sık yaşanan durumdur.
Piliç, Gagauz Türklerinde soy ad. (MANOV, 2001, s. 210) Piliç, bir diğer anlamı da cüce dir. (EYUBOĞLU, 1995)


Biliç, 1500’lü yıllarda Çemişgezek’te Yazır Türkmeni yerleşimi (GÜL, 2014, s. 133); 1542 yılında Bosna’da Paşa sancağında (ÇAĞ, 2004, s. 42); Piliç, Filibe’de ve Biliç, Manastır vilayetinde (Balkan) yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 368, 365) Gelinen yer.


Piliçoğlu Beşikdüzü> Kalegüney, Yenicami. Kürtün> Elmalı. Şiran> Akçalı, Kavakpınar. Yusufeli> Yamaçüstü.


PİLİSOĞLU Pilis, 1500’lü yıllarda Budin’de yerleşim yeri. (IŞIK, 2013, s. 93) Gelinen yer.


Pilisoğlu Bayburt> Gez, Şingah.


PİLLİOĞLU Piller, Türkmen kabilesi. (BEYOĞLU, 2000, s. 229)


Pil ile bağlantılı sülale:


Pillialioğlu Çamlıhemşin> Ülkü.


PİLTENOĞLU Piltenoğlu Emir Muhammed, Eratna Türkmen Beyliği kuruluşunda katkı veren komutan. (GÖDE, 1994, s. 36)
Piltenoğlu Kürtün> Çayırçukur.


PİNAOĞLU Farsça pina, dericilik mesleği ile ilgili ad. (ÇAĞBAYIR)


Pinaoğlu Yusufeli> Kirazalan.


PİNDAZOĞLU (Bk. Pendazoğlu)


PİPEKOĞLU Biberd, Abhaz kabilesi. (LYULYE, 2010, s. 39)


Bibek, Moğol kişi adı. (TEMİR, 1989, s. 182) Osmanlıcada B/P ses değişimi sık rastlanan durumdur.


Pipekoğlu Çamlıhemşin> Y. Şimşirli.


PİRAHMETOĞLU Pir Ahmedli, Irak’ta Türkmen oymağı. (BAKIR, 2016, s. 307) Pirahmet, eski kayıtlarda Niğde, Adana ve Diyarbakır sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 627) Pirahmed, 1450’li yıllarda Sivas sancağında Kızık Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1883) Pirahmed, 1691 yılında zorunlu iskâna tabi tutulan Beğdili Türkmeni oymağı. (ORHONLU, 1987, s. 59)


Pir Ahmet Bey, Karamanoğlu beylerinden. (UZUNÇARŞILI, 1969, s. 30)


Pirahmet, Gümüşhane’nin eski köyü. (SAYLAN, 2012, s. 26)


Pirahmetoğlu Artvin> Hamamlı.


PİRALİOĞLU Pirali, 1450’li yıllarda Menteşe sancağında Kayı Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1884)


Pir Ali Bey, Akkoyunlu beyi.
Piralioğlu İspir> Elmalı. Trabzon> Ortahisar.


PİRDALOĞLU (Bk. Birdaloğlu) Osmanlıcada B/ P sesleri değişkendir.


PİREOĞLU Pire: Atik, çabuk (mecaz). Pire, Gagauz Türklerinde soy ad. (MANOV, 2001, s. 210)
Pireler, Makedonya’da ve Pire, Tırhala’da (Gümülcine) yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 173, 443) Gelinen yer.


Pireoğlu Arhavi> Konaklı. Bayburt> Güllüce. Yusufeli> Yüksekoba.


PİRİMOĞLU Prim, Bağış Türkleri kolu. (LEZİNA)


Pirim: Bere, pırım: Işık saçma. (ÇAĞBAYIR) Purim: Yahudilerde neşe ve eğlence bayramı. (SOYSÜ, 1992, s. 47) Hazar Türkleri hatırası.


Pirimoğlu Pazar> Ortayol, Pazar, Subaşı, Yücehisar. Nazilli. (TOPCU, 2014, s. 33)


PİRİNÇOĞLU Pirincci, Paşa sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 628)


1925’te Çayeli'nde 20 bin kg. Pazar'da 160 bin kg. Hopa'da 25 bin kg. pirinç üretiliyordu. (Rize Ziraat Müdürü Ahmet Faik, Ziraat Vekaleti Mecmuası, 4. sayı)


Pirinçli, Bulgaristan’da (AYHAN, 2013, s. 205);Pirinçciler, 1450’li yıllarda Bayındır Türkmeni köyü (HALAÇOĞLU, 2009, s. 69) ve Pirinççi, Tunceli’de yerleşim yeri. (KOÇ, 2016, s. 79) Kürtleşen Türkmenlerin hatırası.


Pirinçoğlu Hopa> Bucak. Şebinkarahisar. (KIVRIM, 2015)


PİRİZOĞLU Piriz, 1500’lü yıllarda Bayburt’ta yerleşim yeri. (MİROĞLU, 1975, s. 101) Gelinen yer.


Pirizoğlu Ardeşen> Şentepe. Pirisoğlu Ardeşen> Bayırcık.


PİROĞLU Piroğlanları, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Peçenek kabilesi. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1885) Piroğlu, eski kayıtlarda Karaman, Konya, Aksaray ve Niğde sancaklarında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 628)


Pir: Tarikat kurucusu. Yaşlı. Deneyimli.


Piroğlu/ Pir’inoğlu Akçaabat> Mersin. Araklı> Yiğitözü. Ardeşen> Kahveciler. Arhavi> A. Şahinler, Cumhuriyet, Kale, Soğucak, Yemişlik. Bayburt> Zahit. Demirözü> Kalecik. Derepazarı> Bahattinpaşa. Gümüşhane> Eskibağlar. Rize> Pehlivan. İkizdere> Şimşirli. Maçka> Atasu, Çıralı. Rize> Pehlivantaşı. Tonya> Kalınçam. Torul> Güzeloluk. Trabzon> Gazipaşa, İnönü, Yalı.


Pir ile bağlantılı diğer sülaleler:
Pırasoğlu Akçaabat> Akdamar. Kökü Pir’dir.


Pirağaoğlu Bayburt> A. Kışlak. Gümüşhane> Tekke.
Pirefendioğlu Bayburt> Adabaşı. Trabzon> Ortahisar.


Pirgaipoğlu Şalpazarı> Geyikli.
Piribeyoğlu Bayburt> Şeyhhayran, Uğurgeldi. Demirözü> Demirözü.


Pirselimoğlu Trabzon> Gazipaşa, Pazarkapı, Soğuksu.
Piruzoğlu Pazar> Boğazlı.


Uz, Oğuzların diğer bir adıdır. (BROOK, 2005, s. 265)


Piryazıcıoğlu Akçaabat> Orta.


Piryoloğlu Çamlıhemşin> Konaklar.


Pir-yol, dini içerikli ad.


PİRPİROĞLU Pırpırlar, büyük göçle Karakoyunlularla birlikte Anadolu’ya gelen Türkmen oymağıdır. (YÖRÜKÂN, 2002, s. 402)


Pirpiri, Yeniçerilerden salma neferlerin arkalarına giydikleri cübbe. (PAKALIN, c. II, s. 777) Eski Türkçe pırpır: Yıldız. (ÇAĞBAYIR)


Pirpiroğlu Derepazarı> Bahattinpaşa. Hemşin> Kantarlı. Pazar> Subaşı. Yusufeli> Demirkent, Erenköy.


PİSİKOĞLU Pisik, 1450’li yıllarda Birecik sancağında Döğer Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 336) Gelinen yer.


Pisikoğlu Pazar> Akbucak.


PİŞANOĞLU Farsça pişan: En ileri, en ön. (DEVELLİOĞLU)
Pişanoğlu İspir> Merkez.


PİŞETOĞLU Piş-et: Pişler. Eski Türkçe –et eki çoğul edatıdır. Pışlar, Ensari Türkmeni oymağı. (ATANIYAZOV, 2005, s. 289) Pişet: Türkmenler.
Pişetoğlu Düzköy> Orta.


PİŞMANOĞLU Pişman, Osmanlı döneminde Balkanlarda yerleşim yeri. (AYDIN, 1992, s. 146)
Pişmanoğlu Şiran> Dumanoluğu.


PİŞMİŞOĞLU Olgun, tecrübeli (mecaz).


Pişmişoğlu Arhavi> Balıklı, Ulukent. Borçka> Adagül.


PİTİTOĞLU Pit-it: Pitler, Türkmenler. Eski Türkçe –it eki çoğul edatıdır. (Bk. Pitlioğlu)


Pititoğlu Bayburt> A. Kışlak.


PİTLİOĞLU Bitli, Hazar Ötesi Türkmeni oymağı. (CİHAN, 2010, s. 141) Bitliler, Anadolu’da Türkmen oymağı. (SAKİN, 2010, s. 352) Osmanlıcada P/ B sesleri değişkendir.


Türkçe bit: Yüz, dış görünüş. (LAYPANOV, 2008, s. 111)


Ak-Biit, Batı Türkistan’da eski Türk eserlerinin buluntu yeri. (ÖGEL, 2014, Harita IV) Eski Bitlice, Edirne’de yerleşim yeri. (BOZLAK, 2008, s. 42) Bit, Yusufeli’nin Tarakçılar köyünün eski adı.


Pitlioğlu Çamlıhemşin> Ülkü.


PİYADEOĞLU Piyade, 1450’li yıllarda İçel sancağında Yıva Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1888)
Piyade: Yaya asker.


Piyadeoğlu Beşikdüzü> Türkelli. İkizdere> Ortaköy. Rize> Selimiye.


PİYALİOĞLU/ PİYALOĞLU (Bk. Biyalioğlu) Osmanlıcada P/ B ses değişim sık rastlanılan durumdur.


POÇİOĞLU Bölgede ve Osmanlıcada P/ B sesleri değişkendir. Bocu, Türkmen oymağı. (İLBEY, 2010, s. 222)


Boço, Kafkasya’da eski Kıpçak beylerinden. (KIRZIOĞLU, 1992, s. 145) Uygurca poçi: Topçu. Poçi: Toprak ibik. (ÇAĞBAYIR)


Poçioğlu Artvin> Y. Maden.


POLATOĞLU/ PULATOĞLU Polad, eski kayıtlarda Ankara, Maraş, Konya, Edirne ve Hamid sancaklarında Türkmen/ Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 629) Poladoğlu/ Polad/ Poladlar/ Poladlu, 1450’li yıllarda Maraş, Kütahya, Adana, Bozok, Karaman ve Ankara sancaklarında yaygın Avşar, Salur, Barak Türkmen oymağı ile Peçenek kabilesi. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1892)


Polat adı, Altınordu hanı Şadıbey’in oğlu Polat Han ile bağlantılı olduğu ileri sürülmektedir. (ATANIYAZOV, 2005, s. 236) Bolat, saf bir Türk ismidir. (RAMSAY, 1960, s. 143) Bolat, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkarlarda soy ad. (TAVKUL, 2000, s. 497)


Polata, Macaristan’da (BİLGE, 2010, s. 185); Poladlu, 1500’lü yıllarda Ankara’da (EMEN, 2008, s. 92); Bolad, Ladik’te (ÖZER, 2015, s. 31); Polatlu, 1500’lü yıllarda Silistre’de (ÖZYURT, 2006, s. 98) ve Polad, 1450’li yıllarda Türkmen boylarının yaygın yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 69) Polad, Candaroğlu yöresinde Türkçe iskân birimi. (ÇEVİK, 2012, s. 356)


Polatoğlu/ Pulatoğlu Akçaabat> Akpınar, Orta, Yeniköy. Araklı> Ayvadere, Değirmencik, Erikli, Merkez, Pervane, Taşönü, Yiğitözü. Arsin> Gölgelik. Aydıntepe> Alaca. Bayburt> Dağtarla, Gez, Kaleardı, Konursu, Tuzcuzade. Beşikdüzü> Bozlu. Çamlıhemşin> Kaplıca, Şenköy. Çaykara> Akdoğan, Çambaşı. Gümüşhane> Akhisar, Kayabaşı. Hopa> Ortahopa. Kelkit> Küçükcami, Salördek. Köse> Merkez. Kürtün> A. Uluköy, Y. Karadere. Maçka> Esiroğlu. Pazaryolu> Karataş, Hacılar, Konakyeri. Rize> Akpınar. Sürmene> Çavuşlu, Çimenli, Küçükdere, Yemişli. Şavşat> Yavuzköy. Şiran> Sarıca. Gülaçar. Trabzon> Boztepe, Çağlayan, Çömlekçi, Gazipaşa, Karakaya, Yeniköy. Yomra> Çınarlı, Yokuşlu. Yusufeli> Erenköy.


Polathanelioğlu Trabzon> Boztepe, Çarşı.


Polathane: Akçaabat’ın eski adı. Gelinen yer.


POLİSOĞLU Polisi, Arnavutluk’ta (AYHAN, 2013, s. 234) ve Boris, 1500’lü yılı başlarında Ergani sancağında yerleşim yeri. (ERPOLAT, 1994, s. 10) Grlinen yer.


Polisoğlu Arsin> Atayurt. Bayburt> Şingah. Gümüşhane> Dumanlı. Sürmene> Küçükdere, Ovalı. Trabzon> Yenicuma.


POLİTOĞLU Polita, Trabzon’da Gürbulak ve Çamoba köylerinin eski adı ayrıca Akçaabat’ta mahalle. Gelinen yer.
Politoğlu Akçaabat> Meşeli. Of> Fındıkoba, Kiraz, Sulaklı.


POLOSOĞLU Ruslar Kuman/ Kıpçak Türklerine Polovets derler. (RASONYI, 2006, s. 116)


Polos, Silistre sancağında yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 101) Polos, Kırklareli’nin merkez köyü Yoğuntaş’ın eski adı. Polos-tov, Yusufeli’nin Esenkaya köyünün mahallesi. Gelinen yer.


Polosoğlu Araklı> Özgen. Yusufeli> Balcılı.


POPOĞLU Popanlar, Türkmen kabilesi. (BEYOĞLU, 2000, s. 188)


Pop, 1500’lü yıllarda Gagauzya’da (CEBECİ, 2008, s. 62); Tuna’da (DRAGANOVA, 2006, s. 81); Pop, Paşa sancağında, Makedonya ve Niş eyaletinde yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 114, 173, 374) Gelinen yer.
Popoğlu İspir> Aksu. Pazar> Kuzayca, Merdivenli.


PORNİOĞLU Pornik’ten. Pornik, Türkmen Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 630) Pörnik, iskânlarda adı geçen Türkmen aşireti. (BAYAR, 1994, s. 88)


Pornioğlu Hopa> Sundura.


PORSUKOĞLU Porsu, Türkmen oymağı. (İLLİYEV, 2010, s. 20)


Porsuk, Alpaslan’ın komutanı. (SEVİM, 1988, s. 59)


Porsuk, Candaroğlu yöresinde Türkçe iskân birimi. (ÇEVİK, 2012, s. 356) Porsuk, 1600’lü yıllarda Pasin’de köy. (İNBAŞI, 2014, s. 50) Gelinen yer.


Porsukoğlu Şalpazarı> Gökçeköy, Simenli.


POSHOROĞLU Bölgede ve Osmanlıcada B/P ses değişimi yaygındır. (Bk. Boshoroğlu)


POSKOĞLU Posk-oflu, Maraş’ta eski yerleşim yeri. (Köylerimiz, 1968, s. 742)


Poksoğlu Fındıklı> Meyvalı.


POSOFLUOĞLU Bayburt> Kurugüney, Şingah, Uzungazi.


POSTOĞLU Bostli, isyan eden Yörük taifesi. (REFİK, 1930, s. 121)


Post: Şeyhlik, pirlik makamı. Post, tarikatta eğitici olan bir makamdır. Cemlerde 12 hizmet sahibine ait post vardır. (AKSÜT, 2013, s. 164)


Postlu Baba, Anadolu’yu Türkleştiren Türkmen kocalarından. (KÖSOĞLU, 2013, s. 157)


Postlu, 1450’li yıllarda Aydın (SARIKAYA, 2014, s. 71);1500’lü yıllarda Menteşe (YAZICI, 2002, s. 174) ve Post, 1450’li yıllarda Adana sancağında Avşarların yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1830)


Postoğlu Hopa> Eşmekaya. Pınarlı. Yusufeli> Küplüce.


Posuloğlu Pazar> Merdivenli.


Pos-ul: Posoğlu. Çok Türkçe ağızlarda ul: Oğul.


POSUSLUOĞLU Posus, Kelkit’in eski köyü. (SAYLAN, 2012, s. 30) Gelinen yer.
Posusluoğlu Trabzon> Ortahisar.


POTUROĞLU Poturoğlu, Salur Türkmeni. (UÇAKCI, 2013, s. 361) Poturoğlu, 1700’lü yıllarda eşkıyalık olaylarına karışan Türkmen oymağı. (TATAR, 2005, s. 202)
Poturoğlu Ahmet, İsalu cemaatinden ve rehine olayı içinde yer alan kişi. (HALAÇOĞLU, 1997, s. 172)


Poturoğulları, Bosna’nın Müslüman halkından devşirme alınmasına müsaade olunanlar hakkında kullanılan tabirdir. (PAKALIN, c. II. s. 780)
Potur, Dobruca’da (BÜYÜKBAŞ, 2006, s. 121) ve Tuna’da yerleşim yeri. (DRAGANOVA, 2006, s. 85)


Poturoğlu Şiran> Alıç. Yusufeli> Kömürlü.


POYRAZOĞLU Poyraz, eski kayıtlarda Saruhan, Aydın ve Silistre sancaklarında Bozulus kolununkonar-göçer Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 629) Poyrazlu, 1450’li yıllarda Sivas sancağında Bayındır Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1892) Poyraz, zorunlu iskânlarda adı geçen Türkmen aşireti. (BAYAR, 1994, s. 97)


Poyraz, Karay Türklerinde kullanılan soy ad. (ALTINKAYNAK, 2006, s. 136) Poyraz, Gagauz Türklerinde takma ad, lakap. (MANOV, 2001, s. 205)


Poyraz, Elâzığ’da nahiye. (SEZEN, 2006, s. 411); Poyrazlu, 1500’lü yıllarda Çunkar Türkmenlerinin Bozok sancağında (KOÇ, 1988, s. 159); Poyraz, 1500’lü yıllarda Harput’ta (ÜNAL, 1989, s. 78); 1500’lü yıllarda Gagauz Türklerinde (CEBECİ, 2008, s. 64); Poyrazlar, Silistre’de (AYHAN, 2013, s. 436) ve Poyrazlu, 1450’li yıllarda Bozok sancağında Kayı Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1229)


Poyrazoğlu Akçaabat> Fındıklı. Arhavi> Arılı, Musazade. Bayburt> Karşıgeçit. Beşikdüzü> Akkese. Borçka> Atanoğlu, Şerefiye. Çayeli> Beyazsu. Çaykara> Akdoğan. Gümüşhane> Akgedik. Hopa>Sarp. İspir> Çatalkaya. Köse> Gökçeköy. Kürtün> Süme. Pazar> Kesikköprü. Pehlivantaşı. Tonya> Kaleönü. Trabzon> Beşirli, Boztepe. Yusufeli> Çamlıca, Yüksekoba.
PÖKÜTLÜOĞLU Pöküt, Kelkit’in eski köyü. (SAYLAN, 2012, s. 30) Gelinen yer.
Pökütlüoğlu Gümüşhane> Aksu, Çamlı. Kelkit> Gümüşgöze.


PÖRGELİOĞLU Pörge, 1500’lü yıllarda Bayburt’un köyü. (MİROĞLU, 1975, s. 61) Gelinen yer.


Pörgelioğlu Bayburt> Ahmedizencani.


PUKSİOĞLU Ardeşen> Merkez. Pazar> Derebaşı.


PULATOĞLU (BK. Polatoğlu)


PULOĞLU / PUL’UNOĞLU Pullu, Türkmen oymağı. (LEZİNA) Pullu, 1500’lü yıllarda Ankara livasında Türkmen taifesi. (SAKİN, 2010, s. 271) Pul, Türk boyu. (CEVİZOĞLU, 1991, s. 123)


Pullu: Zengin (mecaz). (ALTAYLI, 1994) Kıpçakça pul: Altın ve gümüş olmayan para. (BERBER, 2019)


Pulluca, 1500’lü yıllarda Malatya’da mahalle. (ÖGEL, 1992, s. 51) Türkçe.


Puloğlu/ Pul’unoğlu Akçaabat> Pulathane. Çamlıhemşin> Muratköy.


Düzköy> Cevizlik.


Pulamatoğlu Çaykara> Kabataş.


Pul Ahmet’ten.


Pullioğlu İkizdere> Çağrankaya.


Pululoğlu Araklı> Özgen, Yiğitözü, Yolgören.


Pul-ul: Puloğlu. Türkçe ağızlarda ul: Oğul.


PULUHOZLUOĞLU Puluhoz, Güneysu’nun köyü. Gelinen yer.


Puluhozoğlu/ Puluhozluoğlu Rize> Balsu, Camidağı, Kasarcılar, Melekköy, Piriçelebi.


PULURLUOĞLU Pulur, 1450’li yıllarda Amasya sancağında Alayundlu Türkmenlerinin kolu. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1893)


Pulur, 1500’lü yıllarda Bayburt’ta yerleşim yeri. (MİROĞLU, 1975, s. 61)
Pulurluoğlu Bayburt> Arpalı.
Pulurbeyioğlu Demirözü> Gökçedere.


PUNBULOĞLU Bonbu/ Bumbu: Budizm ile ilgili ad. (LESSING)


Punbuloğlu Artvin> Seyitler.


Pünpüloğlu Yusufeli> Bostancı.


PUNEOĞLU Puna, Sakarya’nın eski köyü. (Köylerimiz, 1968, s. 733)


Puneoğlu Ardeşen> Güneyköy.


PUNSUK Arhavi> Güngören, Dereüstü, Kale.


Punisoğlu Pazar> Kuzayca.


PUPULLUOĞLU Pupul: İnce yemeni. (ÇAĞBAYIR) Mesleki ad.
Pupulluoğlu Köse> Kabaktepe.


PURCANOĞLU Burcan, Kıpçak kabilesi. (KUZEYEV, 2005, s. 195) B/ P ses değişimi bölgede ve Osmanlıcada sık yaşanılan durumdur.


Pur-can. Farsça pur: Oğul ve can: Sevimli, canayakın. (DEVELLİOĞLU)


Purcanoğlu Yusufeli> Morkaya.


PURPUTOĞLU Aslı Harput olan sülale.


Harputlu, Yavuz zamanında Trabzon-Rize’ye gönderilen Türkmen ailelerden. (BİLGİN, 2002, s. 198)


Purput: Çok ince toz tanesi, yün-kıl pantolon. (ÇAĞBAYIR) Mesleki ad.


Purputoğlu Vakfıkebir> Çavuşlu. İkizdere> Sivrikaya. Pazar> Suçatı.


Bu sülale ilk Osmanlı tapu kayıtlarında Purput, ilk nüfus kayıtlarında Harputoğlu olarak yazılmıştır. Aslı Harput’tur.


Puputoğlu Pazar> Boğazlı, Kesikköprü, Yemişli.


Bu sülale diğer çok sülaleler gibi İkizdere’den Pazar’a göç etmiştir ve zaman içinde Lazlaşmışlardır.


Putputoğlu Sürmene> Yazıoba.


PURTULOĞLU Purtul: Saçı sakalı karışmış. (ÇAĞBAYIR) Asıl sülale lakapları Kumbasar’dır.


Purtuloğlu Kürtün> Beytarla. Köprübaşı> Fidanlı. Sürmene> Kahraman.


PURULOĞLU Pur-ul: Puroğlu. Farsça pur: Oğul. (DEVELLİOĞLU) Çok Türkçe ağızda ul: Oğul. (Bk. Oğuloğlu)
Puruloğlu Trabzon> Sayvan.


PURUTOĞLU Pürüt, Türk boyu. (KATANOV, 2008, s. 21) Purut, İskitlerden kalma ad. (DOĞRU, 1985, s. 195) 1595 yılı kayıtlarında Purut, Çıldır Sancağının köyü ve Kıpçak oymağı. (KIRZIOĞLU, 1992, s. 175)


Prut, Güney Rusya’da Kuman/ Kıpçak yerleşim yeri. (YÜCEL, 2001, s. 62) Purut, Çıldır’ın Eşmepınar köyünün eski adı. Purut, Tuna nehrinin kolu. Brut, Prizre kazasında yerleşim yeri. (SYLEJMANİ, 2013, s. 32) Prut, Bosna eyaletinde kale. (AYHAN, 2013, s. 132)


Purutoğlu Bayburt> Hacıoğlu, Kadızade, Veysel, Zahit.


Purustoğlu Hopa> Koyuncular.


PUSKOĞLU Buski, 1450’li yıllarda Kütahya sancağında Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 423) B/P ses değişimi.


Puskoğlu Ardeşen> Yeni. Pusikoğlu Ardeşen> Yayla.


PUSPUROĞLU Osmanlıcanın özelliği sonucu P/ B ile O/ U sesleri, özellikle özel adlarda çok sık değişiklik gösterirler. Aslı Bosbor olan kelime.
Puspuroğlu Çaykara> Köknar.


PUSTİOĞLU Pusucalı, Avşar Türkmeni. (KAYA, 2004, s. 163)


Pustioğlu Torul> Yücebelen.


PUŞKIROĞLU Püşke, 1500’lü yıllarda Bayburt’ta yerleşim yeri. (MİROĞLU, 1975, s. 62)


Puşkıroğlu Rize> Taşlık.


PUŞUROĞLU DLT’te buşur: Can sıkmak. Uygurca puşur: Sıkma. (NECİP, 1995)
Puşur dağı, İkizdere-Çaykara arasında. İkizdere’den diğer yerlere göç eden sülaledir.
Puşuroğlu Çayeli> Yanıkdağ. İkizdere> Tozköy. İyidere> Fıçıtaş. Of> Eskipazar, Kıyıcık, Yeni. Rize> Fener.


PUTHULOĞLU Putur, Bayburt’ta eski nahiye. (KÖKSAL, 2011, s. 11) Gelinen yer.
Puthuloğlu Trabzon> Sayvan.


PUTKANOĞLU Putkal, Yanya’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 491) Gelinen yer.


Putkanoğlu Demirözü> Demirözü.


PUTPUTOĞLU (Bk. Purputoğlu)


PÜSKEROĞLU Püşke, 1500’lü yıllarda Bayburt’ta yerleşim yeri. (MİROĞLU, 1975, s. 62)


Püskeroğlu Güneysu> Ortaköy.


Püşekoğlu İyidere> Köşklü.


PÜSKÜLLÜOĞLU Püskülü, Malatya ve İçel sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 631)
Püsküloğlu/ Püsküllüoğlu Güneysu> Yeniköy. İspir> Karakarmış. Sürmene> Balıklı. Trabzon> Gazipaşa.


RAHDEVANOĞLU Rah-devan. Farsça rah: Yol ve devan: Koşan. (ÇAĞBAYIR) Rahdevan: Yol koşan.


Rahdevanoğlu Artvin> Erenler.


RAHİMOĞLU Rahimlu, Azerbaycan’da ilk yerleşen Türkmen boylarından biri. (SARAY, 2010, s. 69) Rahimlü, Kaşkay Türkleri kabilesi. (LEZİNA) Rahimli, Danişmendli Türkmeni oymağı. (GÜNDÜZ, 2005, s. 118)


Rahimli, Kırcaali’de/ Bulgaristan yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 274)


Rahimoğlu Çaykara> Akdoğan. Yusufeli> Bademkaya, İşhan.


RAHMANOĞLU Rahman, 1220’li yıllarda Menteşe yöresinde konar/ göçer Yörük/ Türkmen topluluğu. (ÇEVİK, 2012, s. 358) Rahmanoğlu/ Rahmanlar, eski kayıtlarda Bursa, Filibe ve Konya sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 138, 631) Rahmanoğlanları 1450’li yıllarda Maraş sancağında Bayındır Türkmeni oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1895)


Rahmanlar, Tuna’da (DRAGANOVA, 2006, s. 83); Kefe’de (AYHAN, 2013, s. 105) ve Rahman, Dobruca’da Türklerin kurduğu yerleşim yeri. (ORKUN, 2011, s. 107) Rahman, 1530 yılında Menteşe sancağında Türkmen köyü. (YAZICI, 2002, s. 171)


Rahmanoğlu Hopa> Çimenli.


RAKAELOĞLU Raka-el. Raka, Rakka’dan. Rakkael: Rakka yurdu. Gelinen yer.


Rakaeloğlu Of> Yanıktaş.


RAKANOĞLU Rakan, Maçka’nın Yazlık köyünün mahallesi. Gelinen yer.


Rakanoğlu Sürmene> Yemişli.


RAKICIOĞLU “Tahtacı Türkmenlerinde rakı adamak, rakı hayırlısı, rakı gülbankı… gibi inanca dayalı gelenekler vardır.” (YÖRÜKÂN, 2002, s. 532)


Rakıcı, Gagauz Türklerinde soy ad. (MANOV, 2001, s. 210)


Rakıcıoğlu Fındıklı> Tatlısu. İyidere> Hazar, Köşklü. Rize> Fener.


RAKSAKOĞLU Aksak’tan. Aksaklu, Atçeken Türkmeni oymağı. (LEZİNA)


Raksakoğlu Şavşat> Ziyaret.


RAMADANOĞLU Ramadan, Kazak boyu. (İSMAİL, 2002, s. 152) Ramadan, değişik Türk boylarıyla bağlantılı oymak. (LEZİNA)


Ramadanlar, Bulgaristan (ÇAVUŞ, 1990, s. 173) ve Ramadan, Ordu’da eski yerleşim yeri. (TMYK, 1946, s. 1223)
Ramadanoğlu Borçka> Yeniyol. İkizdere> Çağrankaya. Maçka> Yeni. Şavşat> Yavuzköy.


RAMAZANOĞLU Ramazan/ Ramazanlar, eski kayıtlarda Hamid, Gelibolu, Silistre, Bursa, İçel, Adana, Karaman, Maraş, Bozok ve Biga sancaklarında konar-göçer Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 632) Ramazanlar/ Ramazanlu, 1450’li yıllarda Aydın, Teke, Adana, Haleb ve Bozok sancaklarında yaygın Yüreğir ile Yıva Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1896) Ramazan, 1600’lü yılların sonunda zorunlu iskâna tabi tutulan Türkmen oymağı. (ORHONLU, 1963, s. 65)


Ramazanoğlu, Türkmen beyliği. (YİĞİT, 2008, s. 113) Ramazan, Adana merkezli beylik. (WERNER, 2014, s. 116) Ramazanoğulları Beyliği 1608 yılında Osmanlı devletine bağlı vilayet haline getirildi. (İLBEY, 2010, s. 144) Ramazanoğlu İsmail Bey, Celaliler dönemine Adana Beylerbeyi. (AKDAĞ, 1963, s. 226)


Ramazanoğlu Akçaabat> Akpınar, Ortaalan. Araklı> Ayvadere, Değirmencik, Kayaiçi. Ardanuç> Ferhatlı. Arsin> Gölgelik. Çarşıbaşı> Salova. İkizdere> Çağrankaya. Kelkit> Günbatur. Pazar> Aktaş. Sürmene> Üzümlü. Şalpazarı> Ağırtaş. Şiran> Gökçeler. Tonya> Sayraç, Turali. Torul> Gülaçar, Kalecik, Kirazlık, Kopuz, Küçükçit. Trabzon> Boztepe, Erdoğdu, Gazipaşa, Hızırbey, İskenderpaşa, Pazarkapı. Vakfıkebir> Sinanlı. Yomra> Tepeköy.


RAMİZOĞLU Ramizgil, Ahıska kökenli sülale. (BAYRAKTAROĞLU, 1992, s. 148)
Ramizoğlu Ardanuç> Aşıklar. Çayeli> B. Taşhane (kör hane);


Ramizefendioğlu Trabzon> Çarşı.


RAMOĞLU Eski Uygur Türkçesinde ram: Yılın birinci ayı. (CAFEROĞLU, 2011, s. 191) Farsça ram: İtaat eden. (DEVELLİOĞLU) Urduca ram: Korku, dehşet. (EŞREF, 2012, s. 165)
Ram, Fars’ta ve Irak’ta yerleşim yeri. (ORHAN, 2007, s. 123) Gelinen yer.


Ramoğlu Of> Sulaklı, Yeni, Y. Kışlacık.


RASTAHİROĞLU Ras-Tahir. Ras: Hakikat, doğru. (KENESBAYOĞLU) Kıpçak ağzında rast: Doğru. (AKYOL, 1919, s. 133)
Ras, 1500’lü yıllarda Şam eyaletinde (ÖKSÜZ, 2016, s. 41); 1570’lü yıllarda Karaman vilayetinde yerleşim yeri. (YILDIZ, 2010, s. 159) Ras, Oğuz bölgesinde bir nehir, Hazar’a dökülür (Ortaasya). (ORHAN, 2007, s. 50) (Bk. Tahiroğlu)
Rastahiroğlu Aydıntepe> Y. Kırzı.


RAŞİTOĞLU (Bk. Reşitoğlu)


RAŞOTLUOĞLU Çayeli’nin köyü. Gelinen yer.


Raşotluoğlu İyidere> Fethiye.


RAUFOĞLU Artvin> Y. Maden. Of> Çataldere.


RAVAZOĞLU Ravad, Türkistan’da şehir. (AYDIN, 1989, s. 97)


Arapça ravz: Ağaçlık, yeşil alanlar. Yerleşim yeriyle bağlantılı ad.


Ravazoğlu Yusufeli> Esenyaka, Kılıçkaya, Kömürlü.


RAZIOĞLU/ RAZİOĞLU Arapça razi: Kabul eden, itiraz etmeyen.


Raz, 1500’lü yıllarda Bosna’da yerleşim yeri. (YARDIMCI, 2004, s. 168)


Razıoğlu Rize> Hamzabey. Trabzon> Çağlayan.
Raziyanoğlu Yusufeli> Altıparmak.


Razi-yan. Farsça -yan eki çoğul edatıdır. Raziyan: Raziler, rıza gösterenler.


Raziyosoğlu Torul> Çamlıca.


Razi-yos, -os, - yos eki sonradan ilavedir.


RECEPHOCAOĞLU Recebhoca, Silistre sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 633)


Recephocaoğlu Ardanuç> Aydın.


RECEPOĞLU Recebli, eski kayıtlarda Karaman, Kırşehir, Adana, Maraş, Kayseri ve Niğde sancaklarında Avşar Türkmeni taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 139) Receblu, 1450’li yıllarda Maraş ve Ankara’da Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1898) Receplü Avşarı, 1600’lü yıllarda isyan ederek eşkıyalığa başlamışlardır. (TATAR, 2005, s. 142) 1740’lı yıllarda Recepoğlu cemaatinden çoğunun idam edilmesine dair ferman yayınlanmıştır. (REFİK, 1930, s. 209)
Recep köy, Bulgaristan’da yerleşim yeri. (ÇAVUŞ, 1990, s. 173)


Recepoğlu Akçaabat> Akçaköy, Kavaklı. Ardanuç> Bağlıca, Bereket, Güleş, Karlı, Ovacık, Sakarya, Tütünlü, Yolüstü. Ardeşen> Seslikaya. Artvin> Fıstıklı, Zeytinlik. Aydıntepe> Aydıntepe, Gümüşdamla. Bayburt> Çayıryolu, Karşıgeçit, Sancaktepe, Söğütlü, Şingah, Veysel, Zahit. Çaykara> Uzungöl. Demirözü> Bayrampaşa, Çakırözü, Eymür. Derepazarı> Esentepe, Kirazdağı. Gümüşhane> Akhisar, Bağlarbaşı, Dörtkonak, Erdemler, Karamustafa, Yayladere. Hayrat> Balaban. Hopa> Sugören. İyidere> Kalecik. Kalkandere> İnci. Kelkit> Ağıl, Eskikadı, Yenice. Köse> Gökçeköy, Salyazı. Maçka> Alantaş. Of> A. Kışlacık, Bölümlü. Rize> Akarsu, Engindere, Pekmezli, Pilavdağı, Taşlıdere. Şavşat> A. Koyunlu, Cevizli, Ciritdüzü, Çoraklı, Demirkapı, Karaağaç, Kayadibi, Kireçli, Kocabey, Köprükaya, Yavuzköy, Yoncalı. Şiran> Balıkhisar. Tonya> Kaleönü, Melikşah. Torul> Yücebelen. Trabzon> Ayvalı, Boztepe, Çarşı, Erdoğdu, Gülbaharhatun, Ortahisar. Vakfıkebir> Sekmenli, Yalıköy. Yomra> İkisu, Tepeköy. Yusufeli> Dokumacılar, Ormandibi, Öğdem, Yüncüler.


Recepağaoğlu Bayburt> Kadızade.


Recepçavuşoğlu Artvin> Erenler.


REDİFOĞLU “İmparatorluk döneminde terhis edilerek ihtiyata geçirilen kura askerlerine verilen ad.” (DEVELLİOĞLU)
Yalnızca Yemen harbinde kayıtlara geçen, Trabzon’dan 738, Akçaabat’ta 837, Sürmene’den 750, Vakfıkebir 828, Of’tan (Çaykara, Dernekpazarı) 792, Rize’den 674, Çayeli 837, Pazar/ Ardeşen/ Hemşin dahil 615 kişi redif güç olarak Yemen’e gitmiştir. (COŞKUN, 2012, s. 155) Gidiş o gidiş. Açlıkla, hastalıkla kırılan askerlerimiz, bu halleriyle Arapların doğal avları olmuşlardı.


Redifoğlu Akçaabat> Derecik, Dörtyol. Trabzon> Ortahisar, Yalı.


Redif mülazimoğlu Trabzon> İnönü.


Redifyüzbaşıoğlu Trabzon> Boztepe.


REFİKOĞLU Refiklü, 1500’lü yıllarda Bozok sancağında Türkmen oymağı. (METİN, 2007, s. 130) Refik Beylü, Yörük Türkmeni. (METİN, 2007, s. 97)


Refik, 1500’lü yıllarda Şam eyaletinde yerleşim yeri. (ÖKSÜZ, 2016, s. 38)
Refikoğlu Fındıklı> Tatlısu. Gümüşhane> Süleymaniye.


REFİOĞLU Arapça refi: Yüksek, yüce. (DEVELLİOĞLU)
Refioğlu Gümüşhane> Süleymaniye.


REİSOĞLU Reisli, Saruhan sancağında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 139) Reislü, 1450’li yıllarda Maraş sancağında yaygın Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1898)
“İlk Müslüman Türkler döneminde Reisler, bulundukları şehrin ileri gelen ve itibarlı aileler arasından seçilirdi. Bunlar, bir sanat veya meslek grubunun lideri olmalarının yanı sıra şehirdeki mahalli idareyi temsil etmekteydi.” (USTA, 2013, s. 339)


Reis: Yelken gemilerinin birinci kaptanları hakkında kullanılan bir tabirdi. (PAKALIN, c. III s. 24) Reis: Baş, bir birliğin, topluluğun başında bulunan kimse. (EYUBOĞLU, 1995)


Reisli, Niğbolu’da (AYHAN, 2013, s. 448);Reis, 1450’li yıllarda Saruhan (ÇİÇEK, 2011, s. 315);1450’li yıllarda Akşehir (HALAÇOĞLU, 2009, s. 704); Konya (SEZEN, 2006) ve Reislü, Menteşe sancağında Türkmen yerleşim yeri. (YAZICI, 2002, s. 175)


Reisoğlu Akçaabat> Kayalar. Ardanuç> Adakale, Hamurlu. Arsin> Yeşilyalı. Bayburt> Velişaban. Beşikdüzü> Denizli. Çayeli> Kesmetaş. Düzköy> Düzalan. Hopa> Cumhuriyet, Sarp. Kalkandere> Aksu, Dülgerli. Köprübaşı> Beşköy. Maçka> Çağlayan. Of> Cumapazarı, Kiraz. Rize> Bağdatlı, Dereüstü, Topkaya, Uzunköy. Sürmene> Soğuksu. Şiran> Yeşilbük. Trabzon> Boztepe, Çağlayan, Esentepe, Gazipaşa, Ortahisar, Pazarkapı. Vakfıkebir> Aydoğdu, Güneysu.


RENDECİOĞLU Çaykara> Taşören. Of> Çamlı.


RENEZOĞLU Vakfıkebir> Bahadırlı, Güney.


RESULOĞLU Resuller, eski kayıtlarda Edirne, Adana, Tarsus, Maraş, Gümülcine, İçel ve Hamid sancaklarında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 634) Resuller, 1450’li yıllarda Saruhan, Tarsus ve Maraş sancaklarında çok yaygın Karkın Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1900) Resullü, 1500’lü yıllarda Bozok’ta Yörük taifesi. (SAKİN, 2010, s. 272) Resuloğlu, iskânlarda adı geçen Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 1997, s. 66)
Resullu, 1500’lü yıllarda Silistre’de (ÖZYURT, 2006, s. 98) ve Resul, 1450’li yıllarda Türkmenlerin Anadolu’da yaygın yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2697)


Resuloğlu Akçaabat> Darıca, Pulathane. Araklı> Çamlıtepe, Çankaya, Kayaiçi, Pervane. Ardanuç> Bağlıca. Arsin> Gölcük, Kuzguncuk, Yeşilyalı. Bayburt> Göldere, Sancaktepe. Gümüşhane> Güngören, İnönü, Tekke. İspir> Göç. Kelkit> Çömlekçi, Güzyurdu, Kızılca, Öbektaş, Y. Uluköy. Maçka> Yeni. Of> Bölümlü. Şalpazarı> Dorukiriş, Fidanbaşı. Trabzon> Boztepe, Çağlayan, Çukurçayır. Vakfıkebir> Caferli, Cumhuriyet, Körez. Yomra> Demirciler, Kılıçlı.
Resulhocaoğlu Bayburt> Velişaban.


REŞEOĞLU Reşa, 1450’li yıllarda Diyarbakır sancağında Ak Salurlu Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 117)


Reşeoğlu Ardanuç> Güleş.


REŞİTOĞLU Reşidlü, 1450’li yıllarda Karaman vilayetinde Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1908) Reşidlü, 1500’lü yıllarda Aksaray livasında Türkmen taifesi. (SAKİN, 2010, s. 273)
Reşidi, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Avşar Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 423)
Reşitoğlu/ Raşitoğlu Akçaabat> Kavaklı. Araklı> Yalıboyu. Ardanuç> Peynirli. Artvin> Bakırköy, Çarşı, Dere, Ortaköy, Salkımlı. Bayburt> Saraycık, Tuzcuzade. Demirözü> Devetaşı. Hayrat> Dağönü, Şişli. Hopa> Ortahopa. Kelkit> Uzunkol. Maçka> Alantaş. Of> Sıraağaç. Şiran> Çamyurdu. Trabzon> İnönü, Pelitli.


Reşitağaoğlu Ardanuç> Çakıllar.


Reşitbeyzade Bayburt> Şeyhhayran.


Reşitefendioğlu Trabzon> Ortahisar.


Reşitkadıoğlu Trabzon> Ortahisar.


Raşitresioğlu Trabzon> Pelitli.


REVİOĞLU/ REVİROĞLU Revi, divan şiirinde uyak. (ÇAĞBAYIR)
Revioğlu/ Reviroğlu Trabzon> Gazipaşa, Pınaraltı.


REYHANOĞLU “Reyhanlı adını taşıyan aşiret, oba, cemaat veya oymaklar. İran’dan Anadolu’ya kadar birçok yerde yaşamakta olup, bunlar söz konusu bölgelerin Osmanlılar tarafından fethinden sonra yapılan tahrirlerde de görülmektedir. Özellikle Tebriz-Bayezit arası, Revan ve çevresi, Iğdır, Azerbaycan’daki birçok yerleşmelerle birlikte, Sivas ve Konya’da da bulunmakta idiler.” (EFE, 2012, s. 118)
Reyhanlı, eski kayıtlarda Rakka, Sivas, Antep, Kilis, Haleb, Maraş, Malatya, Adana ve Konya sancaklarında konar-göçer Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 634) Reyhanlu, 1450’li yıllarda Karaman, Konya, Sivas ve Haleb sancaklarında çok yaygın Bayad Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1910) Reyhanlı aşireti geniş bir alana yayılmış olup 1755 yılına gelindiğinde eşkıyalık hareketlerine başlamıştır. (BELLETEN, sayı 210, 1990, s. 976) Reyhanlı, zorunlu iskâna tabi tutulan aşiret. (ORHONLU, 1987, s. 117)
Reyhanlı, Halep’te sancak. (SEZEN, 2006, s. 421) Reyhanlı kazası, adını Reyhanoğullarından alır. (EFE, 2012, s. 145) Reyhanlu, 1450’li yıllarda Aydın sancağında (SARIKAYA, 2014, s. 55); Reyhan, 1500’lü yıllarda Sivas’ta (DEMİR, 2007, s. 113) Reyhaniye, Mardin’se eski yerleşim yeri. (ÖGEL, 1992, s. 61)


Reyhanoğlu Borçka> Örücüler, Yeniyol. Çamlıhemşin> A. Çamlıca, Boğaziçi, Y. Çamlıca. Çayeli> Çataldere, İncesu, Zafer. Güneysu> Gürgen. Hemşin> Hilal. Murgul> Erenköy, Korucular. Pazar> Suçatı. Vakfıkebir> Sinanlı.


REZAKOĞLU Rezeklü, 1500’lü yıllarda Maraş livasında Yörük taifesi. (SAKİN, 2010, s. 273)


Rezakoğlu/ Rezzakoğlu Ardanuç> Adakale, Cevizli, Karlı.


RIDVANOĞLU Rıdvan, Selçuklu meliki. (TURAN, 2012, s. 225) Rıdvan, Selçuklu beylerinden Tutuş’un oğlu. (İNGENÇ, 2010, s. 173)
Rıdvan, 1450’li yıllarda Birecik sancağında Döğer Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 335) Rıdvan, Siirt’te kaza. (SEZEN, 2006)


Rıdvanoğlu Pazar> Derebaşı. Şavşat> Armutlu, Pınarlı. Trabzon> Bengisu.


RIZAOĞLU Rıza Begli, Şahseven Türkmeni oymağı. (LEZİNA) Rıza, 1450’li yıllarda Erzurum sancağında Dodurga Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1914)
Rizaoğlu Trabzon> Dolaylı.


RIZVANOĞLU Rızvan, Yozgat’ta eski yerleşim yeri. (Köylerimiz, 1968, s. 745)
Rızvanoğlu Bayburt> Oruçbeyli, Tuzcuzade. Hemşin> Yaltkaya. Kelkit> Güneyçevirme, Kızılca, Yeşilpınar. Pazar> İkiztepe, Soğuksu. Şiran> Kozağaç. Vakfıkebir> Güney, Rıdvanlı. Yusufeli> Altıparmak.


RİBAİOĞLU Ribat’tan. Ribat: Han, konaklanacak yer, tekke. (DEVELLİOĞLU)


Ribat, Türkistan’da yer adı. (AYDIN, 1989, s. 98) Ribad, 1500’lü yıllarda Karaman vilayetinde (YILDIZ, 2010, s. 168) ve Ribat, 1500’lü yıllarda Çemişgezek’te yerleşim yeri. (ÜNAL, 1999, s. 291) Gelinen yer.


Ribaioğlu Trabzon> Çarşı.


RİCOOĞLU Rici, 1450’li yıllarda Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1914)


Ricooğlu Bayburt> Sancaktepe.


RİZELİOĞLU Araklı> Dul. Arhavi> A. Şahinler, Cumhuriyet, Kale, Y. Hacılar. Arsin> Cumhuriyet, Dilek, Işıklı, Yeşilce. Bayburt> Petekkaya, Yerlice. Fındıklı> Aksu, Çınarlı, Fındıklı. Gümüşhane> Alçakdere. Hayrat> Balaban. Hopa> Başköy, Kuledibi.


RODOPOĞLU Rodop, Bulgaristan’da Pomak Müslümanlarının yaşadığı bölge. Gelinen yer.
Rodopoğlu Sürmene> Çavuşlu.


ROKOĞLU Rokslar, Kafkas halklarından. (ARTAMONOV, 2008, s. 461)


Rokoğlu Şavşat> Çoraklı, Şenköy.


Rokaceloğlu Hayrat> Dağönü.


ROVİNOĞLU “Orta Asya’nın birçok şehrinde ve değişik Türkmen boylarında Rövencili sülale adına rastlanılmaktadır.” (ATANİYAZOV, 2005, s. 275)


Rovinoğlu Artvin> Erenler.


RUBOĞLU Rub, 1500’lü yıllarda Maraş sancağında Dulkadirli Türkmeni aşireti. (SARI, 2015, s. 165) Rublu, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Bayındır Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1915)


Rub Han, Türkistan’da Türk Hükümdarı. (HIBB, 2005, s. 29)


Ruboğlu Rize> Akpınar, Balıkçılar.


RUÇOĞLU Ruclu, Türkmen aşireti. (ERENDOR, 2016, s. 202) Ruclu, Halep Türkmen oymağı. (DAĞ, 2010, s. 61)


Ruc, 1500’lü yıllarda Halep’te Türkmen yerleşim yeri. (SAKİN, 2010, s. 588)


Ruçoğlu Borçka> Demirciler. Çayeli> Gürgenli. Fındıklı> Fındıklı.


RUHLUOĞLU Ruhlu: Hareketli, kuvvetli. (ÇAĞBAYIR)


Ruhluoğlu Hopa> Subaşı.


RUKOĞLU Rukur, Türk kabilesi. (ŞEŞEN, 2001, s. 154) Eski Türkçe uri: Oğul. Ruk-ur: Rukoğlu.


Ruk, “örük” ten. Örük, Kür ve Çoruh boylarındaki Kıpçaklarla ilgili ad. (KIRZIOĞLU, 1992, s. 170)


Rukoğlu Artvin> Okumuşlar


Rukşaoğlu Şavşat> Eskikale.


RUMELİOĞLU Rumeli’den gelen. Rumeli’den bölgeye (değişik adlar altında) göçler çok olmuştur. (GÜNAYDIN, 2011, s. 57…)


Rum, Anadolu’nun Türk ve İslam dünyasındaki adı.
Rumeli, Bayburt’un eski köyü. (ÖZGER, 2007, s. 354)
Rumelilioğlu Bayburt> Örence, Petekkaya, Veysel. Hopa> Esenkıyı. Pazar> İkiztepe, Sivrikale. Trabzon> Gülbaharhatun, Yalı.


RUNULOĞLU Runil, 1500’lü yıllarda Bosna’da yerleşim yeri. (YARDIMCI, 2004, s. 180) Gelinen yer.
Runuloğlu Tonya> Melikşah.


RULEOĞLU Ruhle, Makedonya’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 339) Gelinen yer.


Ruleoğlu Rize> Akpınar.


RÜSTEMOĞLU Rüstemler, Hasköy kazasında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 637) Rüstem, 1450’li yıllarda Tarsus sancağında çok yaygın Varsak Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1917) Rüstem, 1700’lü yıllarda zorunlu iskâna tutulan aşiret. (ÇELİKDEMİR, 2001, s. 93)
Rüstem bey, Ulaş oğullarının en meşhur şahsiyeti. (BİLGİLİ, 2001, s. 173) Rüstem, Akkoyunlu hükümdarı. (YİNANÇ, 1989, s. 89) Rüstemi, Kuzey Afrika’da devlet. (SEVİM, 1988, s. 8)
Rüstemler, Bulgaristan’da yerleşim yeri. (ÇAVUŞ, 1990, s. 173)


Rüstemoğlu Akçaabat> Orta. Bayburt> Sancaktepe. Çarşıbaşı> Zeytinlik. Fındıklı> Arılı. İkizdere> Güneyce. Maçka> Kapıköy. Pazaryolu> Kümbettepe. Sürmene> Konak. Trabzon> Çömlekçi, Erdoğdu, Gülbaharhatun, Pelitli. Vakfıkebir> Yalıköy.


Rüstemağaoğlu Trabzon> Ortahisar.


Rüstempaşaoğlu Trabzon> Boztepe.


RÜŞENOĞLU Ruşeni, Vab sancağında yerleşim yeri. (KILIÇ, 1989, s. 299)
Çaykara> Ataköy. Trabzon> İskenderpaşa, Yenicuma.


Rüşenreisoğlu Trabzon> Ortahisar.


SAADETLİOĞLU “İmparatorluk döneminde albay ile korgeneral arasındaki yüksek rütbeli askerlere ve dengi makamlarda bulunan sivillere verilen unvan.” (ÇAĞBAYIR)
Saadetlioğlu Trabzon> Cumhuriyet, Çömlekçi, Ortahisar.


SAADETTİNOĞLU Saadettin, Türkmen aşireti. (AYHAN, 1999, s. 78)


Saadettinoğlu/ Sadettinoğlu Gümüşhane> A. Alıçlı, Canca, Çaltılı. Kelkit> Aşut, Dereyüzü, Karşıyaka, Özen. Köse> Örenşar. Şiran> Günyüzü. Torul> Gülaçar.


SAATÇIOĞLU Saatçı, Irak Türkmenlerinden. (SAATÇI, 1999, s. 299) Saat, Karakoyunluların oluşturan ön önemli oymak olan Sadların diğer adı. (SÜMER, 1993, s. 20) Saat, Avşar Türkmeni. (LEZİNA) Saatlü, 1450’li yıllarda Ankara sancağında Barak Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1917) Saat, 1500’lü yıllarda Adana livasında Avşar Türkmen taifesi. (SAKİN, 2010, s. 274)
Saatlı, Azerbaycan'da Revan hanlığında (BİLGE, 2015, s. 244) Saatlu, 1450’li yıllarda Konya sancağında Peçenek yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1103) Saatlı, Azerbaycan’da şehir (HÜSEYNOVA, 2011, s. 61) ve Saatler, Bulgaristan’da (Hasköy) yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 205)
Saatçioğlu Artvin> Okumuşlar. Fındıklı> Sümer. Trabzon> Çömlekçi, Gülbaharhatun.


SABANCIOĞLU Sabancılı, Maraş sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 638) Sabancı, 1450’li yıllarda Konya sancağında Kayı Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1917) Sabancı, iskânlarda adı geçen Yörük aşireti. (BAYAR, 1994, s. 97) Sabançı, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar boyu. (ADİLOĞLU, 2005, s. 210)


Sabanca, Tuna’da yerleşim yeri. (DRAGANOVA, 2006, s. 85)
Sabancıoğlu Akçaabat> Doğanköy.


SABAPOĞLU Sevap’tan. Dini içerikli ad.


Sabapoğlu Yusufeli> Demirdöven.


SABİHOĞLU Arapça sabih: Güzel, latif, şirin. (DEVELLİOĞLU)
Sabihoğlu Bayburt> Kavacık, Kırkpınar.


SABİTOĞLU Sabit: Olduğu yerde kalmak. (EYUBOĞLU, 1995)


Sabit, 1500’lü yıllarda Karaman’da (YILDIZ, 2010, s. 157) ve 1450’li yıllarda Maraş sancağında Yıva Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2301)
Sabitoğlu Ardanuç> A. Irmaklar, Aydın, Beratlı, Bulanık, Geçitli. Ardanuç> Gümüşhane, Peynirli, Sakarya, Yolüstü. Artvin> Fıstıklı, Kalburlu. Gümüşhane> Yağlıdere. İspir> Yeşilyurt. Trabzon> İskenderpaşa.


Sabitefendioğlu Şavşat> Söğütlü.


Sabithocaoğlu Yusufeli> Demirkent.


SABUNCUOĞLU Sabuncu, Türkmen oymağı. (HÜRMÜZLÜ, 2006, s. 167) Sabunçu, Irak Türkmeni. (SAATÇI, 1999, s. 299) Sabuncu, Edirne kazasında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 638)
Sabuncu, eskinin mesleği. (İNBAŞI, 2014)
Sabun/ Sabuncu, Türkçe coğrafi ad. (YURTSEVER, 1993, s. 120) Sabuncı, Batı Türkistan’da (AYDIN, 1989, s. 99);Sabuncu, Azerbaycan’da yaygın yerleşim yeri adı. (GEYBULLAYEV, 2009, s. 169) Sabuncu, Kütahya’da nahiye. (SEZEN, 2006, s. 424)


Sabunoğlu/ Sabuncuoğlu Derepazarı> Çalışkanlar. Kelkit> Büyükcami. Maçka> Çamlıdüz. Rize> Atmeydanı.


Sabunalioğlu Maçka> Köprüyanı.


SAÇAKLIOĞLU Saçaklu, 1450’li yıllarda Karaman ve Maraş sancaklarında Kınık ile Eymür Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1919)


Saçak Baba, Tahtacı Türkmenlerinin ziyaretgahı. (YÖRÜKÂN, 1998, s. 262)


Saçak, 1500’lü yıllarda Ankara’da yerleşim yeri. (EMEN, 2008, s. 97)


Saçaklıoğlu Çayeli> B. Taşhane.


SAÇOĞLU/ SACOĞLU Saçlı, Niğbolu sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 639) Saçlı, 1450’li yıllarda Hamid sancağında İğdir Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1919) Saçlı, Yörük iskânlarda adı geçen aşiret. (BAYAR, 1994, s. 97)
Sacoğlu, Müslümanlara Gürcülerin verdiği ad. (GÜMÜŞ, 2007, s. 34) “Sacoğulları, bir dönem Azerbaycan’a hakim olan sülale ve Sac, Avşin’in komutanı.” (ÖGEL, 1992, s. 5) Urduca saç: Doğru, dürüst. (EŞREF, 2012, s. 181)
Saclu, 1542’de Kefe’de yerleşim yeri. (ÖZTÜRK, 2000, s. 229)
Saçoğlu Çayeli> Şairler. Trabzon> Çarşı.


SADAKLIOĞLU Sadaklu, 1450’li yıllarda Adana sancağında Kızık Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1920)


Sadak: İçine ok ve yay konan kılıf.


Sadakoğlu, 1500’lü yıllarda Göynük’te iskân merkezi. (ASLANTÜRK, 2007, s. 76) Sadak, Kelkit’in köyü. (SAYLAN, 2012, s. 30) Sadak, 1500’lü yıllarda Bayburt’ta yerleşim yeri. (MİROĞLU, 1975, s. 82)
Sadaklıoğlu Of> Sulaklı.


SADIKOĞLU Sadıkoğlu/ Sadık, eski kayıtlarda Maraş, Aksaray, Kırşehir, Kayseri, Adana, Bozok, Alanya, Aydın, Konya, Çorum, Sivas, Kütahya, Haleb, Aksaray, Niğbolu, Niğde, Kocaeli, Bayburt, İzmir ve Ertuğrul sancaklarında konar-göçer Türkmen/ Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 639) Sadıklar/ Sadıklu, 1450’li yıllarda Aydın ve Adana sancaklarında çok yaygın Yıva Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1922)


Sadıklar, 1500’lü yıllarda Aydın (YAZICI, 2002, s. 184); Bulgaristan (ÇAVUŞ, 1990, s. 173); Sadık, 1450’li yıllarda Kütahya (HALAÇOĞLU, 2009, s. 180); Ilgın (SARIYAR, 2015, s. 59) ve Şiran’da yerleşim yeri. (SAYLAN, 2012, s. 31)


Sadıkoğlu Ardanuç> Güleş, Harmanlı, Ovacık, Peynirli. Arhavi> A. Hacılar. Artvin> Kalburlu, Orta, Tütüncüler. Bayburt> Aslandede, Karşıgeçit, Kırkpınar, Ozansu, Veysel. Beşikdüzü> Gürgenli. Çamlıhemşin> Ülkü. Çayeli> Hassadık. Demirözü> Çatalçeşme, Demirözü, Elmalı. Gümüşhane> Mescitli. Hopa> Esenkıyı. İkizdere> Tozköy. İspir> Ulutaş. İyidere> Yalıköy. Kelkit> Akdağ, Çimenli, Gümüşgöze, Öbektaş. Of> Eskipazar, Ovacık. Rize> Camidağı, Dörtyol, Elmalı, Kale, Köprülü, Sütlüce. Şavşat> Pınarlı. Şiran> Telme. Tonya> Büyük. Trabzon> Boztepe, Çağlayan, Çömlekçi, Gazipaşa, Ortahisar. Vakfıkebir> Güneysu.
Sadıkefeoğlu Güneysu> Adacami, Yenicami.


SADİOĞLU Sadi, Adana ve Haleb sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 640) Sadi, 1450’li yıllarda Kırşehir sancağında Varsak Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1923)


Sadı, tarihi Türk kişi adı. (ATALAY, 1936) Arapça sadi: Kutlu, uğurlu. (ÇAĞBAYIR)
Sadi, Bulgaristan vilayetinde yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 136) Sadibey, 1450’li yıllarda Kastamonu Sancağında mahalle. (TOSUNOĞLU, 1993, s. 384)


Sadioğlu Çarşıbaşı> Kerem. Şavşat> Akdamla.


SADOĞLU/ SATOĞLU/ SADOOĞLU Sadlu, Türk boyu. (KAFKASYALI, 2010, s. 100) Sad’lu, Karakoyunluların en önemli kabilelerinden biri. (ÖGEL, 1992, s. 19) Sadlu, Karakoyunluları oluşumunu sağlayan başındaki oymak. (SÜMER, 1993, s. 20) Sad, 1500’lü yıllarda Kayseri’de Türkmen taifesi. (SAKİN, 2010, s. 274)


Sat, Türk boyu. (LEZİNA)
Sado, kökü Sad’dır. Sad, Salgur Atabeylerinden. (İNGENÇ, 2010, s. 251) Arapça sad: Kutluluk, Uğur, uğurlu. (DEVELLİOĞLU) Moğolca sad: Nöbetçi. (LESSING) Sat: Yalnız başına, tek. (ÇAĞBAYIR)


Sat, Nahcivan’da mahalle. (ÖZKAN, 2012, s. 122)


Sadoğlu/ Satoğlu/Sadooğlu Bayburt> Veysel, Zahit. Çaykara> Eğridere. Pazar> Sivrikale, Yeşilköy.
Sadobeyoğlu Kelkit> Eskiyol.


SADULLAHOĞLU Sadullah Beyler, Irak Türkmenlerinden. (SAATÇI, 1999, s. 299) Sadullahoğlu, 1450’li yıllarda Kayseri sancağında Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1923)


Sadullahoğlu Araklı> Kayaiçi. Ardanuç> Geçitli. Bayburt> Çorak, Kırkpınar, Tuzcuzade. Çaykara> Taşkıran. Demirözü> Çağıllı. Gümüşhane> Akpınar, Çalık, Gökdere, Hacıemin, Söğütağıl, Süleymaniye. İspir> Karakarmış. Kelkit> Ünlüpınar. Köse> Salyazı. Of> Kavakpınar. Pazaryolu> Büyükdere, Korkut, Köşeyolu. Şiran> Mertekli, Örenkale. Trabzon> Çağlayan, Gazipaşa, Ortahisar. Yusufeli> Bahçeli, Öğdem, Yokuşlu.


SAFİOĞLU Safi, Tokat ve Niğde sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 640) Safioğlu, 1450’li yıllarda Çorum sancağında Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1923)
Safilu, 1450’li yıllarda Aydın sancağında yerleşim yeri. (SARIKAYA, 2014, s. 71)


Safioğlu Akçaabat> Mersin. Bayburt> Kırkpınar. Çayeli> Yaka-Yalı. Çaykara> Karaçam. Gümüşhane> Bahçecik, Süleymaniye. Şalpazarı> Üzümözü. Trabzon> Gülbaharhatun.


Safiyasoğlu Çarşıbaşı> Kavaklı. Safi İlyas’tan.
Safiyezoğlu Akçaabat> Mersin. Safi zade’den.


SAFOĞLU Saf: Kötülük düşünmeyen, iyi niyetli, art düşüncesiz kişi. (ÇAĞBAYIR)


Safoğlu Çayeli> Güzeltepe. Of> Aksaray. Rize> Camidağı.


SAFUROĞLU Safıre, 1500’lü yıllarda Musul sancağında adı değişik olaylara karışan Türkmen aşireti. (GÜNDÜZ, 2003, s. 130) Safuk, Türkmen oymağı. (HÜRMÜZLÜ, 2006, s. 147)


Arapça safir: Yolcu. (ÇAĞBAYIR) Safir, Gagauz Türklerinde soy ad. (CEBECİ, 2008, s. 71)


Safirbay, Doğu Türkistan’da devlet. (YILDIRIM, 2013, s. 76)


Safuroğlu Yusufeli> Bostancı.


SAĞIRHASANOĞLU Balıkesir sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 640)
Sağırhasanoğlu Trabzon> Gülbaharhatun.


SAĞIROĞLU Sağıroğlu/ Sağırlı, Ordu ve Bozok sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 640) Sağırlar, 1450’li yıllarda Kütahya sancağında Yazır Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1924) Sağırlu, 1220’li yıllarda Menteşe yöresinde konar-göçer, Yörük/ Türkmen taifesi. (YAKUPOĞLU, 2012, s. 358) Sağırlı, 1690’lı yıllarda zorunlu iskâna tabi tutulan oymak. (ORHONLU, 1963, s. 64)


Eski Türklerde sağır: Hanların halk ile beraber yaptığı sürgün avı. (DONUK, 1988, s. 103)
Sağırlar, 1450’li yıllarda Saruhan’da Karkın Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2221) Sağırlar, Candaroğlu yöresinde Türkçe iskân birimi. (ÇEVİK, 2012, s. 356)
Sağıroğlu Akçaabat> Akçakale, Uçarsu. Araklı> Araklı, Aytaş, Kalecik, Taşgeçit, Yolgören. Ardanuç> Aydın. Arhavi> Cumhuriyet. Arsin> Başdurak, Yeşilce. Aydıntepe> Aydıntepe, Gümüşdamla. Bayburt> Kitre, Örence, Zahit. Borçka> Muratlı. Çaykara> Soğanlı. Demirözü> Çakırözü, Güneşli. Düzköy> Alazlı. Fındıklı> Çağlayan, Yeni. Gümüşhane> Ballıca, Yeşildere, Y. Alıçlı. Güneysu> Ulucami. İkizdere> Demirkapı, Dereköy. İspir> Merkez. Kelkit> Bulak. Köse> Kayadibi, Merkez. Kürtün> Kızılcatam. Maçka> Kutlugün, Çağlayan, Temelli. Pazaryolu> Meşebaşı. Rize> Çarşı, Fatih, Fener, Tuğlalı, Yeniköy, Yolüstü. Şiran> Çanakçı. Torul> Yalınkavak. Trabzon> Akoluk, Gülbaharhatun, İskenderpaşa, Kutlugün, Ortahisar, Yalı, Yalıncak. Vakfıkebir> İlyaslı, Sinanlı. Yomra> Çamlıca. Yusufeli> Bademkaya, Balcılı, Esendal, Kılıçkaya, Yaylalar.


Sağır ile bağlantılı diğer sülaleler:
Sağırahmetoğlu Bayburt> Çalıdere.


Sağıralioğlu Torul> Soğuksu. Trabzon> Çarşı, Ortahisar.
Sağırmahmutoğlu Bayburt> Zahit.


Sağırhüseyinoğlu Yusufeli> Altıparmak.


Sağırtahiroğlu Şavşat> Meşeli.


SAĞMEROĞLU Sağ-Ömer’den.
Sağmeroğlu Trabzon> Pazarkapı.


SAHANCIOĞLU Sağancılı, Türkmen oymağı. (LEZİNA) Sağancılı, Bursa sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 142)
Sahanlı, Balkanlarda yerleşim yeri. (AYDIN, 1992, s. 149)
Sahancıoğlu Trabzon> Hızırbey.


SAHOOĞLU Sahou, Ensari Türkmeni kolu. (LEZİNA)
Sahor, Ohri sancağında yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 367)
Sahooğlu Bayburt> Saruhan.


SAHTAROĞLU Sohta’dan bozma olabilecek kelime.
Sahtaroğlu Tonya> İskenderli.


SAHTİYANOĞLU Sathiyan, Küşne Türkmen oymağı. (ATEŞ, 2010, s. 38)


Dericilik işi yapan. Eskinin mesleği. “Türkler deri işçiliğini çok iyi bilirler ve bu konudaki becerileri bütün halklardan üstündür.” (SCHWEIGGER, 2004, s. 146)
Sahtiyanoğlu Araklı> Aytaş. Sürmene> Yeniay.


SAİPOĞLU Sahibler, 1530 yılında Ankara’da Türkmen oymağı. (KAYA, 2000, s. 25)


Arapça saib: Serbest, başıboş. (ÇAĞBAYIR)
Saib, 1500’lü yıllarda Erzincan’da yerleşim yeri. (MİROĞLU, 1990, s. 88)
Saipoğlu Gümüşhane> Arduç.


SAİTOĞLU Said, Konya’da Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 641) Said, 1450’li yıllarda Adana sancağında Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1925) Said, 1500’lü yıllarda Rakka’da iskân edilen aşiret. (ÇELİKDEMİR, 1995, s. 117)


Said, 1450’li yıllarda Urfa sancağında Salur Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1247)


Saitoğlu/ Sayitoğlu Ardanuç> A. Irmaklar, Aydın, İncilli, Ovacık. Ardeşen> Müftü. Arhavi> Dülgerli, Kireçlik. Artvin> A. Maden, Ortaköy, Tütüncüler. Aydıntepe. Bayburt> Kitre. Çaykara> Koldere. Derepazarı> Fıçıcılar. Fındıklı> Çağlayan. Gümüşhane> Süleymaniye, Yeşildere. Hayrat> Geçitli. Hopa> Sundura. İspir> Numanpaşa. Kelkit> Sadak, Sökmen. Of> Kavakpınar, Sıraağaç. Rize> Kaplıca. Sürmene> Soğuksu. Şavşat> Kocabey, Küplüce, Yaşar. Şiran> Çevrepınar, Gökçeler. Trabzon> Pazarkapı. Yusufeli> Balalan, Erenköy, Yağcılar, Yarbaşı.


Saitalioğlu Hayrat> Dağönü.


Saitbeyoğlu Ardanuç> Tütünlü.


Sayitefendioğlu Artvin> Ortaköy.


SAKALOĞLU/ SAKALLIOĞLU Sakallar, eski kayıtlarda Adana, Maraş, Rakka, Hama, Kıbrıs, Biga ve Konya sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 641) Sakallı, 1450’li yıllarda Karaman, Maraş, Konya ve Adana sancaklarında yaygın Yüreğir, Bayındır ile Alayundlu Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1927) Sakaloğlu, 1500’lü yıllarda Maraş livasında Yörük taifesi. (SAKİN, 2010, s. 275) Sakallu, 1700’lü yıllarda eşkıyalık olaylarına karışan Türkmen aşireti. (TATAR, 2005, s. 208) Sakallı, 1690’lı yıllarda zorunlu iskâna tabi tutulan oymak. (ORHONLU, 1963, s. 75)


Sakal, Kıpçak başbuğu. (GÜLENSOY, 2015, s. 214)


Sakal, Osmanlı döneminde Kırım’da kaza.


Sakaloğlu/ Sakallıoğlu Akçaabat> Akçakale, Salacık. Çaykara> Ataköy, Çambaşı. Hayrat> Balaban, Dağönü. İspir> Akgüney. Of> Bölümlü, Cumhuriyet. Rize> Muradiye. Şalpazarı> Düzköy, Kireç. Trabzon> Beşirli.


Sakallımehmetoğlu Of> Yıldız.


SAKAOĞLU Saka, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkarlarda bir boy. (ADİLOĞLU, 2005, s. 210) Sakalar, 1450’li yıllarda Kütahya sancağında yaygın Salur Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1926)


Sakaların sınırı Karadeniz’e kadar uzanmıştır ve tarih içinde Anadolu’ya gelip yerleşmişlerdir. M. Ö. 400’de Trabzon’a yakın bir yerde yaşarlardı. (N. Demir, 2005, Orta ve Doğu Kar. Böl. Tarihi, s. 17)


Saka: Yeniçeri ocağının su ihtiyacını temin edenlere denirdi. (PAKALIN, c. III s. 96) Saka, II. Murat zamanında tımar verilen sınıf. (ALTUĞ, 2010, s. 223) DLT’te saka: Dağ yamacı. Kıpçakça saka: Saka kuşu. (TOPARLI) Saka, 1500’lü yıllarda Gagauz Türklerinde yaygın soy ad. (CEBECİ, 2008, s. 59)


Sakalar, 1500’lü yıllarda Manisa’da (EMECEN, 2013, s. 49) ve 1450’li yıllarda Aksaray sancağında Türkmen yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2457)


Sakaoğlu Akçaabat> Akçakale, Akçaköy, Dürbinar, Mersin, Orta, Salacık. Araklı> Özgen, Yiğitözü. Aydıntepe> Akbulut. Bayburt> Alapelit, Kırkpınar, Mutlu. Çarşıbaşı> Kavaklı, Küçükköy. Çaykara> Taşören. Demirözü> Işıkova. Derepazarı> Maltepe. Düzköy> Çiğdemli. Gümüşhane> Dumanlı, Pehlivantaş. Hayrat> Göksel. Hemşin> Ortaköy. Kelkit> Çömlekçi. Köprübaşı> Beşköy. Rize> Azaklıhoca. Sürmene> Çimenli, Yeniay. Trabzon> Boztepe, Cumhuriyet, Çimenli, Çömlekçi, Erdoğdu, Esentepe, Gülbaharhatun, İncesu, Pazarkapı, Yalı, Yenicuma, Yeşilbük. Vakfıkebir> Köprücek, Rıdvanlı, Yalıköy. Yomra> Taşdelen. Yusufeli> Esendal.
Sakaalemdaroğlu Bayburt> Alapelit.


SAKAROĞLU Sakar, eski kayıtlarda Adana sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 642) Sakar, 1450’li yıllarda Kütahya sancağında Salur Türkmeni oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1930)
Sakar, Saka Türkleriyle bağlantılı ad olup korur, kollar anlamındadır. (CEVİZOĞLU, 1991, s. 81) Kıpçakça sakar: Alnında bir parça aklık olan at. (TOPARLI)
Sakar, 1450’li yıllarda Saruhan sancağında yerleşim yeri. (ÇİÇEK, 2011, s. 312)


Sakaroğlu Pazar> Kirazlık. Yomra> Kaşüstü.


SAKIOĞLU/ SAKİOĞLU Sakı, Ensari Türkmeni oymağı. (ATANIYAZOV, 2005, s. 292) Sakı, Irak Türkmeni. (SAATÇI, 1999, s. 299) Sakılu, 1450’li yıllarda Ankara sancağında yaygın Çunkar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1931) Sakılı, iskânlarda adı geçen Bozulus Türkmeni taifesi. (HALAÇOĞLU, 1997, s. 72)


Saki, Alevilerdeki ikrar ayininde görevli olan. (YÖRÜKÂN, 2002, s. 72) Moğolca saki: Korumak, gözetmek, nöbet tutmak. (LESSING)
Sakioğlu/ Sakıoğlu Güneysu> Küçükcami. Kelkit> Kozoğlu. Rize> Engindere. Şavşat> Cevizli, Kireçli. Trabzon> Akoluk, Çağlayan, Kozluca, Sevimli, Yalı.


SAKIZOĞLU Sakız, Saka Türkleriyle bağlantılı ad. (CEVİZOĞLU, 1991, s. 81) Sakız, 1450’li yıllarda Çankırı sancağında Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1931)
Midillioğlu, Giritlioğlu, Sisamoğlu gibi Sakız adasından gelenler.


Sakızoğlu Trabzon> Pazarkapı.


SAKİLOĞLU Sakılı, Türkmeni oymağı.
Moğolca sakil: Adak. (LESSING) Arapça sakil: Kaba, ağır. (DEVELLİOĞLU)


Sakiloğlu Araklı> Araklı.


SAKİNOĞLU Kıpçakça sakin: Rahat, huzur içinde bulunan. (TOPARLI)


Sakine, 1500’lü yıllarda Karaman vilayetinde yerleşim yeri. (YILDIZ, 2010, s. 198)
Sakinoğlu Demirözü> Yazıbaşı. Pazar> Başköy, Güneyköy.


SAKMALOĞLU Sağmal, Avşar Türkmeni. (UÇAKCI, 2013, s. 237)


Sakmaloğlu Pazar> Handağı.


SAKOĞLU Sak, Türklerin kadim dönemdeki ataları. (ZEKİYEV, 2007, s. 61) Sak, İskitlerin diğer adı. (ABEŞİ, 2001, s. 49) Bazı Türk boylarının ve Türkmenlerin atası olan Saklar, milattan önce çok sayıda göçebe boyların birleşmesiyle meydana gelmiş bir topluluktur. (ATANİYAZOV, 2005, s. 239) Sak, Türkmen kolu. (GÜLTEN, 2008, s. 177) Sakçı, 1500’lü yıllarda Maraş livasında Yörük taifesi. (SAKİN, 2010, s. 275)
“Saklar, Kafkasya’ya M. Ö. VII. yy. ’da gelmişlerdir. Sakların en büyük hükümdarı İranlıların Efrasiyab dedikleri Alp Er Tunga’dır.” (HÜSEYNOVA, 2011, s. 21)
Saklar, Nahcıvan tarihinde derin iz bırakmış, Azerbaycan halkının etnik yapısında önemli rol oynamış ve boy adlarını ülkenin çeşitli coğrafi yer adlarında korumuşlardır. (ÖZKAN, 2012, s. 53)


Sak, Kazan Türklerinin önde gelen kişilerinden. (TOGAN, 1981, s. 403) Eski Uygurca sak: Özenli, itinalı, dikkatli. (CAFEROĞLU, 2011) Eski Türkçe sak: Dikkatli. (GABAİN, 1988) Türkçe sak: İhtiyatlı. (LAYPANOV, 2008, s. 104) Eski Türkçe sakçı: Muhafız. (NUR, 1972, s. 58) Çağatayca sakçı: Bekçi. (ERBAY, 2008) Eski Türklerde sakçı: Bekçi. (ŞEN, 2007, s. 272) Moğolca sed: Nöbetçi. (LESSING) Kırgızca sak: Tetikte bulunan. (YUDAHİN) Malkar Kıpçakçasında sak: Dikkatli, tedbirli. (TOPAL, 2005) Kafkas Kumuk Türklerinde sak: İhtiyatlı, dikkatli. (PEKACAR, 2011) Altay Türklerinde sakçı: Koruyucu, bekçi. (NASKALİ) Kafkas Kıpçakçasında sak: Dikkatli, tedbirli. (TOPAL, 2005) Sak, 1500’lü yıllarda Gagauz Türklerinde soy ad. (CEBECİ, 2008, s. 60)
Sak, Kırım’da (DOĞRU, 1987, s. 94); Sakçı, 1500’lü yıllarda Bozok sancağında (KOÇ, 1988, s. 138); Bitlis sancağında (KILIÇ, 1989, s. 311) ve Sakçılar, 1450’li yıllarda Aydın sancağında Yıva Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 39)


Sakoğlu Çamlıhemşin> Şenyuva. Çayeli> Kesmetaş. Çaykara> Kabataş. Hayrat> Cumhuriyet, Meydanlı. Hemşin> Ortaköy, Yeniköy. Hopa> Başköy. Of> Çaltılı. Rize> Taşlık.


Sakuroğlu Çayeli> Aşıklar.


Sak-ur: Sakoğlu. DLT’te urı: Erkek evlat. Eski Uygurca urı: Oğul. (CAFEROĞLU, 2011, s. 266)


Sak’yanınoğlu İkizdere> Gölyayla.


SALAÇORLUOĞLU İspir’in köyü. Gelinen yer.


Salaçorluoğlu İspir> Çayırözü, Öztoprak, Yeşilyurt.


SALAHOROĞLU Salah-or. Salah, İran’da Türkmen boyu. (KAFKASYALI, 2011, s. 82) Salah, Dulkadirli Türkmeni. (UÇAKCI, 2013, s. 122) Salahlı, zorunlu iskâna tabi tutulan oymaklardan. (ORHONLU, 1963, s. 67) Kıpçakça or: Oğul. (AKYOL, 1919, s. 121) Salahor: Türkmenoğlu.


Salahoroğlu Trabzon> Esentepe, Yalı.


SALANTUROĞLU Salan-tur: Salanoğlu. Çok Türkçe ağızlarda urı: Oğul. Salan, Türkmen oymağı. (LEZİNA) Salanda, 1500’lü yıllarda Maraş sancağında Karamanlu Türkmeni taifesi. (SAKİN, 2010, s. 275)
Salan-tor. Tor, tur’dan. (ÇAĞBAYIR) Salantur/ Salantor: Türkmenoğlu.


Salanturoğlu/Salantoroğlu Gümüşhane> Aktutan, Hasanbey, Karşıyaka. Trabzon> Gülbaharhatun, Yenicuma.


SALATOĞLU Salat, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar kabilesi. (ADİLOĞLU, 2005, s. 145)


Salat, Karahanlı Devletinde (KARAYEV, 2008, s. 157) ve Suriye vilayetinde yerleşim yeri. (SEZEN, 2006)


Salatoğlu Pazar> Handağı.


SALCIOĞLU Sal, Hunlara ait eski Türk etnoslarından biridir. (HÜSEYNOVA, 2011, s. 25) Salcı, Kerkük, Bağdad, Erbil sancaklarında Türkmen taifesi ve Sal, aynı yıllarda Maraş ile Malatya’da Yörük cemaati. (TÜRKAY, 1979, s. 142, 642)
Eski Türklerde salçı: Aşçı. (ŞEN, 2007, s. 99) Sal, Selçuk adının orijinali. (TURAN, 2012, s. 19) Sal: Cemlerde tarikata girme yolu. (YÖRÜKÂN, 1998, s. 170)
Salcıoğlu Kürtün> Süme. Rize> Müftü.


Salburoğlu Rize> Kocatepe.


Sal-bur: Saloğlu. (Bk. –urı eki)


SALEHOĞLU Belki Salah’tan. Salahlar, 1450’li yıllarda Teke sancağında Teke Türkmeni. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1932)
Arapça salah: Dine olan bağlılık. (DEVELLİOĞLU)
Salehoğlu Kelkit> Özen.


SALGIOĞLU Salgılar, Türk boyu. (LEZİNA)
Salgır, Kırım’da yer adı. (DOĞRU, 1987, s. 94)


Salgıoğlu Trabzon> Gülbaharhatun.


SALIKOĞLU Salık, Teke Türkmeni oymağı. (İLLİYEV, 2010, s. 18) Salık, Karakalpak Türkleri ile Teke Türkmen boyunun kabilesi. (LEZİNA)


Salık, değişik ülkelerde bu sülaleye rastlanılmaktadır ve kökeni çok eski olup Hun kavmine kadar uzanır. (ATANIYAZOV, 2005, s. 242) Salik: Tarikata giren. Kıpçakça salık: Salınmış. (TOPARLI) Salık, Kazak Türklerinde kişi adı. (JANUZAQOV, 2003, s. 58)


Salık, Osmanlı dönemi Kafkasya’da Ereş eyaleti sancağı. (BİLGE, 2015, s. 573) Salık, Kırım’da eski Türk köyü (KARAÖRS,1993, s. 692) ve 1450’li yıllarda Adana sancağında Yıva Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1495) Salık, Hatay’da köy. (TMYK, 1946, s. 1224)


Salıkoğlu Bayburt> Karşıgeçit. Çaykara> Yeşilalan. Şavşat> Y. Koyunlu.


SALİHOĞLU Salihler, eski kayıtlarda Saruhan, Aydın, Tarsus, Edirne, Kütahya, Niğbolu, Arapgir, Niğde ve Çirmen sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 643) Salih/ Salihler/ Salihlü, 1450’li yıllarda Karaman, Urfa, Ankara, Hamid ve Tarsus sancaklarında yaygın Karkın, Salur ile Barak Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1935) Salihoğlu, iskânlarda adı geçen Türkmen aşireti. (BAYAR, 1994, s. 111)


Salihler, Bulgaristan (ÇAVUŞ, 1990, s. 173) ve Salih, 1450’li yıllarda Türkmen boylarının yaygın yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2699)


Salihoğlu Akçaabat> Akçakale, Çamlıca, Darıca, Eskiköy, Fıstıklı, Kuruçam, Mersin, Yeni. Araklı> Çiftepınar, Erenler, Halilli, Kayaiçi, Köprüüstü, Yüceyurt. Ardanuç> Aydın, Bereket, Bulanık, Konaklı, Ovacık, Sakarya, Torbalı, Tosunlu, Tütünlü, Zekeriya. Ardeşen> Armağan, Bayırcık, Işıklı, Köprüköy, Seslikaya, Yeni. Arhavi> Musazade, Ulaş. Artvin> Derinköy, Erenler, Kalburlu, Orta, Ortaköy, Oruçlu, Sarıbudak. Aydıntepe> Dumlu, Günbuldu. Bayburt> Adabaşı, Alıçlık, Arpalı, Balca, Çorak, Helva, Ozansu, Şeyhhayran, Şingah, Zahit. Beşikdüzü> Akkese, Hünerli, Takazlı. Borçka> Kaynarca. Çamlıhemşin> Meydan, Yaylaköy. Çarşıbaşı> Kadıköy. Çayeli> Demirhisar, Eskipazar, Sırt, Yenice, Yenihisar, Yeşiltepe. Çaykara> Ataköy, Kabataş, Uzungöl, Yaylaönü, Yeşilalan. Demirözü> Çiftetaş, Elmalı, Eymür, Kalecik. Derepazarı> Bürücek, Fıçıcılar, Subaşı. Dernekpazarı> Akköse. Düzköy> Çal, Taşocağı, Yerlice. Fındıklı> Aksu, Çağlayan, Fındıklı, Meyvalı, Tepecik. Gümüşhane> Akçahisar, Çamlı, Dörtkonak, Kaleköy, Karamustafa, Karşıyaka, Kızılca, Kurtoğlu, Yaydemir, Yeniköy. Hopa> Çamlı, Sugören, Sundura, Yeşilköy, Yoldere. İkizdere> Eskice. Kelkit> Balıklı, Karaçayır, Sadak, Yenice, Yolçatı. Köse> Gökçeköy. Maçka> Akarsu, Kiremitli, Taşalan. Murgul> Korucular. Of> Bayırca, Bölümlü, Yemişalan. Pazar> Akbucak. Pazaryolu> Akçukur, Kozlu, Köşeyolu. Rize> Alipaşa, Değirmendere, Müftü, Sütlüce. Sürmene> Çimenli, Konak, Yeniay. Şalpazarı> Üzümözü. Şavşat> Armutlu, Arpalı, Cevizli, Hanlı, Kirazlı, Kireçli, Küplüce, Savaş, Yavuzköy, Y. Koyunlu. Tonya> Çamlı, Karaağaçlı. Torul> Alınyayla, Çamlıca, Köstere. Trabzon> Çağlayan, Erdoğdu, Gazipaşa, Gürbulak, İnönü, Ortahisar, Yenicuma. Vakfıkebir> Açıkalan, Akköy, Ballı, İlyaslı, Ortaköy, Rıdvanlı, Sekmenli, Yaylacık. Yusufeli> Altıparmak, Bıçakçılar, Çamlıca, Çıralı, Demirkent, Esendal, Evren, İşhan, Kınalıçam, Kirazalan, Kömürlü.


Salih ile bağlantılı sülaleler:


Salihağaoğlu Demirözü> Işıkova, Şirin. Yusufeli> Altıparmak.


Salihalemdaroğlu Arhavi> Dülgerli.


Salihbaşoğlu Çaykara> Baltacılı.


Salihbayraktaroğlu Artvin> Ahlat.


Salihbeyoğlu Trabzon> Gülbaharhatun.
Salihcebioğlu (Bk. Çepnioğlu)
Salihçavuşoğlu Maçka> Ormaniçi.
Salihçepoğlu (Bk. Çepnioğlu)


Salihefendioğlu Bayburt> Şingah, Uzungazi. Çaykara> Köknar. Dernekpazarı> Kondu. Torul> İnkılap.


Salihpaşaoğlu Yusufeli> Kirazalan.


Salihreisoğlu Ardeşen> Yeni.


Salihustaoğlu Bayburt> Arpalı. Trabzon> Gazipaşa. Yusufeli> Kılıçkaya.


SALİMOĞLU Salim, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar kabilesi. (ADİLOĞLU, 2005, s. 150) Salimler, 1450’li yıllarda Hamid sancağında Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1936)


Salim, 1500’lü yıllarda Şam eyaletinde yerleşim yeri. (ÖKSÜZ, 2016, s. 92)
Salimoğlu Arsin> Dilek, Işıklı. Gümüşhane> Mescitli. Torul> Zigana. Trabzon> Yalı.


SALİNOĞLU Salini, 1500’lü yıllarda Akşehir sancağında Türkmen oymağı. (YILDIZ, 2010, s. 209)


Salinci, 1500’lü yılı başlarında Siverek Sancağında yerleşim yeri. (ERPOLAT, 1994, s. 16)


Salinoğlu Pazar> Subaşı.


SALKIOĞLU EAT salkı: Salma vergisi. (ÇAĞBAYIR) Vergi toplayıcı. Moğolca salki: Yel, rüzgâr. (LESSING)


Salkıoğlu Araklı> Gülyurdu.


SALKUMOĞLU EAT salkum: Serin rüzgar. (ÇAĞBAYIR)
Salkuma, 1500’lü yıllarda Kayseri’de yerleşim yeri. (İNBAŞI, 1992, s. 88) Gelinen yer.
Salkumoğlu Trabzon> Erdoğdu.


SALLAVİOĞLU Salla-vi. Dini içerikli ad.


Sallavioğlu Bayburt> Şeyhhayran.


SALMANOĞLU Salman, eski kayıtlarda Haleb, Rakka, Kilis, Bozok, Niğde, Kırşehir, Kastamonu, Sivas, Danışmendlü, İçel ve Aksaray sancaklarında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 644) Salmanlu, 1450’li yıllarda Kayseri sancağında Karkın Türkmeni/ Yörük cemaati. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 135) Salman, Türkmen taifesinden olup iskânlarda adı geçen aşiretlerden. (BAYAR, 1994, s. 97) Salmanlu Avşarı, 1690’lı yıllarda eşkıyalık olaylarına karışan oymak. (TATAR, 2005, s. 142) Salmanlu, Rumeli’de Yörük cemaati. (AYHAN, 2013, s. 503)
Salman Şah, Kırım beylerinden. (ÖZTÜRK, 2004, s. 402) Türkçede salman: Hür. (ATALAY, 1936)


Salman, Rumeli’de (Pazarcık); Varna’da, Silistre’de (AYHAN, 2013, s. 208, 429, 483) ve Tuna’da yerleşim yeri. (DRAGANOVA, 2006, s. 80) Salmanlı, Ankara ile Yozgat vilayetlerinde nahiye. (SEZEN, 2006)
Salmanoğlu Sürmene> Çarşı, Çimenli. Şavşat> Pınarlı. Vakfıkebir> İlyaslı.


Salmankaşluoğlu Aydıntepe> Çatıksu.


SALMAOĞLU Çin kaynaklarına göre eski Uygurların Yenigün (Nevruz) şölenlerinde at üstünde oynanan Salma Taslas Dansı, Horto Dansı, Oglak Tartis Dansı ve hayvan kıyafetinde maskeli danslar… (Makale, Nuraniye ve Erkin Ekrem, Hacettepe Üniversitesi, Tarih bölümü) Folklorik ad.


Türkçeden Bulgarcaya geçen salma: Başıboş gezen. (BELLETEN, sayı 211, 1990, s. 555)


Salmaoğlu Bayburt> Sancaktepe.


SALTAOĞLU Türkmen kadınlarının üçetek üzerine salta giyerlerdi. (YÖRÜKÂN, 2002, s. 221) Dokumacılık mesleği ile bağlantılı ad.


Saltaoğlu Araklı> Yeşilköy. İyidere> Çanakçeşme. Trabzon> Boztepe, Ortahisar.


SALTOĞLU EAT salt: Yalnız. (ÇAĞBAYIR) Kazak Türkçesinde salt: Örf, adet. (KENESBAYOĞLU)
Saltlar, Kırım’da yer adı. (DOĞRU, 1987, s. 94)


Saltoğlu Akçaabat> Orta. Hayrat> Pazarönü. Tonya> Kaleönü, Melikşah. Trabzon> Gazipaşa, Yenicuma. Yusufeli> Bıçakçılar.


SALUNKAHLIOĞLU Salun-Kah. Salun, Türklerde unvan. (GÜL, 2013, s. 292) Farsça gah: Sonuna geldiği isimlere yer isimleri veren son ek. Unvanlı yeri.


Sallunkahlıoğlu Trabzon> Çarşı


SALUROĞLU Salur, 24 Oğuz boyundan biri. Salur, 1450’li yıllarda yaygın Türkmen kabilesi.


Salur, Eski Türk adı olup “Kılıçlı” anlamındadır. (BAHADIR HAN, 2009, s. 33)


Saluroğlu Rize> Yolüstü.


SAMAROĞLU Samar, Türk boyu. (LEZİNA) Samarlar, 1450’li yıllarda Kütahya sancağında Yörük cemaati. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1946)


Samar, tarihi Türk kişi adı. (ATALAY, 1936)


Samar, Horasan civarında yerleşim yeri. (ORHAN, 2007, s. 130) Samara, Volga nehrine yakın şehir. (GÜNDÜZ, 2014, s. 202) Samar nehri ve civarı Peçenek yerleşim yeri. (KURAT, 1937, s. 39)
Samaroğlu Kalkandere> Yokuşlu. Tonya> Turali.


Samaruksalıoğlu Trabzon> İskenderpaşa.


SAMASOĞLU Kıpçakça samas-: Aksilik etmek, ısrar etmek. (TOPARLI)


Samaş, Kırım’da eski Türk yerleşim yeri. (KARAÖRS,1993, s. 693)
Samasoğlu Beşikdüzü> Beşikdüzü.


Samastioğlu Düzköy> Çal, Yeni.


SAMATOĞLU/ SAMETOĞLU Samat, Türk boyu. (LEZİNA) Samat, Karakalpak Türklerinden. (ÇALIŞKAN, 2001, s. 22) Samadlu, 1450’li yıllarda Ankara sancağında Barak Türkmeni. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1945) Samedoğlu, eski kayıtlarda Kütahya, Adana ve Maraş sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 645) Samed, 1500’lü yıllarda Maraş livasında Karamanlu Türkmeni. (SAKİN, 2010, s. 277)
Samat, Karay Türklerinde soy ad. (ALTINKAYNAK, 2006, s. 137) Arapça samed: Ulu, pek yüksek.


Samatlar, Kastamonu sancağında nahiye merkezi. (SEZEN, 2006) Samet, Dobruca’da (BÜYÜKBAŞ, 2006, s. 125) ve Semed, 1500’lü yıllarda Bayburt’ta yerleşim yeri. (MİROĞLU, 1975, s. 101)


Samatoğlu Maçka> Esiroğlu.
Sametoğlu Arsin> Harmanlı. Şavşat> Yeniköy.


SAMİLOĞLU (BK. Şamiloğlu)


Samiloğlu Arhavi> A Şahinler, Kale.


SAMİOĞLU Sami, Türk kabilesi. (LEZİNA)


Arapça sami: Yüksek, yüce. (DEVELLİOĞLU)
Sami, Fergana’da (ORHAN, 2007, s. 104);1500’lü yıllarda Çermik sancağında (GÜNDÜZ, 1993, s. 116);1700’lü yıllarda Karaman’da (CEVGER, 2012, s. 245) ve 1450’li yıllarda Maraş sancağında Salur Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2218)
Samioğlu Araklı> Kayacık. Demirözü> Karayaşmak. İspir> Bostancı. Şavşat> Arpalı.


SAMUROĞLU Samur, Salur Türkmen boyunun diğer bir adı. (İLLİYEV, 2010, s. 102) Samurlar, Anadolu’da Türkmen oymağı. (SAKİN, 2010, s. 383) Samurlular, Lezgilerin diğer bir adı. (BİLGE, 2015, s. 14)


Samur, Kafkasya’da Abazaların (BUTBAY, 2007, s. 105) ve Azerbaycan'da Gence hanlığının yerleşim yeri ve Kafkasya'da konuşulan dillerden biri. (BİLGE, 2015, s. 243, 9)


Samuroğlu Vakfıkebir> Güney. Şebinkarahisar’da. (KIVRIM, 2015)


SAMSEOĞLU Samsad, Maraş sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 645)


Samsa, tarihi Türk kişi adı. (ATALAY, 1936) Moğolca samsa: Saban demiri. (LESSING)


Samsı, Türkçe coğrafi adlardan. (YURTSEVER, 1993, s. 121)


Samseoğlu Pazar> Şehitlik.


SANANÇIOĞLU Kökü sanan olan sözcük. Kıpçakça sanan-: Sayılmak. (TOPARLI) Sanan: Aşık. (EROL, 1999)


Sanan, Fars’ta yerleşim yeri. (ORHAN, 2007, s. 119)


Sanançıoğlu Yusufeli> Boyalı.


SANAROĞLU Sanar: Suların kavuştuğu yer. (GEYBULLAYEV, 2009, s. 33) Kıpçakça sanar: Denktaş, denk, eşit. (AKYOL, 1919, s. 136)


Sanaroğlu İkizdere> Eskice.


SANCAKBEYOĞLU Sancaklar, 1455 yılı Teke Sancağında Yörük cemaati. (ÜNAL, 1996, s. 232)


Sancak, Osmanlı döneminde ilden küçük ilçeden büyük yönetim birimine verilen ad. Sancakbeyi, bu yerin yöneticisi.


Sancakbeyoğlu Rize> Eminettin. Trabzon> Ortahisar.


SANCAKOĞLU Sancaklı, eski kayıtlarda Akşehir, Saruhan, Tarsus, Adana, Ordu ve İçel sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 646) Sancak, 1450’li yıllarda Sivas sancağında Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1946) Sancaklı, büyük Yörük obalarından. (İLBEY, 2010, s. 238)


“Sancak: Orta Asya Türkleri arasında büyük bir kahramanlık ve yararlılık gösterenlere mızraklarının ucuna üç köşe ve uzun tüylü renklerde ipekli kumaş takma imtiyazı verilir ve bu onlar için bir şeref ve iftihar vesilesi olurdu. Daha sonra başbuğların bayrağı, bütün kavmin bayrağı ve milli alameti sayıldı.” (SERTOĞLU, 1986, s. 302)


Sancak, 1500’lü yıllarda Tarsus sancağında Varsak Türkmeni beyi. (BİLGİLİ, 2001, s. 182)


Sancakcı, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Bayındır Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 631)


Sancakoğlu Artvin> Erenler.


Sancaktutanoğlu Güneysu> İslahiye.


SANCAKTAROĞLU Sancakdar, Edirne kazasında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 645)


Sancaktar: Sancağı taşıyan, alemdar, bayraktar. (ÇAĞBAYIR)


Sancakdaroğlu Artvin> Ahlat, Çarşı, Salkımlı. Bayburt> Alapelit. İspir> Merkez. Pazaryolu> Kozlu. Sürmene> Çamburnu. Yusufeli> Arpacık.


SANDALCIOĞLU Sandallu, Karakeçili Türkmenlerinin oymağı. (LEZİNA) Sandallı, İçel sancağında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 143) Sandallıoğlu, Harmandalı aşiretinden. (SAVAŞ, 2017, s. 247)
Sandallu, Karaman eyaletinde kaza. (SEZEN, 2006, s. 44)


Sandalcıoğlu Rize> Ekmekçiler. Sürmene> Soğuksu. Trabzon> Hızırbey.


SANDIKÇIOĞLU Sandıkçılar, Filibe’de Yörük cemaati. (AYHAN, 2013, s. 504) Sandıkçı, zorunlu iskânlarda adı geçen Türkmen kabilesi. (BAYAR, 1994, s. 97) Sandıklı, 1600’lü yıllarda zorunlu iskâna tabi tutulan Danişmendlü Türkmeni oymağı. (ORHONLU, 1963, s. 69)


Sandukoğlu, Tuğrul Bey zamanında Anadolu’yu feth eden kumandanlardan. (TURAN, 1980, s. 4) Sanduk Bey, Avşin Bey’in arkadaşı. (ERENDOR, 2016, s. 193)


Sandıkçı, Varna’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 467)


Sandıkçıoğlu Akçaabat> Darıca, Dörtyol, Kavaklı, Mersin, Orta. Bayburt> Tuzcuzade. Çarşıbaşı> Kaleköy. Çayeli> İncesırt, Latifli, Yanıkdağ. İyidere> Yapraklar. Kalkandere> Çayırlı. Of> Bölümlü. Rize> Camiönü, Değirmendere, Piriçelebi, Tuğlalı. Sürmene> Çimenli, Petekli. Trabzon> Çimenli, Erdoğdu, Gülbaharhatun, Pazarkapı, Yalı, Yenicuma. Vakfıkebir> Yalıköy.


SANİOĞLU Sani, Kafkas kavmi Saniglerin diğer adı. (BERKOK, 1958, s. 142) Sanili, Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 694)


“525’de Samsun’un iç bölgelerinde yerli barbar boylar Tçani veya Sanni adıyla anılıyorlardı.” (NAKRACAS, 2003, s. 211)


Sani Bey, Şehepli oymağının liderlerinden. (YÖRÜKÂN, 2002, s. 165) Sanı, “sanmak”tan, düşünmek, kaygılanmak, kuşkulanmak, varsaymak. (EYUBOĞLU, 1995)


Sani Virani, 1500’lü yılı başlarında Ergani Sancağında (ERPOLAT, 1994, s. 10);Sanice Üsküp’te (AYHAN, 2013, s. 462) ve Sani, 1450’li yıllarda Kilis sancağında Bayad Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 977)
Sanioğlu, Ahıska’dan gelen sülale. (BAYRAKTAROĞLU, 1992, s. 244)


Sanioğlu Ardanuç> Gümüşhane, Yolüstü. Arsin> Harmanlı. Artvin> Sarıbudak. Dernekpazarı> Günebakan. İspir> A. Özbağ, Mescitli. Pazaryolu> Kümbettepe. Şavşat> Arpalı, Kireçli, Şalcı, Veliköy. Tonya> Karaağaçlı. Trabzon> Gülbaharhatun, İskenderpaşa. Yusufeli> Bahçeli, Bıçakçılar, Demirdöven, Dokumacılar, İnanlı, Kılıçkaya, Tekkale, Yamaçüstü, Yüncüler.


Saniahmetoğlu Gümüşhane> Gözeler.
Sanimehmetoğlu Gümüşhane> Alemdar.


Sanibayraktaroğlu Artvin> Dere.


Saniefendioğlu Yusufeli> Çevreli, Günyayla.


SANOĞLU Sanlu, 1500’lü yıllarda Ankara’da Türkmen oymağı. (KAYA, 2000, s. 18) Sanlu, Çepni Türkmeni oymağı. (LEZİNA)


DLT’te san: İtibar.


San, 7-8. yüzyıllarında Horasan’da yerleşim yeri. (USLU, 1997, s. 38)


Sanoğlu Arhavi> Ulukent.


Sanişeoğlu Pazar> Zafer.


Lazcanın etkisiyle -işe takısını almıştır.


Saniyeoğlu Kürtün> Sarıbaba.
San-iye: -iye eki Türk-iye, Sur-iye gibi sahiplik bildiren Türkçe son ektir.


Sanusoğlu Sürmene> Çamlıca, Orta.


San-us: Akıllı Sanlar.


SANTALIOĞLU Santa, Gümüşhane’nin köyü. (SAYLAN, 2012, s. 273) Gelinen yer.


Santalıoğlu Arsin> Dilek, Yolüstü. Köprübaşı> Yağmurlu.


SAPAROĞLU Sapar, Türk kavimlerinden. (LEZİNA) Sapar, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar Türklerinde kabile. (ADİLOĞLU, 2005, s. 156)


Kafkas Kumuk Türklerinde sapar: Yolculuk, seyahat. (PEKACAR, 2011) Sapar, Kazak Türklerinde kişi adı. (JANUZAQOV, 2003, s. 58) EAT sapar: Sakınma. (ÇAĞBAYIR)


Saparoğlu Arhavi> Ulukent.


SAPIROĞLU Sapır, Sabır’dan. Osmanlıcada B/ P sesleri değişkendir. Sabır, Türk kavmi. (LEZİNA) Sabir, Türk boyu. (SEVİM, 1988, s. 14)
Sapıroğlu Bayburt> Gez.


SAPOĞLU Saplu, 1450’li yıllarda Kırşehir sancağında Karkın Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1949)


DLT’te sap: Bir söze verilecek cevapta sıra, değirmende, gezekte ve sulamada sıra. Kıpçakça sap-: Salına salına yürümek. (TOPARLI) Orhun anıtlarında sab: Öğüt, haber. (SİMİÇ, 2005) Sap: Yön değiştirme, yoldan ayrılma. (EYUBOĞLU, 1995)


Saplu, 1450’li yıllarda Sivas sancağında Kızık Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1447)


Sapoğlu Hopa> Sundura. Denizli. (ÇEVİK, 2007)


Sapizoğlu İspir> Tepecik.


Sap-iz> Sap ize> Sap zade’den


Sapuloğlu Arhavi> Başköy, Konaklı, Yıldızlı.


Sap-ul. Türk ağızlarında ul: Oğul. Sapul: Sapoğlu, Türkmenoğlu.


SARAÇOĞLU Saraç, Beğdili (Beydili) Türkmenlerinin oymağı. (İLBEY, 2010, s. 176) Sarac, eski kayıtlarda Tokat, Ünye, Kütahya, Aydın, İçel, Alanya ve Kocaeli sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 646) Saraçlar, 1450’li yıllarda Saruhan sancağında yaygın İğdir Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1950) Saraç, zorunlu iskânlarda adı geçen Türkmen aşireti. (BAYAR, 1994, s. 97)


Devlete başkaldıran Saraçoğlu Ahmed Bey tarafından yönetilen Konya, sadrazama kapılarını açmıştı. Kenti ele geçirdikten sonra barış içinde yöneten Ahmed Bey'den Konya halkı memnundu. Kuyucu Murad Paşa'ya sözcüler göndererek, kendisi Suriye'ye gittiği zaman Ahmed Bey'i yine Konya'nın başında bırakmasını rica ettiler. (LAMARİNE, 2008, s. 591)


Saraçlar, Osmanlıda askeri sınıf. (ERCAN, 1989, s. 52) Saraç: At eyeri ve koşum takımları yapan ve satan kimse. (ÇAĞBAYIR) Azerbaycan’da saraç: Eyer takımı imal eden şahıs. (HACIYEVA, 1999, s. 187)


Saraçlu, Kütahya sancağının kazası. (SEZEN, 2006, s. 44) Saraç, Mostar’da (AYHAN, 2013, s. 218) ve 1450’li yıllarda Türkmen boylarının yaygın yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2701)


Saraçoğlu Akçaabat> Mersin. Araklı> Yalıboyu. Ardanuç> Bulanık, Konaklı. Arsin> Harmanlı. Aydıntepe> Sorkunlu. Bayburt> Söğütlü, Uzungazi, Veysel. Beşikdüzü> Vardallı. Borçka> Anbarlı, Balcı, İbrikli. Gümüşhane> Aksu, Bağlarbaşı, Çamlı, Dölek, Karşıyaka, Süleymaniye. Hopa> Kuledibi, Sundura. Kelkit> Küçükcami. Maçka> Esiroğlu. Pazar> Şentepe. Pazaryolu> Büyükdere. Rize> Reşadiye, Pilavdağı, Taşlıdere. Şavşat> Köprükaya. Trabzon> Boztepe, Çarşı, Erdoğdu, Gülbaharhatun, Ortahisar, Pazarkapı, Yalı, Yenicuma. Yusufeli> Çıralı, Esenyaka, Pamukçular, Yaylalar.
Saraçbekiroğlu Bayburt> Söğütlü


SARALOĞLU Saral, Kıpçak boy ismi. (KIRZIOĞLU, 1992, s. 137) Diğer Kuman/ Kıpçak boyları gibi Sarallar da bölgede Artvin, Rize ve Trabzon illerinde yaygın olarak yerleştirilmişlerdir. (BİLGİN, 2002, s. 96) Saral, Karapapak obalarından. (KAFKASYALI, 2010, s. 108)
Moğolca saral: Kül rengi, esmer. (LESSING) Çuvaşça saral: Sararmak. (PAASONEN, 1950)


Saral, Sarıali’den. Karaali’den Karal, Koçali’den Koçal, Gençali’den Gençal…
Saraloğlu Ardeşen> Düz, Pirinçlik. Fındıklı> Çağlayan. İkizdere> Başköy. Maçka> Armağan, Kırantaş. Trabzon> Boztepe.


SARAYCIKLIOĞLU Saraycıklı, Eymür Türmeni. (UÇAKCI, 2013, s. 329)


Saraycıklı, Bayburt’un köyü.
Saraycıklıoğlu Bayburt> Şingah, Tuzcuzade, Uzungazi.


SARAYOĞLU/ SARAYLIOĞLU Saray, Salur Türkmenleri kolu. (UÇAKCI, Üçoklar, s. 133) Saraylı, Kütahya ve Kocaeli sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 647) Saraylı, Irak’ta Bayat Türkmeni oymağı. (BAKIR, 2016, s. 307)


Sarayoğlu/ Saraylıoğlu Bayburt> Tuzcuzade. Derepazarı> Yanıktaş.


Saraydaroğlu Arhavi> Dikyamaç.


Saray-dar. Farsça -dar eki, elinde tutan, bulunduran, sahip olan. Saraydar: Saray sahibi.


SARHANOĞLU/ SARUHANOĞLU Sarhan, Saruhan’dan. “Saruhanlar, eski kayıtlarda Kütahya, Kocaeli, Manastır, Paşa, İçel ve Konya sancaklarında Yörük taifesi.” (TÜRKAY, 1979, s. 649) Saruhanlu, 1450’li yıllarda Saruhan sancağında çok yaygın Karkın Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1986)


Sarıhan, Kıpçak başbuğu. (GÖKBEL, 2000, s. 49) Saruhan, Kuman şahıs adı. (RASONYI, 2006, s. 238) Saruhan Beyliği, Anadolu Selçuklularının yıkılışından sonra Manisa ve çevresinde kurulan beylik olup 1410 yılında Osmanlılara katılmıştır.


Saruhan, 1450’li yıllarda Kastamonu sancağında mahalle. (TOSUNOĞLU, 1993, s. 384) Saruhanlar, Balkanlarda değişik eyaletlerde yerleşim yeri. (AYHAN, 2013)


Saruhanoğlu, 1500’lü yıllarda Ankara’da sülale. (KAYA, 2000, s. 16);


Sarhanoğlu/ Saruhanoğlu Derepazarı> Maltepe. İkizdere> Güneyce. İyidere> Yalıköy. Kalkandere> İnci. Of> Kıyıcık, Pınaraltı, Sıraağaç.


SARHOŞOĞLU Serhoşlar, Enevli Türkmen boyunun oymağı. (ATANIYAZOV, 2005, s. 290)


Osmanlı kayıtlarında Sarhoş adı, Sarıhoş olarak da geçmektedir.


Osmanlı döneminde Hopa’da İslam bolluğu nedeniyle müskirat (içki) ithali bile yasaklanmıştı.


Şarhoşlar, Kırcaali’de/ Bulgaristan yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 274)


Sarhoşoğlu Gümüşhane> Kazantaş. Pazaryolu> Kozlu. Hopa> Balıkköy, Başoba, Cumhuriyet, Karaosmaniye, Kayaköy. Trabzon> Bahçecik, Gazipaşa.


SARICAOĞLU Sarıcalar, 1450’li yıllarda Maraş sancağında yaygın Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1977) Sarıcalı, Anadolu'da eşkıyalık olay karışan Türkmen aşireti. (BELLETEN, sayı 211, 1990, s. 976) Sarıcalu, İran’da yaşayan Türk boylarından. (KAFKASYALI, 2010, s. 73)
Sarıca, Gagauzlarda soy ad. (MANOV, 2001)
Sarıca, Şiran’ın eski köyü. (SAYLAN, 2012, s. 31) Sarıca, Silistre’de yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 483)


Sarıcaoğlu Of> Saraçlı. Trabzon> Pazarkapı.


SARIKOĞLU Sarık, Yomut Türkmen boyunun oymağı. (ANNABERDİYE, 2006, s. 131) Sarıklı, zorunlu iskâna tabi tutulan Türkmen aşireti. (ORHONLU, 1963, s. 63) Sarik, Kırgız kabilesi. (ÖZTÜRK, 2004, s. 115)
Moğolca sarig: Sabırsız, tez canlı. (LESSING)


Sarıg, Batı Türkistan’da eski Türk eserlerinin buluntu yerlerinden. (ÖGEL, 2014, Harita IV) Sarık, Kimekler döneminde Türk hakanının başkenti, Kimek şehri. (KUMEKOV, 2013, s. 85) Saruk, 1500’lü yıllarda Afyon’da yerleşim yeri. (BULDUK, 2003, s. 112)


Sarıkoğlu/Sarıkçıoğlu Bayburt> Polatlı. Sürmene> Ormanseven.


SARIAHMETOĞLU Sarıahmet/ Sarıahmedlü, 1450’li yıllarda Menteşe, Konya, Tarsus ve Kayseri sancaklarında yaygın Bayındır ile Yıva Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1951)
Arapça saramet: Kahramanlık, yiğitlik. (DEVELLİOĞLU)
Sarıahmetoğlu Akçaabat> Akören, Kirazlık. Araklı> Buzluca. Ardanuç> Hamurlu, Tosunlu. Ardeşen> Armağan. Arhavi> Kavak, Soğucak. Artvin> Kalburlu, Sümbüllü. Borçka> Ambarlı, Yeniyol. Çamlıhemşin> Dikkaya, Güroluk. Çayeli> Güzeltepe, İncesırt, Madenli, Sarısu, Şairler, Yanıkdağ, Yenice. Çaykara> Işıklı, Şahinkaya. Derepazarı> Bürücek, Uzunkaya. Fındıklı> Hara. Gümüşhane> Canca. Hopa> Cumhuriyet, Sugören, Yeşilköy. İspir> Ortaören. Kelkit> Öbektaş. Köse> Gökçeköy. Maçka> Yazlık. Pazar> Yücehisar. Rize> Camiönü, Çarşı, Eminettin, Fener, Mermerdelen, Pazarköy. Sürmene> Fındıcak, Küçükdere, Orta, Soğuksu. Torul> Köstere. Trabzon> Fatih, İnönü, Ortahisar, Pazarkapı. Yomra> Sancak. Yusufeli> Altıparmak, Bostancı.


SARIALİOĞLU Sarıalioğlu Kıpçak boyu. (TELLİOĞLU, 2004, s. 133)
Bazı yerlerde Sarıali, Saral adına dönüşmüştür.
Sarıalioğlu Akçaabat> Aydınköy, Meşeli. Ardanuç> Boyalı. Ardeşen> Ortalan, Pirinçlik. Arhavi> Kale, Kavak, Yolgeçen. Arsin> Dilek, Işıklı. Artvin> Hızarlı. Bayburt> Salkımsu, Şingah. Çamlıhemşin> Dikkaya. Çarşıbaşı> Burunbaşı, Gülbahçe, Kavaklı, Merkez, Veliköy, Yeniköy. Çayeli> Çataklıhoca, Sefalı, Sırt, Yeşiltepe. Çaykara> Köseli. Demirözü> Damlıca. Fındıklı> Çağlayan. Hopa> Kuledibi. Kalkandere> Taşçılar. Kelkit> Sadak. Maçka> Çeşmeler. Of> Cumapazarı, Cumhuriyet, Çamlı, Sulaklı. Pazar> Ortayol, Sivrikale. Sürmene> Yeniay. Şalpazarı> Sugören. Şiran> Akyayla, Yeşilbük. Torul> Büyükçit. Trabzon> Akyazı, Boztepe, Çarşı, Erdoğdu, Gazipaşa, Gülbaharhatun, Pazarkapı. Vakfıkebir> Mısırlı. Yomra> Kömürcü.


SARIHALİLOĞLU Saruhalil, eski kayıtlarda Adana, Alanya, Canik ve Ankara sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 154) Sarıhalil/ Sarıhalillü, 1450’li yıllarda Adana, Bozok, Çorum sancaklarında çok yaygın Salur Türkmeni oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1959)
Sarıhaliloğlu Demirözü> Güneşli. Maçka> Çağlayan. Trabzon> Çağlayan.


SARIHASANOĞLU Sarıhasanlı, eski kayıtlarda Maraş, Arapgir ve Kayseri sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 649) Sarıhasan, 1450’li yıllarda Adana ve Maraş sancaklarında yaygın Bayındır Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1962) Sarıhasanlı, Saraçlı Yörüklerinden. (ERÖZ, 1991, s. 48)
Sarıhasanoğlu Aydıntepe> Gümüşdamla. Bayburt> Karlıca. Kelkit> Örenbel. Çayeli> Büyükköy, Sabuncular. Derepazarı> Uzunkaya. Dernekpazarı> Tüfekçi. Güneysu> Gürgen. Kalkandere> Hüseyinhoca. Of> Keler. Rize> Akpınar, Dağınıksu, Düzköy, Ekmekçiler, Taşlık, Topkaya, Yenikale. Trabzon> Çiçekli, Gözalan, Konaklar. Yomra> Demirciler.


SARIİSMAİLOĞLU Sarıismailli, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1964)
Sarı İsmailler, Bulgaristan’da yerleşim yeri. (ÇAVUŞ, 1990, s. 173)
Sarıismailoğlu Bayburt> Mutlu. Torul> Kirazlık. Trabzon> Boztepe.


SARIKADIOĞLU Sarukadı, Kocaeli sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 156)


Sarıkadıoğlu İkizdere> Ballıköy.


SARIMAHMUTOĞLU Sarımahmud, eski kayıtlarda Varna, Niğde, Adana ve Maraş sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 159) Sarımahmudlu, 1450’li yıllarda Karaman vilayetinde ve Adana sancağında yaygın Yüreğir Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1966) Sarımahmudlu, 1500’lü yıllarda Antalya’da Türkmen/ Yörük aşireti. (AKGÜL, 1989, s. LXXVI)
Sarı Mahmut, Dobruca’da yerleşim yeri. (BÜYÜKBAŞ, 2006, s. 125)
Sarımahmutoğlu Araklı> Hasköy. Arhavi> Cumhuriyet. Çayeli> Yenipazar. Çaykara> Şekersu. Derepazarı> Eriklimanı. İkizdere> Şimşirli. Kelkit> Beşdeğirmen, Çömlekçi. Of> Bölümlü. Rize> Düzköy, Ortapazar. Trabzon> Ayvalı, Gündoğdu, Yenicuma.


SARIMEHMETOĞLU Sarımehmedlu, eski kayıtlarda Maraş ve Kayseri sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 156) Sarımehmed, 1450’li yıllarda Maraş ve Kayseri sancaklarında çok yaygın Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1967)
Saru Mehmed, Van sancağında yerleşim yeri. (KILIÇ, 1989, s. 323)
Sarımehmetoğlu Araklı> Kaymaklı, Köprüüstü. Ardanuç> Ballıköy. Ardeşen> Armağan. Arsin> Gölcük, Özlü. Bayburt> Çayırözü. Çarşıbaşı> Büyükdere. Çayeli> Kesmetaş. Çaykara> Ataköy. Dernekpazarı> Kondu, Taşçılar. Fındıklı> Aksu, Arılı. Güneysu> Ulucami. İkizdere> Eskice, Şimşirli. Köprübaşı> Beşköy. Maçka> Akarsu. Of> Erenköy, Gürpınar, Taşhan. Rize> Muradiye. Sürmene> Konak, Yeniay. Tonya> Karasu, Kösecik. Trabzon> Esentepe, Gazipaşa, Gülbaharhatun, Yalı. Yomra> İkisu, Namık Kemal. Yusufeli> Altıparmak, Bıçakçılar, Öğdem.


SARIMOLLAOĞLU Sarımollaoğulları, İçel ve Konya sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 650)
Sarımollaoğlu Araklı> Taşönü. Artvin> Sakalar. Trabzon> Gazipaşa. Yusufeli> İşhan.


SARIMUSTAFAOĞLU Sarımustafaoğulları, eski kayıtlarda Rakka, Haleb, Sivas, Maraş, Malatya ve Antep sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 650) Sarımustafalu, 1450’li yıllarda Tarsus sancağında yaygın Bayındır Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1969)
Sarımustafaoğlu Araklı> Yiğitözü. Arhavi> Musazade, Ulaş. Arsin> Işıklı, Yolüstü. Fındıklı> Aksu, Fındıklı, Sümer, Tatlısu. Hayrat> Balaban. İyidere> Üstüpiler, Yalıköy. Kürtün> A. Uluköy. Of> Örtülü, Sarıbey. Pazar> İkiztepe, Uğrak. Rize> Tuğlalı. Sürmene> Oylum. Şalpazarı> Fidanbaşı. Torul> Yurt.


SARIOĞLU Sarı, Kıpçak boyu. (LEZİNA) Sarı, Kuman/ Kıpçak kabilesi. (RASONYI, 2006, s. 102) Sarı, eski kayıtlarda Amasya, Sivas, Haleb, Kayseri, Beyşehir, Balıkesir, Diyarbakır, Bursa, Aydın ve Kırşehir sancaklarında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 647) Sarıoğlu, 1450’li yıllarda Karaman, Sivas, Adana, Teke, Alanya, Urfa, Tarsus, Diyarbakır ve Maraş sancaklarında çok yaygın Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1970) Sarılu/ Sarıoğlu 1691’de zorunlu iskâna tabi tutulan oymak. (ORHONLU, 1963, s. 77) Sarılı, Rakka’ya sürülen aşiret. (UÇAKCI, Üçoklar, s. 286)


Sarı, Şah İsmail dönemi Safevi devletinde yönetici kabile. (GÜNDÜZ, 2014, s. 33) Sarı, Çepniler arasında kullanılan Türkçe adlardan. (SÜMER, 1992, s. 119) Sarı adı Türk toplumlarında yaygın olarak kullanılmaktadır. (ATANIYAZOV, 2005, s. 245)


Sarılar, 1450’li yıllarda Türkmenlerin Anadolu’da yaygın yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2701)


Sarıoğlu Akçaabat> Ağaçlı, Ortaköy, Sertkaya, Zaferli. Araklı> Sulakyurt. Ardeşen> Armağan. Arhavi> A. Hacılar, Dülgerli, Üçırmak. Artvin> A. Maden. Aydıntepe> Akbulut. Beşikdüzü> Kalegüney. Borçka> Efeler, Şerefiye. Çamlıhemşin> A. Şimşirli, Kaplıca, Topluca. Çayeli> Armutlu, Çataklıhoca, Derecik, İncesırt, Kemer, Kestanelik, K. Caferpaşa, K. Taşhane, Ortaköy, Sabuncular, Yamaç, Yenicami, Yenice. Çaykara> Eğridere, Işıklı, Karaçam. Demirözü> Çatalçeşme, Yelpınar. Düzköy> Alazlı, Büyük. Fındıklı> Saat, Tatlısu. Gümüşhane> Çorak, Yeşildere, Y. Alıçlı. Hayrat> Taflancık. Hemşin> Hilal. Hopa> Bucak, Esenkıyı, Kemalpaşa, Kuledibi, Sundura. İkizdere> Demirkapı, Sivrikaya. İspir> Yedigöze. Kelkit> Akdağ, Gerdekhisar, Gümüşgöze, Sadak. Kürtün> Kızılcatam, Süme. Murgul> Başköy. Of> Güresen, Uluağaç. Pazar> Cumhuriyet, Dernek, Irmakköy, Ocak, Sessizdere, Soğuksu, Şendere. Rize> Ekmekçiler, Karayemiş, Soğukçeşme, Taşlık. Şalpazarı> Geyikli. Şiran> Akyayla, Yedibölük. Trabzon> Çarşı, Gazipaşa, Ortahisar, Pazarkapı, Yenicuma, Yeşilbük. Vakfıkebir> Karatepe. Yomra> Kaşüstü. Yusufeli> Demirdöven, Yaylalar.


Sarı ile bağlantılı diğer sülaleler:
Sarıabdioğlu Pazar> Kirazlık.


Sarıameşoğlu Rize> Derebaşı.


Sarıaşıkoğlu Yusufeli> Esenyaka.


Sarıbeyoğlu Demirözü> Karayaşmak.


Sarıbüyükoğlu Fındıklı> Gürsu.
Sarıgençoğlu Köse> Merkez.


Sarıhabipoğlu Yusufeli> Demirdöven.
Sarıhanoğlu Pazaryolu> Konakyeri. Saruhan’dan.
Sarıhüseyinoğlu Akçaabat> Akçakale, Darıca. Arhavi> Yemişlik. Aydıntepe> Çayırköprü. Bayburt> A. Pınarlı, Yeniköy. Çayeli> Şairler. Çaykara> Akdoğan, Kayran. Demirözü> Devetaşı. Kelkit> Öğütlü. Of> Söğütlü. Yusufeli> Esenyaka.


Sarıkemaloğlu Artvin> Şehitlik.


Sarımusluoğlu Pazar> Yücehisar.


SARIOSMANOĞLU Sarıosman, 1450’li yıllarda Kütahya sancağında Yörük cemaati. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1971)
Sarıosmanoğlu Araklı> Turnalı. Ardeşen> Eskiarmutluk. Arhavi> Dereüstü. Arsin> Atayurt. Beşikdüzü> Seyitahmet. Çayeli> B. Caferpaşa, Yaka-Yalı. Gümüşhane> Alçakdere. Güneysu> Adacami. İkizdere> Güvenköy, Ortaköy. İspir> Ortaören, Yeşilyurt. Maçka> Oğulağaç, Temelli. Rize> İslampaşa, Kokulukaya, Küçükköy, Portakallık. Yusufeli> Demirdöven.


SARIÖMEROĞLU Saruömer, eski kayıtlarda Haleb, Maraş Sivas, Adana ve Kayseri sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 160) Sarıömer/ Sarıömerlü, 1450’li yıllarda Maraş, Kütahya, Diyarbakır, Sivas, Ankara ve Antep sancaklarında çok yaygın Eymür Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1972)


Saruömer, Candaroğlu yöresinde Türkçe iskân birimi. (ÇEVİK, 2012, s. 356)
Sarıömeroğlu Akçaabat> Derecik. Arhavi> Balıklı, Kestanealan, Ortacalar, Soğucak, Y. Şahinler. Rize> Hamzabey, İslampaşa, Zincirliköprü.


SARISAKALLIOĞLU Sarısakallu, 1450’li yıllarda Karaman vilayetinde Alayuntlu Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1973)
Sarısakallıoğlu Trabzon> Gazipaşa.
SARISÜLEYMANOĞLU Sarusüleyman, Amasya sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 161) Sarısüleymanlu, 1450’li yıllarda Malatya sancağında Beğdili Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1973) Sarısüleyman, 1700’lü yıllarda zorunlu iskâna tutulan Türkmen aşiret. (ÇELİKDEMİR, 2001, s. 112)
Sarısüleymanoğlu Akçaabat> Akçakale, Çamlıdere. Araklı> Sularbaşı. Trabzon> Çarşı.


SARIYAKAOĞLU Saruyakak, Adana sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 162)


Sarıyakaoğlu Rize> Bıldırcın.


SARMACIOĞLU Of> Çamlı. İkizdere> Ballıköy.


SARMISAKOĞLU Sarımsak, Sayak Türklerinin oymağı. (LEZİNA) Sarımsak, eski kayıtlarda Kayseri, Samsun ve Paşa sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 650)


Eski Türkçe sarımsak ve sözün kökü “sarı”dır. (EYUBOĞLU, 1995)


Sarmısakoğlu Çaykara> Soğanlı. Hayrat> Kurtuluş. Yusufeli> Bostancı.


SAROĞLU Sarlar, Türk boyu ve Sarlı, Ensari Türkmeni oymağı. (LEZİNA) Bölgemize yerleşen Sar, Kuman boyu. (BİLGİN, 2002, s. 96) Sar Ömerlü, 1500’lü yıllarda Maraş livasında Yörük taifesi. (SAKİN, 2010, s. 277)
Sar Boğa, Kıpçak reisi. (AKA, 2010, s. 26) Moğolca sar: Şahin, doğan, avcı kuş. (LESSING) Kuman/ Kıpçakça sar: Doğan. (GRÖNBECH) (SAFRAN, 1989, s. 215) Çağatay Türkçesinde sar: Çaylak. (KUNOS, 1902, s. 166)


Sarlıca, Midilli’de yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 522)


Saroğlu Borçka> Alaca, Güneşli, Karşıköy. Çayeli> Armutlu, Büyükköy, Derecik, K. Taşhane, Yamaç, Yenicami. Derepazarı> Sandıktaş. Hopa> Sugören. İkizdere> Ortaköy. Köse> Gökçeköy. Rize> Köprülü, Paşakuyu, Taşlık.


SARRAFOĞLU Sarraf, Irak’ta Türkmen oymağı. (SAATÇI, 1999, s. 299) Sarraf, Türkmen oymağı. (HÜRMÜZLÜ, 2006, s. 167)


Saraf, Karay Türklerinde soy ad. (ALTINKAYNAK, 2006, s. 137)
Sarrafoğlu Trabzon> Çarşı, Kemerkaya.


SARUHANOĞLU Saruhan, 1455 yılı Teke Sancağında Yörük cemaati. (ÜNAL, 1996, s. 225) Saruhanlı, Avşar Türkmeni. (KAYA, 2004, s. 93)


Saruhan, Manisa merkezli beylik. (WERNEY, 2014, s. 116)


Saruhanoğlu Derepazarı> Sandıktaş. İkizdere> Güneyce.


SARVANOĞLU Sarvanlı, Horasan Türklerini oluşturan boylardan. (JAVANSHIR, 2008, s. 12) Sarvan, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1987) Sarvanlı, Yomut Türkmeni oymağı. (ANNABERDİYE, 2006, s. 131) Sarvanlar (deve yetiştiricisi), Türkmen kabilesi. (BEYOĞLU, 2000, s. 267)


Türklerde sarvan: Kervancı, deve güden. (ÖGEL, 2000, c. I, s. 377) İbranice sarvan: İtiraz eden, karşı çıkan. (BENYAKAR) Hazar Türklerinden.
Sarvan, 12. yy. ’da Horasan şehri olup, dağlık bir bölgedir. Buranın sakinleri kibirli ve savaşçıdır. . . (ORHAN, 2007, s. 89)


Sarvanoğlu Akçaabat> Derecik.


SASANOĞLU Sasan, 1450’li yıllarda Haleb sancağında Beğdili Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1987)


Sasan: Hokkabazlık yapan. (ÇAĞBAYIR) Sasan, Kazak kişi adı. (JANUZAQOV, 2003, s. 59)


Sasan, 1450’li yıllarda Tarsus sancağında Salur Türkmeni yerleşimi yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 417)


Sasanoğlu Şavşat> Dalkırmaz, Kayadibi, Yoncalı.


SASAVAOĞLU Sasa-va. Sasa, 1450’li yıllarda Saruhan sancağında Türkmen oymağı. (ÇİÇEK, 2011, s. 337) Sasava: Sasaağa, Türkmen ağası. Ava: Ağa, efendi. (ÇAĞBAYIR)


Sasa, tarihi Türk kişi adı. (ATALAY, 1936)


Sasa, 1500’lü yıllarda Şam eyaletinde (ÖKSÜZ, 2016, s. 173) ve Sasalar, Paşa sancağında yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 114)


Sasavaoğlu Çaykara> Taşören.


SASIKOĞLU Sasılar, Candaroğulları yöresinde konar-göçer, Yörük/ Türkmen topluluğu. (YAKUPOĞLU, 2012, s. 358)


DLT’te sasık: Saksı. “Kırım’da Sasık Su, yerleşim yeri olup, sasık: Soğuk, donmuş” anlamındadır. (KARAÖRS, 1993, s. 686) Eski Türklerde sasıçı: Çömlekçi. (ŞEN, 2007, s. 108)


Sasık, Asya’da Türkçe coğrafi ad. (YURTSEVER, 1993, s. 122) Sasık, Batı Türkmenistan’da Balkaş gölü yakınında yerleşim yeri. (AYDIN, 1989, s. 103) Sasık, Kırım’da (DOĞRU, 1987, s. 95) ve 1500’lü yıllarda Kayseri’de yerleşim yeri. (İNBAŞI, 1992, s. 49) Gelinen yer.


Sasıkoğlu Çamlıhemşin> Yaylaköy.


SATANOĞLU Satan, Kuman/ Kıpçak adı. (RASONYI, 2006, s. 236)
Satanlu, 1450’li yıllarda Sivas sancağında Bayındır Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 65)
Satanoğlu Düzköy> Orta. Vakfıkebir> Fevziye.


SATILMIŞOĞLU Satılmış, eski kayıtlarda Bozok, Maraş ve Canik sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 163) Satılmış, 1450’li yıllarda Kütahya sancağında yaygın Salur Türkmeni. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1988) Satılmış, zorunlu iskânlarda adı geçen Türkmen aşireti. (BAYAR, 1994, s. 97)
Satılmış, Moğol beyi. (GÜLENSOY, 2015, s. 387) Satılmış, Baypars dönemi komutanlarından. (YALTKAYA, 2000, s. 157) Satılmış Yalavaç, Çağatay hanlığının valisi. (KAFALI, 2005, s. 8) Satılmış, 1500’lü yıllarda Gagauz Türklerinde ad. (CEBECİ, 2008, s. 60)


Satılmış, Sivas ve Canik (Samsun) sancaklarında kaza. (SEZEN, 2006, s. 435) Satılmış, Dobruca’da (BÜYÜKBAŞ, 2006, s. 124); Filibe’de, Varna’da (AYHAN, 2013, s. 175, 344);1500’lü yıllarda Menteşe sancağında Türkmen yerleşim yeri. (YAZICI, 2002, s. 168)
Satılmışoğlu Demirözü> Gökçedere, Petekli. Kelkit> Kaş. Şiran> Sadık. Trabzon> Boztepe, Doğançay, Pazarkapı.


SATIROĞLU Satır: Eskiden kullanılan idam bıçağı. (ÇAĞBAYIR) Satır: Kesen, biçen. (EYUBOĞLU, 1995)


Satırlar, Burdur’da kaza. (SEZEN, 2006) Satırlar, 1450’li yıllarda Saruhan sancağında Kızık Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2423) Gelinen yer.


Satıroğlu Ardeşen> Kavaklıdere. Arsin> Yeşilce. Artvin> Beşağıl. Aydıntepe> A. Kırzı. Bayburt> Sakızlı, Şingah. Çayeli> Çataldere. Derepazarı> Bürücek. Derepazarı> Derepazarı. İkizdere> Ballıköy. Of> Çatalsöğüt, Kireçli. Pazar> Kocaköprü. Rize> Atmeydanı, Çamlıbel, Elmalı, Fener, Yağlıtaş. Şiran> Karaca, Söğütalan. Trabzon> Erdoğdu. Yusufeli> Alanbaşı, Altıparmak, Demirkent.


SATIOĞLU Satıoğlu, 1450’li yıllarda Adana sancağında Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1988) Satılı, 1500’lü yıllarda Maraş sancağında Dulkadirli Türkmeni oymağı. (SARI, 2015, s. 132)


Satı, tarihi Türk kişi adı. (ATALAY, 1936) Satı, Eski Uygurlarda önemli kişilerden birinin adı. (SÜMER, Şahıs Adları, s. 88) Satı, Anadolu’daki Moğol nökerlerinden birinin adı. (TEMİR, 1989, s. 211)


Satıbey Filibe’de, Satı Gümülcine’de (AYHAN, 2013, s. 187, 202);Satı, Kanuni döneminde Kerkük Livasında (SARINAY, 2003, s. 23); 1450’li yıllarda Saruhan sancağında (ÇİÇEK, 2011, s. 329);1500’lü yılı başlarında Ruha Sancağında (ERPOLAT, 1994, s. 30) ve 1450’li yıllarda Anadolu’da Avşar Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1463)


Satıoğlu Ardanuç> Konaklı. Yalvaç. (SAAT, 2014)


SATIROĞLU Satır: Eskiden kullanılan idam bıçağı. (ÇAĞBAYIR) Satır: Kesen, biçen. (EYUBOĞLU, 1995)


Satırlar, Burdur’da kaza. (SEZEN, 2006) Satırlar, 1450’li yıllarda Saruhan sancağında Kızık Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2423) Gelinen yer.


Satıroğlu Arsin> Yeşilce. Of> Çatalsöğüt, Kireçli. Trabzon> Erdoğdu.
Satıroğlu, Ardeşen> Kavaklıdere. Artvin> Beşağıl. Çayeli> Çataldere. Derepazarı> Bürücek, Derepazarı. İkizdere> Ballıköy. Pazar> Kocaköprü. Rize> Atmeydanı, Çamlıbel, Elmalı, Fener, Yağlıtaş. Yusufeli> Alanbaşı, Altıparmak, Demirkent.


Satıralioğlu Arhavi> Güngören, Şenköy, Tepeyurt. Of> Korkut.


Satıraloğlu Arhavi> Kale, Konaklı.


Gençaali> Gençal, Koçali> Koçal… Satırali> Satıral.


SATOĞLU (Bk. Sadoğlu)


SAVAŞOĞLU Savaşlı, eski kayıtlarda Rakka ve Mardin sancaklarında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 144)


Savaş, 1450’li yıllarda Sivas sancağında Bayad Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, c. v s. 1405)


Savaşoğlu Rize> Camidağı.


SAVATLIOĞLU Savatlı, Erzincan kazasında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 163) Savakoğlu, iskânlarda adı geçen Türkmen aşireti. (BAYAR, 1994, s. 110)


Arapça savat: Süs eşyası. (ÇAĞBAYIR) Savag, Göktürk döneminde ad. (SÜMER, Şahıs Adları, s. 88)


Savat, Semerkand civarında mahal. (AYDIN, 1989, s. 130)


Savatlıoğlu Rize> Atmeydanı.


SAVCIĞLUSavcı, 1500’lü yıllarda Kayseri’de Türkmen oymağı. (İNBAŞI, 1992, s. 110) Savcı, Avşar Türkmen. (KAYA, 2004, s. 147)


“Savcıoğlu olayı: Timur, Çelebi Mehmet'i görüşmeye çağırmıştı. Çağrıya uyan Çelebi Mehmet 1403'de Timur'la görüşmeye giderken Murtad Ovası'nda Tatar kökenli Savcıoğlu Ali Bey'in güçleriyle karşılaştı. Çarpışmada Savcıoğlu yenildi.” (ÖZ, 1992, s. 92)
Eski Türkler de savcı: Elçi, haberci. (ŞEN, 2007, s. 169)


Savcıoğlu Trabzon> Boztepe.


SAVRİOĞLU Savrıklı, Türkmen aşireti. (UÇAKCI, 2013, s. 445)


Kumanca savri: Deri. (GRÖNBECH) Savri, Başkurtlarda ileri gelen bir unvan. (TOGAN, 2003, s. 23)


Savri, Türkistan’da adı geçen tarihi Oğuz şehri. (SÜMER, Oğuzlar, s. 71) Gelinen yer.


Savrioğlu Şalpazarı> Güdün.


SAV’UNOĞLU Sav, eski kayıtlarda Adana, Tarsus… sancaklarında yaygın Yörük taifesi.
Savunoğlu Bayburt> Uluçayır.


SAVUTOĞLU Savuk, Kür-Çoruh boylarında eski Kıpçak kolu ve kişi adı. (KIRZIOĞLU, 1992, s. 97)
Çağatay Türkçesinde savut: Zırh. (ERBAY, 2008) Türkçe savut: Silah, tabanca. (ÇAĞBAYIR) Askeri sülale.


Savutoğlu Bayburt> Yeniköy. Derepazarı> Eriklimanı. Rize> Değirmendere, Hayrat.


SAYAROĞLU Sayar, Türkmen oymağı. (CANDAR, 1934, s. 22)


Sayar: Kendinden çekinilen, sayılan. (ÇAĞBAYIR) Uygurca sayar: Keder, hüzün. (YILDIRIM, 2015, s. 56)


Sayaroğlu Arhavi> Balıklı, Ulukent.


SAYIMOĞLU Şayım, Ensari Türkmeni oymağı. (ATANIYAZOV, 2005, s. 292)


Sayım, tarihi Türk kişi adı. (ATALAY, 1936)


Sayımoğlu Bayburt> Ballıkaya. Hemşin> Yaltkaya.


SAYIROĞLU Sayir, Eski Türk adı, Oğuz Han’ın torunlarından. (BAHADIR HAN, 2009, s. 33) Sayır, tarihi Türk kişi adı. (ATALAY, 1936) Eski Türk Yazıtlarında sayir: Çayir. (ORKUN, 1994, s. 847)


Sayır, Kırım’da yer adı. (DOĞRU, 1987, s. 95) Gelinen yer.


Sayıroğlu Trabzon> Gazipaşa.


Sayırhacıoğlu Trabzon> Gazipaşa.


SAYKALOĞLU Saykalcılar, 1450’li yıllarda Adana sancağında Yüreğir Türkmen boyunun taifesi. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2002)


Arapça saykal: Cilacı. (DEVELLİOĞLU) Saykal: Saygın, tanınmış. (ÇAĞBAYIR)
Saykaloğlu İspir> Başköy.


SAYLANOĞLU Saylan: Uçurum, vergi. (ÇAĞBAYIR) Mesleki ad.
Saylanoğlu Gümüşhane> Eskibağlar.
SAZOĞLU Sazlı, eski kayıtlarda Eskişehir kazası ve Niğbolu sancağında Türkmen/ Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 664)
Kıpçakça saz: Orman. (CAFEROĞLU, 1931)
Saz, Osmanlı dönemi Amasya’da yerleşim yeri. (ÇATAL, 2009, s. 32) Sazcı, 1530 yılında Ankara’da Türkmen oymağı yerleşim yeri. (KAYA, 2000, s. 52)
Sazoğlu Bayburt> Çamlıkoz. İspir> Ortaköy. Pazaryolu> Merkez.


SEBİKOĞLU Sebikli, Van eyaletinde göçer Ekrad Ulus taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 144)


Sebig, tarihi Türk kişi adı. (SÜMER, Şahıs Adları, s. 50) Sebiğ, Orhun Anıtlarında kişi adı. (TEKİN, 2003, s. 109)


Sepiki, Erzurum’da nahiye. (SEZEN, 2006)


Sebikoğlu Yusufeli> Pamukçular.


SEBİLOĞLU Sebil, sokaklarda hayır için dağıtılan içme suyu… (ÇAĞBAYIR)
Sebil/ Sebiller, Anadolu’nun değişik yerlerinde yerleşim alanları. (Köylerimiz, 1968, s. 470)
Sebiloğlu Köse> Oylumdere.


SECOĞLU Seç, Türk kavmi. (ÖZTÜRK, 2004, s. 337) Secüt, Kırım Tatarı. (LEZİNA) Eski Türkçe –üt eki çoğul edatıdır. Secüt: Tatarlar.
Secoğlu Bayburt> Söğütlü.


SEDAOĞLU Seda> Seta. D-T ses değişimi Osmanlıcada ve bölgede geneldir. Seta, Kuman kabilesi. (YAKUBOVSKİY, 1976, s. 190) Seta, Kıpçak kabilesi. (AHİNCANOV, 2009, s. 263)


Sada, Tuna’da yerleşim yeri. (DRAGANOVA, 2006, s. 85)


Sedaoğlu Vakfıkebir> Güneysu.


SED’İNOĞLU Moğolca sed: Nöbetçi. (LESSING)


Sed’inoğlu Çamlıhemşin> Köprübaşı.


SEDUKOĞLU Sadık’tan. (Bk. Sadıkoğlu)


SEFAOĞLU Sefa, 1450’li yıllarda Ankara’da Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1876)
Sefaoğlu İspir> Yeşiltepe. Trabzon> Ortahisar.


SEFEROĞLU Sefer oğlanları, Peçenek boyu. (LEZİNA) Sefer, Ordu kazasında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 640) Sefer, 1450’li yıllarda Karesi sancağında Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2005)


Osmanlıda sefer bahşişi, seferber, sefer der vatan, sefer duası, sefere eşmek, sefer gülbangi, sefer imami, seferriye vergisi, seferli ağaları, seferli kethüdası, seferli koğuşu, seferli ocağı, sefer neyamed, sefer voynukları tabirleri vardı. (PAKALIN, c. III s. 139)


Seferoğlu/ Sefer’inoğlu Araklı> Turnalı. Ardanuç> Harmanlı, Zekeriya. Ardeşen> Akkaya, Düz, Tunca. Arhavi> Kemerköprü, Yolgeçen. Bayburt> Balca, Saruhan. Çamlıhemşin> Dikkaya, Ortayayla, Topluca. Fındıklı> Fındıklı, Kıyıcık, Sümer, Yeni. Güneysu> Adacami. Hopa> Esenkıyı. İspir> Karahan, Tekpınar, Yağlı, Yaylacık. Kelkit> Babakonağı, Karaçayır, Sarışeyh, Söğütlü, Yarbaşı, Yeşilova. Köse> Övünce. Maçka> Akarsu, Başar, Çatak. Pazar> Irmakköy, Kocaköprü, Uğrak. Rize> Kaplıca, Küçükköy. Şavşat> Çoraklı, Ilıca, Veliköy. Şiran> Koyunbaba. Torul> Cebeli, Yücebelen. Trabzon> Ağıllı, Akkaya, Akyazı, Beşirli, Boztepe, Çömlekçi, Doğançay, Fatih, Gazipaşa, Hızırbey, Tos, Yenicuma. Vakfıkebir> Cumhuriyet, Mısırlı. Yomra> İkisu. Yusufeli> Alanbaşı, Erenköy, Morkaya, Taşkıran.


Seferağaoğlu Artvin> Erenler.


Seferalioğlu Artvin> Ahlat. Araklı> Turnalı.


Seferbeyoğlu Kelkit> Cumhuriyet.


SEFİLOĞLU Sefiler, Türkmen oymağı. (HÜRMÜZLÜ, 2006, s. 167)


Sefiloğlu Demirözü> Y. Pınarlı. Gümüşhane> Bağlarbaşı. Kelkit> Balıklı. Köse> Oylumdere. Şalpazarı> Sütpınar. Trabzon> Gazipaşa. Yusufeli> Demirköy, Kirazalan.


SEHEROĞLU Seher, 1450’li yıllarda Kütahya sancağında Kayı Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2399) Seherlioğlu, Osmanlı kayıtlarında Bor kazasında. (METİNER, 2016, s. 110)


Seheri, Tırhala’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 443)
Seheroğlu Trabzon> Cumhuriyet.


SEHRENKOĞLU Sehrenk: Üç renk iplikle dokunmuş bir tür ipekli kumaş. (ÇAĞBAYIR) Mesleki ad.
Sehrenkoğlu Bayburt> Petekkaya.
SEKBANOĞLU Sekbanlu, 1450’li yıllarda Adana sancağında Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2006)
Sekban: Düşman saflarını yırtıp parçalayan. (SERTOĞLU, 1986, s. 309) Sekban, paralı asker. (ATABAY, 2008, s. 45) Sekban: Tüfekli asker. (AFYONCU, 2010, s. 262) Askeri sülale.


Sekbanlı, Balkanlarda değişik eyaletlerde yaygın yerleşim yeri. (AYHAN, 2013)


Sekbanoğlu Sürmene> Çarşı, Yemişli. Trabzon> Hızırbey, İskenderpaşa.


SEKÇEOĞLU Sekekci, 1520’li yıllarda Menteşe Yörük cemaati. (KARACA, 2008, s. 423)


Sekçe: Arkalıksız ve alçak tahta iskemle. (ÇAĞBAYIR) Mesleki ad.
Sekçeoğlu Kürtün> Y. Uluköy.


SEKMANOĞLU Sakman, Saka Türkleriyle bağlantılı ad. (CEVİZOĞLU, 1991, s. 83) Sekman, Türkmen oymağı. (CANDAR, 1934, s. 22)


Sakman, tarihi Türk kişi adı. (ATALAY, 1936)


Sekmanoğlu Gümüşhane> Dumanlı. Kalkandere> Çağlayan. Of> Çaltılı. Rize> Çarşı, Eminettin. Yusufeli> Pamukçular.


SEKMENOĞLU Sekmenli köyü, Vakfıkebir’de.
Sekmen: Merdiven, basamak. (ÇAĞBAYIR) Yüksek yer (mecaz). Gelinen yer.


Sekmenoğlu Bayburt> Kaleardı, Veysel. Trabzon> Erdoğdu. Yomra> Maden.


SELATTİNOĞLU Salahaddin, Niğbolu ve Konya sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 642) Selahiddinlü, 1450’li yıllarda Tarsus sancağında Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2009)


Selaattinoğlu Derepazarı> Sarıyer. Trabzon> Çarşı.


SELAMİOĞLU Selamiyeli, , Irak’ta Bayat Türkmeni oymağı. (BAKIR, 2016, s. 307)


Selamioğlu Güneysu> Güneli, Gürgen. Pazaryolu> Bayındır. Trabzon> Fatih, Pazarkapı.


SELAMOĞLU Selamlı, eski kayıtlarda Bozok, Maraş ve İçel sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 166) Selamoğlu, 1700’lü yıllarda eşkıyalık olaylarına karışan Türkmen aşireti. (TATAR, 2005, s. 216)


Selam: Esenlik, kötülükten kurtulma. (EYUBOĞLU, 1995)


Selamlı, Mut kazasında (BAŞARAN, 2008, s. 34) ve 1450’li yıllarda İçel sancağında Bayındır Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 625)


Selamoğlu Bayburt> Hacıoğlu, Şingah. Şavşat> Armutlu, Elmalı. Vakfıkebir> Yalıköy.


SELANDAROĞLU Selan-dar. Salan: Nöbetleşe ekilen, dinlendirilen tarla. (ÇAĞBAYIR) Farsça –dar eki eklendiği kelimeye “bulunduran, elinde tutan” anlamı katar. Bayrak-dar, alem-dar… Çiftçilikle ilgili ad.
Selandaroğlu Bayburt> Mutlu.


SELANİK MUHACİRLERİ Trabzon> Cumhuriyet, Çömlekçi, İskenderpaşa, Yenicuma.


Bölgeye ulaşmahikayeleritrajedilerle doludur.


SELAOĞLU Arapça sela: Başta olan yarık. (DEVELLİOĞLU)
Selalı, Filibe’de yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 187) Gelinen yer.
Selaoğlu Bayburt> Kadızade.


SELEKAOĞLU Kökü “selek” olan sözcük. (Bk. –a eki) Selekler, 1450’li yıllarda Kütahya sancağında Bayındır Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2011) Selehler, kökeni Acara’ya uzanan Türk kabilesi.
Selek: Eli açık, cömert. (EREN, 1999)


Selekaoğlu Dernekpazarı> Çalışanlar.


SELİMOĞLU Selim, eski kayıtlarda Rakka, Kars, Çıldır, Erzurum, Adana, Haleb, Niğde, Maraş ve Niğbolu sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 166) Selimler, 1450’li yıllarda Kırşehir sancağında Cunkar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2012) Selim, zorunlu iskânlarda adı geçen Türkmen aşiret. (BAYAR, 1994, s. 97)


Selim, Kuman adı. (RASONYI, 2006, s. 509)


Selim, 1450’li yıllarda Türkmen botlarının yaygın yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2707)


Selimoğlu Akçaabat> Adacık, Akdamar, Akpınar, Aydınköy, Fındıklı, Işıklar, Mersin, Pulathane. Araklı> Bereketli, Taşgeçit. Ardanuç> Avcılar, Bağlıca, Gümüşhane, Tosunlu. Ardeşen> Doğanay, Eskiarmutluk, Gündoğan, Ortalan, Sinanköy. Arhavi> Başköy, Musazade, Soğucak, Ulukent, Yemişlik, Yıldızlı. Arsin> Başdurak, Çardaklı, Dilek, Gölgelik, Harmanlı, Işıklı. Bayburt> A. Kışlak, Hacıoğlu, Ozansu. Çamlıhemşin> Yolkıyı. Çarşıbaşı> Salova, Yavuz, Yeniköy. Çayeli> Büyükköy, Çilingir, Yenice. Çaykara> Şahinkaya. Düzköy> Aykut. Demirözü> Beşpınar. Fındıklı> Beydere, Çağlayan, Çınarlı, Fındıklı, Saat. Gümüşhane> Esenler. Güneysu> Güneli, Yeniköy. Hayrat> Hürriyet, Merkez. Hemşin> Hilal. Hopa> Esenkıyı, Limanköy, Subaşı. İkizdere> İhlamur. İspir> Petekli. İyidere> Sarayköy. Kalkandere> Fındıklı. Kelkit> Aziz, Büyükcami, Güzyurdu, Yenice. Köse> Akbaba, Kabaktepe. Maçka> Esiroğlu, Üçgedik, Yazılıtaş. Murgul> Korucular. Of> Kireçli. Pazaryolu> Alçılı. Rize> Boğaz, Değirmendere, Güzelköy, Hamidiye, Taşköprü. Sürmene> Petekli. Şalpazarı> Kabasakal. Şavşat> Akdamla, Cevizli, Çayağzı, Çoraklı, Elmalı, Ilıca, Kirazlı, Meşeli, Meydancık, Saylıca, Şalcı, Veliköy. Şiran> Çavlan, Örenkale. Torul> Yücebelen. Trabzon> Beşirli, Çömlekçi, Dolaylı, Esentepe, Gölçayır, İnönü, Pazarkapı, Sayvan, Yalıncak. Vakfıkebir> Hamzalı. Yomra> Çamlıca, Gülyurdu, Kaşüstü, Kömürcü, Taşdelen, Yokuşlu. Yusufeli> Evren, Kirazalan.


Selimağaoğlu Trabzon> Pazarkapı.


Selimbaşoğlu Trabzon> Yalı. Çaykara> Soğanlı.


Selimbekoğlu Gümüşhane> Eskibağlar. Bek: Bey.
Selimbeyoğlu Gümüşhane> Özcan.


Selimhanoğlu Akçaabat> Mersin.


Selimhocaoğlu Trabzon> Çarşı.


SELLENTİOĞLU Sellenti: Kabadayı, iriyarı. (ÇAĞBAYIR)


Selendi, Manisa’da yerleşim yeri. (SEZEN, 2006, s. 440)


Sellentioğlu Yusufeli> Tarakçılar.


SELMANOĞLU Selman, 1200’lü yılların sonunda Candaroğulları sahasında Yörük topluluğu. (ÇEVİK, 2012, s. 358) Selman, 1450’li yıllarda Bozok, Sivas, Çorum, Menteşe… sancaklarında çok yaygın Bayad Türkmeni taifesi. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2012) Selmanlu, 1500’lü yıllarda Ankara’da Yörük taifesi. (ŞAHBAZ, 2018, s. 223)
Selmanoğlu Demirözü> Y. Dikmetaş.


SELMOOĞLU Selmo, “Selim”den bozma olabilecek kelime.
Selmooğlu Demirözü> Akyaka, Demirözü.
SELVİOĞLU Selvi: Uzun boylu (mecaz).
Selvioğlu Demirözü> Otlukbeli. Torul> Küçükçit.
SEMENTOĞLU Semedlü, Rumeli’de Yörük cemaati. (AYHAN, 2013, s. 503) Semen, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar kolu. (TAVKUL, 2007, 507)
Semed, 1500’lü yıllarda Bayburt’ta yerleşim yeri. (MİROĞLU, 1975, s. 101)
Sementoğlu Köse> Kabaktepe, Övünce.


SEMERCİOĞLU Semerli, Maraş ve Bursa sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 169) Semerci Nebioğlu, zorunlu iskânlarda adı geçen Türkmen aşireti. (BAYAR, 1994, s. 113)


Semerci, Varna’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 429)


Semercioğlu Akçaabat> Mersin, Yaylacık. Aydıntepe> Çayırköprü. Bayburt> A. Pınarlı, Karasakal, Kadızade, Uzungazi, Veysel. Pazaryolu> Büyükdere. Trabzon> Gazipaşa, Hızırbey, İskenderpaşa, Pazarkapı, Yeşilyurt.


Semercibekiroğlu Trabzon> İskenderpaşa.


SEMİZOĞLU Semiz, Türk kabilesi. (LEZİNA) Semiz, 1450’li yıllarda Haleb sancağında Beğdili Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2016)


Semiz, Macar önderi. (RASONYI, 2006, s. 509) Semiz Mehmetgerey, Kırım Hanı. (KURAT, 2011, s. s. 3)
Semizler, Rumeli’de (Pazarcık) (AYHAN, 2013, s. 208);Semuz, Dobruca’da (BÜYÜKBAŞ, 2006, s. 125) ve Semüz, 1500’lü yıllarda Silistre’de yerleşim yeri. (ÖZYURT, 2006, s. 103)


Semizoğlu Çaykara> Köknar. İspir> Demirbilek. Of> Yanıktaş, Yazlık. Rize> Hamzabey.


Semizalioğlu Arhavi> Kavak. Fındıklı> Fındıklı. Hayrat> Kurtuluş, Topaklı.


SEMLEOĞLU Seminli, Türkmen oymağı. (HÜRMÜZLÜ, 2006, s. 168)
Semleoğlu Demirözü> Otlukbeli.


SENİRAROĞLU Senir-ar. Senir, 1450’li yıllarda İçel sancağında Varsak Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2018) Türkçe –ar eki kavim anlamı verir. Mac-ar, Tat-ar, Avş-ar…


Kıpçakça senir Hudut, sınır, tepe, siper, kale. (AKYOL, 1919, s. 140, 141)


Seniri, 1570’lü yıllarda Karaman vilayetinde yerleşim yeri. (YILDIZ, 2010, s. 173)
Seniraroğlu Trabzon> Boztepe.


SENTEREZEOĞLU Sentere-ze, Senderezade. Gürcüce –dze’den. Sendiremeke, Türkmen oymağı. (LEZİNA) Gürcüleşmiş Türkler özellikle Kıpçaklar çoktur.


Sendere-: Sendelemek. (ÇAĞBAYIR)


Senterezeoğlu Pazar> Hamidiye.


SEPETÇİOĞLU Sepetci, eski kayıtlarda Gelibolu ve Kütahya sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 170) Sepetci, Biga sancağında Yörük taifesi. (PARLAK, 2017, s. 16) Sepetci, 1450’li yıllarda Eskişehir sancağında Bayındır Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2018)


Osmanlıda sepet tımarı tabiri olup, bir vergi çeşidi idi. (SERTOĞLU, 1986, s. 311)


Sepetci, 1450’li yıllarda Eskişehir’de Bayındır Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2018)


Sepetçioğlu Akçaabat> Derecik, Doğanköy. Trabzon> Gürbulak, İnönü, Pazarkapı. Yusufeli> Yüncüler.


SERAKOĞLU Şerak, Yomut Türkmeni oymağı. (LEZİNA)


Serahs, 1034 yıllarında Türkmen yerleşimi yeri. (TURAN, 2012, s. 42)


Serakoğlu Ardeşen> A. Durak.


SERAPOĞLU Serab, Türk boyu. (KAFKASYALI, 2010, s. 100) Serraplar, Türkmen kabilesi. (BEYOĞLU, 2000, s. 380)


Serab, Azerbaycan’da kurulan Türk hanlığı. (İNGENÇ, 2010, s. 373)


Serapoğlu Arsin> Fındıklı.


SERASKEROĞLU “Serasker: Sadrazamdan gayrı vezirlerden birisi orduya kumanda ettiği zaman kendisine verilen unvan. Meşrutiyetten sonra bunlara Harbiye nazırı denmiştir.” (SERTOĞLU, 1986, s. 311)


Seraskeroğlu Ardanuç> Peynirli.


Serçavuşoğlu Trabzon> Çömlekçi.


Serçavuş: Başçavuş.


SERBESTOĞLU Serbest, Türkmen oymağı. (ERENDOR, 2016, s. 211)


Serbestoğlu Trabzon> Gürbulak.


SERDAROĞLU Serdar/ Serdarlar, Türkmen kabilesi. (LEZİNA) Serdar, Yomut Türkmeni oymağı. (İLLİYEV, 2010, s. 22)


Serdar: Harp halinde bulunan ordunun kumandanına verilen ad. (PAKALIN, c. III s. 178)


Serdarabat, Azerbaycan'da Revan hanlığının yerleşim yeri. (BİLGE, 2015, s. 244)


Serdaroğlu Akçaabat> Orta. Ardanuç> Anaçlı, Bereket. Ardeşen> Armağan. Arsin> Gölcük. Artvin> Zeytinlik. Bayburt> Karasakal, Salkımsu, Şeyhhayran, Veysel. Borçka> Muratlı. Çamlıhemşin> Yolkıyı. Çaykara> A. Kumlu, Ataköy. Dernekpazarı> Akköse, Günebakan, Zincirlitaş. Düzköy> Alazlı, Çayırbağı. Fındıklı> Fındıklı. Gümüşhane> Aktutan, Çamlı, Kaletaş. İspir> Devedağı. İyidere> Denizgören. Kelkit> Aziz, Balkaya, Kaş. Köse> Subaşı. Of> Gürpınar, Fındıkoba. Pazar> Akmescit. Pazaryolu> Şehitlik. Rize> Alipaşa, Çiftekavak, Piriçelebi. Torul> Köstere. Trabzon> Akoluk, Çarşı, Gazipaşa, Yenicuma. Yusufeli> Bostancı, Esenyaka, Günyayla, Kınalıçam, Narlık.


SERGİOĞLU Serge, Türk boyu. (LEZİNA)


Sergi, 1450’li yıllarda Aydın sancağında Eymür Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 569) Gelinen yer.
Sergioğlu Tonya> İskenderli.


SERİZOĞLU Seris, Avarların diğer adı. (MESUDİ, 2005, s. 85)


Serizoğlu Rize> Küçükköy.


SERKIZOĞLU Serkiz, 1450’li yıllarda İçel sancağında Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2019)
Serkis, 1500’lü yıllarda Erzincan’da mahalle. (SAYGI, 2009, s. 28)
Serkızoğlu Bayburt> Yeşilyurt. Şiran> Erenkaya.


SEROĞLU Serler, Sarmatlara komşu kavim. (BERKOK, 1958, s. 152) Serli, 1450’li yıllarda Aksaray’da Eymür Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2019) Ser Kovanlu, Bozulus Türkmeni oymağı. (AYTOP, 2010, 139)


Farsça ser: Doruk, baş.


Seroğlu Güneysu> Tepebaşı.


Serhaytaoğlu Kelkit> Yeşilova.


Serkadıoğlu Gümüşhane> Aktutan, Hasanbey, Süleymaniye.


Seritoğlu Trabzon> Bahçecik.


Ser-it: Serler, Türkmenler. Eski Türkçe –it eki çoğul edatıdır.


SERTOĞLU Sertoğlu, eski kayıtlarda Bor kazasında (METİNER,2016, s. 110) ve Serdoğlu, Ünye’de. (BACACI, 2011, s. 75)
Sert: Soğuk, kaba. (EYUBOĞLU, 1995)
Sertoğlu Aydıntepe. Bayburt> Yazyurdu. Çayeli> Limanköy. Yusufeli> İşhan.


Sertmahmutoğlu Çayeli> Limanköy.


SERVANOĞLU Sarvan, Maçka’da mahalle. Gelinen yer.


Servanoğlu Rize> Müderrisler.


SERVİOĞLU Servi, 1450’li yıllarda Ankara sancağında Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2021)


Farsça servi: Selvi. (DEVELLİOĞLU) Güzel boylu (mecaz).


Servioğlu Arsin> Yolüstü.


SETİROĞLU Setir: Temiz, namuslu. (ÇAĞBAYIR)


Setire, 1500’lü yıllarda Sivas sancağında yerleşim yeri. (DEMİR, 2007, s. 113)


Setiroğlu Araklı> Yalıboyu.


SETOZLUOĞLU Setoz, Derepazarı’nın köyü. Gelinen yer.


Setozluoğlu Rize> Güneştepe, Kavaklı.


SETÜHOĞLU Şetuh, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar kabilesi. (ADİLOĞLU, 2005, s. 145)
Setühoğlu Gümüşhane> Yağlıdere.


SEVİLOĞLU Sevil, Göklen Türkmeni oymağı. (İLLİYEV, 2010, s. 112)


Sevil,1500’lü yıllarda Musul’da yerleşim yeri. (BAYATLI, 1999, s. 115)
Seviloğlu Torul> Atalar.


SEVİNDİKOĞLU Sevindik, Bayat Türkmen boyunun oymağı. (UÇAKCI, 2013, s. 80) Sevindiklü, 1500’lü yıllarda Küşne Türkmenlerinin kolu. (ATEŞ, 2010, s. 38)


Sevindik, Dobruca’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 161)
Sevindikoğlu Kelkit> Kızılca. Kürtün> Karaçukur, Y. Uluköy. Şiran> Karaca, Mertekli, Sadık.


SEYALIOĞLU Seyyalı, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2030)
Seyalıoğlu Gümüşhane> Akocak.


SEYDAROĞLU (Bk. Serdaroğlu)


SEYDİALİOĞLU Seydi Ali, 1500’lü yıllarda Dulkadirli Türkmenlerinden. (SARI, 2015, s. 498)


Seydialioğlu Gümüşhane> Esenler.


SEYDİOĞLU Seydiler, 1220’li yıllarda Menteşe yöresinde konar/ göçer Yörük/ Türkmen topluluğu. (ÇEVİK, 2012, s. 358) Seydioğlu, Niğbolu sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 674) Seydiler, 1450’li yıllarda Maraş, Adana ve Menteşe sancaklarında çok yaygın Yıva Türkmen oymağı ve Çorum sancağında yaygın Moğol boyu. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2028) Seydi, 1500’lü yıllarda Gence-Karabağ Eyaletinde Türkmen oymağı. (NECEFLİ, 2010, s. 11)
“Seydi Ahmet Paşa Olayı: Çerkes kökenli. Bir ağanın ölümüne neden olduğundan sancak beyliğiyle saraydan uzaklaştırıldı. 1654'de Maraş Beylerbeyliğine atandı. İbşir Paşa'ca kötülüğe yönlendirildi. Halkı soyup kıydığından Kütahya halkınca saraya şikayet edildi. Giderek İbşir Paşa'nın adamı olmuştu. Halep valisi olarak atanması ve ora halkınca istenmemesi Ahmet Paşa'ya eşkıyalık ve baskı olanağını yarattı. Beş-altı bin 'sarıca ve sekban eşkıyasıyla' Sivas ve Tokat yörelerini yağmaladı. Silistre eyaletine atanarak denetimde tutulmaya çalışıldı.” (ÖZ, 1992, s. 108)
Seydi Bey, Prizre kazasının mahallesi. (SYLEJMANİ, 2013, s. 26) Seydiler, Gümülcine’de (AYHAN, 2013, s. 201);1450’li yıllarda Kastamonu sancağında (TOSUNOĞLU, 1993, s. 384) ve Seydioğulları, 1500’lü yıllarda Silistre’de yerleşim yeri. (ÖZYURT, 2006, s. 103)


Seydioğlu Akçaabat> Adacık, Eskiköy, Derecik, Pulathane. Araklı> Hasköy. Ardeşen> Işıklı. Arsin> Atayurt, Cumhuriyet, Çubuklu, Karaca, Kuzguncuk, Yeni, Yeşilyalı. Bayburt> Helva. Beşikdüzü> Vardallı. Çarşıbaşı> Pınarlı. Dernekpazarı> Gülen. Gümüşhane> Eskibağlar. Hemşin> Nurluca. Kelkit> Akdağ, Alacat, Dölek, Sarışeyh. Köse> Merkez. Of> Yemişalan. Pazar> Başköy, Cumhuriyet, Derebaşı, Kesikköprü, Sivrikale, Zafer. Pazaryolu> Kılıççı, Pamukludağ. Şalpazarı> Üzümözü. Şiran> Çevrepınar, Evren, Telme. Tonya> Orta. Torul> Köstere, Tokçam. Trabzon> Akoluk, Bostancı, Çağlayan, Düzyurt, Kutlugün, Yeşilbük. Vakfıkebir> Düzlük. Yomra> Gürsel, Kayabaşı, Özdil, Sancak, Taşdelen.
Seydihanoğlu Kelkit> Çömlekçi. Köse> Bizgili. Kürtün> Cayra. Torul> Kirazlık.


SEYFİOĞLU Seyfi, Irak’ta Türkmen aşireti. (SAATÇI, 1999, s. 299) Seyfioğlu, eski kayıtlarda Tarsus, Çorum, Rakka ve Niğde sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 674)
“Seyfoğlu Yusuf Paşa olayı: Maraş Türkmenlerinden olan Seyfoğlu Trablus ve Akka'yı egemenliğine alıp yönetti. Halka baskı yaparak servet biriktirdi (162l’ler).” (ÖZ, 1992, s. 104)
Seyfioğlu Arsin> Yeni. Çarşıbaşı> Pınarlı. Kelkit> Babakonağı. Köse> Yuvacık. Kürtün> Araköy. Trabzon> Çömlekçi, Pazarkapı.


SEYFULLAHOĞLU Seyfullahlı, Türkmen oymağı. (LEZİNA)
Seyfullahoğlu Kelkit> Eskiyol.


SEYİDOĞLU (Bk. Seyitoğlu)


SEYİHOĞLU Seyhlü, Ceridi Türkmeni. (TATAR, 2005, s. 136)
Seyihoğlu Aydıntepe> A. Kırzı. Fındıklı> Çınarlı.


Seyihhasanoğlu Artvin> Beşağıl.


SEYİSOĞLU Seyisler, Türkmen kabilesi. (BEYOĞLU, 2000, s. 259)


Seyisoğlu Akçaabat> Akçakale, Kaleönü, Pulathane. Araklı> Köprüüstü. Kürtün> Demirciler. Trabzon> Düzyurt.


SEYİTOĞLU/ SEYİDOĞLU Seyitler, Şahseven Türkmenlerinin oymağı. (LEZİNA) Seyyid, eski kayıtlarda Sivas, Paşa, Kütahya ve İçel sancaklarında Ekrad taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 674) Seyyidlü, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Eymür Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2031)


Seyyid, Hz. Hüseyin’in neslinden gelenler.


Seyidoğlu, Tuna’da (AYHAN, 2013, s. 227);Seyidler, 1450’li yıllarda Kayseri sancağında Bayad Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2014) Seyyidoğlu, 1500’lü yıllarda Çemişgezek sancağında köy. (GÜNDÜZ, 1993, s. 161) Seyid mahallesi, 1700’lü yıllarda Karaman’da yerleşim yeri. (CEVGER, 2012, s. 246)


Seyitoğlu/ Seyidoğlu Araklı> Yalıboyu. Arhavi> Musazade, Ulukent. Arsin> Çubuklu, Karaca, Oğuz. Bayburt> Polatlı. Çayeli> K. Taşhane, Sabuncular. Demirözü> Yazıbaşı. Derepazarı> Sandıktaş, Yanıktaş. Dernekpazarı> Çalışanlar. Hayrat> Dereyurt. İkizdere> Ballıköy. Maçka> Ardıçlıyayla, Kutlugün. Murgul> A. Küre, Petek. Of> Pınaraltı. Pazar> Ocak, Uğrak. Pazaryolu> Akbulut, Karakoç. Trabzon> Bostancı, Boztepe, Çarşı, Gazipaşa, İnönü, İskenderpaşa, Yalı, Yenicuma.


Seyit ile bağlantılı sülaleler:


Seyitağaoğlu Gümüşhane> Bağlarbaşı.
Seyitalioğlu Arsin> Yeni.


Seyitali, Kırım’da eski Türk yerleşim yeri. (KARAÖRS,1993, s. 692)


Seyitahmetoğlu Bayburt> Kadızade, Zahit. Demirözü> Karayaşmak, Yazıbaşı.
Seyitbektaşoğlu Bayburt> Yaylalar.
Seyithamzaoğlu Trabzon> Ortahisar.


Seyithanoğlu Bayburt> Yaylalar. Kelkit> Bezendi, Çömlekçi, Güllüce.
Seyithayıroğlu Trabzon> Boztepe.


Seyitşeyihoğlu Köse> Kabaktepe.


Seyityazıcıoğlu Trabzon> Gülbaharhatun.


SEYMENOĞLU Seğmenlü, Yörük Türkmeni. (TATAR, 2005, s. 135) Seğmenli, zorunlu iskâna tutulan Dulkadirli Türkmeni oymağı. (ORHONLU, 1987, s. 78)
Seymen: Kolcu, asker. (ÇAĞBAYIR)


Seymen, Filibe’de yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 174)


Seymenoğlu Çarşıbaşı> Kavaklı. İyidere> Kalecik. Kalkandere> Çağlayan. Rize> Yeniköy. Sürmene> Çarşı, Yemişli. Vakfıkebir> İlyaslı, Sekmenli.


SEYRANLIOĞLU Seyranlu, 1450’li yıllarda Niğde sancağında Beğdili Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2030) Seyhanlı, Rakka’ya sürülen aşiretlerden. (UÇAKCI, Üçoklar, s. 285)


Seyran, Yanya’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 492)


Seyranlıoğlu Trabzon> Bahçecik, Gazipaşa.


SEYREKBASANOĞLU Seyrek-basan. Seyreklü, Türkmen oymağı. (GÜLTEN, 2008, s. 173) Seyreklü, 1450’li yıllarda Aydın sancağında Yıva Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2030) Basanlu, Zülkadriye Türkmeni kolu. (HALAÇOĞLU, 1997, s. 122) İki Türkmen oymağından adını alan sülale.


Seyrek: İncelmek, aralıklı olmak. (EYUBOĞLU, 1995) DLT’te basan: Ölüyü gömdükten sonra yenilen yemek.


Seyreklü, 1450’li yıllarda Aydın sancağında (SARIKAYA, 2014, s. 49) ve Basan, 1450’li yıllarda Anadolu’da yaygın Türkmen yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2520)


Seyrekbasanoğlu Bayburt> Karlıca. Fındıklı> Fındıklı. Sürmene> Çamburnu.


SEYREKOĞLU Seyreklü, Türkmen oymağı. (GÜLTEN, 2008, s. 173) Seyreklü, 1450’li yıllarda Aydın sancağında Yıva Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2030)


Seyrek: İncelmek, aralıklı olmak. (EYUBOĞLU, 1995)


Seyreklü, 1450’li yıllarda Aydın sancağında yerleşim yeri. (SARIKAYA, 2014, s. 49)


Seyrekoğlu Fındıklı> Fındıklı. Trabzon> Bahçecik. Yusufeli> Bostancı.


SEZAVEROĞLU Saz-aver’den. Farsça saz: Silah ve Farsça –aver, sonuna geldiği kelimeye getiren, “taşıyan” anlamını katan son ek. (DEVELLİOĞLU) Sazaver: Silah taşıyan. Askeri sülale lakabı.


Sezaveroğlu Çayeli> Ormancık.


ŞEYRANLIOĞLU Şeyhan, Süleymaniye livası nahiyesi. (BELLETEN, sayı 211, 1990, s. 1252)


(Bk. Seyranlıoğlu)


Şeyranlıoğlu Kelkit> Deredolu. Yusufeli> Yüncüler.


SIÇANOĞLU Sıçanlu, 1450’li yıllarda Halep sancağında Beğdili Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2031) Sıçan, 1530’lu yıllarda Teke Sancağında Varsak Yörüklerinden olup büyük bir yekun oluşturmaktaydı. (ÜNAL, 1996, s. 226) Sıçan, 1700’lü yıllarda eşkıyalık olaylarına karışan aşiretlerden biri. (TATAR, 2005, s. 150) Sıçan, zorunlu iskâna tabi tutulan Beydili Türkmeni oymağı. (ORHONLU, 1963, s. 58) Sıçanlı, iskânlarda adı geçen Türkmen aşireti. (BAYAR, 1994, s. 98)


İlk Türk hayvan takviminde 12 yıllık süre içinde birinci yıl sıçan yılı idi. Sıçan, Türk totem izi taşıyan ad. (TYASB, ERÖZ, s. 51) DLT’te aplan: Sıçan cinsinden hayvan. Aynı köyde (Ilıca) Aplanoğun akraba lakabı bulunması dikkat çekicidir.


Siçan, Azerbaycan ve Ermenistan’da yaygın dağ ve köy adı olup, Türk kökenli Sincan halkının adını aks ettirir. (GEYBULLAYEV, 2009, s. 169)


Büyük Sıçan, Rakka’da zorunlu iskânların yapıldığı şehir. (ÇELİKDEMİR, 2001, s. 109) Sıçan, iskânlarda adı geçen Malatya’da yerleşim yeri. (ERDÖNMEZ, 1995, s. 96) Sıçanlu, Dimetoka ve Kırcaali’de (Balkanlar) yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 159, 274)


Sıçanoğlu Borçka> Örücüler (1846). İkizdere> Ilıca. Pazar> Kocaköprü. Rize> Yeniköy (kör hane).


SIDDIKOĞLU Sıddıklı, Danişmendli Türkmeni oymağı. (GÜNDÜZ, 2005, s. 121) Sıddıklı, 1450’li yıllarda Kırşehir sancağında Danişmendlü Türkmen oymağı ve Sıddık, aynı yıllarda Konya sancağında Kayı Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2031, 668)


Sıddıkoğlu Aydıntepe> Çatıksu. Bayburt> Şeyhhayran. Gümüşhane> Çamlı, Hasanbey, Kırıklı, Özcan, Süleymaniye. Kelkit> Belenli, Gödül, Küçükcami. Pazaryolu> Büyükdere. Trabzon> Gazipaşa. Yusufeli> Cevizlik, Demirdöven, Dereiçi, Günyayla, Kılıçkaya, Yaylalar.


SIĞIRCIKOĞLU Sığırcılar, Türkmen oymağı. (GÜLTEN, 2008, s. 177)


Sığırcık, Anadolu’da yaygın yerleşim yeri. (Köylerimiz, 1968, s. 476)
Sığırcıkoğlu/ Sığıncıkoğlu Bayburt> Güllüce. Demirözü> Pınarcık.


SIĞIRZİNDANLIOĞLU Sığır, 1220’li yıllarda Menteşe yöresinde konar/ göçer Yörük/ Türkmen topluluğu. (ÇEVİK, 2012, s. 358) Sığırlı, 1455 yılı Teke Sancağında Yörük cemaati. (ÜNAL, 1996, s. 237)


Sığırzindan, Erzurum’un Ovacık ilçesinin köyü. (Köylerimiz, 1968, s. 476) Gelinen yer.


Sığırzindanlıoğlu Bayburt> Ağören.


SIHİZIROĞLU Şavşat’ın Kayadibi köyünün eski adı. Gelinen yer.


Sıhızıroğlu Yusufeli> Kömürlü.


SIKMALOĞLU 1842 kayıtlarında Sakmaloğlu. Sağmal, Avşar Türkmen boyunun aşireti. (UÇAKCI, 2013, s. 237)


Sıkmaloğlu Pazar> Sessizdere.


SIKRIKLIOĞLU Sıkrık, Rize’nin köyü.


Sıkrıklıoğlu İyidere> Sarayköy, Yalıköy. Rize> Gölgeli.


SILACIOĞLU Sılamış, 1450’li yıllarda Özer sancağında Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2035)


Sıla, Kırım’da yer adı. (DOĞRU, 1987, s. 95) Sıla, 1500’lü yıllarda Karaman vilayetinde yerleşim yeri. (YILDIZ, 2010, s. 182) Gelinen yer.


Sılacıoğlu/ Sılaoğlu Pazaryolu> Merkez. Yusufeli> Altıparmak, Bahçeli, Bıçakçılar, Çevreli, Çıralı, Evren.


SIRACALIOĞLU Sıracalı, Ordu kazasında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 679) Sıraçlu, 1450’li yıllarda Sivas sancağında yaygın Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2038) Sıraçlar, Hubyar ocağının en kalabalık kolu. (AKSÜT, 2012, s. 279)


“Sıraçlar (Beydili Türkmenleri) arasında Hubyar, Hoca Ahmet Yesevi’nin lakabıdır. Bu yüzden Sıraçlara Hubyarlı da denir.” (YILMAZ, 2009, s. 17)


Kıpçak ağzında sirac: Işık. (AKYOL, 1919, s. 144)


Sıracalıoğlu Çayeli> Yamaç, Sırt. Giresun. (EMECEN, 2015) Görele. (YÜKSEL, 2015)


SIRAOĞLU Moğolca sıra: Sarı. (LESSING)


Sıraoğlu Of> Serindere.


SIRIKOĞLU Sırıklar, 1450’li yıllarda Bolu sancağında Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2038)


Sirık, Macaristan’da yerleşim yeri. (URAL, 2006, s. 36) Uzun (mecaz).


Sırıkoğlu Of> Kireçli. Yalvaç. (SAAT, 2014, s. 142)


SIRMAOĞLU Sırmak, Kıpçak kabilesi. (LEZİNA)


Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar Türklerinde sırma: Saf, temiz. (TAVKUL, 2000, s. 344) Sırma, tarihi Türk kadın adı. (ATALAY, 1936)
Sırmalar, 1500’lü yıllarda Ankara’da (AÇIKGÖZ, 2004, s. 141) ve Sırma, 1450’li yıllarda Saruhan sancağında Kızık Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, 1269)


Sırmaoğlu/ Sırmacıoğlu Artvin> A. Maden. Aydıntepe. Bayburt> Arpalı. Trabzon> Hızırbey. Yusufeli> Esenyaka, Günyayla, Köprügören.
Sırmakocaoğlu Kelkit> Başpınar.


Sırmakeşoğlu Rize> Pazarköy.


Sırmakeş, Osmanlıda mesleki sınıf. (SELÇUK, 2002, s. 96)


SIROĞLU/ SIR’INOĞLU Sir, Bilge Kağana tabi Türk boylarından. (TAŞAĞIL, 2004, s. 103) Sırlu, 1450’li yıllarda Adana sancağında Kayı Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2038)
Sir, Orhun Anıtlarında etnik ad. (SİMİÇ, 2005) Sir, Orta Asya’daki Seyhan nehrinin eski adı. (SÜMER, Oğuzlar, s. 62) Sir, Gence/ Karabağ eyaleti yerleşim yeri. (BİLGE, 2015, s. 585)


Çağatay Türkçesinde sirin: Siper. (ERBAY)


Sıroğlu/ Sır’ınoğlu Bayburt> Arpalı. İspir> Yıldıztepe. Pazar> Kuzayca.


SIRTOĞLU/ SIRTLIOĞLU Sırt, 1450’li yıllarda Türkmen yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 206) Gelinen yer.


Sırtoğlu/ Sırtlıoğlu Araklı> Türkeli. Arsin> Yolaç. Çayeli> Aşıklar. Pazar> Ortayol. Trabzon> Boztepe. Yomra> Maden.


SITKIOĞLU Trabzon> Gülbaharhatun, Pazarkapı.


SIVACIOĞLU Sıvacıoğlu, Türkmen oymağı. (EMREN, 2018, s. 18)


Sıvacıoğlu Bayburt> Kadızade.


SIVIRCIKOĞLU Sığırcık’tan. (Bk. Sığırcıkoğlu)
Sıvırcıkoğlu Bayburt> Ozansu.


SIVIŞOĞLU Siviş, Anadolu’da Türkmen oymağı. (SAKİN, 2010, s. 351)


Sıvış: Ortadan kaybolma, yok olma. (ÇAĞBAYIR)
Sıvışoğlu Çaykara> Ataköy.


SIYALIOĞLU Sıya-lı. Türkçe –lı yapım eki almış sözcük. Sıyalar, Türkmen kabilesi. (BEYOĞLU, 2000, s. 159)


Eski Türkçe siya: Kiraz. (ÖGEL, 2000, c. II, s. 311)


Sıya, Kırım’da yer adı. (DOĞRU, 1987, s. 95)
Sıyalıoğlu Trabzon> Akoluk, Cumhuriyet.


SIYAMOĞLU Arapça sıyam: Oruç. (DEVELLİOĞLU)
Siyam, Türkistan’da Kiş’e bağlı kaza. (BARTHOLD, 2017, s. 156) Gelinen yer.
Sıyamioğlu, Nazilli (TOPCU, 2014); Ünye. (BACACI, 2011)


Sıyamoğlu Akçaabat> Şinik. Of> Çataldere. Sürmene> Yeniay. Trabzon> Bahçecik, Çamoba.


SİBİLİKOĞLU Sıbılik: Parlak. (ÇAĞBAYIR)


Sibilikoğlu Çamlıhemşin> Ülkü.


SİBİROĞLU Sibir, Türk boyu. (SEVİM, 1988, s. 14)


Moğolca sibir: Ağaçlık, çalılık. (LESSING) Kıpçakça sıbırgu: Islıkçı, düdükçü. (AKYOL, 1919, s. 142)
Sibiroğlu Şalpazarı> Fidanbaşı.


SİBOOĞLU Sibor, Kosova’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 249)
Sibooğlu Bayburt> Zahit.


SİBÜTİNAOĞLU Eski Türkçe sibit> sibüt: Dereotu. (ÇAĞBAYIR)Lazca –ina eki yer bildirir.


Sibütinoğlu Pazar> Dernek.


SİDİKSALIOĞLU Sidiksa, Çayırbağı köyünün eski adı. Gelinen yer.


Sidiksalıoğlu Düzköy> Aykut, Düzalan.


SİFOĞLU Arapça sif: Küçük tepe. (ÇAĞBAYIR)


Sifoğlu Pazar> Cumhuriyet, Pazar. Sifooğlu Pazar> Pazar.


SİFTİLOĞLU Sifter’den bozma sözcük. Sifter, Yomra’nın köyü. Gelinen yer.
Siftiloğlu Tonya> Kozluca.


SİĞALOĞLU Sigalu, 1450’li yıllarda Mardin’de Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2032)


Siğaloğlu Fındıklı> Meyvalı.


SİHİZOĞLU Sihizir, Şavşat’ın Kayadibi köyünün adı. Gelinen yer.
Sihizoğlu Tonya> Karşular.


SİHUTOĞLU Sih-ut: Sihler. Eski Türkçe -ut eki çoğul edatıdır. Sih, Kafkasya’da Abzah boyu. (KANBOLAT, 1989, s. 23)
Sihutoğlu Of> Kaban.


SİLACİOĞLU (Bk. Sılacıoğlu)


SİLAHTAROĞLU Silahdar, 1580’de Gurbet Türkmeni oymağı. (ATEŞ, 2010, s. 33)
Silahdar, II. Murat zamanında tımar verilen bir sınıf. (ALTUĞ, 2010, s. 223) Silahdarlar, hükümdarın silahlarını korurlardı. (TURAN, 2012, s. 445)
Silahtaroğlu Bayburt> Mutlu, Kitre. Demirözü> Güneşli.


SİLİKOĞLU Eski Türkçe silik: Temiz, necip. (LAYPANOV, 2008, s. 111) Karahanlı Türklerinde sılık: Güzel. (ÜŞENMEZ, 2006)


Silig, Türkçe yer adı. (KIRZIOĞLU, 1992, s. 179)
Silikoğlu Hayrat> Sarmaşık. Yalvaç. (SAAT, 2014)


SİLİNGİROĞLU Silin-gir, Silin-gil’den. Silindi, 1450’li yıllarda İçel sancağında Döğer Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2038)
Kuman/ Kıpçakça silin-: Temizlenmek. (TOPARLI) Eski Türkçede siling: Temiz. (SÜMER, 1999, s. 53) Silingil> Silingir: Temizoğlu.
Silinmiş, Kumanova’da (Makedonya) yerleşim yeri. (ASLAN, 2016, s. 28)
Silingiroğlu Akçaabat> Dürbinar.
Silingaroğlu Tonya> Hoşarlı, Karaağaçlı.
Silin-gar. Çok Türkçe ağızda gar: Kar.


SİLOĞLU Sil-süpür, Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 675)
Kıpçak ağzında sil: Sel, coşkun su. (TOPARLI)


Siloğlu Araklı> Erenler. Kürtün> Araköy. Pazaryolu> Konakyeri.


SİLOOĞLU Sılo, Türkmen oymağı. (ERENDOR, 2016, s. 206)


Silo, Malazgirt ilçesinin köyü.
Silooğlu Bayburt> Bayırtepe, Çayıryolu, Güder, Saraycık, Şingah, Zahit. Pazaryolu> Göztepe, Gülçimen, Karataş. Yusufeli> Morkaya.


SİLSÜPÜROĞLU Silsüpür, geniş Türkmen oymağı. (TÜRKAY, 1979, s. 675)
Silsüpüroğlu Bayburt> Karaçayır, Şeyhhayran.


SİLYANOĞLU Silyan/ Silan, Kalkandere’nin köyü. Gelinen yer.


Silyanoğlu Derepazarı> Subaşı. Kalkandere> Fındıklı, Yeniköy, Yeşilköy. Rize> Bağdatlı, Müftü, Ortapazar, Reşadiye.


SİMOOĞLU Simo, Muş’un eski köyü. Gelinen yer.
“Şurası bir gerçektir ki, Doğu-Anadolu Safevi idaresinden kalsaydı, bir müddet sonra burada Türkçeden başka hiçbir dil konuşulmayacaktı.” (SÜMER, Oğuzlar, s. 176)


Yavuz- Şah İsmail savaşından sonra Türkleşen ilk bölge Güneydoğu Anadolu’yu Türkmenler terke mecbur kalmışlardır. Kalanların da baskıdan kurtulmak için Kürtleşmiştir.
Simooğlu Kelkit> Söğütlü.


SİMSAROĞLU Simsar, 1500’lü yıllarda Ruha Sancağında yerleşim yeri. (ERPOLAT, 1994, s. 30)


Simsaroğlu Çayeli> Kesmetaş, K. Taşhane. Ünye. (BACACI, 2011)


SİNALOĞLU Sinaloğlu, Maraş sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 675)


Kıpçakça sınal-: Parçalamak. (TOPARLI)


Sinaloğlu Rize> Alipaşa.


SİNANOĞLU Sinanlu/ Sinan Oymağı, 1450’li yıllarda Malatya, Diyarbakır, Urfa, Adana sancaklarında yaygın Eymür Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2039) Sinanoğlu, eski kayıtlarda Edirne, Vize, İçel, Maraş ve Menteşe sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 675) Sinanlu, 1450’li yıllarda Diyarbakır, Malatya, Adana, Urfa ve Menteşe sancaklarında yaygın Eymür Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2039) Sinanoğlu, iskânlarda adı geçen Türkmen aşireti. (BAYAR, 1994, s. 112)
Sinani, dini tarikatlardan biri. (BİLGE, 2010, s. 205) Sinani, Karay soy adı. (ALTINKAYNAK, 2006)


Sinanlu, Karaman’da kaza (SEZEN, 2006, s. 448); Sinanlı, Şiran’ın eski köyü (SAYLAN, 2012, s. 31) ve Sinan, 1450’li yıllarda Türkmen boylarının Anadolu’da yaygın yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2711) Sinan Köy, Niğbolu’da. (AYHAN, 2013, s. 373)


Sinanoğlu Akçaabat> Cevizli, Şinik. Ardeşen> Cami, Sinanköy. Arsin> Dilek. Çaykara> Baltacılı. Güneysu> Ulucami. İspir> Üzümbağı. İyidere> Yalıköy. Köse> Akbaba. Pazar> Alçılı, Başköy, Sivrikale, Yücehisar. Trabzon> Yenicuma. Vakfıkebir> İshaklı, Sinanlı, Yalıköy. Yusufeli> Dokumacılar.


SİNCAROĞLU Sincar/ Sincarlu, 1450’li yıllarda Maraş ve Sivas sancaklarında Yıva Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2040) Sincarlu, 1690’lı yıllarda zorunlu iskâna tabi tutulan Türkmen oymağı. (ORHONLU, 1987, s. 66)


Sincar, Musul’da kurulan (1170-1220) Türk Atabeyliklerinden biri. (İNGENÇ, 2010, s. 246)


Sincar, 1450’li yıllarda Diyarbakır’a bağlı sancak. (HALAÇOĞLU, 2009, s. XLVI) Sincar, 1500’lü yılı başlarında Ergani Sancağında yerleşim yeri. (ERPOLAT, 1994, s. 13) Sincar, Musul’un kazası. (SEZEN, 2006, s. 449)


Sincaroğlu Yusufeli> Kirazalan.


SİNECEKOĞLU Sinecik, Balkanlarda yerleşim yeri. (AYDIN, 1992, s. 152) Gelinen yer.


Sinecekoğlu Sürmene> Armutlu.


SİNEKOĞLU Sinek, Edirne ve Silivri kazalarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 676) Sinekci, 1500’lü yıllarda Menteşe livasında Türkmen oymağı. (SAKİN, 2010, s. 289)
Sinek, Karay Türklerinde soy ad. (ALTINKAYNAK, 2006, s. 137)


Sinekli, Musul’da nahiye. (SEZEN, 2006, s. 449) Sinekler, Nazilli’de (TOPCU, 2014, s. 120) ve Sinek, Prizre kazasında yerleşim yeri. (SYLEJMANİ, 2013, s. 30)


Sinekoğlu Akçaabat> Derecik. İspir> Yedigöze. Rize> Elmalı, Küçükköy. Trabzon> İncesu.


SİNGEROĞLU Singe, Kıpçak silah çeşitlerinden. (BUDAYEV, 2009, s. 66)


Singer, Türkçe coğrafi ad. (YURTSEVER, 1993, s. 125) Gelinen yer.


Singeroğlu Yomra> İkisu.


SİNGİLOĞLU Sin-gil. (Bk. Sinoğlu)


SİNİTAVOĞLU Sini-tav. Çok Türk ağzında ve Kuman/ Kıpçakça tav: Dağ. (GRÖNBECH)


Sini-dağ. Yerleşim yeriyle bağlantılı ad.


Sinitavoğlu Yusufeli> Bostancı.


SİNKASOĞLU Sinkaz, Trabzon salnamesinde Rize’nin köyü. Gelinen yer.
Sinkasoğlu Maçka> Ormaniçi.


SİNOĞLU Sin, Kerkük eyaletinde Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 147) Sin, 1200’lü yılların sonunda Candaroğulları sahasında Yörük topluluğu. (ÇEVİK, 2012, s. 358) Sinlü, 1450’li yıllarda Bolu sancağında Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2040) Sinlü, Candaroğulların yöresinde konar-göçer, Yörük/ Türkmeni topluluğu. (YAKUPOĞLU, 2012, s. 358)


Sin, Gagauz Türklerinde soy ad. (MANOV, 2001, s. 210) Kıpçakça sın: Hanlar için dikilen mezar taşı. (GÖKBEL, 2000, s. 194)


Sin, Hozat’ta nahiye. (SEZEN, 2006, s. 448) Sin, 1500’lü yıllarda Çemişgezek’te yerleşim yeri. (ÜNAL, 1999, s. 292)


Sinoğlu Derepazarı> Sandıktaş.


Singiloğlu Fındıklı> Aksu.


Sin-gil, Sin ailesi, Sinoğlu. Kıpçaklar -gili eki kullanır. (MALACILI, 2002, s. 265)


SİNOPLUOĞLU Kelkit> Gerdekhisar, Yenice. Köprübaşı> Gündoğan. Trabzon> Çömlekçi, Gazipaşa, Yenicuma.


SİNTİNALOĞLU Kökü Sinti olan kelime. Sindi, 1500’lü yıllarda Musul sancağında adı değişik olaylara karışan Türkmen aşireti. (GÜNDÜZ, 2003, s. 130)


Sintinaloğlu Derepazarı> Uzunkaya.


SİPAHİOĞLU Sipahi, eski kayıtlarda İçel, Rakka, Niğde, Konya, Bursa, Adana, Tarsus, Kastamonu ve Paşa sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 676) Sipahi, 1450’li yıllarda İçel sancağında yaygın Varsak Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2040)


Sipahi, atlı asker demek olup topraklı süvari hakkında tahsissen kullanılan bir tabir. (SERTOĞLU, 1986, s. 316) Osmanlıda sipahilik soyluluk koşuludur. (İNALCIK, 2009, s. 29)
“Sipahi olayları: Sipahiler birçok kez ayaklanmışlardır. 1602'de Poyraz Osman, Oküz Mehmet, Kepegöz Rıdvan, Cezmi ve Hüseyin Halife ayaklanmışlardı. Yemişçi Hasan Paşa birçoğunu yok etmesine karşın 1605'lerde Anadolu'ya geçerek Geduslu Ali, Deli Derviş, Köse Hamza, Kızılbaş Mehmet, Arnavut Hüseyin, Küçük Halil, Tepesi Tüylü, Kumkapılı ve ötekiler varlıklarını sürdürmüşlerdi.” (ÖZ, 1992, s. 103)


Sipahioğlu Akçaabat> Demirci. Ardeşen> Kavaklıdere. Bayburt> Ağören, Çamlıkoz. Çayeli> Erenler, Eskipazar, Yavuzlar, Yenipazar. Gümüşhane> Kaleköy. Hemşin> Kantarlı. İkizdere> Güneyce. Kürtün> Süme. Of> Ballıca. Pazar> İkiztepe. Pazaryolu> Gölyanı. Şiran> Konaklı. Trabzon> Akoluk, Ortahisar.


SİPTOROSOĞLU Siptoros, Bayburt’un köyü. Gelinen yer.
Siptorosoğlu Bayburt> Sakızlı.


SİRKECİOĞLU/ SİRKELİOĞLU Sirkelü, 1500’lü yıllarda Adana livasında Türkmen taifesi. (SAKİN, 2010, s. 289) Sirkeli, Türkmen kabilesi. (UÇAKCI, 2013, s. 445) Sirkeler, Teke Türkmeni oymağı. (İLLİYEV, 2010, s. 106)
Sirkeci, Tuna’da (DRAGANOVA, 2006, s. 81) ve Sirke, 1500’lü yıllarda Eskişehir’de yerleşim yeri. (AÇIKGÖZ, 2004, s. 150)


Sirkecioğlu/Sirkeoğlu Akçaabat> Akpınar. Çayeli> Yaka-Yalı. Derepazarı> Fıçıcılar. Tonya> İskenderli.


SİRTAŞOĞLU Kökü “sir” olan kelime. Sir, Bilge Kağana tabi Türk boylarından. (TAŞAĞIL, 2004, s. 103) Sırlu, 1450’li yıllarda Adana sancağında Kayı Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2038)
Sir, Orhun Anıtlarında etnik ad. (SİMİÇ, 2005) Sir, Orta Asya’daki Seyhan nehrinin eski adı. (SÜMER, Oğuzlar, s. 62) Sir, Gence/ Karabağ eyaleti yerleşim yeri. (BİLGE, 2015, s. 585)


Sirtaşoğlu Akçaabat> Yıldızlı. İspir> Yıldıztepe. Pazar> Kuzayca.


SİSAMOĞLU Sisam adasından gelen. Sisam, Bulgaristan’da yerleşim yeri. (AYDIN, 1992, s. 151)


Sisamoğlu Ardanuç> Kızılcık, Meşeköy.


SİSNELİOĞLU Sisne, Demirözü’nün köyü. Gelinen yer.
Sisnelioğlu Bayburt> Camiikebir, Velişaban, Zahit.


SİSOĞLU Sislü, 1450’li yıllarda Adana sancağında Yüreğir Türkmenlerinden. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2041) Sis Afşarları, Avşar kolu. (KAYA, 2004, s. 167)
Sisoğlu Demirözü> Beşpınar. Şiran> Gökçeler.


SİVANOĞLU Sivan, Nayman Türklerinin kolu. (LEZİNA)
Sivan, Elaziğ ve Bingöl’de nahiye. (SEZEN, 2006, s. 451) Sivan-e. Kalkandere’nin köyü.


Sivanoğlu Trabzon> Yenicuma.


SİVASLIOĞLU Sivaslı, Uşak ve Banaz kazalarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 677)


Sivaslıoğlu Bayburt> Uzungazi, Zahit. Trabzon> Gazipaşa.


SİVAZOĞLU Doğrusu İvaz veya Sivas’tır. Bölgedeki eski Osmanlı nüfus kayıtlarında İvazoğlu ve Hacıivazoğlu Tonya’da bulunmaktaydı.


İvaz, Akkoyunlu devletini oluşturan aşiretlerden. (Tarih İnceleme der. VI Ege Ünv. 1991) Ivaz, Bozulus Türkmeni. (GÜNDÜZ, 1997, s. 78) İvaz, 1200’lü yılların sonunda Candaroğulları sahasında Yörük topluluğu. (ÇEVİK, 2012, s. 358)


İvazoğlu, Filibe’de yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 174)


Sivazoğlu Çaykara> Karaçam.


SİVİLOĞLU Sivil: Üniformasız güvenlik görevlisi. (ÇAĞBAYIR)
Siviloğlu Akçaabat> Acısu. Düzköy> Küçüktepe. Şalpazarı> Doğancı.


SİVİŞOĞLU Siviş, 1450’li yıllarda Alaiye sancağında Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2041) Sivişoğlu, Harmandalı Türkmeni oymağı. (SAVAŞ, 2017, s. 247)
Sıvışlı, Erzurum’un eski merkez köyü. (Köylerimiz, 1968, s. 753)


Sivişoğlu Çaykara> Ataköy. Of> Gürpınar.


SİVRİOĞLU Sivri, Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 679)
Sivri bölüğü, Celali isyanlarına katılanlardan. (ATABAY, 2008, s. 55) Sivri, Gagauz Türklerinde soy ad. (MANOV, 2001, s. 210)
“Sivri Bölükbaşı olayı: 1664’lerde yüz kadar adamıyla eşkıyalığa başlayarak halka zarar verdi. Yakalanarak Edirne'de işkenceyle öldürüldü.” (ÖZ, 1992, s. 109)


Sivri, 1450’li yıllarda İçel sancağında Yıva Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 915)
Sivrioğlu Akçaabat> Sertkaya, Tütüncüler. Araklı> Yıldızlı. Artvin> Y. Maden. Çaykara> Ulucami, Uzungöl. Derepazarı> Eriklimanı, Fıçıcılar, Yanıktaş. Gümüşhane> Eskibağlar. Güneysu> Adacami. İkizdere> Güneyce. Of> Yemişalan. Pazar> Elmalık. Rize> Sütlüce. Torul> Aksüt, Tokçam, Yurt. Trabzon> Çukurçayır. Vakfıkebir> Güneysu, Mısırlı.


SİYAHOĞLU Siyahlu, 1450’li yıllarda Sivas sancağında Kayı Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2041)
Siyah, Yozgat ve Amasya köyü. (Köylerimiz, 1968, s. 1953) Siyahlar, Köstence ve Silistre’de yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 284, 412)
Siyahoğlu Çayeli> Şairler. Tonya> İskenderli.


SİYA’NUNOĞLU Siya, Sakar Türkmen boyunun kolu. (LEZİNA)


Eski Türkçe siya: Kiraz. (ÖGEL, 2000, c. II, s. 311)
Siyanunoğlu Gümüşhane> Kılıçören.


SİYAMOĞLU (BK. Sıyamoğlu)


SOFUOĞLU/ SOFİOĞLU/ SOFOĞLU Sofular, 1200’lü yılların sonunda Candaroğulları sahasında Yörük topluluğu. (ÇEVİK, 2012, s. 358) Sofulu, Safevi devleti kuruluşuna katkı veren Türkmen oymağı. (SÜMER, Oğuzlar, s, 166) Sofu/ Sofuoğlu, eski kayıtlarda Adana, Maraş, Tırhala, Sivas, Kırşehir, Karaman, Aydın, Saruhan, Konya, İçel, Alanya, Diyarbakır, Edirne, Gümülcine, Paşa, Çirmen, Ankara, Bursa, Niğbolu ve Hamid sancaklarında Türkmen/ Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 680) Sofiler/ Sofular, 1450’li yıllarda Niğde, Menteşe, Tarsus, Tarsus sancaklarında Bayındır ve Yıva Türkmeni oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2042) Sofılı, zorunlu iskânlar sırasında adı geçen Yörük taifesi. (REFİK, 1930, s. 119)


Sofu, Rumeli’de çeşitli eyaletlerinde ve 1450’li yıllarda Türkmen boylarının yaygın yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2713)


Sofioğlu/ Sofuoğlu/ Sofoğlu Akçaabat> Darıca, Demirkapı, Derecik, Kirazlık, Mersin, Salacık. Araklı> Araklı, Ayvadere, Çankaya, Köprüüstü, Halilli, Merkez, Pervane, Sularbaşı, Taşgeçit, Türkeli, Yeşilce, Yıldızlı. Ardanuç> Aşıklar, Bereket, Geçitli. Ardeşen> Baş, Düz, Şenyurt, Tunca, Y. Durak. Arhavi> A. Hacılar, Balıklı, Dereüstü, Dikyamaç, Dülgerli, Kemerköprü, Musazade, Şenköy, Tepeyurt, Üçırmak, Yolgeçen, Y. Hacılar, Y. Şahinler, Yolgeçen. Arsin> Atayurt, Başdurak. Artvin> Taşlıca. Aydıntepe> Aydıntepe, Çiğdemli, Gümüşdamla. Beşikdüzü> Anbarlı, Beşikdüzü, Çarıklı, Dolanlı, Türkelli. Borçka> Güreşen. Çamlıhemşin> Güroluk. Çarşıbaşı> Fener. Çayeli> Büyükköy, Eskipazar, İncesırt, Limanköy, Maltepe, Büyükköy, Sabuncular, Sırt, Soğuksu, Şairler, Yaka-Yalı, Yamaç, Yanıkdağ, Yenipazar. Çaykara> Ataköy, Çambaşı, Demirkapı, Eğridere, Maraşlı, Taşkıran, Ulucami. Demirözü> Akyaka. Derepazarı> Bürücek, Eriklimanı, Kirazdağı. Dernekpazarı> Çalışanlar, Taşçılar, Zincirlitaş. Düzköy> Çal. Fındıklı> Aksu, Fındıklı, Saat. Güneysu> Adacami, İslahiye, Kibledağı. Gümüşhane> Bahçecik, Çamlı, Tekke. Hayrat> Kurtuluş. Hopa> Ortahopa, Sundura. İkizdere> Gürdere. İspir> Ardıçlı, Armutlu, Başköy, Değirmenli, Halilpaşa, Leylek, Merkez. İyidere>Sarayköy, Yapraklar. Kalkandere> Yeni Geçitli. Kelkit> Öbektaş. Köse> Bizgili, Örenşar, Özbeyli. Maçka> Çağlayan. Of> Bölümlü, İkidere, Uğurlu. Pazaryolu> Demirgöze, Kuymaklı. Rize> Balsu, Boğaz, Çaycılar, Dörtyol, Eminettin, Fatih, Gülbahar, Hamidiye, İslampaşa, Karayemiş, Kasarcılar, Melekköy, Müderrisler, Müftü, Pekmezli, Selimiye, Sütlüce, Veliköy, Yeniköy, Yeniselimiye. Sürmene> Çamburnu. Şiran> Dumanoluğu, Evren, Kırıntı, Örenkale. Torul> Kirazlık, Yurt. Trabzon> Akoluk, Akyazı, Boztepe, Çimenli, Erdoğdu, Gürbulak, Kutlugün, Ortahisar, Pazarkapı. Yomra> İkisu, Kayabaşı, Kıratlı, Kömürcü, Namık Kemal, Ocak, Özdil. Yusufeli> Balcılı, Çevreli, Demirkent, Kılıçkaya, Kirazalan.


Sofalioğlu Arhavi> Kestanealan. Sofu Ali’den.


Sofualioğlu Arhavi> Kavak. Hopa> Sugören.


Sofusadıkoğlu Rize> Paşakuyu.


SOFTAOĞLU Softalu, Türkmen oymağı. (AYHAN, 1999, s. 79) Softaoğlu, zorunlu iskânlarda adı geçen Türkmen aşireti. (BAYAR, 1994, s. 108)
Softa: Medrese öğrencisi. (ÇAĞBAYIR)


Softaoğlu Bayburt> Salkımsu.


Softoğlu Of> Fındıkoba.


SOĞANLIOĞLU Soğanlı, Türkmen aşireti. (UÇAKCI, 2013, s. 289)


Soğanlıoğlu Bayburt> Yaylalar.


Soğancıoğlu Bayburt> Helva.


SOĞUKOĞLU Soğuk Viran, 1450’li yıllarda Tarsus sancağında Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2044)


Sovuk, Kanuni döneminde Kerkük Livasında (SARINAY, 2003, s. 21) veSoğuk, 1450’li yıllarda Türkmen boylarının Anadolu’da yaygın yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2713)


Soğukoğlu Arhavi> Kavak, Kireçlik, Musazade. Bayburt> Çerçi.


SOHELOĞLU Kıpçakça sökel: Hasta. (CAFEROĞLU, 1931)


Soheloğlu Kalkandere> Ormanlı.


SOHTAOĞLU/ SOHTEOĞLU Sohte, Çerkez kabilesi. (LYULYE, 2010, s. 63) Suhteoğlu, Bursa, Balıkesir sancaklarında ve Edirne kazasında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 683) Sohtı, Türkmen oymağı. (SÜMER, Oğuzlar, L. II.)


Celali isyanları arasında iş bulamayan medrese öğrencilerinin başlattıkları isyanların adını Suhte koymuşlardı. (ATABAY, 2008, s. 41)
Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkarlarda sohta: Bir çeşit sucuk. (TAVKUL, 2007, s. 349) Kuman/ Kıpçakça sohta: Kan sucuğu. (GRÖNBECH)


Suhte Hoca Mah. Manastır’’da. (Makedonya) (AYHAN, 2013, s. 302)
Sohteoğlu/ Sohtaoğlu Arhavi> A. Hacılar, Dikyamaç, Gürgencik, Kavak, Y. Hacılar. Bayburt> Uluçayır. Hayrat> Pınarca, Yarlı. Trabzon> Akkaya, Karakaya, Karlık, Yalı. Yusufeli> Demirkent, Öğdem.


Sohtabekiroğlu Yusufeli> Öğdem.


Sohtoğlu Hopa> Kuledibi. Yusufeli> Öğdem.


Sohtorikoğlu Derepazarı> Sandıktaş.


Soh-torik. Torikiler, 1450’li yıllarda Hamid sancağında Karkın Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1247)


SOHUM MUHACİRLERİNDEN Trabzon> Kemerkaya.


SOKAOĞLU Soka: Ağılı, zehirli. (ÇAĞBAYIR) Çağatay Türkçesinde soka: Verimli toprak. (ERBAY, 2008)


Soka, Yanya’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 492) Gelinen yer.
Sokaoğlu Trabzon> Akoluk.


SOKOLTAŞOĞLU Sokol-taş. Sokol, Türkmen oymağı. (CANDAR, 1934, s. 23) Sokotl, Çerkez kabilesi. (LYULYE, 2010, s. 64)
Sokol, Rumeli’de (Hersek) (AYHAN, 2013, s. 210) ve Macaristan’da yerleşim yeri. (ALTUN, 2007, s. 18) Gelinen yer.


Sokoltaşoğlu Of> Ağaçseven.


SOKUROĞLU Sokur, Türk dünyasında yaygın oymak. (LEZİNA) Sokur, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar kabilesi. (ADİLOĞLU, 2005, s. 211)


Değişik Türk dillerinden ve Kıpçakça sokur: Kör. (TOPARLI) Kuman Türklerinde sokur: Şaşi. (GRÖNBECH) Kafkasya’da Kumuk/ Balkar Türklerinde sokur: Kör. (NEMETH, 1990) Moğolca sokur: Kör. (GÜLENSOY, 2007) Orhun Anıtlarında sökür-: Çöktürmek. (TEKİN, 2003, s. 109) Çağatay Türkçesinde sokur: Cimri. (ERBAY, 2008)


Sokur, Asya’da Türkçe coğrafi ad. (YURTSEVER, 1993, s. 125)


Sokuroğlu Çayeli> Yamaç. Derepazarı> Fıçıcılar.


SOKÜTOĞLU Sokut, Moğol uruğu. (BAHADIR HAN, 2009, s. 53)


Kıpçakça söküt-: Diz çökmek. (TOPARLI)


Sokütoğlu Ardanuç> Tütünlü.


SOLAKOĞLU Solaklu. İran’da Safevi devletini oluşturan en büyük oymağı olan Ustaca Türkmeni kolu. (SÜMER, Safevi Devleti, s. 160) Solak, 1450’li yıllarda Aydın, Kütahya, Tarsus ve Diyarbakır sancaklarında yaygın Bayındır ve Kınık Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2044) Solak, Yörük iskânlarda adı geçen aşiret. (BAYAR, 1994, s. 98) Solaklı, Rakka’ya sürülen İç-El Yörük cemaati. (HALAÇOĞLU, 1997, s. 113) Solakoğlu, Yavuz zamanında Trabzon-Rize’ye gönderilen Türkmen ailesi. (BİLGİN, 2002, s. 198)


Solakoğlu Süleyman, Celali isyanlarına katılanlardan. (ATABAY, 2008, s. 57) Solak, padişahın muhafızlığını yapan yeniçeriler bölüğü. (SERTOĞLU, 1986, s. 317) Solak, II. Murat zamanında tımar verilen bir sınıf. (ALTUĞ, 2010, s. 223)
Solakoğlu Aydıntepe> Gümüşdamla. Derepazarı> Fıçıcılar. Gümüşhane> Dölek, İncesu, Kırıklı. Güneysu> İslahiye. Köse> Kabaktepe. Maçka> Üçgedik. Rize> Bozukkale. Şiran> Pelitli. İspir> Kaynakbaşı. Trabzon> Akoluk, Düzyurt, Tos.


SOLOOĞLU Sololu, Türkmen oymağı. (HÜRMÜZLÜ, 2006, s. 168)
Solooğlu Demirözü> Demirözü.


SOMAOĞLU Soma, 1450’li yıllarda Kütahya sancağında Kayı Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2045)
Eski Türkçe soma: Ay, kamer. (GABAİN, 1988) Eski Uygurca soma, Özel ad. (CAFEROĞLU, 2011)


Soma/ Somo, Silistre sancağında yerleşim yeri (AYHAN, 2013, s. 192, 456) ve Soma, Manisa’nın ilçesi.
Somaoğlu Demirözü> Akyaka. İspir> Sırakonak. Vakfıkebir> Ballı.


Somasoğlu Akçaabat> Derecik.


SOMAROĞLU Sumara, Türk boyu. (OMOROV, 2008, s. 12) Osmanlıcada O> U sesleri yer değiştirebilir.
Şumar, Beyrut’ta yerleşim yeri. (SEZEN, 2006)
Somaroğlu Tonya> Sayraç.


SOMUNCUOĞLU Somuncu, Türkmen aşireti. (UÇAKCI, Üçoklar, s. 211) Somuncuoğlu, Harmandalı Türkmeni oymağı. (SAVAŞ, 2017, s. 231)


Somuncu, Vidin’de yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 297)


Somuncuoğlu Beşikdüzü> Bayırköy, Beşikdüzü, Vardallı.


SONAKOĞLU 1834 yılı kayıtlarında Somakoğlu olarak yazılıdır. “Somak, Kuman şahıs adı.” (RASONYI, 1968, s. 352) Somak, Saka Türklerinde şahıs adı. (AĞASIOĞLU, 2006, s. 31)
Somaki, 1450’li yıllarda Aydın’da Türkmen oymağıni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 205)
Sonakoğlu Çaykara> Derindere.


SONBAYOĞLU Son-bay. Kıpçakça son: Son ve bay: Zengin, varlıklı. Sonbay: Son zengin. Çok zengin (mecaz).


Sonbayoğlu Hopa> Kemalpaşa, Limanköy.


SONAOĞLU Eski Türkçe sona: Suna. (ÇAĞBAYIR)
Sonaoğlu Şiran> Çambaşı.


SOYLUOĞLU Söylü Beğ Türkmen oymağı. (İLLİYEV, 2010, s. 23)


Soyluoğlu Araklı> Köprüüstü.


SOYTARIOĞLU Soytarı, Hamideli sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 682)
Farsça soytarı: Şakalarıyla çevresindekileri güldüren. (ÇAĞBAYIR)
Soytarıoğlu Artvin> Y. Maden. Çamlıhemşin> Sırt. Güneysu> Kiremit. İkizdere> Çağrankaya. İspir> Yaylacık. Pazaryolu> Hacılar. Rize> Eminettin, Kale. Şalpazarı> Fidanbaşı. Trabzon> Yalı. Yusufeli> Altıparmak, Bıçakçılar.


SÖFKERLİOĞLU Söfker, Bayburt’un eski köyü. (KÖKSAL, 2011, s. 23) Gelinen yer.


Söfkerlioğlu Bayburt> Kırkpınar.


SÖĞÜTOĞLU Söğüdlüoğulları, eski kayıtlarda Diyarbakır, Kütahya, Maraş, Ünye, Bursa, Balıkesir ve Ankara sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 682) Söğütlü, 1450’li yıllarda Biga’da Beğdili Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2048) Söğütlü, 1500’lü yıllarda Aksaray sancağında Türkmen oymağı. (YILDIZ, 2010, s. 215)


Söğütoğlu/ Söğütlüoğlu Gümüşhane> Süngübayır, Yayladere. Trabzon> Yenicuma.


SÖKMENOĞLU Sökmen, 1450’li yıllarda Konya, Maraş, Ankara, Adana, Niğde ve İçel sancaklarında yaygın Bayındır Türkmeni. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2052)


Sökmeniler, 1100-1207 arasında Anadolu’da kurulan Selçuklu beyliklerinden. (İLBEY, 2010, s. 137) Sökmenliler, 1110-1207 Van Gölü havzasında beylik. (SEVİM, 1988, s. 75) Sökmen, Sökmenliler beyliğini kuran kişi, (1100-1112) (TURAN, 1980, s. 280) Sökmen, Artuklu beylerinden. (İNGENÇ, 2010, s. 231)


“Eski Türklerde sökmen: Yiğitlere verilen bir unvan, düşman saflarını yaran anlamındadır.” (DONUK, 1988, s. 103) Eski Türkçe sökmen: Yiğit, kahraman. (TURAN, 1980, s. 84)


Sökmen, Kelkit’in eski köyü (SAYLAN, 2012, s. 30);1500’lü yıllarda Bayburt’ta (MİROĞLU, 1975, s. 83) ve 1450’li yıllarda Karaman vilayetinde Büğdüz Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1399)


Sökmenoğlu Yusufeli> Bıçakçılar.


SÖYLEMEZOĞLU Söylemez, eski kayıtlarda Maraş, Arapgir, Kayseri, Gümülcine ve Alanya sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 682) Söylemezler/ Söylemezlü, 1450’li yıllarda Aydın ve Maraş sancaklarında yaygın Beğdili Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2053) Söylemezlü, 1500’lü yıllarda Maraş livasında Yörük taifesi. (SAKİN, 2010, s. 291)
Söylemezler, Kırcaali’de/ Bulgaristan yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 274) ve Söylemez, Hınıs’ta nahiye. (SEZEN, 2006)
Söylemezoğlu Araklı> Köprüüstü. Bayburt> Karaçayır, Zahit. Yomra> Şanlı.


SÖZEROĞLU Sözeli, 1500’lü yıllarda Dulkadirli Türkmeni kolu. (SARI, 2015, s. 502)


Söz-er, Sözüer’den.
Sözeroğlu Araklı> Kayaiçi.


SUBAŞIOĞLU Subaşı, 1500’lü yıllarda Gündeşlü Türkmenlerinin oymağı. (ATEŞ, 2010, s. 36)


Göktürkler döneminde subaşı: Ordu komutanı, su: Ordu demektir. (SÜMER, Şahıs Adları, s. 36) Subaşı, Oğuzlarda komutan anlamındadır. (İNGENÇ, 2010, s. 13) Subaşı, Anadolu beyliklerinde ordu komutanlarına verilen adlardan biri. (BELLETEN c. LIV sayı 210, s. 816) Osmanlıda subaşı: Şehrin veya kasabanın inzibat işlerinin amiri. (SERTOĞLU, 1986, s. 318) Subaşı, Yörük topluluğunun ağası. (REFİK, 1930, s. VI) Subaşi, Kafkasya'da konuşulan dillerden. (BİLGE, 2015, s. 9)


Kıpçakça sü: Asker, sübaşı: Komutan. (AKYOL, 1919, s. 147)


Subaşı, 1450’li yıllarda Saruhan sancağında Karkın Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 8)


Subaşıoğlu Artvin> Beşağıl, Ortaköy. Hopa> Subaşı. Köse> Örenşar. Şavşat> Atalar, Söğütlü. Trabzon> Hızırbey, Ortahisar. Yusufeli> İnanlı, Kılıçkaya.


SUCUOĞLU Kıpçakça süci: İçki. (AGAR, 1989, s. 1063)


Sucu, 1500’lü yıllarda Karaman vilayetinde yerleşim yeri. (YILDIZ, 2010, s. 186) Gelinen yerle veya mesleki ad.


Sucuoğlu Trabzon> Boztepe, Yenicuma, Gülbaharhatun.


SUĞAROĞLU Suğar, 1450’li yıllarda Kütahya sancağında Bayındır Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2055)


Kıpçakça suğar: Kılıca su vermek. (TOPARLI)


Suğaroğlu Rize> Paşakuyu.


SUĞLUOĞLU Süğlü, 1500’lü yıllarda Afyon sancağında yerleşim yeri. (BULDUK, 2003, s. 130) Gelinen yer. Lazcada Ö> o, Ü> u ve I> i seslerine dönüşür.


Suğluoğlu Ardeşen> Bayırcık.


SUİÇMEZOĞLU Araklı> Pervane. Arsin> Oğuz. Çayeli> Latifli, Sarısu, Yamaç. Maçka> Kırantaş.
Suiçmezpehlivanoğlu Trabzon> Yalı.


SUHNİYAOĞLU (Bk. Çuhniyaoğlu)


SUKANİZEOĞLU Sukan-ize. Gürcüce msukani: Şişman, -ize > -dze’den. Şişmanoğlu.


Sukanizeoğlu Artvin> Orta, Vezirköy.


SUKAROĞLU Sukar, Türk boyu. (LEZİNA)


Eski Uygurca sukar, bir bitki türü. (CAFEROĞLU, 2011) Moğollarda sukar/ sugar: 1. Venüs. 2. Cuma günü. (LESSING) İbranice sukar: Şeker. (BENYAKAR) İyi insan (mecaz). Hazar Türklerinin hatırası.


Sukaroğlu Pazar> Alçılı, Güneyköy.


SUKASOĞLU Suas, Türkmen oymağı. (İLLİYEV, 2010, s. 103)


Sukas, Ohri’de (Balkanlar)(AYHAN, 2013, s. 164) ve Süğas, 1500’lü yıllarda Bitlis’te yerleşim yeri. (YILMAZ, 2010, s. 43) Gelinen yer.


Sukasoğlu Bayburt> Kopuz. Çayeli> Adalar, İncesu, Sabuncular. Demirözü> Beşpınar. Rize> Çarşı, Kaplıca, Küçükçayır, Piriçelebi, Yağlıtaş.


SUKUTOĞLU Arapça sukut: Büyük bir vazifeden ayrılma zorunda kalma. (DEVELLİOĞLU)


Sükutlu, Tuna’da (DRAGANOVA, 2006, s. 80) Süküt, 1450’li yıllarda Aydın sancağında yerleşim yeri. (SARIKAYA, 2014, s. 98)


Sukutoğlu Ardanuç> Bağlıca. Şavşat> Çoraklı.


SUKYANOĞLU Suk-yan. Farsça –yan eki çoğul edatıdır. Sukyan: Suklar. Eski Türkçe suk: Öfke. (SİMİÇ, 2005)


Suk, Batı Türkistan’da (AYDIN, 1989, s. 107) ve 1500’lü yıllarda Musul’da yerleşim yeri. (BAYATLI, 1999, s. 111) Sukyan: Öfkeliler, Musullular…


Sukyanoğlu Güneysu> Ulucami.


SULAKOĞLU Sulaklı, Türk boyu. (LEZİNA)


Sulak, tarihi Türk kişi adı. (ATALAY, 1936)


Sulak, Kafkasya'da akarsu. (BİLGE, 2015, s. 2)


Sulakoğlu Arhavi> Ortacalar.


SULAOĞLU Sula, Balkanlarda yerleşim yeri. (AYDIN, 1992, s. 153) Gelinen yer.


Sulaoğlu Çaykara> Soğanlı, Şahinkaya.


SULHOĞLU Kelimeye anlam kazandırmak için değiştirilmiştir. (Bk. Suloğlu)


Sulhoğlu Çayeli> Adalar, Beyazsu.


SULOĞLU Sul, Türk boyu. (TOGAN, 1981, s. 173) Sul, Kafkasya’ya gelen ilk Türk kabilelerinden biri. (ŞEŞEN, 2001, s. 3) Sullu, Beğdili Türkmeni oymağı. (BOSTANCI, 1998, s. 49) Suloğlu, Irak Türkmeni. (SAATÇI, 1999, s. 299)


Süloğlu, Edirne’de yerleşim. (SEZEN, 2006)


Suloğlu Çayeli> Adalar, Beyazsu.


SULTANOĞLU Sultan, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar boyu. (ADİLOĞLU, 2005, s. 211) Sultan/ Sultanlar, eski kayıtlarda İçel, Karaman, Silistre, Bozok ve Kırşehir sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 361, 683) Sultanlu, 1450’li yıllarda İçel sancağında Varsak Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2056)
Sultan: İktidar sahibi. (SERTOĞLU, 1986, s. 318) Soltan, Kuman şahıs adı. (RASONYI, 2006, s. 510)


Sultanlar, Varna’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 467)
Sultanoğlu Araklı> Buzluca. Kelkit> Aksöğüt. Şavşat> Tepeköy. Trabzon> Çarşı.


SULUOĞLU/ SULİOĞLU Sulu, 1450’li yıllarda Kırşehir sancağında Çunkar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2057) Sülüler, Candaroğulların yöresinde konar-göçer, Yörük topluluğu. (YAKUPOĞLU, 2012, s. 358)
Sulu, Batı Türk hakanı ve Türkçe sulu: Yakışıklı. (GÜLENSOY, 2015, s. 406) Kazak destan kahramanlarından adına anıt dikilen Bayan Sulu. (ERQALİVA,2000, s. 114) Süli, Akkoyunlular’dan olup Çermik askerinin kumandanı. (SÜMER, Şahıs Adları, s. 273) Suli beğ, Dulkadıroğlu beyliğinde devlet adamı ve ordu komutanı. (YÜCEL, 1991, s. 138) Sülü, Avşar beylerinden. (SÜMER, Oğuzlar, s. 278) Sulu Han, tarihi Türk kişi adı. (ATALAY, 1936) Sülü, Çepniler arasında kullanılan Türkçe ad. (SÜMER, 1992, s. 51) Çağatayca sulu: Güzel, yakışıklı. (KUNOS, 1902, 174) Peçenek Türklerinde sulu: Kül rengi. Süli/ sülü: Askeri, çerisi olan. (EROL, 1999, s. 592)
Sulu, Türkçe coğrafi ad. (YURTSEVER, 1993, s. 126) Sulu, 1450’li yıllarda Türkmenlerin yaygın yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2715) Sulu, 1500’lü yıllarda Sivas (DEMİR, 2007, s. 114); Sulı, 1500’lü yıllarda Akşehir sancağında (ERTÜRK, 2007, s. 410); Denizli’de (GÖKÇE, 2000, s. 226) ve Suli, 1500’lü yıllarda Kefe’de yerleşim yeri. (ÖZTÜRK, 2000, s. 118) Bu yerden Doğu Karadeniz bölgesine göçler çok olmuştur.
Süligil, 1595’te Posof’ta sülale. (BEKADZE, 2014, s. 100) Kıpçaklar –gili eki kullanır. (MALACILI, 2002, s. 265) Suluoğulları, Ahıska kökenli sülale. (BAYRAKTAROĞLU, 1992, s. 213)
Suluoğlu Ardanuç> Sakarya, Zekeriya. Çarşıbaşı> Yeniköy, Yavuz. Dernekpazarı> Çalışanlar, Taşçılar. İkizdere> Gölyayla. Rize> Hayrat.


Suluağaoğlu Ardanuç> Hamurlu.


Sulikaoğlu İkizdere> Çamlık. Kalkandere> Yokuşlu. (Bk. –ka eki)


SUNGUROĞLU Sungurlar, eski kayıtlarda Bozok, Ankara, Çorum, Konya, Amasya, Kütahya, Menteşe, Köstendil, Aydın, Sivas ve Silistre sancaklarında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 684) Sungur Beğlü, 1450’li yıllarda Haleb sancağında Beğdili Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2057)
Sunkur, Türkçe olup, Memluklularda pek çok emirin adı. (SÜMER, Şahıs Adları, s. 420) Aksungur, Ak-Hunların hükümdarı. (İNGENÇ, 2010, s. 47)


Sungur: Doğana benzeyen yırtıcı, avcı kuş. (KARADOĞAN, 2004, s. 54) Kıpçakça songur: Şahin, doğan. (SAFRAN, 1989, s. 215) ve sunkur: Karakuş. Sunkur: Kartal. (GÜLENSOY, 2015, s. 406)
Sunkuroğlu Ali, Belgrad kalesini korumakla görevli olanlardan biri. (ALTUĞ, 2010, s. 251)
Sungur, Asya’da Türkçe coğrafi ad. (YURTSEVER, 1993, s. 129) Songur, Osmanlı'da Gence/ Karabağ eyaletinde (BİLGE, 2015, s. 585); Sunguru, 1500’lü yıllarda Erzincan’da (MİROĞLU, 1990, s. 68); Sungurlu, 1450’li yıllarda Aydın sancağında (SARIKAYA, 2014, s. 40); Sungur Bey, Ilgın’da (SARIYAR, 2015, s. 58); Sungur, 1500’lü yıllarda Tokat’ta (DEMİR, 2007, s. 112) ve Sungurca, 1500’lü yıllarda Silistre’de (ÖZYURT, 2006, s. 104) ve Sungurlar, Balkanların değişik eyaletlerinde yaygın yerleşim yeri. (AYHAN, 2013)


Sunguroğlu/ Sungurluoğlu Arsin> Dilek, Gölcük, Harmanlı, Özlü. Hayrat> Meydanlı. Maçka> Esiroğlu, Hızarlı, Temelli.


SUOĞLU Sular, Ensari Türkmenleri oymağı. (LEZİNA) Su, Türk boyu. (YAVUZ, 1968, s. 20)
Türklerde su: Ordu, asker. (BAYRAKTAR, 1991) Eski Türk Anıtlarında sü: Ordu, asker. (SİMİÇ, 2005) Kıpçakça sü: Asker. (BERBER, 2019)


Suoğlu Çaykara> Soğanlı. Fındıklı> Aslandere.


SUPRİOĞLU Subri, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Avşar Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 041) Osmanlıcada P/B yer değiştirebilir. Gelinen yer.
Suprioğlu Trabzon> Boztepe.


SURATOĞLU Surat, bir anlamı da asık yüzlülük. (ÇAĞBAYIR)


Suratoğlu Arhavi> Yemişlik. Fındıklı> Derbent. Pazar> Güzelyalı.


SURİKOĞLU Surik, Surik, Tırhala sancağında (AYHAN, 2013, s. 443) ve 1500’lü yıllarda Şam eyaletinde yerleşim yeri. (ÖKSÜZ, 2016, s. 130) Gelinen yer.


Surikoğlu Hemşin> Mutlu.


SURMULOĞLU Sur-mul: Suroğlu. Çok Türk ağzında ul: Oğul anlamındadır. Sur, Türk boyu. (LEZİNA) Surul> surmul: Suroğlu, Türkoğlu.
Surmuloğlu Dernekpazarı> Zincirlitaş.


Surmutoğlu Çaykara> Yeşilalan


Sur-mut: Surlar, Türkler. Eski Türkçe –ut eki çoğul edatıdır.


Suryanoğlu Ardanuç> Y. Irmaklar.


Sur-yan: Surlar, Türkler. Farsça –yan eki çoğul takısıdır.


SURMUTOĞLU 1834 yılı nüfus kayıtlarında Surmuloğlu olarak yazılıdır. (Bk. Surmuloğlu)


SUROĞLU Sur, Peçenek kabilesi. (LEZİNA) Surlu, 1455 yılı Teke Sancağında Yörük cemaati. (ÜNAL, 1996, s. 231)


Sur, tarihte Ürdün şehri. (İBN HURDAZBİH, 2008, s. 72)


Suroğlu Demirözü> Çağıllı.


SUSAMOĞLU Susam, 1450’li yıllarda İçel sancağında Varsak Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1197)


Sisam adasından gelenler. Susam, Bulgaristan’da (Hasköy) yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 205)


Susamoğlu Ardanuç> Tepedüzü. Bayburt> Çayıryolu. Kelkit> Akdağ. Yusufeli> Demirkent.


Susampehlüloğlu Ardanuç> Meşeköy.


SUSİKOĞLU Süsük, eski kayıtlarda Adana, Tarsus ve Maraş sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 689) Süsüklü, Cerid Türkmeni oymağı. (ATEŞ, 2010, s. 31) Bölge ağzında genelde ü> u ya dönüşür.


DLT’te susık: kova. Moğol Budizm’inde süsüg: İnanç, iman. (LESSING)


Süsik, Bulgaristan’da (AYHAN, 2013, s. 211) ve Sösik/ Süsik, 1500’lü yıllarda Bayburt’ta yerleşim yeri. (MİROĞLU, 1975, s. 65)


Susikoğlu Hemşin> Mutlu. Pazar> Başköy. Şavşat> Ciritdüzü.


SUSUZOĞLU Susuzlar, Bursa sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 685) Susuz, 1450’li yıllarda Konya sancağında Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2058)


Susuz, Şiran’ın eski köyü. (SAYLAN, 2012, s. 31)


Susuzoğlu/ Susuzluoğlu Araklı> Yassıkaya. Kelkit> Yeniköy. Köprübaşı> Beşköy.


SUYABATMAZOĞLU Rize> Balsu, Paşakuyu, Pehlivan. Trabzon> Çarşı, Çömlekçi.


SUZAKOĞLU Sazakoğlu, eski kayıtlarda Adana, Tarsus, Maraş, Bozok ve Kütahya sancaklarında Türkmen/ Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 164)
Eski Türkçe suzak: Köy. (GABAİN, 1988) Eski Uygurca suzak: Köy. (CAFEROĞLU, 2011)
Suzak, Türkçe coğrafi adlardan. (YURTSEVER, 1993, s. 127) Suzak, Göktürkler döneminde ticaret yollarının geçtiği yerlerden biri. (TOGAN, 1981, s. 54) Gelinen yer.
Suzakoğlu Tonya> Turali, Yakçukur.


SÜLENKOĞLU Sülekler, 1500’lü yıllarda Kütahya livasında Türkmen taifesi. (SAKİN, 2010, s. 291) Sülekli, büyük Türkmen oymaklarından. (İLBEY, 2010, s. 207)
Sülenkoğlu Dernekpazarı> Çayırbaşı.


Sülengoğlu Köprübaşı> Beşköy.


Şulekoğlu Of> Yazlık.


SÜLEYMANOĞLU Süleymanlu, Peçeneklerin boyu. (ATEŞ, 2010, s. 39) Süleymanlar, eski kayıtlarda Bozok, Maraş, Alanya, Teke, Ankara, Rakka, Kırşehir, Selanik, Haleb, Malatya, Adana, Aksaray, Kütahya, Tarsus, Aydın, Balıkesir, Çorlu, Sivas, Bursa, İçel ve Saruhan sancaklarında konar-göçer Türkmen/ Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 687) Süleyman, 1450’li yıllarda değişik sancaklarda Yıva, Avşar, Karkın ve Kınık Türkmen boylarının genişi cemaati. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2070…) Süleymani, Karakoyunlu kabilesi. (ÖGEL, 1986, s. 31) Süleymanoğlu, 1700’lü yıllarda eşkıyalık olaylarına karışan Türkmen aşireti. (TATAR, 2005, s. 212) Süleymanlü, zorunlu iskâna tabi tutulan Türkmen oymağı. (ORHONLU, 1963, s. 68)


Kıpçakça süleymani: Bir kılıç çeşidi. (TOPARLI) Süleymaniye, Türklerin harpte kullandıkları toplardan biri. (AYHAN, 2013, s. 49) Süleyman adı Altınordu hanının adına bağlanmaktadır. (ATANIYAZOV, 2005, s. 255)


Süleymanoğlu, Silistre’de yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 412)


Süleymanoğlu Akçaabat> Akçakale, Karpınar, Kirazlık, Yeşilyurt. Araklı> Ayvadere. Ardanuç> A. Irmaklar, Aydın, Bereket, Gümüşhane, Hamurlu, Kaşıkçı, Kızılcık, Konaklı, Yolüstü. Ardeşen> Bayırcık, Şentepe, Yamaçdere, Y. Durak. Arhavi> Kestanealan. Arsin> Başdurak, Oğuz, Yeşilyalı, Yolüstü. Artvin> Ağıllar, Bakırköy, Çarşı, Çimenli, Dere, Derinköy, Kalburlu, Orta, Oruçlu. Bayburt> Helva, Heybetepe, Kadızade, Kitre, Söğütlü, Şingah, Yaylalar, Zahit. Borçka> Düzköy. Çarşıbaşı> Yavuz, Yeniköy. Çayeli> Gürpınar, Sırt, Yamaç. Çaykara> Ulucami. Demirözü> Çatalçeşme, Çiftetaş, Damlıca, Demirözü, Yelpınar. Gümüşhane> Arslanca, Boyluca, Çamlı, Çayırardı, Esenyurt, Eskibağlar, Tekke. Derepazarı> Çeşmeköy, Sandıktaş. Dernekpazarı> Günebakan. Düzköy> Gökçeler, Tepecik. Fındıklı> Aksu, Arılı, Çağlayan, Kıyıcık, Sümer, Tatlısu. Hayrat> Dağönü, Hürriyet, Yeniköy. Hopa> Esenkıyı, Kuledibi, Subaşı. İkizdere> Ballıköy, Ilıca, Rüzgarlı. İyidere> Sarayköy, Üstüpiler. Kalkandere> İnci. Kelkit> Akdağ, Aksöğüt, Babakonağı, Beşdeğirmen, Bezendi, Büyükcami, Çömlekçi, Güllüce, Kızılca, Kömür, Küçükcami, Öbektaş, Sütveren, Yarbaşı, Yenice, Yeşilyurt. Köprübaşı> Akpınar, Çifteköprü, Fidanlı, Gündoğan. Köse> Akbaba, Örenşar, Övünce, Özbeyli, Salyazı. Kürtün> Araköy, Kuşluk. Maçka> Akarsu, Barışlı, Kırantaş. Of> Cumhuriyet, Çamlı, Erenköy, Kaban, Karabudak, Kıyıboyu, Sugeldi. Pazar> Bucak. Pazaryolu> Cevizlidere, Göztepe. Rize> Bağdatlı, Halaslar, Halatçılar, Kendirli, Müftü, Pazarköy, Pehlivan, Piriçelebi. Sürmene> Çamburnu, Konak. Şalpazarı> Kasımağzı. Şavşat> Akdamla, Armutlu, A. Koyunlu, Cevizli, Ciritdüzü, Çoraklı, Ilıca, Karaağaç, Karaköy, Kayabaşı, Kayadibi, Kireçli, Kocabey, Küplüce, Meşeli, Pınarlı, Savaş, Şalcı, Şenocak, Üzümlü, Veliköy, Yaşar, Yavuzköy, Yeniköy. Şiran> Ardıçlı, Babuş. Trabzon> Cumhuriyet, Çömlekçi, Erdoğdu, Esentepe, Gazipaşa, Gülbaharhatun, Gündoğdu, Kavala, Ortahisar, Pazarkapı, Sayvan, Toklu, Yenicuma, Yeşilbük. Vakfıkebir> Güneysu, İlyaslı, Sekmenli, Yalıköy. Yomra> Ocak. Yusufeli> Bahçeli, Bostancı, Çevreli, Esenyaka, Kılıçkaya, Kınalıçam, Serinsu, Yarbaşı.


Süleyman ile bağlantılı diğer sülaleler:
Süleymanabdialioğlu Trabzon> Çarşı.


Süleymanağaoğlu Ardanuç> Hamurlu. Hopa> Ortahopa. İyidere> Denizgören.


Süleymanbabaoğlu Trabzon> Yalı.


Süleymanbaşoğlu Hayrat> Çaycılar.


Süleymanbeyoğlu Aydıntepe.
Süleymançavuşoğlu Artvin> Köseler. Bayburt> Veysel.


Süleymançepoğlu (Bk. Çepnioğlu)


Süleymanefendioğlu Dernekpazarı> Yenice. Hopa> Sugören.


Süleymanhatemağaoğlu Trabzon> Cumhuriyet.


Süleymanpehlevanoğlu Şavşat> Çavdarlı.


Süleymanyazıcıoğlu Pazar> Ortayol, Pazar.


SÜLEYMANPAŞAOĞLU Süleymanpaşa, Edirne ve İçel sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 687)
Süleymanpaşaoğlu Bayburt> Çiftetaş. Dernekpazarı> Kondu.


SÜLÜKOĞLU/ SÜLÜKÇÜOĞLU Sülüklü, eski kayıtlarda Arapgir, Keskin ve Afyon sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 688) Sülükoğlu, Osmanlı kayıtlarında Bor kazasında. (METİNER, 2016, s. 110)


Suluk, Türk kağanı. (KARAYEV, 2008, s. 58) Sülük: Düşmana saldırma anlamını içeren kök. (EYUBOĞLU, 1995) Sülûk, tasavvufi terim olup bir yere bağlanma, bir yere girme anlamındadır. (YÖRÜKÂN, 2002, s. 324)


Sülük, 1500’lü yıllarda Ankara (KAYA, 2000, s. 51); Suluk, 1500’lü yıllarda Çankırı (AÇIKGÖZ, 2004, s. 144); Sülügi, 1600’lü yıllarda Pasin’de (İNBAŞI, 2014, s. 52); Sülükler, 1450’li yıllarda Urfa sancağında Avşar Türkmenleri yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1979)
Sülükoğlu/Sülükçüoğlu Yusufeli> Avcılar, Altıparmak, Köprügören, Yamaçüstü. Trabzon> İnönü.


SÜMBÜLOĞLU Sünbül, Karakalpak/ Kıpçak kabilesi. (LEZİNA) Sünbüller, Saruhan sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 149)
Sünbüli, dini tarikat. (BİLGE, 2010, s. 221)


Sümbüloğlu Gümüşhane> Esenler, İkizköy, Tandırlık. Kelkit> Yenice. Trabzon> Boztepe, Yeşilbük. Yusufeli> Esenyaka.


SÜMENOĞLU Sumen, Çerkez kabilesi. (LYULYE, 2010, s. 63)


Sümen: İyi yün, işlem görmüş tiftik. (ÇAĞBAYIR) Dokumacılıkla bağlantılı ad.


Sümene, 1450’li yıllarda İçel’de Peçeneklerin yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1990)


Sümenoğlu Yusufeli> Bostancı, Evren.


SÜMEROĞLU Sumer, tarihi Türk kişi adı. (ATALAY, 1936)
Sümer, Tuna’da yerleşim yeri. (DRAGANOVA, 2006, s. 79) Gelinen yer.
Sümeroğlu Maçka> Coşandere.


SÜNDÜSOĞLU Sündüslü, 1450’li yollarda Maraş sancağında Yörük taifesi. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2073)
Sündüsoğlu İspir> Göç.


Sündüzoğlu Şiran> Kavakpınar.


SÜNNETÇİOĞLU Sünnetçiler, Türkmen taifesi. (LEZİNA) Sünnetçi, 1500’lü yıllarda Kütahya’da Yörük taifesi. (SAKİN, 2010, s. 293) Sünnetçigil, Batum’dan gelen sülale. (BAYRAKTAROĞLU, 1992, s. 265)


Sünnetler ile Sünnetçiler Filibe ve Niğbolu. (AYHAN, 2013, s. 175, 448) Sünnetler, 1500’lü yıllarda Manisa’da (EMECEN, 2013, s. 182) ve Sünnet, 1450’li yıllarda Maraş’ta Bayındır Türkmenlerinin yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 68)


Sünnetçioğlu Artvin> Vezirköy. Bayburt> Darıca. Beşikdüzü> Şahmelik. Çaykara> Yeşilalan. Gümüşhane> Keçikaya. Kelkit> Eskiyol, Gümüşgöze. Yusufeli> Bıçakçılar.


SÜNÜRLÜOĞLU Sünür, Bayburt’un köyü. Gelinen yer.


Sünürlüoğlu Bayburt> Arpalı.


SÜPELOĞLU Süpe, Fındıklı ilçesinin köyü.


Süpeloğlu Yusufeli> Yaylalar.


SÜPÜRDÜOĞLU Süpür, konar-göçer Türkmen taifesi. (METİN, 2007, s. 136) Sil Süpür, Avşar Türkmen oymağı. (LEZİNA)
Süpürdüoğlu Tonya> Yakçukur.


SÜRGÜNOĞLU Sürgün, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Avşar Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 540)


Sürgünoğlu İkizdere> Yağcılar.


SÜRMELİOĞLU Sürmeli, Dilmaçoğulları kolundan olup Kafkasya’da emirlik. (KIRZIOĞLU, 1992, s. 144) Sürmeli, Revan ve Bursa sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 689)
Sürmeli, tarihi Oğuz şehri. (ÇETİNKAYA, 1996, s. 257) Sürmeli, Azerbaycan'da Revan hanlığında (BİLGE, 2015, s. 244);1150’li yıllarda Anadolu’da Selçuklulard a (TURAN, 1980, s. 11) ve Sürmelü, 1450’li yıllarda Bozok sancağında Salur Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1457)


Sürmelioğlu Demirözü> Devetaşı. Gümüşhane> Hasanbey, Yeşildere. Yusufeli> Kılıçkaya.


SÜRMENELİOĞLU Sürmene, Bulgaristan’da yerleşim yeri. (ÇAVUŞ, 1990, s. 168)
Sürmenelioğlu Akçaabat> Derecik. Arsin> Harmanlı. Bayburt> Göldere, Uzungazi. Çaykara> Eğridere, Ulucami. Hopa> Sundura. Trabzon> Beşirli, Boztepe, Çağlayan, Gülbaharhatun, İnönü, Yalıncak, Yenicuma. Yomra> Çamlıca.


Sürmenelikarabüyükoğlu Çaykara> Şahinkaya.
Sürmeneliömeroğlu Arsin> Yeniköy, Yolüstü.


SÜRÜCÜOĞLU Sürücü, Türkmen oymağı. (HÜRMÜZLÜ, 2006, s. 168) Sürücü, Irak’ta Türkmen taifesi. (SAATÇI, 1999, s. 299)


Sürücüoğlu Bayburt> Tuzcuzade.


SÜRÜLOĞLU Süriler, 1530 yılında Ankara’da Türkmen oymağı. (KAYA, 2000, s. 17)


Kıpçakça/ Kumanca sürül-: Sürülmek, kovulmak. (TOPARLI)
Sürüloğlu Düzköy> Alazlı, Çal, Çayırbağı.


SÜRÜŞOĞLU Sürüşlü, Ünye kazasında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 689)
Süruş: Melek. (DEVELLİOĞLU)
Sürüşoğlu Vakfıkebir> Akköy, Ortaköy.


SÜTOĞLU/ SÜTLÜOĞLU/SÜTÇÜOĞLU Sütçüler, 1450’li yıllarda Aydın sancağında Yıva Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2077)
Sütçü, Hazar Türklerinin günümüze uzantıları olan Karaylarda soyadı. (ALTINKAYNAK, 2006, s. 137) Süt, farklı zamanlarda Türk bey adı. (GÜLENSOY, 2015, s. 413)
Sütçüler, Konya ve Isparta’da nahiye (SEZEN, 2006, s. 461) ve Bulgaristan’da yerleşim yeri. (ÇAVUŞ, 1990, s. 168)


Sütlüoğlu/ Sütçüoğlu/ Sütoğlu Ardeşen> Şenyurt, Yayla. Pazar> Kesikköprü. Şiran> Seydibaba. Yusufeli> Kirazalan.


ŞABANOĞLU Şaban/ Şabanlar, eski kayıtlarda Sivas, Haleb, Edirne, Silistre, Tarsus, Gelibolu, Bursa ve Beyşehir sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 689) Şabanlu, 1450’li yıllarda Tarsus sancağında yaygın Bayındır Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2078) Şabanlu, 1500’lü yıllarda Kayseri’de Yörük cemaati. (YETKİN, 2007, s. 98)


Şabanlu, 1500’lü yıllarda Silistre’de (ÖZYURT, 2006, s. 105) ve Şaban, 1450’li yıllarda Türkmen boylarının yaygın yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2717)


Şabanoğlu Akçaabat> Doğanköy, Dürbinar, Mersin. Ardanuç> A. Irmaklar, Geçitli, Zekeriya. Arhavi> Cumhuriyet. Aydıntepe> Kavlatan, Sorkunlu. Bayburt> Alapelit, A. Çımağıl, Balca, Çakırbağ, Çalıdere, Çayırözü, Oruçbeyli, Petekkaya, Şeyhhayran, Taşkesen, Tepetarla, Tuzcuzade, Uzungazi, Yeniköy, Zahit. Çamlıhemşin> Çat, Çayırdüzü. Çarşıbaşı> Şahinli, Veliköy, Zeytinlik. Çayeli> Çavuşlu, Taşhane. Çaykara> Eğridere. Demirözü> Kalecik. Gümüşhane> Kaleköy, Kocayokuş, Şephane. Hemşin> Akyamaç, Bahar, Çamlıtepe. Hopa> Çavuşlu, Ortahopa. İkizdere> Çağrankaya. İspir> Çamlıkaya, Karakarmış. Kelkit> Bezendi, Çamur, Eskikadı, Küçükcami, Uzunkol, Yenice. Köse> Gökçeköy. Kürtün> Cayra. Murgul> Damar. Of> Kıyıcık. Pazar> Akbucak, Elmalık, Kağantaş, Subaşı, Tektaş. Pazaryolu> Gölyanı, Göztepe, Karataş, Meşebaşı. Rize> Çamlıbel, Düzköy, Fener, Kokulukaya, Paşakuyu. Şavşat> Düzenli, Kireçli, Meşeli, Pınarlı, Yamaçlı. Şiran> Erenkaya, Evren, Gökçeler. Tonya> Kaleönü, Kösecik. Trabzon> Gazipaşa, Pazarkapı, Yenicuma. Vakfıkebir> Sinanlı, Şenocak. Yusufeli> Altıparmak, Avcılar, Bahçeli, Esenyaka, Havuzlu, Kılıçkaya, Öğdem.
Şabançavuşoğlu Bayburt> Şingah.


Şabandayıoğlu Ardanuç> Bereket.


ŞABATOĞLU Şabat, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkarlarda kabile. (ADİLOĞLU, 2005, s. 152) Şabatlu, Maraş sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 690)


Kıpçakça şabad: Usta, akıllı. (TOPARLI) Yahudilerde şabbat yılı.


Şabad, 1450’li yıllarda Karaman’da Eymür Türkmenleri yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1490)


Şabatoğlu Yusufeli> Boyalı.


ŞABİNASOĞLU Şabi-nas. Şabi: Çırak. (LESSING) Eski Uygurca şabi: Öğrenci, talebe. (CAFEROĞLU, 2011) Nas: Kesin hüküm.


Sabin, Kırım’da yer adı. (DOĞRU, 1987, s. 94)
Şabinasoğlu Maçka> Ergin.


ŞABOĞLU/ ŞAPOĞLU Şablu, 1450’li yıllarda Karaman’da Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2079) Şapli, Kafkasya’da Türkmen oymağı. (EREL, 1961, s. 53) Şaplıoğlu, zorunlu iskânlarda adı geçen Türkmen aşireti. (BAYAR, 1994, s. 108)


Şap, Gagauz Türklerinde soy ad. (MANOV, 2001, s. 210) Arapça şab: Genç, delikanlı. Kabile, oymak. (ÇAĞBAYIR) Kıpçak ağzında şab: Çetin, zorlu (AKYOL, 1919, s. 135) ve At sürmek. (TOPARLI)
Şap, 1500’lü yıllarda Budin’de (IŞIK, 2013, s. 94) ve Şab, 1450’li yıllarda Mardin sancağında Yazır Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1657)
Şaboğlu/ Şapoğlu Ardanuç> Tepedüzü. Köse> Kayadibi. İkizdere> Gündoğdu, Ilıca. Köse> Kayadibi. Of> Korkut. Yusufeli> Demirdöven.


ŞADİLİOĞLU Şadili, Türkmen kolu. (ALTIN, 2008, s. 379) Şadili, 1450’li yıllarda Adana sancağında Avşar Türkmeni. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2080)
Şadiler, Kırcali’de (Bulgaristan) yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 274)
Şadilioğlu Kelkit> Çömlekçi, Devekorusu.


ŞADİMANUNOĞLU/ ŞADUMANOĞLU Şadımanlu, 1450’li yıllarda Konya sancağında yaygın Bayındır Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2079) Şadıman, 1530’lu yıllarda Turgutlu Türkmeni oymağı. (KAYGISIZ, 2016, s. 156)


Farsça şadıman: Sevinçli, sevinmiş. (ÇAĞBAYIR)


Şaduman, Şah İsmail döneminde köy. (GÜNDÜZ, 2013, s. 103) Şadıman, Dimetoka’da (Balkanlar) yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 158)


Şadıman’unoğlu/ Şadumanoğlu Çayeli> Başköy. İkizdere> Tulumpınar. Ünye. (BACACI, 2011)


ŞADOĞLU (Bk. Şatoğlu)


ŞADUTLUOĞLU Şadut, Yusufeli’nin Çıralı köyünün eski adı.


Şadutluoğlu Yusufeli> Çevreli.


ŞAFAKOĞLU Şafaklu, 1450’li yıllarda Çemişkezek sancağında yaygın Bayad Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2083)


Şafaklıoğlu/ Şafakoğlu Ardeşen> Akkaya. Bayburt> A. Pınarlı. Kelkit> Balıklı.


ŞAGİRTOĞLU Şagir, Türk kabilesi. (LEZİNA)


Osmanlıda şagird: Umumi manası talebe, acemilik devrini geçirmiş kimse demektir. (SERTOĞLU, 1986, s. 320) Farsça şagirt: Öğrenci. (ÇAĞBAYIR) Kafkas Kıpçakçasında şagırey: Dost, tanıdık. (TOPAL, 2005) Şagır, Türklerinde kişi adı. (JANUZAQOV, 2003, s. 62)


Şagirtoğlu Yusufeli> Esenyaka.


ŞAHAHMETOĞLU Şahahmed, 1450’li yıllarda Çapakçur sancağında Bayındır Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2084)
Şahahmetoğlu Sürmene> Çamburnu.


ŞAHALOĞLU Şagal, Ensari Türkmeni oymağı. (ATANIYAZOV, 2005, s. 291)
Kıpçakça şagal: Çakal. (TOPARLI) İbranice şahal: Aslan. (BENYAKAR) Hazar Türkleriyle bağlantılı ad.


Şahal, Şahali’den. Sarıali> Saral, Koçali> Koçal. . .


Şahaloğlu Of> Darılı.


ŞAHANOĞLU Şahan, 1450’li yıllarda Urfa sancağında Kınık Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2088) Şahan, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar Türklerinde bir kabile. (TAVKUL, 2007, s. 507)
Şahan Şah, Mengücüklü beylerinden. (SÜMER, 1998, s. 10) Şahan, Kazak Türklerinde kişi adı. (JANUZAQOV, 2003, s. 62) Farsça şahan: Şahlar. (DEVELLİOĞLU) Osmanlıca şahan: Şahin. (ÇAĞBAYIR)
Şagan, Türkçe coğrafi adlardan. (YURTSEVER, 1993, s. 128) Şaganı, Gagauzlarda (MANOV, 2001, 218);Şahan, Üsküp’te (AYHAN, 2013, s. 462) ve 1450’li yıllarda Urfa sancağında İğdir Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 394)
Şahanoğlu Demirözü> Kalecik. Kelkit> Eskikadı, Yeşilova. Maçka> Güzelce.


Şahanboroğlu Çayeli> Ortaköy.


Şahancıoğlu Yusufeli> Çeltikdüzü.


Şahinci.


ŞAHBABAOĞLU Şah baba, dini kanaat önderi.


Şahbabaoğlu Ardanuç> Soğanlı, Y. Irmaklar.


ŞAHBAZOĞLU Şahbazoğlu, Türkmen oymağı. (SAVAŞ, 2017, s. 231) Şahbaz, Yörük cemaati. (ERÖZ, 1991, s. 46) Şahbaz, Çepni taifesi. (UÇAKCI, Üçoklar, s. 83)
Şahbaz: Cesur, yiğit. (ÇAĞBAYIR) Şehbaz, Türk kişi adı. (GÜLENSOY, 2015, s. 416) Şahbaz, 1500’lü yıllarda Gagauzlarda soy ad. (CEBECİ, 2008, s. 125)


Şahbazlı, Balkanlarda yaygın yerleşim yeri. (AYHAN, 2013)


Şahbazoğlu Akçaabat> Çolaklı, Orta, Pulathane, Yeni. Bayburt> Yedigöze. Beşikdüzü> Adacık. Çaykara> Karaçam. Demirözü> Gökçedere. Gümüşhane> Canca, Çamlı. Köse> Yuvacık. Of> Bölümlü, Darılı, Güresen. Sürmene> Koyuncular. Şavşat> Kireçli. Trabzon> Çarşı, Pazarkapı. Yomra> Kaşüstü.


ŞAHBEYOĞLU Şahbey, 1450’li yıllarda Karaman vilayetinde yaygın Alayundlu Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2084)


Şahbeyoğlu Çamlıhemşin> Sırt.


Şahbeyizzetoğlu Trabzon> Bahçecik.


ŞAHBENDEROĞLU Şahbender, Türkmen oymağı. (ERENDOR, 2016, s. 206) Şahbenderli, Irak Türkmenlerinden. (SAATÇI, 1999, s. 299)


Şahbenderoğlu Bayburt> Uzungazi. Gümüşhane> Bağlarbaşı, Eskibağlar, Süleymaniye.


ŞAHİNOĞLU Şahinoğlu/ Şahinler, eski kayıtlarda Paşa, Kastamonu, Bozok ve Gümülcine sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 691) Şahin/ Şahinler/ Şahinlü, 1450’li yıllarda Karaman, Kilis, Konya, Eskişehir, Tarsus, Ankara ve Sivas sancaklarında yaygın Kayı ile Dodurga Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2088)


Şahin Bey, Gerede’de beylik kuranlardan. (TOGAN, 1981, s. 318)


Şahinoğlu, 1500’lü yıllarda Bursa (ASLANTÜRK, 2007, s. 41);Şahin, 1500’lü yıllarda Silistre (ÖZYURT, 2006, s. 106);1450’li yıllarda Anadolu’da Türkmenlerin çok yaygın yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2718)


Şahinoğlu Akçaabat> Akçakale, Akören, Ambarcık, Darıca, Derecik, Kirazlık, Uçarsu, Yeşilyurt. Araklı> Çukurçayır, Erenler, Yeşilköy. Ardanuç> Bağlıca, Boyalı, Cevizli, Sakarya, Tepedüzü, Tütünlü. Ardeşen> Beyazkaya. Arhavi> A. Hacılar, Musazade, Ortacalar. Arsin> Özlü, Gölgelik. Artvin> Erenler. Aydıntepe> Sorkunlu, Çatıksu, Y. Kırzı, Bayburt> Polatlı, Yanıkçam. Beşikdüzü> Ağaçlı, Çeşmeönü, Türkelli. Borçka> Efeler, Karşıköy. Çarşıbaşı> Fener, Gülbahçe, Kadıköy, Şahinli. Çayeli> Çukurluhoca. Çaykara> Arpaözü, Çambaşı, Şahinkaya, Taşkıran, Ulucami. Demirözü> Gökçedere, Güvercindere. Derepazarı> Sarıyer, Tershane. Dernekpazarı> Akköse, Ormancık. Düzköy> Küçüktepe. Fındıklı> Aksu, Beydere, Meyvalı. Gümüşhane> Özcan, Tekke. Güneysu> İslahiye, Ulucami. Hayrat> Taflancık. Hopa> Güvercinli, Sarp, Sundura. İkizdere> Tozköy. İyidere> Üstüpiler, Yalıköy. Kelkit> Söğütlü, Ünlüpınar. Köprübaşı> Yağmurlu. Köse> Salyazı. Kürtün> Cayra, Kızılcatam. Maçka> Sevinç, Üçgedik. Of> Ağaçseven, Çataldere. Pazar> Dağdibi. Rize> Atmeydanı, Bağdatlı, Fener, Gülbahar, Kaplıca. Sürmene> Kahraman, Petekli. Şalpazarı> Doğancı. Şavşat> Dereiçi, Meydancık, Saylıca. Şiran> A. Duruçay, Ericek, İnözü, Telme. Tonya> Çayıriçi, Kalınçam, Karşular. Trabzon> Akkaya, Akoluk, Çağlayan, Çömlekçi, Gülbaharhatun, Hızırbey, İnönü, Karakaya, Karlık, Pazarkapı, Pınaraltı, Toklu, Yalı. Vakfıkebir> Deregözü, Esentepe, Güney, Hamzalı, Yalıköy. Yusufeli> Cevizlik, Yağcılar.


Şahinbaşoğlu Akçaabat> Dürbinar. Trabzon> Beşirli, Gülbaharhatun, Ortahisar.


Şahinbozoğlu Düzköy> Çayırbağı.
Şahincioğlu Arsin> Başdurak. Yomra> Çamlıca.
Şahingenoğlu Araklı> Özgen.


Şahin-gen. Farsça gen, çoğul yapan son ektir. (ÇAĞBAYIR) Şahingen: Şahinler, Şahinoğulları.


Şahinmehmetoğlu Artvin> A. Maden.


ŞAHİSMAİLOĞLU Şahismail, ünlü Türk hakanı, Safevi devletinin kurucusu.


Bilindiği gibi 1071 yılından sonra ilk Türkleşen yerlerin başında Doğu Anadolu ile Güneydoğu Anadolu bölgeleri gelir. Yavuz-Şah İsmail savaşından sonra çok Türkmen boyu bu bölgeleri terk etmiş, birçoğu İran’a dönmüş ve bir kesimi de Doğu Karadeniz yöresine gelmiştir.


“Şurası bir gerçektir ki, Doğu Anadolu Safevi idaresinden kalsaydı, bir müddet sonra burada Türkçeden başka hiçbir dil konuşulmayacaktı.” (SÜMER, Oğuzlar, s. 176)


Şahismailoğlu Ardanuç> Ovacık. Bayburt> Karlıca, Kavacık, Masat, Masatderesi. Çamlıhemşin> Ülkü. Çaykara> Çayıroba. Dernekpazarı> Akköse.


ŞAHMANOĞLU Şahmanlı, Türkmen oymağı. (YALMAN, 1977, s. 5) Şahmanlı, Bayındır Türkmeni. (İLBEY, 2010, s. 174)


Şahman, Dobruca’da (AYHAN, 2013, s. 161) ve 1500’lü yıllarda Menteşe sancağında Türkmen yerleşim yeri. (YAZICI, 2002, s. 153)


Şahmanoğlu Artvin> Erenler.


ŞAHMAROĞLU Şahmar> Şahmeran’dan. Farsça şahmeran: Başı insan, gövdesi yılan olan efsanevi canavar. (ÇAĞBAYIR) Azerice şahmar: Zehirli yılan cinsi. (ALTAYLI, 1994, s. 1074)


Şahmaroğlu Artvin> Bakırköy, Beşağıl, Orta, Sümbüllü.


ŞAHNAOĞLU Şahna, eski kayıtlarda Adana, Aydın, Ünye, Ordu, Aksaray, Rakka ve İçel sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 692) Şahna, 1485 yılında Kırşehir sancağında Türkmen oymağı. (METİN, 2007, s. 130)


Moğollarda şahna: Vali. (OKTAY, 2007, s. 124)


Şahna, 1450’li yıllarda Tarsus’ta Yüreğir Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2328) Şahne, Candaroğlu yöresinde (s. 356) ve Şahna-lu, Menteşeoğulları yöresinde Türkçe iskân birimi. (ÇEVİK, 2012, s. 356)


Şahnaoğlu Yusufeli> Bakırtepe, Evren.


ŞAHOĞLU/ ŞAH’UNOĞLU Şahlı, eski kayıtlarda Edirne, İçel, Tarsus ve Karaman sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 691) Şahlar, Varsak Yörüklerinden. (BEŞİRLİ, 2008, s. 87) Şah, 1450’li yıllarda Haleb sancağında Bayındır Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2084)


Şah: Bir şeyin en güzeli, yücesi, kıymetlisi demektir. (AKSÜT, 2013, s. 166) Şah: Hükümdar, padişah.


Şah, 1450’li yıllarda Türkmen boylarının çok yaygın yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2718)


Şahoğlu/ Şah’unoğlu Kelkit> Küçükcami, Yeniköy. Köse> Salyazı. Maçka> Akarsu. Tonya> Melikşah.


Şah ile bağlantılı sülaleler:
Şahalioğlu Şiran> Alıç.
Şahmehmetoğlu Gümüşhane> Hacıemin. Trabzon> Çarşı.
Şahmutoğlu Çaykara> Şahinkaya.


Şah-mut: Şahlar, Türkmenler. Çok Türkçe ağızlarda –ut eki çoğul edatıdır.


Şahnazaroğlu Şiran> Yeşilbük.
Şahverdioğlu Demirözü> Y. Dikmetaş.


Şahyusufoğlu Artvin> Şehitlik.


ŞAHVANOĞLU Şahvan, eski kayıtlarda Anadolu’da Türkmen cemaati. (TÜRKAY, 1979, s. 692)
Şahvanoğlu Kelkit> Küçükcami.


ŞAHVELİOĞLU Şahveli, Elbeyli Türkmenlerinden. (ERENDOR, 2016, s. 200)
Şahvelioğlu Kelkit> Bindal. Şiran> Alıç, Kırıntı, Yeniköy.


ŞAİROĞLU Şairler, Türkmen oymağı. (ATANIYAZOV, 2005, s. 301) Şayırlar, Türkmen oymağı. (BEYOĞLU, 2000, s. 514)


Şayır, Türk kişi adı. (ATALAY, 1936) Şair: Kılı kıldan ayıran, ince düşünen. (EYUBOĞLU, 1995)


Şair, 1450’li yıllarda Mardin’de Ekrat taifesinin yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2482)


Şairoğlu Arhavi> Başköy. Artvin> Y. Maden. Demirözü> Damlıca.


ŞAKAKLIOĞLU Şakaki, 1700’lü yıllarda zorunlu iskâna tutulan aşiret. (ÇELİKDEMİR, 2001, s. 148)
Şakak, Tunceli’de köy. (Köylerimiz, 1968, s. 757) Kürtleşen Türklerin hatırası.
Şakaklıoğlu Kelkit> Çamur, Çömlekçi, Devekorusu, Eskikadı.


ŞAKALANOĞLU Şakolan, Türk kabilesi. (LEZİNA)
Şakalanoğlu Gümüşhane> Örenler.


ŞAKAROĞLU Şakar, Türk kabilesi. (LEZİNA) Şakar, Döğer Türkmen boyunun aşireti. (UÇAKCI, Bozoklar, s. 244)
Şakar: Şen. (ÇAĞBAYIR) Türkçede şakar: Cesur. (ATALAY, 1936) Şakar, Gözü açık. (KENESBAYOĞLU) Şakarcı, Karay Türklerinde soy ad. (ALTINKAYNAK, 2006, s. 137)
Şakaroğlu Ardanuç> Aydın. Bayburt> Ortaçımağıl. Şavşat> Çoraklı. Şiran> Sarıca.


ŞAKIOĞLU Şakili, Alazan çayı doğusundaki kabile. (KIRZIOĞLU, 1972, s. 439)


Şakıoğlu Trabzon> Ortahisar.


ŞAKİROĞLU Şakirlü, 1450’li yıllarda Adana sancağında Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2093)


Şakir, 1450’li yıllarda Diyarbakır sancağında Bayad Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 444)


Kıpçakça şakird: Delikanlı, genç. (BERBER, 2019)


Şakiroğlu Araklı> Çamlıtepe, Çukurçayır. Ardanuç> Ovacık. Artvin> Dokuzoğul. Bayburt> Ahmedizencani, A. Pınarlı, Kırkpınar, Kopuz, Şingah. Çamlıhemşin> Konaklar. Çayeli> Sarısu. Demirözü> Çatalçeşme, Gökçedere. Derepazarı> Tershane, Ormancık. Gümüşhane> Dölek, Pirahmet. Kelkit> Öbektaş, Sökmen. Köse> Örenşar. Rize> Çarşı. Şavşat> Armutlu, Cevizli. Şiran> Seydibaba. Yusufeli> Öğdem, Yağcılar.


Şakirbeyoğlu Bayburt> Çayıryolu.


Şakirefendioğlu Yusufeli> Cevizlik.


Şakiresoğlu Çaykara> Ulucami.


Şakir-es, –es eki katip tarafından ilave edilmiştir.


ŞAKOĞLU Şak, Türkmen aşireti. (AYHAN, 1999, s. 80) Şag, Ensari Türkmeni oymağı. (ATANIYAZOV, 2005, s. 293)
Kıpçakça/ Kumanca şak-: Acı çekmek. (TOPARLI)
Şak, Macaristan’da yerleşim yeri. (BİLGE, 2010, s. 192)
Şakoğlu Çaykara> Işıklı, Kabataş.


ŞAKŞAKOĞLU Şakşak, Türk kabilesi. (LEZİNA)
Şakşakoğlu Bayburt> A. Pınarlı.


ŞALAKOĞLU Şalık, Ensari Türkmeni oymağı. (ATANIYAZOV, 2005, s. 294)
Şalak: Huysuz, çok konuşan. (ÇAĞBAYIR)


Şalakoğlu Köse> Merkez. Maçka> Ormanüstü.


ŞALAMBAROĞLU Şalbar, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar boyu. (ADİLOĞLU, 2005, s. 212)


Şalamba, Horasan civarında yerleşim yeri. (ORHAN, 2007, s. 129) Gelinen yer.


Şalambaroğlu Çayeli> Haremtepe. Güneysu> Selamet.


ŞALAPOĞLU Şala, Karakalpak Türkü ve Şalalar, Bayad Türkmeni. (LEZİNA)


Şalope: Yelkenle yürüyen harp gemilerinden biri. (SERTOĞLU, 1986, s. 320)


Şalapoğlu Arhavi> Dikyamaç, Güneşli, Güngören, Üçırmak, Üçler. Pazar> Irmakköy.


ŞALCIOĞLU/ ŞALOĞLU Şalcıoğlu, iskânlarda adı geçen Bozulus Türkmeni oymağı. (BAYAR, 1994, s. 98)
Orhun Anıtlarında Şalçı, kişi adı. (TEKİN, 2003, s. 109) Kıpçakça şal: Boz renkli at. (TOPARLI)
Şalci, Moğollar dönemi Türkistan’da yerleşim yeri. (KUSHENOVA, 2006, s. 102)


Şalcıoğlu/Şaloğlu Bayburt> Zahit. Güneysu> İslahiye, Selamet. Rize> Müftü. Şiran> Erenkaya, Karaca. Trabzon> Çömlekçi. Yusufeli> Boyalı.


ŞALIKOĞLU Şalık, Türkmen oymağı. (İLLİYEV, 2010, s. 85) Şalık, Ensari Türkmeni kabilesi. (ATANIYAZOV, 2005, s. 294)


Şalık, Kıpçak Atabekleri veziri. (KIRZIOĞLU, 1992, s. 96) Moğolca şalig: Çapkın, hovarda. (LESSING)


Şalıkoğlu Şavşat> Kurudere, Pınarlı. Borçka (1846).


ŞALİOĞLU Şali, Horasan’nın ilk Türkmenlerinden. (SARAY, 2010, s. 71) Şali, İran’da yaşayan Türk boylarından. (KAFKASYALI, 2010, s. 75) Şalı, 1500’lü yıllarda Maraş livasında Türkmen taifesi. (SAKİN, 2010, s. 295)
Şali, Kafkasya’da yer adı. (BUTBAY, 2007, s. 46)


Şalioğlu Akçaabat> Akçaköy, Sertkaya. İspir> Göç. Tonya> Orta. Trabzon> Ortahisar.


Şali ile bağlantılı sülaleler:


Şaleyaoğlu Çaykara> Şahinkaya.


Şalyanınoğlu İkizdere> Gölyayla.


ŞALTAOĞLU Şalta, Türk boyu. (LEZİNA) Şaltacı, Karamanlu Türkmeni. (SAKİN, 2010, s. 294)


Şaltaoğlu İkizdere> Eskice.


ŞALVAROĞLU Şalvarlu, Niğde sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 692)


Şalvaroğlu Hemşin> Bilen. Kürtün> Süme. Sürmene> Balıklı, Ormanseven.


Şalvarsızoğlu Beşikdüzü> Ağaçlı.


ŞAMAMOĞLU Şamama, 1450’li yıllarda Menteşe sancağında Yıva Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2096) Şamanlu, 1500’lü yıllarda Ankara’da Türkmen oymağı. (KAYA, 2000, s. 15)


Şamamoğlu Hopa> Kuledibi.


ŞAMANDIROĞLU Şaman-dır: Şaman olan. Eski Türk inancında şaman: Din adamı, kam, baksı.


Şamanlu, 1500’lü yıllarda Ankara’da sülale. (KAYA, 2000, s. 15)


Şamandıroğlu Trabzon> Erdoğdu.


ŞAMAOĞLU Şama, Türk boyu. (LEZİNA) Şamalı, Türkmen oymağı. (CANDAR, 1934, s. 23) Şamahı, Kuzey Oğuz gruplarından. (HÜSEYNOVA, 2011, s. 25)


Şama: Kuvvet. (KENESBAYOĞLU)


Şamahı, Azerbaycan’da Türklerin ilk yerleştiği bölgelerden biri. (SARAY, 2010, s. 68)


Şamaoğlu Ardanuç> Yolüstü.


ŞAMARAOĞLU Samara, Volga nehrine yakın şehir. (GÜNDÜZ, 2014, s. 202) Samarra, Irak’ta yerleşim yeri. (ORHAN, 2007, s. 135) Şamar, Bağdat’ta kaza. (SEZEN, 2006, s. 268) Gelinen yer.


Şamaraoğlu Güneysu> Gürgen.


ŞAMDANOĞLU Şamdan, 1450’li yıllarda Karaman vilayetinde Bayad Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2096)
Şamdanoğlu İkizdere> Çamlık. Trabzon> Beşirli.


ŞAMİLOĞLU Şamil, 1500’lü yıllarda Karaman vilayetinde yerleşim yeri. (YILDIZ, 2010, s. 195)
Şamiller, Ahıska’dan gelen sülale. (BAYRAKTAROĞLU, 1992, s. 207)
Şamiloğlu Artvin> Sarıbudak. Çaykara> Arpaözü, Ulucami, Uzungöl. Kelkit> Sadak. Köse> Merkez. Trabzon> Toklu. Yusufeli> Çamlıca, Yarbaşı.


ŞAMLIOĞLU Safevi devletinin dayandığı en başta gelen Türk boylarından biri olan Şamlu boyudur. (SÜMER, Oğuzlar, s. 310) Şamlı, eski kayıtlarda Edirne, Teke, Alanya, İçel, Karaman, Tarsus, Kütahya, Aydın, Saruhan, Kıbrıs, Kastamonu ve Kütahya sancaklarında konar-göçer Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 693) Şamlu, 1450’li yıllarda İçel sancağında yaygın Yıva Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2097) 1714 yılında Anadolu’da sürgün edilmek istenenler içinde Şamlu da bulunmaktadır. (REFİK, 1930, s. 151) Şamlı, 1700’lü yıllarda adı değişik olaylara karışan Yörük cemaati. (HALAÇOĞLU, 1997, s. 48)


Timur, Şamlu Türk boyunu Horasan’a nakletmiştir. (CAFEROĞLU, 1988, s. 71) Şamlu, Safeviler devrinde bu devleti meydana getiren en büyük boylar arasında sayılır. (TKD, sayı 325, s. 301) Akkoyunlu devletinin yıkılışıyla İran’da Şah İsmail etrafına topladığı Türk boyları içinde Şamlular da yer almaktadır. (mah. numaralı Kerkük Livası Mufassal Tahrir defteri, Kanuni Dönemi)


Şamlı, Tuna’da (DRAGANOVA, 2006, s. 84); Filibe’de (AYHAN, 2013, s. 175); Denizli’de (ÇEVİK, 2007, s. 181) ve 1450’li yıllarda Aksaray’da yerleşim yeri. (YÖRÜK, 1996, s. 71)


Şamlıoğlu Akçaabat> Doğanköy, Dörtyol, Koçlu. Araklı> Çukurçayır, Halilli. Ardeşen> Akkaya, Düz. Artvin> Varlık. Borçka> Civan, Çayli. Çayeli> Beyazsu, Güzeltepe, Haremtepe, Sabuncular. Çaykara> Y. Kumlu. Düzköy> Çayırbağı. Hayrat> Pazarönü. Hopa> Yeşilköy. İspir> Numanpaşa. İyidere> B. Çiftlik, Fıçıtaş. Pazar> Başköy. Rize> Bıldırcın, Kavaklı, Müftü. Trabzon> Pazarkapı, Yalı. Vakfıkebir> Deregözü. Yusufeli> Cevizlik, Demirdöven, Esenyaka, Narlık, Yağcılar.


ŞAMSEOĞLU Şems’ten. Arapça şems: Güneş. (DEVELLİOĞLU) Şems, Timur’un komutanlarından. (GÜLENSOY, 2015, s. 417) Şemse hatun, Dulkadır beyi Rustem’in kızı. (YİNANÇ, 1989, s. 121)


Şems Bey, 1500’lü yıllarda Çermik sancağında köy. (GÜNDÜZ, 1993, s. 116)


Şamseoğlu Pazar> Zafer.


ŞANALIOĞLU Şana, Kafkasya’da Kıpçak/ Kuman kökenli Malkar boyu. (ADİLOĞLU, 2005, s. 212)
Şana, Yomra’nın köyü.
Şanalıoğlu Trabzon> Bahçecik.


ŞANDANOĞLU Şandan, diğer lakapları Şamdan’dır. (Bk. Şamdanoğlu)


Şandanoğlu İyidere> Üstüpiler. Rize> Çarşı. Trabzon> Beşirli.


ŞANGÜLOĞLU Şangul, Ardeşen’in köyü. Gelinen yer.


Şangüloğlu/ Şankuloğlu Fındıklı> Meyvalı.


ŞANLATOĞLU Şanlı-at’tan. Şanlı-at: Şanlılar. Eski Türkçe –at eki çoğul edatıdır.


Şanlatoğlu Beşikdüzü> Bozlu.


ŞANLIOĞLU Şan, Abazaların kolu. (TAVKUL, 2007, 489) Sanlu, 1500’lü yıllarda Ankara’da Türkmen oymağı. (KAYA, 2000, s. 18) Şan ve San aynı anlamdadır.
Şanlıoğlu Akçaabat> Akçaköy. Çayeli> Sabuncular. Kelkit> Gümüşgöze, Sadak. Kürtün> A. Uluköy. Tonya> Melikşah. Vakfıkebir> Deregözü. Yusufeli> Yağcılar.


ŞANTOĞLU Şan-t: Şanlaroğlu. “Moğolca ve Türkçe -t çoğul işaretini “-ler-lar” görmekteyiz. (RASONYI, 1984, s. 73) (Bk. Şanoğlu/ Şanlıoğlu)


Şantoğlu Tonya> Kozluca.


ŞAPUROĞLU Şapur, Sasani hükümdarı. (BROSSET, 2003, s. 56)


Şapur, Şiraz’a yakın şehir. (MERÇİL, 1991, s. 12) Gelinen yer.


Şapuroğlu Rize> Karayemiş.


ŞARALIOĞLU Şara-li. Şara, Kuşçu Türkmeni kolu. (LEZİNA) Şara Oğur, Oğuz boyu. (GOLDEN, 2005, s. 7)
Kıpçak/ Kumanca şara: Çare. (TOPARLI) Şara, Kıpçak hükümdarı. (KIRZIOĞLU, 1992, s. 110)
Şara, Kafkasya'da dağ. (BİLGE, 2015, s. 2) Şara, Tiran’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 453)
Şaralıoğlu Trabzon> Fatih.
Şarasoğlu Vakfıkebir> Yalıköy.
Şaraşoğlu Çarşıbaşı> Yavuz.
Şarazeoğlu Trabzon> Pazarkapı.
Şara-ze, Şarazade’den.


ŞARKOĞLUŞark, 1200’lü yılların sonunda Candaroğulları sahasında Yörük topluluğu. (ÇEVİK, 2012, s. 358) Şark/ Şarklı, eski kayıtlarda Çorum, Kayseri, Bozok ve Sivas sancaklarında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 694) Şark, 1450’li yıllarda Maraş sancağında yaygın Avşar Türkmeni oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2103) Şark, zorunlu iskâna tabi tutulan Türkmen aşireti. (ÇELİKDEMİR, 2001, s. 96)


Şarğ, Türkistan’da yerleşim yeri. (BARTHOLD, 2017, s. 122)


Şarkoğlu Şavşat> Yeniköy.


ŞAROĞLU Şar, 1450’li yıllarda Kayseri sancağında Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2099)
Şar, Hunlarda tanınmış kimse adlarından. (KAFESOĞLU, 1984, s. 69)
Şar, 1700’lü yıllarda Karaman’da (CEVGER, 2012, s. 245) ve Macaristan’da yerleşim yeri. (ALTUN, 2007, s. 17)
Şaroğlu Demirözü> Bayrampaşa.


ŞAŞAOĞLU Saşe, Abaza taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 144) Şaşaloğlu, iskânlarda adı geçen Türkmen aşireti. (BAYAR, 1994, s. 110)


Şaşa: Kör. (ÇAĞBAYIR) Kıpçakça şaşa-: Su boğazda durmak. (TOPARLI)


Şaşaoğlu Ardanuç> Aydın.


ŞAŞIOĞLU Şaşioğlu, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Eymür Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2107)


Şaşioğlu Bayburt> Çayıryolu.


ŞAŞOĞLU Şaş, Türk boyu. (NECEF, 2005, s. 103) Şaşoğlu, 1500’lü yıllarda Maraş livasında Yörük taifesi. (SAKİN, 2010, s. 296) Şaş, 1500’lü yıllarda Maraş sancağında Dulkadirli Türkmeni aşireti. (SARI, 2015, s. 138)


Şaş, Taşkent’in eski adı. Buradan Anadolu’ya göçler çok olmuştur. (BİLGİLİ, 2001, s. 142)


Şaşoğlu Akçaabat> Şinik. Çaykara> Ulucami. Of> Bayırca. Torul> Aksüt.
Şaşkaloğlu Beşikdüzü> Ağaçlı.


ŞATARLIOĞLU Şatar-lı. Şatar, Türkmen oymağı. (HÜSEYNOVA, 2011, s. 25)
Orhun Yazıtları bölgesinde Şatar külliyesi. (GÜL, 2013, s. 140)
Şatarlıoğlu Demirözü> Y. Dikmetaş.


ŞATIROĞLU Şatırlar, iş bilir, haysiyetli insanlar anlamında olup, Türkmen kolu. (BEYOĞLU, 2000, s. 245) Şatırlı, eski kayıtlarda Afyon, Karaman ve Aydın sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 695) Şatırlı, 1450’li yıllarda Avşar Türkmeni. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2107) Şatırlı, iskânlarda adı geçen aşiret. (BAYAR, 1994, s. 98)
“Eski Kıpçak kavimlerinin dilindeki Şatır kelimesi II. -IV. yy’lardan günümüze dek kullanılmaktadır. Şatır kavminin Hun kavimlerinden olduğunu tarihi kaynaklar da onaylamaktadır. Günümüzde Şatır kavmi Türkiye’de ve İran’da (Güney Azerbaycan) yaşamaktadır.” (HÜSEYNOVA, 2011, s. 26)


Şatır, tören ve alaylarda padişahın yanında yürüyen görevliler, büyük devlet adamlarının atının yanında yürüyenlere de bu ad verilir. (LAMARİNE, 2008, s. 218) Şatır, Pontus döneminde Sinop’un Türkmen beyi. (BIJIŞKYAN, 1969, s. 34) Azerice şatir: Şen, şuh, neşeli. (ALTAYLI, 1994) KarayTürklerinde şatır: Şen, neşeli. (GÖKÇE, 2000, s. 138) Kıpçakça şatır: Şen, neşeli, çevik. (AKYOL, 1919, s. 147)
Şatıroğlu, Kars-Aras arasında tepe. (KIRZIOĞLU, 1953, s. 4) Şatırlı, Azerbaycan Belre yerleşim merkezine bağlı kasaba.


Şatıroğlu Akçaabat> Orta. Araklı> Taşönü. Ardeşen> Pirinçlik. Arhavi> Tepeyurt. Artvin> Erenler, Varlık. Beşikdüzü> Zemberek. Çamlıhemşin> Topluca. Çaykara> Eğridere, Uzuntarla. Derepazarı> Derepazarı. Fındıklı> Çağlayan. Gümüşhane> Arslanca. Hopa> Güvercinli, Yeşilköy. Maçka> Çıralı. Pazar> Derebaşı, Yemişli. Rize> Atmeydanı, Çamlıbel, Yeniselimiye. Sürmene> Orta, Soğuksu. Şavşat> Susuz, Veliköy. Tonya> Çayıriçi. Trabzon> Cumhuriyet, Erdoğdu, Gülbaharhatun, Kemerkaya. Vakfıkebir> Fevziye, Güney. Yomra> Çınarlı, Şanlı. Yusufeli> Günyayla.


Şatırazioğlu Pazar> Hamidiye.


Şatır-azi> Şatırzade. Gürcüce ek almış Türkçe ad.


ŞATOĞLU/ ŞADOĞLU Şat, Türk boyu. (LEZİNA) Şad, 1450’li yıllarda Karaman vilayetinde Alayundlu Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2079) Şad, Yüzdeciyan Türkmen taifesi. (HÜSEYNİKLİOĞLU, 2008, s. 448) Şat, Türk boyu. (LEZİNA)
Eski Türklerde şad, kendine bağlı ülüşler (ulus) olan ve hanla aynı kandan gelen prenslere verilirdi. (GUMİLEV, 2007, s. 75) Eski Türk Anıtlarında şad, en büyük unvanlardan olup hanedan mensupları tarafından taşınmıştır. (SÜMER, Şahıs Adları, s. 37) Şad, Hazar Türklerinde en önemli unvanlardan. (GOLDEN, 2006, s. 117)


Kıpçakça şad: Sevinçli. (TOPARLI) Türkçe şat: Prens, bahadır. (GEYBULLAYEV, 2009, s. 116) Şat, Gagauzlarda soy ad. (CEBECİ, 2008, s. 65) Kutadgu’da şat: Cesaret. (BAYRAKTAR, 1991)


Şat, Bağdat’ta sancak. (BELLETEN, sayı 211, 1990, s. 1238) Şad, Bitlis’te sancağında yerleşim yeri. (KILIÇ, 1989, s. 316)


Şadoğlu/ Şatoğlu Bayburt> Çayıryolu. Çaykara> Uzuntarla. İyidere> Çanakçeşme, Fethiye, Taşhane, Yalıköy. Kelkit> Çömlekçi. Of> Bölümlü. Rize> Atmeydanı, Kaplıca, Yeniselimiye. Şiran> Sellidere. Yusufeli> Alanbaşı.


Şaduloğlu Çayeli> Sabuncular.


Şad-ul: Şadoğlu. Çok Türk ağzında ul, oğul anlamındadır.


Şatunaoğlu Fındıklı> Meyvalı.


Şat-una. Lazca una: Yer bildirir.


ŞATOZOĞLU Şatroz, Rize’nin Gölgeli köyünün eski adı. Gelinen yer.


Şatozoğlu Araklı> Ayvadere.


ŞAVALIOĞLU/ ŞAVALLIOĞLU Şavalı/ Şavaluşağı, Türkmen oymağı. (CANDAR, 1934, s. 23)
Şavaluşağı, Tunceli’nin köyü. (Köylerimiz, 1968, s. 468)
Şavalıoğlu/ Şavallıoğlu Demirözü> Yelpınar. Kelkit> Çamur, Çömlekçi.


ŞAVANZEOĞLU Şavan-ze, Şavan Zade’den. Şavan, 1450’li yıllarda Urfa sancağında Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2107)


Kafkasya’da Kumuk-Balkar Türklerinde şava: Vatan. (NEMETH, 1990)
Şavanzeoğlu Trabzon> Gülbaharhatun.


ŞAVELOĞLU Şav-el. Şav, Abazaların bir kolu. (TAVKUL, 2007, 489) Şavel, Şav yurdu. Gelinen yer.


Şaveloğlu Hopa> Limanköy.


ŞAVŞATLIOĞLU/ ŞAVŞAT MUHACİRİ Bayburt> Karasakal, Kaleardı.


ŞAYİKOĞLU Şayık, Türkmen kabilesi. (ATANIYAZOV, 2005, s. 297)


Türkçede şayık: Fezeyan, coşma, Feyiz’den. (ATALAY, 1936)


Şayk, Hive’de (B. Türkistan) mahal adı. (AYDIN, 1989, s. 110)


Şayikoğlu Pazar> Güneyköy.


ŞEBEKOĞLU/ ŞEBELEKOĞLU Şebekler, Irak Türkmeni oymağı. (SAATÇI, 1999, s. 299) Şebekler, 1500’lü yıllarda Musul livasında Türkmen taifesi. (SAKİN, 2010, s. 296) Şebek, 1500’lü yıllarda Musul sancağında adı değişik olaylara karışan Türkmen aşireti. (GÜNDÜZ, 2003, s. 119)


Şebek: Eskiden Akdeniz’de kullanılan yelkenli türü. (ÇAĞBAYIR)
Şebek, Musul’da nahiye. (SEZEN, 2006, s. 466)


Şebelek, Şebekler’den.


Şebekoğlu/ Şebelekoğlu Arsin> Başdurak, Fındıklı. Çamlıhemşin> Kaleköy. Düzköy> Orta, Tepecik, Yeni. Rize> Yeniköy. Tonya> İskenderli. Trabzon> Pazarkapı.


ŞEFEKLİOĞLU Arapça şefek: Şafak. (ÇAĞBAYIR)
Şefake, Kafkasya'da konuşulan dillerden. (BİLGE, 2015, s. 9)


Şefeklioğlu Kelkit> Ağıl.
ŞEGİNDİRLİOĞLU Sarkındılı’dan bozma olabilecek sözcük. Sarkındılı, bazı olaylara karışan Türkmeni taifesi. (TATAR, 2005, s. 93)
Şegindirlioğlu Bayburt> Tuzcuzade.


ŞEHİRLİOĞLU Şehirlü, 1450’li yıllarda Adana sancağında Döğer Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2108) Şehirlü, 1500’lü yıllarda Maraş livasında Yörük taifesi. (SAKİN, 2010, s. 296) Şehirlioğlu, zorunlu iskânlarda adı geçen Türkmen aşireti. (BAYAR, 1994, s. 110)
Şehirlioğlu Araklı> Yeşilce. Gümüşhane> Dumanlı. Rize> İslampaşa.


Şeherioğlu Hopa> Bucak.


Şeher, şehirden. (ÇAĞBAYIR)


Şehirakınoğlu Rize> Mermerdelen.


Şehrioğlu Trabzon> Ortahisar. Ünye. (BACACI, 2011) Şebinkarahisar. (KIVRIM, 2015)


ŞEHİTOĞLU Şehidli, Saruhan ve Aydın sancaklarında konar-göçer Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 152) Şehitlü, 1450’li yıllarda Kütahya sancağında Yörük cemaati. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2108)


Şehitoğlu Ardanuç> Tütünlü. Bayburt> Polatlı. Dernekpazarı> Akköse. Kalkandere> Ormanlı. Of> Kiraz. Torul> Çamlıca. Trabzon> Boztepe, Gazipaşa, Pazarkapı. Yusufeli> Esendal, Yüncüler.
Şehitmehmetoğlu Bayburt> Sancaktepe.
Şehitşemsettinoğlu Bayburt> Kadızade.


ŞEHMEOĞLU Şehme> Şahma, 1520’li yıllarda Menteşe sancağında Yörük cemaati. (KARACA, 2008, s. 427)


Arapça şehm: Yiğit, zeki. (ÇAĞBAYIR)


Şahma, 1500’lü yıllarda Menteşe sancağında Türkmen yerleşim yeri. (YAZICI, 2002, s. 153)


Şehmeoğlu Yusufeli> Dokumacılar, Tekkale.


ŞEHRELİOĞLU Şehre-li. Şehre, 1450’li yıllarda Sivas sancağında Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2109)
Şehrelioğlu Kelkit> Alacat.


ŞEKEROĞLU/ ŞEKERCİOĞLUŞeker, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkarlarda boy. (ADİLOĞLU, 2005, s. 213) Şekerlü, 1450’li yıllarda Konya sancağında Yörük cemaati ve Şekercik, aynı yıllarda Adana sancağında Bayındır Türkmeni taifesi. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2112) Şekerli, Tecirli Türkmenlerinden. (SANSAR, 2013, s. 3)
Şeker Big, Timurlular’da kullanılan Türkçe şahıs adı. (SÜMER, Şahıs Adları, s. 364) Şekerci, Karay Türklerinde (ALTINKAYNAK, 2006, s. 137) ve Şeker, Kıpçak kökenli Malkarlarda soy ad. (TAVKUL, 2000, s. 501)
Şeker, 1500’lü yıllarda Çemişgezek’te (ÜNAL, 1999, s. 292) Varna’da; Şekere, Tuna’da (AYHAN, 2013, s. 429, 227) ve Şekeroğlu/ Şeker/ Şekerlü, 1450’li yıllarda Türkmen boylarının Anadolu’da yaygın yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2719)
Şekeroğlu/ Şekerlioğlu/ Şekercioğlu Arhavi> Arılı, Kemerköprü, Küçükköy, Üçırmak. Artvin> Orta, Y. Maden. Bayburt> Çamdere, Yedigöze. Çayeli> Madenli. Demirözü> Çiftetaş. Hayrat> Meydanlı. Hopa> Başköy. Kelkit> Kömür. Kürtün> Y. Uluköy. Pazar> Akbucak. Pazaryolu> Gülçimen. Rize> Ortapazar. Şiran> Seydibaba. Trabzon> Gazipaşa, Pazarkapı, Yalı. Yusufeli> Bıçakçılar, Narlık, Yağcılar.


Şekeralioğlu Maçka> Akarsu.


ŞELBİROĞLU Şelbir, Macarlarla bağlantılı kabile adı. (RASONYI, 2006, s. 241) Macaristan’dan bölgeye göçler çok yaşanmıştır.
Şelbiroğlu Trabzon> Cumhuriyet.
Şelbiroğlu ile bağlantılı sülaleler:


Şılbıroğlu/ Şilbiroğlu/ Şilburoğlu Akçaabat> Akçakale, Yaylacık. Trabzon> Gürbulak. Yeşilova.
ŞELEKOĞLU Şeleklü, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2112)
İbranice şelek: Beyaz gümüş. (PİATİGORSKY, 2007, s. 58)


Şelekoğlu Dernekpazarı> Çalışanlar. İspir> Çamlıkaya.
ŞEMOĞLU Kıpçak ağzında şem: Mum, balmumu. (TOPARLI) Mesleki ad. İbranice Şem: Ün, ad, nam. (BENYAKAR) Hazar Türklerinden.


Şemlik, Osmanlı döneminde Macaristan’da yerleşim yeri. (BİLGE, 2010, s. 261) Gelinen yer.
Şemoğlu/ Şemleroğlu Çaykara> Çamlıbel. Trabzon> Ortahisar.
Şemkirlioğlu Trabzon> İskenderpaşa.


ŞEMSEDDİNOĞLU Şemseddin, Maraş ve Gence sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 697) Şemseddinoğulları, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Kınık Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2113) Şemseddinlu, Borçalıları oluşturan bir kol. (ÖZTÜRK, 2004, s. 113) Şemseddinli, 1500’lü yıllarda Gence-Karabağ Eyaletinde Türkmen oymağı. (NECEFLİ, 2010, s. 9)
Şemsettinoğlu Bayburt> Zahit.
Şemsettinefendioğlu Trabzon> Boztepe.


ŞEMSİOĞLU Şemsi, Urfa sancağında Döğer Türkmen boyunun kolu. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2114)
Şemsiler, Abdallar, Kalenderiler benzeri tarikat. (YÖRÜKAN, 1998, s. 467)
Şemsi, 1600’lü yıllarda Harput’ta (AKYEL, 2013, s. 15) ve Şemsiler, Dobruca’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 161)
Şemsioğlu Demirözü> Yelpınar.


ŞENOĞLU/ ŞENLİOĞLU Şenlüoğlu, 1450’li yıllarda Sivas sancağında Yıva Türkmeni ve aynı yıllarda Şenlü, Aydın sancağında Avşar Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1149-416)


Şen, Rütbe, makam. (KENESBAYOĞLU) Şen: Zengin. (ÇAĞBAYIR)


Şenoğlu/ Şenlioğlu Arhavi> Ulukent. Pazar> Şendere. Rize> Dağınıksu.


Şenkaloğlu Derepazarı> Sarıyer. Rize> Alipaşa.


ŞERAFETTİNOĞLU Şerefuddinlü, 1500’lü yıllarda Sivas livasında Türkmen taifesi. (SAKİN, 2010, s. 297) Şerefeddinli, Dulkadirli Türkmen boyunun aşireti. (UÇAKCI, 2013, s. 122) Şerafeddinli, 1500’lü yıllarda Anadolu’da Yörük taifesi. (ŞAHBAZ, 2018, s. 197)
Şerafettinoğlu Trabzon> Gülbaharhatun.


ŞERAHLIOĞLU Çaykara’nın beldesi. Gelinen yer.
Şerahlıoğlu Of> Uğurlu. Sürmene> Çarşı, Yemişli.


ŞERASOĞLU Şer-as, -as eki sonradan ilave edilmiştir. (Bk. Şeroğlu)


Şerasoğlu Akçaabat> Ağaçlı, Aydınköy. Çarşıbaşı> Pınarlı. Vakfıkebir> Çavuşlu.


ŞEREFOĞLU/ ŞEREFLİOĞLU Şereflu, Horasan’a ilk Türkmen oymağı. (SARAY, 2010, s. 71) Şerefli, eski kayıtlarda Diyarbakır, Sivas, Maraş, Aksaray, Kırşehir, Rakka, Niğde, Beyşehir, Karaman ve Aydın sancaklarında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 153) Şeref, 1450’li yıllarda Diyarbakır sancağında Bayad Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2114) Şerefli, 1690’lı yıllarda zorunlu iskâna tabi tutulan Türkmen oymağı. (ORHONLU, 1963, s. 64)
Şerefoğlu Nebi, Celali isyanına katılanlardan. (AKDAĞ, 1963, s. 234)
Şereflioğlu/ Şerefoğlu Şiran> Alıç. Vakfıkebir> Güney.


ŞEREMETOĞLU Şeremet, Kazak boyu. (ÖZTÜRK, 2004, s. 222) Şermet, Kafkas kavmi Kabardeylerin kolu. (TAVKUL, 2007, 503)
Şeremet, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkarlarda sülale adı. (TAVKUL, 2000, s. 501)


Şeremet, Çuvaş Türkçesinden Rusçaya geçen ve soyad olarak kullanılan sözcük. (BASKAKOV, 1997, s. 25) Gagauz Türklerinde şeremet: Çalışkan, dirayetli. (BASKAKOV, 1991) Eski Türkçe şeremet: Az vakitte çok iş yapan. (ATALAY, 1936) Kıpçakça şerement: Becerikli, elinden iş gelen. (TOPARLI) Şeremet: Şaka, Türkçeden ve Türklerden Bulgarcaya geçen kelime. (BELLETEN, sayı 211, 1990, s. 557)


Şeremet, Şeremetler adlarıyla Anadolu’da Türkçe yer adları. (GÜLENSOY, 1985) Şeremet, Bulgaristan’da (ACAROĞLU 1988); Dobruca’da (BÜYÜKBAŞ, 2006, s. 122); Mostar, Filibe ve Varna’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 175, 227, 467)


Şeremetoğlu Ardeşen> Köprüköy, Yeniköy. Borçka> Güreşen. Maçka> Coşandere. Rize> Kambursırt, Ortapazar, Yolüstü.


ŞERETOĞLU Şeretl, Çerkez kabilesi. (LYULYE, 2010, s. 63)
Şeretoğlu Araklı> Turnalı.


ŞERİFOĞLU Şerif, Türkmen kabilesi. (TOGAN, Türkistan, s. 75) Şerif, Ata Türkmeni. (LEZİNA) Şerif, Yomut Türkmeni oymağı. (İLLİYEV, 2010, s. 116)


Şerif, Mekke emiri. Şerif, Hz. Hasan’ın neslinden gelenlere denir. (PAKALIN, c. III s. 342) Türkmence şerif: Asil. (KARADOĞAN, 2004, s. 173) Hintçe şarif: Erdemli, dürüst. (KIDAMBI, 2013, s. 292)


Şerifoğlu Akçaabat> Demirtaş, Mersin, Pulathane, Yeşiltepe. Ardanuç> Aydın, Güleş, İncilli, Ovacık, Peynirli, Soğanlı, Tosunlu, Zekeriya. Ardeşen> Y. Durak. Arhavi> Boyuncuk, Soğucak. Artvin> A. Maden, Beşağıl, Çimenli, Dere, Orta, Ortaköy, Oruçlu, Yanıklı, Zeytinlik. Aydıntepe> Merkez. Bayburt> Ağören, Arpalı, Güllüce, Masat, Söğütlü, Veysel, Y. Kışlak. Beşikdüzü> Ağaçlı. Çamlıhemşin> Çayırdüzü. Çayeli> B. Taşhane, K. Taşhane. Çaykara> Taşören. Fındıklı> Saat. Hopa> Balıkköy. İspir> Sırakonak, Yeşiltepe. Kalkandere> A. Tatlısu, Hurmalık. Kelkit> Aşut, Eskiyol, Karacaören, Yeşilpınar. Köprübaşı> Beşköy. Köse> Akbaba, Örenşar, Özbeyli. Maçka> Kırantaş, Şimşirli. Murgul> Küre. Of> Çamlı. Pazaryolu> Gülçimen. Rize> Derebaşı, Ekmekçiler, Eminettin, Gülbahar, Tophane. Sürmene> Çarşı, Yokuşbaşı. Şavşat> Atalar, Cevizli, Çayağzı, Demirkapı, Elmalı, Ilıca, Kayabaşı, Kocabey, Köprükaya, Şenköy, Üzümlü, Veliköy, Yavuzköy, Yoncalı. Şiran> Alıç, Babacan, Bilgili. Trabzon> Boztepe, Çarşı, Dolaylı, Gülbaharhatun, Kireçhane. Vakfıkebir> Güney, Köprücek. Yusufeli> Alanbaşı, Çamlıca, Dağeteği, İşhan, Kılıçkaya.
Şerifağaoğlu Bayburt> Şingah. İspir> Çamlıkaya.
Şerifçavuşoğlu Bayburt> Balca.


Şerifefendioğlu Hopa> Sugören.


ŞERİKOĞLU Serik, Yörük Türkmeni. (BEŞİRLİ, 2008, s. 103)
Şerik: Arkadaş. (ÇAĞBAYIR)
Şerikoğlu Hayrat> Yeniköy.


ŞERMETOĞLU Şermet, Kafkas kabilesi. (TAVKUL, 2007, 503) Şermet, Sarmat kavminin diğer adı. (BERKOK, 1958, s. 148) (Bk. Şeremetoğlu)
Şermetoğlu Arhavi> Y. Hacılar. Hayrat> Merkez.
ŞEROĞLU Şer, Saray Türkleri boyu. (LEZİNA)
Şer: Dini kaideler. (DEVELLİOĞLU)


Şerler, Ahıska kökenli sülale. (BAYRAKTAROĞLU, 1992, s. 207)
Şeroğlu Ardeşen> Düz. İyidere> Üstüpüler. Kelkit> Balıklı, Dayısı, Çimenli. Rize> Sütlüce.


ŞEŞENOĞLU Şeşen, Çeçen boyu. (BİLGE, 2015, s. 13) Şeşen, Kafkasya’da Kabardeylerin kolu. (TAVKUL, 2007, 503)


Kıpçakça şeşen: 1. Akıllı, uyanık. 2. Çeçen. (TOPARLI) Türkçede şeşen: Düzgün konuşan. (ATALAY, 1936)


Şeşenoğlu Arhavi> Balıklı, Cumhuriyet, Ulukent. Hopa> Sugören.


ŞEVALİOĞLU Türkçe –li yapım eki almış sözcük. Şeva, 1500’lü yıllarda Şam eyaletinde yerleşim yeri. (ÖKSÜZ, 2016, s. 77)


Şevalioğlu Ardeşen> Akkaya.


ŞEYHAHMETOĞLU Şeyhahmedli, 1450’li yıllarda Sivas sancağında Bayındır Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2118) Şeyhahmetlu, iskânlarda adı geçen Bozulus Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 1997, s. 72)


Şeyhahmetoğlu Yusufeli> Altıparmak.


ŞEYHALİOĞLU Şeyhali/ Şayhalioğlu, Maraş ve Ankara’da Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 698) Şeyhalioğlu/ Şayhalilü, 1450’li yıllarda Maraş sancağında yaygın Eymür Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2119)
Şeyhalioğlu Ardanuç> Sakarya. Çaykara> Çayıroba. Demirözü> Beşpınar. Düzköy> Büyük, Orta, Yeni. Şiran> Kaynakbaşı.


ŞEYHHASANOĞLU Şeyhhasan, 1700’lü yıllarda zorunlu iskâna tutulan Türkmen aşiret. (ÇELİKDEMİR, 2001, s. 171)
Şeyhhasanoğlu Demirözü> Çiftetaş.
ŞEYHHÜSEYİNOĞLU Şeyhli Hüseyin, Aydın ve Saruhan sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 702)


Şeyhhüseyinoğlu Şiran> Babuş. Trabzon> Pazarkapı.


ŞEYHOĞLU/ ŞEYH’İNOĞLU/ ŞEYİHOĞLU/ ŞEYİKOĞLU Şeyik, Şeyh’ten. Akkoyunlu devletini meydana getiren başlıca oymaklar bir de Şeyhlü’dür. (Türk Kültürü Dergisi, c. 24 sayı 324, s. 298) Şeyh, 1200’lü yılların sonunda Candaroğulları sahasında Yörük topluluğu. (ÇEVİK, 2012, s. 358) Şeyhler, eski kayıtlarda Kütahya, Adana, Tarsus, Kilis, Rakka, Kırşehir, Aksaray, Kayseri, Karaman, Antep, Haleb, Diyarbakır, Menteşe, Teke, Aydın, Alanya, Maraş, İçel, Niğde, İzmir, Silistre, Ünye, Kocaeli, Kastamonu ve Bolu sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 701) Şeyhlü, eşkıyalık olaylarına karışan aşiret. (TATAR, 2005, s. 151) Şeyhlü, 1600’lü yıllarda zorunlu iskâna tabi tutulan Türkmen oymağı. (ORHONLU, 1963, s. 56)


Şeyh: Tarikat kurucusu. Yaşlı. Kabile başkanı. Bir tekkenin başı.
Şeyhoğlu Hüsam, Celali liderlerinden. (AKDAĞ, 1963, s. 138)


Şeyh, 1450’li yıllarda Türkmen boylarının çok yaygın yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2720)


Şeyhoğlu/ Şeyihoğlu/ Şeyikoğlu Ardanuç> Bereket, Ekşinar, Hamurlu, Kızılcık, Örtülü, Tosunlu, Tütünlü, Ustalar. Arhavi> Kavak, Kireçlik, Yemişlik. Arsin> Cumhuriyet, Yeşilce. Artvin> Erenler, Kalburlu, Ormanlı, Orta, Ortaköy, Varlık. Aydıntepe> Akbulut. Bayburt> Bayraktar, Aksaçlı, Alapelit, Bayırtepe, Gez. Hacıoğlu, Helva, Kadızade, Kaleardı, Kırkpınar, Kop, Mutlu, Ozansu, Sakızlı, Şingah, Zahit. Çamlıhemşin> Y. Şimşirli. Çayeli> Aşıklar, Başköy, Çataldere, Ormancık. Çaykara> Kabataş. Demirözü> Beşpınar, Beşpınar, Gökçedere, Serenli, Yakupabdal, Yazıbaşı, Yelpınar, Y. Dikmetaş. Fındıklı> Derbent, Saat, Şendere, Yeni. Gümüşhane> Arduç, Bağlarbaşı, Çamlı, Gökçepınar, Kabaköy, Süleymaniye, Tekke, Yeşildere. İkizdere> Ortaköy. İspir> Araköy, Avcı, Çamlıkaya, Elmalı, Merkez, Şenköy, Yeşilyurt. Kelkit> Alacat, Başpınar, Çamur, Dayısı, Deredolu, Eskiyol, Gödül, Gültepe, Güneyçevirme, Güzyurdu, Karşıyaka, Öbektaş, Sarışeyh, Sütveren, Yeşilova, Yeniköy, Yeşilpınar. Köprübaşı> Çifteköprü. Köse> Bizgili, Salyazı. Kürtün> A. Uluköy, Süme, Y. Uluköy. Murgul> A. Küre, Özmal, Petek. Pazar> Soğuksu, Şendere. Pazaryolu> Akçukur, Gölyanı, Korkut. Rize> Müftü. Sürmene> Petekli. Şalpazarı> Geyikli. Şavşat> Çermik, Çoraklı, Tepeköy, Veliköy. Şiran> A. Duruçay. Çal, Dilekyolu, Ericek, Kavakpınar, Kırıntı, Seydibaba, Yeniköy, Y. Kulaca. Tonya> Kaleönü. Trabzon> Boztepe, Pazarkapı, Sevimli, Yalı, Yenicuma. Yusufeli> Cevizlik, Çeltikdüzü, Çevreli, Kılıçkaya, Kirazalan, Kömürlü, Ormandibi, Serinsu, Yağcılar, Yüksekoba.
Şeyh ile bağlantılı sülaleler:
Şeyhabdullahoğlu Trabzon> Gazipaşa. İskenderpaşa.


Şeyhefendioğlu Arhavi> Musazade. Fındıklı> Derbent.


Şeyhhacıoğlu Demirözü> Beşpınar. Trabzon> İskenderpaşa.
Şeyihhacıosmanefendioğlu Hopa> Yeşilköy.


Şeyhkadıoğlu Yusufeli> Balalan.


Şeyhmehmetoğlu Demirözü> Beşpınar.
Şeyhnurioğlu Trabzon> Pazarkapı.


Şeyhresuloğlu Demirözü> Esentepe.
Şeyhşabanoğlu Bayburt> Balca.
Şeyhşerifoğlu Pazaryolu> Akçukur, Hacılar.
Şeyhvelioğlu Şiran> Kırıntı.
Şeyhzadeoğlu Bayburt> Şeyhhayran.


ŞEYTANOĞLU Şeytan, Başkurt uruğu. (TOGAN, 2003, s. 165) Şeytan, Hazar-Ötesi Türkmen oymaklarından. (SÜMER, Oğuzlar, şema L. III) Şeytan, Ensari ve Göklen Türkmeni taifesi. (LEZİNA) Şeytanoğlu, Varsak Türkmen oymağı. (BİLGİLİ, 2001, s. 181)


Şeytanlar sülalenin üyelerinin bazılarının kurnaz karakterde olmaları hasebiyle böyle adlandırılmıştır. (BEYOĞLU, 2000, s. 376) Şeytan: Kurnaz. (ÇAĞBAYIR) Şaytan, Karay Türklerinde kullanılan soy ad. (ALTINKAYNAK, 2006, s. 137) Şeytan, Gagauz Türklerinde soy ad. (MANOV, 2001, s. 210)


Şeytanoğlu, 1500’lü yıllarda Tarsus sancağında Varsak Türkmeni beyi. (BİLGİLİ, 2001, s. 181)


Şahismail döneminde önemli isyanlardan biri Şeytan Kulu isyanıdır. (YÖRÜKÂN, 2002, s. 173)


Şeytanlar, Niğbolu’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 448)


Şeytanoğlu Hopa> Sugören. Görele. (YÜKSEL, 2015)


ŞIHBIZINLIOĞLU Şıhbızınyurdu, Erzurum’un Aşkale ilçesinin köyü. Gelinen yer.
Şıhbızınlıoğlu Bayburt> Helva, Kopuz, Masatderesi, Sığırcı. İspir> Merkez.


ŞIHOĞLU Şıhlar, Irak’ta Türkmen oymağı. (HÜRMÜZLÜ, 2006, s. 169) Şıhlu, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2134) Şıh, “şeyh”den.
Şıhoğlu Gümüşhane> Karşıyaka, Yeşildere. İspir> Cibali, Yunus. Şalpazarı> Karakaya. Şiran> Çambaşı. Vakfıkebir> Düzlük.
Şıhlayınlıoğlu Bayburt> Saruhan.
Şıhvelioğlu Kelkit> Güllüce.


ŞIKÇAOĞLU Şık-ça, Türkçe –ca yapım eki almış kelime. Şık, Sayak Türklerinin kolu. (LEZİNA)
Şıkçaoğlu Şiran> İnözü.


ŞILBIROĞLU (Bk. Şelbiroğlu)


ŞIRBANOĞLU Şiban, Azerbaycan’da Şeyban kavmi ile bağlantılı ad. (HÜSEYNOVA, 2011, s. 90)
Şiban, Macaristan’a han olan Batu Hanın küçük kardeşi. (RASONYI, 1993, s. 183)
Farsça şirban: Aslan bekçisi. (ÇAĞBAYIR)
Şırbanoğlu Akçaabat> Yıldızlı.


ŞİBAOĞLU Şıbaa, Türkü kabilesi. (OMOROV, 2008, s. 12)
Kıpçakça şiba: Yağmur gibi ok yağdırma. (TOPARLI)
Şibaoğlu Bayburt> Zahit.


ŞİBİLOĞLU Şıbıl, Türkü kavmi. (İSMAİL, 2002, s. 151) Şibi, Baraba Türklerinin bir boyu. (YAŞA, 1992, s. 96)
Şibi, 1100’lü yıllarda Bitlis’in köyü.
Şibiloğlu Kürtün> Kuşluk. Şiran> Karaşeyh. Torul> Yalınkavak.


ŞİBİROĞLU Şibir: Güzel, şirin. (ÇAĞBAYIR)


Şibiroğlu/ Şıpıroğlu Çayeli> Demirhisar, Yenihisar. Rize> Fener, Söğütlü.


ŞİFTOĞLU Farsça şifte: Delice seven, tutkun. (ÇAĞBAYIR)


Şiftoğlu Of> Kiraz.


ŞİKAROĞLU Şikaroğlu, Maraş sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 704)


Farsça şikar: İyi, işe yarar (ÇAĞBAYIR) ve şikar: Av, avlanan hayvan, ganimet. (DEVELLİOĞLU)
Şikar ağaları: Padişah ile birlikte ava giden. (SERTOĞLU, 1986, s. 325)


Şikaroğlu Of> Bölümlü. Boyabat. (YILMAZ, 2018, s. 42)


ŞİLBUROĞLU (Bk. Şelbiroğlu)


ŞİLOĞLU Farsça şıl: Felçli, inmeli. (ÇAĞBAYIR)
Şiloğlu Bayburt> Polatlı. Çaykara> Karaçam.


ŞİMŞEKOĞLU Şimşek, Türkmen aşireti. (UÇAKCI, 2013, s. 427)


Şimşek: Çabuk, hızlı, atik (mecaz). Aşkale’den dağılmışlardır.


Şimşekoğlu Bayburt> Yanıkçam. Şavşat> Pınarlı. Yusufeli> Erenköy.


ŞİNAFOROĞLU Şina-for. Şine, Ensari Türkmeni kolu. (LEZİNA)


Şina, kurdun diğer bir adı. For: Ateşin birden parlamasını anlatan kök. (ÇAĞBAYIR) Şinefor: Çabuk kızan (mecaz).


Şinaforoğlu Çamlıhemşin> Sırt. İkizdere> Ortaköy. İyidere> Denizgören, Yaylacılar.


ŞİNİKOĞLU/ ŞİNİKLİOĞLU/ Şiniklü, 1500’lü yıllarda Ankara livasında Haymana Türkmeni taifesi. (SAKİN, 2010, s. 299)
Şinik, Akçaabat’ın mahallesi.
Şinikoğlu/ Şiniklioğlu Akçaabat> Kayalar, Sarıtaş. Kürtün> Cayra.


ŞİPOĞLU Kafkasya’da Kumuk Türklerinde şıp: Sessiz, ıssız. (PEKACAR, 2011) Şıp: Eline ayağına çevik. (GÜLENSOY, 2007)
Şib, 1500’lü yıllarda Bitlis’te yerleşim yeri. (YILMAZ, 2010, s. 36)
Şipoğlu Beşikdüzü> Beşikdüzü. Vakfıkebir> Çamlık.


ŞİRANLIOĞLU Şıran, Salur boyunun oymağı. (SÜMER, Oğuzlar, şema IV) Şıranlu, 1450’li yıllarda Ravendan’da (Balkanlar) Eymür Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2135)


Şir-an. Farsça şir: Aslan ve Farsça –an eki çoğul edatıdır. (DEVELLİOĞLU) Şiran: Aslanlar.


Demirözü> Demirözü. Kelkit> Gümüşgöze. Kelkit> Özen. Trabzon> Çarşı.


ŞİRAZOĞLU Şiraz, 1450’li yıllarda Aydın sancağında yaygın Yaparlı Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2135)
Şiraz, Salgurlu Atabeyliğinin merkezi. (İNGENÇ, 2010, s. 251) Şiraz, Semerkant’ta yerleşim yeri. (AYDIN, 1989, s. 110)
Şirazoğlu/ Şirazioğlu Aydıntepe> Aydıntepe. Tonya> Kozluca. Trabzon> Gülbaharhatun.


ŞİRİNOĞLU Şırın, Kıpçak uruğu. (TOGAN, 1981, s. 363) Şirinler, Kırım Tatarlarının önemli ve yöneticisi boyu. (FISHER, 2009, s. 22) “Kırım’da Şirinler, Barinler, Argınlar ve Kıpçaklar’ın beylerinin ülkede çok önemli nüfuzu olup bunlara Dört Karaçi Bay denirdi.” (SAYDAM, 2010, s. 22) “Şirinler, Kırım'da ezici çoğunluğa sahip Türk boyu (s. 379), Şirinler, 1680'den beri Osmanlılarla ittifak halindeydi.” (ÖZTÜRK, 2004, s. 55) Bölgeye Kırım/ Azak’tan gelen aileler hayli fazladır. Bu sülale de onlardan biridir.


Şirin, Kırımlı prens. (GÜLENSOY, 2015, s. 425) Şirin Ali Bey, 1590’lı yıllarda Kırım mirzalarının en büyüğü. (KURAT, 2011, s. 162)


Şirin, Dobruca’da (AYHAN, 2013, s. 161) ve Şirin-Hatun, Buhara’da yerleşim yeri. (AYDIN, 1989)


Şirinoğlu Akçaabat> Yeşiltepe. Ardanuç> A. Irmaklar. Artvin> Beşağıl, Orta, Sakalar. Bayburt> Şingah. Borçka> Atanoğlu. Çamlıhemşin> Yaylaköy. Çaylı, Yeniyol. Çaykara> Akdoğan. Dernekpazarı> Ormancık. Düzköy> Yeni. Fındıklı> Derbent, Kıyıcık, Yeni. Hayrat> Dağönü. Kelkit> Çamur. Of> Uğurlu. Pazar> Balıkçı, Güzelyalı. Şalpazarı> Akçiris. Şavşat> Cevizli, Çayağzı, Elmalı, Kireçli, Kocabey, Söğütlü, Şenköy, Yavuzköy. Trabzon> Gülbaharhatun, Gürbulak. Yusufeli> Altıparmak, Erenköy.


Şirinalioğlu Şalpazarı> Akçiris, Gökçeköy.


Şirinbayraktaroğlu Ardanuç> Kapıköy. Murgul> Korucular.


ŞİRNİKOĞLU Şırnik: Şımarık. (ÇAĞBAYIR) Şinik’ten.


Şirnikoğlu Çamlıhemşin> Yaylaköy.


ŞİROĞLU Şir, Erken Türklerden. (LEZİNA) Şiroğlu, Kırşehir’e yerleştirilmiş Türkmen aşireti. (MISTANOĞLU, 2004, s. 86)
Şir, Türk ve Moğol kişi adı. (GÜLENSOY, 2015, s. 423) Farsça şir: Yiğit, cesur. (ÇAĞBAYIR) Kıpçak ağzında şir: Aslan. (TOPARLI)


Şir, Filibe’de (AYHAN, 2013, s. 368) ve Bitlis’te sancağında yerleşim yeri. (KILIÇ, 1989, s. 317)
Şiroğlu Derepazarı> Kirazdağı. Kelkit> Örenbel, Yeniköy. Pazar> Kesikköprü. Rize> Portakallık.


ŞİŞKOOĞLU Şişko, Makedonya’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 173) Gelinen yer.
Şişkooğlu Akçaabat> Salacık. Aydıntepe> Merkez. Bayburt> Karlıca, Mutlu. Trabzon> Bahçecik.


ŞİRVANOĞLU Şirvan, Türkmen aşireti. (ATANIYAZOV, 2005, s. 256) Şirvanlı, Haleb sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 704) Şirvan, 1450’li yıllarda Diyarbakır sancağında Kayı Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2136)


Şirvanşahlar, Azerbaycan’da kurulan beyliklerden. (GÜNDÜZ, 2013, s. 50) Şirvanşah, Memluk sultanı. (İNALCIK, 2009, s. 145)
Şirvan-Kala, Batı Türkistan’da eski Türk eserlerinin buluntu yerlerinden. (ÖGEL, 2014, Harita IV) Şirvan, Kırım’da yer adı. (DOĞRU, 1987, s. 96) Şirvan, Türkmenistan’da yer adı ve Kuzey Azerbaycan’ın eski adı. (DOĞRU, 1985, s. 204) Şirvan, Azerbaycan’da halılarıyla ünlüdür. Bu şehirden bölgeye göçler olmuştur.
Azerbaycan’da Şirvan adlı kabile ve şahsin adıyla ilgili eski yer adları: Şirvan Çay, Şirvan Düzü, Şirvan Köyü, Şirvanköy, Şirvan Kasabası, Şirvanlı Köyü’dür. (HÜSEYNOVA, 2011, s. 89) Şirvani, 1542’de Kefe’de yerleşim yeri. (ÖZTÜRK, 2000, s. 213) Bu bölgeden Doğu Karadeniz’e çok göçler olmuştur.


Şirvanoğlu Hopa> Koyuncular, Köprücü.
Şirvanefeoğlu Trabzon> Gazipaşa.
ŞİŞKOOĞLU Şişko, Makedonya’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 173)


Şişkooğlu Akçaabat> Salacık. Trabzon> Bahçecik.


ŞİŞMANOĞLU Şişmanoğlu, Kıpçak/ Kuman boyu. (TELLİOĞLU, 2004, s. 133)


Şişman, Kuman şahıs adı ve Kuman asıllı Rumen asilzadesi. (RASONYI, 1993, s. 137) Şişmanoğlu gibi isimler Kıpçak, Kuman isimleridir. (RASONYI, 1983, s. 45) Şişman, 15. 16. yüzyıllardaki Romen devlet büyüklerinin halis Türkçe olan adlarından biri. (KAFESOĞLU, 1984, s. 183) “Şişman, 1323–30 yılları arası Bulgar çarı. Yine Bulgar yer adlarından Şişmanova, Şuşman adları. Şişman, Macaristan’da Kuman köyü.” (RASONYI, 1984, s. 129–130, 529)
“Bugünkü binlerce Yunanlı, Bulgar, Makedon ve Türk, ortak kökenlerinin tek ulusal kalıntısı olarak Kumanis, Kumanidis, Kumanos, Kuman, Koman, Komanof ve Komanova gibi adlar taşımaktadır.” (NAKRACAS, 2003, s. 54)
Şişmanlar, Bulgaristan’da yerleşim yeri. (ÇAVUŞ, 1990, s. 173)


Şişmanoğlu Ardanuç> Peynirli. Ardeşen> Yeniyol. Arsin> Başdurak, Çardaklı. Artvin> Ahlat. Bayburt> Ozansu. Çamlıhemşin> Kaplıca. Çayeli> Buzlupınar, Çataklıhoca, Gürpınar, İncesırt, Kesmetaş, Limanköy, Madenli. Fındıklı> Çağlayan, Gürsu, Sulak, Sümer. Gümüşhane> Akçahisar, Güngören. Hayrat> Balaban. Hopa> Çimenli, Sarp, Yeşilköy. İkizdere> Ballıköy. Kalkandere> Dağdibi. Maçka> Ardıçlıyayla, Çağlayan. Of> Sugeldi, Uğurlu. Rize> Akpınar. Sürmene> Çamburnu, Gültepe. Tonya> Sayraç, Turali. Trabzon> Çağlayan. Vakfıkebir> Cumhuriyet. Yomra> Gülyurdu, Taşdelen. Yusufeli> Morkaya.


Şişmanhasanoğlu Çamlıhemşin> Konaklar.


ŞİŞOĞLU Şiş, Türk boyu. (LEZİNA) Şişçi, Irak’ta Türkmen oymağı. (SAATÇI, 1999, s. 300)
Şiş, Türkçe coğrafi ad. (YURTSEVER, 1993, s. 128) Şiş, Eski Türklerle ilgili kalıntıların bulunduğu yer. (KARAYEV, 2008, s. 131)


Şişoğlu Of> Gökçeoba.


ŞİTOĞLU Şitlü, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Bayındır Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2136)


Arapça şid: Güneş, aydınlık. Şıt, tarihi Türk kişi adlarından. (ATALAY, 1936)


Şid Efendi Zaviyesi, Makedonya. (AYHAN, 2013, s. 154)


Şitoğlu Ardanuç> Aydın.


ŞİVELİOĞLU Türkçe –li yapım eki almış kelime. Farsça şive: Naz, eda. (DEVELLİOĞLU)


Şive, Gümüşhane ve Torul köyü. (SAYLAN, 2012, s. 273, 28) Gelinen yer.
Şivelioğlu Tonya> Yakçukur.


ŞİVETOĞLU Şivit, Türkmen kabilesi. (BEYOĞLU, 2000, s. 370)


Şivet: Demir çember. (ÇAĞBAYIR)
Şivetoğlu Tonya> Sayraç, Turali.


ŞİVİLOĞLU Lazca şibili: Gözü yaşlı. Şivil, diğer bazı anlamları varsa da sülale lakabıyla örtüşmemektedir.
Şiv-il. Yer adıyla bağlantılı ad.
Şiviloğlu Arhavi> Balıklı, Ulukent. Hopa> Ortahopa, Sundura. Sürmene> Balıklı.


ŞOLTOĞLU Şol-t: Şollar. “Moğolca ve Türkçe -t çoğul işaretini görmekteyiz. Orta Türkçede karşılığı -ler, -lar çoğul işaretidir.” (RASONYI, 1984, s. 73)


Şolt, Macar kişi ad.
Şöl, 1500’lü yıllarda Budin’de yerleşim yeri. (IŞIK, 2013, s. 91) Macaristan’dan bölgeye çok aileler gelmiştir. Gelinen yer.
Şoltoğlu Sürmene> Balıklı, Ormanseven.


ŞUAİPOĞLU Şuayyiblü, Çepni Türkmeni. (LEZİNA) Şuaiboğlu, 1220’li yıllarda Menteşe yöresinde konar/ göçer Yörük/ Türkmen topluluğu. (ÇEVİK, 2012, s. 358) Şuayiboğlu, 1450’li yıllarda Menteşe sancağında yaygın Avşar Türkmeni oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2136) Şuaibli, 1500’lü yıllarda Dulkadirli Türkmeni taifesi. (SARI, 2015, s. 484)


Şuayb, 1450’li yıllarda Saruhan sancağında İğdir Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 665) Şuaiyb, Ordu’da köy. (GÜNAYDIN, 2011, s. 20)


Şuayipoğlu Artvin> Dokuzoğul. Yusufeli> Alanbaşı.


ŞUBOĞLU Şob, 1500’lü yıllarda Bosna’da yerleşim yeri. (YARDIMCI, 2004, s. 182) Osmanlıcada O> U sesleri yer değiştirebilir. Boşnakoğlu bölgede yaygındır. Gelinen yer.
Şuboğlu Hayrat> Pınarca.


ŞUHİOĞLU Farsça şuhi: Neşeli. (ÇAĞBAYIR)
Şuhioğlu Bayburt> Yaylalar.


ŞUKANOĞLU Şukan, Malatya’nın eski köyü. (Köylerimiz, 1968, s. 761) Gelinen yer.
Şukanoğlu Trabzon> Pazarkapı.


ŞUKAOĞLU Şuka, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar Türklerinin boyu. (ADİLOĞLU, 2005, s. 213)


Şukaoğlu Trabzon> Pazarkapı.


ŞULEKOĞLU (Bk. Sülenkoğlu)


ŞUNUOĞLU Şumnu, Varna’da vilayet merkezi. (SEZEN, 2006, s. 475) Balkanlardan bölgeye göçler çok olmuştur. Gelinen yer.
Şunuoğlu Akçaabat> Mersin.


ŞURLUOĞLU Şur, Çaykara’nın köyü.


Şurluoğlu Bayburt> Güllüce.


ŞURUTOĞLU Şuruh, tay besleyen anlamında olup Abzah boyudur. (KANBOLAT, 1989, s. 23)


Şurut, Kelkit’in eski köyü (SAYLAN, 2012, s. 30) ve 1500’lü yıllarda Bayburt’un köyü. (MİROĞLU, 1975, s. 84) Gelinen yer.
Şurutoğlu Akçaabat> Dürbinar, Mersin, Yaylacık. Çarşıbaşı> Kadıköy. Vakfıkebir> Çavuşlu.


ŞUTUROĞLU Şutur-ket, Moğollar dönemi Türkistan’da yerleşim yeri. (KUSHENOVA, 2006, s. 107) Ket, “kent” anlamındadır. Şütür, Gence/ Karabağ eyaleti yerleşim yeri. (BİLGE, 2015, s. 585) Gelinen yer.
Şuturoğlu Çaykara> Eğridere.


ŞÜHEDAOĞLU Şehitler oğlu.


Şühedanoğlu Hopa> Yeşilköy.


ŞÜKRÜOĞLU Şükriye, Niğbolu sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 705)
Şükrüler, Bulgaristan’da yerleşim yeri. (ÇAVUŞ, 1990, s. 173)


Şükrüoğlu Bayburt> Kırkpınar. Demirözü> Gökçedere. Gümüşhane> Hasanbey. Trabzon> Kemerkaya, Ortahisar.


ŞÜKÜROĞLU Şükürlüoğlu/ Şükürlü, Filibe ve Kastamonu sancaklarında Yörük cemaati ve Tortum kazasında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 705, 156) Şükürlü, 1450’li yıllarda Sivas sancağında Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2138)


Şüküroğlu Beşikdüzü> Ardıçatak, Şahmelik. Kürtün> Damlı, Karaçukur, Y. Uluköy. Şalpazarı> Turalıuşağı. Şiran> Seydibaba, Tepedam. Tonya> Çayıriçi, Kalınçam. Torul> Köstere.


ŞÜTUNEOĞLU Şüt-une. DLT’te şüt: Asıl, soy. Lazca –ona eki yer bildirir.


Şütuneoğlu Fındıklı> Sümer.


TABAİZEOĞLU Taba-ize. Kökü “taba” olan sözcük. Tabaoğlu, Elçi Türkmeni oymağı. (LEZİNA) Tabaize, Tabazade’den. Gürcüce ek almış Türkçe ad. Gürcüleşmiş Türk boyları özellikle Kıpçaklar çok fazladır.


Kıpçakça taba: Yana, tarafa. (TOPARLI) Taba: Eli sıkı, cimri. (ÇAĞBAYIR)


Tabaizeoğlu Artvin> Dere.


TABAKOĞLU Tabaklu, Maraş sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 705) Tabaklu, 1450’li yıllarda Maraş ve Haleb sancaklarında yaygın Bayad Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2138) Tabakoğlu, zorunlu iskânlarda adı geçen Yörük aşireti. (BAYAR, 1994, s. 112)


Tabak: Sepici, deri dövücü. (EYUBOĞLU, 1995) Tabak, Hazar Türklerinin devamı Karaylarda (ALTINKAYNAK, 2006, s. 137) ve Tabakçı, Gagauz Türklerinde soy ad. (MANOV, 2001, s. 210, 218) İbranice tabak: Tütün. (BENYAKAR)


Tababkat, Moğollar dönemi Türkistan’da (KUSHENOVA, 2006, s. 102);Tabaklar, 1500’lü yıllarda Dimetoka’da (ÇAM, 2010, s. 76) ve Tabaklı, 1450’li yıllarda Konya sancağında Eymür Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, 1613)


Tabakoğlu Ardeşen> Y. Durak. Artvin> Ortaköy, Şehitlik. Bayburt> Şingah, Zahit. Derepazarı> Çukurlu, Eriklimanı. Hemşin> Mutlu. Pazar> Boğazlı, Kocaköprü. Rize> Küçükköy. Trabzon> Erdoğdu, Zafer. Yusufeli> Bahçeli, Esenyaka, Kılıçkaya, Küplüce, Morkaya, Yaylalar.


TABANOĞLU Tabanlu, Akkoyunlu devletini oluşturan aşiretlerden biri. (Tarih İnceleme der. VI Ege Ünv. 1991) Tabanlı, eski kayıtlarda Ankara, Karaman, Aksaray, Kars, Çıldır, Diyarbakır, Rakka, Erzurum, Konya ve Gelibolu sancaklarında nami diğer Bozulus Türkmen Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 24, s. 705) Tabanlu, 1450’li yıllarda Maraş, Diyarbakır ve Mardin sancaklarında çok yaygın Bayad Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2138) Tabanlu, zorunlu iskânlar adı geçen Türkmen aşireti. (REFİK, 1930, s. 179)


Taban, tarihi Türk kişi adı. (ATALAY, 1936) Taban, tarihte Türk beyleri. (GÜLENSOY, 2015, s. 426) Kıpçakça taban: Yorgun, bitkin. (TOPARLI) Taban, Karaylarda soy ad. (ALTINKAYNAK, 2006, s. 137) Urduca taban: Parıltı, ışıltı. (EŞREF, 2012, s. 87)


Taban, Gagauzlarda (MANOV, 2001, 218); Niğbolu ile Sırbistan’da (AYHAN, 2013, s. 373, 423); Tabanoğlu, 1500’lü yıllarda Malatya’da (ÖGEL, 1992, s. 50); Taban, Tabanlı, Balıkesir ve Ankara’da nahiye ve kaza. (SEZEN, 2006, s. 476); Taban Viranı, 1500’lü yıllarda Siverek Sancağında (ERPOLAT, 1994, s. 24) ve Tabanlı, 1450’li yıllarda Bozok sancağında Avşar Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 30)


Tabanoğlu Araklı> Çukurçayır. Borçka> Aralık. Çaykara> Yeşilalan. Of> Sıraağaç. Şavşat> Karaağaç. Trabzon> Hızırbey.


TABESOĞLU Tabes: Ağır kımıldayan. (ÇAĞBAYIR)


Tabes, Harezmşahlılar döneminde yerleşim yeri. (KAFESOĞLU, 2000, s. 138) Gelinen yer.


Tabesoğlu Çamlıhemşin> Güroluk.


TABİPOĞLU Tabib, 1500’lü yıllarda Karaman vilayetinde yerleşim yeri. (GÜMÜŞÇÜ, 2001, s. 65)
Tabipoğlu Torul> Güzeloluk.


TABİLOĞLU Eski Türkçede tabıl: Sadık, şaşmaz ve Tabılhan, Memluk ileri gelenlerinden. (BUDAYEV, 2009, s. 101) Tulunoğulu, Kölemenoğlu ve Mısırlıoğlu bölgede yaygındır.


Mısır Kıpçakcasında tabul: Davul. (AGAR, 1989) Kıpçakça tabıl: Tabla. (TOPARLI)


Tabiloğlu Ardeşen> Gündoğan. Borçka> Güreşen.


TABOĞLU Çağatay Türkçesinde tab: Dayanma, güç, sabır. (ERBAY, 2008) Yine Çağatayca tab: Pirestij. (KUNOS, 1902, s. 179)


Tab, İsfehan’da nehir. (ORHAN, 2007, s. 49) Tab, 1500’lü yıllarda Şam eyaletinde yerleşim yeri. (ÖKSÜZ, 2016, s. 75)


Taboğlu Rize> Çarşı.


TABURCUOĞLU/ TABUROĞLU Tabur, Barak Türkmeni oymağı. (ERENDOR, 2016, s. 201) Taburlu, Beğ Dili Türkmeni aşireti. (DEMİR, 2000) Taburlu, 1500’lü yıllarda Adana livasında Türkmen taifesi. (SAKİN, 2010, s. 300)
Tabur, dört bölüğün oluşturduğu birlik. Tabur, Gagauz Türklerinde soy ad. (CEBECİ, 2008, s. 73)


Tabur, 1500’lü yıllarda Karaman vilayetinde yerleşim yeri. (YILDIZ, 2010, s. 169)


Taburcuoğlu Hopa> Sugören. Pazar> Merdivenli. Trabzon> Boztepe.


TACİOĞLU Taciler, 1450’li yıllarda Tarsus sancağında Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2141)


Tacettin beyliği, Doğan Şahin tarafından 1345 yılında kurulan beylik olup, 1428 yılında Osmanlı hâkimiyetine girdi. (İLBEY, 2010, s. 145) Taceddinoğulları, Bafra, Ordu, Niksar üçgeninde Çepniler tarafından kurulan beyliktir.


Taciler, Balkanlar’da (AYDIN, 1992, s. 143);Taci, Bosna’da (YARDIMCI, 2004, s. 174);Tacılar, Tuna’da (DRAGANOVA, 2006, s. 78) ve 1450’li yıllarda Diyarbakır’da Türkmeni yerleşim. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 327)


Tacioğlu Şavşat> Çoraklı.


TACİROĞLU Tacir, eski kayıtlarda Rakka, Maraş, Adana ve Haleb sancaklarında Türkmen/ Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 707) Taciroğlu, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Eymür Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2145) Tacirlü, zorunlu iskâna tabi tutulan aşiret. (ORHONLU, 1963, s. 76) Tacirli, 1750’li yıllarda bazı eşkıyalık olaylarına karışmıştır. (REFİK, 1930, s. 214)


Tacir, Osmanlıda mesleki sınıf. (SELÇUK, 2002, s. 96)
Tacır, Kanuni zamanı Kerkük’te (SARINAY, 2003, s. 20); Tacirli, Varna’da (AYHAN, 2013, s. 429) ve Tacir, 1450’li yıllarda Türkmen boylarının Anadolu’da yaygın yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2722)


Taciroğlu Bayburt> Güllüce.


Tacirbayoğlu Yusufeli> Cevizlik.


Bay: Zengin. Tacirbay: Varlıklı tüccar.


TACOĞLU/ TAÇOĞLU Taçcılar, Kusun Türkmeni oymağı. (BİLGİLİ, 2001, s. 227)


Tac, Kuman şahıs adı. (RASONYI, 2006, s. 508)


Taclu, 1500’lü yılı başlarında Siverek’te (ERPOLAT, 1994, s. 19); Tac, 1500’lü yıllarda Bitlis sancağında (YILMAZ, 2010, s. 35) ve Taçlar, Sofya’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 419)


Taçoğlu Çaykara> Baltacılı.


TAFLANOĞLU Taflan, Samsun merkez nahiyesi. (SEZEN, 2006, s. 476)
Taflanoğlu Akçaabat> Fındıklı, Uçarsu. Maçka> Çamlıdüz. Rize> Kaplıca.


TAFAOĞLU Taf’a. Kökü “Taf” olan kelime. (Bk. –a eki) Taf, 1450’li yıllarda Bozok, Kayseri, Maraş sancaklarında çok yaygın Yıva Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2146) Taf, 1500’lü yıllarda Maraş sancağında Dulkadirli Türkmeni aşireti. (SARI, 2015, s. 138)
Tafaoğlu Dernekpazarı> Çalışanlar. Köprübaşı> Beşköy.


Tafilioğlu Rize> Taşlıdere.


Tafil: Mektup. (ÇAĞBAYIR) Tafile, Suriye’de kaza. (SEZEN, 2006, s. 476)


Tafızlıoğlu Pazar> Balıkçı.


1842 nüfus sayımı kayıtlarında Tafralı olarak geçmektedir. (Bk. Tafralıoğlu)


Tafuloğlu Rize> Portakallık.


Taf-ul: Tafoğlu. Çok Türkçe ağızlarda ul: Oğul anlamındadır.


TAFRALIOĞLU Osmanlıda tafra: İlmiyyede derece ve rütbe almak. (DEVELLİOĞLU)
Tafra, Suluova ilçesinin köyü. Tafra, 1600’lü yılında Erzurum köyü. (İNBAŞI, 2014, s. 20) Gelinen yer. İlmiyeli.
Tafralıoğlu Pazar> Hisarlı. Sürmene> Yeniay.


TAĞOĞLU Tağlı, Teke ve Maraş sancaklarında konar-göçer Türkmen/ Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 157, 708)
Kıpçak/ Kuman ve çok Türk lehçelerinde tağ: Dağ.
Tağoğlu Trabzon> Hızırbey.


TAHANOĞLU Tahanlı, Bayat Türkmeni oymağı. (LEZİNA)
Tahan, çiftçilikle ilgili terim. (ÇAĞBAYIR)
Tahanoğlu Of> Çatalsöğüt.


TAHDİLOĞLU Arapça tahdid: Hudut tayin etme, sınır çizme. (DEVELLİOĞLU) Mesleki ad.
Tahdiloğlu Tonya> Kozluca.


TAHİNOĞLU/ TAHİNCİOĞLU Arapça tahin: Öğütülmüş tahıl. Mesleki ad.


Tahincioğlu/ Tahinoğlu Arsin> Dilek, Işıklı. Gümüşhane> Akçahisar. Trabzon> Beşirli, Yomra> Şanlı.


TAHİRAĞAOĞLU Tahirağaoğlu, zorunlu iskânlarda adı geçen Türkmen aşireti. (BAYAR, 1994, s. 112)
Tahirağaoğlu Araklı> Ayvadere, Değirmencik. Gümüşhane> Akçahisar.


TAHİROĞLU Tahirli, eski kayıtlarda Ordu, Ankara, Karaman, Konya ve Maraş sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 704) Tahirlü, 1450’li yıllarda Konya, Karaman, Ankara, Maraş sancaklarında yaygın Alayundlu Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2152) Tahirlü, 1500’lü yıllarda Maraş livasında Yörük taifesi. (SAKİN, 2010, s. 301) Tahirler, Varsak Türkmen boyunun Yörüklerinden. (BEŞİRLİ, 2008, s. 87)
Tahiri, Horasan’da kurulan devlet. (SEVİM, 1988, s. 7) Arapça tahir: Temiz, pak.


Tahir, 1450’li yıllarda Türkmen boylarının Anadolu’da yaygın yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2722)


Tahiroğlu Akçaabat> Demirci, Mersin. Araklı> Erikli. Ardanuç> Adakale, Anaçlı, Aydın, Ekşinar, Kutlu, Müezzinler, Tütünlü. Arhavi> Derecik, Ulukent. Artvin> Çimenli. Aydıntepe> Günbuldu. Bayburt> Sancaktepe, Zahit. Beşikdüzü> Hünerli, Vardallı. Demirözü> Serenli. Fındıklı> Aksu. Gümüşhane> Hasanbey, Pehlivantaş, Üçkol. Hayrat> Geçitli. İkizdere> Eskice. Kelkit> Ünlüpınar. Köse> Merkez. Kürtün> Gündoğdu. Maçka> Sındıra. Murgul> Damar. Of> Ballıca, Bölümlü, Fındıkoba. Rize> Paşakuyu. Şavşat> Armutlu, Çoraklı, Meşeli, Şalcı, Şenköy, Tepeköy. Tonya> Orta, Yeni. Trabzon> Ortahisar.


Tahirpaşaoğlu Şavşat> Yamaçlı.


TAHMAZOĞLU/ TAHMASOĞLU Tahmaslı, Şahseven Türkmeni oymağı. (KALAFAT, 2011, s. 182)


Tahmaz: Beceriksiz. (ÇAĞBAYIR) Tahmaz, tarihi Türk kişi adı. (ATALAY, 1936)


Tahmazoğlu/ Tahmasoğlu Akçaabat> Orta. Çarşıbaşı> Yavuz. Çaykara> Çambaşı, Taşkıran. Düzköy> Çayırbağı. İyidere> Kalecik. Trabzon> Boztepe, Pazarkapı. Vakfıkebir> Sinanlı.
Tahmazağaoğlu Trabzon> Kemerkaya.


TAHMİSLİOĞLU Tahmisoğlu, Türkmen oymağı. (EMREN, 2018, s. 17)


Tahnis, 1500’lü yıllarda Bayburt’ta yerleşim yeri. (MİROĞLU, 1975, s. 91)


Tahmislioğlu Gümüşhane> Çamlı. Şiran> İnözü.


TAHTACIOĞLU Tahtacılar, Menteşe ve Aydın sancaklarında Türkmen/ Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 708) Tahtacılar, 1450’li yıllarda Aydın sancağında Yıva Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2152)


Tahtacı, 1450’li yıllarda Aydın sancağında yerleşim yeri. (SARIKAYA, 2014, s. 85)


Tahtacıoğlu Rize> Kavaklı. Ünye. (BACACI, 2011)


TAHTALIOĞLU Tahtalı, 1500’lü yıllarda Dulkadirli Türkmenlerinin bir kolu. (SARI, 2015, s. 523)


Tahtalıoğlu İspir> Karakarmış.


TAHTASIZOĞLU Tahta, 1450’li yıllarda Kastamonu’da Çepni cemaati. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2152) Tahtaoğlu, 1500’lü yıllarda Maraş sancağında Yörük taifesi. (SAKİN, 2010, s. 301)
Tahtalu, 1575 yılında İzmir’in köyü. (GOFFMAN, 1995, s. 22)


Tahtasızoğlu Of> Bayırca, Darılı.


TAHTLIOĞLU Taht, Bayburt’ta eski köyü. (KÖKSAL, 2011, s. 23) Gelinen yer.
Tahtlıoğlu Bayburt> A. Çımağıl, Şingah.


Tahtdivanlıoğlu Gümüşhane> Çamlı.


TAKAOĞLU Taga, Türkmen oymağı. (ATANIYAZOV, 2005, s. 257)


Taka, tarihi Türk kişi adı. (ATALAY, 1936)
Taka, Mısır’da (SEZEN, 2006, s. 477); Kırım’da (DOĞRU, 1987, s. 96) ve Mardin’de yerleşim yeri. (Köylerimiz, 1968, s. 764) Gelinen yer.
Takaoğlu Çaykara> Baltacılı, Taşören. Dernekpazarı> Çalışanlar, Ormancık. Maçka> Atasu. Of> Cumapazarı, Fındıkoba. Sürmene> Soğuksu. Trabzon> Akyazı, İskenderpaşa.


TAKAZOĞLU Takazlı, Türkmen oymağı. (CANDAR, 1934, s. 24)


Takaz: Ağaç çengel, takmaktan. (ÇAĞBAYIR) Takaza: Çekişme, çıkışma. (EYUBOĞLU, 1995)


Takazoğlu Arhavi> Konaklı, Yolgeçen. Trabzon> Beşirli, İskenderpaşa, Pazarkapı.


TAKIMOĞLU Takımbay, Türk kabilesi. (İSMAİL, 2002, s. 151)


Takımoğlu Sürmene> Yeniay.


TAKIROĞLU Takırlar, Türkmen kabilesi. (BEYOĞLU, 2000, s. 194) Takır, Sakar Türkmeni oymağı. (LEZİNA)


Takır, Batı Türkistan’da yer adı. (AYDIN, 1989, s. 112)
Takıroğlu Of> Darılı. Takırcıoğlu Kelkit> Beşdeğirmen.
Tamtakıroğlu Çamlıhemşin> Köprübaşı. Trabzon> Gazipaşa, Gülbaharhatun.


TAKIŞOĞLU Kazakça takıs: Açıkgöz. (KENESBAYOĞLU, 1984) Takış: Teke. (ÇAĞBAYIR) Kafkas Kumuk Türklerinde takış: Gözde, şımarık, çapkın. (PEKACAR, 2011) Takış-: Kavgaya tutuşmak. (GÜLENSOY, 2007)
Takışoğlu İkizdere> Gölyayla. Çamlıhemşin> Konaklar. Trabzon> Beşirli.
Takışhasanoğlu Trabzon> Pazarkapı.


TAKMANOĞLU Takman, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar Türklerinin boyu. (ADİLOĞLU, 2005, s. 213)
Takmanoğlu Torul> Zigana.


TAKMAZOĞLU Gümüşhane> Erdemler, Geçit, Yeşildere. Şiran> Akbulak. Torul> Köstere, Zigana.


TAKOĞLU Taklar, Ensari Türkmeni oymağı. (ATANIYAZOV, 2005, s. 292) Taklı, Şahseven Türkmeni kabilesi. (AKSÜT, 2012, s. 452)
Takoğlu Hasan, 1000’li yıllarından başında Oğuzların kumandanlarından. (Seda Albayrak, 2016, Oğuzlar ve Oğuz Boyları, Tez, Ordu Üni. s. 27)
Altay Türklerinde tak: Çıplak, otsuz yer. (NASKALİ) Tatar Türkçesinde tak: Taht. (KENESBAYOĞLU)


Takoğlu Çaykara> Kabataş. Dernekpazarı> Zincirlitaş.
Takutoğlu Trabzon> Bengisu, Çarşı, Pazarkapı.


Tak-ut: Taklar, Türkmenler. Eski Türkçe –ut eki çoğul edatıdır.
Takozoğlu Çayeli> Madenli. Maçka> Yaylabaşı.


TAKVAOĞLU/ TEKVA’NINOĞLU Arapça takva: Günahtan sakınmak, kendini ibadete vermek. (ÇAĞBAYIR) Kıpçakça takva: Ok atmanın usullerinden biri. (TOPARLI)


Takvalar, Maraş’ta eski yerleşim yeri. (GÖK, 2013, s. 21)


Takvaoğlu / Tekva’nınoğlu Pazar> Hisarlı. Şavşat> Şenköy. Yusufeli> Kirazalan, Tekkale.


TALAKOĞLU Talakcı, Kırşehir ve Bozok sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 709) Talakçı, 1450’li yıllarda Kırşehir sancağında Çunkar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2155)


Talakan, Horasan’da yerleşim yeri. (ORHAN, 2007, s. 89)
Talakoğlu Çayeli> Karaağaç. İkizdere> Başköy. Of> Sugeldi.


TALATOĞLU Talats, ilk Bulgar-Türk hanlarından (761-764); (ACAROĞLU, 1999, s. 246)


Talat ve Talatiye, Anadolu’da eski köyler. (Köylerimiz, 1968, s. 764)
Talatoğlu Beşikdüzü> Adacık.


TALHANLIOĞLU Talgan, 1450’li yıllarda Simav’da yerleşim yeri. (DALGALI, 2008, s. 148) Gelinen yer.
Talhanalıoğlu Trabzon> Çimenli. Talhaoğlu Kelkit> Kaş.
TALİPOĞLU Talıp, Kıpçak Türklerinden. (LEZİNA) Talibler, eski kayıtlarda Adana, Tarsus, Maraş, Ordu, Çorum, Samsun ve İçel sancaklarında konar-göçer Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 709) Talipoğlu, iskânlarda adı geçen Türkmen aşireti. (BAYAR, 1994, s. 108)


Talib, 1450’li yıllarda Tarsus sancağında Dodurga Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 812)


Talipoğlu Akçaabat> Meşeli. Şiran> Çevrepınar.


Talipağaoğlu Ardanuç> Tepedüzü.


TALOĞLU/ TAL’UNOĞLU Talo, Kırgız boyu. (KARAYEV, 2008, s. 68)
Tal, Kazak ve Tatar adı. (RASONYI, 2006, s. 293) Çok Türk dilinde tal: Söğüt ağacı. Kafkasya’da Kumuk Türklerinde tal: Mera, otlak. (NEMETH, 1990) Eski Türkçe tal-: Kendinden geçmek. (RASONYI, 1993, s. 32)
Tal, Batı Türkistan’da yerleşim yeri. (AYDIN, 1989) Gelinen yer.
Taloğlu/ Tal’unoğlu Ardeşen> Yeni. Maçka> Akarsu.


TAMAMOĞLU Taman, Kefe eyaletinde sancak. (SEZEN, 2006) Gelinen yer.


Tamamoğlu Trabzon> Pazarkapı.
TAMBUROĞLU Tamburacı, Türkmen aşireti. (UÇAKCI, Üçoklar, s. 205) Tamburacılu, iskânlarda adı geçen Türkmen oymağı. (REFİK, 1989, s. 171)
Tamburoğlu Gümüşhane> Kazantaş.


TAMZARALIOĞLU Tamzara, Sivas’ın eski köyü. (SEZEN, 2006, 3. 477) Gelinen yer.
Tamzaralıoğlu Trabzon> İskenderpaşa.


TANBETOĞLU Tanb-et. Tant, Türk boyu. Tantet: Tantlar. Eski Türkçe –et eki çoğul edatıdır. (Bk. Tantoğlu)


Tanbetoğlu Artvin> Zeytinlik.


TANGALOĞLU Tangal, Maraş sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 712)
Tangal: Sesi kalın, büyük başlı. (ÇAĞBAYIR)
Tangaloğlu Pazaryolu> Merkez. Rize> Hamidiye.


TANGUROĞLU Osmanlıcada O/ U sesleri değişkendir ve Tangor okunuşu da doğru okunuştur. Tangor, Kıpçak kabilesi. (KUZEYEV, 2005, s. 117) Tangır, Türk kavmi. (LEZİNA)


Tanguroğlu Gümüşhane> Akçahisar, Bağlarbaşı, Eskibağlar, Hasköy, Süleymaniye.


TANKOĞLU Tanglı, Teke Türkmen boyunun oymağı. (LEZİNA)
Kuman tang: Gün doğumu, şafak, mucize. (GRÖNBECH) Kıpçakça tang: Hamallık. (SAFRAN, 1989, s. 222) Kafkasya’da Kumuk-Balkar Türklerinde tang: Tan. (NEMETH, 1990)


Tankoğlu Tonya> İskenderli.


TANTOĞLU/ TANTAOĞLU Tant, Türk boyu. (LEZİNA) Tanta, Kazak boyu. (İSMAİL, 2002, s. 151)


Tang, Eski Uygurlar döneminde ileri gelen kişilerden biri. (SÜMER, Şahıs Adları, s. 89) Tang, Kuman/ Kıpçak şahıs adı. (RASONYI, 2006, s. 512) Kuman Türklerinde tang: Şafak. (GRÖNBECH)


Tanta, Mısır’da müdüriyet. (SEZEN, 2006, s. 478) Mısır’dan bölgeye gelen farklı Türk boylarına mensup aileler oldukça fazladır.


Tantoğlu/Tantaoğlu Ardanuç> Bağlıca. Ardeşen> Ortalan. Arhavi> Konaklı. Hopa> Kemalpaşa, Sarp, Üçkardeş, Yoldere. Şavşat> Atalar, Demirkapı. Yoncalı.


TANZELOĞLU Tanz-el. Tanz, 1500’lü yıllarda Çemişgezek’te yerleşim yeri. (ÜNAL, 1999, s. 294) Gelinen yer.


Tanzeloğlu Trabzon> Ortahisar


TAPANOĞLU Tabanlı, Akkoyunlu oymağı. (İLBEY, 2010, s. 245) Tapanlu, 1450’li yıllarda Adana sancağında yaygın Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2158)


Tapan, Adana’da yerleşim yeri. (SEZEN, 2006)
Tapanoğlu Çaykara> Kabataş. Şiran> Başköy.


TAPAOĞLU Tapa, top parçası. (PAKALIN, c. III s. 399) Askeri sülale.
Eski Uygurca tapa: Doğru. (CAFEROĞLU, 2011)
Tapaoğlu Of> Uğurlu.


TAPAROĞLU Tapurlu, 1450’li yıllarda Adan sancağında Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2158)


Tapar, Kıpçak hanlarından İnal Öz’ün oğlu. (SÜMER, Şahıs Adları, s. 132) Tapar, Selçuklu sultanı. (ÖZDOĞAN, 2007, s. 29) Tapar, Kazak Türklerinde kişi adı. (JANUZAQOV, 2003, s. 66) Türkçede taparlı: Saadetli. (ATALAY, 1936)


Taparoğlu Yusufeli> Balcılı.


TAPOĞLU/ TAP’UNOĞLU Tapçılar (çiftçi), Türkmen kabilesi. (BEYOĞLU, 2000, s. 296)


Tap: Doğru, hatasız, çabuk. (ÇAĞBAYIR) Çağatay Türkçesinde tab: Prestij. (KUNOS, 1902, s. 179) DLT’te tap: Tapmak, hizmet etmek. Kıpçakça tapun-: Tapınmak, saygı göstermek. (TOPARLI)
Tap, Bitlis’in eski köyü. (YAŞA, 1992, s. 98)


Tap’unoğlu Yusufeli> Bostancı, Kınalıçam, Yaylalar.


TAPSORLUOĞLU Tapsur, İspir’in eski köyü. (Köylerimiz, 1968, s. 765) Gelinen yer.
Tapsorluoğlu İspir> A. Özbağ, Çakmaklı, Numanpaşa, Öztoprak, Taşbaşı, Yeşilyurt.


TAPUKOĞLU Tabıklı, Karakalpak Türk boyu. (LEZİNA)


Kıpçakça tapug/ tapuğ: Huzur. (UĞURLU, 1984, s. 254) Moğolca tabig: Bağış, din töreni. (LESSING)


Tapuk, Türkçe yer adı. (KIRZIOĞLU, 1992, s. 179)


Tapukoğlu Köprübaşı> Beşköy.


TAPULLUOĞLU Kıpçakça tabul: Davul. (AGAR, 1989)
Tapular, Olur’un köyü. (Köylerimiz, 1968, s. 574) Gelinen yer.
Tapulluoğlu Bayburt> Kırkpınar.


TAPUOĞLU Orhun Anıtlarında tapa: Doğru. (SİMİÇ, 2005)


Tapucak, 1500’lü yıllarda Karaman vilayetinde (GÜMÜŞÇÜ, 2001, s. 91) ve Tapu, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Bayındır Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 878)


Tapuoğlu Ardanuç> Ardanuç> Harmanlı. Tosunlu. Of> Taşhan, Uğurlu.


Tapukoçanoğlu Pazar> Yemişli.


Tapıoğlu Trabzon> İskenderpaşa.


TARAKÇIOĞLU Tarakcı, eski kayıtlarda Ordu, Bolu ve İzmir sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 711) Tarakçalu, 1450’li yıllarda Bolu sancağında Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2158) Tarakçılar, Saraçlı Yörüklerinden. (ERÖZ, 1991, s. 48)
Tarakçı, 1500’lü yıllarda mesleki ad. (EMECEN, 2013, s. 77)


Tarakçıoğlu Akçaabat> Adacık, Pulathane, Söğütlü. Çamlıhemşin> Konaklar. Çayeli> Ormancık. Demirözü> Merkez. Hemşin> Akyamaç. İkizdere> Güneyce. İyidere> Fıçıtaş. Kelkit> Salördek. Maçka> Yukarıköy. Of> Uluağaç. Rize> Müftü, Yenigüzel. Sürmene> Yeniay. Trabzon> Çarşı, Bahçecik, Boztepe, Çömlekçi, Pazarkapı. Yomra> Çınarlı, Yokuşlu.


TARAKANOĞLU Tarakan, Türk kabilesi. (LEZİNA)
Tarakanoğlu İspir> Y. Özbağ.


TARAKOĞLU/ TARAKLIOĞLU Taraklı, Türk kabilesi. (ORKUN, 1932, s. 105) Taraklı, eski kayıtlarda Saruhan, Kocaeli, Bolu ve Bursa sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 711) Taraklı, Karakalpak kabilesi. (ÇALIŞKAN, 2001, s. 14)
Taraklu, Candaroğlu yöresinde Türkçe iskân birimi. (ÇEVİK, 2012, s. 355) Taraklı, Kırcaali’de/ Bulgaristan (AYHAN, 2013, s. 274) ve Eciş’te yerleşim yeri. (KILIÇ, 1989, s. 322) Taraklı, İzmit ve Sakarya’da nahiye, kaza. (SEZEN, 2006, s. 478)
Tarakoğlu/ Taraklıoğlu Bayburt> Uzungazi, Gümüşhane> Hasanbey. Rize> Ekmekçiler.


TARÇOĞLU Tarçınlu, 1450’li yıllarda İçel sancağında Varsak Türkmeni. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2159)
Kıpçakça tarça: Kalkan. (ARIKAN, 2006) Tarcı, Türk büyüğü kişi adı. (SÜMER, Şahıs Adları, s. 394)
Tarçoğlu Çaykara> Köknar.


TARHANACIOĞLU Tarhanacı, Edirne kazasında Göçer-Evli Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 712)
Tarhanacıoğlu Düzköy> Aykut. Trabzon> Gülbaharhatun, Hızırbey, İnönü.


TARHANOĞLU Tarhan, Türkmen oymağı. (ATANIYAZOV, 2005, s. 293) Tarhan, Yomut Türkmeni oymağı. (İLLİYEV, 2010, s. 23) Tarhanlu, 1450’li yıllarda Bursa sancağında Bayındır Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2159)
Tarhan, tarihi Türk kişi adı. (ATALAY, 1936) Tarhan, Hazar hükümdarı. (GOLDEN, 2006, s. 254) Tarhan, Semerkand meliklerine verilen ad. (İBN HURDAZBİH, 2008, s. 46) DLT ve Gabain’de tarhan: Bey.
Tarhan, Kırım’da eski Türk yerleşim yeri. (KARAÖRS,1993, s. 693)
Tarhanoğlu Kelkit> Gümüşgöze. Yomra> Tepeköy.


TARIKLIOĞLU/ TARIKOĞLU Tarıklı, Adana sancağında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 39) Tarıklı, Elbeyli Türkmen boyu oymağı. (İLBEY, 2010, s. 157)
Arapça tarık: Sabah yıldızı ve tarik: Terk eden. (DEVELLİOĞLU)
Tarıkoğlu/ Tarıklıoğlu Çaykara> Yeşilalan. Rize> Yolüstü. Trabzon> Gazipaşa.


TARIOĞLU Tarılı, Türk boyu. (ZEKİYEV, 2007, s. 16) Tarı, Serik Yörüklerinden. (BEŞİRLİ, 2008, s. 103)


Kıpçakça tarı: Darı. (TOPARLI)


Tarı, 1450’li yıllarda Kırşehir sancağında Varsak Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 938)


Tarıoğlu Ardanuç> Soğanlı. Ilgın. (SARIYAR, 2015, s. 34)


TARKULOĞLU Targıl, Kıpçak (Göçebe Özbek) boyu. (LEZİNA, 2009, s. 507, 349)


Tark-ul. Tarki, Lezgi kolu. (BERJE, 1958, s. 18) Tarki-ul> Tarkul: Lezgioğlu. Çok Türkçe ağızda ul: Oğul.


Tarkuloğlu Trabzon> Pazarkapı.


TARLACIOĞLU Tarlaklı, Başkurt oymağı. (KUZEYEV, 2005, s. 51)


Tarla, 1500’lü yıllarda Karaman vilayetinde yerleşim yeri. (GÜMÜŞÇÜ, 2001, s. 65)


Tarlacıoğlu Derepazarı> Uzunkaya. Rize> Kaplıca.


Tarlağanoğlu Yusufeli> Demirkent.


TARTALOĞLU Tartalı, eski kayıtlarda Aydın sancağında Yörük cemaati. (Aysun, S. Haykıran, 2017, Tarih Okulu Dergisi, sayı 32, s. 282)
Tartaloğlu Çaykara> Yaylaönü.


TARULLUOĞLU Torul’dan. Gelinen yer.
Tarulluoğlu Beşikdüzü> Çeşmeönü.


TASLAKOĞLU Taslaklı, zorunlu iskâna tutulan Türkmen aşireti. (UÇAKCI, Üçoklar, s. 301)


Taslak, Tuna’da yerleşim yeri. (DRAGANOVA, 2006, s. 83)


Taslakoğlu Beşikdüzü> Bayırköy, Beşikdüzü, Vardallı, Zemberek.


TAŞÇIOĞLU Taşcı, eski kayıtlarda Adana, Sivas ve Niğbolu sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 713) Taşçılar, 1450’li yıllarda Maraş sancağında yaygın Yüreğir Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2162)


Taşçıgil, 1595’te Posof sülalelerinden. (BEKADZE, 2015, s. 100)
Taşçıoğlu Akçaabat> Dürbinar, Fıstıklı, Kaleönü, Meydankaya, Orta, Osmanbaba, Sertkaya, Söğütlü, Zaferli. Aydıntepe. Bayburt> Kadızade, Konursu, Mutlu. Çayeli> Çukurluhoca, Demirhisar. Fındıklı> Ihlamur, Sulak. Gümüşhane> Kabaköy. Güneysu> İslahiye, Kiremit. İkizdere> Güvenköy, Şimşirli. Kelkit> Çamur. Köse> Özbeyli. Kürtün> Gürgenli. Pazar> Cumhuriyet, Tütüncüler. Pazaryolu> Çiftepınar, Kılıççı. Rize> Balıkçılar, İslampaşa, Yeniköy. Trabzon> Bahçecik, Fatih, Yenicuma.


Taşçıömeroğlu Fındıklı> Sulak.


TAŞOĞLU/ DAŞOĞLU Taşoğlu/ Taşlar, eski kayıtlarda Gümülcine, Edirne, Karaman, Kırşehir, Adana, Rakka, Maraş, Kütahya ve Sivas sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 713) Taşlar, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Bayındır Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2163) Taş, zorunlu iskâna tabi tutulan oymak. (ORHONLU, 1963, s. 58)


Türkçe taş: Dışta olan. (EYUBOĞLU, 1995)
Taşoğlu/ Taşlıoğlu/ Daşoğlu Ardanuç> Y. Irmaklar. Arsin> Oğuz, Yeşilce. Bayburt> Mutlu, Söğütlü, Taşocağı. Beşikdüzü> Akkese, Resullü. Gümüşhane> Kızılca. İkizdere> Çamlık. Pazar> Subaşı. Yusufeli> Erenköy, Taşkıran.


Daştanoğlu Bayburt> Kadızade, Zahit. Pazaryolu> Bayındır.


Daş-dan: Taşlar, Türkmenler. Farsça –an eki çoğul edatıdır.
Daşdemiroğlu/Taşdemiroğlu Köse> Özbeyli. Rize> Eminettin.


Taşkayaoğlu Arsin> Başdurak.


Taşkoparanoğlu Yusufeli> Demirkent.


TAŞTANOĞLU Taş-t-an: Taşlar, Türkmenler. Farsça -an eki çoğul anlamındadır.
Taşdan, Filibe’de yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 368)


Taştanoğlu Artvin> Vezirköy. Bayburt> Çakırbağ, Kadızade, Taşocağı, Zahit. Pazaryolu> Bayındır, Köşeyolu. Torul> Köstere. Yusufeli> Alanbaşı, Çevreli, Dağeteği, Morkaya.


TATA’NINOĞLU Kökü Tata olan sözcük. Tata, Salto Türklerinden ve Tatalu, Beğdili Türkmeni oymağı. (LEZİNA) Tatalı, Musul’da Yıva Türkmenlerinden. (BAYATLI, 1999, s. 156) Tatalı, eşkıyalık olaylarına karışan Türkmen aşireti. (TATAR, 2005, s. 156) Tatalu, zorunlu iskânlar sırasında adı geçen oymak. (ORHONLU, 1987, s. 58)


Tata Tunga, Moğol şehzadelerine Uygurcayı öğreten kişi. (GÜL, 2013, s. 292)


Tatalı, 1500’lü yıllarda Karaman vilayetinde (YILDIZ, 2010, s. 181) ve Tata, Macaristan’da önemli yerleşim yeri. (BİLGE, 2010, s. 238)


Tata’nınoğlu Ardeşen> Işıklı.


Tatamanoğlu Yusufeli> Kılıçkaya.


Tata-m-an. Farsça -an eki çoğul edatıdır. Tataman: Tatalar, Türkmenler.


TATANOĞLU Tatan, Tat kelimesinin çoğuludur. (DOĞRU, 1985, s. 205) (Tatoğlu)


TATAROĞLU DLT’te Tatar, Türk boyu. Tatar, 1450’li yıllarda Bozok sancağında çok yaygın Kıpçak kolu. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2169) Tatarlar, eski kayıtlarda Edirne, Köstendil, İçel, Maraş, Adana, Rakka, Niğde, Gelibolu, Sivas, Silivri, Kütahya, Akşehir ve Paşa sancaklarında Türkmen/ Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 714) Tatarlu, adı değişik olaylara karışan kabile. (HALAÇOĞLU, 1997, s. 39)


Tatar, Kıpçak-Kuman ismi. (RASONYI, 1983, s. 45) Moğollara Tatar da dendiği olurdu. Osmanlı’da tatar: Atlı ya da arabalı postacı. (ÇAĞBAYIR) Tatar, yaygın Türk prens adı. (GÜLENSOY, 2015, s. 437) Tatar, Çepniler arasında kullanılan Türkçe ad. (SÜMER, 1992, s. 51) Tatar Hatun, Karakoyunlu devletinin kurucusu Kara Mehmet’in kızkardeşi. (ÖGEL, 1992, s. 21)


Tataroğlu, 1500’lü yıllarda Göynük’te iskân merkezi. (ASLANTÜRK, 2007, s. 53) Tatar, Karaman eyaletinde kaza. (SEZEN, 2006, s. 45) Tatar, 1450’li yıllarda Türkmen boylarının yaygın yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2725) Tatarlar, Balkanlarda çok yaygın yerleşim yeri adı. (AYHAN, 2013)


Tataroğlu Akçaabat> Adacık. Araklı> Ayvadere, Hasköy, Yeşilce, Yiğitözü. Ardeşen> Işıklı. Arhavi> Kale. Artvin> Varlık. Bayburt> Ahmedizencani, Alçakuzu, Başçımağıl, Çamlıkoz, Gökler, Kaleardı, Karşıgeçit, Kırkpınar, Kop, Mutlu, Pamuktaş, Şingah, Tepetarla, Veysel. Borçka> Kale. Çaykara> Şahinkaya. Demirözü> Devetaşı, Güvercindere, Y. Pınarlı. Fındıklı> Gürsu, Yeniköy. Gümüşhane> Akçahisar, Akgedik, Kabaköy. Hopa> Kayaköy, Yoldere. İkizdere> Tozköy. İspir> Leylek, Ulubel. İyidere> Denizgören, Sarayköy. Kelkit> Belenli, Gümüşgöze, Günbatur, Güzyurdu, Mahmatlı, Ünlüpınar. Köse> Merkez, Salyazı. Kürtün> Damlı. Pazaryolu> Süleymanbağı, Yaylaözü. Rize> Atmeydanı, Kasarcılar, Yeniköy. Sürmene> Kahraman, Oylum, Soğuksu. Şalpazarı> Gökçeköy. Şavşat> Akdamla, Çavdarlı, Demirkapı. Şiran> Koyunbaba, Kozağaç, Sarıca. Tonya> Karaağaçlı, Karasu, Yeni. Torul> Atalar, Kalecik. Trabzon> Boztepe, Çarşı, Fatih, Gölçayır, Ortahisar, Pazarkapı, Toklu, Yalı. Yomra> Gürsel. Yusufeli> Bıçakçılar, Boyalı, Irmakyanı, İşhan, Kılıçkaya.


Tatarağaoğlu Trabzon> Çarşı, Pazarkapı.


Tatarhaliloğlu Aydıntepe> Günbuldu.


Tatar muhaciri Trabzon> Ortahisar.


TATİKOĞLU Tatık, 1450’li yıllarda Adana sancağında Yüreğir Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2177) Tatikli, 1500’lü yıllarda Dulkadirli Türkmeni oymağı. (SARI, 2015, s. 526)


Tadik, Göktürkler döneminde ileri gelen kişilerde biri. (SÜMER, Şahıs Adları, s. 59) Kıpçakça tatık: Köylü gibi konuşmak. (AKYOL, 1919, s. 156)


Tatik, 1500’lü yıllarda Bitlis’te yerleşim yeri. (YILMAZ, 2010, s. 33)


Tatikoğlu Artvin> Çarşı, Orta.


TATLIOĞLU Tatlı, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar Türklerinde bir kabile. (ADİLOĞLU, 2005, s. 214) Tatlı, eski kayıtlarda Kayseri, Maraş, Niğde ve Sivas sancaklarında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 715) Tatlu, 1450’li yıllarda Sivas sancağında yaygın Salur Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2179) Tatlı, iskânlarda adı geçen Türkmen aşireti. (BAYAR, 1994, s. 98)


Tatlı, 1450’li yıllarda Salur Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 405)


Tatlıoğlu Artvin> Çarşı. Rize> Gülbahar. Trabzon> Çömlekçi. Yusufeli> Alanbaşı, Erenköy.


TATOĞLU Tat adını taşıyan etnik gruplara Asya’nın her yerinde, Kafkasya, Kırım, İran, Macaristan ve Moğolistan’da rastlanmaktadır. (ATANIYAZOV, 2005, s. 258) Tat, Türkmenlerin Göklen kolu ve Kıpçak boyu. (LEZİNA) Tat, 1450’li yıllarda Bozok sancağında yaygın Salur Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2165)


1585’de Anadolu’daki bütün beylerbeyleri ile Şam, Bağdat ve Revan beylerbeyliklerine yollanan hükümlerde Tat’lara dirlik verilmemesi yazılmıştır ve askeri hizmete kabul edilmiyorlardı. (SÜMER, Oğuzlar, s. 330)


DLT’te tat: Müslüman olmayan Uygur, Farslı. Dede Korkut’ta tat: Yabancı. (GÖKYAY, 1976, s. 2) Kıpçakça tat: Çiftçi, köylü. (TOPARLI)


Tat-eli, Kırım’da yer adı. (DOĞRU, 1987, s. 97) Tat, Dağıstan’da köy. (KALAFAT, 1999, s. 120) Tatlar, 1500’lü yıllarda Afyon’da (BULDUK, 2003, s. 112); 1450’li yıllarda Sivrihisar’da (DOĞRU, 1997, s. 29); Tatlar Hisarı, 1500’lü yıllarda Karaman vilayetinde (YILDIZ, 2010, s. 159); Tatlar, 1500’lü yıllarda Akşehir sancağında (ERTÜRK, 2007, s. 408); 1500’lü yıllarda Ankara’da (AÇIKGÖZ, 2004, s. 141) ve Tat, 1450’li yıllarda Anadolu’da Türkmenlerin yaygın yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2725) Tat Uşağı, Tunceli’de köy. (KOÇ, 2016, s. 92) Kürtleşen Türklerin hatırasını yaşatan ad.


Tatoğlu, 1500’lü yıllarda Ankara. (KAYA, 2000, s. 17) Ünye. (BACACI, 2011, s. 61) Giresun. (EMECEN, 2015) Bor. (METİNER,2016, s. 110)


Tatoğlu/ Tat’ınoğlu Hopa> Sugören. İkizdere> Gürdere. Rize> Atmeydanı, Çarşı, Değirmendere, Hayrat, Yeniköy. Yusufeli> Dokumacılar.
Tatanoğlu Gümüşhane> Çamlı.


Tat-an: Tatlar. Farsça –an eki çoğul edatıdır.


TATOSOĞLU Tutos, Türk boyu. (ORKUN, 1932, s. 50)


Tatos, 1070 senelerinde Peçenek reisi. (HÜSEYİN NAMIK, 1933, s. 28)


Tatos dağları, Çamlıhemşin’de.


Tatosoğlu Araklı> Değirmencik, Hasköy.


TATULOĞLU Tatulu, Türkmen kabilesi. (LEZİNA) Tatulu, 1500’lü yıllarda Maraş livasında Yörük taifesi. (SAKİN, 2010, s. 304)


Tatul, Vanantlı Türk kumandan. (KIRZIOĞLU, 1992, s. 36) Tatul, Gagauz Türklerinde soy ad. (MANOV, 2001, s. 210)


Tat-ul: Tatoğlu. Çok Türk ağılarında ul: oğul anlamındadır.


Tatuloğlu Hopa> Sugören. Yusufeli> Çevreli, Kılıçkaya, Yağcılar, Yanıklı.


TAVACIOĞLU Tavaci, Babür zamanı Ortaasya’da savaş zamanı orduya asker toplayan kişi. (DUNLOP, 2008, s. 205)


Tavalic, Tuna’da yerleşim yeri. (DRAGANOVA, 2006, s. 76)


Tavacıoğlu Trabzon> Çarşı, Yalı.


TAVADOĞLU/ TAVATOĞLU Tavad, Gürcistan’da bir soyluluk unvanı.


Tav-at. Tav, Kafkas kabilesi. (TAVKUL, 2007, s. 503) Tavat: Tavlar, Kafkaslılar. Eski Türkçe -at eki çoğul edatıdır.


Tavadoğlu Ardanuç> Tütünlü, Cevizli. Hopa> Cumhuriyet.


Tavatgırizeoğlu Akçaabat> Dürbinar.


Tavdgır-ize> Tavadgır-dze> Tavdgir-zade.


TAVİLOĞLU Tavil, eski kayıtlarda Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 716) Tavilci, Biga sancağında Yörük taifesi. (PARLAK, 2017, s. 16) Tavil, zorunlu iskânlarda adı geçen Türkmen oymağı. (BAYAR, 1994, s. 98)


Tavil Ahmet, Celali hareketinin liderlerinden. (ATABAY, 2008, s. 52) Tavil: Uzun. (DEVELLİOĞLU)


Tavila, Yemen’de sancak. (SEZEN, 2006, s. 482) Tavil, Basra vilayetinin sancağı. (BELLETEN, sayı 211, 1990, s. 1238) Tavil, 1500’lü yıllarda Afyon’da (BULDUK, 2003, s. 130);1500’lü yıllarda Karaman’da (YILDIZ, 2010, s. 155);1500’lü yıllarda Silistre’de (ÖZYURT, 2006, s. 154) ve Tavili, 1500’lü yıllarda Harput’ta yerleşim yeri. (ÜNAL, 1989, s. 83)


Taviloğlu Çayeli> Çukurluhoca, Gürpınar, Haremtepe. Rize> Bağdatlı. Ünye. (BACACI, 2011)


Tavil Kezireoğlu Rize> Paşakuyu.
Kezir, Türkmen oymağı. (SÜMER, Oğuzlar, L. II.)


TAVİSKARLIOĞLU İşhan köyü, bir ara Erzurum’un Olur ilçesinin Tavuskar köyüne (nahiye) bağlıydı. Gelinen yer.


Taviskarlıoğlu Yusufeli> İşhan.


TAVLAŞOĞLU Uygurca tavlaş: Suyunu verip sağlamlığını artırma, çelikleştirme. (NECİP, 1995) Mesleki ad.


Tavlaşoğlu İkizdere> Gürdere.


TAVŞANOĞLU Tavşanlu, 1450’li yıllarda Ankara’da Barak Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2180) Tavşanlar, 1500’lü yıllarda Saruhan sancağında Yörük taifesi. (SAKİN, 2010, s. 304) Tavşanlu, Candaroğulların yöresinde konar-göçer Yörük obası. (YAKUPOĞLU, 2012, s. 358)


Tavşan, 1500’lü yıllarda Silistre’de (ÖZYURT, 2006, s. 107) ve 1450’li yıllarda Türkmen boylarının yaygın yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2726)
Tavşanoğlu Artvin> Bağcılar, Beşağıl, Çarşı, Dere, Ortaköy. Trabzon> Doğançay.


TAVUKÇUOĞLU Tavuklu, Türk boy, oymak veya has isimlerinden. (GÖKTÜRK, 1974, s. 81) Tavuklu, Irak’ta Türkmen oymağı. (SAATÇI, 1999, s. 300)


Tavukçu, Gagauz Türklerinde (MANOV, 2001, s. 210) ve Tavuhçi, Karay Türklerinde kullanılan soyad. (ALTINKAYNAK, 2006, s. 137)


“Bölgede kullanılan Tavukçuoğlu gibi geniş aile adları, Türk tarihinde oymaklaşma geleneğinden izler taşımaktadır.” (GÜNAY, 1978, s. 28)


Tavukçu, 1500’lü yıllarda Kayseri’de (İNBAŞI, 1992, s. 49); Bulgaristan’da (ÇAVUŞ, 1990, s. 176) ve 1500’lü yıllarda Gence/ Karabağ eyaletinde yerleşim yeri. (BİLGE, 2015, s. 587) Tavukçu, 1700’lü yıllarda Karaman’da mahalle. (CEVGER, 2012, s. 246)


Tavukçuoğlu İkizdere> Güney, Kirazlı. Rize> Kale, Ortapazar, Yolüstü. Şalpazarı> Fidanbaşı.


TAVUKLUOĞLU Tavuklu, Türkmen oymağı. (HÜRMÜZLÜ, 2006, s. 169) Tavuklu, Irak’ta Türkmen kabilesi. (SAATÇI, 1999, s. 300)
Tavukluoğlu Gümüşhane> Çamlı.


TAVUKVANKLIOĞLU Tavukvank, Bayburt’un köyü. Gelinen yer.
Tavukvanklıoğlu Bayburt> Zahit.


TAYFUROĞLU Tayfur, Gelibolu sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 717) Tayfurlu, 1500’lü yıllarda Bozok sancağında Türkmen oymağı. (METİN, 2007, s. 130) Tayfur, 1691 yılında zorunlu iskâna tabi tutulan Yeni-il Türkmeni oymağı. (ORHONLU, 1987, s. 59)
Tayfurköy, Balkanlarda yerleşim yeri. (AYDIN, 1992, s. 147)
Tayfuroğlu Ardanuç> Kutlu. Bayburt> Akşar. İspir> Petekli, Soğuksu. Yusufeli> Çağlayan, Çamlıca.


TAYİPOĞLU Tayyipler, 1450’li yıllarda Adana sancağında Avşar Türkmen oymağı (s. 2181) ve Tayyib köyü, 1450’li yıllarda Afyon sancağında Bayad Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 243) Tayyip, 1500’lü yıllarda Ankara’da Yörük taifesi. (ŞAHBAZ, 2018, s. 223)


Tayyibe, 1500’lü yıllarda Şam eyaletinde köyü. (ÖKSÜZ, 2016, s. 41)
Tayipoğlu Artvin> Derinköy. Çayeli> Gürgenli. İkizdere> Gölyayla.


Tayiphafızoğlu Trabzon> Ortahisar.


TAYKAROĞLU/ TAYGAROĞLU Taygar, 1450’li yıllarda Bozok sancağında Çunkar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2181)
Taykaroğlu Trabzon> Hızırbey. Taygaraoğlu Trabzon> Gülbaharhatun.


TAYOĞLU/ TAYLIOĞLU/ TAYCIOĞLU Taycı, Moğolların soylu boyu. (LESSING) Taylar, Ensari Türkmeni oymağı. (LEZİNA) Taycı, Afyon sancağında Yörük taifesi (s. 717) ve Taycı, Bozok sancağında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 39) Taylı, 1450’li yıllarda Adana sancağında Kızık Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2181) Taycıoğlu, Anadolu’da eşkıyalık olaylarına karışan Türkmen oymağı. (ATABAY, 2008, s. 69)
Tay Bilge Tutuk, Uygur kağanı. Kıpçakça tay: Muhalif, karşıt. (KOCAPİNAR, 2014, s. 314) Taycı, Osmanlıda askeri sınıf. (ERCAN, 1989, s. 52) Tayçi, Moğollarda unvan. (VLADIMIRCOV, 1950, s. 9) Taylu, Danişmendli devletinin kurucusu Ahmet Gazi’nın asıl adı. (İNGENÇ, 2010, s. 219) Taylı, Kuman şahıs adı. (RASONYI, 2006, s. 243) Tay, yaygın Türk ve Moğol bey adı. (GÜLENSOY, 2015, s. 438) Orhun Anıtlarında tay: Büyük. (TEKİN, 2003, s. 110) Tayçı, 1500’lü yıllarda Gagauz Türklerinde soy ad. (CEBECİ, 2008, s. 66)
Taylı, 1450’li yıllarda Kastamonu Sancağında yerleşim yeri. (TOSUNOĞLU, 1993, s. 422)
Tayoğlu/ Taycıoğlu Araklı> Pervane. Çaykara> Çambaşı. Of> Kumludere.


TAYYAROĞLU Tayyarlar, 1450’li yıllarda Aydın sancağında Yıva Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2181)


Tayyar, 1450’li yıllarda Bayındır Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 806)


Tayyaroğlu Ardanuç> Kutlu. Tonya> Büyük, Yakçukur.
TAZATOĞLU Taz-at: Tazlar, Kıpçaklar. Eski Türkçe –at eki çoğul edatıdır. Taz, Kıpçak kabilesi. (LEZİNA)
Tazatoğlu Kelkit> Öbektaş.


TAZEOĞLU Taze, 1450’li yıllarda Tarsus sancağında Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2182)
Taze: Yeni gelen (mecaz).


Tazeoğlu Trabzon> Yenicuma.


Tazegüloğlu Ardanuç> Ovacık.


Tazemehmetoğlu Bayburt> Nişantaşı.


Tazemollaoğlu Yusufeli> Esenyaka.


TAZIOĞLU Tazılar, 1450’li yıllarda Karaman vilayetinde yaygın Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2182) Tazılar, 1530’lu yıllarda Turgut Türkmeni aşireti. (KAYGISIZ, 2016, s. 157) Tazıoğlu, Harmandalı Türkmeni oymağı. (SAVAŞ, 2017, s. 231)


Tazıoğlu Trabzon> Çağlayan, Çömlekçi, Kavala, Yenicuma.


TEBELLEŞOĞLU Tebele, Türkmen oymağı. (İLLİYEV, 2010, s. 20)


Arapça tebelleş: Musallat olan. (ÇAĞBAYIR)


Tebelleşoğlu Yusufeli> Demirkent, Yarbaşı, Yaylalar.


TEFÇİOĞLU Arapça tefçi: Canını yakma. (DEVELLİOĞLU)


Tefçioğlu Çayeli> Yenitepe.


TEFİKOĞLU Tevfik: Allah’ın yardımına kavuşma. (DEVELLİOĞLU)


Tefikoğlu Araklı> Hasköy.


Tefikaoğlu Derepazarı> Fıçıcılar


TEFİLOĞLU Arapça tefil: Fal açtırma. (DEVELLİOĞLU)
Tefiloğlu Torul> Gümüştuğ.


TEHRATOĞLU tehirat: Sonraya bırakmalar, geciktirmeler, geciktirilmeler. (DEVELLİOĞLU)
Tehratoğlu Kelkit> Günbatur.


TEKELİOĞLU/ TEKEOĞLU Teke, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar boyu. (ADİLOĞLU, 2005, s. 215) Tekelu, Safevi devleti kuruluşuna katkı veren Türkmen oymağı. (SÜMER, Oğuzlar, s. 160) Teke, eski kayıtlarda İçel, Alanya, Niğde, Maraş, Adana, Tarsus, Aksaray, Aydın, Konya, Menteşe, Canik, Niğbolu ve Kütahya sancaklarında konar-göçer Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 718) Tekeli/ Tekelü, 1450’li yıllarda Tarsus, Aksaray, Kırşehir, Menteşe, Aydın ve Maraş sancaklarında çok yaygın Eymür Bayad ile Yıva Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2189) Tekelü, zorunlu iskânlar sırasında adı geçen Türkmen kabilesi. (REFİK, 1930, s. 207)


Bazı araştırmacılar Tekelü boylarının Orta Asya’da Türkmen Teke boylarıyla akraba olduklarını belirtmektedirler. (JAVANSIHIR, 2007, s. 602) Tekeoğulları, Selçuklular zamanında uç beyliği olup, (Antalya’da) 1300-1426 yıllarında varlığını sürdürebilmiştir.


Teke, Noyan’ın oğlu. (GÜLENSOY, 2015, s. 445) Tekeoğlu Muhammet, Erzurum beylerbeyi.


Tekeoğlu/Tekelioğlu Ardanuç> Cevizli. Artvin> Hamamlı. Bayburt> Tuzcuzade. Beşikdüzü> Adacık. Gümüşhane> Çamlı. Kalkandere> Yokuşlu. Kürtün> Gündoğdu. Maçka> Yukarıköy. Of> Cumapazarı. Trabzon> Boztepe, Çarşı.


TEKELOĞLU Tekeli, Türk boyu. (KAFKASYALI, 2010, s. 100)


Tekel Pagatur, tarihi Türk kişi adı (ATALAY, 1936)
Tekeloğlu Çayeli> Yaka-Yalı. Kelkit> Küçükcami.


TEKERLİOĞLU Teker: Tek olarak. (ÇAĞBAYIR)


Teker, Varna ve Niğbolu’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 429, 502) Tekerlü, 1500’lü yıllarda Menteşe sancağında Türkmen yerleşim yeri. (YAZICI, 2002, s. 168) Tekergil, Ardanuç’un Boyalı köyünün mahallesi. Gelinen yer.


Tekerlioğlu Rize> Küçükçayır.


TEKFURBEKOĞLU Tekfur-bek. Tekfur, Kusun ve Varsak Türkmenleri oymağı. (LEZİNA) Kıpçakçabek: Bey.


Tekfur: Taç taşıyan, taç giyen. (EYUBOĞLU, 1995)


Tekfur, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Kızık Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 228)


Tekfurbekoğlu Murgul> Petek.


TEKİNOĞLU Tekin, 1450’li yıllarda Konya sancağında Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2191)


Tekin: Beyoğlu, prens. (EYUBOĞLU, 1995) Tekin, Uygur beyi. (GÜLENSOY, 2015, s. 446) Tekin, Uygur kişi adı ve soy adı. (GÜL, 2013, s. 290)


Tekin, 1450’li yıllarda Birecik sancağında Döğer Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 339)


Tekinoğlu Rize> Piriçelebi. Yusufeli> Altıparmak, Demirdöven.


TEKİROĞLU Tekir, 1450’li yıllarda Tarsus sancağında Salur Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2191) Tekiroğlu, Musluca Türkmeni kolu. (EMREN, 2018, s. 14)


Tekir, Dobruca’da (BÜYÜKBAŞ, 2006, s. 124); Filibe’de (AYHAN, 2013, s. 334); 1700’lü yıllarda Karaman’da (CEVGER, 2012, s. 246) ve Tekirlü, 1450’li yıllarda Aydın sancağında yerleşim yeri. (SARIKAYA, 2014, s. 48)
Tekiroğlu Şalpazarı> Gökçeköy. Ladik. (ÖZER, 2015)


TEKKEOĞLU Tekke, Yıva Türkmeni oymağı. (UÇAKCI, Üçoklar, s. 173) Tekke, eski kayıtlarda Selanik, İçel, Alanya, Aydın ve Saruhan sancaklarında Türkmen/ Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 720)


Tekkeoğlu Arsin> Karaca. Köprübaşı> Çifteköprü. Boyabat. (YILMAZ, 2018, s. 42)


TEKMANOĞLU Tekmen, Erzurum eyaletinde Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 719)
Tekman, Erzurum’da eski nahiye. (SEZEN, 2006) Tekmen, 1500’lü yıllarda Bozok sancağında Türkmen yerleşim yeri. (KOÇ, 1988, s. 147)
Tekmanoğlu Şalpazarı> Dorukiriş.


TEKNECİOĞLU Tekne, 1500’lü yıllarda Konya livasında Türkmen taifesi. (SAKİN, 2010, s. 305) Tekne, 1530’lu yıllarda Turgut Türkmeni oymağı. (KAYGISIZ, 2016, s. 157) Tekneciler, 1500’lü yıllarda Saruhan sancağında Yörük cemaati. (KAYGANA, 2015, s. 94)


Teknecioğlu Maçka> Atasu. Tonya> Yeni.


TEKVAOĞLU (Bk. Takvaoğlu)


TELATAROĞLU Sakarya savaşı şehidi yüzbaşı Hüseyin Avni Bey, kitabında bu sülalenin (Tilatoroğlu) Yavuz Selim zamanında Bosna’dan Atina’ya (Pazar) geldiğini yazar. (HACIFETTAHOĞLU, 2003, s. 134)


Hemşin adı, bölge ile ilgili ilk defter olan 1486 tarihli Trabzon Mufassal Tahrir defterinde geçmektedir. Bu defterde Hemşin zaiminin Niş’li (Niş, Balkanlarda Osmanlının eyaletlerinden biri ) Karaca olduğu yazılıdır. (BOA, MAD, nr. 828, s. 642)


Telat-ar: Telat kavmi. Mac-ar, Tat-ar, Av-ar, Haz-ar, Suv-ar, Avş-ar…


Terlada, Vakfıkebir ilçesinin Tarlacık köyünün eski adı.


Telataroğlu Pazar> Akmescit, Aktepe, Alçılı, Cumhuriyet.


Baytaletaroğlu Ardeşen> Pirinçlik.


TELLAHOĞLU/ DELLALOĞLU Dellallar, Türkmen kabilesi. (AYHAN, 1999, s. 66) Tellak, 1450’li yıllarda Adana sancağında Bayındır Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2194)
Arapça dellal: Tellal. (ÇAĞBAYIR) Dellal, eskinin mesleği. (İNBAŞI, 2014, s. 14)
Tellal, Bulgaristan’da yerleşim yeri. (ÇAVUŞ, 1990, s. 171) Dellaklar, 1450’li yıllarda Saruhan’da Kınık Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1702)
Dellaloğlu/Dellalbaşıoğlu/ Tellabaşıoğlu/ Tellahbaşıoğlu Bayburt> Tuzcuzade, Yeşilyurt. Dernekpazarı> Kondu. İspir> Merkez. Kelkit> Gödül. Trabzon> Boztepe, Çömlekçi, Gülbaharhatun, Pazarkapı. Yusufeli> Yaylalar.


TELLİOĞLU/ TELOĞLU Telli, VII. yy. da görülen Türk uruklarından. (ÇALIŞKAN, 2001, s. 12) Telli, Kaçar Türkmeni oymağı. (SÜMER, Oğuzlar, s. 185) Tellioğlu, eski kayıtlarda Adana, Kırşehir, Bozok, Tarsus, İçel, Teke ve Kütahya sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 713) Telli, iskânlarda adı geçen Yörük aşireti. (BAYAR, 1994, s. 98)


Tel, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar kabilesi. (TAVKUL, 2007, s. 508) Teller, eski Türk birliğinin bir boyu. (KARAYEV, 2008, s. 39)


Çağatay Türkçesinde tel: Tepe, küçük dağ. (KUNOS, 1902, s. 185)


Telli, Asya’da coğrafi ad. (YURTSEVER, 1993, s. 135)


Teloğlu/ Tellioğlu/ Telcioğlu Akçaabat> Orta. Ardanuç> Bereket. Bayburt> Hacıoğlu, Sancaktepe. Çayeli> Erenler. Çaykara> Taşören. Derepazarı> Esentepe, Tershane. Fındıklı> Aksu. Gümüşhane> Çamlı. Of> Darılı, Eskipazar, Gökçeoba, İkidere, Pınaraltı, Sulaklı. Pazar> Şendere. Rize> Halatçılar, İslampaşa. Şiran> Belen, Sarıca. Torul> Gülaçar, Günay, İnkılap. Trabzon> Pazarkapı. Vakfıkebir> Çavuşlu. Yusufeli> Erenköy, Havuzlu, Yaylalar.
Tellibeyoğlu Gümüşhane> Tekke.


Teleloğlu Çayeli> Çeşmeli.


Tel-el: Türkmen yurdu.
Tellimüfitoğlu Bayburt> Güllüce.


Telokoğlu Ardanuç> Kaşıkçı.


Tel-ok: Ok tel, ok ustası (mecaz).


TEMBELOĞLU Tenbel, 1500’lü yıllarda Bozok sancağında Türkmen yerleşim yeri. (KOÇ, 1988, s. 145) Gelinen yer.


Tembeloğlu Aydıntepe> Akbulut. Demirözü> Gökçedere. Gümüşhane> Kılıçören.


Tembelhasanoğlu Şavşat> Söğütlü.


TEMELOĞLU Temelli, Polatlı’da nahiye. (SEZEN, 2006)


Temeloğlu Artvin> Orta, Sümbüllü. Bayburt> Darıca, Taşocağı, Yanıkçam. Derepazarı> Tershane. Hopa> Çamlı. Kürtün> Gündoğdu. Pazar> Ortayol. Rize> Topkaya, Yeniköy. Trabzon> Erdoğdu.


Temelağaoğlu Of> Taşhan.


Temelcengizoğlu Trabzon> Gülbaharhatun.


Temellioğlu Sürmene> Petekli.


TEMİRCİOĞLU/ TEMURCİOĞLU/ TEMUROĞLU (Bk. Timuroğlu)


TEMKİNOĞLU Arapça temkin: Ağırbaşlı olma, ağırbaşlılık. (DEVELLİOĞLU)
Temkinoğlu Gümüşhane> Yeşildere.


TEMSİLOĞLU Temsiye, 1450’li yıllarda Aydın sancağında İğdir Türkmen boyunun kolu. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2194)
Temsiloğlu Kelkit> Güllüce.


TENHAOĞLU/ TENHALİOĞLU Tenali, Türk boylarından bir kabile. (LEZİNA)
Tenha: Yalnız, tek. (ÇAĞBAYIR)
Tenhaoğlu Araklı> Taşgeçit. Yomra> Çamlıyurt.


TENOĞLU Ten, Türk kabilesi. (ÖZTÜRK, 2004, s. 62) Teneler, Ensari Türkmeni. (ATANIYAZOV, 2005, s. 293)
Tenoğlu Bayburt> Tuzcuzade. Kürtün> Gündoğdu.


TEPEGÖZOĞLU Dede Korkut hikâyelerinde adı geçen ve Basat tarafından öldürülen canavar insan. Dedekorkut hikayelerinin bir bölümü Trabzon ile Bayburt’ta geçmiştir. Eskinin değerli hatırası. Tepegözoğlu Arsin> Harmanlı. Bayburt> Karasakal. Düzköy> Büyük, Tepecik. Köse> Övünce. Trabzon> Çarşı. Yomra> Yokuşlu.


TEPİROĞLU “Tepir sözü Türkçe olup tepir: Tahtadan yapılan uzunca tepsi.” (ÖGEL, 2000, c. IV s. 145) Mesleki ad.
Tepiroğlu Bayburt> Camiikebir, Şeyhhayran, Uzungazi.


TERASOĞLU Taras, Kıpçak boyu. (LEZİNA)
Terasoğlu Trabzon> Karlık.


TERCANOĞLU Tercan, 1500’lü yıllarda Bosna’da yerleşim yeri. (YARDIMCI, 2004, s. 170) Gelinen yer.
Tercanlıoğlu/ Tercanoğlu Bayburt> Çayıryolu, Helva, Sakızlı, Tuzcuzade, Veysel, Zahit. Demirözü> Çiftetaş, Gökçedere. Gümüşhane> Ballıca, Çalık, Çorak, Gökdere. Pazaryolu> Göztepe. Şalpazarı> Çamkiriş. Şiran> Balıkhisar. Trabzon> Çömlekçi.


Tercanbeyoğlu Trabzon> Pazarkapı.


TEREOĞLU Tereli,1500’lü yıllarda Gence-Karabağ Eyaletinde Türkmen oymağı. (NECEFLİ, 2010, s. 11) Tere-gül, Yomut Türkmeni. (ANNABERDİYE, 2006, s. 131)


Kıpçakça tere: Dere. (TOPARLI)


Tere, Tuva’da göl. (ARIKLI, 2009, s. 77) Tere, Kırım’da yer adı. (DOĞRU, 1987, s. 98) Tereli, 1450’li yıllarda Bozok sancağında Beğdili Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1311)


Tereoğlu Ardanuç> Kızılcık. Boyabat. (YILMAZ, 2018, s. 42)


Terekumoğlu Beşikdüzü> Ağaçlı.


Terepoğlu Çamlıhemşin> Yazlık.


Ter-ep> tere-ep: Tereler, Türkmenler. Eski Türkçe –ep ve Lazca epi ekleri çoğul edatıdır.


TERMİŞOĞLU Derviş’ten bozma olabilecek sözcük.


Termişoğlu Fındıklı> Çınarlı.


TERSOĞLU Terslü, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Kınık Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2197)


Türkmen Tersler sülalesi, bazı insanlarının ters (itici) karaktere sahip olmasından dolayı bu adı almıştır. (BEYOĞLU, 2000, s. 350)


Ters, Rumeli’de (Pazarcık) yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 208)


Tersoğlu Ardeşen> Seslikaya. Yusufeli> Tekkale.


TERTEROĞLU Terter, Kuman kökenli sülale. (RASONYI, 1983, s. 50) Terter, Kür-Çoruh boylarında eski Kıpçak kolu ve kişi adı. (KIRZIOĞLU, 1992, s. 97)
Terter, ilk Bulgar-Türk hanlarından birisinin tarihsel takma adı. (ACAROĞLU, 1999, s. 248)


Terter, Tuna’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 227) Terter, Azerbaycan’da şehir.
Terteroğlu Kelkit> Yarbaşı.


TERZİALİOĞLU Terziali, 1450’li yıllarda Aydın sancağında yaygın Yıva Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2197)
Terzi Aliler, Bulgaristan’da yerleşim yeri. (ÇAVUŞ, 1990, s. 173)
Terzialioğlu Akçaabat> Akçaköy. Çaykara> Karaçam. Dernekpazarı> Tüfekçi, Yenice. Hopa> Başköy. Rize> Dağsu. Trabzon> Çarşı.


TERZİMAHMUTOĞLU Terzimahmudlu, 1450’li yıllarda Tarsus sancağında yaygın İğdir Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2199)


Terzimahmutoğlu İyidere> Yalıköy.


TERZİOĞLU Terzilu, Avşar Türkmen boyunun oymağı. (SÜMER, Oğuzlar, s. 440) Terziler, Bursa sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 721) Terzi, 1450’li yıllarda Aksaray, Maraş, İçel, Niğde, Karaman, Tarsus ve Ankara sancaklarında Avşar, Kınık, İğdir ile Varsak Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2198)


Yavuz, Doğu Anadolu’yu fethinden sonra Elazığ’dan gelerek Rize çevresine yerleşmiş Terzioğulları gibi akrabalar vardır. (BİLGİN, 2002, s. 73)


Terzi, 1450’li yıllarda Türkmen boylarının çok yaygın yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2729)


Terzioğlu Akçaabat> Akçakale, Akçaköy. Araklı> Araklı, Değirmencik, Kayacık, Köprüüstü, Taşönü, Yalıboyu, Yolgören. Ardeşen> Elmalık, Eskiarmutluk, Köprüköy, Pirinçlik. Arhavi> Ortacalar. Arsin> Gölcük, Yeşilce, Yeşilyalı. Artvin> Ağıllar, Ortaköy. Aydıntepe. Bayburt> Arpalı, Dikmetaş. Beşikdüzü> Şarlı, Takazlı. Çamlıhemşin> A. Çamlıca, Zilkale. Çarşıbaşı> Kadıköy, Kerem, Şahinli. Çayeli> Erenler, Kesmetaş, Sabuncular. Çaykara> Kabataş, Şahinkaya, Ulucami, Yeşilalan. Derepazarı> Çakmakçılar, Uzunkaya. Fındıklı> Derbent, Gürsu, Meyvalı, Yeniköy. Güneysu> Küçükcami. Hayrat> Çaycılar, Dereyurt, Yarlı. Hemşin> Çamlıtepe. Hopa> Esenkıyı, Kuledibi, Limanköy, Ortahopa. İkizdere> Çataltepe, Gölyayla, Güneyce, Kirazlı, Sivrikaya. İspir> Karakarmış, Kümetaş. İyidere> Taşhane. Kalkandere> Yenigeçitli. Maçka> Akarsu, Yazlık. Murgul> Akantaş. Of> Ballıca, Başköy, Çataldere, Kumludere, Serindere. Pazar> Başköy, Güzelyalı, Sivritepe, Zafer. Rize> Boğaz, Dağsu, Kasarcılar, Kireçhane, Köprülü, Selimiye. Sürmene> Balıklı, Çimenli, Üzümlü, Yeniay. Şavşat> Cevizli, Savaş. Şiran> Karaca. Torul> Demirkapı, İnkılap, Yalınkavak. Trabzon> Boztepe, Çömlekçi, Doğançay, Gazipaşa, Gülbaharhatun, Toklu, Yalı. Vakfıkebir> Caferli, Mısırlı. Yomra> Gülyurdu, Kömürcü. Yusufeli> Kılıçkaya.


Terziahmetoğlu Derepazarı> Çalışkanlar.


Terzihasanoğlu Of> Ballıca. Trabzon> Hızırbey.
Terzihüseyinoğlu Rize> Kaplıca, Kireçhane.


Terziismailoğlu Kalkandere> Dilsizdağı.


Terzimehmetoğlu Hayrat> Cumhuriyet.


Terzimemişoğlu Rize> Akpınar.


Terziosmanoğlu Derepazarı> Eriklimanı. Fındıklı> Fındıklı.


Terziömeroğlu Güneysu> Ulucami. Kalkandere> Y. Tatlısu.
Terzisüleymanoğlu Dernekpazarı> Yenice.
Terzişakiroğlu Trabzon> Gülbaharhatun.


TEVETOĞLU Aslı Tibet’tir.


Tevetoğlu İkizdere> Rüzgarlı, Tozköy.


TEVFİKOĞLU Akçaabat> Mersin. Hemşin> Hilal. Rize> Karayemiş.


TEYİNOĞLU Kıpçakça teyin: Sincap. (TOPARLI) Hızlı koşan (mecaz).
Teyinoğlu İspir> Merkez.


TEYMÜROĞLU Temur’den bozma kelimedir. (Bk. Timuroğlu)
Teymür, 1500’lü yıllarda Denizli’de yerleşim yeri. (GÖKÇE, 2000, s. 233)
Teymüroğlu Bayburt> Heybetepe, Veysel, Yelpınar.


TEYYAROĞLU Tayyarlar, 1450’li yıllarda Aydın sancağında Yıva Türkmen boyunun kolu. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2181)
Teyyaroğlu Demirözü> Beşpınar.
Teyyarağaoğlu Bayburt> Kadızade.


TIFILOĞLU Tıfıllar, Türkmen oymağı. (AYHAN, 1999, s. 82)
Tıfıloğlu Bayburt> Yeniköy. Kelkit> Gümüşgöze.


TIKIROĞLU Tıgırık, Türk boyu. (LEZİNA)


Türkçe tıkır: Küçük testi. (GÜLENSOY, 2007)


Tıkıroğlu Arhavi> Yolgeçen.


TIKIZOĞLU Tıhız, Tokuz-Oğuz kolu. (LEZİNA)
Türkçede tıkız: Kesif, yoğun. (ATALAY, 1936)
Tıkızoğlu İkizdere> Tozköy. Şalpazarı> Üzümözü.


TIKMANOĞLU Tikman> dikmen. Osmanlıca sıkça görülen D/ T ses değişimi. Dikmen, Bayındır Türkmeni. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 638)


Tıkmanoğlu Tonya> Çayıriçi. Torul> Güzeloluk.


TILIBIKLIOĞLU/ TILISBIKLIOĞLU Tılıspik, Kelkit’in eski köyü. (SAYLAN, 2012, s. 30) Gelinen yer.
Tılıbıklıoğlu Bayburt> Çorak. Tılısbıklıoğlu Bayburt> Kırkpınar.


TIMARCIOĞLU Timarlu, 1450’li yıllarda Sivas sancağında Ulu Yörüklerin kolu. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2201)
Timar: Sipahilere verilen beylik arazi. Timarcı: Timar sahibi olan. (ÇAĞBAYIR)
Tımarcıoğlu Gümüşhane> Karşıyaka.


TIMUŞOĞLU Temiş, Kuman/ Kıpçak adı. (RASONYİ, 1983, s. 45)


Timiş, 1400’lü yıllarda Sivrihisar’da yerleşim yeri. (DOĞRU, 1997, s. 75) Gelinen yer.
Tımuşoğlu İspir> Sırakonak.


TINCIOĞLU Tinlü, Ordu kazasında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 723)


Kuman/ Kıpçakça tın: sessiz, sakin. (GRÖNBECH) Tin, Altınordu beylerinden. (BİROL, 1991, s. 28)


Tıncıoğlu Rize> Portakallık.


TIRIŞOĞLU Tiriş: Derme, toplam, tir fiilinden. (SÜMER, Oğuzlar, s. 45)
Tiriş, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Avşar Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1594) Gelinen yer.
Tırışoğlu Şalpazarı> Dereköy, Sütpınar, Üzümözü.


TIRKENLİOĞLU Tirkenlioğlu, Beğdili Türkmen boyu oymağı. (LEZİNA)
Tırkenlioğlu/ Tırmenlioğlu Bayburt> Tuzcuzade.


Tirne, Osmanlı döneminde Prizre kazasında yerleşim yeri. (SYLEJMANİ, 2013, s. 31)


TIRTIROĞLU Tırtıroğlu, zorunlu iskâna tabi tutulan Yörük oymağı. (ORHONLU, 1987, s. 112)
Tırtıroğlu Bayburt> Tuzcuzade.


TİBETOĞLU Tibet, Türk kabilesi. (ŞEŞEN, 2001, s. 154)


G. Övezberdiyev, Bu sülalenin (Tibet) Tibetlilerle ilişkisi olduğunu belirtmiştir. (ATANİYAZOV, 2005, s. 265) Tibet, Göktürk kitabelerinde adı geçen kağan. (SÜMER, Oğuzlar, s. 21) Tibet, Moğol unvanlarından. (VLADIMIRCOV, 1950, s. 10) Eski Türkçe töbö> tibet> tepe. (ÇAĞBAYIR)


DLT’te Tibet, tanınmış ülke adı, olarak geçer. Tibet, Yusufeli köyü.


Tibetoğlu/ Tibetlioğlu İkizdere> Tozköy. Yusufeli> Altıparmak, Çıralı.


TİBUKOĞLU DLT’te Tübüt, Tibet ülkesi (s. 855). Türkçede tıbık: Sakin. (ATALAY, 1936)


Tibukoğlu Arhavi> Konaklı, Ulaş. Fındıklı> Arılı, Fındıklı (kör hane), Gürsu, Sulak. Murgul> A. Küre. Pazar> Boğazlı.


TİFLİSLİOĞLU “Tarihte İslami merkezi olan Tiflis’te bugün tek bir cami kalmıştır.” (GÜMÜŞ, 2007, s. 44) Gürcistan’ın çok yerinden, Ahıska’dan, Acara bölgesinden-Batum’dan, Artvin ve civar yerleşim yerlerinden Kartveli, Rus ve Ermeni zulmü nedeniyle Müslüman halk göçe mecbur bırakılmıştır. Çok insanlar, yollarda bu göçler sırasında hayatlarını kaybetmişlerdir. Bölge uzun zaman Rus, Ermeni ve Kartveli işgalinde kalmasına rağmen bir kişi bile Hıristiyanlığa geri dönmemiştir. Rus-Ermeni-Karvelilerden kaçan Gürcülerin hepsi kardeş bildikleri Türklere sığınmışır. Günümüzde bunların Türkiye’deki torunlarından bazıları, adetayemek yediği kaba pisleyerek, bazı menfaaler uğruna Karvelilere yalakalıkyapması ve hatta uşaklığa varan boyutta alçalmaları düşündürücüdür.
Tiflisi, 1530 yılında Ankara’da Türkmen oymağınin yerleşim yeri. (KAYA, 2000, s. 28)
Tiflis muhaciri Ardanuç> Peynirli. Demirözü> Merkez. Trabzon> Pazarkapı.


TİFTİKOĞLU Tiftik, 1450’li yıllarda Aydın sancağında Salur Türkmen boyu cemaati. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2200)
Tiftikoğlu Köse> Özbeyli.


TİKANAOĞLU Kökü Tikan olan kelime. (Bk. –a eki) Tikan, Kıpçak boyu. (LEZİNA)


Tıkanaoğlu Rize> Camiönü.


TİLECİKOĞLU Eski Türkçe tilekçi: Dilekte bulunan. (ÇAĞBAYIR) Dini içerili ad.


Tilecikoğlu Of> Pınaraltı.


TİLKİOĞLU Tilki, Türkmen oymağı. (İLLİYEV, 2010, s. 18) Tilkilü, 1500’lü yıllarda Döngelli Türkmen oymağı. (ATEŞ, 2010, s. 34)


Tilkioğlu Araklı> Bereketli. Gümüşhane> Akgedik. A. Özlüce. İkizdere> Tozköy. Kelkit> Kozoğlu, Örenşar.


Tilkicioğlu Şiran> Akyayla.


TİMAR/OĞLU TİMARCIOĞLU Timarlu, 1450’li yıllarda Sivas sancağında Ulu Yörük cemaati. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2201)


Tımar, Osmanlıda atlı askerlere (sipahi) verilen devlet toprağı. (EYUBOĞLU, 1995)


Timarlu köyü, 1450’li yıllarda Çorum sancağında Avşar Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 232)
Timarcıoğlu/ Timaroğlu Gümüşhane> Karşıyaka. Yusufeli> Köprügören.


TİMASIKOĞLU Timas-ık: Küçük Tımas. Türkçede –ik küçültme ekidir. Tımas, Tomas’tan bozma olabilecek sözcük. (Bk. Tomasoğlu)


Timasıkoğlu Pazar> Akmescit, Cumhuriyet.


TİMAŞOĞLU Tımaş, tarihi Türk kişi adı. (ATALAY, 1936)


Tımraş, Balkanlarda yerleşim yeri. (AYDIN, 1992, s. 141)


Timaşoğlu Çamlıhemşin> Çat, Yazlıkköy.


TİMUROĞLU/ TEMUROĞLU/ TEMURÇİOĞLU/ TİMURÇİOĞLU… Temir/ Temirçi/ Temur/ Temür/ Temürciler/ Timur… Farklı Türk boyları ve Türkmen oymakları. (LEZİNA) Timur/ Timurcu/ Timurlu, eski kayıtlarda Çorum, Maraş, Edirne, Paşa, Saruhan, Kütahya, Revan, Adana, Alanya, Gelibolu, Gümülcine ve Bursa sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 713) Temür/ Temürciler, 1450’li yıllarda Saruhan, Kayseri, Menteşe ve Hamid, sancaklarında yaygın Kayı ile Yıva Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2194…)


Timurçi/ Demircioğlu Kıpçak kökenli aileler de Doğu Karadeniz boyunca yerleşmişlerdir. (TELLİOĞLU, 2004, s. 131)


Tatar oymak reisi Temuçin ve Moğol hanı Cengiz Han’ın asıl adı Timuçin. Timur, Türk hakanı ve Timur imparatorluğunun kurucusu, ünlü Aksak Timur. Eski Uygurlarda Ara Temür, erkek adı. Temir, Toktemir Kuman adları. (RASONYI, 1984, s. 119) Temir, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkarlarda sülale adı. (TAVKUL, 2000, s. 502)


Kumanca temir: Demir ve temirçi: Demirci. (GRÖNBECH) Kıpçakça temür, temir, timir, timür: Demir. (TOPARLI) DLT’te, Kazakça ve Karaçay Türklerinde aynı. Moğolca temür: Demir. (LESSING)


Timuroğlu, Dobruca ‘da Temircioğlu Filibe’de (AYHAN, 2013, s. 161, 175) ve Temür, Temürçi, Temürlü, Timur, Timurlar, Timurlu, 1450’li yıllarda Türkmen boylarının çok yaygın yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2727) Temir ırmağı, Orta Asya. (ESİN, 1978, s. 101) Timur, Torul’un eski köy. (SAYLAN, 2012, s. 28) Timurçilu, 1575 yılında İzmir’in köyü. (GOFFMAN, 1995, s. 22)


Timuroğlu/ Temiroğlu/ Temuroğlu/ Temuroğlu/ Temüroğlu/ Temurcioğlu/ Timüroğlu… Akçaabat> Ağaçlı, Akçakale, Akdamar, Adacık, Arpacılı, Aydınköy, Çiçeklidüz, Demirkapı, Doğanköy, Kaleönü, Kavaklı, Kemaliye, Mersin, Ortaalan, Orta, Sertkaya. Araklı> Turnalı. Ardanuç> Gümüşhane, Kızılcık, Örtülü, Peynirli, Sakarya. Ardeşen> Akkaya, Kahveciler, Kavaklıdere, Merkez, Müftü, Pirinçlik, Işıklı, Seslikaya, Şenyurt, Tunca. Arhavi> Balıklı, Boyuncuk, Dikyamaç, Dülgerli, Kavak, Ortacalar, Üçırmak, Yemişlik, Yolgeçen, Y. Hacılar. Arsin> Çiçekli. Artvin> Yanıklı, Y. Maden. Bayburt> A. Kışlak, Çakırbağ, Gez, Karaçayır, Karşıgeçit, Kop, Kopuz, Oruçbeyli, Petekkaya, Salkımsu. Borçka> Yeniyol. Çamlıhemşin> A. Çamlıca, A. Şimşirli, Çat, Dikkaya, Muratköy, Ortan. Çarşıbaşı> Şahinli, Yeniköy. Çayeli> Çilingir, Uzundere, Yenice, Zafer. Çaykara> Uzuntarla. Demirözü> Bayrampaşa, Devetaşı, Işıkova, Kalecik. Derepazarı> Derepazarı, Uzunkaya. Düzköy> Alazlı, Cevizlik, Orta, Tepecik. Fındıklı> Hara, Kıyıcık. Gümüşhane> Aktutan, Çalık, Eskibağlar. Hemşin> Kantarlı, Yeniköy. Hopa> Başköy, Esenkıyı, Kuledibi, Üçkardeş. İkizdere> Çağrankaya, Çataltepe, Diktaş, Eskice, Meşeköy, Şimşirli. İspir> Ahlatlı, Petekli, Zeyrek. İyidere> Üstüpiler. Kalkandere> A. Tatlısu, Dağdibi. Kelkit> Güneyçevirme, Karaçayır, Ünlüpınar, Yarbaşı. Köse> Örenşar, Salyazı. Pazaryolu> Burçaklı, Göztepe, Laleli, Kozlu. Pazar> Akbucak, Başköy, Irmakköy, Kesikköprü, Sivrikale, Subaşı, Şentepe, Yücehisar. Rize> Bıldırcın, Hamzabey, Hayrat, Müftü, Ortapazar, Üçkaya, Yolüstü. Sürmene> Gültepe. Şavşat> Ciritdüzü, Çayağzı, Meşeli, Tepeköy. Şiran> Akbulak, Günyüzü, İnözü, Örenkale, Paşapınar, Sarıca, Seydibaba. Torul> Zigana. Trabzon> Erdoğdu, Gölçayır, Bahçecik, Beşirli, Boztepe, Çömlekçi, Gülbaharhatun, İnönü, Pazarkapı, Yalı. Vakfıkebir> Akköy, Kemaliye, Ortaköy, Yaylacık. Yusufeli> Çamlıca, Havuzlu, Köprügören, Pamukçular.


Temuralioğlu/ Timuralioğlu Arhavi> Kireçlik. Fındıklı> Fındıklı. Hopa> Başköy, Dereiçi. Rize> Yağlıtaş.


Timurağaoğlu Çayeli> Beyazsu. Kelkit> Çömlekçi. Trabzon> Çarşı.
Timurayakoğlu Çamlıhemşin> Çat.


Temurbeyoğlu Pazaryolu> Göztepe.
Temirhanoğlu/ Timurhanoğlu Temürhanlu, İçel Yörükleri taifesinden ve Yıva Türkmen boyu oymağı. (AK, 2013, s. 5)


Temirhanoğlu/ Timurhanoğlu Gümüşhane> Beyçam, Yayladere. Köse> Bizgili, Subaşı, Yuvacık.


TİNGİLOĞLU Tin-gil. Tin, Türk kabilesi. (LEZİNA) Tinlü, eski kayıtlarda Ordu kazasında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 723) Tin, Teke Türkmeni oymağı. (İLLİYEV, 2010, s. 107) Kıpçaklar –gili eki kullanır. (MALACILI, 2002, s. 265)
Tingiloğlu Köse> Örenşar.


TİPİOĞLU Kıpçakça tipi: Tipi. (TOPARLI)
Tipioğlu Ardanuç> Ovacık, Tepedüzü, Tütünlü. Pazaryolu> Süleymanbağı.


TİRAŞOĞLU/ TRAŞOĞLU Tıraşoğlu, Kacar Türkmeni aşireti. (SAVAŞ, 2017, s. 264) Tıraşçılı, Maraş sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 724) Tıraş, iskânlarda adı geçen Bozulus Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 1997, s. 85)
Tıraş: Kesmek, biçmek, kazımak. (EYUBOĞLU, 1995)


Traşan (Traşlar); Ohri sancağında. Traşta, Makedonya’da. Tıraşlı, Niğbolu ile Silistre’de (AYHAN, 2013, s. 148, 292, 448, 483) ve Tıraşlu, 1450’li yıllarda Adana’da Yüreğir Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 783)


Tiraşoğlu/ Traşoğlu Artvin> Y. Maden. Çaykara> Çambaşı, Taşkıran, Ulucami. Fındıklı> Meyvalı. Yusufeli> Altıparmak.


TİRAVAÇOĞLU Tıravşın, 1500’lü yıllarda Kayseri’nin köyü. (YETKİN, 2007, s. 54) Travnik, Macaristan-Bosna’da sancak. (SEZEN, 2006) Gelinen yer.
Tiravaçoğlu Arsin> Işıklı.


Travacıoğlu Düzköy> Taşocağı.


TİRKİLOĞLU Tirkili, Türkmen/ Yörük oymağı. (YALMAN, 1977, s. 8)
Kuman/ Kıpçak Türklerinde tirki: Kurban. (GRÖNBECH)


Tirkiloğlu Düzköy> Büyük, Düzalan, Tepecik.


TİRMİŞOĞLU (Bk. Durmuşoğlu)


TİROĞLU Tir, Yörük cemaati. (SARI, 2008, s. 10)


Tir: Çeşitli şekillerde bir yere toplanıp oluşan boy. (ATANIYAZOV, 2005, s. 64)


Tiroğlu Giresun. (EMECEN, 2015)


Tirinkoğlu Şalpazarı> Tepeağzı. Görele. (YÜKSEL, 2015)


Çağatay Türkçesinde tiring: Derin, çukur. (KUNOS, 1902, s. 190)


Tir’inkoğlu> Tir’inoğlu Yörükoğlu.


Tirkoloğlu Of> Bölümlü, Cumapazarı. Mithatpaşa, Serindere.


Tir-kol: Bir bölüm Yörük. Çok Türk ağızlarında kol: Askeri müfreze.


Tirbozoğlu Çaykara> Işıklı.


Tir-boz: Boz topluluğu…


Tirminoğlu Şalpazarı> Turalıuşağı. Tonya> İskenderli. Vakfıkebir> Çamlık.


Tir-min. Min, Türk kökenli boylardan biri. (KUZEYEV, 2005, s. 443) Mın, Başkurt kabilesi. (ORKUN, 1932, s. 164) Tir-min: Min topluluğu, Türk toplumu.


Kıpçakça min: Bin. (AGAR, 1989) Tir-min: Bin Yörük. (kalabalık, mecaz)


TİRYAKİOĞLU Tiryakili, Beydili Türkmeni taifesi. (İLBEY, 2010, s. 169) Tiryakili, Beğdili Türkmen oymağı. (DEMİR, 2000)


Teryaki, Hazar Kökenli Karayim Türklerinde soyad. (ALTINKAYNAK, 2006, s. 137)


Tiryaki: Alışan kimse. (EYUBOĞLU, 1995)


Tiryak, 1450’li yıllarda Tarsus sancağında Karkın Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 36)
Tiryakioğlu Akçaabat> Çiçeklidüz, Kavaklı, Kirazlık, Meşeli, Orta. Araklı> Ayvadere, Yiğitözü. Ardeşen> Gündoğan, Köprüköy, Ortalan. Arsin> Oğuz, Yeni, Yolüstü. Artvin> Sümbüllü, Zeytinlik. Bayburt> Danişment. Beşikdüzü> Kalegüney. Çamlıhemşin> Köprübaşı. Çarşıbaşı> Samsun, Şahinli. Çayeli> B. Caferpaşa, Hassadık, K. Caferpaşa. Çaykara> Işıklı, Şahinkaya. Demirözü> Beşpınar. Düzköy> Büyük, Cevizlik. Gümüşhane> Dumanlı. Hayrat> Pazarönü. İspir> İyidere, Ulubel. Kalkandere> Ormanlı. Of> Ağaçseven, Gürpınar, Sarıkaya. Pazar> Kuzayca. Rize> İslampaşa, Pilavdağı, Uzunköy. Sürmene> Orta, Ovalı, Soğuksu. Trabzon> Düzyurt, Erdoğdu, Gazipaşa, Gülbaharhatun, İnönü, İskenderpaşa, Kavala, Kemerkaya, Ortahisar. Vakfıkebir> Karatepe, Köprücek. Yomra> Kaşüstü. Yusufeli> Esenyaka, Yağcılar.


TİSAHOĞLU Eski Uygurca tisang: Servet. (CAFEROĞLU, 2011)


Tisahoğlu Yusufeli> Yüncüler.


TİTTAROĞLU Tırtar, büyük Yörük oymağı. (İLBEY, 2010, s. 238) Tırtar, Aydın sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 159) Tırtar, zorunlu iskânlarda adı geçen Türkmen cemaat. (BAYAR, 1994, s. 88)


Tittaroğlu Hemşin> Kantarlı.


TOÇİOĞLU Toçi, Türk kabilesi. (LEZİNA) Toçalar, zorunlu iskânlarda adı geçen Türkmen oymağı. (BAYAR, 1994, s. 99)


Toçioğlu Yusufeli> Çıralı.


TOHTEOĞLU/TOHTAOĞLU Tohtar, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar kabilesi. (ADİLOĞLU, 2005, s. 143) Aşağı Tuna sahiplerinden Türk boyu Toktaoğulları (s. 227) ve Tokta, Kuman boyu. (RASONYI, 1993, s. 139)


Tokta (Toğta) dinlenmek, payidar olmak anlamında olup, 870 yıllarında Türk komutanı. (SÜMER, 1999) Tokta, Cengiz hanın torunlarından. (GALSTYAN, 2005, s. 222) Tokta, yaygın Moğol ve Türk prens, bey, komutan adı. (GÜLENSOY, 2015, s. 469) Türk dillerinde tohta: Sabır et, acele etme, Toktamış’tan. (GEYBULLAYEV, 2009, s. 115) Kâşgar ağzında tohta: Durma. (ARATAN, 1965)


Toktaoğlu/ Tohteoğlu İkizdere> Tozköy. Pazar> Güneyköy.


TOHUMOĞLU Tohumlar, Tohumlu, Tohunluk Anadolu’da yaygın yerleşim yeri. (Köylerimiz, 1968, s. 514) Gelinen yer.
Tohumoğlu Bayburt> Kırkpınar.


Tohumcuoğlu Trabzon> Beşirli.


Tohumlukoğlu Beşikdüzü> Türkelli.


TOKAÇOĞLU Tokaç, Kırcaali’de (Bulgaristan) yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 274) Gelinen yer.
Tokaçoğlu Trabzon> Beşirli, Pazarkapı. Ünye (BACACI, 2011, s. 72); Görele’de. (YÜKSEL, 2015)


TOKALIOĞLU Tokalı, eski kayıtlarda Adana sancağında, Ordu kazasında… yaygın konar-göçer Türkmen/ Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 727) Toka, İran’da yaşayan Kazak Türklerinden. (KAFKASYALI, 2010, s. 83)
Tokalıoğlu Kürtün> Süme.


TOKALOĞLU Tokalu, 1500’lü yıllarda Kayseri’de Türkmen oymağı. (İNBAŞI, 1992, s. 110)
Tokaloğlu Şalpazarı> Gölkiriş.


TOKAMANOĞLU Toka-man: Tokalar. Farsça -an, çoğul ekidir. Tokacılu,1500’lü yıllarda Gence-Karabağ Eyaletinde Türkmen oymağı. (NECEFLİ, 2010, s. 12) Toka, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar Türklerinin boyu. (ADİLOĞLU, 2005, s. 216) Tokaman: Malkarlar, Kıpçaklar.
Tokamanoğlu Şalpazarı> Sugören.


TOKAROĞLU Tokarlu, Akkoyunlu oymağı. (KIRZIOĞLU, 1998, s. 101)
Tokar, tarihi Türk kişi adlarından. (ATALAY, 1936)
Tokar, Türkçe coğrafi adlardan. (YURTSEVER, 1993, s. 137)
Tokaroğlu Aydıntepe> Başpınar.


TOKATLIOĞLU Tokatlı, Türkmen oymağı. (HÜRMÜZLÜ, 2006, s. 170)


Tokat, Manastır livasında (Balkanlar); Tokat mahallesi, Makedonya’da ve Tokat, Silistre’de yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 189, 337, 483)
Tokatlıoğlu Artvin> Çarşı. Hopa> Sugören, Sundura. Kürtün> Taşlıca. Trabzon> Erdoğdu, Gazipaşa. Yusufeli> Boyalı.


TOKLUOĞLU Toklu, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar Türklerinde kabile. (ADİLOĞLU, 2005, s. 216) Toklu, konar-göçer Türkmen oymağı. (METİN, 2007, s. 135) Toklu, 1450’li yıllarda Kayseri sancağında Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2205) Toklulu, 1500’lü yıllarda Saruhan sancağında Yörük taifesi. (KAYGANA, 2015, s. 48)


Tokluoğlu, 1500’lü yıllarda Bozok sancağında (KOÇ, 1988, s. 149);Toklu, Köstence’de (AYHAN, 2013, s. 284);1500’lü yıllarda Bozok sancağında Dulkadirli (SARI, 2015, s. 125) ve 1450’li yıllarda Adana sancağında Avşar Türkmenlerinin yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 591)
Tokluoğlu Akçaabat> Sertkaya. Kelkit> Balıklı, Çağlar, Gerdekhisar, Kılıçtaşı, Öğütlü. Sürmene> Zeytinli. Trabzon> Gazipaşa, Gülbaharhatun, Yalıncak, Yeşilova. Yomra> Çamlıca.


TOKMAKOĞLU/ TOKMAKÇIOĞLU Tokmak, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar kabilesi. (ADİLOĞLU, 2005, s. 143) Tokmaklı, Ankara ve Çirmen sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 728) Tokmacık, 1450’li yıllarda Hamid sancağında Yörük cemaati. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2206) Tokmaklu, Yörük iskânlarında adı geçen aşiret. (BAYAR, 1994, s. 99)


Dokmak, Türkçe ad olup, Memluk emirleri. (SÜMER, Şahıs Adları, s. 445) Tokmak, Türk kökenli, İran ordularının genel komutanı. (GÜNDÜZ, 2014, s. 112) Tokmak, Moğollarda bir kısım Türklere (Kıpçaklar) verilen ad. (LESSING) Tokmak, 1500’lü yıllarda Gagauz Türklerinde soy ad. (CEBECİ, 2008, s. 107)


Tokmak, Asya’da Türkçe coğrafi ad. (YURTSEVER, 1993, s. 137) Tokmak, D. Türkistan’da (YILDIRIM, 2013, s. 167); Tokmaklu, Kerkük Livasında (SARINAY, 2003, s. 21) ve Tokmaklı, 1500’lü yıllarda Silistre’de yerleşim yeri. (ÖZYURT, 2006, s. 41)


Tokmakoğlu/ Tokmakçıoğlu Of> Ağaçbaşı. Trabzon> Gazipaşa, İskenderpaşa, Pazarkapı, Yenicuma.


TOKOĞLU Tok, Kıpçak kabilesi. (RASONYI, 2006, s. 270) Tok, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkarlarda sülale adı. (TAVKUL, 2000, s. 502) Tok, Varna ve Ankara sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 727) Tok, zorunlu iskânlarda adı geçen Türkmen aşireti. (BAYAR, 1994, s. 99)


Kıpçakça tok: Aç olmayan. (TOPARLI) Tok, Kuman şahıs adı ve Kuman asıllı Romen asilzadesi. (RASONYI, 2006, s. 137)


Toklar, Sivas ve Kayseri’de nahiye. (SEZEN, 2006) Toklar, 1500’lü yıllarda Karaman vilayetinde yerleşim yeri. (YILDIZ, 2010, s. 165)


Tokoğlu Çaykara> Eğridere, Koldere. Yusufeli> Tekkale.


Tokamanoğlu Şalpazarı> Sugören. Tok-aman.
Tokbaşoğlu Trabzon> Ortahisar.


TOKSAROĞLU Toksara, Bayulı Türk boyundan kabile. (LEZİNA)
Tok-sar. Kıpçak/ Kumanca sar: Doğan, şahin. (GRÖNBECH) Şahin Kıpçaklar (mecaz).
Toksaroğlu Köprübaşı> Beşköy.


TOKSİOĞLU Toksi, Oğuz boyu. (SÜMER, Oğuzlar, s. 51)


Toksioğlu Akçaabat> Derecik.


TOKULOĞLU Tokul, Avşar Türkmen boyunun oymağı. (UÇAKCI, Bozoklar, s. 317)


Tok-ul. Tok, Kıpçak kabilesi. (RASONYI, 2006, s. 270) Türkçe ul: Oğul. Tokul: Kuman/ Kıpçakoğlu.


Tokuloğlu Çarşıbaşı> Kaleköy, Kavaklı. Düzköy> Çayırbağı, Küçüktepe, Orta. Şalpazarı> Dorukiriş. Tonya> Çayıriçi, Karşular. Vakfıkebir> Fevziye, Köprücek.


TOKUROĞLU Tokur, Kıpçak kabilesi. (LEZİNA)
Tohur: Ürün. ÇAĞBAYIR)
Tokuroğlu Kürtün> Kızılcatam.


TOLAKOĞLU Tolaklu, 1450’li yıllarda Adana sancağında Yüreğir Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2206) Tolaklı, Bursa sancağında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 39)
Kıpçakça tolak: Dolak, sargı. (TOPARLI)
Tolağı, Dobruca’da (BÜYÜKBAŞ, 2006, s. 128) ve Dolak, 1450’li yıllarda Adana sancağında Avşar Türkmeni yerleşimi (HALAÇOĞLU, 2009, s. 250)
Tolahoğlu/Tolakoğlu Kelkit> Y. Özlüce. Yusufeli> Bostancı.


TOLİKOĞLU Toluk, tarihi Türk kişi adı. (ATALAY, 1936)


Tolek, Türkistan’da Türk eserlerinin buluntu yeri. (ÖGEL, 2014, Harita IV)


Tolikoğlu Çayeli> Yenice.


TOLOSLUOĞLU Tölösler, Kıpçak kabilesi. (TOGAN, 2003, s. 4)


Tolos, Azerbaycan’da yerleşim yeri. (HÜSEYNOVA, 2011, s. 103) Tolos, 1500’lü yıllarda Bayburt’ta (MİROĞLU, 1975, s. 102) Tolos, 1530 yılında Aydın sancağında Türkmen yerleşim yeri. (YAZICI, 2002, s. 184)
Tolosluoğlu Bayburt> Göldere, Veysel.


TOLUCOŞOĞLU Tolu-coş. Tolu, Türkmen taifesi. (BİLGİLİ, 2001, s. 164) Çoşlu, Yörük cemaati. (TANYILDIZ, 1990, s. 30) Coşlu, Reyhanlı Türkmeni. (EFE, 2012, s. 131)


Kıpçakça tolu: Dolu (yağış) ve coş: Kabaran suyun sesi. (ÇAĞBAYIR) Tolucoş: Coşan dolu. Sıfat olarak takılan ad.


Tolu, tarihi Türk kişi adı. (ATALAY, 1936) Tolular, Silistre’de yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 435)


Tolucoşoğlu Arhavi> Cumhuriyet, Derecik.


TOMAÇOĞLU Tomaluoğlu, 1500’lü yıllarda Maraş livasında Yörük taifesi. (SAKİN, 2010, s. 308)
Tomas’tan bozma olabilecek sözcük.


Tomaçoğlu Trabzon> Akyazı, Beştaş. Boyabat. (YILMAZ, 2018, s. 35)


TOMAROĞLU Tomar, Ensari Türkmeni oymağı. (ATANIYAZOV, 2005, s. 294)


Tomars, Turan melikesi, Massagetlerin kraliçesi. (GÜLENSOY, 2015, s. 476)


Tomar, Asya’da Türkçe coğrafi ad. (YURTSEVER, 1993, s. 138) Tomar, Kanuni döneminde Kerkük Livasında (SARINAY, 2003, s. 21) ve Tomara, Şiran’ın köyü. (SAYLAN, 2012, s. 31)


Tomaroğlu İkizdere> Güneyce. Boyabat. (YILMAZ, 2018, s. 42)


TOMASOĞLU/ TUMASOĞLU Tumas, Hazar Ötesi Türkmeni oymağı. (CİHAN, 2010, s. 139) Tomaslı, Alevi Türkmeni taifesi. (AKSÜT, 2012, s. 370) Tomaslı, Tahtacı (Alevi, Yörük) Türkmeni. (LEZİNA) Tomaslı, Tahtacı Türkmenlerinin Hacı Emirler ocağına bağlı kolu. (YÖRÜKÂN, 2002, s. 206)


Tomas, 1450’li yıllarda Beğdili boyunun Maraş’ta yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1564) Azerbaycan’da Çay Tumas köyü, Tumaslı dağı, Tumaslı köyü, Tumaslı kışlağı gibi adlar vardır. (HÜSEYNOVA, 2011, s. 68, 75) Tomas, Tonya’nın köyü. Aynı zamanda havarilerden.


Tomasoğlu, 1850 yılı kayıtlarında Rize’nin Bozukkale ile Çayeli’nin Karaağaç köyünde ve 1842 yılı kayıtlarında Pazar’ın Yemişli köyünde yer almışlardı. 1840 yılı Akçabat nüfus defterinde Fakalansa (Demirtaş) köyünde Tomasoğlu yazılıdır.
Tomasoğlu Artvin> Vezirköy. Çamlıhemşin> Boğaziçi. Hemşin> Kantarlı. Trabzon> Boztepe.


TOMBAYOĞLU Dombay, Türkmen oymağı. (EMREN, 2018, s. 19) Tomay, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar kabilesi. (ADİLOĞLU, 2005, s. 217) Dombay, 1700’lü yıllarda zorunlu iskâna tutulan aşiret. (ÇELİKDEMİR, 2001, s. 235)


Tom-bay. Tom, Altay Türklerinden. (ORKUN, 2011, s. 25) Kıpçakça bay: Zengin. (TOPARLI) Tombay: Zengin Tomlar. Tombay, Teoman Bey’den.


Tombayoğlu Pazar> Sivrikale. Vakfıkebir> Köprücek.


TOMBAZOĞLU Tombaz, Kafkaslıların kullandığı bir çeşit kayık. (BİLGE, 2015, s. 628) Kafkasya ile bağlantılı sülale.


Tombazoğlu Trabzon> Kavala. Giresun (EMECEN, 2015); Boyabat. (YILMAZ, 2018, s. 42)


TOMBULOĞLU/ TONBULOĞLU Tombul, Türkmen aşireti. (UÇAKCI, 2013, s. 56) Tonbul, 1450’li yıllarda Bozok sancağında Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2207)
Tombuloğlu/Tonbuloğlu Akçaabat> Mersin, Kirazlık, Yeşiltepe. Hayrat> Balaban, Dağönü, Göksel. Şiran> Sarıca. Tonya> Biçinlik. Trabzon> Kavala.


TOMLALIOĞLU Tomlanlı, eski kayıtlarda Malatya sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 729)
Tomla, Bayburt’un köyü. (ÖZGER, 2007, s. 354)
Tomlalıoğlu Bayburt> Zahit.
Tomlacıklıoğlu Bayburt> Oruçbeyli.
Tomlacık, Bayburt’ta yerleşim yeri. (KÖKSAL, 2011, s. 23)


TOMRUKOĞLU Tomuk, zorunlu iskânlarda adı geçen Türkmen aşireti. (BAYAR, 1994, s. 99)
Tomruk, Kastamonu’da (TMYK, 1946, s. 1228) ve 1450’li yıllarda Dulkadırlu sancağında Eymür Türkmeni yerleşim yeri.
Tomrukoğlu Çarşıbaşı> Gülbahçe, Salova. Hayrat> Onur.
TONGUNOĞLU Türkçe ongun: Totem. (RASONYI, s. 22, 1993) Ongun: Bayrak, arma. (ÇAĞBAYIR)
Tongunoğlu Şiran> Karaca.


TONİKOĞLU Tonik, Tolun oğlu Ahmet Bey ve halefleri devrinde şurtalık yapan Musa’nın babasının adı idi. (şurta: Önde gidip düşmanla savaşan asker)


Tonik, Kalkandere ilçesinin köyü. Tornik, Yanya sancağında (Balkanlar) yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 150) Tornik, 1878 salnamesinde Tirebolu köyü.


Tonikoğlu Şalpazarı> Sütpınar. Ordu. (GÜNAYDIN, 2011)


TONOĞLU Ton, Altay Türkleri boyu. (ORKUN, 2011, s. 24) Tonlu, Avcı Türkmen boyunun oymağı. (ATEŞ, 2010, s. 29) Ton-Eli, 1500’lü yıllarda Gence-Karabağ Eyaletinde Türkmen oymağı. (NECEFLİ, 2010, s. 10)


Eski Türkçe tön> ton: Tepe. (GEYBULLAYEV, 2009, s. 33)


Tongiloğlu Şalpazarı> Kabasakal.


Ton-gil. Kıpçaklar –gili eki kullanır. (MALACILI, 2002, s. 265)
Tonkazoğlu Beşikdüzü> Ağaçlı, Beşikdüzü, Bozlu. Giresun. (EMECEN, 2015)


Tonkoğlu Şalpazarı> Kabasakal.


Ton-k. Türkçe –k küçültme ekidir. Az Türkmen (mecaz).
Tonuloğlu Düzköy> Orta.


Ton-ul: Tonoğlu, Türkmenoğlu. Çok Türkçe ağızlarda ul: Oğul.


TONYALIOĞLU Çeşitli nedenlerden dolayı Tonya’dan göç etmek zorunda kalan aileler.
Tonyalıoğlu Akçaabat> Derecik. Ardeşen> Eskiarmutluk. Bayburt> Kitre. Borçka> İbrikli. Çamlıhemşin> Kaleköy. Çayeli> Aşıklar, Çilingir. Rize> Atmeydanı. Sürmene> Petekli. Şalpazarı> Geyikli. Torul> Aksüt. Budak. Trabzon> Akyazı, Bahçecik, Çukurçayır, Esentepe, Gölçayır, Hızırbey, İnönü.


TOPALİSMAİLOĞLU Topalismail, 1700’lü yıllarda zorunlu iskâna tutulan aşiret. (ÇELİKDEMİR, 2001, s. 126)


Topalismailoğlu Bayburt> Güder.


TOPALOĞLU Topallu, 1450’li yıllarda Sivas ve Maraş sancaklarında Varsak Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2209) Topaloğlu, Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 731) Topal, Kırım Türklerinden. (LEZİNA)


Bulgaristan’da Türkçe adlardan ve Türklerle meskûn Topallar yeri. (ACAROĞLU, 1988)


Topaloğlu Akçaabat> Adacık, Akdamar, Arpacılı, Darıca, Dörtyol, Kavaklı, Mersin, Ortaalan, Salacık, Tütüncüler, Yıldızlı. Araklı> Kayacık, Köprüüstü, Sularbaşı, Taşgeçit, Yiğitözü. Ardanuç> Bulanık, Cevizli, Gökçe, Kızılcık, Naldöken. Ardeşen> Duygulu, Köprüköy. Arhavi> Cumhuriyet, Musazade, Üçırmak, Yolgeçen. Arsin> Çiçekli, Harmanlı. Artvin> Çarşı, Fıstıklı, Şehitlik, Y. Maden. Aydıntepe. Bayburt> Çamlıkoz, Çerçi, Gençosman, Helva, Karaçayır, Konursu, Masat, Ozansu, Soğukgöze, Şingah, Tomlacık, Veysel, Yeniköy, Zahit. Beşikdüzü> Anbarlı, Türkelli. Borçka> Çaylı, Çifteköprü. Çamlıhemşin> A. Çamlıca, Kaplıca, Y. Çamlıca. Çarşıbaşı> Küçükköy. Çayeli> Aşıklar, Beşikçiler, Buzlupınar, Çeşmeli, Gürgenli, Karaağaç, Yıldızeli. Çaykara> Derindere, Kabataş, Şahinkaya, Ulucami. Demirözü> Çiftetaş, Demirözü, Pınarcık, Serenli. Dernekpazarı> Çayırbaşı, Taşçılar. Düzköy> Aykut, Çal, Gökçeler, Yeni. Fındıklı> Aksu, Aslandere. Güneysu> Gürgen. Gümüşhane> Akgedik, Aktaş, Çamlı, Demirkaynak, Geçit, Hacıemin, Kazantaş, Kurtoğlu, Örenler, Özcan, Süleymaniye. Hayrat> Balaban, Dereyurt, Pazarönü, Yayvanoba. Hemşin> Bahar. Hopa> Balıkköy, Cumhuriyet, Çamlı, Hendek, Koyuncular, Köprücü, Sundura, Üçkardeş. İkizdere> Çataltepe, Gölyayla, Tozköy. İspir> Devedağı, Kırık, Leylek, Numanpaşa, Petekli, Sırakonak, Yeşilyurt. Kelkit> A. Özlüce, Başpınar, Belenli, Dereyüzü, Gödül, Gümüşgöze, Özen, Söğütlü, Sökmen, Ünlüpınar. Köse> Kabaktepe, Kayadibi, Övünce. Kürtün> Demirciler, Gündoğdu. Maçka> Akmescit, Armağan, Hamsiköy, Sındıra, Yeşilyurt, Yukarıköy. Murgul> A. Küre, Başköy. Of> Ağaçseven, Eskipazar, Fındıkoba, Gürpınar. Pazar> Başköy, Darılı, Elmalık, Suçatı. Pazaryolu> Çiftepınar, Gülçimen, Hacılar, Sadaka. Rize> Camidağı, Çamlıbel, Dağsu, Değirmendere, Dörtyol, Gülbahar, Kale, Kaplıca, Pazarköy, Söğütlü, Sütlüce, Yemişlik, Yolveren. Şalpazarı> Ağırtaş, Geyikli, Karakaya, Simenli, Üzümözü. Şavşat> Çoraklı, Ilıca, Meşeli, Pınarlı, Tepeköy, Yeniköy. Tonya> Biçinlik, Karasu, Sağrı. Torul> Alınyayla, Harmancık, İlecik. Trabzon> Çarşı, Çimenli, Çömlekçi, Dolaylı, Erdoğdu, Gazipaşa, Gülbaharhatun, Kavala, Pazarkapı, Yalı, Yalıncak. Vakfıkebir> Çarşı, Güney, Güneysu, Körez, Mısırlı, Ortaköy, Rıdvanlı, Tarlacık, Yalıköy. Yusufeli> Altıparmak, Balalan, Balcılı, Çeltikdüzü, Çıralı, Evren, Ormandibi, Yaylalar, Yüksekoba.


Topal ile bağlantılı sülaleler:


Topalahmetoğlu Trabzon> Gazipaşa, İskenderpaşa.


Topalalioğlu Bayburt> Şingah. Hemşin> Bahar. Trabzon> Çömlekçi, İskenderpaşa.


Topaldedeoğlu Şavşat> Savaş.


Topalelifoğlu Bayburt> Mutlu.


Topalfeyizoğlu Hopa> Çimenli.


Topalhasanoğlu Artvin> Ortaköy. Beşikdüzü> Kalegüney, Şahmelik, Yenicami. Fındıklı> Sümer. Güneysu> Adacami. Yusufeli> Çıralı.


Topalhacıoğlu Bayburt> Yedigöze.


Topalhocaoğlu Artvin> Y. Maden. Gümüşhane> Bağlarbaşı, Eskibağlar.
Topalhüseyinoğlu Bayburt> Güder. Trabzon> Boztepe.
Topallazoğlu Bayburt> Şingah.
Topalmollaoğlu Bayburt> Saraycık.
Topalmustafaoğlu Bayburt> Veysel, Zahit. Yusufeli> Taşkıran.


Topalnebioğlu Bayburt> Sakızlı.


Topalosmanoğlu Aydıntepe> Gümüşdamla. İkizdere> Çiçekli. Trabzon> İnönü. Vakfıkebir> Rıdvanlı.


Topalresuloğlu Araklı> Pervane.


Topalsalihoğlu Akdaş, Keskin.
Topalşerifoğlu Yusufeli> Çıralı.


Topaltursunoğlu Gümüşhane> Çamlı.
Topalvelioğlu Demirözü> Gökçedere.


Topalyusufoğlu Ardanuç> Tütünlü.


TOPÇUOĞLU Topcu, eski kayıtlarda Paşa, Maraş, Silistre ve Niğbolu sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 731) Topculu, 1450’li yıllarda Niğde’de Beğdili Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2207) Topcu, zorunlu iskânlarda adı geçen Yörük aşireti. (BAYAR, 1994, s. 99)


Topçu ocağı: Kapıkulu ocaklarının yaya kısmından olup top dökmek ve top kullanmak üzere iki kısımdan mürekkepti. (SERTOĞLU, 1986, s. 341)


Topculu, 1450’li yıllarda Saruhan sancağında Karkın Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 281) Topçuoğlu, Erzurum’un mahallesi. (ÖZGER, 2006, s. 260)


Topçuoğlu Akçaabat> Derecik, Kirazlık, Yeşilyurt. Araklı> Erenler. Ardanuç> Adakale. Ardeşen> Seslikaya. Artvin> Erenler, Kalburlu, Orta. Aydıntepe> Çayırköprü. Bayburt> Kop, Ozansu, Şingah, Taşçılar. Borçka> Aralık. Çayeli> Yeşiltepe. Çaykara> Koldere, Uzungöl. Düzköy> Çal, Yeni. Gümüşhane> Dölek, Eskibağlar, Kocayokuş. Güneysu> İslahiye, Selamet, Ulucami, Yeşiltepe. Hopa> Sugören, Sundura. İkizdere> Gölyayla. Kelkit> Bindal, Cumhuriyet, Kızılca. Maçka> Çağlayan, Güzelyayla, Sevinç. Of> Cumapazarı, Cumhuriyet, Çamlı, Kiraz, Yazlık. Pazar> Başköy, Cumhuriyet, Elmalık, Kocaköprü, Soğuksu, Suçatı. Pazaryolu> Alçılı, Konakyeri. Rize> Elmalı, Hayrat, İslampaşa, Kambursırt, Kavaklı, Küçükçayır, Muradiye, Ortapazar, Pekmezli. Sürmene> Çamburnu. Şavşat> Veliköy, Yavuzköy. Şiran> Ericek. Trabzon> Çağlayan, Çarşı, Çömlekçi, Çukurçayır, Gölçayır, Gürbulak, İnönü, İskenderpaşa, Ortahisar, Yalı. Vakfıkebir> Soğuksu. Yusufeli> Çağlayan, Demirdöven, Esendal, Kılıçkaya, Pamukçular, Yağcılar, Yamaçüstü.


Topçumustafaoğlu Trabzon> Pazarkapı.


TOPKARAOĞLU Topkaraoğlu, Türkmeni oymağı. (EMREN, 2018, s. 18)
Topkaraoğlu Araklı> Kaymaklı, Yassıkaya. Kürtün> Cayra, Kızılcatam. Şalpazarı> Üzümözü. Trabzon> Gazipaşa, Gülbaharhatun. Vakfıkebir> Aydoğdu, Mısırlı.


TOPOĞLU/ TOPLUOĞLU Top, Bedir Yörüklerinden. (EGAWA, 2007, s. 62) Toplar, Türkmen oymağı. (ATANIYAZOV, 2005, s. 291)
Top: Demir veya taş gülle atan bütün ağır, ateşli silahlara verilen isim. (SERTOĞLU, 1986, s. 340) Tatarca top: Grup, kalabalık. (KENESBAYOĞLU)


Toplu, Kırım’da eski Türk yerleşim yeri. (KARAÖRS,1993, s. 693) Tob, 1500’lü yıllarda Bitlis’te (YILMAZ, 2010, s. 32) ve Toplar, Rumeli’de yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 387)


Topoğlu/ Topluoğlu Bayburt> Adabaşı, Alapelit. Çaykara> Karaçam. Kelkit> Mahmatlı. Trabzon> Pazarkapı. Yusufeli> Bostancı, Erenköy.
Topbaşoğlu Akçaabat> Doğanköy.


Toposmanoğlu Bayburt> Kitre, Zahit. İkizdere> Güneyce, Rüzgarlı. İyidere> Sarayköy. Rize> Balıkçılar, Hamidiye, Küçükçayır.


Topsakaloğlu Akçaabat> Çolaklı, Orta, Pulathane, Yeni. Bayburt> Salkımsu.


Topsakal, Karay Türklerinde soy ad. (DOĞRUER, 2007, s. 58)
Topsalihoğlu Bayburt> Şingah.


TOPUKOĞLU Tobulu, 1500’lü yıllarda Gence-Karabağ Eyaletinde Türkmen oymağı. (NECEFLİ, 2010, s. 11)


Tobuk, Kuman şahıs adı ve Kuman asıllı Rumen asilzadesi. (RASONYI, 2006, s. 513)


Topuklu, Asya’da Türkçe coğrafi ad. (YURTSEVER, 1993, s. 138)


Topukoğlu Derepazarı> Çukurlu.


TOPUZOĞLU Topuz, Teke Türkmeni kolu. (LEZİNA) Topuz, Hazar-Ötesi Türkmen oymağı. (SÜMER, Oğuzlar, şema L. III) Topuz, eski kayıtlarda Sığla, Vize, Paşa ve Harput sancaklarında Göçebe Ekradi Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 731) Topuzlar, Rumeli’de Yörük cemaati. (AYHAN, 2013, s. 504)
Kıpçakça topuz: Gürz, topuz. (TOPARLI)


Topuzlar, Paşa sancağında, Dimetoka, Kırcaali (Bulgaristan);Silistre, İstimye’de (Rumeli) ile Varna’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 114, 157, 239, 262, 429) Topuz, 1500’lü yıllarda Gagauzya’da mahalle. (CEBECİ, 2008, s. 119) Topuzlar, 1450’li yıllarda Biga sancağında Kınık Türkmeni köyü. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1282)


Topuzoğlu Araklı> Çukurçayır, Ortaköy, Yalıboyu. Arsin> Kuzguncuk. Artvin> Sarıbudak. Bayburt> A. Çımağıl, Çayırözü. Çayeli> Büyükköy. Düzköy> Aykut. Gümüşhane> Dumanlı. Güneysu> Selamet. İkizdere> Merkez. Kelkit> Aksöğüt, Küçükcami. Kürtün> Demirciler. Of> Ağaçseven. Pazaryolu> Kozlu. Rize> Uzunköy. Trabzon> Çarşı, Çimenli. Vakfıkebir> Güney, Güneysu. Yusufeli> Altıparmak, Dokumacılar.


Topuzalioğlu Çaykara> Koldere.


TORAMANOĞLU Toraman, Ordu ve Maraş sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 732) Toraman, 1450’li yıllarda Bozok sancağında çok yaygın Salur Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2210) Toraman, 1500’lü yıllarda Maraş livasında Karamanlu Türkmeni taifesi. (SAKİN, 2010, s. 308)


Toraman, Akhun kağanı. (GÜLENSOY, 2015, s. 476) Toraman: Gelişmiş, şişman. (EYUBOĞLU, 1995)
Toraman, 1450’li yıllarda Saruhan (ÇİÇEK, 2011, s. 312);Samsun (YOLALICI, 1998, s. 17) ve 1500’lü yıllarda Karaman vilayetinde yerleşim yeri. (GÜMÜŞÇÜ, 2001, s. 62) Toramanlı, Selanik’te köy. (AYHAN, 2013, s. 477)


Toramanoğlu Ardanuç> Kutlu. Arhavi> Kemerköprü, Kireçlik, Y. Şahinler. Borçka> Düzköy, Çifteköprü, Kale, Yeniyol. Hopa> Yeşilköy. Kürtün> Demirciler. Pazaryolu> Akbulut, Burçaklı, Kozlu. Trabzon> Yalı. Yusufeli> Kılıçkaya, Morkaya, Ormandibi, Yüksekoba.


TORLAKOĞLU Torlak, Kazak boyu. (LEZİNA) Torlak, Niğbolu ve Bolu sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 732) Torlak Döğen, 1450’li yıllarda Adana sancağında Yüreğir Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2211)
Torlaklar, Osmanlıda bir Türkmen tarikatı topluluğu. (WERNER, 2014, s. 264) Torlak Kemal, idam edilen Şeyh Bedrettin’in sağ kolu.


Torlak, Türkçeden ve Türklerden Bulgarcaya geçen kelime olup Kuzeybatı Bulgaristan'ın dağlık bölgelerinden olan köylülere verilen addı. (BELLETEN, sayı 211, 1990, s. 560) Torlak, Bektaşi tabiri. (PAKALIN, c. III s. 521) Torlak, Gagauz Türklerinde lakap. (MANOV, 2001, s. 205) Çağatayca torlak: Genç, delikanlı. (KUNOS, 1902, s. 194) Kıpçakça torlak: Hor tutulan, garip. (TOPARLI) Türkçe torlak: Derviş. (GÜLENSOY, 2007) DLT’te turlak: İnsanın ihtiyarlayışında zayıflığı.


Torlak, Tuna, İstimye (Rumeli) ve Makedonya’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 227, 239, 451)


Torlakoğlu Akçaabat> Ambarcık, Çamlıca. Araklı> Çamlıtepe, Yüceyurt. Aydıntepe> Sorkunlu. Bayburt> A. Çımağıl, Kurugüney. Çaykara> Demirkapı. Derepazarı> Fıçıcılar. Fındıklı> Sümer. Gümüşhane> Kaletaş, Söğütağıl. Kalkandere> Ormanlı. Rize> Taşlıdere, Yenikale. Sürmene> Balıklı. Yomra> Çamlıca.


TORLUOĞLU Osman-lı gibi Türkçe –lu yapım eki almış sözcük. Toroğlu, Türkmen obalarından. (SÜMER, Oğuzlar, s. 335) Toroğlu, Tarsus ve Maraş sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 160, 740)


Toroğlu Gagauz Türklerinde soy ad. (MANOV, 2001, s. 211) Orhun Anıtlarında tor-: Açlıktan zayıf ve bitap düşmek. (TEKİN, 2003, s. 111)
Tor, Bitlis’te sancağında yerleşim yeri. (KILIÇ, 1989, s. 316)


Torluoğlu Çayeli> Derecik. Trabzon> Gürbulak. Vakfıkebir> Çavuşlu. Yomra> Özdil.


Toralioğlu Rize> Müderrisler.


TORNUOĞLU/ TORNİOĞLU/ TORNOOĞLU (Bk. Torunoğlu)


TOROKLUOĞLU Toroklu, 1500’lü yıllarda Dokuz Türkmenlerinin kolu. (ATEŞ, 2010, s. 34)


Torokluoğlu Gümüşhane> Aktutan.


TOROSOĞLU Toros, Kafkas Albanya’sının eski halkı. (GEYBULLAYEV, 2009, s. 31) (Bk. Hapeloğlu)
“Toros, Rumca boğa anlamına gelen bu isim maalesef cahillik yüzünden birçok Türklerce öz ve has isim olarak alınmış ve bu isimde birçok hükmü şahsiyetler kurulmuştur.” (ATALAY, 1339, s. 38)


Toros, Tırhala sancağında (AYHAN, 2013, s. 106) veBulgaristan’da Türk yerleşim yeri. (ÇAVUŞ, 1990, s. 171) Toros dağlarının bir diğer adı da BOĞA’dır. (YALMAN, 1977, c. I s. 167) Toros dağlarının Ermenicesi Davros’tur.


Çayeli’ndeki Torosoğullarının her biri Ermeni çetelerine karşı onca şehit vermişlerdir.
Torosoğlu Çayeli> Çeşmeli, Madenli, Maltepe. Demirözü> Gökçedere.


TORTUMOĞLU/ TORTUMLUOĞLU Arhavi> Y. Şahinler. Artvin> Salkımlı. Bayburt> Ağören. Gümüşhane> Bağlarbaşı. İspir> A. Özbağ. Yusufeli> Alanbaşı, Avcılar, Yamaçüstü, Yokuşlu.


TORUKOĞLU Toruk, 1500’lü yıllarda Maraş sancağında Türkmen oymağı. (YİNANÇ, 1988, s. 374) Toruk, 1600’lü yıllarda adı değişik sebeplerle kayıtlara geçen Türkmen oymağı. (REFİK, 1930, s. 86)


Eski Uygur Türklerinde toruk: Güçsüz, zayıf. (CAFEROĞLU, 2011, s. 247)


Torug, 1450’li yıllarda Karaman vilayetinde Salur Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1167)


Torukoğlu Yusufeli> Demirkent.


TORULLUOĞLU Antik kavimlerle bağlanılı olup, Ermenice ve Rumca anlamı yoktur. (UMAR, 1999, s. 222)


Torullu, Reyhanlı Türkmeni oymağı. (LEZİNA)


Artvin> Orta. Düzköy> Büyük. Kelkit> Söğütlü. Şiran> Ardıçlı, Arıtaş, Çanakçı, Konaklı.


TORUNOĞLU/ TORNUOĞLU/ TORNİOĞLU Torun, eski kayıtlarda Aksaray, Kırşehir, Kayseri, Konya, Maraş, Danışmendli ve Bozok sancaklarında konar-göçer Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 733) Torun, Avşar Türkmeni. (LEZİNA) Torun, Reyhanlı Türkmenlerinin bir kolu. (EFE, 2012, s. 132) Torun, zorunlu iskânlarda adı geçen Türkmen aşireti. (BAYAR, 1994, s. 99) Torunlu, Anadolu'da eşkıyalık olaylarına karışan Reyhanlu Türkmen oymağı. (BELLETEN, sayı 211, 1990, s. 976) Torunlar, Rakka’ya sürülen aşiret. (UÇAKCI, Üçoklar, s. 285)
“Torun kelimesi, Türkmenler arasında bir nevi asalet, cemaat içinde itibarlı, nüfuzlubir zümreyi ifade eder.” (GÜNDÜZ, 2006, s. 194)


Torunlar adı zade, soylu anlamındadır. (UÇAKCI, Bozoklar, s. 318) Osmanlıda Beyliğin irsi olarak intikal ettiği boylarda, bey ailesinin yanı sıra bir torun grubunun mevcudiyeti görülür. (ORHONLU, 1987, s. 15) Torun, Abbasoğulları döneminde Bağdat’ta bir Türk beyi. (EYUBOĞLU, 1995) Torun, tarihi Türk kişi adı. (ATALAY, 1936) Moğolca torni: Kendi ayakları üzerine durabilmek. (LESSING)


Torun, Bitlis’te sancağında (KILIÇ, 1989, s. 317) ve Torunlu, 1450’li yıllarda Sivas sancağında Kızık Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1447)


Torunoğlu/ Tornuoğlu Ardanuç> Harmanlı, Karlı, Sakarya, Tepedüzü. Arhavi> Başköy, Boyuncuk, Derecik, Dereüstü, Dikyamaç, Güneşli, Kavak, Soğucak, Yıldızlı. Artvin> Beşağıl, Orta, Oruçlu. Bayburt> Gökçeli, Yoncalı. Demirözü> Beşpınar. Hopa> Ortahopa, Sundura. İspir> Araköy, Karakarmış. Kelkit> Bezendi. Köse> Yuvacık. Pazaryolu> Akbulut. Şavşat> Çoraklı, Kayadibi, Meşeli, Pınarlı, Veliköy. Şiran> Çevrepınar. Torul> İnkılap. Trabzon> Pazarkapı. Yusufeli> Çeltikdüzü, Narlık, Yağcılar.


Torunağaoğlu Ardanuç> Tepedüzü. Şavşat> Armutlu.


Torunsosluoğlu Bayburt> Kaleardı.


TOSİOĞLU Nahcıvan Türkçesinde tosı: Kısa boylu. (GULİYEV, 2010)


Tosi Paşa, Erzurum Salnamelerinde Kars’ın mahallesi. (SAĞLAM, 2011, s. 64) Tosik, Erzurum’da yerleşim yeri. (ÖZGER, 2006, s. 265)


Tosioğlu Ardanuç> Bereket, Müezzinler. Artvin> Dere. Şavşat> Yavuzköy. Yusufeli> Cevizlik, Evren, Kılıçkaya, Morkaya.


TOSOĞLU Tos, Türkmen oymağı. (UÇAKCI, 2013, s. 446) Tos, eski kayıtlarda Maraş ve Kırşehir sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 741)


Çağatay Türkçesinde tos: Aile, soy. (ERBAY, 2008)


Tosoğlu, 1500’lü yıllarda Kayseri’de yerleşim yeri. (İNBAŞI, 1992, s. 49)


Tosoğlu Borçka> Arkaköy. Trabzon> Yalı.
TOSPATLIOĞLU Türkçe –li yapım eki almış sözcük. Tospat, Trabzon’un eski mahallesi. Tospatlar, Niğbolu’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 448) Gelinen yer.


Tospatlıoğlu Of> Sivrice. Sürmene> Oylum. Trabzon> Boztepe.


TOSUNOĞLU/ TOSUMOĞLU Tosun, Gelibolu sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 734) Tosun, 1450’li yıllarda Afyon sancağında Karkın Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2212) Tosunlar, büyük Yörük obalarından. (İLBEY, 2010, s. 239) Tosun, 1690’lı yıllarda zorunlu iskânlar sırasında adı geçen Türkmen oymağı. (ORHONLU, 1987, s. 66)


Tosun, tarihi Türk kişi adlarından ve Eski Türkçe tosun: Asil, necip. (ATALAY, 1936)


Yazılıştan kaynaklanan hatadan dolayı Tosum olarak kayıtlara geçtiği de olmuştur.


Tosun, 1450’li yıllarda Konya sancağında Büğdüz Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 165)
Tosumoğlu/ Tosunoğlu Akçaabat> Acısu, Derecik, Eskiköy, Fındıklı, Kuruçam, Sertkaya, Yıldızlı. Araklı> Erikli. Ardanuç> Geçitli, Tütünlü. Arhavi> Dülgerli, Kale, Kestanealan, Yemişlik. Arsin> Özlü. Artvin> Ortaköy. Bayburt> Alçakuzu, Danişment, Polatlı, Zahit. Beşikdüzü> Bayırköy. Çarşıbaşı> Büyükdere, Fener, Kaleköy, Salova. Çaykara> Arpaözü, Yeşilalan. Düzköy> Gürgendağ. Fındıklı> Derbent, Meyvalı, Sümer. Gümüşhane> Yağlıdere. Hopa> Çimenli, Hendek, Yoldere. İkizdere> Ihlamur. İspir> Yeşilyurt. Kalkandere> Adalar. Kelkit> Gümüşgöze. Maçka> Üçgedik. Of> Kıyıcık, Yazlık. Pazaryolu> Kumaşkaya. Şiran> Bahçeli. Tonya> Sayraç. Trabzon> Akyazı, Geçit, Gülbaharhatun, İskenderpaşa, Karlık, Pazarkapı, Toklu. Vakfıkebir> Deregözü, İlyaslı, Yalıköy. Yomra> Çınarlı, Şanlı. Yusufeli> Kınalıçam.
Tosunmehmetoğlu Bayburt> A. Çımağıl.


TOTOĞLU Kıpçak kökenli Malkar Türklerinde tot: Pas, paslı. (TAVKUL, 2000) Kazakça tot: Pas. (KENESBAYOĞLU) Tot, Tut’tan. (Bk. Tutoğlu) Osmalıca Tut> Tot okunabilir.
Totoğlu Of> Bayırca, Darılı.


TOTOŞOĞLU Totoşgil, 1595’te Posof sülalelerinden. (BEKADZE, 2014, s. 100) Kıpçaklar –gili eki kullanır. (MALACILI, 2002, s. 265)


Totoşoğlu İspir> Çamlıkaya.


TOYGUNOĞLU Toygun, Türk tarihi şahsiyetlerinden. (SÜMER, Şahıs Adları, s. 52) Türkçe toygun: Genç. (GÜLENSOY, 2007) Osmanlıda toygun: Ak doğan, çakır doğan. (ÇAĞBAYIR)


Toygunoğlu Şiran> Gökçeler, Karaköy, Karaşeyh. Torul> Dedeli, İnkılap.


TOYMAZOĞLU Toymaz, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar boyu. (ADİLOĞLU, 2005, s. 217) Toymas, Türk kabilesi. (LEZİNA)
Toymaz, Karay Türklerinde soy ad. (ALTINKAYNAK, 2006, s. 137)


Toymazoğlu Torul> Atalar.


TOYOĞLU/ TOYLUOĞLU Toylu, 1450’li yıllarda Karaman’da Kayı Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2215) Toyoğlu, 1500’lü yıllarda Maraş sancağında Yörük taifesi. (SAKİN, 2010, s. 309)


Toy, Timur’un komutanı ve Cuci’nin torunu. (GÜLENSOY, 2015, s. 478) Toy, Gagauz Türklerinde soy ad. (MANOV, 2001, s. 211) Eski Uygurca toy: Bayram ziyafeti. (CAFEROĞLU, 2011) Toylu: Sert. (ÇAĞBAYIR)


Toy, Paşa sancağında (Rumeli) (s. 114);Toyköy, Bulgaristan vilayetinde (AYHAN, 2013, s. 136);Toylu, 1500’lü yıllarda Maraş’ta (YİNANÇ, 1988, s. 67);Toylar, 1500’lü yıllarda Çankırı’da (AÇIKGÖZ, 2004, s. 147) ve 1450’li yıllarda Sivas sancağında Bayad Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2102)


Toyoğlu/Toyluoğlu Ardanuç> Tütünlü. Yusufeli> Çevreli. Yalvaç. (SAAT, 2014) Boyabat. (YILMAZ, 2018, s. 42)


TOZAKOĞLU Tozak, 1450’li yıllarda Tarsus sancağında Bayındır Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2216)


Tozak: Toz çıkaran. (ÇAĞBAYIR) Kıpçakça tozak: Cehennem. (TOPARLI)


Tozakoğlu Yusufeli> Altıparmak, Balcılı.


TOZKOPARANOĞLU Tozkoparanlar, Çoman (Kuman) oğullarındandır. (AKSÜT, 2013, s. 102)


“Safevi devletinin kurucusu Şahismail, emirlerine verdiği Türkçe adlar arasında Tozkoparan da bulunmakta idi. (s. 236) Şah İsmail, komutanı Kaçar hanedanından Piri Beğ’e başarılarından dolayı Tozkoparan lakabını vermişti.” (SÜMER, Safevi Devleti, s. 54)


Tozkoparan, yiğitlere ve cesaretlilere verilen unvan. (GÜNDÜZ, 2013, s. 66)


Tozkoparanoğlu Demirözü> Çatalçeşme. Dernekpazarı> Taşçılar. İkizdere> Ayvalık, Ihlamur. Torul> Gülaçar, Yalınkavak. Yusufeli> Demirkent.
Tozatanoğlu İspir> Merkez.


TOZLUOĞLU Tozlu, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2216)
Tozlu, Abdallara bağlı ocak. (AKSÜT, 2012, s. 100)


Eski Türkçe toz: Kayın ağacı. (GABAİN, 1988) Kıpçakça toz: Yaylara sarılan ağaç kabuğu. (TOPARLI)


Tozluoğlu, Dobruca’da yerleşim yeri. (BÜYÜKBAŞ, 2006, s. 129)


Tozluoğlu/ Tozoğlu Hayrat> Topaklı. Kürtün> Araköy, A. Karadere.


TÖNGELOĞLU “Döngel”den. Döngelli, 1450’li yıllarda Maraş sancağında yaygın Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 691)


Töngeloğlu Şalpazarı> Gökçeköy. Boyabat. (YILMAZ, 2018, s. 42)


TRABOLOĞLU/ TRANBOLOĞLU Tirebolu’dan.


Traboloğlu/ Tranboloğlu Şalpazarı> Güdün. Vakfıkebir> Köprücek.


TRABZONLUOĞLU Arhavi> A. Hacılar, Kale. Rize> Bağdatlı, Kaplıca, Yeniköy.


TRAKUŞOĞLU Kökü, trak olan sözcük. Kıpçak dil grubunda -uş eki, -mek, -mak anlamındadır. Traklar, antik çağda Trakya’da yaşamış kavim. Trakya adı bu kavimden gelir.


Tirak, Peçenek reislerinden Kilterin’in oğlu. (HÜSEYİN NAMIK, 1933, s. 19) Tırak, Türk kişi adı. (ATALAY, 1936)


Trakuşoğlu Hopa> Kuledibi, Sugören.


TRAMBULOĞLU Tram-bul: Tramoğlu. Türkçe ul: Oğul. Tıram, Kafkas kabilesi. (BERKOK, 1958, s. 139) Tram, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar Türklerinde bir boy. (ADİLOĞLU, 2005, s. 217) Eski


Trambuloğlu Vakfıkebir> Köprücek


TRAMPETOĞLU Tram-pet. Tıram, Kafkas kabilesi. (BERKOK, 1958, s. 139) Tram, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar Türklerinde bir boy. (ADİLOĞLU, 2005, s. 217) Eski Türkçe –et eki çoğul edatıdır. Trampet: Tramlar, Kıpçaklar.


Trampetoğlu Artvin> A. Maden.


TRAŞOĞLU (Bk. Tiraşoğlu)


TRAVACIOĞLU (Bk. Tiravaçoğlu)


TRUKOĞLU Turuklar, en eski Türklerden. (ZEKİYEV, 2007, s. 50) Turuklu, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2233)
Orhun-Yenisey Anıtlarında turuk: Zayıf. (ORKUN, 1994, s. 870)


Trukoğlu Hayrat> Dağönü.


TRUKOĞLU Turuklar, en eski Türklerden. (ZEKİYEV, 2007, s. 50) Turuklu, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2233)


Orhun-Yenisey Anıtlarında turuk: Zayıf. (ORKUN, 1994, s. 870)


Trukoğlu Hayrat> Dağönü.


TUBAKOĞLU Tubak, Tabak’tan.


Tubakoğlu Yusufeli> Kılıçkaya.


TUFANOĞLU Tufanlu, 1450’li yıllarda Ankara sancağında Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2217) Tufanlı, 1693 yılında zorunlu iskânlarda adı geçen İlbeyli Türkmeni taifesi. (ORHONLU, 1987, s. 63)


Tufanoğlu Akçaabat> Acısu, Kemaliye, Pulathane, Sertkaya. Ardanuç> Bereket. Bayburt> Kaleardı. Çaykara> Şekersu. Gümüşhane> Çorak. Yağlıdere. Güneysu> Ortaköy. İspir> Sırakonak. Kalkandere> Çayırlı. Kelkit> Özen. Köprübaşı> Beşköy. Maçka> Üçgedik. Rize> Elmalı, Reşadiye. Sürmene> Çavuşlu. Şavşat> Karaköy, Yaşar. Şiran> Çevrepınar, Kavakpınar. Torul> Tokçam. Trabzon> Yeşilova.


Tufanyazıcıoğlu Trabzon> Fatih, Pazarkapı.


TUĞLUOĞLU Tuğ, Kıpçak kabilesi. (HÜSEYNOVA, 2011, s. 55) Tuğlu, eski kayıtlarda Köstendil, Sivas, Maraş ve Kütahya sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 735) Tuğlu, zorunlu iskânlar sırasında adı geçen Türkmen oymağı. (ORHONLU, 1987, s. 58)


“Göktürkler devrinde Kurt ata inancı dolayısıyla Gök-Türk hakanlık belgesi, altında kurtbaşlı sancak (tuğ) olmuştur.” (KAFESOĞLU, 1984, s. 93)


Eski Türklerde tuğ: Mızrağın ucuna bağlanan bir tutam at kılı. (ÖGEL, 2000, c. VI s. 337)


Tuğlu, Ordu’da köy. (GÜNAYDIN, 2011, s. 19)


Tuğluoğlu Yusufeli> Tekkale.


Tuğlanipoğlu İkizdere> Diktaş.


TUHALOĞLU Turhal, 1500’lü yıllarda Sivas livasında Yörük taifesi. (SAKİN, 2010, s. 311)


Tuhaloğlu Pazar> Irmakköy, Kocaköprü, Sessizdere.


TUHTOĞLU Tuhlu, Eymür Türkmeni oymağı. (LEZİNA)
Tuht, 1500’lü yıllarda Çankırı’da yerleşim yeri. (AÇIKGÖZ, 2004, s. 144) Gelinen yer.
Tuhtoğlu Çaykara> Karaçam, Köknar. Tonya> Kalemli, Kösecik.


TUKUOĞLU Tüklülü, 1526’da Cerid Türkmeni. (ATEŞ, 2010, s. 31)


Tuku, Moğol kişi adı. (TEMİR, 1989, s. 216)


Tukuoğlu Arsin> Yeşilyalı


TULAOĞLU Tulaoğlu, Kıpçaklarla bağlantılı ad. (KIRZIOĞLU, 1992, s. 167) Tula, Teke sancağında ikamet eden Yörük cemaati. (KARACA, 1997, s. 150)


Tula, tarihi Türk kişi adı. (ATALAY, 1936) Tula Buka, Altınordu hanlarından. (ROUX, 2001, s. 406) Tula, Türk, Moğol prens adı. (GÜLENSOY, 2015)


Tula, Asya’da Türkçe coğrafi ad. (YURTSEVER, 1993, s. 139) Tulazeler, Şavşat’ın Pınarlı köyünün mahallesi.


Tulaoğlu İkizdere> Çiçekli. Rize> Sütlüce.


Tulamanganoğlu Arhavi> Cumhuriyet, Musazade.


Tula-mangan. Eski Türk dillerinde manga: Bahadır, savaşçı. (GEYBULLAYEV, 2009, s. 141)


Mangan, Fergana’da kasaba. (AYDIN, 1989) Mangana, bölgede yaygın ad. Lazcada farklı anlamları vardır (mangana) ama sülale lakabı ile örtüşmemektedir.


TULOĞLU Tül, Başkurt uruğu. (TOGAN, 2003, s. 166) Tuloğlu, Bayındır Türkmen boyunun aşireti. (UÇAKCI, Üçoklar, s. 11) Tulu, Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 742)


Tul, Asya’da Türkçe coğrafi ad. (YURTSEVER, 1993, s. 139) Tul, Tebriz civarında Şah İsmail’in saklandığı yeri. (GÜNDÜZ, 2013, s. 40) Tul, Sürmene’nin eski köylerinden.


Tuloğlu Artvin> Y. Maden. Şalpazarı> Kireç.


Tulevaoğlu Kalkandere> Adalar, Çağlayan.


Tul-eva. Ava: Ağa, efendi. (ÇAĞBAYIR) Tulava: Türkmen beyi.


TULUKOĞLU Tuluk, Bayındır boyunun aşireti. (UÇAKCI, Üçoklar, s. 11) Tuluk, Filibe’de Yörük cemaati. (AYHAN, 2013, s. 504) Tulukoğlu, iskânlarda adı geçen Türkmen aşireti. (BAYAR, 1994, s. 113)
Tulukoğlu Bayburt> Zahit.


TULUMCUOĞLU Tulum, Aydın sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 735) Tulumcuoğlu, iskânlarda adı geçen Türkmen aşireti. (BAYAR, 1994, s. 111)


Tulumcuoğlu Derepazarı> Çalışkanlar, Sarıyer. Şalpazarı> Turalıuşağı. Yusufeli> Altıparmak, Bıçakçılar.


TULUNOĞLU/ TOLUNOĞLU Tulun oğulları, Toguz Oguz kavmine mensupturlar ve Tolun, Kuman oymak başkanı. (RASONYI, 1993, s. 160, s. 143)


“Tulunoğulları, Mısır’da devlet kuran ünlü Türk hanedanı. Bu devlet, Türkistan’da bir savaşta esir düşüp Mısır’a götürülen Ahmet Bey tarafından M. 868 yılında kurulmuştur. Suriye ve Musul’a kadar uzanmıştır. 905 yılında Abbasi Halifesi Muktefi’nin kardeşi Muhammed b. Süleyman tarafından ortadan kaldırılmıştır. Ahmet beyin babasının adı Tolun’dur.” (Türk Dünyası El Kitabı, c. I, s. 239)


Tolan/ Tolun Kuman şahıs adlarından olup “dolunay” anlamındadır. (RASONYI, 1983, s. 108) Tolun, Kıpçak beyi. (GÜLENSOY, 2015, s. 475) Tulun-Çerbi, Cengiz Han’ın meşhur binbaşısı. (BARTHOLD, 2017, s. 443) DLT’te tolun: Ayın ondördü. Uygurca tulun: Dolun (ay). Osmanlı döneminde ünlü pehlivan Tulunoğlu Ahmet Ali Ardeşenli idi.


Tulunoğlu Ardeşen> Bayırcık. İkizdere> Yeşilyurt.


TULUOĞLU Tulu, Türkmen oymağı. (BEYOĞLU, 2000, s. 186) Tulular, eski kayıtlarda Ordu, Paşa ve Sivas sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 735) Tulu, 1450’li yıllarda Haleb sancağında Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2217) Tululu, 1690’lı yıllarda zorunlu iskâna tabi tutulan İl-
Beyli oymağı. (ORHONLU, 1963, s. 64)


Tulu kağan, Batı Göktürk devletinin genç ve güçlü kağanı, (c. I s. 133) Tulu, Mısır’daki Türk Memluk kaynaklarında “sancak sahibi” demektir. (ÖGEL, 2000, c. VI, s. 77)


Tulu Temür, Türkçe ad olup 1341’de adı geçen emirlerden. (SÜMER, Şahıs Adları, s. 396)
Tulu, 1500’lü yıllarda Bitlis’te yerleşim yeri. (YILMAZ, 2010, s. 30)
Tuluoğlu Artvin> Ortaköy. Kürtün> Y. Uluköy.


TULUPOĞLU Tulub, Karay Türklerinde soy ad. (ALTINKAYNAK, 2006, s. 137)


EAT tulup: Yığın. (ÇAĞBAYIR)


Tulupoğlu Çarşıbaşı> Merkez. Yusufeli> Taşkıran.


TUMANOĞLU Tuman, Kıpçak boyu. (KIRZIOĞLU, 1976, s. 149) Tuman, Tatar kabilesi. (AYHAN, 2013, s. 160) Tumanlar, Dağıstan halklarından. (EREL, 1961, s. 15) Tuman, eski kayıtlarda Maraş, Aksaray, Rakka, Canik, Ordu, Erzurum, Kars, Ahıska, Kütahya, Niğde ve Kırşehir sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 735)


“Toman, duman anlamında olup, Kuman/ Kıpçak adıdır.” (RASONYI, 2006, s. 251) Kıpçakça tuman: Duman. (KOCAPİNAR, 2014, s. 257) Kafkas Kıpçakçasındatuman: Prenslerle soylular arasındaki tabaka. (TOPAL, 2005) Tuman, tarihi Türk kişi adı. (ATALAY, 1936) Toman Timur, Türk beylerinden. (YİNANÇ, 1989, s. 31) Tuman Bey, Sultan Selim zamanında Mısır sultanı. (GÜNDÜZ, 2014, s. 100) Tuman, tarihte yaygın Türk bey ve komutan adı. (GÜLENSOY, 2015, s. 489)


Tuman, Asya’da Türkçe coğrafi ad. (YURTSEVER, 1993, s. 139) Tuman, 1600’lü yıllarda Hınıs’ta yerleşim yeri. (İNBAŞI, 2014, s. 43) Tumaniç, Nazilli’de köy. (TOPCU, 2014, s. 120)(Bk. Dumanoğlu)


Tumanoğlu Çamlıhemşin> Ortan, Ülkü, Yolkıyı. Görele. (YÜKSEL, 2015) Giresun. (EMECEN, 2015)


TUMURAYAKOĞLU Tumur-ayak: Tumur> Temur. Demir’den. Demir ayak.


Tumurayakoğlu Çamlıhemşin> Çat.


TUNAOĞLU/ TUNALIOĞLU Tuna, Kuman grubu. (RASONYI, 2006, s. 538)


Tona, Göktürkler döneminde ileri gelen kişilerde biri. (SÜMER, Şahıs Adları, s. 59) Tuna, Kaplan anlamında olup Karahanlı hükümdarı Satuk’un oğlunun adıdır. (GÜL, 2013, s. 291) Türkçede tuna: İhtişamlı. (ATALAY, 1936)


Tunalar, 1500’lü yıllarda Silistre’de (ÖZYURT, 2006, s. 110) ve Tuna, 1450’li yıllarda İçel sancağında Yıva Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 944)
Tunaoğlu/ Tunalıoğlu Ardanuç> Aydın, Peynirli. Kelkit> Bezendi. Yomra> Özdil.


TUNCOĞLU Eski Uygurca tünç: Dinçlik, refah. (CAFEROĞLU, 2011)


Tuncoğlu Pazar> Kesikköprü.


TUNUSLUOĞLU/ TUNUSOĞLU Çaykara> Uzuntarla. Dernekpazarı> Yenice. Pazar> Balıkçı. Trabzon> Gazipaşa.


TURAHOĞLU (Bk. Durakoğlu)


TURAKLIOĞLU Turak, Türkmen taifesi. (BİLGİLİ, 2001, s. 164) Turak, 1515 kayıtlarında Çepni adı. (SÜMER, 1992, s. 91)
Turak, Balkanlara saldıran Peçenek komutanı. (TURAN, 2012, s. 101) Turak, eski Türkçe koyulaştırılmış süt ve yoğur için kullanılan söz idi. (ÖGEL, 2000, c. IV s. 23) Kıpçakça turak: Koyulaşmış süt ve yoğurtla yapılan bir tür yemek. (BERBER, 2019)
Turaklıoğlu Bayburt> Uzungazi.


TURALİOĞLU Turali, eski kayıtlarda Ordu, Adana, Teke, Maraş ve Bursa sancaklarında konar-göçer Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 736) Turali, 1450’li yıllarda Aydın sancağında Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2223) Turali, Uluyörük Türkmenlerinden olup, 1500 yılı başlarında Teke sancağının Muslu kazasında ikamet etmişlerdir. (SARI, 2008, s. 410)


Tur-Ali Bey, Akkoyunlu devletinin kurucusu. (ÖGEL, 1992, s. 23) “Trabzon imparatoru kızını, Akkoyunlu Tur Ali beyin oğlu Kutlu beyle evlendirmişti. 1515 kayıtlarında kendisi zimmi (Hıristiyan), baba adı Turali olanlar vardı.” (BOSTAN, 2002, s. 339) Eski Uygurca turalığ: Hareketli, canlı. (CAFEROĞLU, 2011)


Tur Ali, 1500’lü yıllarda Harput’ta (ÜNAL, 1989, s. 98); 1500’lü yıllarda Bozok’ta (SARI, 2015, s. 125);1500’lü yıllarda Silistre’de (ÖZYURT, 2006, s. 20) ve Turalu Bey mahallesi, Makedonya’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 337)
Turalioğlu Akçaabat> Acısu, Ambarcık. Bayburt> Yoncalı. Şalpazarı> Geyikli, Karakaya. Trabzon> Gülbaharhatun. Vakfıkebir> Karatepe. Yomra> Tandırlı.


TURALOĞLU Tural, Türkmen aşireti. (UÇAKCI, 2013, s. 429) Turaloğlu, Türkmen oymağı. (EMREN, 2018, s. 16)
Tur-al, Tur Ali’den. Saral> Sarıali, Koçal> Koçali, Karal> Karaali, Gançal> Gençali…
Turaloğlu Kelkit> Bulak, Gerdekhisar. Pazaryolu> Güneysu.


TURANOĞLU Turanlı, Balıkesir ve Adana sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 737) Turan, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2223)


Turan, Timur’un komutanı. (GÜLENSOY, 2015, s. 492) “Türkler, çocuklarının yaşamasını dileyen adların başlıcaları arasında Turan (Duran) adı bulunmaktadır.” (SÜMER, Şahıs Adları, s. 18)


Turan, Türkistan’da bölge. (BARTHOLD, 2017, s. 90) Turan: Türklerin yaşadığı topraklar. “Turan, Türk birliği anlamında.” (GÖMEÇ, 2011, s. 17)


Turan, Asya’da yaygın Türkçe coğrafi ad. (YURTSEVER, 1993, s. 140) Turan, Kuşanların şehirlerinden. (FRYE, 2009, s. 159) Turan, Tuna’da (DRAGANOVA, 2006, s. 84); Turan Bektaşi Tekkesi, Manastır sancağında (Balkanlar) (AYHAN, 2013, s. 194); Turan, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Kızık Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 967) Turan, 1600’lü yıllarda Hınıs’ın (İNBAŞI, 2014, s. 45) ve Torul’un eski köyü. (SAYLAN, 2012, s. 29)
Turanoğlu Ardanuç> Konaklı. Arhavi> Derecik. Bayburt> Ağören, Polatlı. Hayrat> Hürriyet. İspir> Yıldıztepe. Kelkit> Gerdekhisar. Köse> Örenşar. Maçka> Kutlugün. Of> Ballıca, Tekoba, Uğurlu, Uluağaç. Pazaryolu> Ambaralan. Sürmene> Petekli, Yemişli. Şavşat> Elmalı, Ilıca. Trabzon> Yalı. Yusufeli> Yağcılar.


Turanağaoğlu Şavşat> A. Koyunlu.


TURAPOĞLU Turab Bek, Özbek beyi. (TOGAN, 1981, s. 445) Turap, Kazak Türklerinde kişi adı. (JANUZAQOV, 2003, s. 69)


Arapça türab: Toprak. (ÇAĞBAYIR)


Turabi, Ilgın’da köy. (SARIYAR, 2015, s. 58)


Turapoğlu Gümüşhane> Buğalı. Kalkandere> Medrese, Ormanlı, Y. Tatlısu. Rize> Elmalı.


TURBEKOĞLU Tur pey, Türk kabile adı. (RASONYI, 2006, s. 538)


Turbek, Tur Bey’den. Turbeylü, 1500’lü yıllarda Tarsus sancağında Varsak Türkmen oymağı. (BİLGİLİ, 2001, s. 166) Tur, Yörük taifesi. (SAKİN, 2010, s. 311) Turbek: Yörük beyi.


Turbekoğlu Yusufeli> Alanbaşı.


TURDUOĞLU Turdu, 1500’lü yıllarda Dulkadirli Türkmeni. (SARI, 2015, s. 536) Turdu, iskânlarda adı geçen Türkmen oymağı. (BAYAR, 1994, s. 99)
Turduoğlu Şiran> Günyüzü.


TURFANDAOĞLU Turfanlu, Türkmen aşireti. (AYHAN, 1999, s. 82) Turfanlı, Paşa sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 738) Turfalu, 1500’lü yıllarda Maraş livasında Yörük cemaati. (SAKİN, 2010, s. 311)
Türfan şehri, burada 2550 yıl önce Türkistan’da Uygur Türklerinin açtığı 60 km. çölün altındaki kanal dünya harikalarından biridir.


Turfan’da, Hatay’da (TMYK, 1946, s. 1228); Turfanlı, Paşa sancağında yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 114)


Turfandaoğlu Arsin> Dilek. Şebinkarahisar’da. (KIVRIM, 2015) Denizli. (ÇEVİK, 2007)


TURGUTOĞLU Turgudlu, Karamanoğulları ordusunu oluşturan Türkmen boylarından. (BELLETEN c. LIV sayı 210, s. 815) Turgutlu, Osmanlı-Safevi gerginliğinde önemli rol oynamış aşiretin Safevileri desteklediği için bir kısmı İran’a gitmiştir.


Turgut, Kıpçak Türklerinde bir uruğun Durut veya Durgut’un Türkiye’de aldığı şekil. (EROL, 1999, s. 629)


Turgud, eski kayıtlarda İçel, Bozok, Adana, Akşehir, Saruhan, Konya, Sivas, Köstendil ve Gümülcine sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 738) Turgud, 1450’li yıllarda Konya sancağında Yıva Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2227) Turgud, zorunlu iskâna tabi tutulan oymak. (ORHONLU, 1963, s. 82) Turgutlu, Rakka’ya sürülen aşiret. (UÇAKCI, Üçoklar, s. 286)


Turgutoğlu, Karaman’da beylik kuranlardan. (TOGAN, 1981, s. 318) Turgutlu aşireti, Karamanoğulları lehine Osmanlılara karşı isyan etmiştir. (YİNANÇ, 1989, s. 89) Turgut Alp, gaza inancıyla Anadolu'yu İslamlaştırma kutsal savaşını veren, Osman gazinin yoldaşı. (İNALCIK, 2009, s. 11)
Bilindiği gibi gaza> gazi anlayışı Umur Gazi, Ertuğrul Gazi, Osman Gazi, Orhan Gazi ile devam etmiş ama saraylara geçilince gazalık-gazilik son bulmuştur. Ta ki Gazi Atatürk’e gelinceye kadar.
Orhun Anıtlarında Tuygut, kişi adı. (TEKİN, 2003, s. 112)


Turgutlu, Filibe’de, Durgutlar Silistre’de ve Turgut Fakıh, Varna’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 187, 413, 467)


Turgutoğlu/ Turgutluoğlu/Durğutoğlu Bayburt> Zahit. Borçka> Alaca, Balcı. İkizdere> Çiçekli. Köse> Yuvacık.


TURHANOĞLU Turhanlar, eski kayıtlarda İçel, İnebatı, Adana ve Niğde sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 739) Turhanlu, 1450’li yıllarda Adana sancağında Kınık Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2231)
Türkçede turhan: Şerif, yüksek soylu. (ATALAY, 1936) Turhan, Çepniler arasında kullanılan Türkçe adlardan. (SÜMER, 1992, s. 119)
Turhanlar, Tuna’da (DRAGANOVA, 2006, s. 85);Makedonya ile Niğbolu’da (AYHAN, 2013, s. 173, 448) ve Turhanlu, 1500’lü yıllarda Karaman vilayetinde yerleşim yeri. (YILDIZ, 2010, s. 176)


Turhanoğlu Dernekpazarı> Zincirlitaş. Gümüşhane> Dörtkonak. Şiran> Konaklı. İspir> Cankurtaran.


Turhasanoğlu Arhavi> A. Hacılar.


Turasan, 1500’lü yıllarda Karaman vilayetinde yerleşim yeri. (YILDIZ, 2010, s. 168)


TURİDİOĞLU/ TURİTOĞLU (BK. Türütoğlu)


TURKETOĞLU Turk-et. Türk, tarihin kadim kavimlerinden. Türk-et: Türkler. Eski Türkçe –et eki çoğul edatıdır.
Turketoğlu İspir> Yedigöze.


TURNAOĞLU/ TURNA’NINOĞLU/ TURNACIOĞLU/ DURNAOĞLU Turnalı, Paşa sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 740) Turnalu, 1450’li yıllarda Sivas sancağında Bayad Türkmeni oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2232) Turnalu, Candaroğulların yöresinde Yörük/ Türkmeni topluluğu. (YAKUPOĞLU, 2012, s. 358)


Turnacı: Yeniçeri ocağını teşkil eden 196 ortadan 68 inci ortanın adıdır. (PAKALIN, c. III s. 535) Turnacı, II. Murat zamanında tımar verilen bir sınıf. (ALTUĞ, 2010, s. 223)
Turna: Tanrısallığın yeryüzündeki tecellileri içerisindeki temsilcisidir. Ali’yi sembolize eder. (AKSÜT, 2013, s. 168) Aleviler Turna kuşunu hayırlı sayarlar. (YÖRÜKÂN, 1998, s. 214) Turna tek eşlilik yapan kuştur.


Şamanturna, Macaristan'da liva. (BELLETEN, sayı 211, 1990, s. 374) Turna, 1450’li yıllarda Adana sancağında Çepni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 538)


Turnaoğlu/ Turna’nınoğlu/ Durnaoğlu/ Durnacıoğlu Akçaabat> Ağaçlı, Kaleönü, Meşeli, Orta, Pulathane, Sarıca, Tütüncüler. Arhavi> Kemerköprü, Küçükköy, Musazade. Arsin> Yeşilyalı. Bayburt> Söğütlü. Derepazarı> Fıçıcılar. Fındıklı> Aksu, Arılı, Kıyıcık, Meyvalı, Tepecik, Yeni. Of> Kireçli. Rize> Camiönü, Çiftekavak, Uzunköy. Trabzon> Bahçecik.


Durnalıhekimoğlu Trabzon> Gazipaşa.


TUROĞLU Tur, Bayat Türkmen boyunun aşireti. (UÇAKCI, 2013, s. 100) Turlar, Maraş sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 740) Turoğlu, 1500 yılı başlarında Teke sancağında Yörük cemaati. (SARI, 2008, s. 411) Tur, zorunlu iskânlarda adı geçen Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 1997, s. 131)


Türkçede tur: İrat, tehlikeye düşürme. (ATALAY, 1936) Kıpçakça tur-: Sakin olmak. (TOPARLI) Arapça tur: Dağ. (DEVELLİOĞLU)


Tur, Osmanlı’da Türklerin Macaristan’da yoğun olarak yerleştiği şehir. (TAKATS, 1970, s. 6)
Turoğlu Arhavi> Kireçlik. Bayburt> Yoncalı. Of> Ağaçseven, Pazaryolu> Köşeyolu.


TURSUNOĞLU (Bk. Dursunoğlu)


TURŞEOĞLU Turşir, Türkmen oymağı. (REFİK, 1930, s. 87)


Türşek, Selçuklu dönemi Türk komutan. (SEVİM, 1988, s. 100) Turşe, Nar. Nahçıvan. (GULİYEV)


Turşeoğlu Gümüşhane> Duymadık.


TURUKOĞLU Turuk, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Avşar Türkmeni. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1233)
Kıpçakça türük: Türk. (AGAR, 1989, s. 1075)
Turukoğlu Hayrat> Dağönü.


TURUSOĞLU Turus, Vidin’de yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 297)


Turusoğlu Pazar> Darılı.


TURUŞOĞLU Turuş, Döğer Türkmeni. (UÇAKCI, Bozoklar, s. 221)
Turuşoğlu Şalpazarı> Üzümözü. Ilgın’da. (SARIYAR, 2015)


TURUTOĞLU (Bk. Türütoğlu)


TUSANINOĞLU Tusiler, 1450’li yıllarda Aydın’da Yıva Türkmeni. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2233)


Tusa’nınoğlu İkizdere> Diktaş.


TUŞİOĞLU Tuşlar, Kafkas kavmi. (BERJE, 1958, s. 16) Tuşlu, 1580’de Çağırgan Türkmeni kolu. (ATEŞ, 2010, s. 32)
Tuşibeyoğlu Trabzon> Çarşı.


TUTİÇOĞLU Aslı Tut olabilecek sözcük. (Bk. Tutoğlu) Balkanlarla bağlantılı olabilecek sülale.


Tutiçoğlu Ardeşen> Tunca.


TUTİOĞLU Tutulu, Türkmen kabilesi. (LEZİNA) Tuti, 1500’lü yıllarda Ereğli nahiyesinde Türkmen ve Maraş sancağında Yörük taifesi. (SAKİN, 2010, s. 312, 321)


Tutioğlu, Tuğrul Bey zamanında Anadolu’yu feth eden kumandanlardan. (TURAN, 1980, s. 4) Tutu, Çağatay’ın beylerinden. (GÜLENSOY, 2015, s. 496) Tuti, Moğollar zamanında Türkistan’da Oğuz beyi. (BARTHOLD, 2017, s. 346) Tutu-ha, Kıpçak komutanı. (KUMEKOV, 2013, s. 59) Lazca mtuti: Ayı. Farsça tuti: Papağan. Kıpçakça tutu: Tutsak, rehin. (TOPARLI)


Tutiler, Rumeli (AYHAN, 2013, s. 386) ve Tutı, 1450’li yıllarda Sivas sancağında Yıva Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1232)


Tutioğlu Rize> Karasu. Trabzon> Karlık, Pazarkapı. Yusufeli> Günyayla, Kirazalan, Yamaçüstü.


Dutioğlu Arhavi> Cumhuriyet.


Tutihacıoğlu Fındıklı> Sümer.


Tutiyazıcıoğlu Arhavi> Kale.


TUTMAÇOĞLU Tutmaclar, 1450’li yıllarda Karaman vilayetinde Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2234) Tutmaç, Yüzdeciyan Türkmenlerinin oymağı. (HÜSEYNİKLİOĞLU, 2008, s. 448)


Kıpçakça tutmaç: 1. Et suyuna atılan hamur parçaları. 2. Bir tür tel şehriye çorbası. (TOPARLI)


Tutmaçoğlu Ardanuç> İncilli.


TUTOĞLU Tut, konar-göçer Türkmen Yörüğü. (ALTIN, 2008, s. 379) Tutlu, 1500’lü yıllarda Dulkadirli Türkmeni oymağı. (SARI, 2015, s. 538)


Tut, Kuman kişi adı. (RASONYI, 2006, s. 254) Türkçe tut: Egemen olmak, yenmek, ezmek, kavramak. (EYUBOĞLU, 1995) Kıpçakça tut-: Elde etmek, yakalamak. (TOPARLI) Eski Türkçede tut: Ordugâh. (ATALAY, 1936)


Tut, 1500’lü yıllarda Maraş (YİNANÇ, 1988, s. 311) ile değişik yerlerde kaza ve nahiye (SEZEN, 2006) ve Tut, 1450’li yıllarda Malatya’da Bayad Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 525)


Tutoğlu Arhavi> Derecik. Artvin> Sümbüllü. Gümüşhane> Süleymaniye. Pazar> Başköy. Görele. (YÜKSEL, 2015)
Tutuloğlu Bayburt> Kop.
Tut-ul: Tutoğlu. Çok Türk ağızlarında ul, oğul anlamındadır.


TUTUÇOĞLU Kökü Tut olan sözcük. (Bk. Tutoğlu) Balkanlarla bağlantılı olabilecek sülale. Türkçe –iç eki sevgi ifadesidir. (ÇAĞBAYIR)


Tutuçoğlu Arsin> Çiçekli.


TUTUMOĞLU Kafkas Malkar Türklerinde tutum: Sağlamlık, dayanıklılık. (TAVKUL, 2000, s. 410)


Tutum, Moğol kişi adı. (GÜLENSOY, 2015, s. 496) Tutum, tutmaktan. (EYUBOĞLU, 1995)


Tutumoğlu Artvin> Çarşı.


TUTUOĞLU Tutulu, Türkmen kabilesi. (LEZİNA)


Tutu, tarihi Türk kişiadlarından. (ATALAY, 1936)


Tutuoğlu Demirözü> Akyaka. Kelkit> Öbektaş.


TUTUROĞLU Tutur, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar Türklerinde kabile. (ADİLOĞLU, 2005, s. 218)


Tuturoğlu Hemşin> Bilen.


TUVALOOĞLU Tuvalu, 1450’li yıllarda Sivas sancağında Bayındır Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2234) Osmanlıcada O> U sesleri yer değiştirebilir.


Tuvalooğlu Yusufeli> Esenyaka.


TUZCUOĞLU/ TUZOĞLU Tuzcular, Paşa sancağında (Rumeli) (TÜRKAY, 1979, s. 742) ve Gümülcine sancağında Yörük cemaati. (AYHAN, 2013, s. 505) Tuzlu, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar boyu. (ADİLOĞLU, 2005, s. 218)


Tuzcu, Yörüklerde bir hizmet birimi. (GÖKÇEN, 1946, s. 15) Türkçe tüz: Uyumlu, tarafsız, temiz, dürüst ve Tüz, Eski Türk Anıtlarında kişi adı. (GÜLENSOY, 2015, s. 502)


Tuz, Moğollar zamanında Semerkant civarında yerleşim yeri. (BARTHOLD, 2017, s. 153 ) Tuzcu, 1600’lü yıllarda Erzurum’da (İNBAŞI, 2014, s. 22); Tuzcuzade, Bayburt’ta (DAŞTAN, 1996, s. 30) ve Tuz, 1450’li yıllarda Aksaray’da yerleşim yeri. (YÖRÜK, 1996, s. 33)


Tuzcuoğlu Akçaabat> Derecik. Arhavi> Musazade. Demirözü> Damlıca. Gümüşhane> Özcan. Hopa> Sarp. Köprübaşı> Beşköy. Maçka> Atasu, Yukarıköy. Pazaryolu> Göztepe, Gülçimen. Rize> Eminettin, Piriçelebi, Tophane. Trabzon> Ortahisar. Tuzoğlu, İkizdere> Güneyce. Trabzon> Hızırbey.


TÜBETLİOĞLU Tübet, Kıpçak Türklerinden. (LEZİNA)


Tibeti, Şavşat’ın köyü. (Bk. Tibetoğlu)


Tübetlioğlu Yusufeli> Altıparmak, Çıralı.


TÜFEKÇİOĞLU Tüfenkler, 1450’li yıllarda Aydın sancağında Yıva Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2237) Tüfenkler, 1500’lü yıllarda Aydın sancağında Türkmen oymağı. (YAZICI, 2002, s. 184)


Tüfekçi: Saray muhafız teşkilatı mensubu. (PAKALIN, c. III s. 535)


Tüfekçioğlu Bayburt> Tuzcuzade. Gümüşhane> Çaltılı, Özcan. İkizdere> Tozköy. İspir> Bahçeli, Göç. Kalkandere> A. Tatlısu, Ormanlı. Köprübaşı> Beşköy. Kürtün> Akçal, Beşir, Göndere. Of> Keler. Pazaryolu> Çiftepınar, Karakoç. Rize> Eminettin, Kale, Kokulukaya, Reşadiye. Trabzon> Yeşilova. Yusufeli> Çamlıca.


Tüfekçibaşıoğlu Demirözü> Gökçedere. Trabzon> Dolaylı, Pazarkapı.
Tüfenkoğlu Bayburt> Tuzcuzade.


TÜKEZOĞLU Tük-ez. Tüklülü 1500’lü yıllarda Cerid Türkmeni oymağı. (ATEŞ, 2010, s. 31)
Eski Türkçe tuk: Bayrak. (LAYPANOV, 2008, s. 114) –ez, Gürcüce –dze’den. Tükzade. Gürcüce ek almış Türkçe ad. Gürcüleşmiş Türk boyları özellikle Kıpçaklar çoktur.
Tükezoğlu Köse> Kabaktepe. Yusufeli> Bademkaya.


TÜLEKOĞLU Tülek, Tatar boyu. (UÇAKCI, 2013, s. 379) Tülek, Bayındır boyunun aşireti. (UÇAKCI, Üçoklar, s. 29) Tülek, Yörükan taifesi. (GÜNDÜZ, 2006, s. 197)


Tülek, Eski Türkçede sakin anlamında olup Göktürk dönemi adlarındandır. (SÜMER, Şahıs Adları, s. 91) Türkçe tülek: Kurnaz, açıkgöz. (ACAROĞLU, 1999, s. 258) Tülek: Gönlü sakin kişi. (GÜNDÜZ, 2006, s. 196) Tülek, Kazak kişi adı. (JANUZAQOV, 2003, s. 70) Kazakça tülek: Kartal türü. (KENESBAYOĞLU) Tülek, Hülagü’nün emiri. (GÜLENSOY, 2015, s. 499) Tülek, Anadolu’daki Moğollarda kişi adı. (TEMİR, 1989, s. 218)
Tulek, Harezmşahlarda (KAFESOĞLU, 2000, s. 150) ve Tülek, Kanuni döneminde Kerkük Livasında yerleşim yeri. (SARINAY, 2003, s. 23)


Tülekoğlu Of> Yazlık.


TÜLİOĞLU Tülioğulları, Alanya ve İçel sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 742) Tülü, Candaroğulların yöresinde konar-göçer, Yörük/ Türkmeni. (YAKUPOĞLU, 2012, s. 358) Tüligil, 1595’te Posof sülalelerinden. (BEKADZE, 2015, s. 100) Kıpçaklar –gili eki kullanır.


Tüli, Moğol prensi. (TOGAN, 1981, s. 534) Tülü, Oğuzlarda kullanılan ad. (SÜMER, Şahıs Adları, s. 147) Moğolca tüli: Can yakmak. (LESSING)


Tüli, 1520’de Kefe’de yerleşim yeri. (ÖZTÜRK, 2000, s. 121) Bu bölgeden Doğu Karadeniz’e göçler çok olmuştur.


Tülioğlu Ardanuç> Harmanlı.


TÜMAYOĞLU Uygurca tumay: Muska, nazarlık. (GÜNDÜZ, 1995)


Tüm-ay. Eski Türkçe tum: Hep, bütün. (ÇAĞBAYIR) Tum-ay: Ay gibi, güzel (mecaz).


Tümayoğlu Hemşin> Ortaköy.


TÜRBELİOĞLU Anadolu’da Türbe ve Türbe ile başlayan değişik yerleşim yerleri. (Köylerimiz, 1968) Gelinen yer.
Türbelioğlu Gümüşhane> Karşıyaka.


TÜREDİOĞLU Türedi: Nereden geldiği belli olmayan. (ÇAĞBAYIR)
Türemişler, Filibe’de (AYHAN, 2013, s. 175) ve Türedilü, 1450’li yıllarda Kırşehir’de Çunkar Türkmenlerini yerleşim yeri. Gelinen yer.
Türedioğlu Arsin> Işıklı. Trabzon> Yalı. Yomra> Namık Kemal.


TÜRENKOĞLU Türegen, Horasan’daki Arulat oymağının beği ve doğmak, meydana gelmek anlamında. (SÜMER, Şahıs Adları, s. 367)


Türek, 1450’li yıllarda Maraş’ta Bayındır Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1526)


Ö-Ü sesleri Gürcücede, Lazcada, Ermenicede ve Rumcada yoktur.


Türenkoğlu Yusufeli> Esendal.


TÜRKMENOĞLU Türkmen, Oğuz boyunun Müslümanlaşmış olanları. Ege, Marmara, Akdeniz bölgeleri ile Balkanlarda olan Türkmenlere genelde Yörük denir.


Türkman, Anadolu fethine katılan Selçuklu kumandan. (SEVİM, 1988, s. 48)


Türkmen, 1450’li yıllarda Anadolu’da yaygın yerleşim yeri adı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2734)


Türkmenoğlu Akçaabat> Çamlıdere, Çınarlık, Çilekli, Dörtyol, Pulathane. Bayburt> Helva, Şingah, Çayeli> Yaka-Yalı. Demirözü> Damlıca, Kalecik. İspir> Öztoprak. Kelkit> Çimenli, Dayısı, Yolçatı. Trabzon> Beştaş, Çukurçayır, Hızırbey, İnönü, Yalı. Vakfıkebir> Bahadırlı. Yomra> Kaşüstü. Yusufeli> Alanbaşı, Bostancı, Kınalıçam.


TÜRKOĞLU Tarihin en eski kavimlerinden biri. “Türk, Gök-Türk dediğimiz bu topluluk ve devletin adı.” (KAFESOĞLU, 1984, s. 88) Türkoğlu, Musluca Türkmeni kolu. (EMREN, 2018, s. 14)


Türkoğlu Çaykara> Köknar. Maçka> Barışlı, Esiroğlu. Of> Çaltılı. Trabzon> Gazipaşa, Pazarkapı.
Türkoğlu, Ardeşen> Yeni. Arhavi> Musazade, Tepeyurt, Y. Şahinler. Artvin> Sarıbudak, Y. Maden. Aydıntepe> Dumlu. Bayburt> Camiikebir, Gez, Güzelce, Kadızade, Karaçayır, Sancaktepe, Saraycık, Söğütlü, Şingah, Uzungazi, Veysel, Y. Kışlak, Yanıkçam. Güneysu> Dumankaya. Hopa> Eşmekaya, Güneşli. İspir> Elmalı, Merkez. Kelkit> Devekorusu. Köse> Gökçeköy. Pazar> Irmakköy. Pazaryolu> Esenyurt. Rize> Elmalı, Yeniköy. Şavşat> Balıklı. Şiran> Sellidere. Yusufeli> Erenköy, İşhan.


Türkahmetoğlu Bayburt> Konursu. Hayrat> Yarlı.


Türkalioğlu Hopa> Sundura.


Türkeminoğlu Hopa> Sundura.


TÜRÜTOĞLU/ TÜRİDİOĞLU Aslı Durut, Turut olup Turidi, Turit, Turut, Türüt gibi adlar ile yazılmıştır.


Durut, Kıpçak kabilesi. (AHİNCANOV, 2009, s. 145) Durut, Kıpçak kabilesi. (MAŞKOV, 2006, s. 20) Durut, Kıpçak Türklerinden ve Turudlar, Türkmen oymağı. (LEZİNA, 2009, s. 232, 536) Bölgede ve Osmanlıcada T/D ses değişimi olağandır.
Durut, Kıpçak Türkü ve Turudlar, Turhanlu, 1450’li yıllarda Konya sancağında Yörük cemaati. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2233) Turudlar, 1500’lü yıllarda İçel livasında Türkmen taifesi. (SAKİN, 2010, s. 312)
Dürüt, Kıpçak federasyonunu oluşturan bir boy. (KARA, 2007, s. 193) Bölgemize yerleşen Durut/ Turutoğlu Kuman boyudur. (BİLGİN, 2002, s. 96, 98)


Osman Bey’le Mal Hatun’un (Edebali'nin kızı) nikahını, Edebali'nin arkadaşı Turud adında bir derviş tarafmdan kıyıldı. (LAMARİNE, 2008, s. 4) Osman Bey, tek evlilik yapmıştı.
Moğolca türüg: Türk. (LESSING) Türük: Türk. (SÜMER, Oğuzlar, s. 22) Eski Türkçe turug: Ev, Konak veya konaklanacak yer. (ÖGEL, 2000, c. III s. 7) Türkçede turut: Vatan. (ATALAY, 1936) DLT’te turuğ: Dağlarda sığınılacak yer.
Durut, Filibe’de (AYHAN, 2013, s. 187); Turudlu, 1450’li yıllarda Saruhan sancağında oymak ve yerleşim yeri. (ÇİÇEK, 2011, s. 337, 53) Turudlar, 1500’lü yıllarda Ankara’da (AÇIKGÖZ, 2004, s. 143) ve Durud, 1500’lü yıllarda Akşehir sancağında (ERTÜRK, 2007, s. 411) ve Türüdiler, Yozgat’ta eski yerleşim yeri. (TMYK, 1946, s. 1228)
Türidioğlu Türüdoğlu/ Turudoğlu/ Turidoğlu/ Turidioğlu/ Turitoğlu/ Türütoğlu Araklı> Erenler. Artvin> A. Maden. Bayburt> Çayırözü. Çarşıbaşı> Büyükdere, Kadıköy. Çayeli> Kesmetaş. Çaykara> Maraşlı, Yeşilalan. Gümüşhane> Akocak, Tekke. Hopa> Bucak, Ortahopa. Kelkit> Aksöğüt, Öbektaş. Rize> Ambarlık, Çarşı, Güzelköy. Sürmene> Fındıcak, Yeniay. Torul> Zigana. Trabzon> Hızırbey. Vakfıkebir> Bozalan, Çamlık, Güney.


TÜSMENOĞLU Türkmen’den. (Bk. Türkmenoğlu)
Tüsmenoğlu Şalpazarı> Kireç.


TÜŞENOĞLU İmparatorluk döneminde düşen: Ataması yapılmamış görevli. (ÇAĞBAYIR)


Tüşenoğlu Hemşin> Kantarlı.


TÜTÜNOĞLU/ TÜTÜNCÜOĞLU Tütüncü, Türkmen oymağı. (HÜRMÜZLÜ, 2006, s. 170) Tütüncü, Irak Türkmenlerinden. (SAATÇI, 1999, s. 300)


Kıpçakça tütün: Duman, sis, pus. (KOCAPİNAR, 2014, s. 257) Tütünci, Hazar Türklerinin günümüzdeki devamı olan Karay (Karaim) Türklerinde (ALTINKAYNAK, 2006, s. 137) ve Gagauz Türklerinde soy ad. (MANOV, 2001, s. 210)


Tütünlü, 1450’li yıllarda Ankara sancağında Türkmen yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 430) Tütüncü, Balıkesir’de nahiye. (SEZEN, 2006, s. 498)


Tütünoğlu/ Tütüncüoğlu Akçaabat> Demirtaş, Derecik. Hopa> Sundura. Şavşat> Atalar. Trabzon> Boztepe, Gülbaharhatun, Hızırbey, Pazarkapı.
TÜYLÜOĞLU Tüylüler, Türkmen kabilesi. (BEYOĞLU, 2000, s. 350) Tüylü, 1500’lü yıllarda Dulkadirli Türkmeni oymağı. (SARI, 2015, s. 539)
Tüylü, Gagauz Türklerinde lakap. (MANOV, 2001, s. 205) Tüylü: Varlıklı (mecaz).


Tüylüoğlu Akçaabat> Kavaklı, Orta. Bayburt> Kopuz. Çamlıhemşin> Yazlıkköy. Çayeli> Aşıklar, K. Taşhane, Madenli. Fındıklı> Çınarlı. İspir> Petekli, Sırakonak. Pazar> Güzelyalı, Kesikköprü. Rize> Ambarlık, Camidağı, Çorapçılar, Güzelköy, Güzelyalı, İslampaşa, Karasu, Köprülü. Trabzon> Erdoğdu. Vakfıkebir> Kıran. Yusufeli> Tekkale.


TÜYSÜZOĞLU Tüysüzoğlu, Türkmeni oymağı. (EMREN, 2018, s. 18)


Tüysüz: Fakir (mecaz).


Tüysüzoğlu Akçaabat> Dürbinar. Arsin> Başdurak, Yeşilce, Yolaç. Çayeli> Gürgenli, Sırt, Yenipazar, Soğuksu. Demirözü> Y. Dikmetaş. Hopa> Eşmekaya, Güneşli. İyidere> Köşklü. Kelkit> Karşıyaka, Kızılca. Maçka> Günay. Of> Sulaklı, Yemişalan, Yeni. Pazar> Papatya, Sivritepe. Rize> Pekmezli. Sürmene> Muratlı, Üzümlü. Şiran> Çambaşı. Tonya> Kaleönü. Trabzon> Çağlayan, Çömlekçi, İskenderpaşa. Vakfıkebir> Fevziye. Yomra> İkisu, Kaşüstü, Yokuşlu. Yusufeli> Avcılar.


UCOĞLU Uç, Halep Türkmeni kolu. (İLBEY, 2010, s. 200)


Kıpçakça uç: At yarışında veya ok atışında bahse girmek. (TOPARLI) Uç: Bir şeyin bitim noktası, kenarı. Lazca uci: Kulak, “uç”tan.


Uç, Türkçe coğrafi ad. (YURTSEVER, 1993, s. 142) Uç, DLT’te yerleşim yeri. (YILDIRIM, 2013, s. 376) 1500’lü yıllarda Karaman vilayetinde (YILDIZ, 2010, s. 153) ve Uç Bey/ Uç Kapısı, 1450’li yıllarda Türkmenlerin yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2735)


Ucoğlu Pazar> Sivrikale.


Uc ile bağlantılı sülale:


Ucuboroğlu Pazar> Darılı. (Bk. Boroğlu)


Uçaşoğlu Arhavi> Güneşli.


Lazca etkisiyle –aş ekini almıştır. Türkçe ucaş: Cidal, savaş. (ATALAY, 1936)


UÇAKOĞLU Uçak, Çovdur Türkmeni oymağı. (LEZİNA)


Uçak: Uçurum, çapkın. (EYUBOĞLU, 1995)


Uçakoğlu Yusufeli> Alanbaşı.


UÇAROĞLU Ucarı, eski kayıtlarda Adana, İçel ve Hamid sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 744) Uçarlar, 1450’li yıllarda Aydın sancağında yaygın Yıva Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2246)


Ucar, Azerbaycan’da yerleşim yeri. (HÜSEYNOVA, 2011, s. 63)
Uçaroğlu Köse> Salyazı. Torul> Uğurtaşı. Trabzon> Ortahisar.


UÇUZOĞLU Uç-uz. Uç, 1450’li yıllarda Diyarbakır ve sivas sancaklarında Eymür Türkmen kolunun taifesi. Uz, Oğuzların diğer ad.
Eski Türkçe uçuz: Sefil. (GABAİN)
Uçuzoğlu Köse> Salyazı.


UFAKOĞLU Ufak, 1450’li yıllarda Niğde sancağında Beğdili Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2247) Ufacıklı, zorunlu iskâna tabi tutulan Dulkadırlı Türkmeni oymağı. (ORHONLU, 1963, s. 75)


Uvakoğlu Atsız, Türkmen beylerinden. (SÜMER, Şahıs Adları, s. 18)


Uvak, Kırım’da yer adı. (DOĞRU, 1987, s. 99)


Ufakoğlu Pazar> Kirazlık.


Ufakhasanoğlu Fındıklı> Arılı, Meyvalı.


Ufakosmanoğlu Fındıklı> Fındıklı, Meyvalı.


UFANETOĞLU Ufan-et. Ufan-: Küçük küçük parçalanmak. (ÇAĞBAYIR) Ufanet: Ufananlar, parçalara ayrılanlar, bölünenler. Eski Türkçe -et çoğul edatıdır.


Ufanetoğlu Yusufeli> Altıparmak.


UĞURLUOĞLU Ugur, Hazar Türklerinden. (LEZİNA) Ugurlar, Kafkasya’da birbirleriyle savaşan Türkler. (BETROZOV, 2009, s 185) Uğurlu, eski kayıtlarda Bolu, Maraş, Bozok, İçel, Edirne, Bursa ve Amasya sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 745) Uğurlu, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Yörük cemaati. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2248) Uğurlu, zorunlu iskâna tutulan aşiret. (ÇELİKDEMİR, 2001, s. 97)


Uğurlu, tarihi Türk kişi adı. (ATALAY, 1936) Uğurlu Bey, Bulgar dağında beylik kuran. (TOGAN, 1981, s. 318) Oğurlu, Safevi devletinde kullanılan Türkçe adlardan. (SÜMER, Şahıs Adları, s. 251)


Uğurlu, 1450’li yıllarda İçel sancağında Yüreğir Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 614)
Uğurluoğlu Akçaabat> Adacık. Bayburt> Adabaşı, Karaçayır. Gümüşhane> Üçkol. Kelkit> Başpınar, Dayısı, Günbatur, Özen. Şalpazarı> Dereköy, Simenli. Şavşat> Kayadibi. Şiran> Ericek, Mertekli.


UHRAKOĞLU Uğrak’tan. Uğrak, Türk boyu. (ŞEŞEN, 2001, s. 19)


Arapça uhra: Diğer, başka. (DEVELLİOĞLU)


Urak, Asya’da yaygın Türkçe coğrafi ad. (YURTSEVER, 1993, s. 145)


Uhrakoğlu Arhavi> Konaklı.


ULANOĞLU Ulan, Kuman/ Kıpçak adı. (RASONYI, 1983, s. 45) Türkçeden Bulgarcaya geçen ulan: Genç erkek. (BELLETEN, sayı 211, 1990, s. 560) Kafkasya’da Kumuk Türklerinde ulan: Oğul, erkek evlat. (PEKACAR, 2011) Kafkas Kıpçakçasında ulan: Erkek evlat, oğlan. (TOPAL, 2005)


Ulanlı, Paşa sancağında (Rumeli) ve Bulgaristan’da (Hasköy) yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 114, 205)


Ulanoğlu Çarşıbaşı> Büyükdere.


ULAŞOĞLU Ulaş, Kuman boyu. (RASONYI, 2006, s. 378) Ulaş, 1450’li yıllarda Karaman vilayetinde Varsak Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2248)


Ulaş, Çepniler arasında kullanılan Türkçe adlardan. (SÜMER, 1992, s. 119) Ulaşo, 1500’lü yıllarda Gagauz Türklerinde soy ad. (CEBECİ, 2008, s. 109)


Ulaş, Sivas, Adana ve Tarsus’ta nahiye ve kaza. (SEZEN, 2006, s. 499) Ulaşlı, Azerbaycan’da yerleşim yeri. (HÜSEYNOVA, 2011, s. 68)


Ulaşanoğlu İkizdere> Gölyayla.


Ulaş-an: Ulaşlar. Farsça –an eki çoğul edatıdır.
ULEMAOĞLU Ulema, Türk kabilesi. (LEZİNA)
Ulamaoğlu Derviş Nazır, Celalilerden. (AKDAĞ, 1963, s. 223)


Ulema: Din alimi. (ÇAĞBAYIR)
Ulemaoğlu Gümüşhane> Süleymaniye. İspir> Maden. Yusufeli> Öğdem.


Ulemakürtoğlu Yusufeli> Çevreli.


ULUÇOĞLU Uluc, eski kayıtlarda Niğde ve Tarsus sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 747)
Uluçoğlu Kürtün> Taşlıca. Yalvaç. (SAAT, 2014, s. 123)


ULUKÖYLÜOĞLU Uluköy, 1450’li yıllarda Hamid sancağında Yıva Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2034) Kürtün’ün eski köyü. Gelinen yer.
Uluköylüoğlu Kürtün> Çayırçukur. Tonya> Çamlı, Çayıriçi.


ULUOĞLU Ululu, Afyon sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 747) Ulu, 1450’li yıllarda Bozok sancağında yaygın Salur Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2255)


Uluoğlu Şalpazarı> Üzümözü.


ULUSOĞLU Ulus, 1450’li yıllarda Çorum sancağında Çepni Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2261)


Ulusoğlu Araklı> Yoncalı.


UNCUOĞLU Uncu, 1450’li yıllarda Dulkadır sancağında Bozulus Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2263)


Uncuoğlu Arhavi> Cumhuriyet. Artvin> Dere, Hamamlı, Tütüncüler.


Unametoğlu Yusufeli> Demirdöven.
URALOĞLU Ural-Altay dil ailesi, Türkçenin de içinde olduğu dil grubu.


Rusya’da sıradağ.


Uraloğlu Düzköy> Çayırbağı.
URLALIOĞLU Urla, İzmir’in ilçesi. Urla, Kumanova’da (Prizren) yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 294) Gelinen yer.


Urlalıoğlu Kelkit> Büyükcami.


URUÇOĞLU Arapça uruc: Yukarı çıkma, yükselme. (DEVELLİOĞLU)
Uruçoğlu Trabzon> Çömlekçi, Esentepe.
URUSOĞLU Urus, Türk boyu. (LEZİNA) Urus, Türk kabilesi. (ŞEŞEN, 2001, s. 154) Urus-aba, Kuman/ Kıpçak şahıs ve kavim adı. (RASONYI, 2006, s. 516) Orus, Türkmen oymağı. (İLLİYEV, 2010, s. 16)


Urus, Türk ve Moğollarda kavim ve Türk dünyasında yaygın kişi adı. (GÜLENSOY, 2015, s. 362, 511) Urus han, Altın Ordu dönemi Moğol emiri. (YAKUBOVSKİY, 1976, s. 280) Urus, Salur boyunun beyi. (SÜMER, Oğuzlar, şema IV) Urus Mirza, Büyük Nogayların yöneticilerinden. (KURAT, 2011, s. s. 126) Urus Han, Ak Ordu hükümdarı. (AKA, 2010, s. 26) Urus, 1200’lü yıllarda Kırgız hanı. (GÖMEÇ, 2011, s. 65) Urus Böğa, Timurlular’da kullanılan Türkçe şahıs adı. (SÜMER, Şahıs Adları, s. 368)


Kıpçakça urus: Vuruş. (AGAR, 1989, s. 1076)


Oroslar, Batı Türkistan’da (AYDIN, 1989, s. 93) ve Rus, 1500’lü yıllarda Karaman vilayetinde yerleşim yeri. (YILDIZ, 2010, s. 159)


Urusoğlu Artvin> Beşağıl. Ünye. (BACACI, 2011)


URYANOĞLU Uryanlu, 1500’lü yıllarda Maraş livasında Yörük taifesi. (SAKİN, 2010, s. 317) Uryan, 1500’lü yıllarda Karacalu Türkmeni oymağı. (SÜMER, 1963, s. 95)


Uryan, 1500’lü yıllarda Bitlis’te yerleşim yeri. (YILMAZ, 2010, s. 35)


Uryanoğlu Çaykara> Ulucami. Kürtün> A. Uluköy.


USALUOĞLU Usalu, Safevi devleti kuruluşuna katkı veren Türkmen oymağı. (SÜMER, 1999, s, 191) Usallu, Azerbaycan’da Avşar oymağı. (SARAY, 2010, s. 71)


Usaluoğlu Pazaryolu> Gülçimen.


USEROĞLU User, Salur Türkmen boyunun kabilesi. (SÜMER, Oğuzlar, şema I)


Useroğlu İkizdere> Ortaköy.


USKUROĞLU Uskur: Pervane. Denizcilik mesleği.
Uskuroğlu Arhavi> Yemişlik. Hemşin> Bilen. Rize> Taşlıdere.


Uskur’umoğlu Vakfıkebir> Yıldız.


USKUTOĞLU Üsküt, Türkmen aşireti. (AKSÜT, 2012, s. 360) Üsküt, Çepnilerin kolu kabul edilen Tahtacı Türkmeni. (YÖRÜKÂN, 2002, s. 380, 206)


Uskut, Sovyetler birliğinde sürgüne direnen Tatar köyü. (FISHER, 2009, s. 205)


Usküt, Kırım’da yer adı. (DOĞRU, 1987, s. 99) Üsküt, 1520’de Kefe’de yerleşim yeri. (ÖZTÜRK, 2000, s. 122) Bu yerlerden Doğu Karadeniz’e çok göçler olmuştur.


Uskutoğlu Rize> Eminettin.


USLUOĞLU Uslu, Şahismail döneminde İran’da en üst Türkmen oymaklarından biri. (SÜMER, Oğuzlar, s. 160) Uslu, eski kayıtlarda Ordu, Adana, Tarsus, Bozok, Çorum, Konya, Kırşehir, Sivas ve Rakka sancaklarında Türkmen/ Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 750-751) Uslu, 1450’li yıllarda Tarsus sancağında İğdir Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2265)


Uslu, Selçuklu beyi. (TURAN, 1980, s. 56)
Uslu, 1500’lü yıllarda Harput’ta (ÜNAL, 1989, s. 84) ve 1500’lü yıllarda Çermik sancağında yerleşim yeri. (ERPOLAT, 1994, s. 15)
Usluoğlu Trabzon> Pazarkapı. Yomra> Sancak.


USTANOĞLU Çağatay Türkçesinde ustan: Irmak. (KUNOS, 1902, s. 159)


Ustane, 1440’lı yıllarda Sofya’da yerleşim yeri. (İNALCIK, 2013, s. 78)


Ustanoğlu Yusufeli> Altıparmak.


USTAOĞLU/ USTA’NINOĞLU Usta, Türkmen oymağı. (İLLİYEV, 2010, s. 18) Ustalı, 1450’li yıllarda Tarsus sancağında İğdir Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2266) Ustagil, 1595’te Posof sülalelerinden. (BEKADZE, 2014, s. 100)


Usta: Yeniçerilerin ikinci derecedeki subayları. (PAKALIN, c. III s. 550) Usta: Bilgin, öğretmen. (EYUBOĞLU, 1995)


Ustalu, 1450’li yıllarda Çorum sancağında Bayındır Türkmeni yerleşimi. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1510)


Ustaoğlu/ Usta’nınoğlu Akçaabat> Ağaçlı, Akçaköy, Akören, Darıca, Demirkapı, Dürbinar, Kaleönü, Kavaklı, Mersin, Pulathane, Söğütlü. Araklı> Çamlıtepe, Çankaya, İyisu, Köprüüstü, Özgen, Yassıkaya. Ardanuç> Adakale, Aşıklar, Bağlıca, Beratlı, Güleş, Gümüşhane, Peynirli, Zekeriya. Ardeşen> Pirinçlik, Yeni. Arsin> Atayurt, Çiçekli, Fındıklı, Gölcük, Yeşilce. Artvin> A. Maden, Y. Maden. Aydıntepe> Gümüşdamla. Beşikdüzü> Şahmelik. Çarşıbaşı> Salova. Çayeli> Aşıklar, B. Taşhane, Gürpınar. Çaykara> A. Kumlu. Fındıklı> Sümer. Gümüşhane> Dörtkonak, Eskibağlar. Güneysu> İslahiye. Hemşin> Ortaköy. Köprübaşı> Beşköy. Pazar> Akbucak. Pazaryolu> Laleli. Rize> Kasarcılar, Pilavdağı. Sürmene> Fındıcak, Kahraman, Ormanseven. Şalpazarı> Düzköy. Tonya> Kozluca. Torul> Işık, Yurt. Trabzon> Ağıllı, Akoluk, Ayvalı, Bahçecik, Boztepe, Cumhuriyet, Çömlekçi, Çukurçayır, Düzyurt, Erdoğdu, Gündoğdu, Karlık, Ortahisar, Yalı. Vakfıkebir> Yalıköy. Yomra> Çamlıyurt. Yusufeli> Altıparmak, Balalan, Boyalı, Çıralı, Demirköy, Esendal, İşhan, Kömürlü.


Ustaabdullahoğlu Kelkit> Babakonağı.
Ustaahmetoğlu Aydıntepe> Çatıksu, Pınargözü. Bayburt> Arpalı, Uğurgeldi.
Akçaabat> Dürbinar. Ardanuç> Kutlu. Artvin> Dikmenli. Çamlıhemşin> Konaklar. Düzköy> Çayırbağı, Tepecik. Fındıklı> Tepecik. Kalkandere> Hüseyinhoca, Yenigeçitli, Yokuşlu. Sürmene> Fındıcak, Koyuncular. Şalpazarı> Dorukiriş. Trabzon> Bahçecik, Çömlekçi. Vakfıkebir> Sinanlı. Yusufeli> Çamlıca.


Ustaalioğlu Araklı> Merkez. Ardanuç> Y. Irmaklar. Arsin> Elmaalan, Fındıklı, Gölcük. Beşikdüzü> Bayırköy. Çarşıbaşı> Kerem, Yavuz, Yeniköy. Çaykara> Kabataş. Demirözü> Gökçedere. Fındıklı> Çağlayan. Hayrat> Gülderen. Köprübaşı> Fidanlı. Of> Bayırca, Uğurlu. Şalpazarı> Akçiris. Şavşat> Arpalı. Trabzon> Akoluk, Yeşilova. Yusufeli> Yüksekoba.


Ustabaşoğlu Arhavi> Kemerköprü, Ulukent, Y. Hacılar. Fındıklı> Aksu. Hopa> Eşmekaya, Karaosmaniye, Koyuncular. İspir> Kırık.


Ustabekiroğlu Çarşıbaşı> Şahinli.
Ustabeşiroğlu Hopa> Sundura.


Ustaeyüpoğlu Fındıklı> Derbent, Yeni.


Ustaferhatoğlu Ardanuç> Bulanık.


Ustagüloğlu Yusufeli> Demirköy.


Ustahaliloğlu Beşikdüzü> Kutluca.


Ustahasanoğlu Ardanuç> Ovacık, Arhavi> Küçükköy. Artvin> Ortaköy. Bayburt> Kitre. Çaykara> Kabataş. Fındıklı> Saat. Hopa> Sugören. İyidere> Fıçıtaş. Kelkit> Yeşilpınar. Pazar> Balıkçı, Soğuksu. Şavşat> Arpalı. Trabzon> Düzyurt. Yusufeli> Balcılı, Taşkıran.


Ustahüseyinoğlu Arhavi> Konaklı. Artvin> A. Maden, Y. Maden. İkizdere> Ayvalık, Şimşirli. Of> Ağaçseven. Yusufeli> Altıparmak.


Ustaibrahimoğlu Of> İkidere, Kiraz.


Ustakamiloğlu Artvin> Taşlıca.


Ustakanburoğlu Yusufeli> Kömürlü.


Ustakerimoğlu Ardanuç> Gümüşhane.


Ustamahmutoğlu Artvin> Oruçlu, Zeytinlik. Çarşıbaşı> Kadıköy, Merkez. Trabzon> Pazarkapı.
Ustamehmetoğlu Kelkit> Babakonağı. Pazaryolu> Güneysu. Torul> Herek.


Akçaabat> Mersin. Ardanuç> Aydın, Bereket, Tütünlü, Zekeriya. Artvin> Fıstıklı, Kalburlu, Sümbüllü, Zeytinlik. Beşikdüzü> Akkese. Çamlıhemşin> Konaklar. Çarşıbaşı> Fener. Çaykara> Ataköy, Çambaşı, Yeşilalan. Dernekpazarı> Gülen, Kondu. Of> Uğurlu. Sürmene> Çamburnu.


Ustamevlutoğlu Artvin> Çimenli.


Ustamuratoğlu Şavşat> Ilıca.


Ustamusaoğlu Çarşıbaşı> Serpil.


Ustamustafaoğlu Ardanuç> Akarsu. Fındıklı> Saat.


Ustaosmanoğlu Artvin> Hızarlı. Çarşıbaşı> Kadıköy. Çaykara> Kabataş. Dernekpazarı> Akköse. Of> Gürpınar, Tavşanlı. Rize> Alipaşa, Azaklıhoca, Kocatepe.


Ustaömeroğlu Araklı> Merkez. Arsin> Yeşilce. Çayeli> Çataldere. Çaykara> Kabataş. Demirözü> Gökçedere. Fındıklı> Saat. Güneysu> Adacami, Yenicami. Hopa> Sugören. İkizdere> Şimşirli. Of> Ballıca, Bölümlü. Rize> İslampaşa. Trabzon> Akoluk, Boztepe, Çukurçayır, Yenicuma. Yomra> İkisu.


Ustasalihoğlu Ardanuç> Gümüşhane. Gümüşhane> Akpınar.
Ustatemeloğlu Aydıntepe> Pınargözü. Maçka> Altındere, Bakımlı.


Ustasüleymanoğlu Akçaabat> Akçakale. Trabzon> Gazipaşa. Yusufeli> Pamukçular.


Ustayusufoğlu Ardanuç> İncilli.


USTOĞLU/ ÜSTOĞLU Bölge ağzında Ü> U sesine, I> İ sesine dönüşmesi sıradan olaydır.


Üst: Yüksekte bulunan mevki, konum. (ÇAĞBAYIR)


Batı Türkistan’da Üst ile başlayan bölge, kaza, buluntu yeri. (AYDIN, 1989, s. 110) Üst-var, Macaristan’da yerleşim yeri. (URAL, 2006, s. 23)


Ustoğlu/ Üstoğlu Ardeşen> Pirinçlik. Hemşin> Ortaköy, Pazar> Güzelyalı.


USTUBAOĞLU Hustuban, Yusufeli’nin Taşkıran köyünün mahallesi.


Ust-uba. Üst Oba’dan. Gelinen yer.
Ustubaoğlu Çaykara> Çambaşı, Demirkapı.


USTUROĞLU Üstürüki, 1450’li yıllarda Diyarbakır sancağında cemaat. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2278) Ustur-bay, Türkmen oymağı. (LEZİNA)


Usturoğlu Pazar> Tütüncüler.


UŞAKOĞLU Uşak, Hazar ötesi Türkmeni. (CİHAN, 2010, s. 139) Uşak/ Uşaklar, eski kayıtlarda Konya, Niğde ve Aydın sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 751) Uşaklu, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2267) Uşak, 1690’lı yıllarda zorunlu iskâna tabi tutulan Türkmen oymağı. (ORHONLU, 1963, s. 65)


Uşak, Silistre sancağı ve Uşaklı, Filibe’de yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 192, 290)


Uşakoğlu Trabzon> Ortahisar.


UŞEKÇİOĞLU Eşekli, Dulkadirli Türkmeni. (UÇAKCI, 2013, s. 130)


Eşekçi, Osmanlıda mesleki sınıf. (SELÇUK, 2002, s. 93)


Uşekçioğlu Şiran> Akçalı.


UTLİYETOĞLU Utli-y-et: Utliler. Eski Türkçe -et eki çoğul edatıdır. Utlı-Temur, Yomud Türkmeni oymağı. (LEZİNA)


Eski Türkçe utlı: Ödül, mükâfat. (ÇAĞBAYIR) Utliyet: Ödüller, Türkmenler.


Utliyetoğlu Yusufeli> Çamlıca.


UVRAOĞLU Uvralu, 1500’lü yıllarda Bozok livasında Türkmen taifesi. (SAKİN, 2010, s. 317)


Uvraoğlu İkizdere> Gölyayla.


UZOĞLU/ UZLUOĞLU Uz, Oğuzların bir kısmı. (KAFESOĞLU, 1984, s. 173) Uz kelimesi, Ortaçağ Arap kaynaklarında Oğuz kelimesinin kısaltılması olarak geçmektedir. (BUDAYEV, 2009, s. 99) Uz, Oğuzların diğer bir adıdır. (BROOK, 2005, s. 265)


Kıpçakça uz: Mahir, kudretli, usta, akıllı. (TOPARLI) Kumanca uz: Becerikli, ehil. (GRÖNBECH) Uz, Gagauzlar’da kullanılan soyad. (CEBECİ, 2008, s. 149)


Uz, Özdil’in ilk Osmanlı kayıtlarındaki (1486) adı. Sonra’dan dönme-devşirme yazıcılar tarafından Rumca Ortaköy anlamına gelen Os ve Mesohor’a dönüştürüldü.
Uzluoğlu/ Uzoğlu Çayeli> Çukurluhoca. Trabzon> Boztepe, Dolaylı, Fatih, Hızırbey, İnönü, Kavala, Toklu. Görele. (YÜKSEL, 2015)


UZUNAHMETOĞLU Uzunahmedli, Bozok ve Maraş sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 751) Uzunahmetlu, 1450’li yıllarda Bozok sancağında yaygın Bayad Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2268)
Uzunahmetoğlu Araklı> Köprüüstü, Pervane. Arsin> Yeşilyalı. Bayburt> Masat, Yoncalı, Zahit. Beşikdüzü> Şahmelik. Çayeli> Demirhisar, Limanköy, Yaka-Yalı, Yenipazar. Dernekpazarı> Kondu. Hayrat> Cumhuriyet. Hopa> Cumhuriyet. İkizdere> Çataltepe, Diktaş, Güneyce. Trabzon> Çömlekçi, Dolaylı, Esentepe, Hızırbey, Kavala, Pazarkapı. Yomra> İkisu, Kaşüstü, Namık Kemal. Yusufeli> Altıparmak, Bostancı, Kılıçkaya, Kirazalan.


UZUNALİOĞLU Uzunali, eski kayıtlarda Gelibolu, Silistre ve Kastamonu sancaklarında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 163) Uzunaliler, 1450’li yıllarda Konya sancağında Bayındır Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2268)


Uzunali, Kırcaali’de/ Bulgaristan yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 274)
Uzunalioğlu Akçaabat> Akçaköy, Çolaklı, Kavaklı, Pulathane. Araklı> Çankaya, Çukurçayır, Değirmencik, Erenler, Özgen, Sularbaşı, Taşgeçit, Turnalı. Ardeşen> Beyazkaya, Müftü. Arhavi> Boyuncuk, Dereüstü, Dülgerli, Kavak. Arsin> Atayurt, Çiçekli, Yeni. Artvin> Ağıllar, Kalburlu. Bayburt> Sakızlı, Taşburun. Çamlıhemşin> Konaklar, Şenköy, Ülkü. Çayeli> İncesırt, Sarısu. Çaykara> Uzungöl. Demirözü> Y. Pınarlı. Derepazarı> Uzunkaya. Düzköy> Çayırbağı. Fındıklı> Fındıklı. Gümüşhane> Dumanlı, Yeşildere. Güneysu> Küçükcami, Selamet. Hayrat> Hürriyet, Köyceğiz. Hemşin> Hilal. İkizdere> Tozköy. İspir> Yeşilyurt. Kalkandere> Yolbaşı. Kelkit> Çağlar. Köprübaşı> Beşköy. Kürtün> Gündoğdu. Maçka> Temelli. Of> Cumhuriyet, Eskipazar, Ovacık, Yazlık. Pazar> Cumhuriyet, Elmalık, Tütüncüler. Rize> Asmalık, Beştepe, Bozukkale, Çiftekavak, Dağınıksu, Engindere, Kendirli, Köprülü, Taşlık, Yağlıtaş, Yiğitler. Sürmene> Aksu, Muratlı, Ormanseven, Yeniay. Şiran> Konaklı. Torul> Dağdibi, Gümüştuğ. Trabzon> Akyazı, Beşirli, Dolaylı, Erdoğdu, Fatih, Gürbulak, Toklu, Yenicuma, Yeşilbük. Vakfıkebir> Güneysu, İlyaslı, Mahmutlu. Yomra> Kaşüstü, Özdil.


UZUNHACIOĞLU Uzunhacı, 1450’li yıllarda Aydın sancağında yaygın Yıva Türkmeni. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2269)
Uzunhacıoğlu Beşikdüzü> Ardıçatak.
UZUNHASANOĞLU Uzun Hasan, Bulgaristan’da yerleşim yeri. (ÇAVUŞ, 1990, s. 173)
Uzunhasanoğlu Akçaabat> Acısu, Kuruçam. Araklı> Araklı, Erikli, Kalecik, Pervane, Yalıboyu. Ardeşen> Işıklı. Arhavi> Cumhuriyet, Dereüstü, Kavak, Sırtoba. Çaykara> Çayıroba. Fındıklı> Çınarlı, Yeni. İyidere> Çiftlik. Of> Ballıca, Korucuk, Uğurlu. Pazaryolu> Göztepe. Rize> Beştepe, Kavaklı. Sürmene> Çarşı, Orta, Zeytinli. Trabzon> Cumhuriyet, Çarşı, Çömlekçi, Kavala, Soğuksu, Yeşilbük. Yusufeli> Morkaya.


UZUNİBRAHİMOĞLU Uzunibrahim, 1700’lü yıllarda zorunlu iskâna tutulan Türkmen aşiret. (ÇELİKDEMİR, 2001, s. 114)
Uzunibrahimoğlu Ardeşen> Seslikaya, Yamaçdere. Arhavi> Şenköy. Çarşıbaşı> Salova. Derepazarı> Tershane. Dernekpazarı> Kondu. Kürtün> Gündoğdu. Sürmene> Ormanseven. Trabzon> Yalı.


UZUNMAHMUTOĞLU Uzunmahmud, Ordu kazasında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 752)
Uzunmahmutoğlu Arsin> Çiçekli, Çubuklu. Çayeli> Büyük Taşhane.


UZUNOĞLU Uzun, Kuman/ Kıpçak kabilesi. (RASONYI, 2006, s. 539) Uzun, eski kayıtlarda Bozok, Sivas, Maraş, Alanya, İçel ve Aydın sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 752) Uzunlar, 1450’li yıllarda Maraş, Antep ve Dulkadır sancaklarında çok yaygın Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009) Uzun/ Uzunlar, zorunlu iskânlarda adı geçen Yörük aşireti. (BAYAR, 1994, s. 99)


Bölgede (Doğu Karadeniz) Uzunoğulları, Kıpçak kökenli boydur. (TELLİOĞLU, 2004, s. 133) Uzunoğlu, Celali isyanına katılanlardan. (AKDAĞ, 1963, s. 125) Uzun, Kuman/ Kıpçaklarda şahıs adı, Kuman asıllı Rumen asilzadesi. (RASONYI, 2006, s. 516)


Uzunlar, Bulgaristan (ÇAVUŞ, 1990, s. 173) ve Kırım’da eski Türk yerleşim yeri. (KARAÖRS,1993, s. 693) Uzun, Loru eyaletinde (BİLGE, 2015, s. 583) ve 1450’li yıllarda Türkmen boylarının Anadolu’da çok yaygın yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2737)


Uzunoğlu Akçaabat> Dörtyol, Dürbinar, Şinik. Araklı> Çankaya, Çukurçayır, Halilli, Kayacık, Kayaiçi, Köprüüstü, Sularbaşı. Ardanuç> Ovacık. Ardeşen> Köprüköy. Arsin> Dilek, Işıklı. Bayburt> Petekkaya, Şeyhhayran, Şingah. Beşikdüzü> Ağaçlı, Çeşmeönü, Şahmelik, Şarlı. Çayeli> Yaka-Yalı. Demirözü> Yazıbaşı. Gümüşhane> Aktutan, Dumanlı, Erdemler, Süleymaniye. Hopa> Başoba. İspir> Y. Fındıklı. Kalkandere> Soğuksu. Kelkit> Bulak, Sökmen. Köprübaşı> Arpalı. Köse> Gökçeköy. Maçka> Ardıçlıyayla, Dolaylı, Kiremitli. Pazaryolu> Göztepe. Rize> İslampaşa. Sürmene> Fındıcak. Şavşat> Cevizli, Tepeköy. Tonya> Kaleönü. Trabzon> Çağlayan, Dolaylı, Geçit, İncesu, İnönü, Ortahisar, Pazarkapı. Yomra> Kaşüstü, Maden. Yusufeli> Avcılar, Balalan, Balcılı, Cevizlik, Çıralı, Demirdöven, Dokumacılar, Kılıçkaya, Tarakçılar.


Uzun ile bağlantılı sülaleler:


Uzunabdioğlu Rize> Akarsu, Engindere, Pekmezli, Taşlıdere. Yusufeli> Demirdöven.


Uzunabitoğlu Bayburt> Güllüce.


Uzunabdurrahmanoğlu Beşikdüzü> Kalegüney.


Uzunağaoğlu Ardanuç> Örtülü. Hopa> Sugören. Şavşat> A. Koyunlu.


Uzunbekiroğlu Köprübaşı> Yağmurlu.
Uzunçeboğlu (Bk. Çepnioğlu)


Uzundurmuşoğlu Rize> Gülbahar, Yemişlik.


Uzuneminağaoğlu Borçka> Balcı, Yeniyol.


Uzuneminoğlu Artvin> Ortaköy. Demirözü> Güçlü.
Uzuneyupoğlu Arhavi> Y. Hacılar, Cumhuriyet, Ulukent. Hopa> Sugören.


Uzunhacıağaoğlu Beşikdüzü> Ardıçatak.
Uzunhacıbattaloğlu Beşikdüzü> Ardıçatak, Kalegüney, Şahmelik.
Uzunhacıhallaçoğlu Beşikdüzü> Kalegüney, Yenicami.
Uzunhalilağaoğlu Beşikdüzü> Şahmelik.


Uzunhaliloğlu Arsin> İşhan. Kelkit> Bulak. Tonya> Biçinlik, Çayıriçi.
Uzunhüseyinoğlu Akçaabat> Kirazlık. Araklı> Pervane. Arhavi> Kavak, Yolgeçen. Arsin> Çubuklu. Bayburt> Kırkpınar. Beşikdüzü> Anbarlı, Türkelli. Of> Cumapazarı. Rize> Pehlivan. Trabzon> Boztepe, Çimenli, Ortahisar, Pelitli.


Uzunibrahimağaoğlu Beşikdüzü> Şahmelik.


Uzunislamoğlu Trabzon> Pazarkapı.


Uzunismailoğlu Ardanuç> Tütünlü. Bayburt> Salkımsu, Yedigöze. Trabzon> Akoluk, Bengisu, Çömlekçi, Gazipaşa, İnönü, Yenicuma, Yeşilova.


Uzunmehmetağaoğlu Beşikdüzü> Şahmelik.


Uzunmehmetoğlu Ardanuç> Zekeriya. Araklı> Kayaiçi. Arsin> Gölcük. Ardeşen> Merkez, Tunca. Artvin> Erenler. Çarşıbaşı> Büyükdere, Salova, Şahinli. Çaykara> Ulucami, Yeşilalan. Dernekpazarı> Gülen. Fındıklı> Aksu, Sümer. Güneysu> Tepebaşı. Hayrat> Göksel, Köyceğiz. Kalkandere> Aksu, Yumurtatepe. Maçka> Akmescit. Of> Ağaçseven, Cumapazarı, Korkut, Yazlık. Sürmene> Çimenli. Trabzon> Bahçecik, Beşirli, Cumhuriyet, Ortahisar, Yeşilyurt. Yomra> Çamlıca, Kaşüstü, Yokuşlu.


Uzunmollaoğlu Fındıklı> Sümer.


Uzunmustafaoğlu Akçaabat> Akçaköy, Derecik, Yıldızlı. Araklı> İyisu. Arhavi> Kavak. Arsin> Çardaklı. Derepazarı> Uzunkaya. Of> Kavakpınar. Rize> Çorapçılar, Gülbahar, Hamidiye, Zincirliköprü. Trabzon> Gülbaharhatun.


Uzunömeroğlu Akçaabat> Demirtaş. Araklı> Çukurçayır. Ardeşen> Gündoğan. Arhavi> Balıklı, Dülgerli, Ulukent, Yolgeçen. Çayeli> Eskipazar, Ormancık, Yeşiltepe. Çaykara> Soğanlı. Fındıklı> Sümer. Of> Cumapazarı, Uğurlu. Rize> Camiönü, Gülbahar, Ortapazar. Sürmene> Çavuşlu.


Uzunömüroğlu Bayburt> Salkımsu.


Uzunsakaloğlu Çaykara> Uzungöl. Rize> Kurtuluş, Taşlık.


Uzunselimoğlu Bayburt> Çayıryolu.
Uzunsüleymanoğlu Akçaabat> Akçakale. Çayeli> Çeşmeli, Kaptanpaşa. Gümüşhane> Bağlarbaşı. Of> Erenköy.


Uzunşerifoğlu Yusufeli> Taşkıran.


Uzunvelioğlu Bayburt> Kitre. Trabzon> Gülbaharhatun.
Uzunyakupoğlu Araklı> Araklı. Köprübaşı> Yağmurlu. Sürmene> Karacakaya.


UZUNOSMANOĞLU Uzunosmanlı, Sivas ve Haleb sancaklarında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 752) Uzunosmanlı, 1450’li yıllarda Maraş sancağında yaygın Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2270)
Uzunosmanoğlu Ardanuç> Peynirli. Ardeşen> Gündoğan. Arhavi> A. Hacılar, Konaklı, Yolgeçen, Y. Hacılar. Arsin> Harmanlı. Beşikdüzü> Ardıçatak, Şahmelik. Çamlıhemşin> Konaklar, Yaylaköy. Çayeli> Yeşiltepe. Derepazarı> Sarıyer. Fındıklı> Yeni. Gümüşhane> Aktutan, Hasköy. Hopa> Esenkıyı. İkizdere> Cevizlik, Şimşirli. İspir> Çamlıkaya. Rize> İslampaşa, Sütlüce. Trabzon> Bahçecik, Dolaylı, Esentepe. Yusufeli> Dokumacılar.


UZUNYUSUFOĞLU Uzunyusufoğlu, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Eymür Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2271)


Uzunyusufoğlu Şavşat> Y. Koyunlu.


ÜÇÜNCÜOĞLU Üçüncü, Yeniçeri ortalarından bir bölüğün adı. (PAKALIN, c. III s. 620) Askeri sülale.
Üçüncüoğlu Akçaabat> Uçarsu. Arhavi> Güngören, Kale. Gümüşhane> Hasköy. Hopa> Koyuncular, Osmaniye. Torul> Alınyayla, Çamlıca, Demirkapı, Tufaniye, Yurt. Trabzon> Gazipaşa, Ortahisar, Pazarkapı, Yenicuma. Vakfıkebir> Yalıköy. Yomra> Özdil.


ÜLKEROĞLU Ülkerler, Türkmen kabilesi. (BEYOĞLU, 2000, s. 378)


Ülkeroğlu Yusufeli> Kirazalan.


ÜMMETOĞLU Ümmet, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar kabilesi. (ADİLOĞLU, 2005, s. 149)


Ümmetoğlu Gümüşhane> Aktutan. Yalvaç. (SAAT, 2014, s. 120)


ÜNDÖKENOĞLU Ün-döken. Ün: Şan, nam. Ün döken: Çok namlı (mecaz).


Ündökenoğlu Yusufeli> Demirdöven, Dereiçi.


ÜRENLİOĞLU Üren: Kurak yer, şimşek. (ÇAĞBAYIR)
Ürenlioğlu Köse> Özbeyli.


ÜSKÜDAROĞLU Üsküdar, adı değişik olaylara karışan Yeni İl Türkmenlerine tabi oymak. (REFİK, 1930, s. IX)


Üsküdar, Filibe’de nahiye. (AYHAN, 2013, s. 186)


Üsküdaroğlu Trabzon> Gazipaşa.


ÜSKÜLOĞLU Üskül: Taranmış kendir, keten. Kuman/ Kıpçak Türkçesinde üsküli: Keten. (GRÖNBECH) Mesleki ad.


Üsküloğlu Ardeşen> Merkez.


ÜSTİBİOĞLU Üstüburye, Macaristan’da (URAL, 2006, s. 22) ve Üskübi, 1500’lü yıllarda Kayseri’de yerleşim yeri. (İNBAŞI, 1992, s. 91) Rize’de Üstüpüler köyü. Gelinen yer.


Üstibioğlu/ Üstüpioğlu Akçaabat> Akçakale. Akdamar, Akören. Araklı> Taşgeçit. Çaykara> Çambaşı. Güneysu> Küçükcami. Trabzon> Erdoğdu.


ÜSTÜNOĞLU Ustun, Moğol komutanı. (BARTHOLD, 2017, s. 458)


Üstünoğlu Bayburt> Aslandede.


ÜŞEKÇİOĞLU Türkçe –çi yapım eki almış kelime. Üşek: Vaşak. (ÇAĞBAYIR) Avcı (mecaz).
Üşekçioğlu Şiran> Akçalı.


ÜZEYİROĞLU Üzeyr, Bayat Türkmeni oymağı. (LEZİNA) Uzeyrli, Maraş sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 40)


Üzeyr, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Avşar Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 475)


Üzeyiroğlu Ardanuç> Tütünlü. Şavşat> Çavdarlı, Kocabey, Söğütlü.


VADELOĞLU Vadil, Fergana’da şehir. (AYDIN, 1989, s. 119) Gelinen yer.
Vadeloğlu Of> Ballıca.


VAĞINDALIOĞLU Vağında, Bayburt’un köyü. (ÖZGER, 2007, s. 354) Gelinen yer.


Vağındalıoğlu Demirözü.


VAHAPOĞLU Vahapoğlu, zorunlu iskânlarda adı geçen Türkmen aşireti. (BAYAR, 1994, s. 109)


Vahab nehri, Moğollar öncesi Türkistan’da. (BARTHOLD, 2017, s. 68)
Vahapoğlu Ardanuç> Bulanık, Tosunlu. Of> Araçlı. Şiran> Şehithakan.


VAHİÇOĞLU (Bk. Vayiçoğlu)


VAHİTOĞLU Vahidler, Niğbolu sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 755)


Vahid, 1450’li yıllarda Saruhan sancağında Kızık Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2431)


Vahitoğlu Çamlıhemşin> Sıraköy.


VAİZOĞLU Vaiz, Türkmen oymağı. (HÜRMÜZLÜ, 2006, s. 170) Vaiz, Irak Türkmenlerinden. (SAATÇI, 1999, s. 300)


Vaiz: Öğüt, konuşma. (EYUBOĞLU, 1995)


Vaizzade, Erzurum Salnamelerinde Kars’ın mahallesi. (SAĞLAM, 2011, s. 64)


Vaizoğlu Artvin> Kalburlu. Çaykara> Yeşilalan. Trabzon> Gülbaharhatun.


VAKETOĞLU Yusufeli’nde mahalle adı. Gelinen yer.


Vaketoğlu Yusufeli> Demirdöven.


VAKIFLIOĞLU Vekif, 1450’li yıllarda Aydın sancağında Türkmen oymağı. (SARIKAYA, 2014, s. 114)


Vakıflıoğlu Trabzon> Beşirli, Boztepe, Fatih, Gürbulak, İncesu.


VAKİYALOĞLU Makriyal’dan bozma sözcük. Hopa’dan gelen.


Vakiyaloğlu Yusufeli> Taşkıran.


VAKİYETOĞLU Vaki-yet. Vaki, 1550’lü yıllarda Basra vilayeti sancağı. (BELLETEN, sayı 211, 1990, s. 1245) Vakiyet: Vakiler, Basralılar, Basra’dan gelenler. Eski Türkçe –et eki çoğul edatıdır. Yer adıyla bağlantılı lakap.


Vakiyetoğlu Yusufeli> Altıparmak, Çevreli, Demirdöven, Dereiçi.


VALANİZEOĞLU Valani-ze> Valani-dze> Valanizade. “Gürcüce -dze eki Farsça olup zade anlamında soyadı unvanı.” (KIRZIOĞLU, 1976, s. 151)


Valani, Kıpçakların Batı dillerindeki adlarından biri. (LEZİNA) Valani, Kumanların/ Kıpçakların diğer bir adı. (KAFESOĞLU, 1984, s. 175) Valanı, Kıpçakların farklı bir adı. (OMOROV, 2008, s. 20) Valanize, Gürcüce ek almış Kuman/ Kıpçak boyunun günümüzdeki hatırası.


Şamanist iken Ortodoks olup Kartvelileşen, Türklerin bölgeye gelmesiyle birlikte sessiz sedasız topluca Müslümanlığa geçen Kıpçaklar, Acara-Batum ve Artvin bölgesinde kümelenmişlerdi. Müslüman Gürcülerın tamamına yakını Tamar Mepe zamanında Gürcistan’a gelen Kıpçakların günümüzdeki bakiyeleridir.


Valanizeoğlu Artvin> Dere.


VALERİTOĞLU Varelit, Of’un köyü. Gelinen yer.


Valleritoğlu Ardeşen> Yeni.


VALİDEOĞLU Valide, eski kayıtlarda Konya sancağında Türkmen oymağı. (TÜRKAY, 1979, s. 755)
Valideoğlu Bayburt> Kadızade.


VALİOĞLU Valı, Şahseven Türkmeni oymağı. (KALAFAT, 2011, s. 182)


Valili, Dobruca’da yerleşim yeri. (BÜYÜKBAŞ, 2006, s. 125)
Valioğlu Trabzon> Yenicuma.


VAM’İNOĞLU Farsça vam: Borç. (DEVELLİOĞLU)
Vam, Osmanlı’da Macaristan’dayerleşim yeri. (ALTUN, 2007, s. 17) Gelinen yer.
Vam’inoğlu Torul> Aksüt.


VANKLIOĞLU Vank-lı. Vank, 1500’lü yıllarda Bayburt’ta yerleşim yeri. (MİROĞLU, 1975, s. 67) Vank, İspir’in Ulutaş köyünün eski adı. Gelinen yer.


Vanklıoğlu İspir> A. Özbağ, Çamlıkaya. Of> Kazançlı. Yusufeli> Çevreli.


Vanklıhasanoğlu Yusufeli> Kılıçkaya.


VARDIOĞLU Vardi: Fayton. (ÇAĞBAYIR) Mesleki ad.
Vardim, Osmanlı döneminde Tuna’da yerleşim yeri. (DRAGANOVA, 2006, s. 84)
Vardıoğlu Aydıntepe> Günbuldu.


VANLIOĞLU Vanlıoğlu, Yavuz zamanında Trabzon-Rize’ye gönderilen Türkmen aileleri. (BİLGİN, 2002, s. 198)


Bilindiği gibi 1071 yılından sonra ilk Türkleşen yerlerin başında Doğu ve Güneydoğu Anadolu bölgeleri gelir. Yavuz-Şah İsmail savaşından sonra çok Türkmen boyu bu bölgeleri terk etmiş, birçoğu İran’a dönmüş ve bir kesimi de (Vanlıoğlu, Muşluoğlu…) Doğu Karadeniz yöresine gelmiştir.


“Şurası bir gerçektir ki, Doğu-Anadolu Safevi idaresinden kalsaydı, bir müddet sonra burada Türkçeden başka hiçbir dil konuşulmayacaktı.” (SÜMER, Oğuzlar, s. 176)
Van, Turfan’da (Türkmenistan) yerleşim yeri. (KATANOV, 2008, s. 63)


Vanlıoğlu Ardanuç> Meşeköy. Bayburt> Şeyhhayran, Şingah. Demirözü> Çakırözü. Derepazarı> Eriklimanı. Hopa> Çamlı, Sarp. Köse> Örenşar. Of> Tavşanlı. Rize> Fener, Kambursırt. Trabzon> Boztepe, Çimenli, Çömlekçi, Gazipaşa, Gülbaharhatun, Hızırbey, Ortahisar, Pazarkapı. Yusufeli> Taşkıran.


Vanlıbayraktaroğlu Trabzon> Cumhuriyet, Çarşı.


Vanlıdumanoğlu Trabzon> Çömlekçi.


VARANKOĞLU Varang, Bosna kökenlidir. (KAFLI, 2004, s. 98) Bölgede Bosna’dan, Arnavut’tan, Macaristan’dan gelen Türk sülaleleri çoktur. Varant, Kars’ın tarihi adlarından.
Varankoğlu Of> Gürpınar.


VARDALİOĞLU Varda, İkizdere’nin Güneyce köyünün eski adı.


Vardalıoğlu Derepazarı> Bahattinpaşa. Kalkandere> Dağdibi. Rize> Çarşı, Gülbahar.


VARDALOĞLU Vardalı’dan bozma olabilecek sözcük.


Vardaloğlu Güneysu> Yeşilköy. Pazar> İkiztepe, Soğuksu.


VARDIOĞLU Varan, kavuşan. Vardim, Osmanlı döneminde Tuna’da yerleşim yeri. (DRAGANOVA, 2006, s. 84) Gelinen yer.
Vardıoğlu Aydıntepe> Günbuldu.


VARDİZEOĞLU Vard-ize. Gürcüce vardi: Gül. (ARISOY, 2010, s. 150) –ize eki Gürcüce –dze den bozma olup zade anlamındadır.
Vardize: Gülzade, Güloğlu.
Vardizeoğlu Of> Çamlı.


VAREROĞLU Varegler, Hazarlarla bağlantılı boylardan. (PİATİGORSKY, 2007, s. 10)


Var-er. Var, Avarların bir kolu. (KURAT, 1972, s. 25) Var-er: Avar eri.


Vareroğlu Güneysu> Yeşilköy, Yüksekköy.


VARZAHANLI Varzahan, Bayburt’ta köy. (DAŞTAN, 1996, s. 32) Gelinen yer.
Varzahanlıoğlu Bayburt> Saraycık, Tuzcuzade.


VARICIOĞLU Kıpçakça varıcı: Varan. (AGAR, 1989, s. 1081)


Varıcılar, Rumeli’de (Germeriye) yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 386)


Varıcıoğlu Köse> Örenşar.


VARİSOĞLU Varis: Vekil, kefil, mirasçı. (ÇAĞBAYIR)


Varisoğlu İkizdere> Güney.


VAROĞLU/ VARLIOĞLU Var, Avarların ataları olan Orta Asya kavmidir. (GUMİLEV, 2007, s. 52) Var, Uygur kağanı yönetimindeki kavim. (DUNLOP, 2008, s. 24)
Hun Türklerinde var: Nehir. (GUMİLEV, 2002, s. 234) Türkçede varlı: Gani, zengin. (ATALAY, 1936)


Varlıoğlu/ Varlıoğlu Çaykara> A. Kumlu. Çayeli> Kaptanpaşa. Güneysu> Dumankaya, Tepebaşı. Kelkit> Sadak. Rize> Azaklıhoca, Çiftekavak, Karayemiş.


Varetoğlu Tonya> Orta.


Var-et: Varlar, Avarlar. Eski Türkçe –et, -it ekleri çoğul edatıdır.


Varitoğlu Tonya> Büyük, Yeni.


Var-it: Varlar.


VARTEVLİOĞLU Vartelli, Erzurum eyaletinde Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 40)


Varthel, Ardanuç’ta Meşeköy’ün eski adı.


Vartevlioğlu Güneysu> Dumankaya.


VARYEMEZOĞLU Varyemez, Erzurum sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 755)


Varyemez, 1500’lü yıllarda Bayburt’ta yerleşim yeri. (MİROĞLU, 1975, s. 92)


Varyemezoğlu Fındıklı> Yeniköy.


VASAPOĞLU Vasab: Hastalık, ağrı. (DEVELLİOĞLU) Türkmence vasp: Övgü. (ÖLMEZ, 1995)


Vasab, Yemen eyaletinde sancak. (SEZEN, 2006, s. 510) Vassaf, Türkistan’da yerleşim yer. (BARTHOLD, 2017, s. 153)


Vasapoğlu Çayeli> Çataldere. İkizdere> Başköy. Rize> Kurtuluş.


VASEROĞLU/ VASAR’INOĞLU Vasar, Varsak, Türkmen oymağı.


Vaşar, Macar adı. (DOĞRU, 1985, s. 214)


Vasaroğlu Ardeşen> Pirinçlik. Of> Bölümlü.


VASILOĞLU Vasıllu, 1450’li yıllarda Kütahya sancağında Kayı Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2282)
Vasıl: Ulaşan, kavuşan ve vasil: Bir kimseden hiç ayrılmayan. (ÇAĞBAYIR) Vasil, 1500’lü yıllarda Gagauz Türklerinde soy ad. (CEBECİ, 2008, s. 59)
Vasıl, 1450’li yıllarda Aydın sancağında (SARIKAYA, 2014, s. 129) ve 1500’lü yıllarda Kefe’de yerleşim yeri. (ÖZTÜRK, 2000, s. 228)


Vasıloğlu Araklı> Yüceyurt. Derepazarı> Derepazarı, Maltepe.


VAŞDİKOĞLU Vaskird, 1500’lü yıllarda Erzincan’da yerleşim yeri. (MİROĞLU, 1990, s. 115) Gelinen yer.
Vaşdikoğlu Yomra> Tandırlı.


VATANİZEOĞLU Vatan-ize> Vatan-dze> Vatanzade. Gürcüce ek almış Türkçe ad. Bölgede Ermenileşen, Rumlaşan, Lazlaşan ve Gürcüleşen Kıpçaklar, Türk boy ve oymağı çoktur.


Vatanizeoğlu Yusufeli> Esenyaka.


VAYİÇOĞLU 1840 yılı nüfus sayımlarında Varıcı olarak kayıtlı sülale. Aynı sülaleye ait Başoba köyündeki çok eski mezar taşında da sülale adı Varıcı diye yazılıdır. Yine Arhavi’nin Kestanealan köyünde 1835 ve 1840 yılı nüfus sayımında Varıcı olarak kayıtlıdır.


Kıpçakça varıcı: Varan. (AGAR, 1989, s. 1081)


Varıcıoğlu, Varal soyadını almış olup Gümüşhane’nin Köse ilçesinin Örenşar köyündedir.


Varıcılar, Rumeli’de (Germeriye) yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 386)


1900’lü yıllarda Vayiç soyadını almalarının nedeni Bosna’dan gelmiş olmalarıdır. Aynı köyde Boşnakoğlu olması bu birlikteliği perçinlemektedir.


Vayiç, 1542 yılında Paşa sancağında (Bosna) (ÇAĞ, 2004, s. 65) ve Or-vayiç, Macaristan’da yerleşim yeri. (URAL, 2006, s. 25)


Arhavi civarında Hemşin yöresi yoktur. Aynı sülalenin bireyleri Hopa’da Hopa/ Hemşince ve Arhavi’de ise Lazca ve Gümüşhane’de (Köse’de) Türkçe konuşmaktadırlar.


Vayiçoğlu/ Vahiçoğlu Arhavi> Kestanealan. Hopa> Başoba, Kayaköy. Köse> Örenşar.


VAYLİOĞLU EAT vay: Acı duyulduğunu anlatır. (ÇAĞBAYIR) Vaylı: Acılı, elemli.


Vaye, Silistre sancağında yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 101) Yer adıyla bağlantılı sülale.


Vaylıoğlu Şavşat> Tepeköy.


Vaynıoğlu Beşikdüzü> Bozlu.


VECANOĞLU Vec-an. Arapça vec: Önem verme. Vecan: Önem verilenler. Farsça -an, çoğul ekidir.


Vecanoğlu Yusufeli> Sebzeciler.


VECELOĞLU Arapça vecel: Korkma, ürkme. (DEVELLİOĞLU)


Veceloğlu Kalkandere> Dilsizdağı. Şalpazarı> Doğancı.


VEHBİOĞLU Artvin> Oruçlu. Şiran> Evren.


VEİSOĞLU (Bk. Veyisoğlu)


VEKİLOĞLU Vekil, Hazar ötesi Türkmeni oymağı. (CİHAN, 2010, s. 141) Vekil, Teke Türkmeni kabilesi. (LEZİNA)
Vekiloğlu Bayburt> Arpalı, Kırkpınar. Maçka> Akmescit.


Vekilharçoğlu Ardanuç> Bağlıca. Arhavi> Yemişlik. Şebinkarahisar. (KIVRIM, 2015)


VELİBEYOĞLU Velibey, eski kayıtlarda Rakka, Aydın, Ankara, Bursa ve Niğbolu sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 757) Velibeyli, 1700’lü yıllarda zorunlu iskâna tutulan aşiret. (ÇELİKDEMİR, 2001, s. 177)
Velibey köy, Bulgaristan’da yerleşim yeri. (ÇAVUŞ, 1990, s. 173)


Velibeyoğlu Gümüşhane> Süleymaniye. Trabzon> Ortahisar, Pazarkapı. Yusufeli> Yüksekoba.


VELİOĞLU Velili, eski kayıtlarda Niğde, Karaman, Konya, Rakka, Urfa, Çorum ve Afyon sancaklarında Ekrad taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 758) Veli, 1450’li yıllarda Menteş ve Aydın sancaklarında Yıva ve Bayındır Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2283) Veliler, zorunlu iskâna tutulan Türkmeni oymağı. (ORHONLU, 1963, s. 69)


Veli: Ermiş, Allah dostu. Çoğulu evliyadır. Veli Han, Avşar emiri. (SÜMER, 1999, s. 188)


Veli, 1450’li yıllarda Türkmen boylarının yaygın yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2740)
Velioğlu Akçaabat> Derecik, Doğanköy, Işıklar, Kayalar, Meşeli, Ortaalan, Salacık, Sarıtaş. Ardanuç> Cevizli, İncilli, Tepedüzü. Arhavi> Başköy, Cumhuriyet, Dülgerli, Güngören, Sırtoba, Soğucak, Ulukent, Üçırmak, Yıldızlı, Y. Şahinler. Arsin> Kuzguncuk, Oğuz, Yeşilyalı. Artvin> Orta. Aydıntepe> Başpınar. Bayburt> Alıçlık, Aslandede, Çayıryolu, Darıca, Pamuktaş, Tepetarla. Beşikdüzü> Beşikdüzü. Borçka> Kaynarca. Çamlıhemşin> A. Çamlıca. Çarşıbaşı> Fener, Gülbahçe. Çayeli> Yenihisar. Demirözü> Bayrampaşa, Eymür, Güneşli, Kalecik, Şingah. Fındıklı> Arılı, Tatlısu. Gümüşhane> Arzular, Çamlı, Esenler, Gökdere, Kaletaş, Kurtoğlu, Tekke, Yenice, Yeniköy Güneysu> Dumankaya, Yeşilköy. Hayrat> Balaban, Çamlıtepe, Görgülü, Kılavuz, Pazarönü. Hemşin> Yeniköy. Hopa> Bucak, Esenkıyı. İkizdere> Ayvalık, Ballıköy, Demirkapı. İspir> Akpınar, Çamlıkaya, Çayırözü, Karakale. İyidere> Fethiye. Kalkandere> Çayırlı, Soğuksu. Kelkit> Deredolu, Gümüşgöze, Kızılca, Öbektaş, Sökmen. Köse> Kabaktepe, Merkez. Kürtün> Araköy, A. Uluköy, Elmalı, Kuşluk, Y. Uluköy. Maçka> Çağlayan, Esiroğlu. Of> Bölümlü, Çataldere. Pazaryolu> Gölyanı. Rize> Akpınar, Bıldırcın, Çarşı, Fener, Gülbahar, Yolüstü. Sürmene> Çavuşlu. Şalpazarı> Doğancı, Sugören, Üzümözü. Şavşat> Söğütlü, Veliköy. Şiran> Bilgili, Bolluk, Çakırkaya, Evren, Sarıca. Tonya> Çayıriçi, Kaleönü, Turali. Torul> Küçükçit. Trabzon> Akkaya, Akoluk, Ayvalı, Bahçecik, Boztepe, Çarşı, Çimenli, Doğançay, Erdoğdu, Esentepe, Gündoğdu, İncesu, Konaklar, Ortahisar, Yenicuma, Yeşilova. Vakfıkebir> Deregözü, Fevziye, Mısırlı, Sinanlı, Şenocak. Yusufeli> Bahçeli, Bostancı, Demirdöven, Demirkent, Esenyaka, Irmakyanı, Morkaya, Yamaçüstü, Yokuşlu, Yüksekoba.
Veli ile bağlantılı sülaleler:


Veliahmetoğlu Trabzon> Gazipaşa.


Velialemdaroğlu Trabzon> Cumhuriyet.
Velibaşoğlu Akçaabat> Akçaköy. Arsin> Işıklı. Düzköy> Büyük, Düzalan. Trabzon> Ortahisar. Yusufeli> Kömürlü.


Velicanoğlu Bayburt> Oruçbeyli.


Veliçavuşoğlu Trabzon> Çarşı.
Velidursunoğlu Trabzon> Gülbaharhatun.
Veliefendioğlu Çaykara> Akdoğan. Kelkit> Kızılca. Trabzon> İskenderpaşa.


Velieminoğlu Bayburt> Tuzcuzade.
Velihasanoğlu Bayburt> Kurugüney. Maçka> Yeşilbük.


Velihocaoğlu Trabzon> Beşirli.


Velihüseyinoğlu Gümüşhane> Süngübayır.


Veliismailoğlu Bayburt> Masatderesi, Şingah.


Velikaoğlu Rize> Bıldırcın, Pehlivantaşı.


Velika, 1500’lü yıllarda Gagauz Türklerinde ad. (CEBECİ, 2008, s. 62)


Velika, Makedonya’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 292)


Velikaptanoğlu Trabzon> Ortahisar.
Velimahmutoğlu Arhavi> Güneşli. Trabzon> Yalı.


Velimehmetoğlu Bayburt> Hurmaözü. İyidere> Fethiye. Trabzon> Boztepe, Gazipaşa, İskenderpaşa.


Velimemişoğlu Arhavi> Kavak.


Veliömeroğlu Beşikdüzü> Beşikdüzü. Kelkit> Cumhuriyet. Trabzon> Esentepe.
Velipaşaoğlu Trabzon> Çömlekçi.


Velişeyhoğlu Kürtün> Y. Uluköy.


VELETOĞLU Veled, Konya sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 756) Veled, 1450’li yıllarda Maraş, Ankara, Konya ve Konya sancaklarında yaygın Salur ve Bayad Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2283)


Veledoğlu, Celalilerden. (AKDAĞ, 1963, s. 129) Arapça veled: Oğul, çocuk. (ÇAĞBAYIR) Sultan Veled, Türk büyüğü.


Veletler, Tuna’da (DRAGANOVA, 2006, s. 83) ve Makedonya’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 173)


Veletoğlu Çaykara> A. Kumlu. Köprübaşı> Çifteköprü. Sürmene> Ormanseven.


VENEDİKOĞLU Cezayir, Malta, Macar, Tunus-oğulları gibi. . . Venedik’ten gelen. Osmanlı döneminde Venedik’te Türk tacirleri vardı. Venedik’ten ayrılmalarına rağmen işyerlerinin adları uzun zaman yaşadı.


“XVI. yüzyılda, Venedik’te İngiliz, Fransız ve Araplar gibi Türklerin de bir mahalleleri olduğu bilinmektedir.” (REYHANLI, 1983, s. 8)
Venedikoğlu Arsin> Gölcük. Çamlıhemşin> Ülkü. Şiran> Gökçeler. Torul> Tufaniye. Yomra> Özdil.


VERKAOĞLU Arapça verka: 1. Açık boz renk. 2. Güvercin. (DEVELLİOĞLU)


Verka, Rumeli eyaletinde yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 247)


Verkaoğlu Şavşat> Kurudere.


VEREPOĞLU Farsça verep: Eğri, çarpık. (EYUBOĞLU, 1995)
Vereb, 1500’lü yıllarda Budin’de yerleşim yeri. (IŞIK, 2013, s. 89) Bölgede Macaristan’dan gelenler ve Macarca yer adları çoktur.


Verepoğlu Akçaabat> Çilekli. Şalpazarı> Çarlaklı, Fidanbaşı.


VEYİSOĞLU/ VEİSOĞLU Veys, 1450’li yıllarda Aksaray sancağında Türkmen oymağı. (YÖRÜK, 1996, s. 53) Veyis, 1450’li yıllarda Menteşe sancağında Bayındır Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1637) Veislü, 1500’lü yıllarda Maraş livasında Yörük taifesi. (SAKİN, 2010, s. 320) Veysioğlu, iskânlarda adı geçen Türkmen taifesi. (BAYAR, 1994, s. 99)


Veys, Uluğ beyin atakesi ve üveys: Kurt. (GÜLENSOY, 2015, s. 519)


Veis, Güney Rusya’da Kuman/ Kıpçak yerleşim yeri. (YÜCEL, 2001, s. 62) Uveys, Kırım’da yer adı. (DOĞRU, 1987, s. 99)
Veisoğlu/ Veyisoğlu Ardanuç> Güleş. Arsin> Başdurak, Yolüstü. Aydıntepe> Dumlu. Bayburt> Kavacık, Veysel. Çamlıhemşin> Yazlıkköy. Çayeli> Yenice. Çaykara> Karaçam. Derepazarı> Kirazdağı. Gümüşhane> Gökçepınar, Kızılca. İkizdere> Çataltepe. İspir> Petekli. Kelkit> Karacaören, Ünlüpınar. Maçka> Çağlayan, Çamlıdüz, Esiroğlu, Köprüyanı, Sındıra, Yazlık. Of> Ballıca. Pazar> İkiztepe. Şiran> Akbulak, Yeşilbük. Trabzon> Çağlayan, Erdoğdu, Sevimli, Yenicuma. Yusufeli> Demirkent, Esenyaka, Öğdem, Sebzeciler.


VEYSELOĞLU Veyselli, 1500’lü yıllarda Gence-Karabağ Eyaletinde Türkmen oymağı. (NECEFLİ, 2010, s. 11)


Veysel, 1450’li yıllarda Aydın’da yaygın Yıva Türkmen oymağı ve Afyon sancağında Türkmen yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2284, 585)


Veyseloğlu Akçaabat> Darıca, Yolaç. Bayburt> Darıca, Kemertaş, Kitre, Nişantaşı. Demirözü> Kalecik, Yelpınar. Gümüşhane> Süle. İspir> Mescitli. Kelkit> Çimenli, Öbektaş. Köse> Subaşı.


VEYSİOĞLU Veyslü, 1450’li yıllarda Adana, Maraş sancaklarında Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 285) Veys, 1400’lü yılların sonunda Aksaray sancağında Türkmen taifesi. (YÖRÜK, 1996, s. 53)
Veysiye, 1850'li yıllarda Bağdat nahiyesi. (BELLETEN, sayı 211, 1990, s. 1251)
Veysioğlu Bayburt> Zahit. Demirözü> Akyaka. Trabzon> Erdoğdu, Yomra> Kaşüstü.


VEZİROĞLU Vezirli, Avşar Türkmeni oymağı. (LEZİNA)


Vezir: Osmanlı imparatorluğunda askeri ve idari salahiyetine haiz en rütbedeki memur sınıfına verilen ad. (SERTOĞLU, 1986, s. 358)


Vazir, Harezm’de bir şehir. (AYDIN, 1989)
Veziroğlu Ardeşen> Doğanay. Arsin> Atayurt. Güreşen. Çamlıhemşin> Kaplıca. Derepazarı> Çeşmeköy, Sarıyer. Gümüşhane> Bağlarbaşı. Hemşin> Hilal, Yeniköy. Hopa> Kemalpaşa, Köprücü. Kalkandere> Y. Tatlısu. Murgul> A. Küre. Pazar> Dağdibi. Rize> Azaklıhoca, Çiftekavak, Dağınıksu. Sürmene> Oylum. Şalpazarı> Ağırtaş. Trabzon> Bostancı, Düzyurt, Ortahisar, Pazarkapı. Yusufeli> Demirdöven, Dereiçi.


VEZNEOĞLU Mesleki ad.


Vezneoğlu Çarşıbaşı> Küçükköy, Serpil.


VIRIKOĞLU Vırık: Şımarık. (ÇAĞBAYIR)
Vırıkler, Gaziantep eski köyü. (Köylerimiz, 1968, s. 778) Gelinen yer.


Vırıkoğlu Bayburt> Şingah.


VİDİNLİOĞLU Vidin, Bulgaristan’da şehir. Bu şehirden gelenler.


Vidin, II. Bayezid döneminde Rumeli’nde 29 sancaktan biri. (AYHAN, 2013, s. 31)


Vidinlioğlu Yusufeli> Altıparmak.


VİRDİLOĞLU Vir-dil. Kıpçakaça vır: Sel. (ARIKAN, 2006, s. 471)


Vadil, Fergana’ya bağlı şehir. (AYDIN, 1989, s. 119)


Virdiloğlu Aydıntepe> Y. Kırzı. Köprübaşı> Arpalı.


VİRTOĞLU Virt: Belli zamanlarda okunan Kuran cüzleri ya da dualar. (DEVELLİOĞLU) Farsça vird: Öğrenci, mürit. (ÇAĞBAYIR)
Virtoğlu Kelkit> Küçükcami.


VİSİRLİOĞLU Visir, Dernekpazarı ilçesinin Gülen köyünün eski adı. Gelinen yer.
Visirlioğlu Of> Darılı.


VİŞNEOĞLU Kelime Türkçeye uydurulmuş olabilir. Vişnu: Hinduların tanrısı. (LESSİNG)
Vişte, Yanya’da (AYHAN, 2013, s. 492) ve Vişnik, 1500’lü yıllarda Bosna’da yerleşim yeri. (YARDIMCI, 2004, s. 168)
Vişneoğlu Trabzon> Boztepe, Çağlayan.


VİŞOĞLU Vişşikler, Türkmen kabilesi. (ATANIYAZOV, 2005, s. 301)
Viş, Kırım’da (DOĞRU, 1987, s. 99) ve Tırhala’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 443) Gelinen yer.


Vişoğlu Maçka> Çamlıdüz. Ünye. (BACACI, 2011)


VİZANOĞLU Viz-an: Vizler, Yörükler. Farsça –an eki çoğul edatıdır. Vize, Yörük cemaati. (HALAÇOĞLU, 2009, s. XVII) Fizan’dan bozma olabilecek kelime.


Vizanoğlu Çaykara> Karaçam, Köknar, Yeşilalan.
Fizanoğlu Kelkit> Öğütlü.


VOGNALIOĞLU Vonalı’dan bozma sözcük. Vona, Perşembe ilçesinin eski adı. Gelinen yer.
Vognalioğlu Bayburt> Şingah.


VONALOĞLU Vonal> Vonalı’dan. Vona, Perşembe ilçesinin eski adı. Gelinen yer.


Vonaloğlu Arhavi> Başköy, Soğucak, Yemişlik.


VORÇOĞLU Vork, Kabardey kabilesinin soyluları. (BİLGE, 2015, s. 629)


Vörg, Osmanlı’da Samsun’un merkez köyü. (YOLALICI, 1998, s. 17) Kafkasya asıllı sülale.
Vorçoğlu Çaykara> Çambaşı, Taşlıgedik.


VOVANOĞLU Vov-an: Vovlar. Farsça –an eki çoğul edatıdır. Vor, Kıpçak/ Kuman boyu. (LEZİNA) Voran: Kıpçaklar.


Vovanoğlu Maçka> Yazlık.


VOYNİKOĞLU Voynik, Osmanlı ordusunda yardımcı işlerde çalışan Bulgar asker. (ACAROĞLU, 1999, s. 264) Kıpçak/ Kuman ağzında voynıy: Özgür, serbest. (HASANKOHAL, 2017, s. 296)
Voynuk, Kumanova’da (Makedonya) yerleşim yeri. (ASLAN, 2016, s. 28)
Voynikoğlu Düzköy> Cevizlik, Düzalan.


VOYVADAOĞLU/ VOYVOTOĞLU Voyvot, “Voyvoda”dan. “Başlangıçta has denilen bölgelerin yönetimini, sahibi adına üstlenen kimselere voyvoda denilmekteydi. Daha sonraları serbest tımarlar, vali ve mutasarrıflara verilen bazı gelir yerleri de voyvoda gönderilerek yönetilmekteydi.” (ÖZGER, 2007, s. 42)


Voyvoda, Türkmen ağası. (GÜNDÜZ, 1996, s. 116)
Kıpçak ağzında voyvoda: Vali, il hakimi, kaymakam. (HASANKOHAL, 2017, s. 297) “Voyvoda: 1. Eflak ve Boğdan beylerine Osmanlılar tarafından verilen unvan. 2. Bir yerin vergilerini toplamaya memur kimseler.” (SERTOĞLU, 1986, s. 359) “Voyvoda: Reis, Subaşı, ağa gibi muhtelif manalara gelen bir tabirdir.” (PAKALIN, c. III s. 598)


Voyvoda, Varna’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 466)


Voyvodaoğlu/ Voyvotoğlu Araklı> Değirmencik. Gümüşhane> Kırıklı. İkizdere> Çiçekli.


YABANOĞLU/ YABANCIOĞLU Yabanlı, büyük Türkmen oymaklarından biri. (İLBEY, 2010, s. 207) Yaban, Horasan’dan gelip Diyarbakır’ı yurt edinen Türkmen aşireti. (UÇAKCI, Üçoklar, s. 16) Yabanoğlu, 1450’li yıllarda Kayseri sancağında Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2287)
Yabancı, Gagauz Türklerinde soy ad. (MANOV, 2001, s. 211) Kıpçakça yaban: Issız yer. (BERBER, 2019)
Yabanlı, Gümülcine’de (AYHAN, 2013, s. 202); Yabani, Çankırı’da (BİNGÖL, 1997, s. 19); 1500’lü yıllarda Kayseri’de (İNBAŞI, 1992, s. 85) ve 1500’lü yıllarda Ankara’da Türkmen oymağı yerleşim yeri. (KAYA, 2000, s. 28)


Yabanoğlu/ Yabancıoğlu Araklı> Türkeli. Derepazarı> Fıçıcılar. Of> Sıraağaç. Trabzon> Boztepe.


Yabanalioğlu Trabzon> Hızırbey.


YABOĞLU Yabı, Türkmen oymağı. (ATANIYAZOV, 2005, s. 276)


Yab: Tam doğru. (LESSING)


Yaboğlu Ardeşen> A Durak.


YABREOĞLU Yabrı: Zayıf, güçsüz. (ÇAĞBAYIR)
Yabreoğlu Tonya> Biçinlik.


YADİGAROĞLU Yadigarlar, eski kayıtlarda Rakka, Niğde, Sivas, Kütahya, Aydın, Saruhan, Karaman, Haleb, Biga, Kırşehir ve Maraş sancaklarında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 41, 758) Yadigarlı, Beğdili Türkmenlerinden olup 1690’lı yıllarda eşkıyalık olaylarına karışmışlardır. (TATAR, 2005, s. 151) Yadigaroğlu, zorunlu iskânlar sırasında adı geçen Türkmen oymağı. (REFİK, 1930, s. 185) Yadiğarlı, Rakka’ya sürülen aşiretlerden. (UÇAKCI, Üçoklar, s. 286)
Yadigar han, Timur’un oğlu. (GÜLENSOY, 2015, s. 520) Yadigar, Hazar hanlarından. (İNGENÇ, 2010, s. 274)
Yadigarlu, Van sancağında yerleşim yeri. (KILIÇ, 1989, s. 295)


Yadigaroğlu Arsin> Özlü. Of> Ballıca, Yemişalan. Trabzon> İskenderpaşa.


YAĞCIOĞLU Yağcılu, 1500’lü yıllarda Karaca Türkmeni aşireti. (ATEŞ, 2010, s. 28) Yağcı, eski kayıtlarda İçel, Kütahya, Adana, Tarsus, Çorum, Bursa, Edirne, Balıkesir ve Konya sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 759) Yağcı, zorunlu iskânlarda adı geçen Yörük cemaati. (BAYAR, 1994, s. 99)


Yagıçi, Türk hakanlarından olup voyvoda anlamındadır. (GUMİLEV, 2007, s. 558) Orhun Anıtlarında yağıçı: Savaşçı, muharip. (TEKİN, 2003, s. 114) Yağcı, Yörüklerde bir hizmet birimi. (GÖKÇEN, 1946, s. 15)


Yağcılar, Bulgaristan’da (ÇAVUŞ, 1990, s. 176); Yağcılı, 1450’li yıllarda Aydın sancağında (SARIKAYA, 2014, s. 64) ve Yağcı, 1450’li yıllarda Tarsus sancağında Yıva Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 816)


Yağcıoğlu Akçaabat> Dürbinar. Araklı> Erenler. Ardeşen> A. Durak, Bayırcık, Merkez, Müftü. Arsin> Harmanlı, Yeşilyalı, Yolaç, Yolüstü. Artvin> Taşlıca. Bayburt> Güzelce. Borçka> Camili. Çamlıhemşin> Çat, Topluca. Çayeli> Çukurluhoca. Hemşin> Yeniköy. Hopa> Başoba, Osmaniye. İkizdere> Ayvalık. İspir> Sırakonak. İyidere> Yalıköy. Pazar> Tütüncüler. Rize> Bozukkale. Şalpazarı> Üzümözü. Trabzon> Erdoğdu, Gazipaşa, Gülbaharhatun, İnönü. Vakfıkebir> Caferli, Güney, Kemaliye, Yıldız.


YAĞDİLLİOĞLU Yağdılu, 1526’da Cerid Türkmenlerinden. (ATEŞ, 2010, s. 31)


Yağdillioğlu Kelkit> Gümüşgöze.


YAĞIZOĞLU Yağızlı, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2294) Yağız, zorunlu iskânlarda adı geçen Yörük taifesi. (BAYAR, 1994, s. 99)


Yagız Çur, Eski Türk Anıtlarında geçen has adlardan. (GÜL, 2013, s. 140) Kıpçakça yağız: Esmer tenli. (KOCAPİNAR, 2014, s. 271)


Yağızca, 1450’li yıllarda Karaman vilayetinde Döğer Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 632)


Yağızoğlu Artvin> Dikmenli. Gümüşhane> Aktutan. Yusufeli> Yamaçüstü.


YAĞLIDERELİOĞLU Yağlıdere, Torul’un eski köyü. Gelinen yer.
Yağlıderelioğlu Gümüşhane> Hacıemin, Süleymaniye.


YAĞLIOĞLU Yağlular, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Bayad Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2295)


Yağlı, 1450’li yıllarda Türkmen boylarının yaygın yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2741) Yağlu, 1600’lü yıllarda Erzurum’da köy (İNBAŞI, 2014, s. 59) ve 1500’lü yıllarda Bozok sancağında Türkmen yerleşim yeri. (KOÇ, 1988, s. 139)


Yağlıoğlu Yusufeli> Bıçakçılar. Denizli. (ÇEVİK, 2007) Boyabat. (YILMAZ, 2018, s. 42)


YAĞMUROĞLU Yağmuroğlu, eski kayıtlarda Rakka, Ordu, Karaman ve Sivas sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 760) Yağmurlar, 1450’li yıllarda Ankara sancağında Kayı Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2295) Yağmurlu, 1500’lü yıllarda Maraş livasında Yörük taifesi. (SAKİN, 2010, s. 325) Yağmurluoğlu, zorunlu iskânlarda adı geçen Türkmen oymağı. (BAYAR, 1994, s. 99) Yağmuroğlu, 1700’lü yıllarda zorunlu iskâna tutulan aşiret. (ÇELİKDEMİR, 2001, s. 95)
Yağmur Han, Harezmşahlar döneminde Horasan’da Oğuz yöneticilerinden. (BARTHOLD, 2017, s. 350) Yağmuroğlu İbrahim, Dulkadiroğulları komutanlarından. (YİNANÇ, 1989, s. 31) Yağmur, 1025'li yıllarda Türkmen reisi. (TURAN, 2012, s. 40) Yağmur, 1500’lü yıllarda Gagauz Türklerinde yaygın ad. (CEBECİ, 2008, s. 59)


Yağmurlar/ Yağmur, Kırcaali’de/ Bulgaristan; Silistre’de (AYHAN, 2013, s. 274, 436) ve Amasya’da yerleşim yeri. (ÇATAL, 2009, s. 32)
Yağmuroğlu Bayburt> Kitre. Düzköy> Alazlı. Gümüşhane> Yeşildere. Trabzon> Çarşı. Yusufeli> Erenköy.


YAHUOĞLU Yağublı, Türkmen oymağı. (HÜRMÜZLÜ, 2006, s. 170)


Yahud, 1450’li yıllarda Sivas’ta yerleşim yeri. (ANAK, 2011, s. 87) Gelinen yer.


Yahuoğlu Artvin> Sümbüllü.


YAHYABEYOĞLU Yahyabeylü, Paşa sancağında Türkmen/ Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 761)
Yahyabey, Menteşeoğulları yöresinde Türkçe iskân birimi. (ÇEVİK, 2012, s. 356)
Yahyabeyoğlu Trabzon> Hızırbey.


YAHYAOĞLU Yahya, eski kayıtlarda Niğde, Adana, Bozok, Maraş, Haleb, Kayseri, Sivas, Edirne ve Alanya sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 761) Yahyaoğlu/ Yahya/ Yahyalu, 1450’li yıllarda Konya, Adana, Hamid, Bozok, Haleb, Trabusşam, Aksaray, Niğde ve Sivas sancaklarında yaygın Avşar, Kınık, Kızık, Yıva Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2302) Yahyaoğlu, 1700’lü yıllarda eşkıyalık olaylarına karışan Türkmen aşireti. (TATAR, 2005, s. 212)


Yahyalı, Bulgaristan (ÇAVUŞ, 1990, s. 168) ve Yahya, 1450’li yıllarda Türkmen boylarının yaygın yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2742)


Yahyaoğlu Akçaabat> Arpacılı, Kemaliye, Zaferli. Ardeşen> Şenyurt. Arhavi> Kestanealan. Aydıntepe> Çatıksu. Bayburt> Arpalı, Bayırtepe, Çayıryolu, Danişment, Güllüce, Kırkpınar, Sakızlı. Çamlıhemşin> Kaleköy. Çayeli> Latifli, Sabuncular. Çaykara> Y. Kumlu. Demirözü> Beşpınar. Fındıklı> Aksu, Aslandere, Çınarlı, Tepecik. İkizdere> Tozköy. Kelkit> Babakonağı, Balıklı, Sarışeyh, Yeniköy. Köse> Salyazı. Maçka> Oğulağaç. Of> Bölümlü, Erenköy, Kıyıcık, Kumludere, Soğukpınar. Pazaryolu> Büyükdere. Rize> Köprülü. Sürmene> Çamburnu, Oylum. Şiran> Gökçeler. Trabzon> Beşirli, Çağlayan, Gülbaharhatun, İnönü. Vakfıkebir> Mahmutlu, Şenocak. Yomra> Çınarlı, Namık Kemal. Yusufeli> Bıçakçılar, Bostancı, Çamlıca, Demirdöven, Demirkent, Esenyaka, Günyayla, Irmakyanı, İnanlı, İşhan, Tarakçılar, Taşkıran.


Yahyabayraktaroğlu Yusufeli> Çamlıca.


Yahyareisoğlu Trabzon> İskenderpaşa.


YAKAOĞLU Yakalu, 1500’lü yıllarda Aydın livasında Türkmen oymağı. (SAKİN, 2010, s. 326) Yakalı, Maraş ve Bozok sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 762) Yaka, 1450’li yıllarda Çankırı sancağında Kayı Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2305)


Yakaoğlu Dernekpazarı> Ormancık.


YAKUPOĞLU Yakub, eski kayıtlarda Karaman, Bozok, Sivas, Diyarbakır, Rakka, Haleb ve Kırşehir sancaklarında konar-göçer Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 762) Yakuboğlu/ Yakuplar, 1450’li yıllarda Karaman, Konya, Balıkesir, Adana, Bozok, Maraş sancaklarında yaygın Kızık, Karkın ve Alayundlu Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2307) Yakublu, zorunlu iskânlarda adı geçen Türkmen oymağı. (ORHONLU, 1963, s. 83)


Yakub bey, Anadolu’da beylik kuranlardan. (TOGAN, 1981, s. 317) Yakup Beg, Kaşgar hanlığının kurucusu. (GÖMEÇ, 2011, s. 97)


Yakub, 1450’li yıllarda Türkmen boylarının yaygın yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2742)


Yakupoğlu Akçaabat> Derecik, Sarıtaş. Araklı> Çamlıtepe, Dul, Erenler, Hasköy, Sulakyurt, Yassıkaya, Yolgören. Ardanuç> Bulanık. Ardeşen> Yeniyol. Arsin> Cumhuriyet, Işıklı. Artvin> Tütüncüler, Yanıklı. Aydıntepe. Bayburt> Ağören, Ballıkaya, Bayraktar, Kavacık, Konursu, Yanıkçam. Çamlıhemşin> A. Şimşirli, Şenyuva, Yolkıyı. Çayeli> Buzlupınar, Çataldere, Gürgenli, Limanköy, Ortaköy, Şirinköy, Yenihisar. Çaykara> Akdoğan, Taşlıgedik. Dernekpazarı> Gülen, Kondu. Fındıklı> Yaylacılar. Gümüşhane> Akçahisar, Çaltılı, Dölek, Gökdere, Yeniköy, Yeşildere. Hayrat> Dağönü, Topaklı. Hopa> Cumhuriyet, Çamlı, Kuledibi, Sugören, Sundura. İkizdere> Ballıköy, Çataltepe, Gölyayla. İspir> Üzümbağı. İyidere> Sarayköy. Kelkit> Çağlar, Çamur, Deredolu, Dereyüzü, Köycük, Sadak, Sökmen, Tütenli. Köprübaşı> Beşköy. Köse> Merkez, Oylumdere, Övünce. Kürtün> Araköy, A. Uluköy, Cayra, Kuşluk, Taşlıca. Maçka> Çatak, Hamsiköy, Yazlık. Of> Ballıca, Kumludere, Soğukpınar, Yazlık, Y. Kışlacık. Pazar> Yücehisar. Pazaryolu> Bayındır, Cevizlidere, Çaydere, Karataş, Kılıççı, Konakyeri, Köşeyolu, Sergenkaya. Rize> Balıkçılar. Sürmene> Oylum, Yeniay. Şalpazarı> Sugören. Şavşat> Kirazlı, Kocabey. Şiran> Çal, Çambaşı, Dilekyolu, Evren, Şehithakan, Y. Uluköy. Tonya> Kalınçam, Orta, Turali. Torul> İlecik. Trabzon> Akoluk, Beşirli, Boztepe, Cumhuriyet, Çarşı, Gölçayır, Gülbaharhatun, Hızırbey, İskenderpaşa, Ortahisar, Pazarkapı, Pelitli, Yalı, Yenicuma. Vakfıkebir> Aydoğdu, Güney, Güneysu. Yomra> Kayabaşı. Yusufeli> Altıparmak, Çevreli, Köprügören, Öğdem, Taşkıran, Tekkale.


Yakup ile bağlantılı sülaler:


Yakupçebioğlu (Bk. Çepnioğlu)


Yakupefendioğlu İkizdere> Gölyayla.


Yakuphanoğlu Şavşat> Pınarlı.


Yakupmollaoğlu Torul> Günay.


Yakupreisoğlu Trabzon> Hızırbey.


YALAMANOĞLU Yalamanlar, Türkmen kabilesi. (BEYOĞLU, 2000, s. 365)


Yalamanoğlu Şiran> Seydibaba.


YALAMAOĞLU Yalama, Türkmen oymağı. (ATANIYAZOV, 2005, s. 291)
Yalamaoğlu Şiran> Akyayla.


YALIKOĞLU Eski Türkçe yalık: Şarap tulumu. (ÇAĞBAYIR)
Yalik, Musul’da yerleşim yeri, nahiye. (SEZEN, 2006, s. 517) Gelinen yer.
Yalıkoğlu Bayburt> Balca. Tonya> İskenderli. Trabzon> Beştaş.


YALIOĞLU Yalı-Kıpçak, Türk boyu. (LEZİNA) Yalılu, 1450’li yıllarda Adana sancağında Yüreğir Türkmeni. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2310)


Yalı, 1450’li yıllarda Ankara sancağında Salur Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2000)


Yalıoğlu Düzköy> Büyük, Orta. Köprübaşı> Beşköy. Tonya> Karaağaçlı. Yusufeli> Erenköy.


YALMANOĞLU Yalman, Türkmen oymağı. (LEZİNA) Yalman, Aksaray sancağında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 164)
Çağatay Türkçesinde yalman: Sert, çetin, yaman. (ERBAY, 2008) Türkçe yalman: Sarp, dik. (GÜLENSOY, 2007)


Yalman, 1400’lü yılların sonunda Aksaray sancağında yerleşim yeri (YÖRÜK, 1996, s. 35) ve 1500’lü yıllarda Kayseri’nin mahallesi. (YETKİN, 2007, s. 21)


Yalmanoğlu Akçaabat> Darıca, Kavaklı. Trabzon> Hızırbey, Ortahisar.


YALNIZOĞLU Yalnızlı, eski kayıtlarda Erzurum, Adana ve İçel sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 763) Yalnızlu, 1450’li yıllarda Adana sancağında yaygın Yüreğir Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2311)


Yalnız, 1450’li yıllarda Türkmen boylarının yaygın yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2743)


Yalnızoğlu Artvin> Sarıbudak. Fındıklı> Hara, Tepecik. Gümüşhane> Akçahisar. İkizdere> Tozköy. Şavşat> Ilıca. Yusufeli> Kılıçkaya.


Yapyalnızoğlu Pazar> Hasköy, Yavuzköy.


YAMAÇOĞLU Yamac, Kayseri sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 361) Yamacoğlu, 1450’li yıllarda Kayseri sancağında Yıva Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2312)
Yamaçoğlu Beşikdüzü> Şahmelik. Çarşıbaşı> Taşlıtepe.
Yamaçoğlu, Yusufeli> Kılıçkaya.
Yamıçoğlu Akçaabat> Mersin.


YAMAKALİOĞLU Yamakali, zorunlu iskâna tutulan Türkmen aşiret. (ÇELİKDEMİR, 2001, s. 110)


Yamakalioğlu Hopa> Ortahopa, Sugören, Sundura.


YAMAKOĞLU Yamak, Kıpçak boyu. (LEZİNA) Yamak, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Yıva Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2312)


Yamak: Topçu, humbaracı gibi askeri teşekküllere namzet bulunanlarla kalelerdeki yardımcı suretiyle hizmet edenler. (PAKALIN, c. III s. 604) Yamak, Yörüklerde yirmibeş neferin oluşturduğu topluluğun adı. (REFİK, 1930, s. VI)


Yamaklar, Amasya’da (ÇATAL, 2009, s. 32) ve Yamak, 1450’li yıllarda Sivas sancağında Kızık Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1448)


Yamakoğlu Ardanuç> A. Irmaklar, Aydın, Zekeriya. Arhavi> A. Şahinler, Ulukent, Yolgeçen. Artvin> A. Maden, Kalburlu, Y. Maden. Beşikdüzü> Denizli, Sayvancık. Borçka> Güreşen. Çamlıhemşin> Ortaklar. Hopa> Başköy, Sarp. Kalkandere> Medrese, Yokuşlu, Y. Tatlısu. Köprübaşı> Beşköy. Kürtün> A. Uluköy. Pazar> İkiztepe. Rize> Değirmendere. Sürmene> Çavuşlu, Soğuksu, Üzümlü. Torul> Güzeloluk. Vakfıkebir> Aydoğdu, Körez, Ortaköy. Yusufeli> Bıçakçılar, Demirköy.


YAMANOĞLU Yaman, eski kayıtlarda Konya, Bursa ve İçel sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 763) Yaman, 1450’li yıllarda Bozok sancağında yaygın Salur Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2313) Yaman, zorunlu iskânlarda adı geçen Yörük aşireti. (BAYAR, 1994, s. 99)


Yaman Candar, Çobanoğlu beyliğinin kurucusu. (YÜCEL, 1988, s. 54) Kıpçakça yamanlı: Günahkâr, günahlı. (AKYOL, 1919, s. 173)
Yamanlar, Tuna’da yerleşim yeri. (DRAGANOVA, 2006, s. 84) Yamanlar, Candaroğlu yöresinde Türkçe iskân birimi. (ÇEVİK, 2012, s. 356)


Yamanoğlu Borçka> Şerefiye. Trabzon> Pelitli.
YAMIÇOĞLU Yamaçoğlu’ndan. (Bk. Yamaçoğlu)


YAMLIOĞLU Türkçe –lı yapım eki almış kelime. Çok Türk dillerinde yam: Posta atı. Yamlı: Posta atı sahibi. Yamoğlu, Kuman şahıs adı. (RASONYI, 1993, s. 208)


Yam, 1450’li yıllarda Sivas’ta yerleşim yeri. (ANAK, 2011, s. 76)


Yamlıoğlu Trabzon> Çukurçayır.


YANAKOĞLU Yanak, Hazar Ötesi Türkmenlerinden. (CİHAN, 2010, s. 142)


Yanaklar, Filibe’de yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 174)


Yanakoğlu Gümüşhane> Süleymaniye.


YANALIOĞLU Yana, Göklen Türkmeni oymağı. (ATANIYAZOV, 2005, s. 296) Yanal, Kayseri sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 774)


Yanalıoğlu Beşikdüzü> Akkese. Şalpazarı> Simenli.


Yanakomluoğlu Yusufeli> Pamukçular.


Yana-kom. Türkçe kom: Toplanma, yerleşme, konma. (EYUBOĞLU, 1995)


YANAROĞLU Yanaroğlu, Türkmen oymağı. (LEZİNA) Yanar, Kırşehir sancağında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 165)


Yanarı, 1450’li yıllarda Sivrihisar’da yerleşim yeri. (DOĞRU, 1997, s. 74)


Yanaroğlu Çamlıhemşin> Ortaklar. Çayeli> Sabuncular.


YANBEYOĞLU Yanbeğli, Ankara sancağında Ekrad taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 165)
Yan-bey. Yan, Kuman şahıs adı. (RASONYI, 2006, s. 267) Yan Bey, Kuman/ Kıpçak beyi.


Yanbeyoğlu Of> Çamlı. Rize> İslampaşa.


YANBOLOĞLU Yanbolu, Yörük taifesi. (REFİK, 1989, s. 4)
Yanbol mahallesi, Gagauzyada yer adı. (MANOV, 2001, 220) Yanbolu, Bulgaristan’da kaza. (AYDIN, 1992, s. 149) Yanbolu, Paşa sancağında (Rumeli) yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 114)
Yanboloğlu Kürtün> Araköy, Kuşluk. Şalpazarı> Sütpınar. Trabzon> Hızırbey.


YANGAKBAZOĞLU Yangak-baz. Yangak, Türkmen kabilesi. (ORKUN, 2011, s. 52) Yangak, Göklen Türkmeni. (ANNABERDİYE, 2006, s. 132)


Eski Türklerde yangak: Yol. (ÖGEL, 2000, c. IV, s. 331)


Yangakbazoğlu Kürtün> Süme.


Yangakdıkoğlu Şiran> Söğütalan.


Yangak-dık.


YANGAZOĞLU Yangaz: İnatçı, kavgacı. (ÇAĞBAYIR)
Yangazoğlu Vakfıkebir> Çamlık.


YANGÖZOĞLU Yangözoğlu, Osmanlı döneminde Yalvaç’ta sülale. (SAAT, 2014, s. 131)


Yangözoğlu Aydıntepe> Dumlu.


YANGINOĞLU Yangılu, 1450’li yıllarda Tarsus sancağında Bayındır Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2316)


Yangurli, Kuman soy adı. (RASONYI, 2006, s. 517)


Yangı, Moğollar döneminde Türkistan’da (KARADAĞ, 2006, s. 98) ve Yangınca, 1450’li yıllarda Adana sancağında Avşar Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 541)


Yangınoğlu Artvin> Çarşı. Pazar> Aktepe, Cumhuriyet, Pazar, Sivrikale.


YANIKARAOĞLU Yanıkara, 1500’lü yıllarda Bozok sancağında (KOÇ, 1988, s. 150) ve 1450’li yıllarda Bayad Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 609) Gelinen yer.


Yanıkaraoğlu Ardanuç> Soğanlı.


Yanıbeyazoğlu Çayeli> Çukurluhoca, Kaptanpaşa.


YANIKOĞLU Yanık, Göklen Türkmeni oymağı. (ATANIYAZOV, 2005, s. 296) Yanuk, 1450’li yıllarda Tarsus sancağında Dodurga Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2317)


Yanık, Budin’de sancak. (SEZEN, 2006, s. 518) Yanuk, 1450’li yıllarda Sivrihisar’da (DOĞRU, 1997, s. 80); Dimetoka (Balkanlar); Bulgaristan (AYHAN, 2013, s. 159, 208) ve Yanık, 1450’li yıllarda Türkmen boylarının Anadolu’da yaygın yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2743)
Yanıkoğlu Akçaabat> Acısu, Mersin. Ardeşen> Işıklı, Kavaklıdere, Kuzey, Pirinçlik, Sinanköy, Y. Durak. Arhavi> Kale, Konaklı, Küçükköy. Bayburt> Alçakuzu, Erenli, Mutlu, Ozansu, Şingah, Yeşilyurt. Beşikdüzü> Kalegüney. Çamlıhemşin> Sıraköy, Şenyuva. Çarşıbaşı> Küçükköy. Çaykara> Karaçam. Düzköy> Çiğdemli, Gürgendağ, Yeni. Güneysu> Adacami, Kiremit, Yenicami, Yeşilköy. İkizdere> Gölyayla, Gündoğdu. İspir> Sandıklı. Kelkit> Ağıl, Dayısı, Dereyüzü, Kılıççı, Öbektaş. Rize> Soğukçeşme, Yeniköy. Sürmene> Yeniay. Şalpazarı> Düzköy, Sayvançatak. Şavşat> Cevizli. Tonya> Büyük. Trabzon> İskenderpaşa, Tos. Vakfıkebir> Cumhuriyet.


Yanıkalimuhtaroğlu Beşikdüzü> Şahmelik.


Yanıkhasanoğlu Trabzon> Çarşı.


Yanıkasaoğlu Bayburt> Karaçayır.


Yanıkmemişoğlu Trabzon> Sevimli.


Yanmışoğlu Çamlıhemşin> Kaleköy. Pazar> Zafer.


YANKIOĞLU Yangı, Moğollar döneminde Türkistan’da yerleşim yeri. (KARADAĞ, 2006, s. 98)


Yankıoğlu Trabzon> Pazarkapı.


YANOĞLU/ YANLIOĞLU Yanoğulları, Kuman/ Kıpçak boyudur. (KARAGÖZ, 2012, s. 88)
Yan, Kuman şahıs adı. (RASONYI, 2006, s. 267) Kuman/ Kıpçakça yan: Şeytan. (TOPARLI) Mecaz olarak uyanık. Yanlı: Taraftar, destekleyici.


Yanlıoğlu/ Yanoğlu Araklı> Araklı. Ardeşen> Tunca, Yamaçdere. Hayrat> Gülderen. Trabzon> Boztepe, İskenderpaşa, Pazarkapı.


YAPALOĞLU Yapaloğlu, 1450’li yıllarda Adana sancağında Alayundlu Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2317)
Yapaloğlu Şalpazarı> Simenli.


YAPAZLIOĞLU Yapaz, 1500’lü yıllarda Bayburt’ta yerleşim yeri. (MİROĞLU, 1975, s. 95)
Yapazlıoğlu Bayburt> Karaçayır.


YAPICIOĞLU Yapıcıoğlu, eski kayıtlarda Denizli’de sülale. (ÇEVİK, 2007, s. 33)


Yapıcıoğlu Kelkit> Bezendi.


YARALIOĞLU Yarali, Hazar Ötesi Türkmeni kabilesi. (CİHAN, 2010, s. 139) Yarali, Yomut Türkmen boyunun oymağı. (LEZİNA)


Yaralı, Türkçe coğrafi adı. (YURTSEVER, 1993) Yara, 1450’li yıllarda Saruhan sancağında Kızık Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 897)
Yaralıoğlu Bayburt> Tuzcuzade. Yusufeli> Köprügören, Yokuşlu.


YARANOĞLU Yaranlıoğlu, Tatar (Nogay) boyu ve Yaranlu Türkmen oymağı. (LEZİNA) Yaranlıoğlu, Kefe sancağında Nogay Tatarı kabilesi. (TÜRKAY, 1979, s. 165)
Kıpçak ağzında yaran: Dostlar, tanıdıklar. (TOPARLI)


Yaranoğlu Dernekpazarı> Ormancık.


YARDIMCIOĞLU/ YARDIMOĞLU Yardımlı, eski kayıtlarda Musul, Edirne, Selanık ve Paşa sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 764) Yardımcı, Türkmen oymağı. (BEŞİRLİ, 2008, s. 57)


Yardımoğlu/ Yardımcıoğlu Akçaabat> Dürbinar, Orta, Yeşiltepe. Çarşıbaşı> Veliköy. Tonya> Karaağaçlı. Yusufeli> Gümüşözü.


YARIMAĞAOĞLU Yarımağagil, Ahıska kökenli sülale. (BAYRAKTAROĞLU, 1992, s. 270)


Yarımağaoğlu Beşikdüzü> Bozlu, Dağlıca. Şiran> Y. Duruçay. Yusufeli> Taşkıran.


YARIMOĞLU Yarım, Türkmen oymağı. (GÜLTEN, 2008, s. 174) Yarım, 1450’li yıllarda Aydın sancağında Yüreğir Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2310)


Yarim, Moğol prensi. (GÜLENSOY, 2015)


Yarım, 1450’li yıllarda Anadolu’da Türkmen boylarının yaygın yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2744)


Yarımoğlu Arsin> Yeşilce. Artvin> Orta, Y. Maden. Bayburt> Zahit. Kelkit> Devekorusu.


Yarımağaoğlu Beşikdüzü> Bozlu, Dağlıca. Şiran> Y. Duruçay. Yusufeli> Taşkıran.


Yarımağagil, Ahıska kökenli sülale. (BAYRAKTAROĞLU, 1992, s. 270)


Yarımosmanoğlu Bayburt> Şingah.


Yarımsapoğlu Pazar> Örnekköy.


YARMACAOĞLU Yarmalar, Türkmen kabilesi olup, her türlü şart altında çalışkanlıklarını sürdürmeleri sebebiyle bu adı almıştır. (BEYOĞLU, 2000, s. 336) Yarmakoğlu, Kıpçaklarla bağlantılı ad. (KIRZIOĞLU, 1992, s. 167)


Kıpçaklarda yarmak: Dirhem ve gümüş para anlamındadır. (SAFRAN, 1989, s. 180)


Yarmacı, 1450’li yıllarda Tarsus sancağında Bayındır Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2044)


Yarmacaoğlu/ Yarmacıoğlu Yusufeli> Bıçakçılar, Öğdem.


YAROĞLU Yar Beylü, Peçeneklerin boyu. (ATEŞ, 2010, s. 39) Yarlu, 1450’li yıllarda Adana sancağında Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2320)
Farsça yar: Dost, arkadaş ve Eski Türkçe yar: Işık. (ÇAĞBAYIR) Kafkasya’da Kumuk Türklerinde yarlı: Fakir. (PEKACAR, 2011) Kıpçakça yarlı: Yoksul, fakir. (BERBER, 2019)
Yaroğlu Ardeşen> Köprüköy. Çaykara> Çambaşı, Eğridere, Yeşilalan. Of> Gürpınar.


YASİNOĞLU Yasinlü, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2320)


Yasinoğlu Ardanuç> Ovacık, Sakarya. Şavşat> Kocabey.


YASSIOĞLU Yassılar, Türkmen kolu. (GÜLTEN, 2008, s. 174)
Yassı, Moğollar dönemi Türkistan’da yerleşim yeri. (KUSHENOVA, 2006, s. 101)
Yassıoğlu Bayburt> Tuzcuzade.
Yassıömeroğlu Bayburt> Tuzcuzade.


YASTIKOĞLU Yastıklar, 1450’li yıllarda Aydın sancağında Türkmen oymağı. (SARIKAYA, 2014, s. 116)


Yastıkoğlu Şalpazarı> Geyikli.


YAŞAROĞLU Yaşarlu, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Bayındır Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2321)
Yaşaroğlu Ardeşen> Işıklı. Bayburt> Güneydere, Yolaltı, Zahit. Kürtün> Kuşluk. Sürmene> Oylum, Yazıoba.


YAŞLIOĞLU Yaş-lı, Türkçe –lı yapım eki almış kelime. Yaş, Salor Türkmeni oymağı. (LEZİNA)


Yaş, Anadolu’ya göç veren yerlerden. (BİLGİLİ, 2001, s. 142)


Yaşlıoğlu Bayburt> Maden, Polatlı. Trabzon> İnönü.


YAVANOĞLU Yavan, Türkmen aşireti. (UÇAKCI, 2013, s. 429) Yavan, 1450’li yıllarda Bozok sancağında Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2322)
Yavan, Gagauz Türklerinde takma ad, lakap. (MANOV, 2001, 204)
Yavanoğlu Çaykara> Köknar, Şahinkaya. İspir> Karakale.


YAVAŞOĞLU Yavaş, eski kayıtlarda Aydın, Ordu, Alanya, Konya, Niğbolu, Kayseri ve Biga sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 766) Yavaşlu, 1450’li yıllarda Hamit sancağında Kayı Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2323)


Yavaş, Amasya’da nahiye (SEZEN, 2006, s. 520);Tuna’da (DRAGANOVA, 2006, s. 85) ve Silistre’de yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 483)


Yavaşoğlu Güneysu> Dumankaya, Gürgen, Kiremit. Rize> Camidağı, Dağınıksu, Kurtuluş, Taşpınar.


YAVEROĞLU Yaver, Irak’ta Türkmen oymağı. (SAATÇI, 1999, s. 300)


Yaver: Emir subayı. (ÇAĞBAYIR)


Yaveroğlu Hopa> Ortahopa. Yusufeli> Çevreli.


YAVOĞLU Yavlı, 1450’li yıllarda Dulkadır ve Mardin sancaklarında Yıva Türkmen boyunun cemaati. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2325)
Türklerde yav: Asker, ordu. (KURAT, 1937, s. 60) Çağatay Türklerinde yav: Düşman. (ERBAY, 2008)
Yavoğlu Şiran> Akçalı.


YAVRUOĞLU/ YAVRİOĞLU Yavrucak, Ankara sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 763)


Yavru: Bir şeyin küçük boyutlusu. (ÇAĞBAYIR) Küçük boylu (mecaz).
Yavriye, 1500’lü yıllarda Bosna’da (YARDIMCI, 2004, s. 176) ve Yavruca, 1450’li yıllarda Tarsus sancağında Bayındır Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1838)


Yavrioğlu/ Yavruoğlu Akçaabat> Doğanköy, Dürbinar, Kaleönü, Yaylacık. Maçka> Çağlayan. Trabzon> Bengisu, Çağlayan, Gülbaharhatun. Yusufeli> Yüncüler.


YAVUKOĞLU DLT’te yavuk: Yakın akraba.
Yavukoğlu Kelkit> Ağıl.


YAVUZOĞLU Yavuz: Sert, haşin, şiddetli. (ÇAĞBAYIR)


Yavuzlar, Filibe’de yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 174)


Yavuzoğlu Araklı> Aytaş. Trabzon> Çağlayan, Çarşı. Yomra> Oymalıtepe, Yenice, Yokuşlu.
Yavuzoğlu, Ardanuç> Karl. Artvin> Çarşı, Orta.
Yavuzağaoğlu Trabzon> Pazarkapı.


YAYAOĞLU Yayalar, Türkmen aşireti. (AYHAN, 1999, s. 83) Yaya, 1450’li yıllarda Konya sancağında Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2325)


Yaya, II. Murat zamanında tımar verilen bir sınıf. (ALTUĞ, 2010, s. 223) Yaya, sefere katılan Yörük teşkilatı. (REFİK, 1930, s. VIII)


Yayalar, iskânlarda adı geçen yerleşim yeri. (ORHONLU, 1963, s. 70) Yayalar, Silistre’de köy. (AYHAN, 2013, s. 483)


Yayaoğlu İkizdere> Tozköy.


YAYLAOĞLU/ YAYLACIOĞLU Yayla, 1450’li yıllarda Ankara sancağında Yazır Türkmen oymağı ve Yaylacı, aynı yıllarda Konya sancağında Alayundlu Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2331) Yaylacılar, eski kayıtlarda Kütahya, Biga, Akşehir, Kastamonu ve Konya sancaklarında Yörük taifesi ve Yayla, aynı yıllarda Ankara, Kayseri ve Erzurum sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 768)


Yaylaoğlu/ Yaylacıoğlu Akçaabat> Çukurca. Beşikdüzü> Akkese, Çarıklı, Dolaylı, Kalegüney, Kutluca, Yenicami. İspir> Özlüce. Kelkit> Aksöğüt, Cumhuriyet, Gündoğdu. Maçka> Atasu. Pazaryolu> Burçaklı. Vakfıkebir> Bahadırlı, Bozalan, Caferli, Çamlık, İlyaslı, Soğuksu, Yalıköy.


YAYLIOĞLU/ YAYCIOĞLU Yaycılar, 1220’li yıllarda Menteşe yöresinde konar/ göçer Yörük/ Türkmen topluluğu. (ÇEVİK, 2012, s. 358) Yaycıoğlu, 1450’li yıllarda Karaman vilayetinde Kıpçak boyu. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2326) Yaycı, eski kayıtlarda Kırşehir, Bozok, Kütahya, Haleb, İçel, Alanya, Sivas, Biga, Paşa, Adana, Bursa, Aydın ve Niğbolu sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 767) Yaylu, 1500’lü yıllarda Haleb livasında Bozulus Türkmeni taifesi. (SAKİN, 2010, s. 329) Yaycı, iskâna tabi tutulan Türkmen aşireti (ORHONLU, 1987, s. 118)
Yaycı, 1500’lü yıllarda mesleki ad. (EMECEN, 2013, s. 77) Kıpçaklarda yay: Gökkuşağı. (KOCAPİNAR, 2014, s. 257)


Yaylı, Deşt-i Kıpçak’ta yer adı. (KARAYEV, 2008, s. 228) Yaycı, Niğbolu’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 448)


Yaylıoğlu/ Yaycıoğlu Akçaabat> Işıklar, Sertkaya. Maçka> Dolaylı. Trabzon> Çimenli, Dolaylı, Gazipaşa, Pazarkapı, Yalıncak, Yeşilyurt.


YAZGANOĞLU Yazgan, 1450’li yıllarda Adana sancağında Kınık Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2183)
Kıpçakça yazgan: Yazı çalışması, yazma. (KOCAPİNAR, 2014, s. 321) Kafkasya’da Kumuk Türklerinde yazğan: Kader, alın yazısı. (PEKACAR, 2011) ve yazgan: Avarelik. (NEMETH, 1990)


Yazganoğlu Artvin> Orta. Hopa> Subaşı. Tonya> İskenderli. Yusufeli> Altıparmak.


YAZICIOĞLU Yazıcıoğlu, Oğuz boyu. (SEVİNÇ, 1997, s. 59) Yazıcı, eski kayıtlarda Niğde, Konya, Balıkesir, Kastamonu sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 769) Yazıcı, 1450’li yıllarda Karaman ve Aksaray sancaklarında Bayındır Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2333) Yazıcı, iskânlarda adı geçen Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 1997, s. 99)


Yazıcılar, Bulgaristan (ÇAVUŞ, 1990, s. 173) ve Yazıcı, 1450’li yıllarda Türkmen boylarının yaygın yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2746)


Yazıcıoğlu Akçaabat> Darıca, Kayalar, Ortaalan, Sarıtaş. Ardanuç> A. Irmaklar, Bulanık, Ovacık. Arhavi> A. Şahinler, Ulukent. Arsin> Güneyce, Yeşilyalı, Yolüstü. Bayburt> Arpalı, Güzelce, Konursu, Pamuktaş, Şingah, Yanıkçam. Çayeli> Gürpınar, Limanköy. Çaykara> Arpaözü, Köknar, Soğanlı. Fındıklı> Kıyıcık, Yeni. Gümüşhane> Kaletaş, Tekke, Süleymaniye. Güneysu> İslahiye. Hemşin> Levent, Ortaköy. Hopa> Çamlı, Esenkıyı, Limanköy, Sugören, Sundura. İkizdere> Ortaköy. İyidere> Yalıköy, Yapraklar. Kalkandere> Aksu. Kelkit> Babakonağı, Beşdeğirmen, Sadak. Kürtün> Karaçukur, Kızılcatam, Süme. Maçka> Hamsiköy. Of> Gündoğdu, Saraçlı. Pazar> Kuzayca, Örnekköy. Pazaryolu> Çiftepınar, Karakoç. Rize> Çarşı, Çiftekavak, Gölgeli, Hayrat, Kambursırt, Kasarcılar, Uzunköy. Sürmene> Yeniay. Şiran> Ericek, Karaşeyh, Telme. Tonya> İskenderli, Kalınçam. Trabzon> Bahçecik, Boztepe, Çömlekçi, Erdoğdu, Gürbulak. Vakfıkebir> Rıdvanlı. Yomra> Yokuşlu. Yusufeli> Altıparmak, Bıçakçılar, Demirdöven, Erenköy, Evren, Morkaya, Yağcılar, Zeytincik.


YEDEKÇİOĞLU Yedekcioğlu, Kırım’da konar-göçer Nogay Tatarı kabilesi. (TÜRKAY, 1979, s. 165) Yedekciler, 1450’li yıllarda Aydın sancağında Yıva Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2339)


Yedekçioğlu Ardanuç> Anaçlı. Yalvaç. (SAAT, 2014)


YEDİBELAOĞLU Yedibelaoğlu, Harmandalı Türkmeni oymağı. (SAVAŞ, 2017, s. 247)


Yeğenağaoğlu Pazar> Kocaköprü.


Yedibelaoğlu Ardanuç> Aydın.


YEKEBAŞOĞLU Yeke, Peçenek şahıs adı. (KAFESOĞLU, 1984, s. 171)


Yeke: Yüce, ulu. (LESSİNG)


Yeke, Rumeli’de (Pazarcık) yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 208)


Yekebaşoğlu Demirözü> Beşpınar. Trabzon> Ortahisar.


YEKTİOĞLU Yekti: Öksüz. (ÇAĞBAYIR)


Yektioğlu Şavşat> Kurudere.


YELKENCİOĞLU Yelkenci, eski kayıtlarda Çirmen, Paşa ve Gelibolu sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 771)
Yelkenciler, tersane halkından bir sınıf olup miri kalyonlarda yelken hizmetinde çalışırlardı. (SERTOĞLU, 1986, s. 364)


Yelkencioğlu Artvin> Orta. Borçka> Karşıköy. Çayeli> Şairler, Yenipazar. Hopa> Ortahopa. Rize> Topkaya, Uzunköy. Trabzon> Gazipaşa, Kemerkaya.


YEMENİCİOĞLU Yemenici, Türkmen oymağı. (HÜRMÜZLÜ, 2006, s. 170) Yemenici, Irak’ta Türkmeni. (SAATÇI, 1999, s. 300)


Yemenicioğlu Çarşıbaşı> Yavuz. Ilgın. (SARIYAR, 2015, s. 34)


YEMENOĞLU Yemenlü, 1450’li yıllarda Adana’da sancağında Yüreğir Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2340)


Yemenoğlu Ardanuç> Karlı. Bayburt> Nişantaşı. Demirözü> Petekli, Pınarcık. Şavşat> Çiftlik. Şiran> Karaca. Trabzon> Gazipaşa. Yusufeli> Pamukçular, Yüksekoba.


YEMİROĞLU Yemir, Salur Türkmen boyunun oymağı. (SÜMER, Oğuzlar, şema IV)


Yemiroğlu Trabzon> Yenicuma.


YEMİŞÇİOĞLU/ YEMİŞOĞLU Yemişlü, Türkmen oymağı. (LEZİNA) Yemişli, Afyon sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 771) Yemişlü, iskânlarda adı geçen Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 1997, s. 88)


“Yemişçi, padişahın yiyeceği yemişleri tedarik eden, saklayan ve yenmek üzere hazırlayan kimse.” (SERTOĞLU, 1986, s. 364) Yemiş: Kısmet, baht, kut. (GÜLENSOY, 2015)
Yemişlü, 1450’li yıllarda Karahisar’da Yüreğir Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2444)


Yemişoğlu/ Yemişçioğlu Ardanuç> Karlı. Trabzon> Ortahisar.


YENGİOĞLU Yengi, Kavurgalı Türkmeni oymağı. (LEZİNA)


Yengi, Fergana’da mahal. (GÜLENSOY, 2015, s. 522) Yengi, 1450’li yıllarda Saruhan sancağında Karkın Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 439)


Yengioğlu Şavşat> Tepeköy, Yavuzköy.


YENİCEOĞLU Yenicelü, Peçenek boyu. (ATEŞ, 2010, s. 39) Yeniceli, 1500’lü yıllarda Antalya’da Türkmen/ Yörük oymağı. (AKGÜL, 1989, s. LXXVI) Yenice, eski kayıtlarda Maraş, Edirne, Sivas ve Aydın sancaklarında Türkmen/ Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 771) Yenice, zorunlu iskânlarda adı geçen Türkmen aşireti. (BAYAR, 1994, s. 100)


Yeniceoğlu Tonya> Kayacan.


YENİÇERİOĞLU Yeniçeri, 1826 yılından önce muvazzaf askerlerine verilen addır. (PAKALIN, c. III s. 617)


Yeniçeri, Bulgaristan (ÇAVUŞ, 1990, s. 171) ve 1450’li yıllarda Biga sancağında Türkmen yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 463)


Yeniçerioğlu Ardanuç> A. Irmaklar, Aşıklar, Beratlı, Peynirli, Yolüstü. Artvin> Bağcılar, Ortaköy. Bayburt> Kop. Kelkit> Deredolu. Rize> Çarşı, Yağlıtaş. Şavşat> Hanlı, Tepeköy, Üzümlü. Şiran> Evren, Karaköy. Torul> Yalınkavak. Trabzon> Gazipaşa, Yenicuma. Vakfıkebir> Akköy, Ortaköy. Yusufeli> Demirdöven, Yaylalar.


YENİMEHMETOĞLU Eski kayıtlarda Yenimehmedli, Ankara sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 772)
Yenimehmetoğlu Akçaabat> Mersin, Orta. Çarşıbaşı> Yavuz.


YENİOĞLU Yeni, Edirne kazasında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 771) Yeniler/ Yenili, 1450’li yıllarda Aydın, Karaman ve İçel sancaklarında çok yaygın Yıva Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2347)


Yeni, 1450’li yıllarda Anadolu’da Türkmen boylarının çok yaygın yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2748)


Yenioğlu Şavşat> Kocabey, Köprükaya. Kütahya. (SAVAŞ, 2017) Boyabat. (YILMAZ, 2018, s. 43)


Yeniağaoğlu Artvin> Kalburlu.


Yenidünyaoğlu Yusufeli> Bıçakçılar. Boyabat. (YILMAZ, 2018, s. 43)


YENİŞEHİR MUHACİRLERİNDEN Yenişehir, Girit’te sancak merkezi ve Yanya vilayetinde eyalet merkezi. (SEZEN, 2006, s. 527) Gelinen yer.
Yenişehir muhacirlerinden Trabzon> Çömlekçi, İskenderpaşa.


YEREBAKANOĞLU Yerebakanlı, eski kayıtlarda İçel, Tarsus ve Adana sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 773) Yerebakanlı, 1450’li yıllarda Karaman’da yaygın Yıva Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2353)
Yerebakan, Gagauz Türklerinde soy ad. (MANOV, 2001, s. 207) Yerebakan, yeni adı Güzelyurt olan Mut ilçesinin köyü.


Yerebakanoğlu Ardeşen> Baş, Cami, Kahveciler. Borçka> Demirciler, Fındıklı. Çaykara> Soğanlı.


YERLİOĞLU Yerli, Türkmen oymağı. (İLLİYEV, 2010, s. 85)


Yerlioğlu Kelkit> Kozoğlu.


YESAROĞLU Yeser, Türkmen kabilesi. (BEYOĞLU, 2000, s. 350)


Yesaroğlu Kürtün> Araköy.


YESİROĞLU Yeser, Türkmen kabilesi. (BEYOĞLU, 2000, s. 350) Yesir, “esir”den. Esirli, Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 357)


Yesir, Moğollar öncesi Türkistan’da yerleşim yeri. (BARTHOLD, 2017, s. 123) Yesirce, Rumeli’de (Pazarcık); Kosova ve Silistre’de yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 208, 249, 412)


Yesiroğlu Çaykara> Karaçam. Of> Bölümlü, Uğurlu, Uluağaç. Rize> Küçükçayır. Trabzon> Pazarkapı, Yeşilova.


Yesiralioğlu Sürmene> Yeniay.


YEŞİLOĞLU Yeşilli, Kırşehir sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 773) Yeşillü, 1450’li yıllarda Ankara sancağında Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2354) Yeşiller, zorunlu iskânlarda adı geçen Yörük aşireti. (BAYAR, 1994, s. 100)


Yeşiloğlu Aydıntepe> A. Kırzı. Şiran> Belen. Trabzon> Hızırbey.


YETEROĞLU Yeterli, Tarsus ve Adana sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 773)


Yeteroğlu Akçaabat> Dürbinar, Sarıtaş. Araklı> Pervane. Demirözü> Kalecik.


YETİCİOĞLU Yetiya, Kıpçak kabilesi. (MAŞKOV, 2006, s. 20)


Kıpçakça yetçi: Kasap. (TOPARLI)


Yeti, Türkistan’da yer adı. (AYDIN, 1989)


Yeticioğlu Ardanuç> Tosunlu.


YETİMOĞLU Yetimoğlu, Türkmeni oymağı. (EMREN, 2018, s. 16) Yetimler, Sakar Türkmen boyunun kolu. (LEZİNA)


Yetimoğlu Akçaabat> Akçakale, Akdamar, Darıca, Kirazlık. Araklı> Erenler, Erikli, Kayaiçi, Köprüüstü. Ardanuç> Bağlıca, Peynirli. Arsin> Atayurt, Dilek, Fındıklı, Gölcük, Harmanlı, Yeşilce. Artvin> Ballıüzüm, Dikmenli, Fıstıklı, Pırnallı, Sarıbudak, Taşlıca. Bayburt> A. Çımağıl, Gökler, Kadızade, Kitre, Masat, Saraycık, Şingah, Taşocağı. Beşikdüzü> Şahmelik, Vardallı. Çayeli> Çataklıhoca, Çataldere, Madenli. Demirözü> Kalecik. Düzköy> Cevizlik, Gökçeler. Gümüşhane> Bağlarbaşı, Düğünyazı, Gümüşkaya. Hopa> Başoba. İkizdere> Çiçekli. İspir> Çakmaklı, Maden, Yedigöze. Kalkandere> A. Tatlısu, Cevizlik, Dilsizdağı, Kızıltoprak, Yeni, Yolbaşı. Kelkit> Ağıl, Akdağ, Bezendi, Eymür, Gültepe, Öbektaş, Uzunkol. Köse> Örenşar. Kürtün> Akçal, Sapmaz. Maçka> Esiroğlu, Kutlugün, Oğulağaç, Şimşirli. Pazar> Örnekköy. Pazaryolu> Cevizlidere, Çiftepınar, Gülçimen. Rize> Hamzabey. Şavşat> Çayağzı, Karaağaç. Şiran> Babuş, Kavakpınar, Özanca, Tepedam. Torul> Işık. Trabzon> Boztepe, Çağlayan, Çimenli, İncesu, Pazarkapı. Vakfıkebir> Yalıköy. Yomra> Namık Kemal. Yusufeli> Bostancı, Çevreli, Çıralı, Havuzlu, Irmakyanı, Kömürlü, Morkaya, Ormandibi, Serinsu, Tarakçılar, Taşkıran, Yüksekoba.


Yetim ile bağlantılı diğer sülaleler:
Yetimabdioğlu Araklı> Pervane.


Yetimahmetoğlu Artvin> Orta. Beşikdüzü> Anbarlı. Yusufeli> Çevreli, Taşkıran.


Yetimalioğlu Köprübaşı> Fidanlı, Gündoğan. Maçka> Anayurt, Yukarıköy.


Yetimberberoğlu Rize> Sütlüce.


Yetimhasanoğlu Bayburt> Masat. Yomra> Demirciler, Maden, Tepeköy.


Yetimkabiloğlu Araklı> Erenler.
Yetimköseoğlu Beşikdüzü> Korkuthan.
Yetimosmanoğlu Arsin> Fındıklı, Gölcük.
Yetimsarıoğlu Güneysu> İslahiye.
Yetimseydioğlu Trabzon> Kutlugün.
Yetimsüleymanoğlu Yusufeli> Bostancı.


Yetimşabanoğlu Çamlıhemşin> Çat. Kelkit> Aksöğüt.


Yetimyakupoğlu Köprübaşı> Arpalı.


YETMİŞBİROĞLU 71, Yeniçeri ortalarından bir bölük adı. (PAKALIN, c. III s. 621) Askeri sülale.


Yetmişbiroğlu Sürmene> Balıklı.


YIĞCIOĞLU (Bk. İğcioğlu)


YILANCIOĞLU Yılancılar/ Yılancılı, İnebatı ve Adana sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 774) Yılancı, 1450’li yıllarda Adana sancağında Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2355) Yılancılar, Yörük iskânlarında adı geçen oymak. (BAYAR, 1994, s. 100) Yılanlı, Rakka’ya sürülen aşiret. (UÇAKCI, Üçoklar, s. 285)
Yılanlu, 1450’li yıllarda Aksaray sancağında (YÖRÜK, 1996, s. 63) ve Yılancı, Silistre’de yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 436)


Yılancıoğlu/ Yılanlıoğlu Akçaabat> Yıldızlı. Bayburt> Kitre. Borçka> Alaca, Güneşli. Çayeli> Büyükköy, Eskipazar. Dernekpazarı> Günebakan. Gümüşhane> Akgedik. Rize> Hamidiye. Trabzon> Akyazı, Gülbaharhatun. Yomra> Sancak, Şanlı.
Yılandiloğlu Hopa> Ortahopa. Kürtün> Karaçukur. Şiran> Çevrepınar. Torul> Gülaçar.


YILDIRIMOĞLU Yıldırımlu, 1450’li yıllarda Adana sancağında İğdir Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2356) Yıldırım, Beğdili Türkmen boyunun oymağı. (UÇAKCI, 2013, s. 192)


Yıldırımoğlu Arsin> Dilek. Artvin> Ormanlı. Bayburt> Polatlı. Çamlıhemşin> Yolkıyı. Derepazarı> Derepazarı. İkizdere> Eskice. Of> Eskipazar. Rize> Hayrat. Yusufeli> Kirazalan.


YILDIZOĞLU Yıldızlı, Kütahya ve Ankara sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 774) Yıldızli, zorunlu iskânlarda adı geçen Yörük cemaati. (BAYAR, 1994, s. 100)


Yulduz, tarihte yaygın prens, bey ve komutan adı. (GÜLENSOY, 2015, s. 536) Ilduz/ Yıldız, Oğuzlarda kullanılan adlardan. (SÜMER, Şahıs Adları, s. 146) Yılduz, Avrupa Hunlarının hükümdarı. (GÖMEÇ, 2011, s. 26)


Yıldız, 1500’lü yıllarda Bozok sancağında (KOÇ, 1988, s. 142) ve 1450’li yıllarda Türkmen boylarının Anadolu’da yaygın yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2749)
Yıldızoğlu Artvin> Orta. Bayburt> Dağtarla, Yanıkçam. Borçka> Avcılar, Balcı, Çifteköprü, Demirciler, Efeler, Şerefiye. Rize> Ketenli. Yusufeli> Altıparmak, Bostancı.


Yıldızbaşoğlu Araklı> Erikli.


YILMAZOĞLU Yılmaz, 1450’li yıllarda Konya sancağında yaygın Döğer Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2357)
Yılmazoğlu Aydıntepe> A. Kırzı. Bayburt> Şingah, Uzungazi. Çaykara> Taşören.


YİĞİTOĞLU Yiğitoğlu, Türkmeni oymağı. (EMREN, 2018, s. 18) Yiğit, Diyarbakır ve Hamid sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 774) Yiğid, 1450’li yıllarda Tarsus sancağında İğdir Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2374)


Yiğit, 1450’li yıllarda Türkmen boylarının yaygın yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2278)


Yiğitoğlu Artvin> Zeytinlik. Bayburt> Armutlu, Yanıkçam. Derepazarı> Subaşı.


YİRMİBEŞOĞLU Yirmidördlü,1500’lü yıllarda Gence-Karabağ Eyaletinde Türkmen oymağı. (NECEFLİ, 2010, s. 9)


Yeniçeri ortalarından bir bölük. Askeri sülale.


Yirmibeşoğlu Şalpazarı> Karakaya, Pelitçik.


YOBOĞLU/ YUBOĞLU/ YUPOĞLU Eyupoğlu’ndan.


Yoboğlu/Yuboğlu Ardeşen> Müftü. Fındıklı> Arılı, Fındıklı, Hara. Hopa> Başköy, Sundura.


YOĞUNOĞLU Yoğun, Erzurum eyaletinde Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 774) Yoğunlar, 1450’li yıllarda Aydın sancağında yaygın Yıva Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2379) Yoğunlu, zorunlu iskânlarda adı geçen Yörük aşireti. (BAYAR, 1994, s. 100)


Yoğunlar, 1500’de Karaman’da (GÜMÜŞÇÜ, 2001, s. 66);Yoğun 1450’li yıllarda Türkmenlerin çok yaygın yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2751)


Yoğunoğlu Yusufeli> Erenköy, Narlık.


YOĞURTÇUOĞLU Yoğurcular, Türkmen oymağı. (GÜLTEN, 2008, s. 177) Yoğurtçu, Irak Türkmeni. (SAATÇI, 1999, s. 300) Yoğurtcu, eski kayıtlarda Maraş, Kırşehir ve Bozok sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 775)


Yoğurtçu, Filibe’de yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 187)


Yoğurtçuoğlu Akçaabat> Koçlu. Çayeli> Demirciler. Rize> Dağınıksu, Eminettin. Pazar> Yemişli. Trabzon> Esentepe.


YOKLAOĞLU “Yoklamacı: Kalelerde bulunan cephane, top vs. harp silahı ve aletlerini teftiş için merkezden gönderilen kimse.” (SERTOĞLU, 1986, s. 370)


Yoklılar, 1450’li yıllarda Saruhan sancağında Eymür Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2402)


Yoklaoğlu Artvin> Sarıbudak.


YOLCUOĞLU Yolcu, Türkmen oymağı. (AYHAN, 1999, s. 83) Yolcular, 1220’li yıllarda Menteşe yöresinde konar/ göçer Yörük/ Türkmen topluluğu. (ÇEVİK, 2012, s. 358) Yolcular, 1500’lü yıllarda Menteşe sancağında Yörük cemaati. (SARI, 2008, s. 412)


Eski Türklerde yolçı: Kılavuz, rehber. (ŞEN, 2007, s. 148)
Yolcı, 1700’lü yıllarda Karaman’da yerleşim yeri. (CEVGER, 2012, s. 245)
Yolcuoğlu Arsin> Güneyce. Bayburt> Kop. Şalpazarı> Dereköy, Simenli. Trabzon> Yeşilova. Vakfıkebir> Ballı.


YOLMANOĞLU Yolma, Türkmen oymağı. (SÜMER, Oğuzlar, şema L. I) Yolma, Yomut Türkmeni. (İLLİYEV, 2010, s. 24) Yolmaclar, 1500’lü yıllarda Saruhan sancağında Yörük taifesi. (KAYGANA, 2015, s. 93)


Yolma, 1500’lü yıllarda Denizli’de yerleşim yeri. (GÖKÇE, 2000, s. 250)


Yolman, Yalman’dan. (Bk. Yalmanoğlu)
Yolmanoğlu Trabzon> Hızırbey.


YOLOĞLU/ YOLLUOĞLU Yollar, Kocaeli sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 776) Yol Beği/ Yolu, 1450’li yıllarda Bolu ve Adana sancaklarında Avşarlar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2380) Yollu, 1500’lü yıllarda Gence-Karabağ Eyaletinde Türkmen oymağı. (NECEFLİ, 2010, s. 11)
Eski Uygurca ve Eski Türkçe yol: Şöhret, ün, kut ve yolluğ: Kutlu, mesut. (CAFEROĞLU, 2011) Yol: Tasavvufta tarikat liderinin ortaya koyduğu ilke ve temel. (ÇAĞBAYIR)
Yollu, 1450’li yıllarda Çorum sancağında Moğolların yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1050)
Yoloğlu/ Yolluoğlu Akçaabat> Akören, Kirazlık, Osmanbaba, Söğütlü. Beşikdüzü> Hünerli. Trabzon> Erdoğdu, Gülbaharhatun, Hızırbey.


YOLUKOĞLU Yoluk, Türkmen kabilesi. (ATANIYAZOV, 2005, s. 291) Yoluk, eski kayıtlarda Kayseri, Adana ve Tarsus sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 776)


Yolukoğlu Tonya> İskenderli.


YOMRALIOĞLU Yobralıoğlu, iskânlarda adı geçen Türkmen kolu. (BAYAR, 1994, s. 108)


Yomralıoğlu Akçaabat> Akören. Fındıklı> Tatlısu. Of> Y. Kışlacık. Trabzon> Boztepe, Erdoğdu, Esentepe, Gazipaşa, Gülbaharhatun, İnönü, Ortahisar.


YORAMEOĞLU Yoragil, Sivas sancağında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 776)


Yurane, Osmanlı döneminde Balkanlarda yerleşim yeri. (AYDIN, 1992, s. 144) Yoramgil, Şavşat’ın Cevizli köyü mahallesi. Gelinen yer.


Yorameoğlu Yusufeli> Erenköy.


YORDAMOĞLU/ YORTANOĞLU Yortanoğlı, Türkmen oymağı. (LEZİNA) Yortan, eski kayıtlarda Adana, Maraş, Tarsus ve Kastamonu sancaklarında Türkmen/ Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 777) Yortan, 1450’li yıllarda Maraş sancağında yaygın Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2383)


Eski Türkçe yordam: Kılavuz. (ÇAĞBAYIR) Yortan, 1500’lü yıllarda Gagauz Türklerinde ad. (CEBECİ, 2008, s. 62) Yordan, Kıpçaklarda kişi adı. (HASANKOHAL, 2017, s. 317)


Yortan, Sinop’un kazası. (SEZEN, 2006, s. 530) Yordanoğlu oymağı, Samsun’da (YOLALICI, 1998, s. 18);Yortan, 1500’lü yıllarda Kayseri’de (YETKİN, 2007, s. 70);1500’lü yıllarda Karaman vilayetinde (YILDIZ, 2010, s. 178);1450’li yıllarda Saruhan sancağında (ÇİÇEK, 2011, s. 55) ve 1450’li yıllarda Anadolu’da farklı Türkmen boylarının çok yaygın yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2751)


Yortanoğlu/ Yordamoğlu Yusufeli> Demirkent, Kömürlü.


YORGANCIOĞLU Yorgancı, Irak’ta Türkmen oymağı. (SAATÇI, 1999, s. 300) Yorganlu, Azerbaycan’daki Avşar Türkmen oymağı. (SARAY, 2010, s. 71)


Yorgan, Kırım’da yerleşim yeri. (DOĞRU, 1987, s. 100)


Yorgancıoğlu Rize> Fener.


YOZOĞLU Yoz yer, aslı Türkçe olup kel yer, verimsiz yer anlamındadır. (ÖGEL, 2000, c. II s. 7) Yoz: Kaba. (ÇAĞBAYIR)


Yoz, 1450’li yıllarda Bozok sancağında Bayad Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 609)


Yozoğlu Hopa> Bucak.


YÖRÜKOĞLU Yörükler, eski kayıtlarda Silistre, Paşa, Niğbolu, İçel, Aydın, Bursa ve Kastamonu sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 780) Yörük, 1450’li yıllarda Birecik sancağında yaygın Çepni Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2385)


Yörük yerine bazen Yürük de kullanılırdı. Akdeniz, Ege, Marmara ve Balkanlar’daki Türkmenler genelde Yörük olarak anılır.


Yürükoğlu/ Yörükoğlu Arhavi> Dereüstü. Trabzon> Ayvalı. Ünye. (BACACI, 2011)


YULAKOĞLU Yulak, Altay ve Başkurt Türklerinde boy. (LEZİNA)


Yülek, Eski Türklerde unvan olup ok yeleği anlamındadır. (DONUK, 1988, s. 109)


Yulakoğlu Rize> Fener.


YULUKOĞLU Yuluklu, 1450’li yıllarda Tarsus sancağında Gökçelü Türkmeni taifesi. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2411)
Eski Türkçe yuluk: Saçı sakalı düzgün. (ÇAĞBAYIR) Kıpçakça yülük: Tıraş edilmiş. (AKYOL, 1919, s. 183)
Yülüki, Kanuni döneminde Kerkük Livasında yerleşim yeri. (SARINAY, 2003, s. 22)
Yulukoğlu Bayburt> Ozansu.


YUMAKOĞLU Yumak, eski kayıtlarda Bursa ve Teke sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 781) Yumaklu, 1450’li yıllarda Sivas sancağında Bayad Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2412) Yumaklu, Candaroğulların yöresinde konar-göçer, Yörük/ Türkmeni topluluğu. (YAKUPOĞLU, 2012, s. 359)


Yumaklı, 1500’lü yıllarda Maraş’ta Türkmen yerleşim yeri. (YİNANÇ, 1988, s. 203)


Yumakoğlu Akçaabat> Yıldızlı. Bayburt> Karşıgeçit, Mutlu.


YUMUKOĞLU Yumuklu, Anadolu’da büyük Türkmen gruplarından. (İLBEY, 2010, s. 220) Yumuk, eski kayıtlardaEdirne, Adana ve Tarsus sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 781) Yumuk, 1450’li yıllarda Tarsus sancağında yaygın Yüreğir Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2413)


Yumukoğlu Araklı> Değirmencik. Maçka> Esiroğlu. Yalvaç. (SAAT, 2014, s. 140) Bor. (METİNER,2016, s. 111)


Yumukosmanoğlu Trabzon> Yalı.


YUMURCAKOĞLU Yumurcaklı, Bursa sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 782)
Yumurcakoğlu Trabzon> Kutlugün.


YUNUSOĞLU Yunus/ Yunuslar, Yunusoğlu, eski kayıtlarda İspir kazasında, Tarsus, Niğbolu ve Adana sancaklarında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 161, 782) Yunus/ Yunuslar, 1450’li yıllarda Kayseri, Maraş, Aydın, Tarsus, Kırşehir, Menteşe sancaklarında çok yaygın Bayındır ve Yıva Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2435)


Yunusoğlu Antalya’da kurulan beyliklerden. (TOGAN, 1981, s. 317)
Yunuslar, Candaroğlu yöresinde Türkçe iskân birimi. (ÇEVİK, 2012, s. 356) Yunus, 1450’li yıllarda farklı Türkmen boylarının çok yaygın yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2753)


Yunusoğlu Akçaabat> Akpınar, Cevizli, Dörtyol. Ardeşen> Duygulu, Tunca. Arsin> Kuzguncuk, Yeşilce. Artvin> Beşağıl. Bayburt> Adabaşı, Balca, Gökçeli, Söğütlü, Uğurgeldi. Beşikdüzü> Vardallı, Zemberek. Düzköy> Aykut. Gümüşhane> Esenyurt. Hopa> Limanköy. İkizdere> Çifteköprü. Kelkit> Karaçayır, Sadak, Sütveren. Köse> Subaşı, Yuvacık. Maçka> Kutlugün, Ormanüstü. Rize> Dağınıksu. Şalpazarı> Gökçeköy. Şiran> Boğazyayla. Tonya> Kalınçam. Trabzon> Bahçecik, Gazipaşa, İnönü, Kemerkaya, Pazarkapı. Yusufeli> Bıçakçılar, Yarbaşı, Yüksekoba, Yüncüler.


Yusufağaoğlu Şiran> Alacahan. Trabzon> Çarşı, Gazipaşa, Pazarkapı.


Yunushocaoğlu Ardanuç> Ovacık.


YUPOĞLU Eyüp’ten. (Bk. Eyüpoğlu)


YURDAKULOĞLU Yurda-kul: Yurt sever.


Yurdakuloğlu Fındıklı> Fındıklı.


YUSOĞLU Yus, Altay Türkleri boyu. (LEZİNA)


Yüs, Doğu Türkçesi (Asya) şivesi. (ARIKLI, 2009, s. 51)


Yusoğlu Pazar> Örnekköy.


YUSUFÇAVUŞOĞLU Yusufçavuş, 1450’li yıllarda Aydın sancağında Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2437)
Yusufçavuşoğlu Artvin> Taşlıca. Bayburt> Çakırözü. Trabzon> Ortahisar.


YUSUFOĞLU Yusufoğlu, eski kayıtlarda Antalya, Edirne, İçel, Karaman, Ordu, Konya, Tırhala, İzmir ve Silistre sancaklarında Türkmen/ Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 783) Yusuflar/ Yusuflu, 1450’li yıllarda Biga, Kastamonu ve Sivas sancaklarında Avşar Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2441) Yusuflu, zorunlu iskâna tabi tutulan Türkmen oymağı. (ORHONLU, 1963, s. 71)


Yusuflar, Bulgaristan (ÇAVUŞ, 1990, s. 173) ve Yusuf, 1450’li yıllarda farklı Türkmen boylarının Anadolu’da çok yaygın yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2753)


Yusufoğlu Akçaabat> Adacık, Akçakale, Karpınar, Salacık. Araklı> Erenler, Erikli, Halilli, Özgen, Pervane, Sulakyurt. Ardanuç> Boyalı, Gökçe, Harmanlı, Sakarya, Tütünlü, Zekeriya. Arhavi> Yolgeçen. Arsin> Madenli. Artvin> Ahlat, Beşağıl, Çimenli, Dikmenli, Fıstıklı, Köseler, Oruçlu, Pırnallı, Sarıbudak, Seyitler, Y. Maden. Aydıntepe> Gümüşdamla. Bayburt> Danişment, Karasakal, Karlıca, Oruçbeyli, Sancaktepe, Söğütlü, Tepetarla, Tuzcuzade, Veysel, Zahit. Beşikdüzü> Beşikdüzü, Çeşmeönü. Çamlıhemşin> A. Şimşirli, Konaklar. Çarşıbaşı> Burunbaşı, Küçükköy, Pınarlı, Samsun, Taşlıtepe. Çayeli> Limanköy. Çaykara> Yeşilalan. Demirözü> Karayaşmak. Dernekpazarı> Kondu. Gümüşhane> Akçahisar, Demirören, Kabaköy, Olukdere, Tekke, Yeşildere. Hemşin> Hilal, Ortaköy. İkizdere> Ballıköy, Çamlık, Gölyayla. İspir> Sırakonak, Yeşiltepe. Kelkit> Cumhuriyet, Gerdekhisar, Gödül, Karaçayır, Kızılca, Sadak, Y. Özlüce. Köprübaşı> Gündoğan. Köse> Kabaktepe, Merkez, Yuvacık. Kürtün> A. Uluköy, Karaçukur. Maçka> Coşandere, Esiroğlu, Günay. Murgul> Erenköy, Korucular. Of> Başköy, Serince, Uğurlu. Pazaryolu> Esenyurt, Gülçimen. Rize> Dağınıksu, Engindere, Hamidiye, Kömürcüler, Pilavdağı. Sürmene> Küçükdere. Şalpazarı> Çetrik, Sugören. Şavşat> A. Koyunlu, Ciritdüzü, Çiftlik, Demirkapı, Düzenli, Karaağaç, Kayadibi, Kirazlı, Kocabey, Meşeli, Pınarlı, Şalcı, Tepeköy, Veliköy, Yavuzköy, Yoncalı. Şiran> Alacahan, Başköy, Boğazyayla, Telme. Tonya> Kaleönü. Torul> Kirazlık. Trabzon> Cumhuriyet, Erdoğdu, Gazipaşa, Gürbulak, Kavala, Kutlugün, Ortahisar, Pazarkapı. Vakfıkebir> Mısırlı, Soğuksu, Yalıköy. Yomra> Yokuşlu. Yusufeli> Alanbaşı, Altıparmak, Bostancı, Çağlayan, Çevreli, Çıralı, Demirdöven, Esenyaka, Havuzlu, Taşkıran.


Yusuf ile bağlantılı diğer sülaleler:
Yusufağaoğlu Artvin> Kalburlu. Şiran> Alacahan.
Yusufbaşoğlu Gümüşhane> Yeşildere.


Yusufgazıoğlu Trabzon> Ortahisar.
Yusufkenanoğlu Trabzon> Çarşı.


Yusufpehlivanoğlu Ardanuç> Tosunlu.


Yusufpehlüloğlu Ardanuç> A. Irmaklar.


YUVANALİOĞLU Yuva, 1455 yılı Teke Sancağında Oğuz boyu (ÜNAL, 1996, s. 234) ve Yuvalı, Cerid Türkmenlerinden. (SANSAR, 2013, s. 2)


Yuvanalioğlu Bayburt> Başçimağıl.


YÜCEOĞLU Yüceli, Silistre’de yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 483)


Yüceoğlu Bayburt> Tuzcuzade. Trabzon> Gazipaşa.


YÜREKOĞLU Yürekli, 1450’li yıllarda Karaman vilayetinde Alayundlu Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2446)


Yürek, Moğol kişi adı. (TEMİR, 1989, s. 219)


Yürekçi, Dobruca (BÜYÜKBAŞ, 2006, s. 126) ve Yürekler, Rumeli eyaletinde (İstimye) yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 239)


Yürekoğlu Beşikdüzü> Ağaçlı.


YÜRÜKOĞLU (Bk. Yörükoğlu)


YÜRÜMEZOĞLU Yürüyen, Salur Türkmeni. (UÇAKCI, Üçoklar, s. 133)


Yürümezoğlu Çarşıbaşı> Kerem, Vakfıkebir> Güneysu.


YÜZBAŞIOĞLU Yüzbaşıoğlu, Türkmen kabilesi. (UÇAKCI, 2013, s. 446) Yüzbaşı, Türkmen oymağı. (İLLİYEV, 2010, s. 18) Yüzbaşı, Ala-Eli Türkmen oymağı. (LEZİNA)


Yüzbaşı, Şah İsmail’in komutanlarına verdiği unvanlardan biri. (GÜNDÜZ, 2013, s. 92) “Yüzbaşı: Kuzeybatı Kafkasya’daki Osmanlı şehirlerinde cemaatin kendi aralarında seçtikleri ve cemaatin iç işleri ile ilgilenen yetkili.” (BİLGE, 2015, s. 630)
Yüzbaşıoğlu Ardanuç> Karlı. Artvin> A. Maden, Çarşı, Erenler, Ormanlı, Orta, Vezirköy. Bayburt> Camiikebir, Kadızade, Kaleardı, Şingah, Uzungazi, Zahit. Borçka> Yeniyol. Demirözü> Yazıbaşı. Gümüşhane> Hasanbey, Süleymaniye. İspir> Ardıçlı, Yeşilyurt. Kelkit> Büyükcami, Yolçatı. Trabzon> Çarşı, Çömlekçi, İnönü, İskenderpaşa, Ortahisar, Pazarkapı. Yusufeli> Çevreli, Esenyaka, Havuzlu, İnanlı, Öğdem.
Yüzbaşıaliefendioğlu Bayburt> Şingah.
Yüzbaşımehmetoğlu Kelkit> Cumhuriyet.


YÜZÜCÜOĞLU Yüzerli, Adana ve Maraş sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 784)


Yüzücü, Alevilerdeki ikrar ayininde görevli olanlardan biri. (YÖRÜKÂN, 2002, s. 72)


Yüzücüoğlu Arhavi> Yolgeçen. Fındıklı> Derbent.


YÜZÜKOĞLU Yüzük, Bedir Yörüklerinden. (EGAWA, 2007, s. 62)
Yüzükoğlu Gümüşhane> Ballıca.


YÜZÜNCÜOĞLU Yüzoğul/ Yüzler, eski kayıtlarda Bursa, Biga ve Tarsus sancaklarında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 784)


Yüzüncüoğlu Arhavi> Dereüstü, Kireçlik.


ZABİTOĞLU Zabitli, eski kayıtlarda Sivas ve Aydın sancaklarında konar-göçer Türkmen/ Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 785) Zabitoğlu, Türkmen oymağı. (EMREN, 2018, s. 15)
Zabit: Subay. (ÇAĞBAYIR)
Zabitoğlu Bayburt> Zahit. Şavşat> Meydancık. Yusufeli> Çamlıca.


ZABROĞLU Arapça zab: Sırtlan. (DEVELLİOĞLU)


Zabrooğlu Artvin> Y. Maden.


ZABUNOĞLU/ ZARBUNOĞLU/ ZEBUNOĞLU Farsça zabun/ zebun: Güçsüz, zayıf. (ÇAĞBAYIR) Urduca zabun: Zayıf, güçsüz. (EŞREF, 2012, s. 172) Zab’unoğlu. Arapça zab: Sırtlan ve zarb: Darp, vurma, dövme. (DEVELLİOĞLU)


Zabun, Gagauz Türklerinde soy ad. (MANOV, 2001, s. 211)


Zabunlar, Bolu ve Erzincan’da (TMYK, 1946, s. 1171) ve Zarp, Sürmene’de eski yerleşim yerleri. (TMYK, 1946, s. 1173) Gelinen yer.


Zabunoğlu/ Zarbunoğlu/ Zebunoğlu Araklı> Pervane, Yüceyurt. Arsin> Yolaç, Yolüstü. Gümüşhane> Dumanlı, Hasanbey, Karşıyaka. İspir> Zeyrek. Kelkit> Güllüce. Köse> Salyazı. Kürtün> Karaçukur. Maçka> Bakımlı, Yazlık. Of> Fındıkoba, Gürpınar. Şiran> Kavakpınar. Trabzon> Bahçecik, Sevimli. Yusufeli> Dağeteği, Darıca.


Zarbioğlu Araklı> Taşgeçit.


ZADEOĞLU Bölgede nüfuzlu kişi veya sülale anlamında.


Zade, Kayseri ve Kocaeli’nde eski yerleşim yerleri. (TMYK, 1946, s. 1171)
Zadeoğlu Artvin> Okumuşlar. İspir> Geçitağzı. Kürtün> Arpacık, Beşir. Trabzon> Kozluca.


ZAFEROĞLU Zafer, 1500’lü yıllarda Rakka’da iskân edilen aşiret. (ÇELİKDEMİR, 1995, s. 98)


Zaferoğlu Şiran> Y. Duruçay.


ZAFRAKOĞLU Zafran, 1450’li yıllarda Ankara sancağında Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2470)


Zağrak: Bakır yağ kabı. (GÜLENSOY, 2007)
Zafrahlar, Sürmene’de eski yerleşim yeri. (TMYK, 1946, s. 1171)


Zafrakoğlu Arsin> Elmaalan, Harmanlı, Çamburnu.


ZAGAROĞLU/ ZAHARCIOĞLU Zagar, Türk boyu. (LEZİNA) Zagar, Saka Türkmenleriyle bağlantılı oymak. (CEVİZOĞLU, 1991, s. 81)
Zahar, Zekeriya’nın farklı söylenişi. (Trabzon Sempozyumu, 2006, s. 79) İbranice zahar: Hatırlamak, anmak. (BENYAKAR) Hazar Türkleri hatırası. Zağarcı: Yeniçerilerin altmış dördüncü ortası efradına verilen addır. (PAKALIN, c. III s. 645) Zağracı, Osmanlıda mesleki sınıf. (SELÇUK, 2002, s. 96) Zağarcı, II. Murat zamanında tımar verilen bir sınıf. (ALTUĞ, 2010, s. 223)
Zagar, Macarlarla bağlantı yer adı. (DOĞRU, 1985, s. 67) Zağarlıve Zağarcı, Filibe’de, Selanik’te, Silistre’de (AYHAN, 2013, s. 175, 297, 386, 435); Zağara, Bulgaristan’da (ACAROĞLU, 1999, s. 41) ve Zağar, Malatya’da eski yerleşim yerleri. (TMYK, 1946, s. 1171)


Zağaroğlu/ Zaharcıoğlu/ Zağarlıoğlu Ardeşen> Şenyurt. Kelkit> Çömlekçi. Trabzon> Kozluca.


ZAĞPULETOĞLU Zağ-pul-et: Zağpuller. Eski Türkçe –ul eki oğul ve –et eki çoğul edatıdır. Zağoğulları.


Zağloğlu, 1500’lerde Dulkadirli Türkmeni oymağı. (SARI, 2015, s. 562)


Zağlı: Kibirli. (ÇAĞBAYIR) Türkçe zağ: Güç, kuvvet… (GÜLENSOY, 2007)


Zahpur, Birecikte yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 292)


Zağpuletoğlu Yusufeli> Altıparmak.


ZAHİRECİOĞLU Zahiriyye, Harput’ta yerleşim yeri. (AKYEL, 2013, s. 9) Mesleki ad.
Zahirecioğlu Sürmene> Kahraman, Petekli.
ZAHNEOĞLU Zahna: Öşür toplayan. (ÇAĞBAYIR)


Zahno, Bafra’da eski yerleşim yeri. (TMYK, 1946, s. 1172)
Zahneoğlu Trabzon> Pazarkapı.


ZAHZARIOĞLU Zarza, Makedonya’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 339)
Zahzarıoğlu Çaykara> Uzungöl.


ZAHİTOĞLU Zahid, Bursa sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 785) Zahidlü, 1450’li yıllarda Kastamonu’da Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2470)
Arapça zait: Çoğalan, artan. (ÇAĞBAYIR)
Zahit, Bayburt’ta yerleşim yeri.


Zahitoğlu Arhavi> Güngören. Bayburt> Oruçbeyli.


ZAİLOĞLU Zail: Sürekli ve kalıcı olmayan. (ÇAĞBAYIR)


Zailoğlu Yusufeli> Alanbaşı.


ZAİMOĞLU Zaim: Zeamet sahibi. (SERTOĞLU, 1986, s. 372)
Zeamet: Osmanlıda mülkiyeti devlete ait olan toprakların yıllık geliri 20 bin ile 100 bin akçe arasında olan ve sipahilere verilen en büyük timar. (ÇAĞBAYIR)


Zaim, Bulgaristan’da yerleşim yeri. (ÇAVUŞ, 1990, s. 171)
Zaimoğlu Akçaabat> Demirkapı. Ardeşen> Pirinçlik. Arhavi> Cumhuriyet, Güngören, Kavak, Musazade, Ortacalar, Y. Hacılar. Bayburt> Dağtarla, Kavacık, Masat, Yoncalı. Çayeli> Musadağı. Çaykara> Uzungöl. Demirözü> Beşpınar, Gökçedere, Serenli, Yakupabdal. Dernekpazarı> Yenice. Düzköy> Çayırbağı. Gümüşhane> Bahçecik, Tekke. Kelkit> Büyükcami, Gümüşgöze, Öbektaş, Sökmen, Yeşilpınar. İspir> A. Fındıklı, Başpınar, Elmalı, Karakaya, Ortaköy, Taşbaşı, Yeşiltepe, Zeyrek. Köse> Altıntaş. Of> Cumapazarı, Yemişalan. Pazaryolu> Bayındır, Cevizlidere, Meşebaşı, Süleymanbağı. Rize> Kale, Pilavdağı, Tophane. Şiran> Akbulak, Örenkale. Torul> Atalar, Gülaçar, Kalecik. Trabzon> Boztepe, Çimenli.
Zaimbeyoğlu Bayburt> Şeyhhayran.


ZAKİROĞLU Zakir, Türkmen oymağı. (SÜMER, Oğuzlar, L. II.) Zakıroğulları/ Zakirlü/ Zakir, 1450’li yıllarda değişik sancaklarda Varsak Türkmen boyunun yaygın taifesi. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2471)
Zakir: Cemdedeyiş söyleyen. (Karadeniz Black Sea, sayı 6, s. 60)


Zakiroğlu Bayburt> Şingah


ZAKOĞLU/ ZAK’UNOĞLU Zaklu, 1450’li yıllarda Karaman vilayetinde Eymür Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2472)


Zakoğlu/ Zak’unoğlu Dernekpazarı> Gülen. Trabzon> Pazarkapı.
Zakutoğlu Hayrat> Cumhuriyet, Göksel. İspir> Avcı.


Zak-ut: Zaklar, Türkmenler. Eski Türkçe –ut eki çoğul edatıdır.


ZAKOPLAKOĞLU Kökü Zakop olan kelime. Zakop, Trabzon’da eski yerleşim yerlerinden. (TMYK, 1946, s. 1172)
Zakoplakoğlu Tonya> Yeni.


ZAKZIKLIKAĞASIOĞLU Zakzık, Bayburt’un köyü. Gelinen yer.


Zakzıklıkağasıoğlu Bayburt> Şingah.
Zakzıklıkelbekiroğlu Bayburt> Şingah.


ZALİHASOĞLU (Bk. Zelihasoğlu)


ZALİMOĞLU Zalimali, Avşar Türkmen boyunun oymağı. (UÇAKCI, 2013, s. 235)


Zalimli, Giresun’un Keşap’ta ve Zalimoğlu Çorum’da eski yerleşim yeri. (TMYK, 1946, s. 1172)
Zalimoğlu Çaykara> Köknar. Köse> Yuvacık. Tonya> Kaleönü. Trabzon> Bulak, Çağlayan, Kireçhane. Yomra> Özdil.


ZALKEROĞLU Zal-ker. Farsça zal: İhtiyar, aksakallı ve ker: Sağır, kuvvet, kudret. (ÇAĞBAYIR)


Zaltıket, Moğollar dönemi Türkistan’da yerleşim yeri. (KUSHENOVA, 2006, s. 109)


Zalkeroğlu Hemşin> Mutlu.


ZALOĞLU Farsça zal: İhtiyar, ak saçlı. (DEVELLİOĞLU)
Zal, 1600’lü yıllarda Harput’ta yerleşim yeri. (AKYEL, 2013, s. 16)
Zaloğlu Gümüşhane> Yağlıdere.


ZAMANOĞLU Zamanlı, Türk boyu. (İLLİYEV, 2010, s. 22) Zamanlu, Yomut Türkmeni oymağı. (LEZİNA)


Kıpçak ağzında zaman: Kefil olma. (AKYOL, 1919, s. 184)


Zaman, Zamano, Of’ta eski yerleşim yeri. (TMYK, 1946, s. 1172)


Zamanoğlu Derepazarı> Sandıktaş. Vakfıkebir> Çarşı, Sinanlı, Soğuksu.
Zaman ile bağlantılı sülaleler:


Zamanisoğlu Düzköy> Çayırbağı. Vakfıkebir> Kemaliye, Sinanlı.


Zamanitoğlu Trabzon> Karlık.
Zaman-it: Zamanlar, Türkler. Eski Türkçe –it eki çoğul edatıdır.
Zamanusoğlu Trabzon> Gülbaharhatun. (Genelde –is, -os,-us ekleri katip tarafından ilave edilmiştir)


ZAMBALOĞLU Zambal, Abhaz kabilesi. (LYULYE, 2010, s. 38)


Zambaloğlu Bayburt> Bayraktar. Kürtün> Kızılcatam.


ZANAOĞLU Zana, Kuban nehri boyu Çerkes taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 168)


Farsça zana: Bilge, bilgin. (ÇAĞBAYIR)


Zana, Amasya’da nahiye (SEZEN, 2006, s. 533) ve Tokat’ta eski yerleşim yeri. (TMYK,1946, 1172)


Zanaoğlu Şavşat> Tepeköy.


ZANDALOĞLU/ ZANDALİOĞLU Zandali, iskânlarda adı geçen Türkmen yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 1997, s. 63)


Zandalı, Akçaabat’ta eski yerleşim yeri. (TMYK, 1946, s. 1172)


Zandalıoğlu/Zandaloğlu İkizdere> Meşeköy. İspir> Elmalı. Pazaryolu> Şehitlik. Rize> Fener, Topkaya.


Zandooğlu İspir> Bahçeli.


ZANDİLOĞLU/ZENDİLOĞLU Zend-il. Zend, Türkmen kabilesi. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2478) Zend, 1500’lü yıllarda Musul sancağında adı değişik olaylara karışan Türkmen aşireti. (GÜNDÜZ, 2003, s. 127) Zendil: Türkmen yurdu.


Azerice zend: Zerdüşt’e inananlarca kabul edilen dini kitap olan Avesta’nın Pehlevi diline tercümesi. (ALTAYLI, 1994)


Zendiloğlu/ Zandiloğlu Kelkit> Aziz. Yusufeli> Demirkent.


ZANİOĞLU Tzan, Pontus krallarının çokça savaş yaptığı Karadeniz’in yerli kavmi. (MİLLER, 2007, s. 39) Zani-bek (Zani Bey), Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar boyu. (ADİLOĞLU, 2005, s. 219)


Zanioğlu Şavşat> Eskikale.


ZANKAROĞLU Zankar, Kelkit’in eski köyü. (Türkiye’de Meskûn Yerler, 1946, s. 1173)


Zankaroğlu Rize> Portakallık.


ZANOĞLU Zanoğlu, Çerkez kabilesi. (TÜRKAY, 1979, s. 763)
Zanoğlu Aydıntepe> Sorkunlu.


ZANTAOĞLU Zanta: Abartı. (ÇAĞBAYIR)


Zanta, Macaristan’da kasaba. (SEZEN, 2006, s. 533) Gelinen yer. Bölgede Macaroğlu, Budinoğlu, Belgratlıoğlu gibi sülaleler vardır.


Zantaoğlu Şavşat> Kurudere, Y. Koyunlu. Trabzon> Hızırbey.


ZAP’UNOĞLU Arapça zab: Sırtlan. (DEVELLİOĞLU)


Zapa, Giresun’un köyü. (Köylerimiz, 1968) Gelinen yer.
Zapunoğlu Torul> Kirazlık.


ZARAOĞLU Zara, Bozok ve Amasya sancaklarında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 168)


Zara, Karay Türklerinde erkek adı. (DOĞRUER, 2007, s. 57)
Zara, Macaristan’da sancak. (SEZEN, 2006, s. 534) Zara, Bulgaristan’da iki yerde (ÇAVUŞ, 1990, s. 168); 1450’li yıllarda Sivas’ta (ANAK, 2011, s. 82) ve Diyarbakır, Manisa, Amasya’da eski yerleşim yeri. (TMYK, 1946, s. 1173)


Zaraoğlu Kalkandere> Dilsizdağı. Trabzon> Ortahisar.


ZARAPOĞLU Zarap, Türk boyu. (LEZİNA)
Zarap Hane, Kars’ın eski köyü. (Köylerimiz, 1968, s. 785) Zarah, Türkistan’ın eski şehirlerinden. (AYDIN, 1989)
Zarapoğlu Beşikdüzü> Anbarlı.


ZARB’UNOĞLU (Bk. Zabunoğlu)


ZARBİOĞLU (Bk. Zabunoğlu)


ZARK’INOĞLU Zargidi, Bayburt’ta köy. (DAŞTAN, 1996, s. 32) Zarg, Horasan’da yerleşim yeri. (ORHAN, 2007, s. 88) Gelinen yer.
Zark’ınoğlu Of> Çataldere.


ZARYUOĞLU Zaryos, Of’da eski yerleşim yeri. (Köylerimiz, 1968, s. 785)
Zaryuoğlu Hayrat> Yarlı.


ZARZELOĞLU Zarz-el. Zarza, Makedonya’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 339) Zarza-el> Zarzel: Zarzların yurdu.
Zarzeloğlu Of> Saraçlı.


ZAVRAKOĞLU Zavak, Can halkının diğer adı. (GEYBULLAYEV, 2009, s. 40)
Zavrak, Gagauz Türklerinde soy ad. (MANOV, 2001, s. 211)


Zavraoğlu, Akçaabat’ta eski yerleşim yeri. (TMYK, 1946, s. 1174)


Zavrakoğlu Akçaabat> Çamlıca, Darıca. Yusufeli> Esenyaka.


ZAVELOĞLU Zavul, Türk boyu. (LEZİNA)


Zave, 7-8. Yüzyıllarında Horasan’ın Nişanbur şehirlerinden biriydi. (USLU, 1997, s. 34)


Zaveloğlu Kalkandere> Yokuşlu.


ZAYİDOĞLU Zayid, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar boyu. (ADİLOĞLU, 2005, s. 220)


Zayidoğlu Trabzon> Yalıncak.


ZAZAKOĞLU Zazek, Türkistan’da yerleşim yeri. (AYDIN, 1989, s. 124) Gelinen yer.
Zazakoğlu Çaykara> Şahinkaya.


ZAZALOĞLU Zaz-al, Zaz Ali’den. Saral> Sarı Ali, Koçal> Koçali, Gançal> Gençali… gibi. (Bk. Zazoğlu)
Zazaloğlu Arsin> Yolüstü.
Zazeloğlu Trabzon> Pazarkapı.


ZAZANOĞLU Zazana, Arsin’in köyü. Gelinen yer.


Zazanoğlu/ Zazanalioğlu Araklı> Bereketli. Arsin> Özlü. Trabzon> Boztepe.
ZAZAOĞLU Zazacanın, Kürtçenin bir lehçesi değil de, başlı başına bir Kuzey-Batı İranı dili olduğunu ilk olarak sistematik araştırmalarını kitaplaştırarak ispatlayan Oskar Mann ve Karl Hadak’tır.
Zazalar, Karluk Türkleriyle ilişkilendirilmektedir. (ÖNDER, 2007, s. 7)
Malkarlarda ve Dağıstan’da Zaza isimleri insanlara ad ve soyad olarak verilmektedir. (KALAFAT, 2002, s. 126) Zaza: Kaba konuşan. (ÇAĞBAYIR)
Zazalar, Erzincan, Elaziğ, Sivas ve Erzurum’da eski yerleşim yerleri. (TMYK, 1946, s. 1174)
Zazaoğlu/ Zazalıoğlu Beşikdüzü> Beşikdüzü, Bozlu. Hopa> Kuledibi. İkizdere> Sivrikaya. Kelkit> Çömlekçi, Güllüce. Trabzon> Dolaylı.
Zazamehmetoğlu Demirözü> Yakupabdal.


ZAZOĞLU Zaz, Türkistan’da İştihan civarında yerleşim yeri. (AYDIN, 1989, s. 124) Zaz, Mardin’in eski köyü. (Köylerimiz, 1968, s. 786) Gelinen yer.
Zazoğlu Bayburt> Şingah. Çaykara> Kabataş, Köknar, Şahinkaya.


Zazaloğlu Arsin> Yolüstü.


Zaz-al, Zaz Ali’den. Saral> Sarı Ali, Koçal> Koçali, Gançal> Gençali… gibi.


ZEBETOĞLU Zebet: Ağır kokulu esans türü. (ÇAĞBAYIR)


Zebit, Yemen eyaletinde sancak. (SEZEN, 2006, 535)


Zebetoğlu Şavşat> Kayabaşı.


ZEBİLOĞLU Zebilli, Türkmen taifesi. (BİLGİLİ, 2001, s. 164)


Zebil, Osmanlı'da Nahcivan-Revan eyaleti yerleşim yeri. (BİLGE, 2015, s. 576)


Zebiloğlu Yusufeli> Irmakyanı.


ZEBUNOĞLU (Bk. Zabunoğlu)


Kıpçakça zebun ḳıl-: Yenmek, ele geçirmek. (AKYOL, 1919, s. 184)


ZEBUROĞLU Zebur, Türkmen aşireti. (UÇAKCI, 2013, s. 447)
Zeburoğlu Arsin> Atayurt. Çaykara> Çambaşı. Torul> Yalınkavak.


ZEFRİOĞLU Zefre, Trabzon ve Giresun’da eski yerleşim yerleri. (SEZEN, 2006)
Zefrioğlu Trabzon> Pazarkapı


ZEGANOĞLU Zagan, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Bayındır Türkmen boyunun kolu. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2470)
Farsça zegan: Çaylak. (DEVELLİOĞLU)
Zeganoğlu Kürtün> A. Uluköy.


ZEHİROĞLU Zehiroğlu, Kacar Türkmen boyunun aşireti. (SAVAŞ, 2017, s. 264) Zehiri, 1500’lü yıllarda Musul sancağında adı değişik olaylara karışan Türkmen oymağı. (GÜNDÜZ, 2003, s. 127)


Zehir Damları, Manisa’da eski yerleşim. (TMYK, 1946, s. 1174)


Zehiroğlu Aydıntepe> Başpınar. Çamlıhemşin> Güroluk. Derepazarı> Çayırbaşı. Gümüşhane> Erdemler. Hayrat> Balaban. İkizdere> Şimşirli. Of> Kiraz. Rize> Pazarköy, Sütlüce. Sürmene> Fındıcak, Petekli. Trabzon> Boztepe, Cumhuriyet. Yusufeli> Kınalıçam.
Zehiralioğlu Artvin> Y. Maden. Kelkit> Alacat. Şavşat> Çoraklı. Tonya> İskenderli.


ZEHROĞLU Arapça zehr: 1. Çiçek. 2. Zehir. (ÇAĞBAYIR)


Zehroğlu Yusufeli> Bostancı.


ZEKERİYAOĞLU Zekeriya, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar kabilesi. (ADİLOĞLU, 2005, s. 145) Zekeriya, 1220’li yıllarda Menteşe yöresinde konar/ göçer Yörük/ Türkmen topluluğu. (ÇEVİK, 2012, s. 358) Zekeriyalu, 1450’li yıllarda Maraş sancağında yaygın Avşar Türkmeni oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2473) Zekariyalu, zorunlu iskânlar sırasında adı geçen Yörükan taifesinden. (REFİK, 1930, s. 119)


Zekeriyaoğlu Demirözü> Kalecik. Şiran> Dumanoluğu.


ZEKİOĞLU Zeki, Türkmen oymağı. (ERENDOR, 2016, s. 211)


Zekioğlu Fındıklı> Tatlısu. Ünye. (BACACI, 2011)


Zekibayoğlu Köprübaşı> Beşköy.


ZELİHASOĞLU Zeliha, 1450’li yıllarda Tarsus sancağında İğdir Türkmeni yerleşim yeri (HALAÇOĞLU, 2009, s. 790) ve eski kayıtlarda Akçaabat’ta mahalle. (TMYK, 1946, s. 1174) Gelinen yer.
Zalihasoğlu/ Zelihasoğlu Akçaabat> Kavaklı. Tonya> Sağrı.


ZELİKOĞLU Zelük, 1450’li yıllarda Sivas’ta yerleşim yeri. (ANAK, 2011, s. 77) Gelinen yer.


Zelikoğlu Rize> Pazarköy.


Zelipoğlu Çayeli> Yenice.


ZEMEOĞLU Kıpçakça zeme: Yara. (TOPARLI)


Zemeoğlu Ardanuç> Y. Irmaklar.


ZEMHERİOĞLU Zemheri, 1500’lü yıllarda Bozok sancağında Türkmen oymağı. (KOÇ, 1988, s. 162) Zemheri, 1500’lü yıllarda Dulkadirli Türkmenlerinin bir kolu. (SARI, 2015, s. 565)


Zemherioğlu İspir> Yeşilyurt.


ZEMİNOĞLU Zemun, Macaristan’da yerleşim yeri. (BİLGE, 2010, s. 127) Macaristan’dan bölgeye göçler çok olmuştur.


Zeminoğlu Çaykara> Y. Kumlu.


ZEMZEMOĞLU Zemzem, Gagauz Türklerinde lakap. (MANOV, 2001, s. 205)


Zemzem, Elazığ’da eski yerleşim yeri. (TMYK,1946, s. 1175)


Zemzemoğlu Yusufeli> Balalan, Bostancı.


ZENBİLOĞLU Zenbil, 1450’li yıllarda Tarsus sancağında Avşar Türkmeni yaygın cemaati ve aynı yerde Zenbilli mahallesi. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2478)


Zembil mahallesi, Drama’da (Balkanlar). (AYHAN, 2013, s. 167)


Zenbiloğlu Vakfıkebir> Cumhuriyet, Soğuksu.


ZENDİLOĞLU (Bk. Zandiloğlu)


ZENCİOĞLU Zengi, Türkmen oymağı. (ERENDOR, 2016, s. 211)
Zenci Dere, Kayseri’de (TMYK, 1946, s. 1175) ve Zenciye, Yanya’da yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 490)


Zencioğlu/ Zenciye Trabzon> Boztepe, Ortahisar.


ZENGİNOĞLU Zenginoğlu, Türkmeni oymağı. (EMREN, 2018, s. 18)


Zengiler, Anadolu beylik kurmuş Türkmenler. (SÜMER, 1998, s. 22)


Zengin, 1450’li yıllarda Tarsus sancağında Yüreğir Türkmeni köyü. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1650) Zengin, Oltu’da eski yerleşim yeri. (TMYK,1946, s. 1176)


Zenginoğlu, Ünye. (BACACI, 2011)


Zenginoğlu Artvin> Tütüncüler. Borçka> Muratlı. Rize> Köprülü.


Zenginalioğlu Ardeşen> Eskiarmutluk. Ünye. (BACACI, 2011)


ZERAMİTOĞLU Zeranik, 1500’lü yıllarda Çemişgezek’te yerleşim yeri. (ÜNAL, 1999, s. 297) Gelinen yer.
Zeramitoğlu Trabzon> Karlık.


ZERBEÇOĞLU Zerbek, Türk boyu. (LEZİNA)
Zer-beç. Zer, Bozulus Türkmeni olup iskânlarda adı geçen aşiretlerden. (BAYAR, 1994, s. 100) Beç, Viyana’nın Osmanlı dönemindeki adı.


Zerbeçoğlu Maçka> Atasu.


ZERÇAMOĞLU Zer-çam: Sarı çam. Farsça zer: Sarı. (DEVELLİOĞLU) Uzun boylu (mecaz).


Zerçamoğlu Çayeli> Yanıkdağ. Yusufeli> Esenyaka,


ZERDALLIOĞLU Zerdali, Adana ve Çanakkale’de yerleşim yerleri. (Köylerimiz, 1968)
Zerdallıoğlu Kelkit> Y. Özlüce.


ZERDAVOĞLU Zerdav, Osmanlı'da Şirvan eyaleti (Azerbaycan) sancağı. (BİLGE, 2015, s. 559) Gelinen yer.
Zerdavoğlu Trabzon> Pazarkapı.


ZER’İNOĞLU Zering, Hazar-Ötesi Türkmen oymağı. (SÜMER, Oğuzlar, şema L. III) Zer, Bozulus Türkmeni olup iskânlarda adı geçen aşiretlerden. (BAYAR, 1994, s. 100)


Zer, Gagauz Türklerinde lakap. (MANOV, 2001, s. 205) Farsça zer: Sarı. (DEVELLİOĞLU)


Zerin, Hakkari’nineski köyü. (TMYK, 1946, s. 1176) Zer, Moğollar öncesi Türkistan’da yerleşim yeri. (BARTHOLD, 2017, s. 122)
Zer’inoğlu Çamlıhemşin> Şenyuva. Vakfıkebir> Yalıköy.


ZEVATOĞLU Önemli, saygıdeğer kişiler. (ÇAĞBAYIR)


Zevatoğlu Şavşat> Tepeköy.


ZEVİTOĞLU Zevik, eski kayıtlarda Erzurum, Kilis, Adana ve Maraş sancaklarında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 787)


Zev-it. Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar Türklerinde zev: Karşılıklı yardımlaşma. (TAVKUL, 2000) Arapça zev: Ölüm dolayısı ile gelen üzüntü, sıkıntı. (DEVELLİOĞLU) Zev-it: Yardımlaşanlar, üzüntüler, sıkıntılar. Türkçe –it eki çoğul edatıdır.
Zeavit, Of’un köyü.


Zevitoğlu Akçaabat> Dürbinar, Yaylacık. Çayeli> Çataldere.


Zevizeoğlu Pazar> Dernek.


Zev-ize, -ize –dze’den ve zade anlamında. Zevize: Zevoğlu. Gürcüce ek almış Türkçe ad.


ZEYBEKOĞLU Zeybek, Türkmen oymağı. (UÇAKCI, Üçoklar, s. 211) Zeybekoğlu, Kacar aşiretinden. (SAVAŞ, 2017, s. 270)


Zeybekoğlu Bayburt> Kitre, Konursu, Yolaltı. Kelkit> Karaçayır.


ZEYLİOĞLU Zeyli, 1500’lü yıllarda Bayburt’un köyü. (MİROĞLU, 1975, s. 68)


Zeylioğlu Bayburt> Veysel.


ZEYNELOĞLU Zeynelli, Irak’ta Türkmen oymağı. (BAKIR, 2016, s. 307) Zeynel, eski kayıtlarda Konya, Aydın, Karaman ve Kayseri sancaklarında Türkmen/ Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 788) Zeynellü, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Avşar Türkmeni kolu. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2486) Zeynel, zorunlu iskânlarda adı geçen Türkmen aşireti. (BAYAR, 1994, s. 111)
Zeynel, 1500’lü yıllarda Tarsus sancağında Varsak Türkmeni beyi. (BİLGİLİ, 2001, s. 181)


Zeynelli, Silistre eyaletinde (AYHAN, 2013, s. 228);Zeynel, 1500’lü yıllarda Eskişehir’de (AÇIKGÖZ, 2004, s. 149); Bolu, Denizli, Çorum ile Bingöl’de (TMYK, 1946, s. 1178) ve Zeynellü, 1450’li yıllarda Sivas sancağında Eymür Türkmenleri yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1394)


Zeyneloğlu Akçaabat> Kaleönü, Yeniköy. Bayburt> Çerçi, Kitre. Gümüşhane> Kocayokuş, Olukdere. Kelkit> Balıklı. Kürtün> A. Uluköy. Trabzon> Cumhuriyet, Yalı, Yeşilbük. Yusufeli> Balalan.


ZEYNEPOĞLU Zeyneblü, 1500’lerde Türkmen oymağı. (ATEŞ, 2010, s. 31) Zeynebli, 1500’lü yıllarda Maraş sancağında Dulkadirli Türkmeni kolu. (SARI, 2015, s. 567)
Zeynepoğlu Gümüşhane> Çalık, Yeşildere. Köse> Örenşar.


ZEYNİOĞLU Zeyni, eski kayıtlarda Maraş, Adana ve Haleb sancaklarında Yörük cemaati. (TÜRKAY, 1979, s. 788) Zeyne, 1500’lü yıllarda Tarsus sancağında Todurga Türkmeni taifesi. (SAKİN, 2010, s. 338)


Zeyni, 1500’lü yıllarda Tarsus sancağında Varsak Türkmeni beyi. (BİLGİLİ, 2001, s. 181)
Zeyni, 1500’lü yıllarda Mardin’de (GÜNDÜZ, 1993, s. 101) ve Zeyniler, Bursa’da eski yerleşim yeri. (TMYK, 1946, s. 1178)


Zeynioğlu Arsin> Elmaalan. Beşikdüzü> Ağaçlı. Şiran> Sadık.
Zeynooğlu Şiran> Paşapınar.


ZEYTOĞLU Zeyd, 1450’li yıllarda Diyarbakır’da Bozulus Türkmeni kolu. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2482)
Zeyt, Ağrı’da (Köylerimiz, 1968, 787) ve Zeydoğlu, Urfa’da eski yerleşim yeri. (TMYK, 1946, s. 1177)
Zeytoğlu Arsin> Karaca.


ZEZEOĞLU Zeza, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Karaçay-Malkar boyu. (ADİLOĞLU, 2005, s. 220)
Zezeoğlu Bayburt> Yedigöze.
Zezekoğlu Bayburt> Veysel.


ZIBIROĞLU Zıbır: Güçlü, atılgan. (ÇAĞBAYIR)
Zıpır, Denizli’de eski yerleşim yeri. (TMYK, 1946, s. 1179)


Zıbıroğlu İspir> Başköy. Trabzon> Gülbaharhatun.


ZIĞALOĞLU Zağaloğlanları, 1500’lü yıllarda Maraş livasında Yörük taifesi. (SAKİN, 2010, s. 337) Zığıloğlanları, Küşne Türkmen boyunun oymağı. (ATEŞ, 2010, s. 38)


Zığal: Kurnaz. (ÇAĞBAYIR)


Zığal-Tibile (ıssı-su) Ahıska (KIRZIOĞLU, 1953, s. 3) Zigala, Amasya’da eski yerleşim yeri. (SEZEN, 2006, s. 538)


Zığaloğlu İkizdere> Çifteköprü, Eskice, Tozköy. Rize> Kale.


ZIPOĞLU/ ZİBOĞLU Zib, Osmanlı dönemi Beyrut’ta yerleşim yeri. (SEZEN, 2006) Gelinen yer.


Zıpoğlu/ Ziboğlu Akçaabat> Aydınköy, Dürbinar. Beşikdüzü> Çarıklı, Çarşıbaşı> Yavuz, Yeniköy.


Zupoğlu Hemşin> Mutlu.


ZIRDIKOĞLU Zırdık: Bal arılarının son verdiği oğul. (ÇAĞBAYIR) Sıfat olarak yapılan yakıştırma.
Zırdıkoğlu Araklı> Pervane.


ZIRHOĞLU Zirkli, Türkmen oymağı. (ERENDOR, 2016, s. 211)
Zırhoğlu Çaykara> Ataköy. Of> Çatalsöğüt, Tekoba. Rize> Çarşı, Eminettin, Reşadiye.


ZIRIKOĞLU Ziriki, Diyarbakır ve Erzurum sancaklarında konar-göçer Ekrad taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 787)


Zırıkoğlu Sürmene> Muratlı. Torul> Atalar. Trabzon> Yeşilyurt.


ZIROĞLU Zir, Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 790) Zir, Bozulus Türkmenlerinden olup iskânlarda adı geçen aşiretlerden. (BAYAR, 1994, s. 100)


Zıroğlu İkizdere> Diktaş. Şebinkarahisar. (KIVRIM, 2015)


ZIVALIOĞLU Zıvalı, Türkmen oymağı. (ORHONLU, 1987, s. 94)


Zıvalı, Giresun ve Tirebolu’da eski yerleşim yeri. (TMYK, 1946, s. 1180)
Zıvalıoğlu Trabzon> Yeni.


ZİBİDİKOĞLU Zibidik: Ters, inatçı. (ÇAĞBAYIR)
Zibidikoğlu Araklı> Ayvadere, Yeşilköy. Gümüşhane> Örenler, Süleymaniye.


Zübürdekoğlu Araklı> Merkez.


ZİBOĞLU (Bk. Zıpoğlu)


ZİFİROĞLU Zifirler, Ahıska kökenli sülale. (BAYRAKTAROĞLU, 1992, s. 148)


Arapça zifir: Zehir. (ÇAĞBAYIR) Öfkeli. (DS)


Zifiroğlu Bayburt> Alıçlık. Çayeli> Sarısu. Demirözü> Güneşli.


ZİFTOĞLU Ziftçiyan, Yörük cemaatinden. (BEŞİRLİ, 2008, s. 102) Ziftçi-yan: Ziftçiler, Türkmenler. Farsça -yan eki çoğul edatıdır.


Ziftoğlu Yusufeli> Yaylalar.


ZİHLANOĞLU Zilan, Diyarbakır sancağında çok yaygın Döğer Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2489)


Zihlanoğlu Çaykara> Karaçam.


ZİHNİOĞLU Zihne, Siroz’da (AYHAN, 2013, s. 403) ve Zihni, Mardin’deeski yerleşim yeri. (TMYK, 1946, s. 1180)
Zihnioğlu Bayburt> Veysel. Beşikdüzü> Akkese. Çarşıbaşı> Kaleköy. Rize> Eminettin. Vakfıkebir> Kemaliye.


Zihnialioğlu Bayburt> Karasakal.


Zihniefendioğlu Trabzon> Ortahisar.


ZİKOĞLU Zik, Çerkezlerin diğer bir adı. (ÖZTÜRK, 2004, s. 34) Zık, Türkmen oymağı. (BEYOĞLU, 2000, s. 38)


Çağatay Türkçesinde zik: Can, ruh, hayat. (KUNOS, 1902, s. 201)


Zikoğlu Dernekpazarı> Kondu.


ZİLANLIOĞLU Zilan, eski kayıtlarda Anadolu cemaatlerinden. (TÜRKAY, 1979, s. 790)
Zilan, 1500’lü yılı başlarında Ergani Sancağında yerleşim yeri. (ERPOLAT, 1994, s. 9)


Zilanlıoğlu Bayburt> Kitre.


ZİLİPOĞLU Filip ile bağlantılı olabilecek ad. Filip, Vakfıkebir’in köyü. Filibe, Bulgaristan’da şehir. Gelinen yer.
Zilipoğlu Of> Kazançlı.


ZİLLİOĞLU Ziller, Afyon sancağında Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 790)


Arapça zil: Kibar ve saygılı davranış. (ÇAĞBAYIR)


Zilli, 1450’li yıllarda Maraş sancağında Yüreğir Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2127)


Zillioğlu Çamlıhemşin> Muratköy.
Zilfosoğlu Torul> Zigana.
Zilkanlıoğlu Kelkit> Karacaören.


Zilvanlı, Türkmen oymağı. (TÜRKAY, 1979, s. 169)


ZİMİLOĞLU Zimila, Güneysu’nun Gürgen köyünün mahallesi.


Zimiloğlu Yomra> İkisu.


ZİMİTALİOĞLU Ziminti, Kanuni döneminde Kerkük Livasında yerleşim yeri. (SARINAY, 2003, s. 20)


Zimitalioğlu Trabzon> Erdoğdu


ZİMONLU Zimon, Şiran’ın eski köyü. (SAYLAN, 2012, s. 31) Gelinen yer.
Zimonluoğlu Bayburt> Uzungazi.


ZİMLALIOĞLU Zimla, Arsin’in köyü. (Köylerimiz, 1968)
Zimlalıoğlu Bayburt> Kırkpınar, Sakızlı.


ZİNGİLOĞLU Zingil: Bir tatlı türü. (ÇAĞBAYIR)


Zıngıl, Kocaeli ve Kastamonu’da eski yerleşim yeri. (TMYK,1946, s. 1179)


Zingiloğlu Güneysu> Kibledağı.


ZİNKALİTOĞLU İskalit, Maçka’da mahalle. Gelinen yer.
Zinkalitoğlu Trabzon> Çömlekçi.


ZİNOĞLU Farsça zin: Eyer. (DEVELLİOĞLU) Mesleki ad.
Zinoğlu Gümüşhane> Dörtkonak, Karamustafa.


ZİREKEOĞLU Zirekanlu, 1450’li yıllarda Malatya sancağında İğdir Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2489)


Kıpçakça zirek: Akıllı, anlayışlı, uyanık. (BERBER, 2019) Farsça zireki: Anlayışlılık, uyanıklık. (ÇAĞBAYIR) Türkçede zirek: Zeki. (ATALAY, 1936)


Zirekli, Ağrı’da eski yerleşim yeri. (TMYK,1946, s. 1182)


Zirekeoğlu Yusufeli> Günyayla.


ZİRGİLOĞLU Zir-gil. Zir, iskânlarda adı geçen Bozulus Türkmen oymağı. (BAYAR, 1994, s. 100) Kıpçaklar –gili eki kullanır. (MALACILI, 2002, s. 265)


Zirgiloğlu Pazar> Akbucak. Rize> Yenigüzel.


ZİRKOĞLU Zirkli, Türkmen oymağı. (ERENDOR, 2016, s. 211)
Zirkoğlu Torul> Atalar.
Zirkenoğlu Bayburt> Şingah.
Zirk-en> Zirk-an: Zirkler, Türkmenler. Farsça –an eki çoğul edatıdır.


ZİTİLOĞLU Zit-il. Zıt: Ters. Zıtil: Ters yurt.


Zitiloğlu Yusufeli> Bakırtepe.


ZİVEROĞLU Zivar, eski kayıtlarda Kürtün kazasında Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 791)


Farsça ziver: Süs, erkek adı. (DEVELLİOĞLU)
Ziveroğlu Gümüşhane> Çamlı, Kazantaş.


ZİVRİKOĞLU Zivik, Anadolu’da cemaat. (TÜRKAY, 1979, s. 787)


Zivrik: Çevik, atik. (ÇAĞBAYIR)
Zivrikoğlu Trabzon> Yalıncak.


ZİYADOĞLU/ ZİYAOĞLU Ziyadlu, Kaçar Türkmeni oymağı. (LEZİNA) Ziyad, 1400’de Tarsus sancağında Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2490)


Ziyadoğulları, Kaçar boyuna mensup olup Azerbaycan'da Gence hanlığının kurucuları. (BİLGE, 2015, s. 238)


Ziyadoğlu, 1642 yılında Erzurum şehri mahallesi. (İNBAŞI, 2014, s. 7) Ziyad, 1450’li yıllarda Tarsus’ta Salur Türkmeni yerleşimi. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 779)


Ziyaoğlu/ Ziyadoğlu Bayburt> Ozansu. Şavşat> Arpalı, Cevizli, Yaşar. Trabzon> Ortahisar.


ZOBUOĞLU Zobular, Türkmen oymağı. (HÜRMÜZLÜ, 2006, s. 170) Zobular, Irak Türkmenlerinden. (SAATÇI, 1999, s. 300)


Zobu: Vezir konaklarında bir kısım müstahdemlere verilen addır. (PAKALIN, c. III s. 664)
Zobu: İriyarı, delikanlı, gururlu. (ÇAĞBAYIR) Zobu, 1500’lü yıllarda Gagauz Türklerinde soy ad. (CEBECİ, 2008, s. 79)
Zobuoğlu Artvin> Yanıklı. Gümüşhane> Duymadık, Kabaköy. Kelkit> Yeşilpınar. Köse> Kabaktepe. Maçka> Sındıra. Şavşat> Yavuzköy. Yusufeli> Demirdöven, Dereiçi.


ZOĞ’UNOĞLU/ ZOĞLAROĞLU Zoğriaban, 1450’li yıllarda Diyarbakır sancağında Bayındır Türkmen oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2490)


Zoğlu, Amasya’da yerleşim yeri. (ÇATAL, 2009, s. 32)


Zoğlaroğlu/Zoğ’unoğlu Akçaabat> Kuruçam. Torul> Zigana.
Zohnitoğlu Akçaabat> Söğütlü.
Zoh-n-it: Zohlar> Zoğlar. Eski Türkçe –it eki çoğul edatıdır.


ZORBANOĞLU Zoğriban, 1450’li yıllarda Diyarbakır sancağında Bayındır Türkmeni oymağı. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2490)
Zorbanoğlu Pazaryolu> Kuymaklı.


ZORBAOĞLU Zorba, Selanik’te yerleşim yeri. (AYHAN, 2013, s. 385)


Zorbaoğlu Araklı> Yolgören. Arsin> Harmanlı. Sürmene> Konak. Yusufeli> Yarbaşı.


ZOROĞLU Zoroğlu, Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 791) Zoru, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar boyu. (ADİLOĞLU, 2005, s. 220)


Zor: Güçlük, sıkıntı. (ÇAĞBAYIR) Uygurca zor: Savaşçı, bahadır. (ÖZTUNCER, 2006)


Zor, Halep eyaleti sancağı. (SEZEN, 2006, s. 540) Zor, 1450’li yıllardaDiyarbakır’da Döğer Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 2489)


Zoroğlu Ardanuç> Ovacık. Arhavi> Kavak. İspir> Göç, Kavaklı. Kelkit> Sadak. Köse> Bizgili. Pazar> Hisarlı. Pazaryolu> Kılıççı. Trabzon> Akyazı, Beşirli. Yusufeli> Demirdöven.
Zorabbasoğlu Kürtün> A. Karadere, Cayra.


Zoralioğlu Çaykara> Karaçam. Hopa> Çamlı. Pazar> Hamidiye. Rize> Müderrisler.


Zoraloğlu Arhavi> Balıklı, Ulukent, Y. Hacılar. Fındıklı> Sümer.


Zoral> Zorali’den. Karaali> Karal, Sarıali> Saral, Gençali> Gençal…gibi


Zoreloğlu Yusufeli> Demirkent.


Zorhasanoğlu Şalpazarı> Kasımağzı.


ZOVALBANOĞLU Zovoban, Yusufeli’nin Cevizlik köyünün mahallesi. Gelinen yer.


Zovalbanoğlu Hopa> Çamlı.


ZOY’İNOĞLU Zoylu: Çok güzel, iyi. (ÇAĞBAYIR)


Zoyinoğlu Bayburt> Yedigöze.


ZOZİKOĞLU Zuzik, Gagauz Türklerinde lakap. (MANOV, 2001, s. 205) O / U değişimi.


Zozik: Tay. (ÇAĞBAYIR) Mesleki ad.
Zozikoğlu Şiran> Gökçeler. Torul> Budak.
Zozikağasıoğlu Bayburt> Şingah.


ZOZONOĞLU Zozan, Ağrı’da eski yerleşim yeri. (TMYK, 1946, s. 1184) Gelinen yer.


Zozonoğlu Araklı> Ayvadere.


ZÖHRAPOĞLU Zöhrap, Erzincan’ın ve Kars’ın köyü. (Köylerimiz, 1968, s. 790) Gelinen yer.
Zöhrapoğlu Kelkit> Sadak.


ZUKAROĞLU Zuka, Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar boyu. (ADİLOĞLU, 2005, s. 220)
Kafkas Kumuk Türklerinde zukarı: Yeğen. (NEMETH, 1990)
Zuka, 1400’lü yılların sonunda Aksaray’da yerleşimyeri. (YÖRÜK, 1996, s. 67)


Zulkaroğlu Çamlıhemşin> Ortaklar. Çarşıbaşı> Zeytinlik.


ZULCUOĞLU Türkçe –cu yapım eki almış sözcük. Arapça zul: Başa bela. (ÇAĞBAYIR)
Zulcuoğlu Akçaabat> Kuruçam.
Zülitoğlu Trabzon> Karlık.
Zül-it: Züller. Eski Türkçe –it eki çoğul edatıdır.


ZULÜMALİOĞLU Beşikdüzü> Kalegüney, Yenicami. Şalpazarı> Dorukiriş, Kasımağzı.


ZUMBAROĞLU Zumburlu, Gümüşhane’de eski yerleşim yeri. (TMYK, 1946, s. 1185) Gelinen yer.
Zumbaroğlu Çaykara> Köknar. Çarşıbaşı> Yavuz. Vakfıkebir> Çamlık, Çavuşlu, Yalıköy.


ZUPOĞLU (Bk. Zıpoğlu)


ZURNACIOĞLU Zurnacı, Türkmen oymağı. (HÜRMÜZLÜ, 2006, s. 170) Zurnacı, Irak’ta Türkmen kabilesi. (SAATÇI, 1999, s. 300)
Zurna, Hazar Türklerinin günümüzdeki bakiyesi olan Karay Türklerinde soy ad. (ALTINKAYNAK, 2006, s. 137) Zurnazen, Osmanlıda mesleki sınıf. (SELÇUK, 2002, s. 96) Kıpçakça zurna: Zurna. (BERBER, 2019)


Zurnacılar, Kırcaali’de/ Bulgaristan (AYHAN, 2013, s. 274);Zurnacı/ Zurnacıoğlu, Malatya, Kocaeli, Zonguldak, Samsun’da eski yerleşim yeri. (TMYK, 1946, s. 1185) Zurna, 1450’li yıllarda Malatya sancağında Salur Türkmeni yerleşim yeri. (HALAÇOĞLU, 2009, s. 1889)


Zurnacıoğlu Akçaabat> Çamlıdere. Araklı> Kayacık, Yıldızlı. Ardanuç> Bulanık. Arsin> Gölgelik, Güneyce. Aydıntepe> Aydıntepe. Bayburt> Pamuktaş. Çarşıbaşı> Pınarlı, Yavuz, Yeniköy. Gümüşhane> Karşıyaka, Üçkol. Kalkandere> İnci, Kızıltoprak. Kelkit> Tütenli. Kürtün> Araköy, Süme. Of> Dumlusu. Rize> Sütlüce. Sürmene> Yemişli. Şalpazarı> Akçiris, Üzümözü. Torul> Alınyayla, Yalınkavak. Trabzon> Bahçecik, Fatih, Gülbaharhatun, Pazarkapı, Toklu, Yeniköy. Yusufeli> Tekkale, Yüncüler.


ZUROĞLU Zur, Ensari Türkmeni oymağı. (LEZİNA)


Farsça zur: Kuvvet, güç. (ÇAĞBAYIR) Başkurt ve Tatarca zur: Büyük. (KTLS)


Zur, 1500’lü yıllarda Musul’da yerleşim yeri. (BAYATLI, 1999, s. 110)


Zuroğlu Çaykara> Uzungöl.


Zureloğlu Yusufeli> Yağcılar.


Zur-el: Türkmen yurdu. Yer adıyla bağlantılı ad.


ZUVAOĞLU Zuğar, Suriye’de (ORHAN, 2007, s. 151); Zuvar, Çorum’da eski yerleşim yeri. (TMYK,1946, s. 1185) Zuğa, Çamlıhemşin köyü. Gelinen yer.


Zuvaoğlu Akçaabat> Yıldızlı.


ZÜBEYİROĞLU Zübeyir, İçel’de eski yerleşim yeri. (TMYK,1946, s. 1185)


Zübeyiroğlu İspir> Pınarlı. Gümüşhane> Kazantaş. Trabzon> Boztepe.


ZÜFEROĞLU Zefre, Giresun ilinde Trabzon’a bağlı antik belde. (SEZEN, 2006, s. 535) Gelinen yer.


Züferoğlu Çaykara> Ulucami, Uzungöl.


ZÜĞÜLOĞLU Kafkasya’da Kıpçak kökenli Malkar Türklerinde zugul: Uzunca. (TAVKUL, 2000)
Zü-gül. Farsça zu: Aydınlık, ışık. (DEVELLİOĞLU) Sıfat olarak verilen ad.
Züğüloğlu Bayburt> Pamuktaş.


ZÜLALOĞLU Arapça zülal: Soğuk, güzel su. (ÇAĞBAYIR)


Zülaloğlu Yusufeli> Yüksekoba.


ZÜLBEYTOĞLU Zübeyd, 1500’lü yıllarda Musul sancağında adı değişik olaylara karışan Türkmen aşireti. (GÜNDÜZ, 2003, s. 126)


Zülbeytoğlu Yusufeli> Demirköy.


ZÜLFİKAROĞLU Zülfikarelci, Yörükan Türkmen taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 791)


Zülfikar, Celalilerden. (AKDAĞ, 1963, s. 275) Zülfikar, Hz. Ali’nin kılıcının adı.
Zülfikar, Gerede, Gaziantep ve Kars’ta eski yerleşim yerleri. (TMYK, 1946, s. 1186)
Zülfikaroğlu Araklı> Erikli. Bayburt> Gez, Tuzcuzade. Beşikdüzü> Hünerli. Gümüşhane> Geçit. Kelkit> Gerdekhisar, Söğütlü. Torul> İnkılap. Trabzon> Yalı.


ZÜLFİOĞLU Zülfi, Türkmen oymağı. (HÜRMÜZLÜ, 2006, s. 170) Zulflu, Şahseven Türkmeni taifesi. (KALAFAT, 2011, s. 182) Zülfi Karelci, Ankara sancağında Türkmen/ Yörük taifesi. (TÜRKAY, 1979, s. 791)


Zülfioğlu İspir> Duruköy. Kelkit> Gültepe. Yusufeli> Alanbaşı.


ZÜLİTOĞ (Bk. Zulcuoğlu)


ZÜLKAROĞLU Zülfükar’dan. (Bk. Zülfikaroğlu)


ZÜNBİKAOĞLU Zün-bika. Arapça bika: Ülkeler, yerler. (ÇAĞBAYIR) Yer adıyla bağlantılı lakap.


Zünbikaoğlu Of> Yazlık.


ZÜYURTOĞLU Zü-yurt: Yurtlu, evi-barkı olan. Zü, başına getirildiği kelimeye lı, li, sahip, malik anlamını verir. (ÇAĞBAYIR)


Yurtçu, Akkoyunlu Türkmeni oymağı. (ÖZDOĞAN, 2007, s. 39) Yurtçu, Azerbaycan’da ilk yerleşen Türkmen boylarından biri. (SARAY, 2010, s. 69)


Züyurtoğlu Şavşat> Yavuzköy.



DİĞER SÜLALELER


Dilazaroğlu Kelkit> Yeniköy, Yeşilova.


Ferzatoğlu Torul> Budak, Kirazlık.


Fidanoğlu Gümüşhane> Dölek. Kelkit> Devekorusu,


Gevezeoğlu Rize> Atmeydanı. Kaplıca.


Gürbüzoğlu Beşikdüzü> Akkase. İkizdere> Çamlık.


Hasımoğlu Şavşat> A. Koyunlu. Trabzon> İskenderpaşa.


Haşlakoğlu Bayburt> Ballıkaya, Çayırözü, Yedigöze.


Hireoğlu Kürtün> Demirciler, Gürgenli.


Hurluoğlu Gümüşhane> Gökdere, Kaleköy, Pehlivantaş. Kelkit> Öbektaş.


Kadıkoğlu Bayburt> Şeyhhayran, Tuzcuzade.


Kalpazanoğlu Kelkit> Başpınar. Torul> Herek.


Kalyasoğlu Kelkit> Başpınar. Torul> Alınyayla.


Kezbanoğlu Trabzon> Fatih, Pazarkapı.


Kımıloğlu Köse> Kabaktepe. Kürtün> Gündoğdu.


Kırmazoğlu Şiran> Belen. Torul> Yalınkavak.


Kodalakoğlu Kürtün> Süme. Torul> Köstere.


Kumaşoğlu Gümüşhane> Kabaköy. Kürtün> A. Uluköy. Şiran> Akbulak.


Kütüroğlu Bayburt> Camiikebir, Şeyhhayran.


Leçoğlu Aydıntepe> Çatıksu, Y. Kırzı.


Mutoğlu Bayburt> Tuzcuzade. Demirözü> Eymür.


Nizamoğlu Bayburt> Sakızlı, Şingah.


Pekinoğlu Şiran> Gökçeler.


Perendecioğlu Gümüşhane> Canca, Özcan.


Peydahoğlu İspir> Ahlatlı, Araköy, Ardıçlı,


Pıtrakoğlu İspir> Aksu.


Biçoğlu Kelkit> Küçükcami, Sadak.


Sertoğlu Aydıntepe. Bayburt> Yazyurdu.


Seydihanoğlu Kelkit> Çömlekçi. Köse> Bizgili. Kürtün> Cayra. Torul> Kirazlık.


Seyyitahmetoğlu Demirözü> Karayaşmak, Yazıbaşı.


Sıtkıoğlu Trabzon> Gülbaharhatun, Pazarkapı.


Takmazoğlu Gümüşhane> Erdemler, Geçit, Yeşildere. Şiran> Akbulak. Torul> Köstere, Zigana.


Bebekoğlu Beşikdüzü> Akkase, Kutluca. Trabzon> Karlık


Gayretlioğlu Akçaabat> Darıca, Mersin.


Gevezeoğlu Rize> Atmeydanı. Kaplıca.


Gezmişoğlu Rize> Camidağı. Dörtyol.


Gürbüzoğlu Beşikdüzü> Akkase. İkizdere> Çamlık.


Hasımoğlu Şavşat> A. Koyunlu. Trabzon> İskenderpaşa.


Zulümalioğlu Beşikdüzü> Kalegüney, Yenicami. Şalpazarı> Dorukiriş, Kasımağzı.


KISALTMALAR


BOA. Başbakanlık Osmanlı Arşivi


BTS. Büyük Türkçe Sözlük


DLT. DivâniLügati’t-Türk


DS. Derleme Sözlüğü


EAT. Eski Anadolu Türkçesi


KTLS. Karşılaştırmalı Türk Lehçeleri Sözlüğü


MAD. Maliyeden Müdevver


MEB. Milli Eğitim Bakanlığı


Ş.S. Şer’iye Sicili


T.K. Beşinci Milletlerarası Türkoloji Kongresi


TDAV. Türk Dünyası Araştırmaları Vakfı


TDK. Türk Dil Kurumu


TKD. Türk Kültürü Dergisi


TMYK Türkiye’de Meskûn Yerler Kılavuzu


TTD. Tapu Tahrir Defteri


TTS. Trabzon Tarihi Sempozyumu


TYASB, Türk Yer Adları Sempozyum Bildirileri, 1984, Başbakanlık Basımevi, Ankara.


KAYNAKLAR


ABEŞİ, Hasan Ata, 2001, Türk Kavimleri Tarihi, Şa-To, Türkiyat, İstanbul.


ACAROĞLU, M. Türker, 1988, Bulgaristan’da Türkçe Yer Adları Kılavuzu, Sevinç matbaası, Ankara.


ACAROĞLU, M. Türker, 1999, Bulgarların Aldığı Türkçe Adlar ve Soyadlar Sözlüğü, Kültür Bakanlığı.


AÇIKGÖZ, Fatma, 2004, Ankara, Çankırı ve Sultanönü Sancaklarında Yer Adları, Tez, Kırıkkale Üniv.


ADİLOĞLU, Adilhan, 2005, Karaçay Malkar Türkleri, Başkent matbaa, Ankara.


AFYONCU, Erhan, 2010, Sorularla Osmanlı İmparatorluğu, Yeditepe Yayınevi.


AGACANOV, S. G. 2002, Oğuzlar, Selenge yayın, İst.


AGAR, Mehmet Emin, 1989, Kitabi Fi’l-FikhBi-Lisan’t Türk, Tez, Marmara Üniversitesi.
AĞASIOĞLU, Firidun, 2006, Kadim Türkeli Saka-Kamer Boyları, Bakü.
AHİNCANOV, Sercan M. 2009, Kıpçaklar, Selenge.


AK, Mehmet, 2015, Teke Yörükleri, TTK.


AK, Mehmet, 2013, Gülnar Yörükleri, OTAM, 34/Güz.


AKA, Prof. DR. İsmail, 2010, Timurlular Devleti Tarihi, Berikan Yayınevi.


AKDAĞ, Prof. Dr. Mustafa, 1963, Celali İsyanları, Ankara Üniv.
AKGÜL, Mehtap, 1989, XVI. Yüzyıl Arşiv Kayıtlarına göre Alaiyye, Tez, İstanbul Üniver.


AKMAN, Dr. Mehmet, 1997, Osmanlı Devletinde Kardeş Katlı, Eren Yay.
AKSOY, Avni, 2011, Sürmene, Akademi.


AKSOY, Azmi, 2003, Yunanca-Türkçe Sözlük, Alfa, İstanbul.


AKSÜT, Ali, 2013, Dünden Bugüne Yusufoğlan, Sözkesen matbaası.


AKSÜT, Hamza, 2012, Aleviler, Yurt Kitap Yayın, Ankara.


AKYAY, Kaya Nabi, 2014, Türk Müziği Enstrüman Adları Etimolojisi, Tez, Kırklareli.


AKYEL, Salih, 2013, Harput Şehrinin Nüfus ve Toplum Yapısı, Tez, Fırat Üniv.


ALAGÖZ, Ebru, 2011, Eski Kıpçak Türkçesinde Hayvan Adları, Tez, Orhangazi Üni.


ALBAYRAK, Dr. Recep, 2004, Kafkasya-Borçalı Yer Adları, Berikan Yayınevi, Ankara.


ALBAYRAK, Seda, 2016, Selçuklu Devleti’nin Kuruluşunda Oğuzlar ve Oğuz Beyleri, Tez, Ordu Üniv.


ALİKILIÇ, Dündar, Yrd. Doç. Dr. 2013, Sürmene Nüfus Defteri, Alioğlu Yay. İstanbul.


ALTAYLI, Seyfettin, 1994, Azerbaycan Türkçesi Sözlüğü, MEB.


ALTIN, Yakup, 2008, Arşiv Belgelerine göre Kırıkkale, 3. Baskı, Belen Yay. Ankara.


ALTINKAYNAK, Erdoğan, 2006, Gregoryan Kıpçak Metinleri, Karadeniz Araştırmaları, sayı 9 Çorum


ALTUĞ, Uğur, 2010, II. Murat Dönemine Ait Tahrir Defteri, Tez, Gazi Üniver.


ALTUN, Şuliye, 2007, Şimontornya Livası, Tez, Sakarya Üniv.


ANAK, Aytaç, 2011, 2 Numaralı Sivas Tahrir Defteri, Tez, Gaziosmanpaşa Üni.


ANNABERDİYE, Ahmet, 2006, Selçuklular, Ötüken.


ARATAN, E. Ural, 1965, Kaşgar Ağzından Derlemeler, TKAE


ARGAÇ, Nuri, 2008, Selendi Tarihi, Vesta Ofset.


ARIKAN, İbrahim, 2006, Ermeni Harfleriyle yazılmış Kıpçakça Zebur, Tez, Gaziantep Üniversitesi.


ARIKLI, Dr. Erhan, 2009, Günümüzde Türk Halkları ve Tarihleri, Nüans Yayinevi.


ARIKOĞLU, Ekrem, 2005, Hakasça-Türkçe Sözlük, Akçağ.


ARISOY, İbrahim, 2010, Gürcüce-Türkçe Sözlük, TDK.


ARTAMONOV, M. İ. 2008, Hazar Tarihi, 3. Baskı, Selenge.


ASLAN, Ali, 2016, Kumanova Kazasında Nüfus, Yerleşim ve Ekonomi, Tez, Marmara Üniv.


ASLANTÜRK, İbrahim Halil, 2007, 16. Yüzyılda Yenişehir, Yarhisar ve Göynük, Tez, Gazi Üniv.


ATA, Aysu, Prof. Dr. 2004, Karahanlı Türkçesi, TDK.


ATABAY, Selma, 2008, XVII. Yüzyılda Aydın Livası, Tez, Adnan Menderes Üniver.


ATALAY, Besim, 1339 (1923), Maraş Tarihi ve Coğrafyası, Matbai Amire.
ATALAY, Besim, 1936, Türk Adları, J. Gn. K. Matbaası.


ATANIYAZOV, Prof. Dr. Soltanşa, 2005, ŞECERE Ansiklopedik Türkmen Adları Sözlüğü, Tablet, Konya.


ATEŞ, Fedai, 2010, Maraş Bölgesindeki Türkmenler, Tez, Sütçü İmam Üniv.


AYDIN, Dündar, 1998, Erzurum Beylerbeyliği ve Teşkilatı, TDK.


AYDIN, Mahir, 1992, Şarki Rumeli Vilayeti, TTK.


AYDIN, Mustafa, 1989, Batı Türkistan’da Yer Adları, Tez, İst. Ün. Sosyal Bilimler Enstitüsü.


AYHAN, Aydın, 1999, Balıkesir Çevresinde Yörükler, Çepniler, Muhacırlar, Zağnos. Balıkesir.


AYHAN, Aydın, 2013, Rumeli ve Akdeniz Adalarında Türk Varlığı, TİKA.


AYTOP, Gıyasettin, 2010, Bingöl, Muş Yörelerinde Ocaklar, Oymaklar ve Boylarla ilgili Araştı. Tez. Gazi. Üni.


BACACI, Sabri, İrfan Dağdelen, Osman Doğan, 2011, Ünye Nüfus Defteri (1835), ÜNDER


BAHADIR HAN, 2009, Türk’ün Soy Ağacı, İlgi Kültür Sanat.


BAKAN, Dilek, 2011, Alevi Bektaşi Geleneğinde Hubyar Sultan, Tez, Adnan Menderes Üniver.


BAKIR, Çağrı, 2016, Tarihte ve Günümüzde Ortadoğu'da Türkmenler Sempozyumu, Bilecik.


BARTHOLD, V. V. 2013, Orta-Asya Türk Tarihi Hakkında Dersler, TTK.


BARTHOLD, V. V. 2017, Moğol İstilasına Kadar Türkistan, Kronik.


BASKAKOV, N. A. 1997, Türk Kökenli Rus Soyadları, TTK.


BASKAKOV, Prof. N. A. 1991, Gagauz Türkçesinin Sözlüğü, Kültür Bakanlığı.


BAŞARAN, Seyhan, 2008, Mut Kazası’nın Nüfus Yapısı, Tez, Mersin Üniversitesi.


BAYAR, Muharrem, 1994, Yörükler, Antalya, Kültür Bakanlığı.


BAYATLI, Nilüfer, 1999, XVI. Yüzyılda Musul Eyaleti, TTK.


BAYRAKTAR, Fatma Sibel, 1991, Kutadgu Bilig’deki İsim ve Zamir çekimi, Tez, Trakya Üniversitesi.


BAYRAKTAROĞLU, Fehmi, 1992, Her Yönüyle Posof, Hürriyet Matba. İzmir.


BAYRAM, Bülent, 2007, Çuvaş Türkçesi-Türkiye Türkçesi Sözlük, Tablet Yayınları, Konya.


BEKADZE, Lasha, 2015, XVI. Yüzyıl Sonlarında Çıldır, Karadeniz-Black Sea, sayı 27.


BEKADZE, Shota, 2014, XVI. Yüzyılda Çıldır Eyalati, Tez, Ankara Üni.


BERDZENİŞVİLİ, Niko, SimonCanaşia, 1997, Gürcistan Tarihi, Sorun yayınları.


BEKAR, Remzi, 2012, Hemşin Folkloru, Elma Teknik.


BENYAKAR, İsrael, Yuda Siliki, 2011, Türkçe İbranice Sözlük, Telaviv.


BERJE, Adolf, 1958, Kafkasyalı Dağlı Kavimlerin Kısa Tasviri, Kafkas Derneği Yayınları.


BERKOK, G. İsmail, 1958, Tarihte Kafkasya, İstan.


BEŞİRLİ, Hayatı, 2008, Osmanlıdan Cumhuriyete Yörükler ve Türkmenler, Phoenix, Ankara.


BETROZOV, Ruslan, 2009, Çerkeslerin Etnik Kökeni, KAFDAV, Ankara.


BEYOĞLU, Dr. Ağacan, 2000, Türkmen Boylarının Tarihi ve Etnografyası, İstek, İstanbul.


BIJIŞKYAN, P. Minas, 1969, Karadeniz Kıyıları Tarih ve Coğrafyası, Edebiyat Fakültesi Basımevi.


Bİ, Mahmut, 2007, Kafkas Tarihi, Selenge Yayınları.


BİLGE, Sadık Müfit, 2010, Osmanlı’nın Macaristanı, Kitabevi.


BİLGE, Sadık Müfit, 2015, Kafkasya, Kitabevi.


BİLGİLİ, Ali Sinan, 2001, Tarsus Sancağı ve Tarsus Türkmenleri, Kültür Bakanlığı.


BİLGİN, Mehmet, 2002, Doğu Karadeniz, Serander Trabzon.


BİLGİN, Süleyman, A. M. Birinci, M. Çakıcı, S. Demircioğlu, 1834 Trabzon Nüfus Kütüğü, Düzey Mat. İst.


BİNGÖL, Cemil, 1997, Çankırı’nın İdari, Nüfus ve Sosyal Yapısı, Tez, Gazi Üniver.


BİRİNCİ, Ali Mesut, M. Çakıcı, Z. Topal, 2012, Akçaabat Vakfıkebir Nüfus Kütüğü, Vakfıkebir Kül. Yard. Der.


BİROL, Nurettin, 1991, İbn Battuta Çağında Deşt-i Kıpçak ve Türkistan, Tez, Ankara Üniversitesi.


BOSTAN, Dr. Hanefi, 2002, XV-XVI. Asırlarda Trabzon Sancağında Sosyal ve İktisadi Hayat, TTK


BOSTAN, Hanefi, 2012, Karadeniz’de Nüfus Hareketleri ve Nüfusun Etnik Yapısı, Nöbetçi Yay.


BOSTANCI, Işıl, 1998, Halep Türkmenleri, Tez, Fırat Üniversitesi.


BOZKURT, Fuat, 1999, Türklerin Dili, Kültür Bak.


BOZLAK, Yasemin, 2008, XIX. Yüzyılda Edirne Sancağı, Tez, Niğde Ünive.


BROOK, Kevin Alan, 2005, Hazar Yahudileri, Nokta.


BROSSET, Marie Felicite, 2003, Gürcistan Tarihi, TTK.


BUDAYEV, N.M. 2009, Kim Bu Çerkesler, Selenge.


BUKADZE, Shota, 2014, XVI. Yüzyılda Çıldır Eyaleti, Tez, Ankara Üniv.


BULDUK, Üçler, 2013, XVI. Asırda Karahisar Sancağı, TTK.


BURSLAN, Kıvameddin, 1999, Irak ve Horasan Selçukluları Tarihi, TTK.


BUTBAY, Mustafa, 2007, Kafkas Hatıraları, TTK.


BÜYÜKA, Ömer, Abhaz Tarihi’nin İskeleti, 1993, Abhazo.


BÜYÜKBAŞ, Burcu, 2006, Dobruca, Tez, Eskişehir Anadolu Üni.


CAFEROĞLU, Ahmet, 1931, Kitab al-İdrak Li lisan al Atrak, Evkaf Matbaası, İstanbul.


CAFEROĞLU, Ahmet, 1988, Türk Kavimleri, Enderun Kitabevi, İstanbul.


CAFEROĞLU, Ahmet, 2011, Eski Uygur Türkçesi Sözlüğü, TDK.


CAHEN, Claude, 2011, Osmanlılardan Önce Anadolu, Tarih Vakfı, Yurt Yayınları.


CANBOLAT, Atilla, 2006, Hatay Türkmen Aşiretleri ve Bu Aşiretlerin İskanı, Tez, Kahramanmaraş Üni.


CANDAR, A. Avni Ali, 1934, Türk Budun İl Ulus adları, Hakimiyet Milliyet Matbaası, Ankara.


CEBECİ, Ahmet Hasan, 2008, XVI. Yüzyıl Osmanlı Tahrir Defterine Göre Gagauzlar, Tez, Gazi Üniver.


CENGİZ, Ahmet, 2009, XVIII. Yüzyılda Larende, KaramanValiliği.


CEVGER, Gürkan, 2012, 1742-1745 Karaman Ahkam Defteri, Tez, Atatürk Ünive.


CEVİZOĞLU, Hüseyin, 1991, Coğrafyadan Tarihe, Türkiye Stratejik Araştırmalar ve Eğitim Merkezi.


CİHAN, Cihad, 2010, XIX. Yüzyıl Seyyahlarına Göre Hazar Ötesi Türkmenleri, Tez, Gazi Üni.


COŞKUN, Osman, 2005, Her Yönüyle İkizdere, Gebze.


COŞKUN, Osman, 2012, Rize Sülaleleri ve Seferberlik Şehitleri, Marmarareklam, İst.


CZEGLEDY, Karoly, 2009, Bozkır Halklarının Göçü, Kesit Yayınları, İstanbul.


ÇAĞ, Galip, 2004, Paşa Sancağı, Tez, Sakarya Üni.


ÇAĞBAYIR, Yaşar, 2007, Ötüken Türkçe Sözlük. İst.


ÇALIŞKAN, Şenel, 2001, Karakalpakların Etnografik Tarihi, Tez, Pamukkale Üniv.


ÇAM, Ömer, 2010, Dimetoka Kazası, Tez, Gazi Üniver.


ÇATAL, Ahmet Caner, 2009, Amasya Şehrinin Demografik Yapısı, Tez, Niğde Ünive.


ÇAVUŞ, Mehmet, 1990, Bulgaristan’da Türkçe Yer ve Yerleşim Adları, Türk Dünyası Araştırmaları, Sayı 67.
ÇELİKDEMİR, Murat, 1995, 1574-1595 Tarih ve 667’no’lu Deftere Göre Cemaat ve Aşiretler, tez, Fırat Ün.


ÇELİKDEMİR, Murat, 2001, Osmanlı Döneminde Aşiretlerin Rakka’ya İskani, Tez, Fırat Ünive.


ÇETİNKAYA, Nihat, 1996, Iğdır Tarihi, Türk Dünyası Araştırmaları Vakfı.


ÇEVİK Adnan, Murat Keçiş, 2012, Menteşeoğulları Tarihi, TTK.


ÇEVİK, Nilgün Aşıkcı, 2007, Denizli 1831 Nüfus Sayımı, Tez, Dokuz Eylül Üniv.


ÇIVGIN, İzzet, 2007, İslam Öncesi Türk Tarihi, Nobel Yayın Dağıtım.


ÇİÇEK, Yusuf, 2011, Saruhan Sancağı, Tez, Celal Bayar Üniv.


DAĞ, Ahmet Emin, 2010, Halep Türkmenleri, Tez, Marmara Üniv.


DALGALI, Fatih, 2008, Simav Nahiyesi, Tez, Dumlupınar Üniver.


DAŞTAN, Kayhan, 1996, Bayburt Kazası’nınSosyo-Ekonomik Yapısı, Tez, İstanbul Ünive.


DEGUİGNES, Josefh 1976, Büyük Türk Tarihi, T. Kü. Yayını, İstanbul.


DEMİR, Alpaslan, 2007, XVI. Yüzyılda Samsun, Tez, Ankara Üniv.


DEMİR, Osman, 2000, Oğuzlar’ınBeğ Dili Boyu, Hamle Yayınları, İstanbul.


DEMİREL, Muammer, 2011, Yusufeli Nüfus Defteri, Yusufeli Beled.


DEMİRKENT, Prof. Dr. Işın, 2013, Urfa Haçlı Kontluğu Tarihi, TTK.


DEVELLİOĞLU, Ferit, 1980, Osmanlıca-Türkçe Lûgat, Doğuş Ltd. Şti. Matbaası, Ankara.


DİKER, Selahi, 2000, Türk Dili’nin Beş Bin Yılı, Oral matbaa, İzmir.


DİLEK, Figen Güler, 2005, Altay Türkçesi Ağızları, Tez, Gazi Üniversitesi.


DOĞAN, Ümit, 2016, Topal Osman, Kripto.


DOĞRU, Dr. Halime, 1997, XV. ve XVI. Yüzyıllarda Sivrihisar Nahiyesi, TTK.


DOĞRU, Mecit, 1985, Beşinci Milletler Arası Türkoloji Kongresi, Edebiyat Fak. Basımevi.


DOĞRU, Prof. Dr. Mecit, 1985, Yukarı Kür Boylarının Yer Adları Üzerinde Bir Araştırma, Aralık, No. 39 TDAV


DOĞRU, Prof. Dr. Mecit, 1987, Kırım ve Maykop’ta Yer Adları, Haziran, No. 48, TDAV


DONUK, Prof. Dr. Abdülkadir, 1988, Eski Türk Devletlerinde İdari-Askeri Unvan ve Terimler, TDAV


DRAGANOVA, Slavka, 2006, Tuna Vilayeti’nin Köy Nüfusu, TTK.


DUBİNSKİ, Aleksander, 1998, Balkanlar’da Türk Mührü, Türkiyat Araştırma Enstitüsü Yay.


DUNLOP, D. M. 2008, Hazar Yahudi Tarihi, Selenge Yayınları.


DURSUN, Selim, 2011, Gürcistan ve Acara Özerk Cumhuriyeti, Tez, Sakarya Üniversitesi.


DÜZENLİ, Fahri, 2012, Dernekpazarı İlçesi, Fahri, Pedem yayınları.


ECKHART, 2010, Macaristan Tarihi, TTK.


EFE, Aydın, 2012, Antalya ve Çevresi Türkmenleri, Tez, Atatürk Üni.


EGAWA, Hikari, 2007, Yağcı Bedir Yörükleri, Eren Yayıncılık, İst.


ELEKBERLİ, Eziz, 2009, Kadim Türk-Oğuz Yurdu Ermenistan, Turan Kültür Vakfı, İst.


EMECEN, M. Feridun, 2013, XVI. Asırda Manisa Kazası, TTK.


EMECEN, M. Feridun, Ayhan Yüksel, 2015, Giresun Kazası Nüfus Defteri, Serender, Trabzon.


EMEN, Huriye, 2008, XVI. Yüzyılda Beypazar Kazası, Tez, Afyon Kocatepe Üni.


EMİROĞLU, Kudret, 1989, Trabzon-Maçka Etimoloji Sözlüğü, Sanat Kitabevi, Ankara.


EMİROĞLU, Kudret, 1995, Trabzon Salnamesi (1878), Trabzon İli ve İlç. Eğ. Kült. ve Sos. Yar. Vakfı, Ankara.


EMREN, Hakan, 2018, Karahisar Sancağı Nüfus Defteri, Tez, Afyon Üniversi.


ERBAY, Fatih, 2008, Radloff’un “OpitSlovaryaTyurkskihNareyçiy” eserinin incelenmesi, Tez, Selçuk Üni.


ERCAN, Prof. Dr. Yavuz, 1989, Osmanlı İmparatorluğunda Bulgarlar ve Voynuklar, TTK


ERCENK, Giray, 1993, Tahtacılar.


ERDEM, İlhan,1991, Tarih İnceleme Dergisi, VI, Ege Üniversitesi


ERDEM, Prof. Dr. Mustafa, 2000, Kırgız Türkleri, Asam


ERDOĞAN, Emine, 2004, Ankara Tahrir Defteri, Tez, Gazi Ünivers.


ERDÖNMEZ, Celal, 1995, Osmanlı İmparatorluğu’nun İskan Siyaseti, Tez, Ondokuz Mayıs Üniver.


EREL, Şerafeddin, 1961, Dağıstan ve Dağıstanlılar, İstanbul Matbaası.


EREN, Hasan, 1999, Türk Dilinin Etimoloji Sözlüğü, 2. Baskı.


ERENDOR, Metin, 2016, Suriye ve Türkmenler, Bilgeoğuz.


EROL, Aydın, 1999, Adlarımız, Turan Kültür Vakfı, İstanbul.


ERÖZ, Mehmet, 1975, Doğu Anadolu’nun Türklüğü, Türk Kültür Yayını, İstanbul.


ERÖZ, Prof. Dr. Mehmet, 1983, Hıristiyanlaşan Türkler, Türk Kültürü Araştırma Enstitüsü, Ankara.


ERÖZ, Doç. Dr. Mehmet, 1990, Türkiye’de Alevilik Bektaşilik, Kültür Bak.


ERÖZ, Prof. Dr. Mehmet, 1991, Yörükler, TDAV


ERPOLAT, M. Salih, 1994, XVI. Yüzyılın Başlarında Yer Adları, Selçuk.


ERQALİVA, Jannat- ŞAKUZADAULI, Nurhat, 2000, Kazak Kültürü, Al-Farabi Kitabevi, Almatı.


ERTEN, Yrd. Doç. Dr. Metin, 2000, Lazca-Türkçe Türkçe-Lazca Sözlük, Anahtar Kitaplar Yayınları.


ERTÜRK, Volkan, 2007, XVI. Yüzyılda Akşehir Sancağı, Tez, Gazi Üniver.


ESİN, Emel, 1978, Türk Kültürü El Kitabı, İstanbul Üni. Edebiyat Fak.


ESKİSÜRMELİ, Hidayet, 2007, XIX. Yüzyıl Oralarında Adana VilayeininmDemografik Yapısı, Tez, Niğde Üni.


EŞREF, Ahmet Bahtiyar, 2012, Urdu-Türkçe Sözlük, TDK.


EYUBOĞLU, İsmet Zeki, 1995, Türk Dilinin Etimoloji Sözlüğü, Sosyal Yayınlar, İstanbul.


FINDLEY, Carter V. 2012, Dünya Tarihinde Türkler, Timaş.


FISHER, Alan, 2009, Kırım Tatarları, Selenge yayınları.


FİRDEVSOĞLU, İsmail, 3013, Adıyaman Yöresi Aşiretleri, Tez, Kahramanmaraş Sütçü İmam Üni.


FRYE, Richard N. 2009, Orta Asya Mirası, II. Baskı, Arkadaş Yayınları, Ankara.


GABAİN, A. Von, 1988, Eski Türkçenin Grameri, TDK.


GALSTYAN, A. G. 2005, Ermeni Kaynaklarına göre Moğollar, Yeditepe Üniversitesi.


GANİYEV, Prof. Dr. Fuat, 1997, Tatarca-Türkçe Sözlük, İnsan Yayınevi, Kazan-Moskova.


GEDİKOĞLU, Haydar, 1996, Akçaabat, Akçaabat Belediyesi.


GEYBULLAYEV, Gıyaseddın, 2009, Kadim Türkler ve Ermenistan, Turan Kültür Vakfı, İstanbul


GOFFMAN, Daniel, 1995, İzmir ve Levanten Dünya, Tarih Vakfı Yurt Yay.
GOLDEN, P. B. 2005, Hazarlar ve Musevilik, Karam Yayıncılık.


GOLDEN, P. B. 2006, Hazar Çalışmaları, Selenge, İstan.


GORDLEVSKİ, V. 1988, Anadolu Selçuklu Devleti, Onur Yay. Ankara.


GÖDE, Kemal, 1994, Eratnalılar, TTK.


GÖK, Ahmet Nasurullah, 2013, Kahramanmaraş İli Yer Adları Tasnifi, Tez, Kafkas Üniversitesi.


GÖKBEL, Doç. Dr. Ahmet, 2000, Kıpçak Türkleri, Ötüken Neşriyat İstanbul.


GÖKÇE, Turan, 2000, XVI. ve XVII. Yüzyılda Denizli Kazası, TTK.


GÖKÇEN, İbrahim, 1946, Saruhan’da Yörük ve Türkmenler, Manisa Halkevi Yayınlarından, sayı XVI


GÖKÇINAR, Recep, 2007, 16. Yüzyılın İkinci Yarısında Kırşehir Merkez Kazası, Tez, Gazi Üniv.


GÖKTÜRK, Hilmi, 1974, Anadolunun Dağında Ovasında Türk Mührü, Atatürk Üniv., Erzurum.


GÖKYAY, Orhan Şaik, 1976, Dede Korkut Hikâyeleri, Kültür Bakanlığı.


GÖMEÇ, Doç. Dr. Saadettin, 1997, Uygur Türkleri Tarihi ve Kültürü, Atatürk Kültür Merkezi.


GÖMEÇ, Prof. Dr. Saadettin, 2011, Kırgız Türkleri Tarihi, Berikan Yayınevi.


GRISWOLD, Wiiliam J. 2002, Anadolu’da Büyük İsyan, Tarih Vakfı Yurt Yay.


GRİGORİANTZ, Alexandre, 1999, Kafkasya Halkları, Yeni Binyıl.


GRÖNBECH, K. 1992, Kuman Lehçesi Sözlüğü, Kültür Bak.


GULİEV, Prf. Dr. Ebülfez, 2010, Nahçıvan Ağızları Söz Varlığı, Kültür Ajans Yayınları, Ankara.


GUMİLEV, L. N. 2002, Hunlar, Selenge.


GUMİLEV, L. N. 2007, Eski Türkler, Selenge Yayınları, 7. baskı, İstanbul.


GÜL, Abdulkadir- Ali Rıza Özdemir, 2014, Dersimliler Ermeni mi, İdil Yay.


GÜL, Bülent, 2013, Bengü Belek, Türk Kültürü Araştırmaları Armağan Dizisi.


GÜLENSOY, Tuncer, Prof. Dr. 1985, Türkçe Yer Adları Kılavuzu, TDK


GÜLENSOY, Tuncer, Prof. Dr. 2007, Köken Bilgisi Sözlüğü, TDK.


GÜLENSOY, Tuncer, Prof. Dr. 2015, Eski-Türk Moğol Kişi Adları Sözlüğü, Bilge Kültür Sanat.


GÜLTEN, Sadullah, 2008, XVI. Yüzyılda Batı Anadolu’da Yörükler, Tez, Gazi Üniv.


GÜMÜŞ, Nebi, 2000, XVI. Asırda Osmanlı-Gürcistan İlişkileri, Tez, Marmara Üniv.


GÜMÜŞ, Nebi, 2007, İlk Dönem İslam-Gürcü İlişkileri, Karadeniz Basın Yayın, Rize.


GÜMÜŞÇÜ, Osman, 2001, XVI. Yüzyıl Larende (Karaman) Kazasında Yerleşme ve Nüfus, TTK.


GÜNAY, Dr. Turgut, 1978, Rize İli Ağızları, Kültür Bakanlığı, Ankara Üniversitesi Basımevi.


GÜNAY, Prof. Dr. Ünver, Prof. Dr. Harun Güngör, 2015, Türklerin Dini Tarihi, Berikan Yayınevi.


GÜNAYDIN, Suat Feyyaz, 2011, 1831 Nüfus Sayımına göre Ordu, Tez, Ordu Üniv.


GÜNDÜZ, Ahmet, 1993, 1523 Yılı Musul, Mardin… Mukayeseli Tarihi, Tez, Fırat Üniv.


GÜNDÜZ, Ahmet,2003, Musul Sancağında Aşiretler ve Şekavetleri (1523-1575), Türk Dünyası Araşt., sayı 143


GÜNDÜZ, Ahmet, 2006, Kırşehir, Karam.


GÜNDÜZ, Ali, 2005, Çoruh Havzası ve Artvin, s. 201)


GÜNDÜZ, Ayşe, 1995, Uygur Şiveleri Sözlüğü, Tez, Selçuk Üniversitesi, Konya.


GÜNDÜZ, Tufan, 1996, Bozulus Türkmenleri, Tez, Gazi Üniv.


GÜNDÜZ, Tufan, 1997, Anadolu’da Türkmen Aşiretleri, Birleşik Kitabevi, Ankara.


GÜNDÜZ, Tufan, 2005, Danişmentli Türkmenleri, Yeditepe Yayınevi.


GÜNDÜZ, Tufan, 2013, Şah İsmail, Yeditepe.


GÜNDÜZ, Tufan, 2014, İlişkiler, Yeditepe.


GÜNDÜZ, Yrd. Doç. Dr. Ahmet, 2006, Türkmen Yurdu Kırşehir, Karam.
GÜVELİOĞLU, İshak Güven, 2012, Güvelioğulları, İpomet Matbaacılık.


GÜZEL, H. Celal, 2002, Türkler, Yeni Türkiye Yayınları, Ankara.


GÜZELDİR, Muharrem, 2002, Abuşka Lügati, Tez, Atatürk Üniversitesi, Erzurum.


HACIFETTAHOĞLU, İsmail, 2003, Hüseyin Avni Bey, Atlas.


HACIÖMERLİ, Nafi Çağlar, 2005, Kızık Boyu–1, Berikan, Maltepe-Ankara.


HACIYEVA, Maarife, Prof. Dr. Azerbaycan Folklor ve Etnografya Sözlüğü, 1999, Kültür Bakanlığı.


HALAÇOĞLU, Yusuf, 1997, XVIII. Yüzyılda Osmanlı İmparatorluğunun İskan Siyaseti, TTK.


HALAÇOĞLU, Yusuf, 2009, Anadolu’da Aşiretler, Cemaatler, Oymaklar, (1453-1650), TTK, Ankara.


HASAN, Mazin, 2007, Dünden Bugüne Irak Türkmenleri, Tez, Gazi Üniv.


HASANOV, Zaur, 2009, İskitler, Türk Dünyası Araş. Vak.


HIBB, Hamilon A. R. 2005, Orta Asa’da Arap Fetihleri, Çağlar.


HÜRMÜZLÜ, Erşat, 2006, Irak’ta Türkmen Gerçeği, Kerkük Vakfı.


HÜRMÜZLÜ, Habib, 2003, Kerkük Türkçesi Sözlüğü, Kerkük Vakfı, İstanbul.


HÜSEYİN NAMIK (Orkun), 1933, Peçenekler, Remzi Kita.


HÜSEYNİKLİOĞLU, Ayşegül, 2008, Karaman Beyliği’nde Konar-Göçer Nüfus, Tez, Fırat Üniver.


HÜSEYNOVA, Türkana, 2011, Azerbaycan Yer adlarında Etnotoponimler, Tez, Ege Ünive.


IŞIK, Mustafa, 2013, XVI. Yüzyılda Osmanlı HakimiyetindeBudin, Tez, Sakarya Üniv.


İBNHURDAZBİH, 2008, Yollar ve Ülkeler Kitabı, Kitapevi Yay.
İLBEY, Mustafa, 2010, Geçmişten Günümüze Türkmenler, hdy yayınları, Ankara.


İLKER, Osman, 1990, Aşağı Maden ve Aşağı Madenliler, Maden köylüleri Kültür Dayn Der. Bursa.


İLLİYEV, Murat, 2010, Türk Tarihinde Şecere Geleneği, Tez, Ankara Üniv.


İNALCIK, Halil, 2009, Devlet-i Aliyye, Türkiye İş Bankası.


İNALCIK, Halil, 2013, Paşa Livası İcmal Defteri, TTK.


İNBAŞI, Prof. Dr. Mehmet, 2014, 1642 Tarihli Erzurum Eyaleti Mufassal Avariz Defteri, TTK.


İNBAŞİ, Mehmet, 1992, XVI. YY. Başlarında Kayseri, İl Kültür Müdürlüğü.


İNGENÇ, Mustafa, 2010, Tarihimiz, Ekspres Mat. Kütahya.


İSMAİL, Prof. Dr. Zeyneş, 2002, Kazak Türkleri, Yeni Türkiye Yayınları, Ankara.


JANUZAQOV, T. J. 2003, Kazak Türklerinde Kişi Adları, TDK.


JAVANSHIR, Babak, 2008, Horasan Türkçesi Hemrah ve Seyyad Han Destanı, Tez, Yıldız Teknik Üniver.


JAVANSIHIR, Babak, 2007, İran’daki Türk Boyları, Tez, Mimar Sinan Üni.


JORGA, Nicolae, 2007, Büyük Türk, Yeditepe.


KA, Karadeniz Araştırmaları, 2004, c. 1, Sayı 3, Karam.


KAFALI, Prof. DR. Mustafa, 2005, Çağatay Hanlığı, Berikan Yayın.
KAFESOĞLU, Prof. Dr. İbrahim, 1984, Türk Milli Kültürü, Boğaziçi yayınları, İstanbul.


KAFESOĞLU, Prof. Dr. İbrahim, 2000, Harezmşahlar Devleti Tarihi, TTK.


KAFKASYALI, Dr. Ali, 2010, İran Türkleri, Bilgeoğuz.


KAFLI, Kadircan, 2004, Kuzey Kafkasya, Turan Kültür Vakfı.


KALAFAT, Dr. Yaşar, 1999, Kırım-Kuzey Kafkasya, Asam Yayınları, Ankara.


KALAFAT, Dr. Yaşar, 2002, Türk Halk İnançları, Kültür Bakanlığı.


KALAFAT, Dr. Yaşar, 2011, İnanç Göçü, Berikan Yayınevi, Ankara.


KALKAN, Emin, 1982, Türk Dünyası Araştırmaları (Nisan dergi)


KALYONCU, Hasan, 2001, Tonya Sözlüğü, Tonya.


KANBOLAT, Yahya, 1989, Kuzey Kafkasya Kabilelerinde Din ve Toplumsal Düzen, Bayır Yayınları, Ankara.


KARA, Abdulvahap, 2007, Kazakistan ve Kazaklar, Selenge Yayınları.


KARAAĞAÇ, Günay, Prof. Dr. 2008, Türkçe Verintiler Sözlüğü, TDK.


KARAALİOĞLU, Seyit Kemal, 1985, Dede Korkut Hikâyeleri, İnkılâp Kitabevi, İstanbul.


KARACA, Behset, 1997, XV.-XVI. Yüzyılda Teke Sancağı, Tez, Ondokuz Mayıs Üni.


KARACA, Behset, 2008, Menteşe Bölgesi Yörükleri, Fırat Üni. Sosyal Bilimler Dergisi Sayı 2


KARACA, Sebahattin, 2000, Şalpazarı, Göksu Grafik, İstanbul.


KARADAĞ, Gülay, 2006, 19. Yüzyılda Batı Türkistan Hanlıkları, Tez. Afyonkarahisar.


KARADOĞAN, Ahmet, Mehmet Kara, 2004, Türkmen Türkçesi, Çağlar Yayınları, Ankara.


KARAGÖZ, İlyas, 2006, Trabzon Yer Adları, Derya


KARAGÖZ, İlyas, 2012, Antik Çağlardan Günümüze Maçka İnsanı.


KARAÖRS, Doç. Dr. Metin, 1993 (Kasım), Kırım’da Türkçe Yer Adları, Türk Kültürü, sayı 367


KARAYEV, Prof. Dr. Ömürkul, 2008, Türkler ve Kağanlıklar, Bilge Kültür Sanat.


KASTEIN, Joseph, 2011, Sabetay Sevi, İlgiyayınevi.
KATANOV, N. F. 2008, Sibirya ve Doğu Türkistan’dan Mektuplar, TDK.
KAYA, Ali, 2002, Dersim Tarihi, Can Yayınları.


KAYA, Adnan Menderes, 2004, Avşar Türkmenleri, Geçit.


KAYA, Dr. Doğan, 2013, Abdallar ve Millilik Konusunda Hassasiyetleri, Sempozyumu Bildiriler, Kırşehir, c. 1, s. 509-518.
KAYA, Murat, 2013, Gönye, Batum Sahil Köyleri Nüfus Defteri, Tez, Rize Üni.


KAYA, Mustafa, 2000, Ankara Livası (1530), Tez, Gazi Üniversitesi.


KAYGANA, Burcu, 2015, XVI. Yüzyılda Saruhan Sancağı Yörükleri, Tez, Ordu Üniver.


KAYGISIZ, Mustafa, 2016, Turgutoğulları, Ankara.


KENESBAYOĞLU, İ. K. 1984, Kazak Türkçesi Sözlüğü, Türk Dünyası Araştırmaları Vakfı


KIDAMBI, Sithalakshmi, 2013, Hindi-Türkçe Sözlük, TDK


KILIÇ, Orhan, 1989, 730 Numaralı Van, Adicevaz, Muş ve Bitlis İcmal defteri, Tez, Fırat Üniv.
KING, Charles, 2015, Karadeniz, Kitap yayınevi.


KIRZIOĞLU, Fahrettin, 1972, Lazlar/ Çanlar, VII. Türk Tarih Kongresi, c. I. TTK.


KIRZIOĞLU, Fahrettin, 1953, Kars Tarihi, Işıl Matbaası, İstanbul.


KIRZIOĞLU, Fahrettin, 1976, Gürcistan’da Eski-Türk İnanç ve Geleneklerinin İzleri, I. Ulu. Türk Folkl Kon IV.


KIRZIOĞLU, Prof. Dr. Fahrettin, 1992, Yukarı-Kür ve Çoruh Boylarında KIPÇAKLAR, TTK.


KIRZIOĞLU, Prof. Dr. Fahrettin, 1994, Lazlar ve Hemşinlilerin Tarihçesi, Rize Kültür Dayanışma Der. Ank.


KIRZIOĞLU, Prof. Dr. Fahrettin, 1998, Osmanlılar’ın Kafkas Elleri’ni Fethi, TTK.


KIVRIM, İsmail, 2015, Şebinkarahisar Kazası nüfus defteri (1835), Giresun Özel İdaresi.


KİTAPÇI, Prof. Dr. Zekeriya, 2000, Arapların Türkistan’a Girişi, TDAV.


KOCAPİNAR, Pelin, 2014, Kavram Sözlükleri ve Ermeni Harfli Kıpçak Türkçesi… Tez, Gazi Üniv.
KOÇ, Ali, 2016, Tunceli İli Yer Adları, Tez, Yüzüncüyıl Üni. Van.


KOÇ, Mehmet, 2015, Safranbolu Nüfus Defteri, Tez, Karabük Üniv.


KOÇ, Yunus, 1988, Bozok Sancağında İskan ve Nüfus, Tez, Hacettepe Üniv.


KOP, Kadri Kemal, 1982, Anadolu’nun Doğusu ve Güneydoğusu, Türk Kültürü Araştırma Enstitüsü, Ankara.


KÖKSAL, Ali, 2011, XIX. Yüzyıl Yarısında Bayburt, Tez, Ankara Üni.


KÖSOĞLU, Nevzat, 2013, Türk Milliyetçiliği ve Osmanlı, 3. Basım, Ötüken.


Köylerimiz, 1968, T.C. İçişleri Bakanlığı, Başbakanlık Basımevi, Ankara.


KUKUYAN, P. 2007, Hemşin ve Hemşinli Ermeniler.


KUMEKOV, Bolat. E. 2013, Kimek Devleti, TTK.


KUNOS, D. Ignaz, 1902, Çagataj-OsmaniscesWörterbuch, Budapest.


KURAL, Nürten, 2018, 2794-2795 Nu. Gevaş… Müslim-Gayrimüslim Defteri, Tez, ArtukluÜniv.


KURAT, Akdes N. 2011, Türkiye ve İdil Boyu, TTK.


KURAT, Akdes Nimet, 1972, Türk Kavimleri ve Devletleri, TTK


KURAT, Prof. Dr. A. N. 1937, Peçenek Tarihi, Devlet Yayın.


KURT, Sinan, 2016, Kafkasya’daki Gregoryan ve Musevi Türkleri, Tez, Ordu Üniver.


KUSHENOVA, Ganizhamal, 2006, Ögedey Kaan Devrinde Türkistan, Tez, Ankara Üniv.


KUULAR, Klara, 2003, Tuva Türkçesi Sözlüğü, TDK.


KUZEYEV, R. G. 2005, İtil Ural Türkleri, Selenge


KÜRENOV, Prof. Dr. Sapar, 1997, Kafkasya Oğuzları veya Türkmenleri, Ötüken, İstanbul.


LAMARTİNE, Alphonse de, 2008, Osmanlı Tarihi, Kapı.


LAYPANOV, Kazi T. 2008, Türk Halklarının Kökeni, Selenge.


LEE, Ki Young, 1998, Ermeni Sorunu’nun Doğuşu, Kültür Bak.


LESSİNG, Ferdinand D. 2003, Moğolca-Türkçe Sözlük, TDK.


LEZİNA, L. N. A. V. SUPERANSKAYA, 2009, Bütün Türk Halkları, Selenge.


LYULYE, Leonti, 2010, Çerkesya, Çivi Yazıları.


MAKSUTOĞLU, Prof. Dr. Mehmet, 2009, Kırım Türkleri, Ensar.


MALACILI, İrina, 2002, Kıpçak Köyü Monografisi, Tez, Hacettepe Üniversitesi.


MANOV, Atanas, 2001, Gagauzlar, TTK.


MANSEL, Philip, 2008, Kostantiniyye, Alfa.


MANTRAN, Robert, 1995, Osmanlı İmparatorluk Tarihi II, Cem Yayın.


MCCARTHY, Justin, 2012, Ölüm ve Sürgün, TTK.


MELIKOF, Irene, 1993, Uyur İdik Uyardılar, Cem Yay.
MERÇİL, Prof. Dr. Erdoğan, 1991, Salgurlular, TTK.


MESUDİ, 2005, Muruc Ez-Zeheb, Selenge.


METİN, Rafet, 2007, XVI. Yüzyılda Orta Anadoluda Nüfus ve Yerleşme, Tez, Gazi Üniver.


METİNER, Mustafa, 2016, Bor Kazası, Tez, Selçuk Üniv.


MİLLER, William, 2007, Son Trabzon İmparatorluğu, Heyamola yayınları.


MİROĞLU, Dr. İsmet,1975, XVI. Yüzyılda Bayburt Sancağı, Üçler Mat. İstanbul.


MİROĞLU, Prof. Dr. İsmet, 1990, Kemah Sancağı ve Erzincan Kazası, TTK.


MOSES, Kalankatlı, 2006, Alban Tarihi, Selenge Yayınları, İstanbul.


MOŞKOV, V. A. 2006, Balkan Yarımadasında Türk Varlığı, Manas Yayıncılık.


MULAKU, Latif, 1985, Beşinci Milletler arası Türkoloji Kongresi, c. II


MUTLU, M. Ünal, 2008, ETRÜSKLER, sempozyum bildirileri, TTK.


MUTLU, N. Yücel, 2011, Sivas İli Yer Adları, Buruciye Yay. Ankara.


NAGATA, Yuzo, 1997, Tarihte Ayanlar, TTK.


NAKRACAS, Dr. Georgios, 2003, Anadolu ve Rum Göçmenlerin Kökeni, Belge Uluslar arası Yayıncılık.


NASKALİ, Prof. Dr. Emine Gürsoy, 1999, Altayca -Türkçe Sözlük, TDK.


NECEF, Ekber, N. 2005, Karahanlılar, Selenge yayınları, İstanbul.


NECEFLİ, Tofik, 2010, Gence-Karabağ Eyaletinin İcmal Defteri, Bakı.


NECİP, Necipoviç, 1995, Yeni Uygur Türkçesi Sözlüğü, TDK.


NEMETH, Gyula, 1990, Kumuk ve Balkar Lehçeleri Sözlüğü, Kültür Bakanlığı.


NOGALES, De Rafael, 1016, Osmanlı Ordusunda Dört Yılım, Yaba.


NUR, Dr. Rıza, 1972, Türk Tarihi, c. I Kutluğ yayınları.


NUR, Dr. Rıza, 1979, Türk Tarihi, Toker yayınları, İstanbul.


OKTAY, Hasan, 2007, Türkler ve Moğollar, Selenge,


OMOROV, Timurlan, 2008, Kırgız Şeceresine Göre Türk Boyları, Tez, Ankara Üniversitesi.


ORHAN, Sezin, 2007, Hudud El Alem’e Göre 10. Asırda Türk Boyları, Tez, Marmara Üniversitesi, İstanbul.


ORHONLU, Cengiz, 1963, Osmanlı İmparatorluğunda Aşiretleri İskân Teşebbüsü, İstanbul Edebiyat Fakü.


ORHONLU, Cengiz, 1987, Osmanlı İmparatorluğunda Aşiretlerin İskânı, Eren Yayıncılık, İst.


ORHONLU, Cengiz, 1990, Osmanlı İmparatorluğunda Derbent Teşkilatı, Eren Yayıncılık, İst.


ORKUN, Hüseyin Namık, 1932, Türk Dünyası, İstanbul.


ORKUN, Hüseyin Namık, 1994, Eski Türk Yazıtları, TDK


ORKUN, Hüseyin Namık, 2011, Türkler, Bilge Karınca.


ÖGEL, Bahaeddin, 1971, Türk Mitolojisi, c. II Milli Eğitim Bakan.


ÖGEL, Prof. Dr. Bahaeddin, 1986 ve 1992, Türk Milli Bütünlüğü İçerisinde Doğu Anadolu, TKAE.


ÖGEL, Prof. Dr. Bahaeddin, 1988, Türk Kültürünün Gelişme Çağları, TDAV


ÖGEL, Prof. Dr. Bahaeddin, 2000, Türk Kültür Tarihine Giriş, Kültür Bakanlığı, Ankara.


ÖGEL, Prof. Dr. Bahaeddin, 2014, İslamiyetten Önce Türk Kültür Tarihi, TTK.


ÖKSÜZ, Mustafa, 2016, Şam Eyaletinin Güney Sancaklarında Nüfus, Tez, Mimar Sinan Üni.


ÖLMEZ, Mehmet, 1995, Türkmence-Türkçe Sözlük, Türk Dilleri Araştırmaları Dizisi, Ankara.


ÖLMEZ, Zühal, 2003, Şecere-i Türke Göre Moğol Boyları, Kebikeç Yayınları, Ankara.


ÖNDER, Ali Tayyar, 2007, Türkiye’nin Etnik Yapısı, Fark yayınları, Ankara.


ÖTUNCER, Özlem, 2006, Uygur Şiveleri Sözlüğü, tez, Çanakkale OnsekizmartÜni.


ÖZ, Baki, 1992, Osmanlı’da Alevi Ayaklanmaları, ANT


ÖZÇAMCA, Salih, 2007, Büyük Selçuklu Şehirleri ve Ulaşım Yerleri, Tez, Uludağ Ünive.
ÖZDEMİR, Halit, 2002, Artvin Tarihi, Egem matbaacılık.


ÖZDOĞAN, Sinem, 2007, Ortaasya’dan Diyarbakır ve Çevresine Göçler, Tez, Kahramanmaraş Sütçü İmam Ün.


ÖZER, Hümeyra, 2015, Ladik Nüfus Defteri, Tez, İstanbul Üniv.


ÖZGER, Yunus, 2006, Tanzimat Öncesi Erzurum Şehrinin Demografik Yapısı, TAED, sayı 9


ÖZGER, Yunus, 2007, XIX. Yüzyılda Bayburt, Tez, Atatürk Üniv.


ÖZKAN, Işıl, 2012, Nahçıvan Yer Adları…, Tez, Kars Üni.


ÖZTÜRK, Yücel, 2000, Osmanlı Hakimiyetinde Kefe, Kültür Bakanlığı.


ÖZTÜRK, Yücel, 2004, Kazaklar, Yeditepe.


ÖZYURT, Selcan, 2006, XVI. Yüzyılda Yanbolu Kazası, Tez, Ege Üniver.


PAASONEN, H. 1950, Çuvaş Sözlüğü, TDK.


PAKALIN, Mehmet Zeki, 1993, Osmanlı Tarihi, Deyimleri ve Terimleri Sözlüğü, MEB yayınları


PARLAK, Cennet Coşkun, 2017, Tanzimat Döneminde Biga Sancağı Yörükleri, Tez, Çanakkale Üniv.


PEHLİVANLI, Hamit, 2005, Bosna Defteri, Bosna Vakfı.


PEKACAR, Prof. Dr. Çetin, 2011, Kumuk Türkçesi Sözlüğü, TDK


PENİŞOARA, Ion, 1998, Balkanlar’da Türk Mührü, Türkiyat Araştırma Enstitüsü Yay.


PİATİGORSKY, Jacques, Hazar İmparatorluğu, 2007, Bilge Kültür Sanat, İstanbul.


PRÖHLE, Wilhelm, 1990, Karaçay Lehçesi Sözlüğü, Kültür Bakanlığı.


PURTUL, İrfan, 1999, Akhisar Nahiyesi, Tez, Gazi Üniv.


RAMAZAN, Musa, 2002, Dağıstan ve Laklar, Şamil Eğitim ve Kültür Vakfı.


RAMSAY, Prof. W. M. 1960, Anadolu’nun Tarihi Coğrafyası, MEB


RASONYI, Prof. Dr. Laszlo, 1968, Türk Özel Adları ve Leksikografyası, TTK.


RASONYI, Prof. Dr. Laszlo, 1983, Türk Devletlerinin Batıdaki varisleri, Türk Kültürü Araş. Enstitüsü.


RASONYI, Prof. Dr. Laszlo, 1984, Tuna Köprüleri, Türk Kültürü Araştırma Enstitüsü, Ankara.


RASONYI, Prof. Dr. Laszlo, 1993, Tarihte Türklük, Türk Kültürü Araştır. Enstitüsü, Ankara.


RASONYI, Prof. Dr. Laszlo, 2006, Doğu Avrupa’da Türklük, Selenge, İstanbul.


REFİK, Ahmet, 1930, Anadolu’da Türk Aşiretleri, Devlet.


REFİK, Ahmet, 1989, Anadolu’da Türkmen Aşiretleri, Enderun Kitapevi.


REYHANLI, Tülay, 1983, İngiliz Gezginlerine Göre XVI. Yüzyılda İstanbul’da Hayat, Kültür ve Turizm Bakanlığı.


ROUX, Jean Paul, 1998, Türklerin ve Moğolların Eski Dini, İşaret Yayınları, İstanbul.


ROUX, Jean-Poul, 2001, Moğol İmparatorluğu Tarihi, Kabalcı Yayınevi, İstanbul.


RUDENKO, Sergeyİvanoviç, 2001, Başkurtlar, Kömen Yayınları.


SAAT, Şerife, 2014, Yalvaç Kazasının Nüfus yapısı, Tez, Süleyman Demirel Üniver.


SAATÇI, Doç. Dr. Suphi, 1999, Irakta Türk Varlığı, Tarihi Araştırmalar ve Dokümantasyon Merkezi.


SAFİ, Muhammet, 2007, Rize Tahrir Öşür Defteri, Dinamik.


SAFRAN, Mustafa, 1989, Yaşadığı Sahalarda Yazılan Lügatlere Göre Kuman/ Kıpçaklar’da Yaşayış, Tez, Ankara


SAĞLAM, Hürü, 2011, Erzurum Salnamelerine Göre Kars Sancağı, Tez, Kafkas Ünive. Kars.


SAKİN, Orhan, 2010, Anadolu’da Türkmenler ve Yörükler, Toplumsal Dönüşüm Yayınları, İstanbul.


SANSAR, M. Fatih, 2013, Çukurva Türkmen Aşiretleri, Studies Of TheOttman Domain, Cilt:3Sayı:5


SARAY, Mehmet, 2010, Kuzey ve Güney Azerbaycan Tarihi, Bakü.


SARI, Arif, 2015, XVI. Yüzyılda Dulkadirli Türkmenleri, Tez, Gazi Üniver.


SARI, Serkan, 2008, XV-XVI. Yüzyıllarda Menteşe, Hamid ve Teke Sancağı Yörükleri, Tez. Süleyman Demirel Ün.


SARIKAYA, Hamza, 2014, Aydın Sancağının Tapu Tahrir Defteri, Tez, Adnan Menderes Üniver.


SARINAY, Doç. Dr. Yusuf, 2003, Kerkük Livası Mufassal Tahrir Defteri,


SAVAŞ, M. Rasih, 2001, Dağıstan Avarca-Türkçe-Rusça Sözlük, Bayrak mat. İst.


SAVAŞ, Prof. Dr. Saim, 2017, SirgeKazsı (Kütahya), TTK.


SAYDAM, Abdullah, 2010, Kırım ve Kafkas Göçleri, TTK.


SAYGI, Cemile Ebru, 2009, 17. Yüzyılda Erzincan Kazası, Tez, Erciyes Üniver.


SAYLAN, Kemal, 2012, Gümüşhane Sancağı, Tez, Karadeniz Teknik Üni.


SCHWEIGGER, S. 2014, Sultanlar Kentine Yolculuk, Kitapyayıevi.


SELÇUK, Hava, 2002, Rumeli’de Osmanlı İskan Siyaseti, Tez, Erciyes Ünive.


SELÇUK, Doç. Hava, 2008, XVII. Yy. Kayseri ve Çevresindeki Türkmen Oymakları, Türk Dünyası, Araşt. S. 173


SERTOĞLU, Midhat, 1986, Osmanlı Tarih Lügati, Enderun Kitabevi, İst.


SEVİM, Prof. Dr. Ali, 1988, Anadolu’nun Fethi, TTK.


SEVİM, Prof. Dr. Ali, 2011, Ünlü Selçuklu Komutanları, TTK.


SEVİNÇ, Necdet, 1997, Gaziantep’te Türk Boyları, Turan Yayıncılık, İstanbul.


SEZEN, Tahir, 2006, Osmanlı Yer Adları, Devlet Arşivleri Genel Müdürlüğü.


SİMİÇ, Milan, 2005, Bilge Kağan Yazıtı, Tez, Hacettepe Üniversitesi.


SİNAN, Durmuş, 2014, XIX. Yüzyılda Araklı, Eserofset, Trab.


SOLAK, İbrahim, 2004, XVI. Asırda Maraş Kazası, Akçağ, An.


SOYSÜ, Hâle, 1992, Kavimler Kapısı, Kaynak yayınları.


SÜMER, Faruk, 1963, Tarih Araştırma Dergisi, sayı 1 s. 83


SÜMER, Prof. Dr. Faruk, 1999, Oğuzlar, Türk Dünyası Araştırma Vakfı.


SÜMER, Prof. Dr. Faruk, 1999, Safevi Devletinin Kuruluşu ve Gelişmesinde Anadolu Türklerinin Rolü, TTK.


SÜMER, Prof. Dr. Faruk, 1999, Türk Devletleri Tarihinde Şahıs Adları, Türk Dünyası Araştır. Vakfı, İstanbul.


SYLEJMANİ, Vala, 2013, Prizre Kazası, Tez, Mimar Sinan Üni.


ŞAHBAZ, Davut, 2018, XVI. Yüzyılda Ulu Yörük Teşekkülleri, Tez, Ankara Üniv.


ŞAHİN, Aslı, 2008, XVI. Ve XVII. Yüzyıllarda Aydın Sancağı, Tez, Adnan Menderes Üniv.


ŞAHİN, Remzi, Zeki Şahin, Zeki Akalın, 1997, Artvin Yöresi Folkloru.


ŞEN, Serkan, Orhon, 2007, Uygur, Karahanlı metinlerindeki Meslekler Bağlamında Eski Türk Kültürü, Tez, Ondokuz Mayıs.
ŞEŞEN, Ramazan, 2001, İslam Coğrafyacılarına göre Türkler, TTK.


ŞİMŞEK, Birsen, 2012, Dünden Bugüne Kırıkkale ve Çevresindeki Türkmen Aşiretleri, Tez, Kırıkkale Üni.


TAKATS, S. 1970, Macaristan, Milli Eğ. Basımevi.


TANYILDIZ, Ali, 1990, Honamlı Yörükleri, Tokoğlu Ofset, Isparta.


TARCAN, Halûk, 2006, Ön Türk Uygarlığı, 2006, Töre Yayın Grubu.


TAŞAĞIL, Ahmet, 2004, Çin Kaynaklarına Göre Türk Boyları, TTK.


TATAR, Özcan, 2005, XVIII. Yüzyılın İlk Yarısında Çukurova’da Aşiretlerin Eşkıyalık Olayları, Tez, Fırat Ün.


TAVKUL, Ufuk, 2000, Karaçay- Malkar Türkçesi Sözlüğü, TDK.


TAVKUL, Ufuk, 2007, Kafkasya Gerçeği, Selenge, İstanbul


TEKİN, Prof. Dr. Talat, 1987, Tuna Bulgarları ve Dilleri, TDK.


TEKİN, Prof. Dr. Talat, 2003, Orhun Yazıtları, Yıldız Yay. İstanbul.


TELLİOĞLU, İbrahim, 2004, Doğu Karadeniz’de Türkler, I. Baskı, Serander, Trabzon.


TEMİR, Dr. Ahmet, 1989, Caca Oğlu Nur El-Din, TTK.


TEMİR, Prof. Dr. Ahmet, 2010, Moğolların Gizli Tarihi, TTK.


TIETZE, Andreas, 2002, Tarihi ve Etimolojik Türkiye Türkçesi Lügati, Simurg, İst.


TMYK Türkiye’de Meskûn Yerler Kılavuzu, 1946.


TODOROV, Nikolay, 1979, Bulgaristan Tarihi, Öncü Kitabevi.


TOGAN, Prof. Dr. A. Zeki Velidi, 1981, Türkistan, Enderun Kitapevi, İstanbul.


TOGAN, Prof. Dr. Zeki Velidi, 1981, Umumi Türk Tarihi’ne Giriş, Enderun Kitabevi, III. baskı, İstan.


TOGAN, Zeki Velidi, 2003, Başkurtların Tarihi, Türksoy Yayınları, Ank.


TOPAL, Emine, 2005, NartJırlaBlaTauruhla, Tez, Osmangazi Üniversitesi.


TOPAL, Zehra, 2010, 1840 Tarihli Akçaabat Nüfus Defteri, Akçaabat Belediyesi.


TOPARLI, Prof. Dr. Recep, 2007, Kıpçak Türkçesi Sözlüğü, TDK.


TOPCU, Ahmet Semih, 2014, Nazilli Nüfus defteri, Tez, Uşak Üniv.


TOSUNOĞLU, Ayşe, 1993, XVI. Yüzyılda Kastamonu Sancağı, Tez, İstanbul Üniv.


TUNCER, R. Keziban, Çaykara Nüfus Defteri, 2017, Erik.


TURAN, Prof. Dr. Osman, 1980, Doğu Anadolu Türk Devletleri Tarihi, II. Baskı, Nakışlar Yayınevi.


TURAN, Refik, 2012, Selçuklu Tarihi, Grafik Yayınları.


TURAN, Şerafettin, 2014, Türk Kültür Tarihi, Bilgi Yay.


TÜRKLER 21 cilt


UÇAKCI, İsmail, 2013, Oğuz Boyları, Bilgeoğuz, İst.


UÇAKCI, İsmail, 2015, Bozoklar, Bilgeoğuz, İst.


UÇAKCI, İsmail, 2015, Üçoklar, Bilgeoğuz, İst.


UĞURLU, Mustafa, Munyetu’lGuzat, 1984, Tez, Gazi Üniversitesi.


UMAR, Bilge, 1993, Türkiye’deki Tarihsel Adlar, İnkılâp, II.


UMAR, Bilge, 2000, Karadeniz Kappadokia’sı, İnkılâp,


UMUR, Hasan, 1949, Of ve Of Muharebeleri, Güven Basımevi, İstanbul.


UNAL, M. Ali, 1996, XV. ve XVI. Yy. Teke Sancağında Cemaat ve Aşiretler, S. Demirel Üniv. Sosyal Bilim. Der. s. 2


URAL, Selçuk, 2006, Pakrac Livası, Tez, Sakarya Üni.


URAL, Yrd. Doç. Dr. Selçuk, 2013, Ohri, Mostar.


URAS, Esat, 1987, Tarihte Ermeniler ve Ermeni Meselesi, Belge Yay.


USPENSKI, F. İ. 2003, Trabzon Tarihi, Eser Ofset Trabzon.


USTA, Aydın, 2013, Türklerin İslamlaşma Serüveni, Yeditepe.


USTAOĞLU, Mahmud Mithat, 1923, Batum ve Artvin Tarihi, Trabzon.


UZUNÇARŞILI, İsmail Hakkı, 1969, Anadolu Beylikleri, TTK.


ÜNAL, Doç. Dr. Mehmet Ali, 1989, XVI. Yüzyılda Harput Sancağı, TTK.


ÜNAL, Prof. Dr. M. Ali, 1996, XVI. Yy. Tekke Sancağında Cama'at ve Aşiretler, S. Demirel Üniv. F. E. F. Der. say 2


ÜNAL, Prof. Dr. Mehmet Ali, 1999, XVI. Yüzyılda Çemişgezek Sancağı, TTK.


ÜNSAL, Veli, 2000, Eski Çağ’da İspir ve Çevresi, Tez, Atatürk Üniv.


ÜSTÜNYER, Doç. Dr. İlyas, 2010, Kafdağı’nın Güney Yüzü Gürcistan, Kaknüs yay. İstanbul.


ÜŞENMEZ, Emek, 2006, Karahanlı Türkçesi Sözlüğü, Tez, Dumlupınar Üniversitesi.


VAMBERY, Arminius, 1993, Orta Asya Gezisi, Ses Yay.
VASARY, Istvan, 2004, Kumanlar ve Tatarlar, YKY.


VLADIMIRCOV, B. Y. 1950, Cengiz Han, MEB.
WERNER, Ernst, 2014, Osmanlılar, Yordam Kitap.


YAKUBOVSKİY, A. Yu. 1976, Altın ordu ve Çöküşü, Kültür Bakanlığı.


YAKUPOĞLU, Cevdet, 2012, Menteşeoğulları Tarihi, TTK.


YALÇIN, Alemdar, 2014, Alevilik-Bektaşilik Araştırmaları Dergisi, sayı 10


YALMAN, Ali Rıza, 1977, Cenupta Türkmen Oymakları, Kültür Bakanlığı.


YALTKAYA, Ord. Prof. M. Ş. 2000, Baybars Tarihi, TTK.


YARDIMCI, Mehmet Emin, 2004, XV ve XVI. Yüzyılda Bosna Livası, Tez, İstan. Üniver.


YAVUZ, Edip, 1968, Tarih boyunca Türk Kavimleri, Kurtuluş mat. Ankara.


YAVUZ, Fikrettin, Murat Özkan, 2015, İspir Nüfus Defteri (1835), İspir Belediyesi.


YAZICI, Muhammet, 2002, XVI. Yüzyılda Batı Anadolu Bölgesi’nde Türkmen Yerleşimi, Tez, Muğla Üniv.


YEDİYILDIZ, Doç. Dr. Bahaeddin, 1985, Ordu Kazsı Sosyal Tarihi, Kültür ve Turizm Bak.
YETKİN, Nilüfer, 2007, XVI. Yüzyıl Sonlarında Kayseri, Tez, Gazi Üniv.


YIKEMU, Aılı, 2015, Türkistan Tarihi, Tez, İstanbul Üniv.


YILDIRIM, Kürşat, 2013, Türkistan Şehirleri, Ötüken Yayınları.


YILDIRIM, Kürşat, 2015, Doğu Türkistan’ın Yer Adları, Kesit.


YILDIRIM, Sefa, 2007, Okçular/ Berta Havzası ve Çevresinde Tarihi ve Arkeolojik Çalışmalar, Tez, Atatürk Üni.


YILDIZ, Suat, 2010, 1576-1577 Yıllarında Karaman Vilayeti, Tez, Selçuk Üniv.


YILMAZ, Ahmet, 2010, Bitlis Sancağı, Tez, Selçuk Üniver.


YILMAZ, Dr. Orhan, 2009, Sıraçlar, Venı Vıdı Vıcı Yayınları, Ankara.


YILMAZ, Recep, 2018, 852, 853, 854 Numaralı Nüfus Defterlerine göre Boyabat Nüfusu, Tez, Sinop Üniver.


YİĞİT, Prof. Dr. İsmail, 2008, Memluklar, Kayıhan Yayınları, İstanbul.


YİNANÇ, Halil, 1944, Selçuklular Devri, TTK.


YİNANÇ, Prof. Dr. Refet, 1988, Maraş Tahrir Defteri, Ankara Üniversitesi Basımevi.


YİNANÇ, Prof. Dr. Refet, 1989, Dulkadir Beyliği, TTK


YOLALICI, M. Emin, 1998, XIX. Yüzyılda Canik Sancağı, TTK.


YÖRÜK, Doğan, 1996, XVI. Asrın Başlarında Aksaray kazası, Tez, Selçuk Üniv.


YÖRÜKÂN, Yusuf Ziya, 1998, Anadolu’da Aleviler ve Tahtacılar, Kültür Bak.


YÖRÜKÂN, Yusuf Ziya, 2002, Anadolu’da Aleviler ve Tahtacılar, Kültür Bakanlığı.


YUDAHİN, Prof. Dr. K. K. 1994, Kırgız Sözlüğü, TDK.


YURTSEVER, Erk, 1993, Tamga, Türk Dünyası Araştırmaları Vakfı, İstanbul.


YÜCEL, Mualla Uydu, 2001, Rus Kaynaklarına Göre Kuman/ Kıpçakların Yaşadığı Sahalar, Sayı 32, TDA.
YÜCEL, Prof. Dr. Yaşar, 1988, Çoban Oğulları Beyliği-Candar Oğulları Beyliği, II. Baskı. TTK.


YÜCEL, Prof. Dr. Yaşar, 1991, Anadolu Beylikleri Hakkında Araştırmalar II, TTK.


YÜKSEL, Ayhan, Feridun Emecen, 2015, Görele kazası nüfus defteri (1835), Serender, Trabzon.


ZEKİYEV, Mirfatih Z. 2007, Türklerin ve Tatarların Kökeni, Selenge, İstanbul.


🔇